MISSION Three

R. WADE

MISSION THREE

Eerste druk: 28 november 2022

© 2022 R. Wade

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Designs

Grafisch design: Sleepyfox Cover Designs

ISBN 9789464510508

NUR 284

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Hallo iedereen, Milly hier. Omdat het alweer een tijdje geleden is dat jullie na Mission Two nog iets van Team Internet hebben gehoord, wil ik jullie via deze weg graag laten weten hoe het vandaag met ons gaat.

Uiteraard zijn wij allemaal superblij dat we Navigator tijdens onze vorige missie uit de klauwen van Medusa hebben kunnen bevrijden. Wat een fijn weerzien was dat en wat een ongelooflijke opluchting vooral dat we onze vriend gezond en wel weer in ons midden hebben. 

Ondertussen kan je Ricky hier weer met zijn fiets door de straten van de stad zien racen op weg naar een hopelijk tevreden klant van wie hij de pizza’s, die zijn neef Sören heeft gebakken, niet koud laat worden.

Onze zogenaamde overval op de bakkerswinkel heeft gelukkig geen staartje gekregen. Daar hebben De Voice en Staatsveiligheid voor gezorgd. Zij verkochten alles als zijnde één groot misverstand. Zo werden we niet alleen gezuiverd van elke blaam, maar konden we ook geheimagenten blijven. Nu is er ook niemand meer die denkt dat wij onder invloed waren van drugs. Nee, ook de mama van Winston niet en dat is bijzonder goed nieuws voor hem, want hij mag nu gewoon bij haar en zijn broertje blijven wonen.

So far, so good, al vragen jullie je nu waarschijnlijk wel af waarom ik degene ben die vandaag op deze bladzijde tot jullie spreekt. Na twee missies waren jullie het immers al wel gewend dat Joyce, of Babe voor de vrienden, rechtstreeks tot jullie sprak. Laat me zeggen dat Joyce even niet beschikbaar is. Ze is... hoe zal ik het zeggen? Druk met andere dingen zoals Instragram en TikTok en natuurlijk ook met...

Och ja, ik kan het jullie natuurlijk beter gewoon eerlijk zeggen. Joyce is verliefd en we weten allemaal dat wie verliefd is vaak helemaal door dat gevoel wordt opgeslorpt. Bij Joyce is dat niet anders. Sterker nog, verliefdheid is bij haar verliefdheid in het kwadraat.

Leuk nieuws, hoor ik jullie denken, maar jammer genoeg niet. De verliefdheid van Joyce is iets wat mij en de andere leden van Team Internet op dit moment heel veel zorgen baart. Zoveel zorgen dat we vrezen dat we bij Mission Three zelfs niet op onze knappe vriendin zullen kunnen rekenen. Wie haar lover is en hoe het zover heeft kunnen komen? Duik mee in ons nieuwe avontuur en het wordt jullie al lezende snel genoeg duidelijk.

#s

De discotheek was overvol. De muziek knalde door de boxen. De spots flitsten van kleur naar kleur. In het midden van een groepje applaudisserende jongeren danste de jongeman, die vandaag 21 werd, de ziel uit zijn lijf.

‘Kom op, Jim, alles geven,’ riepen de jongeren om hem heen. Jim draaide om zijn as, zakte door de benen en sprong daarna moeiteloos weer op. Hij gaf zich helemaal over aan het ritme van de muziek en stopte pas toen het zweet in straaltjes van zijn voorhoofd liep. Daarna maakte hij zich uit het groepje los en liep naar de bar.

‘Nog een cocktail voor de jarige,’ vroeg de barman zodra hij hem zag staan.

‘Een laatste dan,’ knikte Jim. ‘Straks alleen nog water voor mij.’

‘Water? Mijn god. Je wordt echt oud, vriend,’ zei de jongeman die nu naast hem stond en voor zichzelf een biertje bestelde. ‘Waar is de tijd dat je zelf cocktails shakend achter de bar stond? Dé ontdekking bij de meiden met de shows die je daarbij gaf. Volgens mij wist je toen niet eens dat water bestond.’

Jim wilde iets terugzeggen, maar hij voelde zijn smartphone trillen in zijn broekzak. Terwijl de barman de cocktail voor hem klaarmaakte haalde Jim zijn telefoon tevoorschijn en keek op het scherm. Het nummer herkende hij niet. De boodschap was: Happy 21st. Verrassing op de pareerplaats.’

Spannend! En dat terwijl hij dacht dat hij alle verrassingen al gekregen had vandaag. Dit feest dat zijn vrienden voor hem hadden georganiseerd, het weekendje samen naar Parijs met zijn vriendin, en nu kwam er dus nog zo’n verrassing bij. Van wie wist hij niet, maar dat wakkerde zijn nieuwsgierigheid alleen maar aan.

‘Zo terug,’ zei hij tegen zijn vriend die nog steeds naast hem stond. ‘Hou jij die cocktail koel voor mij.’

Jim repte zich naar buiten. Het contrast tussen het lawaai en het feestgedruis in de discotheek en de stilte op de verlaten parkeerplaats was groot. Zoekend keek hij in het rond. Nergens iemand te zien. De lichten van alle geparkeerde auto’s waren gedoofd. Of nee, toch niet. Een eindje bij hem vandaan zag Jim twee koplampen brandden. Moest hij daarnaartoe? Hij stond het zich nog af te vragen op het moment dat de auto in beweging kwam. De lichten kwamen dichterbij. Jim keek er ingespannen naar. Toen stond de auto vlak voor hem stil. Een chauffeur, gekleed in een grijs pak en met bijpassend kepie op het hoofd, stapte uit. Hij liep om de auto heen, knikte en opende het achterportier voor Jim.

‘Gelukkige verjaardag. Wees welkom,’ klonk het vanaf de achterbank.

De chauffeur knikte opnieuw. Jim stapte in.

‘21, de mooiste tijd van je leven en zeker voor een genie zoals jij. De wereld ligt aan je voeten, de toekomst wacht op jou.’

‘Euh, bedankt, maar wie bent u?’

‘Mijn naam is niet van belang,’ zei de man die Jim nu recht in de ogen keek. ‘Van belang is wat ik voor jou en jij voor mij kan betekenen, Shaker.’

Jim schrok bij het horen van die naam. Niemand kende hem immers als Shaker.

‘Hoe weet u dat ik...’

‘Geen vragen,’ zei de man. ‘Alleen luisteren en ik maak jou schatrijk. 250.000 cash in je hand, is dat niet het ultieme verjaardagscadeau? Kan iemand van jouw leeftijd aan zoveel geld weerstaan?’

‘Wie zit hierachter,’ vroeg Jim. ‘Is dit een grap?’

‘Nee, dit is geen grap. Dit is pure ernst.’

De man nam een map die naast hem lag en sloeg die open.

‘Spartacus,’ las Jim op de kaft.

‘Jij bezorgt mij de ultrageheime informatie die ik over dit bedrijf, gespecialiseerd in high tech wapentuig, nodig heb en ik geef jou als beloning die 250.000 euro. Moeilijker dan dat is het niet.’

‘Ultrageheime informatie bemachtigen van een hoogtechnologisch bedrijf, dat is spionage,’ zei Jim.

‘Spionage op het hoogste niveau, mijn vriend. Maar, dat is voor jou ongetwijfeld geen probleem. Je bent niet voor niets de beste hacker van heel Europa.’

‘Dat klinkt alsof ik een crimineel ben, maar dat is niet zo. Ik ben een hacker met alleen maar goede bedoelingen. Ik controleer de cyberbeveiliging van bedrijven en waarschuw hen voor de eventuele lekken die ik vind.’

De man lachte. ‘Dat klinkt allemaal heel nobel, maar een inbreker blijft een inbreker en een hacker een hacker. Ik ben ervan overtuigd dat ik niet de enige ben die er zo over denkt.’

‘Hoe bedoelt u?’

‘Ik bedoel, Jim, dat er consequenties zullen zijn als je deze opdracht weigert.’

‘Consequenties? Welke consequenties?’

De man klapte de map weer dicht en greep nu naar zijn smartphone.

‘De politie is maar een telefoontje bij ons vandaan. Aan jou de keuze dus, beste Jim. Of je verdient 250.000 euro door mij een kleine dienst te bewijzen of ik praat jou vandaag nog de cel in en dan kan je alleen maar hopen dat de politie begrip zal tonen voor iemand die zichzelf een hacker met alleen maar goede bedoelingen noemt.’

‘U heeft geen bewijzen tegen mij,’ hield Jim zich nog sterk. ‘Niemand weet dat ik Shaker ben.’

‘Je cover is niet zo waterdicht als je blijkbaar altijd hebt gedacht. Als ik niet zou weten wie je was, waarom zit ik hier dan?’

Jims gedachten gingen snel, maar hij was niet in staat om iets te zeggen.

‘Wel, wat denk je,’ drong de man aan. ‘Het geld of de gevangenis?’

Jim aarzelde en de man tikte een telefoonnummer in. De smartphone stond op speaker en een paar tellen later hoorde Jim: ‘Met de alarmcentrale van de politie.’

‘Goedenavond, ik ben...’

‘Stop,’ zei Jim.

De man legde even zijn hand op het microfoontje en keek Jim vragend aan.

‘Oké, u wint, ik doe het.’

‘Sorry, het is een vergissing,’ zei de man door de telefoon en drukte daarna het gesprek weg.

‘We winnen allebei, mijn vriend,’ zei hij tegen Jim. ‘Ik de informatie, jij het geld. Een zeer verstandige keuze dus. Hier, deze heb je nodig. Verzamel zoveel mogelijk informatie en sla die hierop op,’

Jim keek naar de geheugenstick die de man hem in de handen had geduwd. De vreemde tikte op de schouder van de chauffeur die ondertussen weer achter het stuur zat.

‘Vertrekken, Joey.’

‘Wacht, nee,’ riep Jim. ‘Mijn feest is nog in volle gang.’

‘Maakt niet uit,’ zei de man. ‘Ze vermaken zich daar ook wel zonder jou. Niemand zal in het feestgedruis merken dat jij er niet meer bent. Rijden maar, Joey.’

De auto zette zich nu echt in beweging.

‘Waar brengen jullie me naartoe?’

‘Naar een hele speciale plek waar je alle middelen ter beschikking zal krijgen die je nodig hebt om deze opdracht tot een goed einde te brengen.’

De auto was de parkeerplaats afgereden. Net op dat moment kwamen enkele van Jims vrienden de discotheek uitgelopen. Ze keken zoekend in het rond.

‘Jim?’ riep een van hen.

Het bleef stil.

‘Waar is hij naartoe? Hij vroeg me om zijn cocktail koel te houden en nu is hij plots spoorloos verdwenen,’ zei de vriend die net nog samen met Jim aan de bar had gestaan.

‘Waarschijnlijk ergens in alle discretie gaan overgeven,’ lachte een andere vriend. ‘Hij komt zo wel terug. Kom, we gaan weer naar binnen, veel te koud en vooral veel te ongezellig hier.’

De vrienden draaiden zich om en liepen de discotheek weer in.

In de auto gaf de man Jim op dat moment een bemoedigend klopje op de arm.

‘Niets om je zorgen over te maken,’ zei hij. ‘Alles komt goed. Straks ben jij een rijke jongeman, denk daar maar aan.’

Jim antwoordde niet. De auto raasde al over de snelweg toen de man nog zei: ‘Een dingetje wel. Het kan dat je tijdens het uitvoeren van je opdracht een paar ongewenste bezoekers over de vloer zal krijgen. Maar, trek je daar vooral niets van aan. Wij zorgen wel voor hen.’

#s

‘Ik voel je energie. Het is okey-ey-ey-ey-ey,’ zong Ricky. Hoewel het pijpenstelen regende en de wind ervoor zorgde dat hij maar met moeite vooruitkwam, zat hij lachend en zingend, met zijn oortjes in, op zijn fiets. In zijn fietstas zaten drie pizza’s die hij met plezier bij de klanten van neef Sören ging bezorgen. Niets kon zijn goede humeur vandaag nog verpesten. Het leven was mooi, want hij was weer thuis en hij had zijn baantje terug.

Bij het huis aan de Transvaallaan 42 sprong hij van zijn fiets. Hij haalde twee van de drie dozen uit zijn bezorgtas en belde aan. Alsof hij achter de deur had staan wachten, gooide een jongen van ongeveer Ricky’s leeftijd de voordeur vrijwel meteen wijd open.

Ricky zong nog steeds.

‘Het is okey, ey, ey, ey, ey.’

‘Sorry?’

De jongen keek Ricky vragend aan. Rikcy deed zijn oortjes uit.

‘Mijn excuses, Ronnie Flex op de radio. Zo’n cool nummer vind ik dat. Energie heet het en ik krijg er ook energie van. Iedereen zou ernaar moeten luisteren, want dan zou iedereen...’

‘Boeie,’ werd hij door de jongen in de deuropening onderbroken. Ricky zag hoe hij met zijn wijsvinger scrollend over het scherm van zijn tablet ging.

‘Interessant?’ vroeg hij.

‘Wat?’

‘Wat je daar op je tablet aan het doen bent?’

‘Mega-interessant. Twee paar Thundersneakers voor de prijs van één, die moet ik hebben.’

De jongen tikte nu ongeduldig op het scherm. ‘Oh nee. Dat loopt hier vast. Dat was ook te verwachten. Iedereen wil die sneakers natuurlijk hebben.’

‘Wat zijn Thundersneakers?’ vroeg Ricky terwijl de regendruppels van zijn pet naar beneden drupten.

De jongen keek weer op van zijn tablet.

‘Is dat een serieuze vraag? Weet jij echt niet wat Thundersneakers zijn?’

‘Nee.’

‘Man, op welke planeet heb jij de voorbije weken geleefd?’

‘Kenny? Wie is daar?’

Een vrouw in kamerjas, met ongewassen haren die tegen haar gezicht aankleefden en een sigaret in de mond, trok de deur van de woonkamer open en keek de gang in.

‘Heb jij pizza besteld,,’ vroeg ze zodra ze Ricky met de pizzadozen in zijn hand zag staan.

‘Ja, ma, ik had honger.’

‘Je zorgt maar dat je ze zelf betaalt, het geld groeit niet op mijn rug.’

‘Zaag,’ mompelde de jongen zodra zijn moeder weer verdwenen was. ‘Dat is minstens vijftien euro die van mijn spaarrekening afgaat. Hopelijk kan ik de sneakers nog betalen, want ik moét ze hebben.’

‘Zijn ze duur, die Thundersneakers,’ vroeg Ricky. ‘Want als je niet genoeg geld meer over hebt, ik was gisteren nog in de Action en daar verkopen ze sneakers in alle maten, alle kleuren en goedkoop. Ik heb ook nog even getwijfeld om er een paar te kopen. Wit met zwarte strepen en sterren erop. Echt cool, man en voor nog geen twintig euro. Ik bedoel: waarom zou je veel meer geld uitgeven aan een paar schoenen? Moet je mijn schoenen nu eens zien.’

Hij wees naar zijn voeten. ‘Helemaal doorweekt. Als dat dure sneakers zouden zijn dan...’

‘Nee!’

