De Beenderband

De Gifgenoten – boek 2

––––––––

Rani De Vadder

Hamley Books

DE BEENDERBAND

Young Adult

Eerste druk: 16 november 2022

© 2022 Rani De Vadder

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464661101

NUR-code: 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Voor opa

“Wie goed doet, goed ontmoet.”

“If you prick us do we not bleed? If you tickle us do we not laugh? If you poison us do we not die? And if you wrong us shall we not revenge?”

-  William Shakespeare

DE GRAAL

En uit vuur werd het wezen geboren

En uit vuur zou het leven

Toen voegden de heiligen gif toe

Want uit gif zou het wezen haten

En uit gif zou het doden

‘Wat omvat de schoonheid van de dood?’ vroeg de leerling jaren later, toen het wezen een naam nodig had.

‘De dood,’ zei de meester. ‘Kent geen naam.’

Maar ze noemden het de Graal.

Hoofdstuk 1

Het duurde lang om Cora los te laten. Ze lag in zijn armen en leek bijna levend. Haar altijd felle schubben waren dof uitgeslagen, de rode kleur was vervaagd, leek niet langer op helderrood bloed. Haar prachtige ogen met de spleetvormige pupillen durfde hij niet opnieuw te openen. Hij wilde die leegte erin niet zien, die eindeloze duisternis waarin de vlammen van zijn eeuwig brandend haardvuur niet langer reflecteerden.

Het zou de waarheid nog pijnlijker maken.

Met een onstabiele hand gleed hij over haar lange lijf; over haar driehoekige kop tot aan de punt van haar staart. Daaromheen zaten een paar vage, donkere strepen. Hij volgde het patroon met zijn vinger tot het hem begon te duizelen.

Wat is ze mooi, dacht hij. Wat was ze mooi.

‘Saran.’

Meteen klauwde woede zich langs zijn keel omhoog.  

‘Wat?’ snauwde hij. ‘Wat is er, Trystan?’

‘De gifgenoten hebben hun leider nodig. U bent nu al vier dagen bij haar langs geweest. Het wordt tijd om haar te laten gaan.’

Iedere dag voerden ze dit gesprek. En iedere dag knikte Saran, om uiteindelijk te zwak te zijn. Als hij haar niet meer zag, als hij niet meer naar haar ondertussen ijskoude lichaam kon gaan, was alles verloren. Dan was ze echt weg, verdwenen, dood. Dan moest hij haar achter zich laten en doorgaan met de dingen die hij deed.

De heilige Irmor van Wraak, waarin Saran als gifgenoot nooit had geloofd, had zijn zonden uiteindelijk toch ingehaald. Zijn straf was de plotse dood van Cora: zijn metgezel.

‘Geef me nog even,’ zei hij. Trystan legde een hand op zijn schouder, maar Saran dook onder diens vingers vandaan. ‘En raak me niet aan,’ voegde hij er tussen opeengeklemde tanden aan toe.

‘U moet uw verantwoordelijkheid nemen.’

‘Dat doe ik!’

‘Dat doet u niet.’ Trystan schudde zijn hoofd, stapte achteruit. ‘Als u uzelf niet snel bij elkaar raapt, moet ik een spoedraad inlassen. Dan wordt het tijd om te beslissen over het lot van ons allen. Niet enkel over het uwe.’

Sarans bloed begon te koken. Hij boorde zijn nagels in zijn handpalmen. ‘Wat zei je daar?’ Zijn stem was verraderlijk kalm.

‘Saran...’

Er trok een waas over zijn geest. Zijn borst werd koud als het water van de Onderzee tijdens de winter. Met een afgemeten gebaar legde hij Cora op haar bed van stro, waar hij haar zou verbranden om haar geest te laten gaan. Hij klopte het stof van zijn broek, sleepte zijn vingers nog een laatste keer over de ribbelige schubben op haar lijf. Fluisterend wenste hij haar een veilige reis naar een nieuw leven.

‘Ik ben er klaar voor.’ Saran schraapte zijn keel. ‘Ik moet een nieuwe slang hebben. En ik heb een idee.’

Trystan fronste zijn gladde voorhoofd. ‘Hoe bedoelt u?’

‘Ik haal er geen uit de put, zoals we normaal gezien altijd doen. Ik heb gelezen in de gifboeken in de paar dagen waarin jullie me alleen hebben gelaten om te herstellen. Daarin werd gesproken over een monsterlijk wezen, een reptiel met gif en vleugels, met vuur als adem en klauwen als tenen, met gruwelijke tanden zo groot als zwaarden.’

Trystan deinsde achteruit. ‘Nee,’ protesteerde hij. ‘Saran, dat is gekkenwerk. Met de Graal valt niet te spotten. Hij is te machtig.’

‘Hij zal mijn metgezel worden.’

‘Hij is voor een reden opgesloten en vastgetekend. U zou iedereen vermoorden! Alle gifgenoten. Dat kan ik niet laten gebeuren.’

‘Je hebt geen keus. Ik ben je leider. Mijn woord is wet.’

‘Niet als het ons allemaal in gevaar brengt.’ Er zat angst in Trystans stem, genegenheid haast, alsof hij bang was om Saran te verliezen.

‘De Graal behoort mij toe,’ siste Saran. ‘Ik ben de sterkste gifgenoot in eeuwen. Mijn bloed is giftig genoeg om het zijne aan te kunnen. Onze gezamenlijke macht zal ver boven die van de beenderbezweerders uitstijgen.’

‘Hij zal uw lichaam verpletteren en uw botten verpulveren. Hij zal de resten van uw huid uitspreiden over zijn nest, diep in de krochten der aarde. Daaruit zal hij sterker worden. Zijn macht zal enkel groeien als u afdaalt in zijn domein.’

‘Hij is een heilig, machtig wezen,’ knikte Saran. ‘Maar hij behoort ons toe. Wij delen gif, zijn er immuun voor. Hij moet aan onze noden beantwoorden.’

‘Maar wij hebben hem opgesloten in de duisternis,’ wierp Trystan aarzelend tegen. ‘Waarom zou hij ons helpen?’

‘Omdat hij iets wil. Twee dingen, eigenlijk. Zijn vrijheid, en die kan ik hem geven. Maar ook zijn zicht. Dat werd hem eeuwen geleden afgenomen. Onze voorouders wisten hem enkel en alleen te overwinnen door hun zwaarden in zijn ogen te drijven. Zo maakten ze hem blind en weerloos. Een wezen dat altijd met ogen heeft geleefd, hoe sterk ook, zal nooit rusten voor het zijn zicht heeft herwonnen.’

Buiten rommelde de donder. Saran liep naar het raam en opende het, zodat een ijskoude late winterlucht naar binnen vloog die hem tot op het bot toe verkilde. Hij wist wat hem te doen stond, welke offers hij moest brengen, maar dat maakte het niet gemakkelijker; op een bepaalde manier zorgde dat voor meer weerstand.

‘Ik zal jullie niet vragen om het offer dat ik moet brengen aan te bieden,’ glimlachte hij met zijn vingers tegen het koude raam. ‘Deze verantwoordelijkheid zal ik zelf nemen.’

‘Saran...’

Hij wist dat Trystan dacht dat hij gek was geworden, maar het verdriet om zijn slang was niet de enige reden waarom hij dit wilde doen. Hij had geen keus. De beenderbezweerders waren daar ergens, buiten in Aurea, en ze verzamelden hun krachten. Als het waar was dat Rohan nog leefde – die oude leugenaar – dan moest hij op alles voorbereid zijn. ‘Geef me een paar dagen. Daarna zal ik afdalen naar de krochten der aarde om de Graal te confronteren.’

‘Er zijn andere manieren!’ Trystan was bleek. ‘Dit is levensgevaarlijk. Hiermee brengt u de toekomst van alle gifgenoten in gevaar.’

‘Vertrouw me, Trystan,’ zei Saran emotieloos. Hij sloot het raampje af en stuurde de winter terug naar buiten. Met afgemeten passen beende hij weer naar Cora’s dode lichaam. Ze leek te slapen, een rode slang op een bedje van stro. Met knikkende knieën knielde hij voor haar neer. ‘Geef me vuur.’