De jongeman was plots hysterisch.

‘Wat?’

‘Er is nog maar één paar in mijn maat. Ik moet snel zijn, ik moet echt heel snel zijn.’

Kenny tikte nu onophoudelijk met zijn wijsvinger op het scherm.

‘Komop, komop, ik moet ze hebben, ik moet ze hebben.’

‘Euh, zou je misschien eerst de pizza’s kunnen betalen?’ vroeg Ricky voorzichtig. ‘Ik moet nog een quatro stagioni leveren in de Schapenstraat en als ik daar niet snel ben, dan hebben die mensen een koude pizza. Je wil niet weten hoe kwaad mensen kunnen zijn als hun pizza koud aankomt. Overdreven kwaad. Ik bedoel: je kan die pizza gewoon een minuutje of twee in de magnetron zetten. 900 watt en hij is zo weer warm, dat is toch niet teveel moeite om...’

‘Zwijg! Ik moet me concentreren. Ik moet die sneakers hebben anders kan ik niet meer naar school.’

‘Waarom niet, heb je geen andere schoenen meer dan? Ik zeg het je toch, ga naar de Action en...’

‘Yes! Yes en nog eens yes! Ik heb ze! Ik heb ze!’

Kenny sprong letterlijk in de lucht van blijdschap. Toen nam hij de pizzadozen van Ricky aan.

‘Gefeliciteerd, ik ben blij voor jou,’ zei Ricky.

‘Bedankt pizzaboy, alleen kan ik je nu jammer genoeg geen fooi meer geven en zal dit de laatste pizza voor me zijn in lange tijd. Al mijn spaargeld is erdoor, maar ik heb ze! Ik heb ze!’

Kenny sloot de deur en Ricky bleef in de regen op de stoep achter. De laatste pizza van de dag wachtte op zijn levering. Snel deed hij zijn oortjes weer in, sprong op zijn fiets en reed de straat uit, vast van plan om straks op internet even te gaan kijken hoe bijzonder die Thundersneakers nu eigenlijk waren.

#s

‘Wat? Hoe kan dit?’

Joyce keek voor de honderdste keer in een paar uur tijd op haar smartphone. Exact om negen uur vanmorgen had ze haar eerste post van de dag gedeeld. Normaal had ze binnen een paar minuten al tientallen reacties, nu was het al bijna half twaalf en had ze er welgeteld twee. Ze zette haar duim en wijsvinger op de foto en zoomde in. Was er iets mis met dit beeld? Ze keek van dichtbij naar haar donkere haren. Nee, die zaten zoals altijd keurig gestyled. Haar lippen glansden van de gloss en haar outfit van Carhartt, voor wie ze deze reclamefoto had gemaakt, zag er ook helemaal oké uit.

Maar, wat was dit dan? Waarom reageerden haar volgers niet? Dit was haar nog nooit eerder overkomen.

In paniek vormde ze het nummer van Mandy, een klasgenote die ook een van haar trouwste volgers was. De telefoon van Mandy ging twee keer over.

‘Hey, Mandy hier. Sorry, ik ben even druk, druk, druk. Ik bel je zo snel mogelijk terug. Wil je echt dringend iets met me sharen? Hier komt de beep.’

‘Mandy, Joyce hier, bel me zo snel mogelijk terug.’

Nog geen twee minuten later had ze Mandy dan toch eindelijk aan de lijn.

‘Joyce, wat is er? Brand in huis?’

‘Brand? Nee, helemaal niet.’

‘Oké, wat is er dan zo dringend? Ben je ziek?’

‘Nee, ook niet.’

‘Is de hond ziek?’

‘De hond? Wij hebben helemaal geen hond.’

Mandy klonk gejaagd.‘Joyce, wat is er dan?’

‘Heb je dat zelf nog niet gezien?’

‘Gezien? Wat gezien?’

‘Mijn volgers, Mandy.’

‘Wat is er met je volgers?’

‘Ze zijn er niet. De nieuwe outfit van Carhartt die ik heb gedeeld, twee mensen hebben er op gereageerd, twee! Wat denk jij? Is er iets mis met die foto?’

‘Geen idee.’

‘Hoezo, geen idee? Als er iets mis was, dan zou jij dat toch zien?’

Het bleef nu stil aan de andere kant.

‘Mandy?’

‘Ja.’

‘Wat is er? Waarom zwijg je? Heb je iets gezien wat niet oké is?’

‘Nee, ik heb niks gezien. Ik ben vandaag nog niet op je account geweest.’

‘Wat? Hoe kan dat?’

‘Omdat ik het druk heb, Joyce.’

‘Druk waarmee dan?’

Mandy zuchtte. ‘Met iets wat nu waarschijnlijk toch helemaal om zeep is. Ik stond op de wachtlijst voor de groene Thundersneakers, maat 38 limited edition. Tijdens dit gesprek zijn de andere wachtenden me ongetwijfeld voorbij gestoken.’

Een kwartier later al wist Joyce dat de ravage voor haar compleet was. Na wat Mandy haar verteld had, was ze er al snel achter gekomen waar al haar volgers naartoe waren. Het Instagramaccount van een zekere Thunder barstte nog net niet uit zijn voegen. Hoe was dat mogelijk? Een paar dagen geleden had ze zijn account zelf al opgemerkt. Toen zat er nog geen leven in. Een paar honderd volgers had hij toen. Nu waren dat er al exact 12.325 en dat aantal liep op terwijl ze ernaar keek. Joyce scrolde door de foto’s die Thunder vandaag al had gepost toen de deurbel ging. Ze negeerde het geluid. Ze was immers veel te druk met het doorzoeken van de profielen van diegenen die op de posts van Thunder hadden gereageerd. Veel van die profielen herkende ze inderdaad als die van haar eigen volgers.

‘Nee! Nee! Nee!’

De deurbel klonk opnieuw. Dit keer hield degene die had aangebeld niet op zodat het schelle geluid van de bel door het huis bleef klinken. Zuchtend stond Joyce op. Ze haastte zich naar de voordeur en gooide die open. Op de stoep stond Ricky.

‘Zie je wel, ik wist dat je thuis was,’ zei hij.

‘Ja en dan? Is het ooit al eens bij je opgekomen dat wie de deur niet openmaakt als je aanbelt eigenlijk wil zeggen dat je beter een andere keer terug kan komen?’

‘Oeps, sorry. Ik wist niet dat jij vandaag met je verkeerde voet uit bed was gestapt.’

‘Been, Ricky, het is het verkeerde been, niet de verkeerde voet.’

‘Whatever, ik ben vandaag vooral in voeten geïnteresseerd.’

Hij stak nu zijn rechtervoet vooruit. Joyce keek ernaar.

‘Groene Thundersneakers,’ zei Ricky. ‘Het is me gelukt om toch nog een paar van die sneakers uit de limited edition te pakken te krijgen. Maatje 38. Hoe vind je ze? Cool hé.’

‘Oh nee, jij hebt de sneakers van Mandy.’

‘Nee, nee, het zijn de mijne, eerlijk betaald.’

‘Thundersneakers,’ herhaalde Joyce. ‘Ben jij nu ook al in de ban van die nieuwe Instagrammer?’

‘In de ban, in de ban,’ zei Ricky. ‘Ik heb zijn sneakers gekocht, meer is het niet, Joyce. Ik moet wel zeggen dat ik heel wat jaloerse blikken heb opgevangen toen ik hiernaartoe fietste. Logisch, iedereen wil die sneakers, maar niet iedereen is zo snel als Ricky hé. Dat mijn neef Sören nu nog maar eens beweert dat ik traag ben.’

‘Ricky, wat kom jij hier eigenlijk doen?’ vroeg Joyce.

‘Gewoon, een bezoekje brengen aan een vriendin die altijd wel te vinden is voor een nieuw modesnufje, toch?’

‘Vandaag dus niet,’ zei Joyce. Ze gooide de deur dicht. Ricky bleef verbouwereerd achter op de stoep. Joyce rende weer naar haar kamer en ging daar kijken naar het profiel van Thunder zelf. Ze wist dat de aanval nog altijd de beste verdediging was. Als ze niet wilde dat die sneakerkerel haar hele Instagramwereld kapot zou maken, dan moest ze tenminste van hem zelf horen wat zijn verdere plannen waren.

#s

Winston was nog maar net zijn kamer uit gestapt of hij hoorde zijn moeder al roepen: ‘Nee, Roy. Nee, nee en nog eens nee!’

Voor Winston een eerste voet op de trap naar beneden had gezet, vloog de deur van de keuken al open en kwam Roy naar buiten gestormd.

‘Dat is zo oneerlijk,’ riep hij nog richting de keuken. Daarna rende hij meteen de trap op. Hij leek zijn broer niet eens te zien. Zijn schouder raakte die van Winston die even het evenwicht verloor, maar zich net op tijd aan de trapleuning vast kon grijpen.

‘Hé, wil jij weleens uitkijken!’

Roy reageerde niet. Het volgende wat Winston hoorde, was een luide klap van de kamerdeur waarna die door zijn broer meteen van binnenuit op slot werd gedraaid. Even bleef Winston geschrokken op de trap staan, maar toen haastte hij zich verder naar beneden.

‘Goedemorgen mamsie, wat is er met Roy aan de hand?’ vroeg hij zodra hij de keuken binnenstapte.

Zijn moeder antwoordde niet. Pas toen zag Winston haar aan tafel zitten, het hoofd in de handen en zachtjes snikkend.

‘Mamsie, wat is er? Wat heeft hij gedaan?’

‘Niets, Winston, helemaal niets.’

‘Hoezo niets? Waarom huil je dan en waarom is Roy zo kwaad? Hij heeft me net niet van de trap gelopen. Ik had mijn nek wel kunnen breken.’

Zijn moeder veegde de tranen uit haar ogen en zonder hem aan te kijken, stond ze op. Ze liep naar het aanrecht en begon de vaat te sorteren.

‘Roy heeft gelijk,’ zei ze. ‘Het is ook allemaal niet eerlijk.’

‘Wat dan?’ vroeg Winston.

‘Dat jij en Roy moeten boeten voor het feit dat het huwelijk tussen jullie vader en mij geen succes is geworden, Winston.’

‘Hoezo? Ik vind het natuurlijk ook jammer dat jij en papa niet meer samen zijn, maar we hebben het toch ook goed hier met ons drietjes.’

‘Ik weet zeker dat je broer daar anders over denkt nu ik weer eens nee moet zeggen. Het enige wat hij wil, is wat alle andere jongens en meisjes in zijn klas ook hebben en ik kan hem dat niet geven.’

‘Wat wil hij dan?’

‘Een paar van die sneakers die nu zo populair lijken te zijn op Instagram.’

Een half uur later reed Winston samen met zijn neef Steve het speelplein van de school op.  

‘Dus jullie krijgen geen Thundersneakers,’ vroeg Steve terwijl ze van hun fietsen sprongen en die parkeerden in de stalling.

‘Correctie neef,’ zei Winston. ‘Ik wil er geen.’

‘Waarom niet? Ze zitten echt heel gemakkelijk en zeg nu zelf: ze zien er toch supercool uit.’

Steve keek naar zijn voeten waaraan hij een paar witte sneakers droeg.

‘Ze zien er voor mij niet anders uit dan de sneakers die ik elke dag draag,’ zei Winston.

‘Alleen voor diegenen die totaal geen feeling voor stijl en mode hebben,’ zei Alicia, een van hun klasgenoten die naast hen opdook. Zelf droeg het meisje felblauwe Thundersneakers, haar vriendin had rode.

‘Steve, kijk nu zelf,’ zei Winston en hij wees op de andere jongeren op de speelplaats. ‘Jullie lijken wel een kudde volgzame schapen. Iedereen draagt die sneakers.’

‘Een kudde volgzame schapen? Wat is dat nu voor een vergelijking, Winston. Ik heb nog nooit een schaap met sneakers aan gezien.’

‘En ik heb nog nooit iemand gekend die zo’n flauwe grappen maakt,’ zei zijn neef.

‘Je hebt gewoon iets tegen die sneakers omdat je er zelf geen krijgt. Weet je wat, ik zal aan mijn mama vragen of ze jou en Roy een paar cadeau wil doen.’

‘Of ze ons een paar cadeau wil doen?’

‘Ja, als een vroeg verjaardagsgeschenk of zo. Of gewoon zomaar. We zijn tenslotte toch familie van elkaar. Zij zal ook niet willen dat jij en je broer uit de toon vallen.’

‘Ik val niet uit de toon, Steve. Ik ben geen meeloper!’

‘Oké, je hebt je statement gemaakt. Ik zie je straks, ik wil even de sneakers van Mike checken. Hij heeft ze met stars and stripes, die zijn heel zeldzaam.’

‘Jij gaat de sneakers van Mike checken? Sinds wanneer ben jij zo’n goede vriendjes met een van onze aartsrivalen hier op school?!’

‘Winston, overdrijf niet zo,’ zei Steve en hij liep in de richting van Mike die in het midden van een grote groep jongeren zijn sneakers stond te showen.

Joyce was ook onderweg naar school. Ze zat in de bus en klikte, voor de zoveelste keer sinds gisteren, op het Instagramicoontje waarmee ze een videogesprek kon starten. Ze hoopte dat Thunder haar oproep dit keer wel zou beantwoorden, maar eigenlijk had ze er nog maar weinig hoop op.

Terwijl ze wachtte, keek Joyce naar buiten. Het was, zoals altijd op dit moment van de dag, heel druk op straat. Volwassenen haastten zich naar hun werk, kinderen naar school. Fietsers, auto’s en bussen wriemelden door elkaar heen in de soms smalle straten van de stad. Het mocht een wonder heetten dat hier niet elke dag minstens een paar ongevallen gebeurden.

‘Yow, good morning,’ klonk plots een enthousiaste stem in haar oor.

‘Thunder?’

‘The one and only. Wat kan ik voor je doen, Likey?’

‘Likey? Ik heet Joyce.’

‘Op het Instagramaccount van Thunder zijn alle volgers Likey’s onder elkaar, beste Joyce.’

‘Ik volg jouw account niet.’

‘Bummer. Doe het dan zo snel mogelijk! Doe het nu en je krijgt een gigantische korting van maar liefst 25 procent op een Thunderboard.’

‘Een Thunderboard,’ vroeg Joyce.

‘Onze hooverboards next generation, Likey. Behendig, wendbaar en snel. Tegen 40 kilometer per uur race je ermee door de stad. Thunderboards are the future.’

‘The future? Als je er niet mee verongelukt, wil je zeggen. Met die snelheid op twee wieltjes en zonder stuur door de stad rijden, dat is pure zelfmoord.’

‘No worries, Likey. Safety guaranteed met een besturingssysteem dat ervoor zorgt dat je je evenwicht niet kan verliezen. Stort vandaag nog 600 euro en je hebt hem overmorgen al in huis.’

‘600 euro? Voor een hooverboard? Dat is diefstal.’

‘Een Thunderboard, Likey. Never say just hooverboard tegen een Thunderboard.’

‘Hoe dat ding ook heet, het is en blijft diefstal!’

‘Wow, een girly met pit! I like it! Maar had je nog vragen? Ik heb het namelijk bijzonder druk.’

‘Ja, ik vraag me af wat jouw Instagramplannen zijn.’

‘Mijn Instagramplannen?’

‘Je pikt al mijn volgers in.’

‘Oeps sorry, I never meant to.’

‘Maar je doet het wel. Zo verlies ik straks ook al mijn opdrachten.’

‘Opdrachten?’

‘Ja, alles wat ik doe om instafamous te zijn, voor kledingwinkels bijvoorbeeld.’

‘Wow, this Likey is instafamous.’

‘Ja, ken je me niet?’

‘Hey jij daar, ga je vandaag nog uitstappen,’ riep de buschauffeur vanachter zijn stuur. ‘We zijn bij de eindhalte en ik ga hier niet blijven staan tot jij klaar bent met je telefoontje. Door die ochtenddrukte loop ik nu al achter op schema.’

De eindhalte? Joyce keek om zich heen. De bus was leeg en ze stonden op een plek waar zij helemaal niet hoefde te zijn. Ze was gewoonweg vergeten om op tijd uit te stappen.

‘Nu kom ik zeker te laat.’

‘Wat zeg je,’ vroeg Thunder.

‘Dat ik door jouw schuld vergeten ben om bij de juiste halte uit te stappen en nu een heel eind terug moet lopen. Dat wordt weer een aantekening in mijn agenda en daar heb ik er al veel te veel van.’

‘Mijn schuld? You called me, Likey.’

Joyce stond op, pakte haar rugzak van de grond en haastte zich naar de uitgang van de bus.

Ze was nog maar nauwelijks op de stoep gestapt of de bus zette zich alweer in beweging.

‘Wel?’ zei Joyce terwijl ze snel in de richting van de school begon te stappen.

‘Wel wat?’

‘Jouw verdere plannen op Instagram, Thunder. Wat zijn die?’

‘Why bother? Instagram is van iedereen, toch. Wat verkoop jij?’

‘Ik? Niets. Influencers verkopen niet. Ik laat mijn volgers kennismaken met de nieuwste trends in fashion en zo maak ik reclame voor de merken waar ik zelf van hou.’

‘So? Wat is dan jouw probleem? Mijn motto is leven en laten leven, Likey Joyce. Misschien kunnen wij iets voor mekaar betekenen. Jij maakt reclame voor mij, ik geef je korting. Wat denk je?’

‘Ik maak geen reclame voor de concurrentie.’

‘Okay. No worries. Have a nice day.’

Voor Joyce nog iets terug kon zeggen, was de verbinding al verbroken.

#s

Ricky was de eerste die, via zijn smartwatch, een oproep van het hoofdkwartier kreeg. ‘16 uur 30, briefing door Percy.’

‘Sorry, ik kan niet,’ tikte hij terug.

‘16 uur 30 stipt’ was het antwoord.

‘Ze kennen mijn neef niet,’ mompelde Ricky tegen zichzelf. ‘Hij wordt gek als ik nu nog afzeg. Over een uur verwacht hij mij al.’

‘Laat je team niet in de steek,’ verscheen nu op zijn watch.

Dat kon hij inderdaad niet doen. Joyce, Sam, Winston, Ellen, Milly en Steve hadden hem immers, met gevaar voor eigen leven, uit het internet en uit de klauwen van Medusa gered. Zuchtend greep Ricky zijn telefoon en tikte het nummer van de pizzeria in. Onmiddellijk kreeg hij zijn neef aan de lijn.

‘Sören, Ricky hier. Ik kan er niet zijn vandaag.’ Ricky hoestte luid. ‘Ik kan mijn bed niet uit,’ sprak hij op nasale toon. ‘Dat komt door die regen gisteren. Bijna 39 graden koorts.’

‘Dus je komt niet werken?’

‘Het is echt geen kwestie van niet willen, het is overmacht. Ik heb een zware verkoudheid. Misschien is ’t wel bronchitis of nog erger: een longontsteking. Oh my God, ik moet zo snel mogelijk naar de spoed.’

‘Oké Ricky, ik heb het begrepen, je komt niet werken. Als je maar niet denkt dat ik je ziektedag ga vergoeden.’

Sören verbrak de verbinding.

‘Hoe kan je nu zo weinig medelijden hebben met een zieke,’ zei Ricky nog. ‘Hij heeft geluk dat ik niet echt ziek ben. Anders zou ik zwaar beledigd zijn.’

Bij vishandel ‘Engels en Zoon’ sprong Winston twee minuten voor half vijf van zijn fiets. Hij zag meteen zijn neef Steve die zijn nieuwe glimmende rode fiets vastmaakte aan het fietsenrekje dat voor de winkel stond.

‘Wow neef, zo zorgzaam. En terecht,’ zei Winston. ‘Als ik zo’n dure fiets zou krijgen, durfde ik er niet eens mee door de stad te rijden, laat staan dat ik hem hier alleen zou achterlaten.’

‘Ach, het is maar een fiets,’ zei Steve. ‘Ik zou het persoonlijk veel erger vinden als er iets met mijn Thundersneakers zou gebeuren. Ik zweer het je, Winston, ik heb nog nooit zo’n geweldige sneakers gehad. Trouwens, weet je wat Thunder nu verkoopt?’

‘Nee, geen idee, ik volg hem niet.’

‘Onbegrijpelijk,’ schudde Steve het hoofd. ‘Je bent zeker een van de enigen hier in de stad. Iedereen volgt Thunder.’

‘Boeie.’

‘Dat zal je niet meer zeggen als je zijn fantastische Thunderboards ziet. Die boards zijn echt geweldig. Dat is minstens een hooverboard 2.7. Zo snel en wendbaar, ongelooflijk. Als mijn vaderer zo een voor me koopt dan krijg jij mijn fiets gratis en voor niets, Winston.’

‘Je vader heeft je net deze nieuwe fiets gegeven, Steve. Je gelooft toch niet dat hij nu ook nog zo’n board gaat kopen?’

‘Voorlopig niet, maar je kent me, Winston. Ik weet precies hoe ik zulke dingen aan moet pakken. Als het erop aankomt, kan mijn vader me niets weigeren. Vooral niet als ik hem nog eens vertel dat ik hem mis omdat hij vaak te lang en te ver weg is voor zijn werk, dan voelt hij zich zo schuldig dat hij echt niet langer nee kan zeggen.’

‘Emotionele chantage is dat.’

‘Het doel heiligt de middelen.’

‘Neef, laat je toch niet zo beïnvloeden door Thunder. Waarschijnlijk weet hij al die dingen ergens heel goedkoop op de kop te tikken en dan verkoopt hij ze door aan goedgelovige mensen zoals jij, tegen woekerwinsten.’

‘Het maakt me niet uit hoeveel hij eraan verdient. Jij weet toch ook niet wat een winkelier verdient aan de waar die hij verkoopt. Zolang Thunder zulke gave dingen blijft verkopen, blijf ik zijn enthousiaste klant.’

De neven liepen samen naar de viswinkel die ook vandaag gesloten was. Winston wilde net aanbellen toen de winkeldeur werd opengegooid.

‘Steve, Winston, kom binnen.’

In de deuropening stond Ricky. Achter hem in de winkel zagen de neven ook Sam, Ellen en Milly.

‘Nu alleen Joyce nog en dan zijn we compleet,’ zei Ricky zodra hij de winkeldeur weer op slot had gedraaid.

‘Nee,’ schudde Milly het hoofd. ‘We zijn al compleet, Ricky. Joyce komt niet vandaag.’

‘Hoezo Joyce komt niet?’ vroeg Ricky verbaasd.

‘Dat klopt,’ zei Winston die op zijn smartwatch keek. ‘Ik krijg ook net een nieuwe melding van Percy.’

‘Ik ook,’ zei Ellen. ‘Kom, we moeten zo snel mogelijk met zijn zessen naar de vierde verdieping.’

‘Met zijn zessen. En ik heb mijn shift bij mijn neef afgezegd omdat ik vond dat ik het team niet in de steek kon laten. Dat is niet eerlijk.’

Ricky liep terug naar de winkeldeur.

‘Wat ga je doen?’ vroeg Milly.

‘Ik vertrek. Als ik heel snel fiets dan ben ik misschien toch nog op tijd voor mijn shift. Dan word ik vandaag toch nog betaald.’

‘Ah nee hè,’ zei Sam en hij trok Ricky terug naar achter. ‘Als Percy zegt dat wij met z’n zessen naar boven moeten komen, dan gaan we ook met z’n zessen naar boven.’

‘Au, laat me los. Sinds wanneer ben jij zo stipt om de bevelen van Percy uit te voeren?’

‘Wij zijn Team Internet, Ricky, geheimagenten die staatsveiligheid helpen om de wereld te redden. We kunnen niet zomaar weglopen. We moeten naar boven. Hoe sneller we er zijn, hoe sneller we weten waarom we werden opgeroepen.’

‘Het is maar wat je snel noemt,’ zei Milly. ‘We moeten eerst weer zeven minuten in die ijskoude koelcel tussen al die dode vismonsters staan tot die tussendeur opengaat en we naar boven kunnen. Het idee alleen al. Brr.’

Ellen haakte haar arm door die van Milly en zo liepen ze samen, achter de jongens aan, naar de koelcel.

#s

‘Wow, zijn die zeven minuten nu al voorbij,’ schrok Milly toen de deur tussen de koelcel en de traphal weer openklikte. ‘Dat leek veel sneller te gaan dan de vorige keer.’

‘Het was ook sneller,’ zei Steve die naar de digitale klok boven de deur keek. ‘We hebben hier dit keer maar vier minuten gestaan.’

‘Dan moet het wel om een hele dringende opdracht gaan,’ zei Winston die als eerste de koelcel weer uit stapte. De anderen volgden hem op de voet.

Ze liepen met z’n allen de draaitrap op naar de vierde verdieping waar ze in het kantoor door Percy werden opgewacht.

‘Vrienden, welkom,’ zei Percy zodra hij de zes jongeren zag.

‘Waar is Babe?’ was het eerste wat Ricky vroeg.

‘We hebben haar niet kunnen bereiken,’ zei Percy. ‘Ze moet haar smartwatch van haar pols hebben gedaan.’

‘Oh, dat is zo niet eerlijk!’

‘Stop met je gemekker,’ zei Winston.

‘Waarschijnlijk vond ze die smartwatch niet fancy genoeg,’ grapte Sam.

‘Nee, er moet iets anders met Babe aan de hand zijn,’ zei Steve. ‘Ze is de laatste dagen ook nog maar zelden op Instagram te vinden. Haar volgersaantal is dramatisch snel gedaald.’

‘Wat? Dat is echt niet normaal,’ schrok Ellen. ‘Ze leeft voor Instagram.’

‘De reden waarom we Babe niet konden bereiken, zullen we later uitzoeken,’ kwam Percy tussenbeide. ‘Jullie moeten zo snel mogelijk vertrekken. Deze opdracht vraagt nu al onze aandacht.’

‘Over welke opdracht heb je het dan?’ vroeg Ellen.

‘Over de zoektocht naar Shaker,’ zei Percy.

‘Shaker?’

‘Shaker is een hacker die zich schuilhoudt in het net,’ klonk het vanuit een hoek van de kamer. Het was voor het eerst vandaag dat ze de stem van de Voice hoorden. ‘We hadden ook nog nooit van hem gehoord, maar hij heeft uiterst gevoelige informatie gestolen bij Spartacus, een technologisch bedrijf dat gespecialiseerd is in high tech wapentuig. Hij staat nu op het punt om deze informatie door te verkopen aan de hoogstbiedende schurk.’

‘Dat kan dan niemand anders dan Medusa zijn. Een grotere schurk dan hij ken ik namelijk niet.’

‘Daar gaan wij ook vanuit, Navigator,’ zei de Voice.

Op de witte muur van het kantoor verscheen nu een levensgrote foto van een jonge man. Hij lachte in de camera en zag er met zijn springerige blonde haren en sprankelend blauwe ogen heel onschuldig en zelfs vriendelijk uit.

‘Dit is Shaker,’ zei Percy.

‘Wat? Dat lammetje?’

‘Vergis je niet, Mecanic. Het is een hacker. Dus als je Shaker op een of andere manier met een schaap zou willen vergelijken dan zou ik hem een wolf in schapenvacht noemen,’ zei Percy. ‘Zelfs al brengt hij met de verkoop van de gestolen informatie de hele wereld in gevaar dan zal hij waarschijnlijk toch eerst aan zijn eigen winst denken. Jullie moeten Shaker daarvan weerhouden, Team Internet.’

‘De sferen staan klaar,’ liet nu ook Cookiez van zich horen. ‘Tijd om in te stappen Runner, Mecanic, Navigator, Healer, Sense en Brain.’

‘Wow, wow, niet zo snel, Cookiez,’ zei Percy. ‘De briefing is hiermee nog niet afgelopen.’ Toen richtte hij zich weer tot de jongeren: ‘Jullie weten nu hoe Shaker eruitziet. Cookiez is er ook in geslaagd om deze hacker te lokaliseren. Via de gps zullen jullie straks in het net meteen naar zijn schuilplaats worden geleid.’

‘Dan is het nu echt tijd om te vertrekken,’ kwam de kwantumcomputer weer tussendoor.

‘Cookiez, alsjeblieft,’ viel Percy uit. ‘We zijn hier nog niet klaar.’

‘Oeps, sorry. Ik zeg al niets meer.’

‘Jullie moeten jullie speciale pakken nog aantrekken. Ze liggen klaar in de sferen.’

Iedereen liep naar zijn sfeer om zijn of haar pak eruit te halen en zich om te kleden. Alleen Ricky bleef staan.

‘Wel, Navigator, waarop wacht je,’ vroeg Percy.

‘Sorry, ik kan dat pak niet aantrekken vandaag.’

‘Hoezo niet?’

Ricky zette een voet naar voren.

‘Ik heb niet zoveel geld aan deze geweldige Thundersneakers uitgegeven om ze dan onder de schoenovertrekken van mijn pak te verstoppen,’ zei hij.

‘Zonder pak kan je niet vertrekken,’ zei Percy. ‘Je weet wat het voor je kan betekenen.’

‘Ja, maar ik weet ook wat mijn Thundersneakers voor mij betekenen. Oké, dan blijf ik thuis, net als Babe,’ zei Ricky.

‘Geen sprake van,’ zei Percy beslist. ‘Eén teamlid moeten missen is al erg genoeg. Vergeet die overschoenen dan maar.’

‘Yes,’ riep Ricky blij.

Terwijl ook hij zijn door Ma ontworpen en gepersonaliseerde pak aantrok, ging Percy verder: ‘Als jullie Shaker eenmaal gevonden hebben, is het zaak om zo snel mogelijk met hem af te rekenen.’

‘Wat?’ vroeg Milly geschrokken. Ze had één been in haar pak gestoken en verloor nog net niet haar evenwicht. ‘Jullie verwachten toch niet van ons dat wij hem vermoorden? Wij zijn dan wel geheimagenten, maar we zijn geen koelbloedige moordenaars!’

‘Uiteraard niet, Sense, dat was ook helemaal niet wat ik bedoelde. Het is voor ons net van het grootste belang om Shaker levend in handen te krijgen.’