Trystan aarzelde een tel. Toen haalde hij diep adem. Hij bracht zijn handen omhoog en schepte vuur uit de materie die zijn magie vormde. De vlammen, heet en rood en woest, schenen een beetje groenig uit.

Nu Saran niet bij zijn eigen tovenarij kon, zette hij eerbiedig een stap achteruit. Trysan wierp hem een korte blik toe, alsof hij om toestemming vroeg, maar al snel herpakte hij zich en stak de randen van het stro in brand.

Het duurde niet lang. De gele stengels werden bruin, knapten en krulden op als bloembladeren die zich terugtrekken bij vorst. Langzaam spreidde het vuur zich uit over het bed. Met smeulende vingers kroop het dichterbij. Plots likten de eerste vlammen langs de schubben van de slang. Saran negeerde de opkomende tranen achter zijn ogen – hij knipperde fel en schreef ze aan de rook toe.

Met samengeknepen keel probeerde hij niet te schreeuwen, of te gillen. Hij wilde Trystan omver duwen en hem toesnauwen dat hij moest stoppen. Hij wilde Cora van de vlammen afgooien en haar redden. Maar dat mocht niet. Dat kon niet.

Haar prachtig rode schubben kleurden grauw. Haar lijf knisperde en knapte als houtblokken. Langzaam verdween ook haar elegante kop tussen de rode vlammen. Ze veranderde in grijs, in as, in niets.

De geur van brandend vlees vulde Sarans neusgaten. De vlammen vraten haar op als een uitgehongerd beest. Rook kringelde naar het plafond en bleef daar als een schim hangen.

Daarna doofde het vuur. De oranje tongen kwamen tot rust. Er was niets anders dan as overgebleven op de plek waar Cora net nog lag. Geen enkele schub, geen tand, geen rib – niets.

Saran strompelde dichterbij en schepte haar resten op. De nog warme grijze en zwarte asdeeltjes beten in zijn huid. Hij snoof de geur van het vuur op. ‘Bedankt voor alles,’ vertelde hij haar. ‘Ik zal je wreken.’

Hij opende het raam en voorzichtig liet hij de as toe om naar buiten te vliegen. Cirkelend in de storm leek het nog een laatste keer haar lange, slanke lijf te vormen.

Toen was ze voorgoed verdwenen.

Hoofdstuk 2

Er schraapte iets over de grond. Het klonk als een mantel, die schurend over stenen kroop en langs de tralies gleed. Het geluid werd luider en luider tot het Aspers bewustzijn binnendrong.

Met een schok gingen zijn ogen open. Hij ademde diep in, om daarna overeind te gaan zitten en zijn keel te schrapen. Zijn mond smaakte vies: naar bedompte lucht, naar een mengeling van bloed, zweet en vuil.

Het was donker in zijn cel. Gebrul van donder sloeg tegen de dikke muren, klauwde aan het steen. Hij hoorde ook regen, maar het akelige, slepende geluid overstemde die woestenij van buiten.

Op zijn hoede schuifelde Asper naar de rand van de ruimte en kneep zijn ogen tot spleetjes. Groen licht werd zichtbaar. Een gifgenoot in een zwarte mantel liep door de gang en sleepte iets achter zich aan. Asper kon het niet goed zien – de kleine lichtbol die de man had opgeroepen was te zwak – en hij hield zijn hoofd onderzoekend schuin. Grillige schaduwen kropen over de gehavende vloer naar hem toe.

‘Wat sta je te kijken?’ snauwde de gifgenoot toen hij hem bereikte. Asper trok zich snel terug.

Zodra de man hem voorbijliep, kon hij het ding zien. Het ding was eigenlijk een mens – een jongeman – en op de plek waar zijn hart en longen zaten, gaapten rode gaten waar bloed uit lekte. Zijn mond stond open in een geluidloze schreeuw.

Misselijk wendde Asper zijn gezicht af. Hevige rillingen schokten door zijn lijf terwijl hij het gruwelijke beeld uit zijn geheugen probeerde te wissen. Het lukte niet.

‘Wat gebeurt er?’ De verwarde stem van Zaya. Hij haastte zich naar haar kant van de cel en siste: ‘Niet kijken!’

Maar het was al te laat. Zaya’s ogen werden groot van afschuw, iets duisters trok over haar spitse gezicht. ‘Wat – wie was dat?’ vroeg ze op kille toon.

‘Ik weet het niet, maar hij is duidelijk dood,’ zei Asper dommig. De voetstappen van de gifgenoot stierven langzaam weg, enkel het opdrogende bloedsspoor bleef achter op de tegels.

‘We moeten hier weg, Asper,’ zei Zaya na een stilte. Ze waste haar gezicht in de emmer die in haar cel stond. Het water erin smaakte muffig en goor, en het was vuil; Asper had precies dezelfde emmer in zijn cel staan. ‘Als we hier nog langer blijven, worden we te zwak. Volgens mij willen ze ons niet in leven houden. Dit, deze dode, betekent dat er iets veranderd is.’

Asper klampte zich nu al een tijdje vast aan de hoop dat Saran hen levend wilde om informatie te vergaren. Maar een paar dagen geleden – drie of vier ongeveer – leek er iets veranderd te zijn. Ze hadden gezien hoe de gifgenoten zenuwachtiger waren geworden. Vaak had Asper woorden zoals ‘gek’ en ‘gevaarlijk’ opgevangen. Er was iets gebeurd, maar hij wist niet wat. Het had allezins niets te maken met de beenderbezweerders, anders waren ze allang gered geweest.

Hij zuchtte. ‘We leven nog, Zaya. Dat is nu het allerbelangrijkste. Ik ben er zeker van dat de beenderbezweerders ons zullen komen redden en anders zorgen we ervoor dat we hier zelf wegkomen.’

‘Dat lukt ons nooit,’ lachte ze spottend. ‘Ze hebben de afvoerdeksels in onze cellen afgesloten nadat ze ontdekten dat ik die heb gebruikt om jou te bereiken. Daarbij hebben ze volgens mij ook alle ramen vergrendeld.’

‘Blijf hoop houden,’ mompelde Asper. Zijn stem klonk verraderlijk zwak. Hij ging overeind staan en strekte een voor een zijn spieren. Daarna sprong hij op en neer om zijn conditie ietwat te onderhouden. Hoe zwak hij ook was – ze kregen niet veel te eten – hij wilde er zeker van zijn dat hij in staat was zijn mogelijke redders bij te blijven wanneer die kwamen. Als ze al kwamen.

Zaya keek hem zwijgend aan.

‘Doe mee!’ riep hij haar toe.

Ze wendde haar gezicht af, kroop naar het ondertussen favoriete hoekje van haar cel. Daar legde ze haar hoofd op haar knieën. ‘Ik blijf aan hen denken en van hen dromen.’

Asper landde met beide voeten op de grond. Hij veegde een laagje zweet van zijn voorhoofd. ‘Aan wie?’

‘Aan hen.’ Ze beet op haar lip. ‘Aan de mensen die ik heb gedood.’

‘Ren,’ knikte hij. ‘Ik weet het.’

‘Niet enkel Ren,’ bracht ze uit. Daarna drukte ze een hand tegen haar mond, waarna ze haar tanden in haar knokkels zette.

Asper fronste zijn wenkbrauwen. ‘Wie dan nog meer, Zaya?’ vroeg hij verward.

‘Ik heb het je nooit verteld,’ stootte ze beverig uit. ‘Maar die nacht, toen we elkaar voor de tweede keer ontmoetten, stuitte ik op een oude vriend van mij en mijn ouders. Hij heette Al.’ Ze snufte. ‘Hij zag mijn gezicht. Ik had geen keus, Asper. Hij begreep het, zei hij, en uiteindelijk sneed ik hem de keel door. Zijn ogen stonden zo vredig en triest. Ik krijg ze niet van mijn netvlies. Hij viel neer en ik staarde heel lang naar het rode bloed dat naar buiten spoot. Daarna legde ik hem aan de kant van de weg, waar de meeuwen of kraaien niet bij hem konden.’