‘Hoe gaat ons dat lukken?’ vroeg Ellen zich af. ‘Ik neem aan dat Shaker niet zomaar met ons mee zal willen komen.’

‘Nee, Healer, daar gaan we inderdaad niet van uit,’ zei Percy en hij liep naar de kast waarin Ma haar operationele gadgets bewaarde.

‘Ma kon er vandaag jammer genoeg ook niet bij zijn,’ zei hij.

‘Dat is zo niet eerlijk,’ zei Ricky.

‘Navigator,’ zuchtte Steve.

Percy opende de kast en haalde er zes kettingen uit met aan elk van hen een hanger die leek op een pen. Hij deelde ze onder de jongeren uit.

‘Top, we hebben het gemaakt, vrienden. We krijgen nu zelfs onze eigen pen om onderweg handtekeningen uit te delen aan de fans van Team Internet,’ grapte Sam.

‘Heel grappig,’ zei Percy droog. ‘Hang deze nu maar om jullie nek en draag er goed zorg voor. Het is een injectiepen met een verlammende vloeistof erin. Eén injectie is genoeg om een volwassen man ermee te neutraliseren. Als een van jullie Shaker eenmaal met haar of zijn pen verlamd heeft, brengen jullie hem mee terug naar het hoofdkwartier.’

‘Nog een vraagje,’ zei Ricky. ‘Als we Shaker gevonden hebben en we zijn erin geslaagd om hem tijdelijk uit te schakelen, waarmee brengen we hem dan terug? Ik bedoel: ik heb me al een keer opgeofferd om alleen in het net achter te blijven zodat Peter Sanders mijn sfeer kon gebruiken. Een tweede keer ga ik dat echt niet doen.’

‘Dat hoeft ook niet,’ zei Winston. ‘Aangezien Babe niet meegaat, hebben we een sfeerover. Zo komt haar afwezigheid ons uiteindelijk toch nog goed uit.’

‘We zouden inderdaad de sfeer van Babe kunnen gebruiken,’ zei Percy. ‘Maar, we wisten natuurlijk niet op voorhand dat Babe er niet zou zijn vandaag en Ma had al voor een andere oplossing gezorgd.’

In een hoek van de ruimte ging nu een spot aan.

‘Wow, die sfeer is groot,’ zei Milly.

‘Dubbel zo groot als die van jullie,’ knikte Percy. ‘En, extra beveiligd. Wie er eenmaal in zit wordt automatisch in de boeien geslagen. Deze sfeer biedt plaats aan twee gevangenen. Hij is alleen via jullie smartwatchen te bedienen.’

‘Cool, onze eigen arrestatiesfeer,’ zei Ricky.

‘Ik zou het eerder onze eigen politiecombi noemen,’ zei Steve.

‘We noemen het de combi,’ reageerde Ricky enthousiast.

‘Genoeg tijd verloren nu,’ sprak de Voice op strenge toon. ‘Iedereen naar zijn of haar sfeer zodat Cookiez met het aftellen kan beginnen.’

Ricky was de eerste die in zijn lichtblauwe bol sprong.

‘Kom op, jongens,’ riep hij naar de anderen. Ze stapten nu een voor een aan boord van hun eigen sferen. Zodra ze allemaal zaten, schoven de daken dicht en toen... gebeurde er niets.

‘Cookiez, je kan met het aftellen beginnen,’ zei Percy.

De kwantumcomputer zweeg.

‘Cookiez!’

Nog altijd niets. Percy liep nu naar het bedieningspaneel en tikte op een paar knoppen.

‘Heeft iemand mij geroepen?’ vroeg Cookiez plotseling.

‘Al twee keer,’ zei Percy. ‘Het team is er klaar voor, iedereen zit aan boord.’

‘Ah, is de briefing dan eindelijk afgelopen?’

‘Start de teleportatie,’ was het enige wat Percy nog zei.

De jongeren hoorden de computerstem van Cookiez die met het aftellen begon: ‘10, 9, 8...’

Het glas van de sferen werd ondoorzichtig en elke bol werd almaar feller van kleur. Het glas van de combi werd roomwit.

‘7, 6, 5...’

Milly, Sam, Winston, Ellen, Ricky en Steve werden met de rug tegen de leuning van de stoel gedrukt.

‘4,3,2...’

De kleuren van de sferen tolden door elkaar.

‘1’

De gezichten en de lichamen van de zes jongeren leken nu in elkaar op te gaan. Ze hadden het gevoel dat ze vlogen, met een duizelingwekkende snelheid. Even werd alles zwart om hen heen om toen weer over te gaan in de meest oogverblindende en flitsende kleuren. Geen van allen hadden ze nog een besef van ruimte of tijd.

––––––––

#s

De sferen van Team Internet stonden opnieuw op de heuvel boven T-Polis. De jongeren kenden ondertussen de routine. Ze wisten precies wat ze moesten doen om hun sferen onzichtbaar te maken en ze voelden nu nog amper iets van de duizelingwekkende snelheid waarmee ze in het internet waren aangekomen.

Het eerste waar Ricky naar keek, was naar zijn voeten. ‘Gelukkig.’

‘Wat bedoel je?’ vroeg Milly.

‘Mijn Thundersneakers hebben de reis moeiteloos overleefd.’

‘Echt waar,’ zuchtte Winston.

‘Niet zeuren, actie,’ zei Steve.

‘Ik zie nergens een auto staan,’ zei Ricky die nu zoekend om zich heen keek. ‘Hopelijk betekent dat niet dat we te voet naar beneden moeten, want dan zijn we superlang onderweg.’

‘Onmogelijk,’ schudde Ellen het hoofd. ‘Als we te voet moeten, hoe zouden we de bewusteloze Shaker dan mee naar boven kunnen krijgen? Ergens moet er een auto staan.’

‘Waarschijnlijk achter de bocht zoals vorige keer,’ zei Winston.

‘De Hummer zal het vandaag zeker niet zijn,’ zei Steve terwijl ze samen verderliepen. ‘Die heeft Navigator namelijk nog niet zolang geleden in de prak gereden.’

‘Excuseer, ik heb hem niet zomaar in de prak gereden, Brain. Ik werd achtervolgd door de snakebikers van Medusa en dat heeft me bijna het leven gekost.’

Steve ging naast Ricky lopen en sloeg kameraadschappelijk een arm om hem heen. ‘Sorry dat was een hele flauwe grap van mij.’

‘Dat was het zeker,’ zei Milly. ‘Toen we hem kwamen zoeken en de Hellhummer tegen de rotsen zagen staan, waren we allemaal doodsbang dat Navigator het ongeval niet had overleefd.’

‘Kijk, daar,’ riep Ellen plotseling en ze wees op een witte bestelwagen die ze een eindje verderop zag staan.

‘Wat? Moeten we het daarmee doen vandaag?’ schrok Winston toen ze dichterbij kwamen. ‘Moet je zien in wat voor afgeleefde staat dat ding verkeert, een echte oude roestbak is het. Als je dat vergelijkt met de Hellummer dan...’

‘Dan is deze bestelwagen in elk geval een stuk minder opvallend om mee door de achterbuurten van de stad te rijden,’ vulde zijn neef aan.

‘Hoe weet jij dat we in de achterbuurten moeten zijn?’ vroeg Sam.

‘Dat weet ik niet, maar dat veronderstel ik, Mecanic. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat die hacker zich schuilhoudt in een luxe hotel.’

‘Laten we hopen van niet,’ zei Sam. ‘Onze laatste ervaring met een luxe hotel in het internet was niet bepaald de meest aangename. Ik ben mijn wreedaardige spiegelbeeld nog lang niet vergeten.’

‘Om van die hatelijke kabouters met hun pikhouweeltjes nog maar te zwijgen,’ zei Ricky.

‘Of het zand dat zich om mijn nek slingerde,’ zei Milly. ‘Ik dacht echt dat ik die wurggreep niet zou overleven.’

Alleen al door eraan terug te denken, kreeg Milly moeite met ademen. Ze greep naar haar nek en probeerde weer kalm te worden.

‘Daar moeten we het maar niet meer over hebben,’ zei Ellen, die zag hoe moeilijk Milly het bij deze herinnering had. ‘Nu is het gewoon de vraag of Navigator met deze bestelwagen zal kunnen rijden.’

‘Natuurlijk kan ik ermee rijden. Daar twijfel je toch niet meer aan! In het net rijd ik met alles. De bus, de Hummer, zelfs met een elektrische step zou ik zonder ongelukken kunnen rijden. Waarom zou het me met deze simpele bestelwagen dan niet lukken? Stap maar snel in allemaal.’

Milly ging naast Ricky zitten. Winston schoof de schuifdeur aan de zijkant van de bestelwagen open.

‘Wat? Hier staan niet eens stoelen.’

‘Wat maakt het uit,’ zei Sam en hij sprong aan boord.

‘Healer, ga jij maar naast Sense zitten op de stoelen voorin,’ zei Steve. ‘Kom op neef, wij zitten samen met Mecanic op de vloer achterin. Wel een beetje rustig aan in de bochten, Navigator. We zullen ons hier immers goed vast moeten houden.’

‘Komt in orde,’ zei Ricky. ‘Tenminste, als ik deze bestelwagen aan de praat kan krijgen, want ik zie hier nergens een sleutel.’

‘Kijk eens achter de zonneklep,’ zei Milly.

Ricky sloeg de zonneklep open en vond daar inderdaad de sleutel.

‘Geniaal, Sense,’ zei Ricky. Hij greep de sleutel en startte de bestelwagen.

‘Hoe kwam je eigenlijk op het idee van de zonneklep, Milly,’ vroeg Ricky.

‘Het is gewoon zo’n typische plek,’ zei Milly. ‘De chauffeur van mijn vader doet dat ook altijd.’

‘Wat? Heeft jouw vader een eigen chauffeur?’

‘Ja, wij hebben een bedrijf thuis.’

‘Wow, zijn jullie dan rijk?’

‘Dat is niet belangrijk, Navigator.’

‘Als jij het zegt. Maar, eigenlijk is het toch wel gek dat wij zo weinig van elkaar weten.’

Ricky keek opzij naar Milly en had daardoor een grote put in de weg niet opgemerkt. De jongens die achterin zaten, werden stevig door elkaar geschud.

‘Au! Navigator! Ik houd hier gegarandeerd een buil aan over,’ riep Sam. Hij wreef over zijn pijnlijke hoofd.

‘Komt wel goed. Gelukkig zijn er niet te veel hersenen die door elkaar konden worden geschud,’ grapte Steve.

Sam trok een vies gezicht. Milly was in elk geval blij dat het gesprek over de chauffeur van haar vader hiermee was afgebroken. Ze had liever dat niemand wist dat ze rijk waren thuis. Haar ervaring was namelijk dat mensen zich dan toch altijd anders gingen gedragen.

Ricky schakelde een versnelling lager en de rest van de rit naar beneden verliep vlekkeloos. Toen het team eenmaal aan de voet van de heuvel kwam, verscheen de gps-route die ze moesten volgen vanzelf op de voorruit van de bestelwagen.

‘Wow, zo ouderwets is dit roestbakje dan toch niet,’ schrok Ricky.

‘Moeten we ergens in de stad zijn?’ vroeg Winston.

‘Nee, zo te zien niet. We nemen zo meteen de eerste afrit rechts, blijkbaar richting de industriezone.’

‘Oh nee. Ik haat industriezones,’ zei Milly. ‘Ik vind het er altijd zo akelig, vooral als het donker is.’

‘Dan heb je geluk, Sense. We komen nu immers aan bij klaarlichte dag,’ zei Ellen.

Toen ze even later de industriezone binnenreden, zagen de jongeren algauw dat die zone hier in niets verschilde van de industrieterreinen die ze kenden van thuis. Overal stonden lage kantoorgebouwen en opslagruimtes met namen van bedrijven erop.

Ricky volgde moeiteloos de gps die hen van de ene straat in de andere stuurde. Hoe verder ze reden, hoe desolater het om hen heen werd. De weinige gebouwen die er in deze straten toch nog stonden, zagen er compleet verlaten uit.

‘Moeten we nog ver, Navigator?’ vroeg Milly.

Het was de gps die haar vraag beantwoordde, want zodra Ricky een volgende straat was ingeslagen, klonk de computerstem door het bestelbusje: ‘Bij de volgende straat rechtsaf, vervolgens: bestemming bereikt.’

#s

De witte, gammele bestelbus met de zes leden van Team Internet aan boord reed de verlaten parkeerplaats op die de gps als hun eindbestemming had aangeduid. De slagboom die bedoeld was om ongewenste bezoekers buiten te houden, stond omhoog. Ricky kon dus zo het terrein op rijden. Aan het einde van de parkeerplaats bevond zich een grote hangar, zonder ramen en met de toegangspoort gesloten. Naast die poort was een gewone, groene deur. Overal om het gebouw heen stond het onkruid minstens een halve meter hoog.

‘Hier wordt duidelijk allang niet meer gewerkt,’ zei Ellen. ‘Echt een plek om je als hacker verborgen te houden en er afspraken te maken die eigenlijk het daglicht niet mogen zien.’

‘We moeten in elk geval voorzichtig zijn,’ zei Milly. ‘Als Shaker zich hier inderdaad ergens schuilhoudt, dan heeft hij ons vast al horen aankomen. Dit rammelding van ons ziet er dan misschien wel minder opvallend uit dan de Hummer, maar het piept en kraakt voor tien.’

Ricky parkeerde de bestelwagen aan de zijkant van het gebouw.

‘En nu,’ vroeg Winston toen ze eenmaal stilstonden.

‘Uitstappen natuurlijk,’ zei Sam. Hij boog zich achterin naar de schuifdeur van de bestelwagen, maar nog voor hij die kon openschuiven, hield Winston hem tegen.

‘Wacht, Mecanic. We kunnen niet zomaar uitstappen. We hebben eerst een plan nodig.’

‘Een plan? Wat voor plan, Runner?’

‘Dat we bijvoorbeeld niet allemaal tegelijk naar binnen gaan,’ zei Ricky. ‘Ik stel voor dat ik in ieder geval blijf zitten.’

‘Waarom? Ben je bang?’

‘Nee, ik ben niet bang, maar wel vooruitziend. Ik blijf hier om onmiddellijk weer te kunnen starten. Als jullie om de een of andere reden snel zouden moeten vluchten, dan springen jullie aan boord en kunnen we meteen vertrekken.’

‘Inderdaad heel slim, Navigator,’ zei Steve. ‘Het lijkt me ook verstandig dat de meisjes blijven zitten en dat wij met zijn drieën eerst poolshoogte gaan nemen.’

‘Waarom?’ vroeg Ellen. ‘Vind je dat nu zelf niet heel erg seksistisch, Brain?’

‘Seksistisch?’

‘Ja, alsof jullie mannen ons vrouwen moeten beschermen omdat wij niet in staat zouden zijn om die hacker uit te schakelen.’

‘Dat heb ik helemaal niet beweerd. Ik wilde gewoon hoffelijk zijn.’

‘Je bent vooral oubollig.’

‘Sorry, dames. Zo was het echt niet bedoeld. Dan gaan we met zijn vijven.’