Asper opende en zijn sloot zijn vuisten terwijl hij naar haar luisterde. Hij vergat het soms – hoe dodelijk ze was. Ze was een gifgenoot, een moordenaar die doodde omdat haar dat werd opgedragen. Ook al had ze nu spijt van die moorden, Asper was er niet helemaal zeker van of ze het niet opnieuw zou doen.

‘Ik vermoordde ook een gifgenoot,’ flapte Zaya eruit. ‘Ik kende haar naam niet. Het gebeurde toen jij werd meegenomen. Ik was zo kwaad en gekwetst dat ik mezelf niet wist te bedwingen. De vrouw legde haar hand op mijn arm en ik draaide door. Ik joeg een doorn van magie in haar borst. Ze was snel dood, maar niet snel genoeg.’

Asper schudde zijn hoofd. Hij was boos op haar, maar ook weer niet. Was hij immers niet hetzelfde? Hij had geprobeerd zijn eigen vader een mes de borst in te jagen. Hij had geloofd dat dat was gelukt, tot een gifgenoot een paar dagen geleden liet vallen dat Saran niet dood was, maar wel op het randje ervan balanceerde.

‘We zijn allemaal slecht,’ zei hij na een stilte. ‘Ik ook.’

‘Jij doodde niemand.’

‘Mijn eigen vader. Bijna.’

Zaya zweeg. Tranen groeven diepe voren in het stof op haar wangen. Toen lachte ze zwakjes. ‘We zullen ervoor boeten. Ik heb er spijt van, maar ook weer niet. En ik weet dat het weer zal gebeuren. De heiligen zullen ons straffen.’

‘Dat geloof ik niet,’ antwoordde Asper. ‘Ze kennen ook vergiffenis.’

Zaya zei daar niets op.

Hoofdstuk 3

Met een uitgestreken gezicht sneed de gifgenoot de spieren en pezen los die het hart op zijn plek hielden. Rood bloed – ordinair, magieloos bloed – spetterde op de zwarte tegels. De vrouw gaf een laatste ruk en de enorme spier kwam los. Als een verschrompelde noot lag het hart in haar handen.

Een andere gifgenoot snelde naar haar toe om een krat gevuld met ijs voor haar neer te zetten. Voorzichtig legde ze het hart erin, naast de longen die als twee rozige lappen vlees glinsterden tussen al het wit. ‘Klaar,’ zei ze.

Ze deed geen moeite om de gapende borst dicht te naaien. Ze liep naar een emmer en waste haar handen uitgebreid met zeep. ‘Ik denk dat je nu alles hebt wat je nodig hebt, Saran.’

Saran knikte dankbaar. ‘Goed werk, Rashka.’

‘Het was geen gemakkelijk werkje, maar wel leuk,’ lachte Rashka, de vrouwelijke gifgenoot. Ze maakte haar stijle, zwarte haren los zodat die over haar slanke rug golfden. Haar amandelvormige ogen priemden in die van Saran. ‘Wilt u dat ik nog iets doe, heer?’

Saran negeerde haar verleidelijk knipperende ogen. ‘Nee, dat was het.’

Rashka knikte, boog diep en liep de kamer uit. Ze werd vervangen door Belladonna, de blonde leerling die ondertussen geen leerling meer was. Een dag geleden was ze tot gifgenoot gedoopt; ze droeg haar haar opnieuw in een staartje, zodat iedereen de kersverse tatoeage in haar nek kon bewonderen. Het was een slang die rond een hart zat gedraaid en het verpulverde met zijn lijf. ‘Heer,’ zei ze.

‘Ah, Belladonna,’ knikte Saran. Hij wees naar de stenen kist op de vloer. ‘Neem deze mee, wil je?’

‘Natuurlijk.’ Belladonna bewoog haar hand op en neer – het teken in haar hals begon te gloeien – en de kist steeg op. Zwevend boven de vloer volgde het ding haar en Saran door de kille gangen van het Gifpaleis.

‘Ik wil je niet in gevaar brengen,’ begon Saran, ‘dus je mag mee tot een verdieping boven de gevangenis van de Graal.’

‘Ongelofelijk.’ Belladonna schudde haar hoofd. ‘Gaat u de Graal écht overwinnen en temmen zodat hij uw metgezel wordt?’

Saran knikte enkel. Zijn gezicht leek gehouwen uit steen, maar in zijn ogen groeide een glimp van angst. ‘Ja, dat ga ik doen,’ zei hij uiteindelijk, toen Belladonna hem weer een blik toewierp. ‘Het zal niet gemakkelijk worden, maar dat hoeft ook niet. De gifgenoten zullen sterker worden dan ooit tevoren. Reken daar maar op.’

Ze kwamen langs verschillende verdiepingen terwijl ze steeds verder afdaalden in het Paleis. Hun adem kwam met wolkjes naar buiten. Warmte bereikte de laagste verdiepingen hier niet.

‘We zijn er bijna,’ fluisterde Saran. ‘Vanaf hier red ik het zelf wel.’

Hij stak een kandelaar naar Belladonna uit. Ze riep een vlammetje op en sloot het deurtje af, zodat Saran toch iets van licht bij zich kon dragen. Omdat hij geen slang meer had, was hij zo goed als weerloos tegen de macht van de Graal.

‘Veel geluk,’ zei Belladonna niet erg overtuigd.

Saran grijnsde zijn witte tanden bloot. ‘Geluk heb ik niet nodig.’

Belladonna stapte achteruit terwijl Saran de kandelaar aan zijn heup bond. Daarna nam hij de houten kist in zijn armen. Met een vastberaden uitdrukking op zijn gezicht opende hij de zware, bruine deur voor hun neus en daalde de trappen af.

‘Vergrendel hem met meer sloten,’ riep hij haar na. ‘Dat is het veiligste.’

Belladonna knikte en deed wat Saran van haar vroeg. Zijn voetstappen klonken steeds zachter, tot ze helemaal wegstierven. Met trillende handen bracht Belladonna meer en meer sloten aan, tot ze te uitgeput was om ook nog maar één druppeltje magie op te roepen. Hijgend liet ze zich tegen het zware hout vallen en sloot haar ogen. Heel lang luisterde ze naar de stilte.

Tot een enorm gebrul uit de aarde opsteeg.

Hoofdstuk 4

Er was een hele tijd niets dan zijn eigen ademhaling. Die werd steeds gejaagder, tot hij overging in hysterisch gehijg. Saran kon niets zien dan de contouren van uitgehakt steen en beenderen onder zijn voeten.

Een schedel rolde bij hem vandaan en verdween kletterend in de duisternis. Even bleef Saran doodstil staan, verwachtend dat het geluid de Graal gewekt moest hebben, maar dat bleek niet het geval. Niets roerde zich in het onheilspellende zwart voor hem.

Opgelucht liep hij verder.

Ratten haastten zich piepend voor hem weg. Hun gele oogjes glansden venijnig in het licht van de eenzame kandelaar. Ze knaagden op de botten van zijn voorouders, misschien noemde hij ze straks wel zijn lotgenoten.

Zijn voeten kraakten bij elke stap. Zijn kleren schuurden tegen zijn hals. Hij had moeite met ademen; zijn verzwaarde hart, omvat door een kooi van beenderbezweerdersbot, klopte hard en hevig tegen zijn borst.

Hij schrok op toen hij over een ribbenkast liep. De ribben kreunden en knapten onder zijn gewicht. Saran deinsde schuchter achteruit, waarbij hij meteen tegen iets hards botste. Toen hij zich omdraaide, verstijfde hij.

De schub die werd verlicht was bijna zo groot als zijn hand. Hij was ook feloranje. Zodra Saran de lantaarn dichterbij bracht, zag hij dat het hele lijf van de slapende Graal overdekt was met goudgele schubben, zodat hij op een levende schatkist leek.

En dat was hij ook.