Ze sprongen alle vijf de bestelwagen uit. In de achteruitkijkspiegel van de bestelwagen zag Ricky hoe zijn vrienden de hoek om sloegen. Het enige wat hij nu kon doen was wachten en hopen dat Shaker snel en geweldloos kon worden ingerekend. Nerveus trommelde hij op het stuur. Hij trok de rits van zijn pak een beetje naar beneden, want het werd nu wel heel warm in de cabine. Het zweet parelde op zijn voorhoofd en zijn handen waren klam. Frisse lucht had hij nodig. Een raampje openzetten dus. Hij zocht hiervoor naar een knop, maar die was nergens te vinden. De ramen van deze bestelwagen werden nog met een ouderwets draaisysteem bediend. Ricky greep de hendel en draaide. Het raam piepte, de hendel kraakte. Nog voor het raam zelfs maar een centimeter naar beneden was geschoven, brak de hendel al af.

Ricky vloekte en keek naar de deur aan de passagierskant. Daar zou het zeker ook niet lukken, want ook daar was de hendel afgebroken. De deur openzetten dan maar. Hij opende het portier en was blij met het zuchtje wind dat naar binnen kwam.

Ellen, Milly, Steve, Sam en Winston stonden ondertussen in een hangar.

‘Boven brandt licht. Daar moet hij zijn,’ fluisterde Steve. ‘Kom mee, de trap op.’

‘Nee,’ zei Winston.

‘Hoezo nee?’

‘Veel te link. Hij moet zelf naar beneden komen.’

‘En hoe wil je dat voor mekaar krijgen?’

‘Simpel,’ zei Winston en voor de anderen begrepen wat hij daarmee bedoelde, riep hij luid: ‘Kom maar tevoorschijn, Shaker! We weten dat je daarboven bent! Wij willen met je praten.’

‘Neef! Ben jij nu helemaal gek geworden!’

‘Hij zit als een rat in de val, Brain en je weet wat men zegt over ratten die zich in het nauw voelen gedreven. Ze springen je naar de keel. Hem daar gaan opzoeken is dus echt niet verstandig. Als hij zelf naar beneden komt, is het enige waarvoor wij moeten zorgen dat hij niet ontsnapt. Mecanic, jij bewaakt de deur. Sense en Healer jullie gaan bij de poort staan. Brain, jij en ik wachten hem op bij de trap. Houd allemaal jullie verdovingspen klaar. Als het nodig is, slaan we toe.’

‘Dit zal niet lukken,’ zei Steve. ‘Hij zal nooit...’

Toen ging de deur boven aan de trap open en in het schijnsel van het licht verscheen de jonge man met de springere haren die ze in het kantoor van Percy op een foto hadden gezien.

‘Wel, wel, wel, als dat de zogenaamde helden van Team Internet niet zijn,’ zei hij met een duidelijk hoorbare spot in de stem.

Ricky deed de oortjes van zijn smartphone in.

‘Het is oke, ey, ey, ey, ey.’

Ronnie Flex, zijn absolute lievelingsnummer van het moment. Precies wat hij nu nodig had.

‘Ik voel je energie,’ zong hij luidkeels mee en trommelde daarbij ritmisch op het autostuur. Wat een topnummer was dit toch.

#s

‘Je spel is uit,’ zei Steve tegen Shaker die ondertussen halverwege de trap gekomen was. ‘Wij zijn hier om jou en de gestolen, geheime informatie mee terug te nemen naar het kantoor van Percy.’

‘Is dat zo? En jullie gaan ervan uit dat ik zomaar met jullie mee zal komen?’

Achter zijn rug klemde Winston de verdovende pen ondertussen stevig vast in zijn hand, klaar om toe te slaan.

‘Als je verstandig bent, dan doe je dat inderdaad,’ zei Steve.

‘En als jullie verstandig zijn, dan gaan jullie nu terug naar huis en vertellen jullie aan Percy dat jullie me niet hebben gevonden,’ reageerde Shaker schijnbaar rustig. Hij zette nog een stap naar beneden. ‘Ik weet niet wat men jullie bij Staatsveiligheid allemaal heeft verteld over mij, maar het is echt voor iedereen beter als jullie nu gaan. Hienaartoe komen was het

aller-, allerdomste wat jullie hebben kunnen doen. Jullie hebben namelijk totaal geen idee tegen wie jullie het opnemen. Jullie...’

De rest van zijn woorden werd overtroffen door een doffe knal. Voor de neven goed begrepen wat er was gebeurd, zagen ze hoe Shaker van de vier laatste trappen naar beneden viel. Het volgende moment lag hij, op zijn rug, bloedend aan hun voeten.

‘Iemand heeft op hem geschoten,’ riep Winston en hij liet zich meteen op de knieën naast de gewonde Shaker vallen. Terwijl hij zag hoe het witte T-shirt van de moeizaam ademende hacker langzaam helemaal rood kleurde, klonken opnieuw schoten van boven aan de trap.

Winston hoorde hoe een kogel langs zijn oren floot terwijl Steve nog net weg kon duiken om zo een tweede projectiel op het nippertje te ontwijken. De kogel ketste naast hem af op de grond.

Steve keek omhoog. Bovenaan de trap stonden nu drie figuren, gekleed in spijkerbroek. Ze droegen donkere hoodies en hadden de kappen daarvan ver over hun gezichten getrokken. Alle drie hielden ze een pistool in hun handen dat ze recht op Winston en Steve hadden gericht.

‘Het zijn die hoodies,’ zei Sam. ‘Zij hebben Shaker neergeschoten.’

In de bestelwagen zong Ricky nog steeds uit volle borst mee met Ronnie Flex. Hij trommelde

nog altijd met zijn beide handen op het stuur. De muziek had hem helemaal in haar ban en hij was zich totaal niet meer van zijn omgeving bewust.

Opeens voelde hij een sterke hand in zijn nek. Ricky schreeuwde het uit van de pijn. Hij trok de oortjes van zijn smartphone uit.

‘Au! Laat me los!’

De greep werd alleen maar pijnlijker.

‘Wat doe je? Wie ben jij?’

De overvaller zei niets, maar sleurde Ricky bij zijn nek de cabine uit. Ricky verzette zich heftig. Hij probeerde zich los te rukken, maar de greep was te sterk. Toch slaagde Ricky erin om zijn overvaller met zijn ellenboog een stoot in de maag te geven, die loste hierbij even zijn greep. Ricky was snel. Hij draaide zich om zijn as en trapte zijn overvaller recht in het gezicht dat hij, net als de anderen in de hangar, angstvallig onder de kap van zijn hoodie verborgen hield. Even zag Ricky hoe zijn tegenstander zwijmelde. De hoodie greep zich vast aan de zijkant van de bestelwagen en wist zich zo toch nog staande te houden. De rechterhand van de man verdween in zijn broekzak.

‘Wat is dit,’ schrok Ricky zodra hij het pistool zag dat op hem werd gericht. Heel even speelde hij met het idee om zijn handen in de lucht te steken en zich over te geven, maar hij herpakte zich snel. Opgeven was voor watjes. Hij sprong naar voren en schopte zo het pistool uit de handen van de hoodie. Het wapen viel op de grond. Ricky verloor het evenwicht en stootte daardoor zijn hoofd tegen de zijspiegel. Een snerpende pijn ontnam hem de adem. De hoodie met het nummer 04 op de rug liep naar het pistool en wilde het oprapen. Ricky verbeet de pijn en sprong op de hoodie af. Terwijl hij op diens rug hing, draaide 04 heftig van links naar rechts. Ricky klemde zich nog steviger vast, maar werd uiteindelijk met een judoworp op de grond gegooid. 04 nam het pistool en was onmiddellijk weer bij hem. Wijdbeens kwam hij over Ricky heen staan en richtte het wapen op diens hoofd.

‘Hier stopt het voor jou, Navigator,’ klonk een zware stem.

‘Wacht!’ riep Ricky. ‘Wacht, ik heb nog een allerlaatste vraag.’

‘Een vraag?’

‘Ja, ik moet het weten voor ik sterf.’

‘Wat moet je weten?’

‘Wat is jouw lievelingspizza?’

‘Mijn lievelingspizza?’

Een kort moment van onoplettendheid. Ricky haalde uit en schopte de hoodie met zijn voet recht in het kruis.

‘Thundersneakers for the win!’

Ricky zag hoe 04 in elkaar kromp van de pijn en uiteindelijk helemaal onderuitging. Het pistool viel uit zijn handen. Kronkelend en kreunend lag de hoodie op het asfalt. Ricky nam het wapen en boog zich over 04 heen. ‘By the way, mijn lievelingspizza is Quatro Fromaggi met extra veel kaas.’

Binnen in de hangar renden Sam, Ellen en Milly naar een stapel houten kratten. Als ze zich daarachter konden verschuilen dan waren ze tenminste voorlopig veilig. Ondertussen kwam een van de gewapende mannen met het cijfer 02 op zijn rug de trappen af. Hij richtte zijn pistool en vuurde op de drie jongeren die net op tijd weg konden springen. Hijgend lieten ze zich achter de kratten vallen. De kogels ketsen af op de plek waar ze net nog hadden gestaan.

‘Dat was op het nippertje,’ zei Sam. Een meter bij hen vandaan, achter enkele juten zakken, zagen ze Winston en Steve. De twee neven zaten gehurkt met de zwaargewonde Shaker tussen hen in. Met de duim naar beneden gaf Winston aan hoe slecht de hacker eraan toe was.

‘Ik moet naar ze toe,’ zei Ellen. ‘Ik moet zien wat ik voor Shaker kan doen.’

‘Onmogelijk,’ zei Sam terwijl ze de kogels nog altijd hoorden inslaan. Hij wees op de afstand die er was tussen hen, Winston, Steve en Shaker. ‘Die paar meter overbruggen betekent gegarandeerd je dood, Healer. Die agressieve hoodies knallen je genadeloos neer.’

‘Ik moet het proberen,’ zei Ellen. ‘We kunnen Shaker niet zomaar laten sterven.’

Ze maakte zich klaar om de sprong te wagen.

‘Nee!’ Milly hield haar tegen. ‘Mecanic heeft gelijk. Het is pure zelfmoord wat jij wil doen.’

‘Blijf daar,’ riep Winston nu ook. ‘Zeg ons gewoon wat we moeten doen om het bloeden in zijn buik te stoppen.’

‘Trek zijn T-shirt uit en scheur het aan flarden,’ zei Ellen. ‘Prop de repen stof in de wond om zo het bloeden zoveel mogelijk te stelpen.’

Steve en Winston probeerden te doen wat Ellen van hen vroeg, maar bij de minste beweging schreeuwde Shaker het uit van de pijn.

‘Laat me,’ zei hij. ‘Het is te laat.’

02 naderde de kratten. Als hij nog één stap naar voren zette dan kreeg hij Sam, Milly en Ellen in het vizier. Milly was de eerste die een glimp van zijn schoen te zien kreeg. In een flits trok ze de pen die Percy hen had gegeven los van de ketting om haar hals, schoot naar voren en stak de gewapende hoodie met de vlijmscherpe injectiepen in het onderbeen. De verlamming kwam meteen. Zonder zelfs nog een kik te kunnen geven, viel 02 bewegingsloos op de vloer.

‘Geweldig Milly,’ riep Sam. Hij dook naar de ineengestorte hoodie toe en trok moeiteloos het pistool uit diens hand.

‘Verdomme, ze hebben 02 weten uit te schakelen en nu hebben ze zijn pistool,’ riep een van de twee hoodies die nog bovenaan de trap stonden. ‘Ik ga naar beneden, 01, geef me dekking,’ zei de andere hoodie met het nummer 03 op de rug.

Voor zijn kompaan nog iets kon zeggen, had hij de eerste treden naar beneden al genomen. Hij hield zijn pistool op de kratten gericht, maar vuurde niet.

‘Team Internet,’ riep hij. ‘We moeten praten. Wij zijn hier niet om jullie te doden. De enige die we willen, is Shaker. Lever hem aan ons uit en wij laten jullie verder met rust.’

‘Doe wat hij zegt,’ fluisterde Shaker met de weinige kracht die hij nog in zich had.

‘Geen sprake van,’ schudde Winston het hoofd. ‘Wij zijn geen lafaards. Wij zijn geheimagenten met een missie en onze missie van vandaag is om de informatie die jij gestolen hebt terug te bemachtigen, jou te arresteren en je bij Percy te brengen. Dat is dan ook exact wat wij gaan doen.’

03 stond nu onderaan de trap.

‘Jullie zijn nog jong. Wees verstandig en offer jullie levens niet op voor een hacker.’

‘Wees gerust, dat is ook helemaal niet wat wij van plan zijn,’ klonk plots de stem van Ricky die bovenaan de trap achter 01 was opgedoken. De hoodie keek geschrokken om en wilde schieten, maar Ricky was hem te snel af. Hij greep 01 bij de nek en drukte meteen het pistool dat hij buiten had weten te bemachtigen tegen diens slaap.

‘Gooi je wapen weg.’

De hoodie deed wat Ricky hem opdroeg.

‘Aangenaam, ik ben Navigator. Het lid van Team Internet dat alle voertuigen moeiteloos bestuurt. En degene die ook probleemloos elk achterpoortje van elke hangar weet te vinden om vervolgens geluidloos naar binnen te sluipen. Geef toe, je had me niet horen binnenkomen hè, 01.’

Ricky’s arm zat nu zo stevig om de nek van de hoodie geklemd dat die zijn hoofd onmogelijk nog kon bewegen.

‘03, gooi je wapen neer en red je vriend,’ riep Ricky naar beneden.

‘Je hebt het lef niet om hem iets aan te doen!’

‘Ah nee? Vraag dan maar eens aan Medusa hoe meedogenloos ik tijdens onze vorige missie als aanvoerder van het insectenleger was. Gooi je pistool weg. Nu!’

‘Doe geen moeite,’ zei 01. ‘Hij zal zijn wapen nooit laten vallen.’

‘Ook niet als hij weet dat hij jou daarmee de dood injaagt? Ik bedoel, je bent een vriend.’

‘Een vriend? Je vergist je. Vrienden kennen wij hier niet. Wij zijn criminelen. Wij leven volgens het principe: ieder voor zich en wij allen voor the boss.’

‘The boss. Wel, lieve vriend, jouw boss Medusa is hier nu niet.’

‘Medusa,’ lachte de hoodie geheimzinnig.

‘Ja, Medusa. Dus neem ik aan dat, bij zijn afwezigheid, jij nu the boss bent.’

‘Waarom denk je dat?’

‘Omdat je het nummer 01 op je rug draagt. 03 is dus jouw ondergeschikte. Als jij zegt dat hij zich moet overgeven dan zal hij dat ook doen.’

‘Ik ga het hem niet zeggen,’ zei 01. ‘Ik sterf nog liever. Maar dat doe ik niet zonder slag of stoot.’

Voor Ricky besefte wat de hoodie hiermee bedoelde, voelde hij een stevige ellenboogstoot in zijn maag. Die stoot ontnam hem meteen de adem. Ricky hapte naar lucht en loste daarbij zijn greep. 01 was razendsnel. Hij draaide zich om, gaf Ricky nog een kniestoot in de buik en greep daarna het pistool. Dat zette hij nu op zijn beurt tegen de slaap van Ricky.