Jaren geleden joeg de Graal achter juwelen en geld aan. Op een dag drong hij een oude bergplaats binnen, waar al deze kostbaarheden werden opgeborgen voor zijn gretige ogen en laaiende honger. De Graal zette het hele gebouw in vuur en vlam en zijn adem deed de juwelen smelten. Hij wentelde zich in die kolkende lava van goud tot zijn eigen schubben dezelfde kleur kregen en hard als bot werden. Zo creeërde hij een extra beschermingslaag om zijn eigen vel te redden, en werd hij onoverwinnelijk. Om het beest te kooien, hadden zijn voorouders heel wat bloed vergoten.

Saran haalde een paar keer diep adem. Het beest leek diep in slaap – zijn enorme flanken rezen en daalden op een traag ritme – maar dat kon ook een valstrik zijn. Met de lantaarn nu tussen zijn vingers geklemd, manouvreerde Saran langs het grote lijf tot hij de kop bereikte. De Graal had een slangenkop, maar iets breder, met scherpe tanden die langs zijn hele mond doorliepen. Op de plek waar zijn ogen hoorden te zitten, gaapten legen gaten. Er kwam stoom uit zijn spleetvormige neusgaten.

‘Graal,’ zei Saran. Het kwam er zachter uit dan het gepiep van een pasgeboren vogeljong. Nijdig door zijn eigen angst schraapte hij opnieuw zijn keel. ‘Graal!’

Het gebeurde in een flits. Het ene moment leek het monster diep in slaap, het volgende tilde hij zijn gigantische kop op en duwde die hard tegen Sarans buik. De gifgenoot werd met een ongekende kracht naar achteren geworpen. Hij schreeuwde het uit. Zijn rug knalde tegen de stenen muur zodat hij niet meer kon ontsnappen terwijl de enorme kop van de Graal hem vastpinde.

Wie verstoort mijn slaap?

De stem galmde in Sarans schedel. Hij gilde het uit van de pijn. Het beest hijgde en zijn adem was heet als een brandend haardvuur. Saran kon niet weg; de blindheid van de Graal was zijn zwakte, maar op dit moment maakte dat niet uit, want hij had zijn prooi vastgeklemd en hoefde hem daar enkel maar te houden.

‘Graal,’ bracht de gifgenoot uit. ‘Luister naar me!’

Ik luister naar niemand!

‘Ik heb je iets belangrijks te vertellen.’ Zweet stroomde over Sarans gezicht naar beneden. Hij wist dat de Graal zijn angst kon ruiken toen diens neusvleugels zich verwijdden en verwachtingsvol trilden. Wat kan er belangrijker zijn dan een goede maaltijd?

‘Veel!’ hijgde Saran. ‘Dingen zoals... ogen.’

De Graal trok zijn kop terug en brulde woest. Het was het akeligste geluid dat Saran ooit had gehoord. Hij drukte zijn handen weer tegen zijn oren. ‘Stop!’ schreeuwde hij.

Tart mij niet, gifgenoot!

‘Ik meen het!’ Saran dook langs het monster heen. Hij gebruikte de gelegenheid om naar de andere kant van de ruimte te sprinten. De Graal brulde zo luid dat brokstukken naar beneden tuimelden. Met een bons viel Saran op de grond en schaafde zijn handen aan de vloer. Groen bloed druppelde langs zijn polsen.

De Graal draaide zijn blinde kop wild heen en weer. Hij kon niet zien en leek in paniek. Kom hier, gifgenoot. Zodat ik je kan verscheuren, brulde hij.

‘Luister naar me,’ hijgde Saran wanhopig. ‘Ik heb écht zicht voor je meegenomen. En nog meer! Adem! Vuur!’

De Graal verstijfde. Tot nu toe waren er nog geen vlammen uit zijn bek gekomen. Saran wist waarom: het beest was ook zijn vuur afgenomen. Zijn overwinnaars namen hem zijn longen af, die nodig waren om vlammen te produceren.

Vuur?

‘Ja, vuur,’ knikte Saran. ‘En zicht.’

Het beest schudde zijn grote kop. Hij zocht Saran, maar kon hem niet vinden, want geuren hier waren aards, doods en overheersend.

Saran zette een voorzichtige stap. Zodra zijn voet op een bot stapte, draaide de Graal zijn lijf – voor zover dat mogelijk was in deze krappe ruimte – en stoof op hem af. Saran dook onder de vliezige vleugels van het monster door. ‘Als je me doodt, krijg je niets!’

Geef me het vuur! De Graal brulde zo luid dat de beenderen om hen heen knapten. Saran rende naar de kist, die hij op de grond had gezet voor hij het beest wakker maakte, en wierp zich erbovenop. ‘Je zicht in ruil voor je loyaliteit. Je vuur in ruil voor je gehoorzaamheid!’

Ik sluit geen deals met mensen.

‘Ik ben een gifgenoot,’ siste Saran. ‘Ik ben deels gif, net zoals jij. Slangen zijn mijn bondgenoten. Reptielen.’

Het werd stil. De Graal blies zijn adem in rookwolken uit; plots begon hij vreemd te spinnen. Hij schuifelde op Saran af, maar vond hem niet en stootte met zijn kop tegen de muur. De gifgenoot wenkte hem, riep hem net zo lang tot het beest zijn massieve kop aan zijn voeten neerlegde als een kat die om melk bedelde. Beloof het me, dat je vuur en zicht hebt.

‘Ik beloof het je,’ antwoordde Saran. ‘En jij belooft mij je gehoorzaamheid en trouw.’

Het beest brieste een laatste keer. Verslagen sloot het zijn bek, wat een galmend geluid veroorzaakte, en knikte. Ik beloof het.

Saran haalde onhoorbaar adem. Zijn opluchting was groot, maar die zou hij nooit tonen. Voor nu moest hij sterk en vastberaden zijn, zodat de trouw van dit enorme wezen niet aan het wankelen kon worden gebracht.

‘Goed,’ begon hij. ‘Ik zal je adem geven.’

De Graal boog zijn blinde kop. Ondertussen opende Saran met trillende handen de zwarte kist aan zijn voeten. Het deksel viel naar achteren en de rode, bloederige inhoud staarde hem misselijkmakend aan. Er leek een slang in zijn maag te kronkelen, zo zenuwachtig was hij.

Met een gebaar vol weerzin schepte Saran het hart op en legde dat aarzelend voor de Graal neer. Het monster snoof met trillende neusvleugels. Daarna opende het zijn enorme bek – rijen en rijen aan vlijmscherpe tanden, zo wit als bot, kwamen tevoorschijn – en hij slokte het hart in één keer op. Meer.

‘Natuurlijk.’ Sarans stem klonk akelig zwak. Hij nam de twee bleke longen in zijn handen. Het malse vlees was nat onder zijn huid. Met moeite hield hij een kokhalsgeluid binnen.

De Graal was nu gretiger; met opgewonden trillende bek probeerde hij naar de organen te happen. Saran gooide ze snel voor hem neer, zodat hij zijn handen niet kwijtraakte. Briesend nam het beest ze tussen zijn tanden, kauwde erop en slikte ze door.

Even gebeurde er niets, tot de draak onverwacht brulde in triomf. Met een machtige zwaai tilde hij zijn massieve kop op en brulde opnieuw. Tussen zijn tanden spoot vuur naar buiten. Het was zo warm dat Saran de haartjes op zijn armen voelde verschroeien. Hij dook ineen, maar wist een gil binnen te houden.

Vuur! Schreeuwde de Graal triomfantelijk. Ik ben vuur! Ik adem weer!

Het monster was zo opgewonden dat het zijn zicht bijna vergat. Hijgend draaide het zich om, waarbij het de kist met zijn staart omver zwiepte. Het spoot opnieuw een vlam tegen de muur. De botten om hen heen werden zwart en verkoolden. Zelfs de stenen wanden begonnen te smelten.

‘Stop!’ schreeuwde Saran. Hij rook verbrand vlees en hoopte dat het niet van hem afkomstig was. ‘Stop, Graal! Ik heb je zicht nog!’