‘De rollen zijn nu omgekeerd,’ zei 01. ‘Maar, bekijk het van de positieve kant, Navigator. Aan jou namelijk de eer om als eerste van Team Internet te sterven. En dan nog wel als een held die de rest van zijn team met gevaar voor eigen leven probeerde te redden.’

Sam zag het vanachter de kratten allemaal gebeuren. Hij legde zijn hand op het T7-embleem van zijn pak.

‘Bat-mode.’ Zijn armen spreidden zich meteen als vleugels en hij ging onmiddellijk de hoogte in. Toen hij boven de trap hing waar Ricky onder schot werd gehouden, liet hij zich als een baksteen naar beneden vallen, recht op het hoofd van 01. Die ging door de knieën en donderde met veel kabaal naar beneden. Zijn lijf raakte bijna elke trede en zijn pistool viel uit zijn handen. Sam krabbelde snel weer overeind.

‘Komaan Navigator, naar beneden, we moeten de anderen helpen.’

Sam rende de trap al af. Ricky volgde zijn vriend. Met z’n twee stortten ze zich op 03 die zijn pistool verloor, maar zich niet gewonnen gaf. Met een ongekende snelheid stootte en schopte hij om zich heen. Hij raakte Ricky en Sam daarbij hard over zowat hun hele lichaam. Ze voelden een voet in de rug, een vuist in de buik en een kopstoot tegen het gezicht. Maar, de jongens gaven niet op. Zodra hij daar de kans toe zag, legde nu ook Ricky zijn hand op het T7 embleem van zijn pak: ‘Leopard-mode’. Hij voelde meteen hoe het pak zich om zijn lichaam spande en hoe zijn arm- en beenspieren met de seconde krachtiger werden. Met de snelheid en de kracht van een luipaard sprong hij nu op 03 af.

‘Sam, achter je,’ riep Milly nog vanachter de kratten, maar op dat moment kreeg Sam al een stevige trap in de rug van 01 die na zijn val van de trap weer helemaal was bijgekomen. Sam viel voorover op de grond. Milly zag hoe 01 naar een wapen greep. Haar reactie volgde snel. Ze legde haar hand op haar T7 embleem. ‘Leopard-mode.’

Net als Ricky schoot ze nu met een enorme kracht vooruit. Winston en Steve sprongen ook allebei in Leopard-mode achter haar aan. De enige die nog achter was gebleven was Ellen. In het tumult was ze erin geslaagd om de steeds zwakker wordende Shaker te bereiken.

#s

‘Ze vechten nu als echte ninja’s,’ zei Sam terwijl hij over de korte ketting sprong die 03 rond zijn lichaam probeerde te gooien om hem op die manier gevangen te nemen.

‘Je hebt gelijk, hij gebruikt een kettingsikkel,’ zei Winston, kijkend naar het ijzeren bolletje dat aan de ene kant van de ketting hing en de sikkel die aan de andere kant ervan zat. Winston had lang genoeg op gevechtsport gezeten om te weten dat het, als de ketting zich eenmaal om je middel had gedraaid en de ijzeren bol naar beneden viel, heel moeilijk was om je nog los te maken. Sam vloog weer op en wist zo aan de ketting te ontkomen. Die zwierde nu in de richting van Steve die hem op een haar na wist te ontwijken. Milly kwam op hem afgelopen, maar voelde hoe een sterke, scherpe klauw zich vastkliefde in haar rug. ‘Het is 01,’ riep Steve. ‘Ik herken de klauwen aan zijn vingers. Het zijn Neko-te.’

Milly wist precies wat Steve hiermee bedoelde. Ook zij kende de metalen klauwen die ninja’s bij het vechten over hun vingertoppen schoven. De gedachte dat zulke klauwen zich nu in het zachte vlees van haar rug boorden... Ze moest iets doen als ze niet wilde dat 01 nog een keer op haar in zou slaan. Haar hand ging weer snel naar het T7-embleem. ‘Bat-mode,’ riep ze nu ook en onmiddellijk steeg ze, net als Sam, hoog boven de klauwende handen van 01 uit. Op de grond vochten Steve en Winston nu tegen de twee als ninja’s gewapende hoodies. Het was een ongelijke strijd, de klauwen waren overal tegelijk.

‘Pak aan,’ riep Ricky plots en hij stak 03 met een scherp voorwerp in de rug.

‘Navigator heeft Hibashi’s gevonden,’ zei Milly tegen Sam, die net als zij nog in de lucht hing. Ze wees op de stokjes die Ricky in zijn handen had. ‘Ze lijken op Oosterse eetstokjes, maar...’

‘Ze zijn van metaal en vlijmscherp,’ vulde Sam aan. ‘Ik weet wat Hibashi’s zijn, Sense.’

Precies op dat moment voelde Steve hoe hij bij de kraag van zijn pak werd vastgegrepen. De klauwen die Milly net nog in de rug had gevoeld, haakten zich nu pijnlijk in zijn nek.

‘Volhouden neef,’ riep Winston en met het been gestrekt, haalde hij uit. Zijn voet trof 01 recht in het gezicht. Die loste echter de klauwen niet. Winston trapte nog een keer. Dit keer raakte hij 01 zwaar op de wang en viel de kap van zijn hoodie af. 01 vloekte en boog zich naar voren in een poging om zijn gezicht nog te verbergen. Het was te laat. Ricky, Winston en Steve hadden het gezien. Onder de hoodie zat geen menselijk gezicht, maar een gelaat met diepliggende zwartomrande ogen, spitse oren die naar buiten wezen, een enorme neus en een haarlijn die ver naar achteren week en waaruit lange grijze haren tot over de schouders groeiden.

‘Trollen,’ riep Winston.

‘Internettrollen,’ zei zijn neef.

‘Maakt me niet uit wie of wat ze zijn,’ zei Winston. ‘We schakelen ze uit, alle twee.’

Hij trok de pen van zijn nek en liep, met de injectienaald als een wapen naar voren gericht op 01 af. Die stond nog steeds voorover gebogen, maar zijn reactie kwam bliksemsnel. In één vloeiende beweging haalde hij naar Winston uit en trok de injectiepen uit diens handen. De prik die Winston in zijn schouder voelde, werd vrijwel onmiddellijk verdoofd door de verlamming die zich over zijn hele lijf verspreidde. Hij voelde niet eens hoe zijn lichaam de grond raakte. 01 liep in de richting van Ricky.

Achter de jutten zakken had Ellen alleen maar oog voor Shaker. Ze hoorde aan zijn ademhaling dat het nu niet lang meer duren zou. Toch wilde ze nog steeds niet opgeven. Ze bleef de prop stof tegen de wond drukken. De plas bloed waarin Shaker lag, werd alsmaar groter, zijn gezicht steeds bleker. Het was een hopeloze zaak, maar ze wilde niet dat de stervende jongeman zich daar bewust van was.

‘Het komt goed,’ bleef ze onafgebroken tegen hem herhalen. ‘Straks zijn we hier weg, dan kan je meteen naar het ziekenhuis.’

Shaker’s ogen waren open, maar Ellen wist niet of hij haar nog kon zien of zelfs nog kon horen. Hij zweefde nu ongetwijfeld al ergens tussen leven en dood. Toch kwam het moment waarop hij echt zijn laatste adem uitblies voor haar als een shock. Het was voor het eerst dat ze een mens van zo dichtbij zag sterven. Ook al was hij een vijand die zichzelf in gevaar had gebracht, toch kon ze haar verdriet niet onderdrukken. Ze raakte nog even liefdevol zijn arm aan. Toen sloot ze zijn ogen, stond ze op en stapte vanachter de juten zakken vandaan.

Steve zat ondertussen geknield bij Winston.

‘Neef, neef, kan je me horen?’

Winston was tot geen enkele reactie in staat, zelfs met zijn ogen knipperen lukte niet.

Ellen was naast Steve komen zitten.

‘Healer, waarom ben je niet meer bij Shaker?’

Steve keek Ellen nu recht aan en zag de tranen in haar ogen.

‘Is hij...’

Ellen knikte bevestigend. Steve werd er even stil van, maar keek snel weer naar zijn neef.

‘Laten we hopen dat Runner het wel haalt.’

‘Natuurlijk zal Runner het halen. Je weet wat Percy heeft gezegd, Brain. We kregen de injectiepennen niet mee om Shaker te doden, maar om hem er tijdelijk mee te verlammen als dat nodig zou zijn.’

Ricky stak op datzelfde moment met de Hibashi’s nog een keer in de rug van 03. Nu het voelde alsof zijn hele rug helemaal was lek geprikt, brulde de trol van de pijn.

‘Help mij,’ riep hij naar 01. Die reageerde meteen door Ricky’s rechterarm te grijpen. Moeiteloos boorden de klauwen zich door diens vel. De Hibashi’s vielen uit Ricky’s handen.

‘Duiken,’ riep Sam tegen Milly. Samen lieten ze zich naar beneden vallen. Sam trok tijdens de duikvlucht de pen van zijn nek en stak bliksemsnel toe. Ook 01 viel nu verlamd op de grond.

‘Navigator, gebruik je injectiepen,’ riep Milly. ‘Je bent de enige van ons drie die dat nog kan.’

Ricky reageerde niet snel genoeg.

03 gooide weer de kettingsikkel uit. Sam en Milly wisten hem te ontwijken.

‘Navigator, verdomme je injectiepen,’ vloekte Sam. De ketting zwierde opnieuw door de lucht. Sam voelde hoe die zich nu wel om zijn lichaam slingerde. De ijzeren bol viel en trok zo de ketting nog strakker aan. 03 stond met de sikkel klaar om uit te halen. Sam kon geen kant meer op. Milly keek ongewapend en machteloos toe. Ze sloot de ogen op het moment dat de sikkel naar beneden zoefde. Hij zou het hoofd van Sam doorklieven. Ze hoorde een bons, het was gebeurd. Sam was dood. Ze sloeg de handen voor het gezicht.

‘Percy had het ons beloofd,’ zei ze. ‘Hij had ons beloofd dat het een gemakkelijke opdracht zou worden. En nu? Hoe kunnen ze ons dit aandoen? Wij zijn nog maar tieners, wij hebben de wereld nooit iets misdaan. Wij...’

‘Sense,’ ze voelde nu de hand van Ellen op haar arm. ‘Sense, het is oké. Mecanic is oké.’

‘Mecanic is oké? Hoe kan dat? Hij heeft net die sikkel op zijn hoofd gekregen.’

‘Nee, Sense,’ klonk nu de stem van Sam.

Voorzichtig opende Milly haar ogen. Iemand lag languit op de grond, maar het was niet Sam. Die stond, nog steeds met de ketting om zijn lijf gedraaid, maar gezond en wel, te kijken naar 03. In diens hals zat nog de injectiepen die Ricky er net in had gestoken. Van pure opluchting liep Milly op Sam af en sloeg haar armen om zijn nek.

‘Je leeft, oh mijn god, Mecanic, je leeft. Dat is geweldig.’

‘Doe niet zo klef,’ reageerde Sam alweer helemaal zichzelf zijnde. ‘Bevrijd me liever uit deze ketting. We hebben ze allemaal verslagen dus we kunnen vertrekken.’

‘Nog niet,’ zei Steve.

‘Hoezo nog niet?’

‘Onze missie is nog niet afgerond.’

‘Toch wel. Shaker is zo zwaargewond dat hij geen weerstand meer zal bieden. We nemen hem mee naar Percy en laten hem daar verzorgen.’

‘Mecanic, Shaker heeft het niet gehaald,’ zei Ellen.

‘Maar..., dat is verschrikkelijk.’

‘Ja,’ zei Ellen droevig. ‘Het is bijzonder erg dat een jong leven op die manier verspild moest worden. Ik heb mijn uiterste best gedaan om hem te redden.’

‘Dat weten we, Healer,’ zei Milly. ‘Het is niet jouw schuld. Die trollen hebben hem gedood.’

Ze bleven allemaal even stil.

‘Het is vreselijk,’ zei Sam. ‘Maar, we kunnen nu niet anders dan naar huis vertrekken en Percy daar het slechte nieuws brengen.’

‘Hoe erg ik het ook vind, onze opdracht is nog niet voorbij, Mecanic. We moesten ook de gestolen, geheime informatie zien te bemachtigen,’ zei Steve. ‘Nu Shaker er niet meer is, kan hij ons natuurlijk ook niet meer vertellen waar hij die informatie opgeslagen heeft.’

‘Dat kan alleen maar boven op zijn computer zijn,’ zei Milly en ze liep naar de trap.

‘Wij dragen Runner ondertussen alvast naar de bestelwagen,’ zei Sam. Hij liep naar de nog steeds verlamde Winston toe en tilde hem op bij de schouders. ‘Brain, neem jij zijn benen. Navigator, loop jij alvast vooruit om het voertuig te starten en te keren, dan kan je ons oppikken bij de deur. Hoe sneller we hier weg zijn, hoe beter. We weten immers niet hoelang de verlamming aanhoudt en ik wil hier niet meer zijn als die trollen weer actief worden.’

‘Oké, Mecanic,’ zei Ricky. Hij liep al in de richting van de uitgang. Hij was echter nog een paar meter van de deur verwijderd toen die plots openging en hoodie 04 naar binnen kwam.

‘Mij had je hier zeker niet meer verwacht, hè,’ zei hij tegen Ricky die zichtbaar schrok. 04 stak zijn hand in de zak van zijn hoodie. Ricky deinsde achteruit.

‘Rustig maar, ik ben niet gewapend,’ zei 04. Ricky zag dat hij nu een klein glazen, blauw balletje in zijn rechterhand hield. Hij gooide dat balletje omhoog en ving het toen met zijn linkerhand weer op. Dat deed hij achteloos, zonder er zelfs naar te kijken. Zijn ogen waren immers nog steeds op Ricky gericht.

‘Ik ben hier omdat ik je nog een antwoord verschuldigd ben,’ zei hij. ‘Dat antwoord is: Hawaï. Pizza met heerlijke zoete ananas, wat kan er nog lekkerder zijn,’ zei 04 terwijl hij het balletje nu wat hoger gooide, maar het even moeiteloos ook weer opving.

‘Navigator, waarvan ken je hem,’ vroeg Sam.

Ricky zweeg.

‘Laten we zeggen dat wij daarnet een indrukwekkende ontmoeting hebben gehad bij de bestelwagen,’ zei 04.

‘En jullie hebben het over pizza gehad?’ vroeg Milly stomverbaasd.

‘Doet er niet toe,’ zei Ricky. ‘Laat me door, 04. Mijn vrienden en ik gaan vertrekken.’

‘Is dat zo?’

‘Ja, we hebben hier verder niets meer te zoeken.’

04 keek nu de groep rond. ‘Zijn jullie niet diegene vergeten waarvoor jullie eigenlijk gekomen zijn?’ vroeg hij.

‘Shaker heeft het helaas niet gehaald,’ zei Ellen. ‘Jouw mensen hebben hem vermoord.’

‘Mijn mensen,’ vroeg 04 smalend. Hij wees op de trol die zonder hoodie nog steeds bewegingsloos op de vloer lag. ‘Ik zie dat jullie ondertussen al wel weten dat wij geen mensen zijn.’

Het balletje gooide hij nog steeds non-stop van zijn ene hand naar zijn andere. Tot Ricky zei: ‘Hou nu toch eens op met die knikker. Ik word er zenuwachtig van en ik heb geen tijd om zenuwachtig te zijn. Wij moeten naar huis.’

Hij zette een stap naar voren, maar 04 duwde hem terug.

‘Niet zo snel, mijn vriend, niet zo snel,’ zei hij. ‘Ik kan jullie zomaar niet laten gaan.’

‘Je zal wel moeten,’ zei Sam die nog steeds de schouders van Winston vasthield. ‘Je hebt net gezegd dat je niet gewapend bent en je bent alleen. Zelfs als we Runner niet meetellen hebben wij nog een grote overmacht. Ga dus weg voor die deur en laat ons gaan.’

‘Ik vrees dat ik dat niet kan doen,’ zei 04.

‘Ah nee? Dat zullen wij dan weleens zien,’ zei Ricky. Hij probeerde opnieuw naar de deur te lopen. 04 gooide het balletje weer omhoog. Hij gooide het echter opmerkelijk hoger dan ervoor en dit keer deed hij niet eens meer de moeite om het op te vangen met zijn andere hand. Rustig keek hij toe hoe de knikker op de grond viel en vrijwel onmiddellijk openbarstte.

‘Oef, daar zijn we eindelijk vanaf,’ zei Ricky. Toen zagen ze echter hoe uit de kapotte knikker een blauwe nevel opsteeg.

‘Wat is dat!’ riep Ellen. ‘Probeer jij ons hier allemaal te vergassen?’

‘Nee, natuurlijk niet, dan gaat hij er zelf aan,’ zei Sam.

‘Mecanic heeft gelijk, het is geen gas,’ zei Milly. ‘Kijk, de nevel vormt nu een koepel om ons heen.’

‘Precies,’ zei 04. ‘Noem het gerust een gevangenis zonder tralies.’

‘Wat? Probeer jij ons hier gevangen te houden?’

Steve zette nu ook een stap naar voren.

‘Niet zo snel, Brain. Het heeft geen zin, deze koepel is voor jullie ondoordringbaar.’

‘Oh nee. Ik had het kunnen weten,’ zei Ricky. ‘Ik had kunnen weten dat iemand die pizza Hawaï als lievelingspizza noemt niet te vertrouwen is. Echte Italianen begrijpen ook niet waarom mensen fruit op een pizza leggen en...’

‘Navigator, stop,’ riep Steve. ‘We hebben nu geen tijd voor een gesprekje over pizza. Als het waar is wat hij zegt, dan zitten wij gevangen in het internet.’

‘Het is duidelijk dat Brain hier de slimste is van jullie allemaal,’ zei 04. Hij had de hoodie afgezet en het plezier was leesbaar in zijn grote trollenogen.

‘Denk maar niet wij ons zo snel gewonnen geven, 04. Ik heb je een keer verslagen dus een tweede keer zal het me, met de steun van al mijn vrienden hier, zeker ook weer lukken. We zullen weleens zien hoe ondoordringbaar die blauwe koepel van jou is.’

Ricky boog een beetje voorover en nam een aanloop. Met het hoofd recht vooruit liep hij als een stormram op de rand van de koepel af. Zodra hij die raakte, voelde hij echter een stevige vuistslag op zijn borst. Hij werd door de vuist naar achteren geslagen en viel, in het midden van de koepel, neer op de grond.

‘Ik was graag nog wat langer gebleven,’ zei 04. ‘Maar, jammer genoeg heb ik niet eeuwig de tijd. Het ga jullie goed, Team Internet.’

Hij liep van de koepel weg. Bijna bij de deur draaide hij zich echter nog een keer naar de jongeren om.

‘Bijna vergeten,’ zei hij en hij ging opnieuw met zijn hand in zijn zak. Dit keer haalde hij een geheugenstick tevoorschijn. Hij toonde die aan de jongeren en zei: ‘Ik neem aan dat het dit is waar jullie nog naar zochten.’

‘Fuck, de geheime informatie,’ vloekte Steve. ‘We zijn ze kwijt.’

‘Oh nee en ik had het binnen handbereik,’ zei Ricky.

04 stopte de stick weer in zijn zak, liep naar de deur en verliet nu echt de hangar.

#s

‘Het is zinloos,’ zei Ricky nadat hij nu wel voor de vijfde keer in volle snelheid tegen de wand van de koepel was aan gelopen. Net als de vorige keren, kwam hij er ook nu niet doorheen. Hij was opnieuw, naast de nog steeds verlamde Winston, op de grond gevallen en deed dit keer zelfs niet eens meer de moeite om op te staan. Zijn borstkas voelde beurs van de vuistslagen die hij had moeten incasseren en hij was, zelfs in Leopard-mode, doodmoe van al dat rennen. Ook Sam, Steve, Ellen en Milly probeerden het, maar ook zij kwamen er niet doorheen en waren keer op keer door de vuist genadeloos terug naar het midden van de koepel geslagen.

‘Ellen, Winston, Steve, Milly, Ricky, Sam, horen jullie mij?’

‘Cookiez?’

De bekende stem van de kwantumcomputer klonk plots door alle smartwatchen tegelijk. ‘Team Internet, waar zijn jullie? Jullie moeten zo snel mogelijk terug naar de basis komen.’

‘Wij willen niets liever, Cookiez,’ zei Ellen. ‘Maar, we kunnen hier onmogelijk weg. We werden aangevallen door internettrollen en zitten nu allemaal vast in een gevangeniskoepel.’

‘Wat? Zitten jullie in het internet achter de tralies?’

‘Nee, er zijn geen tralies. We zitten in een doorschijnende, maar ondoordringbare koepel. Zelfs in Bat- en Leopard-mode lukt het ons niet om erdoor heen te breken.’

‘Niet opgeven, Healer. Als jullie ergens doorheen moeten breken en het lukt niet, dan zitten jullie in de verkeerde mode,’ zei Cookiez. ‘Probeer het eens met Turtle-mode.’

‘Natuurlijk,’ zei Steve die meteen opstond. ‘Dat wij daar zelf niet eerder aan hebben gedacht. De hardheid van een schildpad, dat is precies wat wij nodig hebben.’

Allemaal samen legden ze nu hun hand op het T7-embleem van hun pak.

‘Turtle-mode,’ klonk het als uit één mond. Meteen voelden ze hoe hun pakken steenhard werden als een schild.

‘Ik sta het dichtste bij, ik zal het als eerste proberen,’ zei Milly. Moeizaam met al het gewicht van het schild dat ze nu mee moest torsen, kwam ze in beweging. Ze stapte tot bij de koepelwand, wachtte daar even om weer op adem te komen en gooide zich er toen in volle kracht tegenaan. Ze kwam er ook nu niet doorheen, maar de wand gaf wel een beetje mee en dit keer kwam er geen vuistslag. ‘Goed zo, Sense, het gaat je lukken,’ riep Steve. ‘Probeer het nog een keer.’

Net op het moment dat Milly zich inderdaad voor de tweede keer tegen de koepel aan wilde gooien, was daar echter de zwaarste vuistslag die iemand van hen tot nog toe had gevoeld. Milly vloog tot helemaal aan de andere kant van de koepel. Daar moest ze nog eens een vuistslag incasseren. Als een balletje in een flipperkast werd ze zo een paar keer over en weer geslagen.

‘Hoofd intrekken, Sense,’ riep Ellen en als een echte schildpad trok Milly haar hoofd tussen haar schouders waar het nu gelukkig werd beschermd door het schild. Haar pak kraakte wel onder de slagen, maar het hield toch stand. Uiteindelijk kwam ze met een luide klap op haar rug op de grond terecht. Spartelend met armen en benen probeerde Milly weer overeind te komen, maar het lukte haar niet.

‘We moeten Sense helpen,’ zei Ellen. ‘Schildpadden komen nooit meer alleen overeind als ze eenmaal op hun rug gevallen zijn.’

Ze liep naar Milly toe. Steve, Ricky en Sam volgden haar en samen wisten ze Milly al snel weer op haar voeten te zetten.

‘Gaat het?’ vroeg Ricky bezorgd.

‘Ja, het gaat. Bedankt.’

‘Sense, je hebt me op een idee gebracht,’ zei Steve.

‘Ik? Hoezo?’

‘Toen je de eerste keer op de wand inbeukte, bleef de vuist achterwege. Kracht, heel veel kracht, dat is dus wat we nodig hebben. Ik weet wat we moeten doen. We moeten een Romeinse testudo vormen.’

‘Een wat?’

‘Een Romeinse schildpadformatie, Mecanic. Dat is een legerformatie die zo wordt opgesteld dat de schilden elk lid van de groep optimaal beschermen. Zo’n testudo zag eruit als een blikken doos en er kwam geen vijandige pijl doorheen. Wij vechten hier niet tegen pijlen, maar als we nu allemaal dicht tegen elkaar aan gaan staan met onze schilden naar buiten en dan zo op de koepel inbeuken, dan komen we er misschien uiteindelijk met vereende krachten doorheen.’

‘Ik heb nog nooit van zo’n formatie gehoord, maar het is zeker wel het proberen waard,’ zei Sam.

Terwijl Steve, Sam, Ellen, Milly en Ricky zich klaarmaakten om de schildpadformatie te vormen, kreeg Winston voor het eerst sinds de injectiepen hem had uitgeschakeld weer een beetje gevoel in zijn linkerhand. Met heel veel moeite kon hij de duim van die hand een beetje bewegen. Het was niet veel en de anderen hadden het nog niet in de gaten, maar het betekende wel dat de verlamming langzaam uitgewerkt raakte. Het euforische gevoel dat hij daar in eerste instantie bij had, maakte al snel plaats voor paniek toen Winston besefte dat dit betekende dat ook de trollen langzaam weer op krachten zouden komen. Hij kon alleen maar hopen dat het plan van zijn neef zou slagen en dat ze hier alsnog weg konden komen voordat de trollen tot een nieuwe aanval overgingen. Hij wist dat ze nu voort moesten maken en gelukkig deden de anderen dat ook. Ze trokken hem overeind van de grond. Steve legde zijn hand op het T7-embleem van zijn neef en zette ook hem in Turle-mode. Toen haakte hij zijn rechterarm door die van hem. Sam haakte langs de andere kant van Winston in. Ook de anderen haakten hun armen in elkaar en zo vormden ze een kleine cirkel met aan de buitenkant zes ruggen zo hard als een schild.

Toen, op het teken van Steve, beukten ze samen op de koepelwand in. De hardste impact lag bij Sam die dan ook als eerste voelde hoe de wand naar buiten toe boog.

‘Het lukt! Het lukt,’ riep Sam. ‘We vliegen erdoor! We...’

Hij was echter nog niet uitgesproken of de wand veerde al terug. Met z’n vijven werden ze nu naar de andere kant van de koepel gekatapulteerd. Milly raakte de wand als eerste. Even voelde ze nog weerstand. Toen was er een luide knal als die van honderden ballonnen die tegelijk ontploften. De koepel spatte uit elkaar. Winston, Ellen, Milly, Steve, Ricky en Sam vielen op de grond. Het duurde even eer het tot hen doordrong wat er net was gebeurd. Om hen heen zagen ze hoe de blauwe nevel waaruit de koepel was ontstaan langzaam optrok en uiteindelijk helemaal verdween.

‘Mijn god, we zijn eruit,’ zei Ellen zacht. Sam was de eerste die zijn hand weer op het T7-embleem van zijn pak legde. ‘Turtle-mode reverse,’ zei hij opnieuw. De hardheid van het schild verdween en hij stond op. De anderen volgden hem al snel.

Winston wankelde nog een beetje en toen hij iets wilde zeggen kon niemand hem verstaan.

‘A-ter, P-op. Da-r.’

‘Sorry, ik spreek geen morse,’ grapte Sam.

Iedereen lachte, Winston niet. Met paniek die uit zijn ogen sprak, wees hij naar iets dat achter de rug van Steve bewoog.

‘Het zijn de trollen,’ zei Milly die als eerste keek. ‘Ze bewegen ook weer. We moeten hier weg en snel.’

Allemaal samen renden ze naar de uitgang van de hangar. Enkele minuten later zaten ze in de bestelwagen en scheurde Ricky weg. In de achteruitkijkspiegel zag hij nog net hoe een van de trollen naar buiten kwam gelopen.

#s

De daken van de sferen schoven open en Milly, Steve, Winston, Sam, Ellen en Ricky stapten uit.

‘Ik dacht dat jullie nooit meer terug zouden komen,’ zei Cookiez.

‘Sneller dan dit konden we niet,’ zei Sam.

‘Het is maar wat je snel noemt, Mecanic. Jullie zijn net geen maand weg geweest.’

‘Een maand? Cookiez, we zijn amper een paar uur geleden van hieruit vertrokken.’

‘Cookiez heeft gelijk,’ zei Milly toen.

‘Komaan Sense, natuurlijk niet,’ zei Steve.

‘Kijk naar de datum op je watch, Brain.’

Ze klikten nu allemaal twee keer op de knop aan de zijkant van hun horloge en keken naar de datum.

‘4 april. Maar...maar dat is onmogelijk,’ stamelde Steve. ‘Dan zijn we inderdaad een maand weggeweest. Hoe kan dit, Cookiez?’

‘Blijkbaar heeft die gevangeniskoepel jullie niet enkel opgesloten op een plek maar ook in de tijd,’ zei de kwamtumcomputer. ‘Maar het belangrijkste is dat jullie nu terug zijn. Waar is Shaker?’

‘Hij heeft het niet gehaald,’ zei Ellen. ‘De internettrollen hebben hem... vermoord. Het was verschrikkelijk.’

‘Hoe onfortuinlijk voor hem,’ zei Cookiez. ‘En de geheime informatie?’

‘De geheime informatie? Ik vertel jou net dat ik een jonge man voor mijn ogen heb zien sterven en jij denkt alleen maar aan die informatie?’

‘Het spijt me, Healer, maar...’

‘Laat maar,’ onderbrak Ellen hem. ‘Ik heb het al begrepen, Shaker interesseerde jullie als mens eigenlijk helemaal niet.’

‘We hebben de geheugenstick niet weten te bemachtigen, Cookiez,’ zei Steve.

‘En daar ben ik nu ook heel blij om,’ zei Ellen. ‘Er kleeft bloed aan die stick! Waar is Percy trouwens en waar is The Voice? Vonden ze het niet eens de moeite om hier te zijn bij onze thuiskomst?’

‘Er is hier ook heel veel gebeurd sinds jullie zijn vertrokken, Healer,’ zei Cookiez. ‘De stad is niet meer dezelfde als degene die jullie een maand geleden hebben achtergelaten.’

‘Wat?’

‘Ik wil het gewoon niet horen,’ zei Ellen.

‘Ja maar, Healer...’

‘Nee Cookiez. Ik heb het er allemaal even mee gehad. Onze missie is afgelopen. Wij zijn klaar. Ik ga naar huis.’