Met tegenzin liet het beest zich op zijn poten vallen en kroop weer naar Saran toe. Zijn snuit gloeide nog na. Hij likte zijn geschubde lippen. Hoe kan je me zicht geven, mens?

‘Ik heb een goede manier gevonden,’ zei Saran met een zweem van zijn oude zelfvertrouwen. ‘Je krijgt een van mijn ogen, maar dat betekent ook dat ik je altijd zal kunnen volgen.’

De Graal snoof. Nijdig spuwde hij een vlammetje uit. Ineens brulde hij hard van woede en verontwaardiging. Dus zo zit het? Je bent slimmer dan ik had verwacht, gifgenoot. Je bent niet zoals al die hebberige mensen die ooit zicht aan mij probeerden te geven. Zij doodden een ander en gaven mij die ogen, omdat ze te egoïstisch waren om iets van zichzelf op te geven. Daardoor was ik onmogelijk te controleren. Hoe ben je te weten gekomen dat er een manier is om mij in toom te houden?

Het beest duwde zijn snuit hard tegen Sarans buik. Die deinsde achteruit en siste: ‘Ik las de gifboeken. Daarin stond de waarheid. Je bent niet helemaal onoverwinnelijk, Graal.’

De Graal gromde, maar het klonk weinig overtuigend. Normaliter zou ik dit weigeren, want ik ben enkel van mezelf. Maar jij bent een machtig en wijs gifgenoot. Ik wil mijn zicht delen met het jouwe.

‘Dat dacht ik al.’

Beverig friemelde Saran aan zijn mantel. Zodra hij de gouden knopen had geopend, liet hij zijn hand over de zachte stof glijden. In de verborgen zakken en leren koorden aan de binnenkant van de mantel zaten wapens verborgen. Hij vouwde zijn vingers over een kleine, scherpe dolk die hij al jaren had. Het wapen begon verwachtingsvol te zoemen in zijn hand, of misschien hoorde hij dat enkel in zijn oren en was het eigenlijk zijn eigen angst.

Je snijdt je oog eruit? gokte de Graal. Hij bromde. Interessant.

‘Soms moeten er offers worden gebracht,’ antwoordde Saran koud. ‘Dat weet jij ook.’

Dit offer is enkel het jouwe.

Saran haalde een paar keer diep adem. Hij zou zijn eigen gezicht vergeten, zoals het was. Hij zou moeten leren leven met maar één oog. Gelukkig was die daad de moeite waard, want hij zou het delen met een monsterelijk wezen dat onverslaanbaar was.

Likkend langs zijn droge lippen liep hij naar een gebroken spiegel die op de grond lag. De Graal volgde hem op de voet. Zijn hete adem prikkelde in Sarans nek.

‘Ik ben er klaar voor,’ zei de gifgenoot, meer tegen zichzelf dan tegen het beest. Hij bracht het mes omhoog, tot op ooghoogte, en haalde een aantal keer diep adem. Zijn hartslag daalde terwijl hij zich probeerde te ontspannen.

Met een vloeiend gebaar plantte hij de dolk in de rand van zijn ooglid. Pijnscheuten verblindden hem. Ademloos stond hij daar, vastgevroren aan de vloer. Heet bloed rolde langs zijn neus naar beneden. De Graal spinde bij de geur.

Met opeengeklemde kaken zette Saran door. Hij begon een ovaal rond het oog te kerven en probeerde ondertussen zijn tranen binnen te houden. De pijn dwong hem genadeloos op zijn knieën. Briesend en hijgend sneed hij door pezen en spieren heen. Zijn andere oog trok samen, alsof het bang was hetzelfde lot te moeten ondergaan. Toen klonk er een natte klets.

Saran ademde beverig uit en de spanning vloeide van hem af. Toch kon hij even niets doen, want de pijn was zo overweldigend dat zijn ledematen protesteerden. Warm bloed druppelde over zijn lippen en smaakte metalig op zijn tong. Hij kreunde. ‘Het is gebeurd,’ hijgde hij. Prachtig, spinde de Graal tevreden.

Tastend naar het oog boog Saran voorover. Zijn vingers sloten zich om de vochtige bol, die hij optilde en uitstak naar het monster. De Graal kwam dichterbij, gretig zoekend naar zijn zicht en Saran zei: ‘Geef me eerst magie.’

Het beest opende zijn bek. Zijn tong kwam naar buiten en die tong was eigenlijk een slang, die hard in Sarans pols beet. De vlaag van energie – na dagen zonder – was genoeg om Sarans krachten tot het uiterste te doen opbloeien. Zinderend duwde hij het oog tegen de kop van de Graal en het hechtte zich gretig vast aan zijn lege oogkas; het werd groter en spleetvormig.

Ondertussen schreeuwde Saran het uit van de pijn, want zijn eigen oog brandde als vuur, alsof het zich ook had aangepast.

Uitzinnig van angst rende hij naar de spiegel. Van schrik deinsde hij achteruit. In het stoffige glas zag hij een gapende holte aan zijn linkerkant, maar aan de andere kant van zijn gezicht staarde zijn oude oog hem onherkenbaar aan. Het was van kleur veranderd – het was nu goud en spleetvormig.

Hoe voelt het om alles te delen, gifgenoot? siste de Graal spottend in zijn geest. Welkom in mijn wereld.

Hoofdstuk 5

Zaya werd ’s nachts wakker. Zodra ze haar ogen opende, dacht ze terug aan het afgrijselijke gebrul dat door het Paleis van de gifgenoten had gegalmd. Eerst had ze gewoon met Asper zitten eten – door de tralies heen hadden ze wat brood uitgewisseld – tot plots de wereld was gaan schudden.

Asper had zich meteen laten neervallen. Zaya, in paniek, had zijn voorbeeld nogal traag gevolgd. Daardoor was ze met haar hoofd tegen een ijzeren spijl aangekomen, en de beurse plek op haar slaap bonkte nog steeds.

Blindelings tastte ze naar de emmer met water. Ze doopte haar vingers in de ijskoude vloeistof en wreef die uit over de buil. Een zucht van verlichting ontglipte haar.

Maar dat gevoel verdween al snel toen ze voetstappen dichterbij hoorde komen, gevolgd door de klap van een dichtslaande deur. Gerinkel van sleutels deed haar opkijken.

Vanuit de gang kroop gelig licht naar hen toe. Zaya schuifelde naar voren over de vloer en nieuwsgierig drukte ze haar gezicht tussen de tralies om beter te kunnen zien. Ze hapte verschrikt naar adem toen ze de bekende gestalte van Saran herkende – hij was dus inderdaad hersteld van zijn bijna-dodelijke verwondingen. Ondanks de kap die hij over zijn hoofd droeg, merkte ze zijn brede, rollende schouders en zijn zelfzekere tred meteen op. Achter hem liepen nog drie gifgenoten, die stuk voor stuk waren gehuld in zwarte mantels van warm winterbont.

‘Asper,’ siste Zaya. ‘Asper!’

Hij reageerde met een brom. ‘Wat is er?’

‘Saran!’

Asper schoot meteen overeind en drukte zich ook tegen de tralies aan. Een boze frons verscheen tussen zijn donkere wenkbrauwen. ‘Hij lééft?’

‘Ah, mijn...’ Een stilte. Saran, die hen had bereikt, schraapte opnieuw zijn keel. ‘De verrader,’ verbeterde hij zich snel.

Asper keek naar hem op. ‘Het monster!’ spuugde hij terug. ‘Het verbaast me dat je nog leeft. Hoe voelde het om bijna dood te gaan?’

‘Het was verrijkend,’ antwoordde Saran vanonder zijn mantel. Toen lachte hij. ‘Het heeft me enkel vindingrijker en volhardender gemaakt. Ik ben er trots op dat je me tot een nóg sterker persoon hebt gemaakt, Asper. Ik zou je bijna dankbaar moeten zijn.’

Asper schudde woest zijn hoofd. ‘Ik wou dat die dolk je hart had geraakt.’

‘O, dat is ook gebeurd,’ antwoordde Saran tot Zaya’s verbazing. Hij legde zijn hand op zijn borst, een beetje onwennig, alsof daar iets mee was voorgevallen. ‘Mijn allerliefste slang, Cora, ving de zwaarste klap op. Helaas moest zij jouw lafhartige moordpoging bekopen met haar leven. Ik werd door haar gered, waarvoor ik haar onnoemelijk dankbaar ben, maar toch wist je dolk langs mijn hart te schrapen. Waarom het gif me aantastte, weet ik niet.’

Uit Zaya’s mond kwam een spottende lach. Ze kon het niet helpen. Hoe bang ze ook was, hoe erg ze ook was verraden, ze voelde vooral een overheersende woede nu ze Saran hier in levende lijve weer voor zich zag. Ze zei: ‘Dat heb je aan mij te danken.’

Zijn in schaduwen gehulde gezicht draaide traag haar kant op. Spanning borrelde tussen hen in. Zaya wist dat hij haar haatte met iedere vezel in zijn lichaam – dat had hij altijd gedaan – maar nu kon hij dat openlijk laten zien.

‘Ik gebruikte geen slangenvergif. Op een markt in Leka kocht ik nachtschade en ik smeerde het sap op mijn dolken. Jullie maken ons immuun voor slangenvergif, maar een overdosis van dat gif kan ons nog steeds doden als we niet sterk genoeg zijn. Het leek me dus wel logisch dat giftige planten nog een stuk gevaarlijker zijn, omdat we ons daar niet in trainen.’

‘Idioot,’ blafte Saran nijdig. ‘Dus daarom vrat het aan mijn hart. We zijn inderdaad niet immuun tegen vergif van plantaardige oorsprong.’

Achter Saran murmelde een gifgenoot het woord ‘slim’, maar ze hield snel haar mond toen hij zich naar haar toedraaide. ‘Het was niet slim, Rashka,’ blafte hij. ‘Het was verraad.’

‘Ja, het was verraad,’ beaamde een bekende stem. Zaya herkende Belladonna. Ze balde haar handen tot vuisten, maar wist zichzelf te bedwingen. Belladonna tilde haar kap op en legde die over haar smalle schouders, zodat ze naar Zaya kon glimlachen. ‘Hallo, Zaya. Je ziet er goed uit. Ik ben een gifgenoot nu. Met dank aan jou.’

‘Zielig, toch? Dat je anderen moet verraden om zelf iets te bereiken,’ zei Zaya. ‘Je ging van bedelen als een hond aan de voet van zijn meester naar het verraderlijke gedrag van een slinkse kat die haar prooi aan hem afgeeft in ruil voor een beloning.’

Belladonna’s wangen werden rood, maar Saran legde een hand op haar schouder en duwde haar achteruit. ‘Laat haar maar praten,’ zei hij met een milde glimlach. ‘Ze weet niet waarover ze het heeft. Ik heb je altijd gesteund, Belladonna.’

Belladonna boog haar hoofd, maar haar ogen gloeiden onheilspellend. ‘Natuurlijk, meester,’ knikte ze.

Saran haalde een rinkelende sleutelbos tevoorschijn. Hij opende zowel haar cel als die van Asper. Raska en Belladonna liepen Zaya’s cel binnen, terwijl Saran naar die van Asper ging.

Zaya deinsde meteen achteruit, maar ze was geen partij voor Belladonna en Raska, die een stuk sterker en doorvoeder waren.

Meteen moest Zaya ondervinden wat een paar dagen ondervoeding en nauwelijks beweging met haar lichaam hadden gedaan. Machteloos liet ze zich meeslepen, de gang in, waar Raska metalen boeien rond haar polsen klikte.

‘Wat zijn jullie met ons van plan?’ vroeg Zaya aarzelend. ‘Wat willen jullie?’

‘Saran heeft beslist dat hij jullie niet langer nodig heeft,’ antwoordde de oudere gifgenoot. Ze duwde Zaya naar voren. ‘Eerst wilde hij jullie ondervragen, maar na de dood van Cora is hij van gedachten veranderd. Hij heeft jullie liever ook dood.’

Zaya draaide haar nek om naar Saran te kijken. Zodra hun blikken elkaar kruisten, sloeg hij zijn blik neer. Ze was verbaasd; het was net alsof hij niet wilde dat ze zijn emoties zou zien. Was dat spijt geweest in zijn gezichtsuitdrukking?

‘Laten we gaan,’ sprak hij na een stilte. ‘Kom op.’

Maar Saran duwde Asper de tegenovergestelde kant op, terwijl Zaya door Rashka en Belladonna vooruit werd gemaand. Ze struikelde verward over haar voeten, terwijl paniek in haar groeide. ‘Waar gaat Asper heen?’ vroeg ze.

Aspers ogen vonden de hare, maar hij schudde nauwelijks merkbaar zijn hoofd.

‘Asper moet nog iets bespreken met Saran,’ zei Rashka, die hen ook nakeek. Ze waren nu bijna opgelost in de schaduwen. ‘Maak je geen zorgen, Zaya,’ voegde ze eraan toe. ‘Hij komt snel genoeg achter je aan. Daar hoef je niet over te twijfelen.’

Zonder haar de kans te geven een antwoord te verzinnen, sleurde Raska en Belladonna Zaya alweer met zich mee.

Hoofdstuk 6

‘Ben je niet benieuwd waar we heengaan?’ vroeg Saran na een stilte. Asper wierp hem een korte blik toe, die gevolgd werd door een schouderophalen. Hij brandde van verlangen – en angst – om te weten wat hem te wachten stond, maar hij had zichzelf heel streng voorgenomen om daar niets van te laten merken.

‘Ik zie het wel als het zover is,’ antwoordde hij kalm.

De gifgenoot boog daarop even erkentelijk het hoofd, alsof Saran zijn moedige houding bewonderde.

Terwijl ze samen door de gangen van het Gifpaleis liepen, verwonderde Asper zich over de eenzaamheid die deze plek uitstraalde. Er waren geen schilderijen, ramen of beelden om de gangen op te fleuren of licht naar binnen te laten. Het enige licht dat er was, kwam van de paar lantaarns en toortsen die veel te ver uit elkaar aan de muur hingen. Hij vroeg zich af of gifgenoten daglicht nog wel konden verdragen als ze zo vaak in deze duisternis vertoefden.

Op de een of andere manier leken al deze dingen – het donker, de stilte, de schaarsheid van meubels – wanhopige manieren om hen vanbinnen koud en kil te maken, en vooral zo te houden. Het was triestig dat deze mensen hun talenten inzetten voor het kwade, terwijl ze ook gewoon trouw hadden kunnen blijven aan de ware entiteit van hun bestaan, als beenderbezweerders.

Saran versnelde zijn pas toen Asper zijn mond wilde opentrekken. Ze daalden heel wat trappen af en stopten uiteindelijk voor een zwarte deur waarin gouden en bronzen slangen waren uitgekerfd. Ze maakten grotekse gebaren, alsof ze pijn hadden, hun lijven verkrampt en in ontelbaar veel vreemde hoeken gewrongen.

Saran liep als eerste naar binnen. Zodra Asper een stap zette, keek hij met grote ogen om zich heen. De hele zaal hing en stond vol met martelwerktuigen. Hij zag kluisters en zwepen, duimschroeven en ijzeren poken om op te warmen aan vuur. Opgedroogd bloed lag als donkere plekken over de vloer uitgespreid. Gerafelde kleren en schoenen vormden de achterblijfselen van slachtoffers die hier voor hem waren mishandeld.

Even bleef Asper verbouwereerd staan. Zwarte vlekken van paniek dansten voor zijn ogen. Hij was zo geschrokken dat angst hem bijna overweldigde. Er lag een vieze smaak in zijn mond, het moest wel de angst van zijn voorgangers zijn.

Uiteindelijk trok Saran hem mee en hing zijn boeien aan een zware metalen kluister die in het steen was gehakt. Daar bleef Asper staan, zijn benen bibberend onder zich.

‘Ik heb wat vragen voor je,’ begon Saran zachtjes.

Hij liep naar een zwarte tafel, waar hij messen over uitspreidde. Ze waren er in alle vormen en maten – klein, groot en scherp of juist bot. Met een uitgestreken gezicht nam de gifgenoot ze in zijn handen, bestudeerde ze en legde ze weer terug. Hij leek geen keuze te kunnen maken, of misschien wachtte hij gewoon tot Asper iets stoms zei.

‘Heb je Rohan ontmoet?’ vroeg hij uiteindelijk.

Asper hapte naar adem bij die vraag. Meteen dwong hij zijn kaken weer op elkaar, om niet te laten merken hoe verbaasd hij was. Hij had nooit eerder van Rohan gehoord voor hij hem ontmoette, maar blijkbaar moest de oude beenderbezweerder bekender zijn dan hij dacht. Plots herinnerde hij zich dat Rohan ook over Saran had gesproken, alsof ze elkaar kenden.

‘Nee,’ bracht hij uit. Het was een loze leugen. Saran glimlachte met zijn vinger tegen een mes. ‘We weten allebei dat je de waarheid niet spreekt, Asper,’ zei hij op toegeeflijke toon. ‘Ik vraag dit niet nog eens: ken je Rohan?’

Asper likte zijn gebarsten lippen. Wat maakte het ook uit, dacht hij. Uiteindelijk wist Saran de waarheid toch al.

‘Ja,’ fluisterde hij. ‘Ik ken hem.’

‘Hoe?’

‘Gewoon.’

‘Dat is geen antwoord.’

‘Ik ken hem. Dat is genoeg.’

‘Is het zo moeilijk om niet tegen me te liegen?’ vroeg Saran met een frons. Hij draaide zich om en beende naar Asper toe. Vader en zoon staarden elkaar een ogenblik lang in de ogen. ‘Vertel me wat ik van je vraag, dan hoef ik je geen pijn te doen.’

‘Zodra ik van geen nut meer ben, laat je me toch afmaken,’ wierp Asper tegen.

‘Maar pijnloos,’ antwoordde Saran met zijn neus bijna tegen die van Asper gedrukt. ‘Dat beloof ik je. Ik heb lang over deze beslissing zitten tobben en malen, zoon...’

Asper trok zijn gezicht terug, zodat zijn hoofd tegen de muur stootte. ‘Dan ga ik liever met eer, dan te sterven nadat ik al mijn geheimen heb opgebiecht aan mijn grootste vijand.’

Saran haalde snuivend adem. ‘Je hebt geen idee, Asper. Géén idéé van wat ik kan en zal doen als je niet naar me luistert.’

Asper klemde zijn tanden hard op elkaar. ‘Nee,’ knikte hij. ‘Dat heb ik niet. Maar ik kan me er wel wat bij voorstellen en het is niets om trots op te zijn, vader.’ Hij spuugde het laatste woord uit als een vissengraat die tussen zijn tanden was blijven steken.

Saran haalde diep adem. Onverwachts trok hij de kap die hij droeg naar beneden. Er was suisend bloed in zijn oren. Asper wist niet of hij gilde – hij deed wel iéts in ieder geval – want er klonk gekrijs.

Sarans gezicht – eens aantrekkelijk – was compleet veranderd. Over zijn linkeroog liep een enorm, wit-en-roodachtig litteken met rauwe randen. Zijn wenkbrauw was ook verdwenen, waardoor daar enkel nog rimpelige roze huid zat. Van die aanblik deinsde Asper achteruit, verstomd van walging en verbazing. Sarans nog goede oog was echter ook onherkenbaar veranderd. De iris was geel geworden, de pupil spleetvormig – als van een slang.

‘Wat – wat heb je gedaan?’ bracht Asper moeizaam uit.

Saran vertrok geen spier. ‘Ik heb een offer gebracht voor het grotere doel dat ik nastreef,’ zei hij.

‘En daarvoor moest je je oog eruit trekken? Jezelf verminken?’

‘Als je een gifgenoot was, zou je het begrijpen.’ Hij boog zijn hoofd. ‘Ik heb hem tot de mijne gemaakt, Asper. De Graal. Hij is van mij.’

‘De wat?’

‘De Graal!’ Onder hen, diep in de aarde, klonk vaag gebrul. De haartjes op Aspers armen kwamen in een vloeiende beweging overeind. Hij snakte naar adem toen de muren trilden. ‘Wat heb je gedaan, Saran? Wat heb je in hemelsnaam aangericht?’

‘Ik heb hem!’ schreeuwde zijn vader krankzinnig. Hij knikte, een paar keer, zei: ‘De Graal is van mij, Asper. Hij is het machtigste wezen van onze wereld. Samen met hem zal ik elke beenderbezweerder verpletteren. Ik zal iedereen verslaan, de mens zal zich aan mijn voeten werpen.’

Er golfde een nieuwe emotie over Sarans gezicht. Hij stak zijn hand uit en tot Aspers ongeloof vielen de boeien van zijn polsen. Verward streelde hij over de pijnlijke huid.

‘Ik wil niet met je vechten, Asper,’ begon Saran. ‘We zouden samen grootse dingen kunnen doen. Ik vraag het je nog een laatste keer: sluit je bij me aan.’

De tijd tikte tussen hen weg. Asper keek in Sarans gezicht – probeerde iets goeds te zien – maar hij stuitte op niets dan pijn en woede. Zijn vader was niet te vertrouwen. Hij wist dat het geen nut had, dat hij nooit zoals Saran kon zijn, dus dat zei hij ook.

Even keek Saran hem gewoon aan. Over zijn gezicht trok teleurstelling. ‘Ik begrijp het,’ verbrak hij de stilte. ‘Ik kan je niet overhalen. Het spijt me, zoon. Dan eindigt het hier tussen ons.’

Asper opende zijn mond om iets te zeggen, maar voor hij ook maar een geluid kon uitbrengen, knalde er iets zwaars tegen zijn hoofd aan. Vaag voelde hij zijn knieën tegen de grond slaan, voor alles eindeloos en bodemloos zwart kleurde.

Hoofdstuk 7

Een hele dag en nacht verbleef Zaya in een nieuwe cel. Ze doodde de tijd door tekeningen in de muur te krassen met een botje. Helaas verkruimelde dat al snel onder haar aanraking, waardoor ze alleen en verveeld achterbleef. Ze wist dat ze zichzelf vooral wilde bezighouden om niet bang te worden. Maar hoe hard ze ook probeerde om aan iets anders te denken, het lukte niet.

Saran had haar tot een gifgenoot willen maken met de gedachte dat ze dan geen kant meer op kon. Van begin af aan had hij aan haar getwijfeld, wantrouwen getoond, maar zelfs toen had hij haar een kans gegeven om een deel van hen te worden. Zijn eigen overtuiging in de cirkel van gifgenoten – een zogenaamde groep waar je niet uit kon ontsnappen – had hem verblind voor Zaya’s uiteindelijke ontrouw.

Ze vond het alleen vreselijk dat het op het eind niks voor haar en Asper had uitgehaald; ze zaten immers nog steeds gevangen, en ze zouden worden omgebracht.

Toen de zon zo laag stond dat gouden stralen door het kleine raampje naar binnen vielen, richtte Zaya zich op. Ze keek met tot spleetjes geknepen ogen naar buiten om de omgeving in zich op te nemen, maar alles wat ze kon zien waren struiken.

Voetstappen verbraken haar overpeinzingen. Met een ruk draaide ze zich om, om in het gezicht van Rashka te staren. De vrouw opende haar celdeur. ‘Hallo, Zaya,’ zei ze kalm. ‘Kom mee, alsjeblieft.’

‘Waar is Asper?’

‘Waar jij ook wordt heen gebracht.’

Zaya opende haar mond, maar kon geen woord uitbrengen. Raska maakte een beweging met haar hand, waardoor de boeien die ze droeg zich rond Zaya’s polsen klikten. Daarna stapte ze naar voren en voor Zaya kon reageren, gooide Raska een zwarte zak over haar hoofd.

Binnen in de zak was het muffig en benauwd. Zaya struikelde weerloos over haar voeten, terwijl ze Raska door een onzichtbaar doolhof volgde. Ze gingen heel wat trappen op, soms wachtend tot deuren werden geopend, tot een vlaag frisse lucht Zaya’s hoofd iets helderder maakte. Ze zoog haar longen vol, maar de zak bleef geuren naar het angstzweet van haar voorgangers.

Toen begon het geluid. Luide stemmen die schreeuwden, lachten en joelden deden haar bibberen op haar benen. Waar ze ook terecht was gekomen, het moest een drukbevolkte plek zijn. Onder al het geroep wandelde Zaya naar voren, gelukkig verborg de zak haar gloeiende wangen.

Ze werd tegengehouden door een hand die haar op haar knieën dwong. Zaya haalde beverig adem en zweet rolde over haar rug naar beneden. Haar handen legde ze op haar bovenbenen om ze te doen stoppen met beven. Ze was een gifgenoot; ze hoorde nergens bang voor te zijn, maar nu de dood op haar wachtte – op een manier die ze nooit had verwacht – twijfelde ze aan haar eigen dapperheid.

Iemand drapeerde Hydra over haar schouders; daardoor voelde ze heel kort een golf van opluchting. ‘Hier gaan we dan,’ fluisterde Raska bij haar oor. Een tel later werd de zak van Zaya’s hoofd getrokken, waardoor ze alles om haar heen weer in zich kon opnemen. Haar wangen werden steeds warmer onder de tientallen blikken die haar intens aanstaarden.

‘Verrader!’

‘Serpent!’

‘Nietsnut!’

Het was alsof ze door hagelbollen werd geraakt. Met een immense inspanning wist Zaya haar gezicht in de plooi te houden. Ze hief haar kin hoog, zodat ze haar angst niet zouden zien. Deze mensen moesten leven onder het vaak gruwelijke bewind van de gifgenoten, en toch scholden ze haar uit. Ze was tegen de machtshebbers ingegaan, maar dat leek hun niets te kunnen schelen. De sensatie van een executie – waar zij geen deel van uitmaakten – leek belangrijker.

Toen ze haar hoofd draaide, zag ze hoe een jongen naast haar op zijn knieën werd gedwongen. Zodra de zak van zijn hoofd ging, herkende ze Asper. Hij had een blauwe plek op zijn slaap en zijn gezicht was grauw als as, maar ook in zijn ogen zag ze woede – en nog iets anders, gekwetstheid.

Natuurlijk. Dit was zijn volk. Deze mensen waren zijn onderdanen. Nu lag hij aan hun voeten, met hun spuug op zijn huid, hun gejoel in zijn oren.

‘Aureanen!’ Dat was Saran. De gifgenoot klom het houten schavot op en spreidde zijn armen. ‘Welkom!’

De mensen schreeuwden, staken hun handen in de lucht. Saran liet ze even begaan. Met zijn gouden masker op was zijn gezichtsuitdrukking onmogelijk te lezen.

Na een tijdje schraapte hij zijn keel. ‘Aan deze twee mensen, deze landverraders, die jullie voor je zien, wordt vandaag de zwaarste straf toegekend. Zaya Myrin en Asper Inara hebben een vreselijke misdaad begaan. Zaya was een van ons, een gifgenoot, een bewaker van ons land. Asper, koningszoon en rebel, bleek in staat zijn eigen vader bijna om het leven te brengen.’

Meer gejoel.

‘Mensen die zo gevaarlijk zijn – hoe jong ook – mogen niet in Aurea rondwaren. Het volk moet beschermd worden, onze kinderen en kleinkinderen moeten kunnen genieten van deze wereld zonder de angst dat ze ieder moment kunnen worden aangevallen. Daarom hebben koningin Nanoek en ik het besluit genomen dat we ons van hen moeten ontdoen.’

Aspers hoofd schoot omhoog bij de naam van de koningin. Nu pas het drong het tot Zaya door. Ze draaide haar hoofd zo ver als ze maar kon, zodat het enorme helderwitte Koninklijke Paleis met de paarse funderingen en raamkozijnen achter haar zichtbaar werd. Het glansde als parelmoer in de zon. De laatste zonnestralen zetten het gebouw in vuur en vlam, alsof rode tongen aan het steen likten. Het was imposanter dan ooit, zeker nu Zaya onderaan de poort op haar knieën lag.

Bovenaan, op een schelpvormige balustrade waarin rozen waren gebeiteld, stond koningin Nanoek. Haar blonde haren waaiden als een krans van goud rond haar gezicht, dat verwrongen en hard stond. Haar paarse ogen boorden zich heel even in die van Zaya voor ze haar blik afwendde. Ze ging gekleed in een jurk zo zwart als de nacht, waarop witte diamanten waren gestikt. Ze leek in rouw, bedacht Zaya met een schok, en misschien was dat ook wel zo. Maar ze leek vooral hard en koud, ijzig. Niet de vrouw die ze had verwacht te zien als ze naar Asper keek. De duif op haar schouder was te zacht en donzig in vergelijking met haar uit steen gebeeldhouwde gelaatstrekken.

Asper schudde zijn hoofd. ‘Ik snap het niet,’ fluisterde hij.

‘Waarom doet ze niks?’ siste Zaya verward. ‘Ze laat dit zomaar gebeuren?’

‘Ik – ik weet het niet,’ bracht Asper uit. ‘Ik weet enkel maar dat Saran haar in zijn macht heeft... Volgens mij heeft ze geen keus.’

Saran verbrak hun onderonsje. ‘Nog laatste woorden?’

Asper knipperde de schok uit zijn ogen. ‘Dat ik alles opnieuw zou doen,’ riep hij met hoog geheven kin. ‘Aurea is altijd het land van beenderbezweerders geweest, niet dat van gifgenoten. We horen onze afkomst te vereren, niet te verloochenen.’

Woede groeide in Sarans ogen. ‘Genoeg,’ gromde hij.

Ook Trystan, die achter Saran had gestaan, kwam dichterbij. ‘Maak ze af,’ beval hij.

Twee gifgenoten kwamen naar voren. Een van hen herkende Zaya niet, maar de andere was Adia – de vrouw die haar haar eerste lessen had gegeven, die haar in deze wereld had geïntroduceerd. Haar gouden masker verborg haar emoties, maar haar handen trilden lichtjes toen ze haar slang op haar pols liet glijden.

Zaya haalde diep adem, want ze wist dat de gifgenoten haar niet zouden vermoorden met een slangenbeet; ze was er immers imuun voor. In plaats daarvan haalde Adia een dolk tevoorschijn, die ze met haar magie verscherpte en deed gloeien. Hij zou Zaya’s hart raken, en dan zou het hopelijk snel voorbij zijn.

Naast haar glimlachte Asper zwakjes. ‘Het spijt me,’ mompelde hij. ‘Het spijt me echt.’

‘Het spijt mij dat ik niet naar je heb geluisterd,’ antwoordde Zaya. ‘Ik wilde blijven, de gifgenoten van binnenuit kapotmaken. Wraak was belangrijker voor me, maar dat offer komt me nu duur te staan.’

Daarna richtte ze haar ogen strak op de gifgenoot voor haar. Ze zou Adia aankijken, net zo lang tot de dood erop volgde. Deze keer zou ze niet lafhartig vluchten of ineenkrimpen van angst.

Die tijd was voorbij.

Ze had iedereen en alles tegengewerkt, ze had gelogen en vertrouwd, gehaat en liefgehad: ze had alles gedaan.

Dit kon ze dus ook aan.

Het spijt me, Hydra.

Haar slang drukte zich liefkozend tegen haar aan. Het is niet erg, lieve Zaya. We hebben alles gedaan wat we konden.

Ze sloot heel even haar ogen om de laatste momenten met haar beste vriend in te drinken. Ik hou van je.

‘Volgens mij gaat hier iets helemaal fout,’ klonk plots een stem heel dicht bij haar. ‘Laat jullie wapens nú vallen!’