‘Healer, wacht even...’

‘Healer heeft groot gelijk, Cookiez,’ zei Sam en hij volgde haar. Winston en de anderen aarzelden nog even, maar liepen uiteindelijk ook achter Ellen en Sam aan en verlieten ze de computerruimte. Op weg naar de uitgang moesten ze door het kantoor van Percy. Bij het openen van de deur verwachtten ze dat dat kantoor leeg zou zijn. Ze schrokken dan ook toen ze Percy, Ma én George naast elkaar aan het bureau van Percy zagen zitten. Geen van hen drie keek zelfs maar naar hen op.

‘We zijn terug, mocht het jullie interesseren,’ zei Steve toen hij eenmaal voor het bureau. stond. Percy reageerde niet. Ma zei ook niets. Haar ogen waren onafgebroken op haar smartphone gericht.

‘Hey, wakker worden,’ zei Steve nu wat luider. ‘Wij zijn terug en Shaker is dood.’

‘Ze horen je niet, Brain,’ klonk plots de stem van de Voice door het kantoor. ‘Sinds ze deze Genius T-Phone hebben gekregen, zijn ze verloren voor ons.’

‘Genius T-Phone?’ vroeg Milly terwijl ze allen zagen hoe Percy plots opstond en zich met een briefopener in de hand bewoog als een volleerd schermer, vechtend tegen een onzichtbare vijand.

‘Hier pak aan. Richelieu. Deze is voor mijn vrienden, de musketiers. Aramis, Athos en Porthos, ik zal hen nooit in de steek laten.’

Met zijn denkbeeldige degen in de aanslag sprong Percy nu naar voren. Hij stak met de puntige papiersnijder in de richting van Winston.

‘Hey, houd daarmee op!’

‘Runner, hij hoort je niet,’ herhaalde de Voice wat hij eerder al tegen Steve had gezegd.

‘Mijn paard, waar is mijn paard,’ riep Percy. Toen sprong hij op zijn bureaustoel. Voor hij die de sporen gaf, riep hij nog over zijn schouder: ‘Mijn liefste Constance, snel zal ik weer bij je zijn.’

Hij rolde op zijn stoel de kamer uit.

‘Wat was ditb’ vroeg Milly.

‘Percy denkt dat hij in het Frankrijk van de zeventiende eeuw zit en d’Artagnan is,’ zei de Voice. ‘Hij zit in zijn eigen vwf, zijn virtuele fantasiewereld, net zoals alle andere gebruikers van de Genius T-Phone.’

‘Onvoorstelbaar,’ zei Milly. ‘Maar van welk merk zijn die Genius T-Phones? Ik heb er nog nooit eerder van gehoord.’

‘Niemand had er tot een drietal weken geleden van gehoord,’ zei de Voice. ‘Maar sinds Thunder ze aan de volwassenen heeft uitgedeeld, heeft hij er hun volledige aandacht mee gekidnapt.’

‘Thunder? Bedoel je de man van mijn coole sneakers?’ vroeg Ricky terwijl hij zijn voet weer liet zien.

‘Diezelfde Thunder inderdaad,’ zei de Voice.

‘Het is dus allemaal begonnen omdat iedereen zo nodig die dure sneakers aan zijn of haar voeten wilde hebben,’ zei Winston. ‘Ik heb altijd geweten dat de kuddegeest ons op een dag zwaar in de problemen zou kunnen brengen.’

Ricky keek nu niet naar zijn sneakers. Hij deed er zelfs alles aan om zijn voeten voor de anderen te verbergen door ze onder het bureau van Percy weg te stoppen.

‘Doordat hij de volwassenen verslaafd heeft gemaakt aan de Genius T-Phone zijn het nu de jongeren die de leiding hebben over de stad,’ ging de Voice verder. ‘Het allerergste is dat die apparaten breinen van volwassen alsmaar meer doen krimpen. En als we dat niet tijdig kunnen stoppen, is het proces onomkeerbaar.’

‘Dat is verschrikkelijk! En dat is allemaal gebeurd in die maand dat wij zijn weggeweest?’ vroeg Ellen.

‘Ja, Healer. Zo snel is het gegaan.’

‘De jongeren die de stad hebben overgenomen, dat kan ik echt niet geloven. Alsof iemand ooit al naar de jongeren heeft geluisterd,’ zei Milly.

‘Nee, ik kan het ook niet geloven, Sense,’ zei Steve.

‘Ga naar buiten om zelf te zien hoe de stad er nu aan toe is,’ zei de Voice.

#s

‘Pas op,’ riep Ellen en ze kon Sam net op tijd bij zijn mouw opzij trekken zodat hij niet onder een Thunderboard terecht zou komen.

‘My God, die dingen hebben nu zelfs geen wieltjes meer,’ zei Steve.

Om hen heen was geen auto of fiets meer te zien. Alle jongeren bewogen zich voort op de, net boven de weg zwevende, Thunderboards.

Overal in de straten klonk loeiharde muziek. Op elke hoek van elke straat werd gedanst en gefeest.

‘Ik zie niemand die geen Thundersneakers draagt,’ zei Steve.

‘Zo zie je maar, neef, als je meegaat met een echte rage dan ben je al snel niet meer zo origineel.’

‘Moet je die T-shirts zien,’ riep Milly toen.

‘Kleurrijk,’ zei Sam.

‘Nee, dat bedoel ik niet. Kijk naar de foto’s die erop staan. Dat is toch...’

‘Joyce,’ overstemde Ellen haar. Ze keek niet naar de T-shirts maar wees op een groot reclamebord aan de overkant van de straat.

‘Thunder and Joyce our King and Queen,’ las Ricky nu hardop de slogan die op het bord stond.

‘Thunder en Joyce? Wat moet dat in godsnaam voorstellen?’ riep Winston.

‘Wow, ze kent hem persoonlijk,’ zei Ricky. ‘Cool, dan kan ze ons aan hem voorstellen.’

‘Helemaal niet cool, Ricky,’ zei Winston. ‘De Voice had gelijk, de stad is niet meer dezelfde als voor wij vertrokken zijn. Kijk naar de weinige volwassenen die hier nog rondlopen.’

Hij wees naar een paar mannen in maatpak die alleen maar aandacht hadden voor hun smartphone. Naar twee vrouwen die zonder van hun scherm op te kijken de straat overstaken en zelfs naar een oudere dame die haar rollator maar met één hand vooruit duwde om vooral haar smartphone niet los te hoeven laten.

‘Ze zijn net als Percy, Ma en George. Ze hebben ook totaal geen oog meer voor wat er om hen heen gebeurd. Ze zijn allemaal gekidnapt door Thunder.’

‘Denk je dat Joyce ook door hem gekidnapt werd?’ vroeg Ricky.

‘Ik weet het niet, maar we zullen er gauw genoeg achter komen,’ zei Winston. ‘We gaan Joyce thuis een bezoekje brengen.’

‘Ik ga niet mee,’ zei Milly.

‘Waarom niet?’ vroeg Ellen. ‘Ben jij dan niet benieuwd naar hoe het nu met Joyce gaat?’

‘Natuurlijk wel, maar dat zullen jullie me dan later wel vertellen. Ik wil eerst weten hoe het met mijn ouders gaat.’

Een kwartier later stonden Sam, Ellen, Winston, Steve en Ricky bij Joyce voor de deur. Ricky belde aan en vrijwel onmiddellijk ging de deur open.

‘Goedemiddag, welkom in Queen Joyce’s palace, wat kunnen wij voor jullie doen?’

Het meisje dat de deur had geopend was een prille tiener met feloranje Thundersneakers aan haar voeten en een T-Shirt met daarop een breed lachende Joyce naast Thunder die zijn arm om haar schouder had geslagen.

‘Wij euh, wij zijn vrienden van Joyce,’ zei Ricky. ‘Wij komen haar een bezoekje brengen.’

‘Worden jullie door onze Queen verwacht?’ vroeg het meisje.

‘Nee.’

‘Oei, in dat geval weet ik niet of zij jullie wel kan ontvangen. Haar agenda voor vandaag staat namelijk overvol met audiënties.’

‘Audiënties,’ vroeg Ellen. ‘Mijn god, het is haar echt allemaal naar het hoofd gestegen.’

‘Een overvolle agenda of niet, ze moet maar even tijd voor ons maken,’ zei Winston en hij voegde er op sarcastische toon aan toe: ‘Zeg tegen jullie Queen dat haar vrienden van Team Internet voor de deur staan.’

‘Oké, een ogenblikje alsjeblieft.’

Het meisje deed de deur dicht en verdween. Een paar tellen later was ze echter alweer terug.

‘Jullie mogen me volgen,’ zei ze en ze liep voor Steve, Winston, Ellen, Sam en Ricky uit. Ze gingen de gang door en de trap op. Bij de laatste deur hield het meisje halt. Ze klopte aan en wachtte tot Joyce ‘binnen’ had geroepen. Daarna deed het meisje de deur open en zei, na een diepe buiging: ‘My Queen, uw gasten zijn gearriveerd.’

‘Jongens, echt veel gekker moet het hier toch niet worden,’ zei Winston, maar hij schrok pas echt toen ze alle vijf de kamer waren binnengestapt en Joyce daar zagen zitten op een troon.

‘Dankjewel Maithé,’ zei ze tegen het meisje dat hen had binnengelaten. Maithé liet hen alleen. Joyce sprong enthousiast op.

‘Vrienden, ik ben zo blij dat jullie er zijn,’ riep ze uit. Ze omhelsde hen een voor een, maar toen ze bij Winston kwam, duwde die haar kwaad van zich af. ‘Vertel, wat is dit allemaal voor onzin?’

‘Onzin? Mijn beste Winston, kijk naar mij. Ik was als influencer al zo belangrijk. Nu heeft Thunder van mij de Queen of influencers gemaakt. Iets wat altijd al in me zat. Al deze aandacht die ik nu krijg is zo geweldig. Niet langer alleen maar instafamous maar famous tout court.’

‘Wow, jij hebt een PS5, een Xbox X én een Nintendo Switch Oled,’ zei Ricky terwijl hij de kamer rondkeek. ‘Dat is zo ongelooflijk cool.’

‘Je mag straks gerust gamen als je wilt,’ zei Joyce. ‘Ik heb de aller-, allernieuwste games hier op voorraad en je kan ze spelen op ons mega 3D Thunderscreen.’

‘Echt waar? Trouwens, dat is ook een coole troon waar jij op zit.’

‘Hey, hey, dit is niet zomaar een troon. Dit is the glamerous Thunder make up chair.’

Joyce greep de afstandsbediening die naast haar lag en drukte op een knop. De armleuningen van haar troon schoven open als de werkbak van een klusjesman. Vanuit elk vakje kwamen displays met make-up tevoorschijn. Er was oogschaduw in alle kleuren van de regenboog, mat en glanzend, met glitter of zonder. Lipsticks en gloss van scharlakenrood tot paars en bruin naar zacht, doorschijnend roze lagen keurig in rijtjes naast elkaar.

‘The Thunder make up chair. Mijn eigen schoonheidssalon,’ zei Joyce. Toen schoof de troon nog een beetje verder open. Daar stonden alle mogelijke merken parfum in de meest exclusieve flesjes bij elkaar.

‘Smell of Thunder’ zei Joyce en de hele ruimte vulde zich onmiddellijk met een zwoele, zoete geur. ‘Onze eigen parfumlijn. Exclusiever kan toch niet.’

Ellen, Ricky, Winston, Sam en Steve kregen niet eens de kans om te reageren. Joyce was al naar de grote spiegel gelopen die bij het raam stond. ‘Deze spiegel, beste teamleden, overtreft werkelijk alles.’

Ze keek naar haar spiegelbeeld en zag zichzelf in spijkerbroek met een Thundershirt erop. Dat kon beter.

‘Mirror, geef me glitter.’

Het volgende moment droeg haar spiegelbeeld een strak, kort jurkje, helemaal bezet met kleurrijke pailletjes.

Joyce draaide voor de spiegel.

‘Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de coolste van heel het land?’

‘In deze outfit? U, mijn Queen,’ gaf de spiegel meteen als antwoord.

‘Sneeuwwitje, Joyce? Dat meen je niet,’ zei Winston.

Joyce negeerde zijn sarcasme.

‘Ellen, kom hier.’

Ellen bleef staan. Joyce liep naar haar toe en trok haar tot bij de spiegel.

‘Niet zo verlegen, mijn vriendin. Je gaat dit echt geweldig vinden. Ik ken namelijk geen enkele vrouw die dit niet geweldig zou vinden.’

‘Mirror, geef mijn vriendin een casual outfit.’ Het spiegelbeeld van Ellen veranderde nu ook. Ze droeg in de spiegel niet langer haar eigen kleren, maar een knalrode jumpsuit met op haar borst een grote foto van Joyce en Thunder.

‘Wat is dit?’

‘Vind je het niet mooi? Geen probleem. Mirror, cocktail.’

Nu zag Ellen zichzelf in een zwarte, enkellange jurk met strakke bovenlijn en breed uitwaaiende rok. Aan de voeten van haar spiegelbeeld zaten glitterschoentjes.

‘Je hebt gelijk. Dit is veel beter,’ zei Joyce. ‘De jurk staat je prachtig en dan die fabuleuze glitterschoentjes. Onze enige echte Cinderella Shoes.’

‘Assepoester, Joyce? Dat meen je niet.’

‘Niet luisteren naar meneer Winston, de zuurpruim,’ zei Joyce. ‘Die schoenen staan je werkelijk beeldig. Zeg nu zelf, dit zou je toch ook wel in je kamer willen. Deze spiegel wordt een echte hit. Geen lange rijen voor de paskamer meer. De spiegel bestelt trouwens automatisch de outfit die jij het mooiste vindt en uiterlijk binnen het uur wordt alles geleverd. Deze Mirror maakt mij zo gelukkig.’

‘Thunder hier, Thunder daar, maar waar is hij nu eigenlijk, jouw mister wonderfull?’ vroeg Winston terwijl Ellen weer van de spiegel was weggelopen en naast hem was komen staan.

‘Hij is aan het werk,’ zei Joyce. ‘Thunder is altijd aan het werk. Want, hoe geweldig hij het leven voor de jeugd nu ook heeft gemaakt, het kan altijd nog beter volgens hem. Hij heeft zoveel ideeën, zijn hoofd bruist er gewoon van. Hebben jullie al gezien wat hij met onze stad heeft gedaan?’

‘Dat hebben wij inderdaad gezien, ja,’ zei Ellen.

‘Geweldig toch,’ ging Joyce enthousiast verder. ‘Ik ben zo, zo gelukkig. Van alle meisjes heeft Thunder uitgerekend mij tot zijn Queen gekroond.’

‘Waarom zou hij dat gedaan hebben?’ vroeg Sam.

‘Omdat hij zag hoe instafamous ik was. Hoe ook ik probeerde om onze leeftijdgenoten stijl en klasse bij te brengen. Net als hij droomde ook ik van een wereld waarin jongeren en niet de volwassenen het voor het zeggen hadden. Nu zijn er alleen maar voordelen. We hoeven niet meer naar school, we hoeven niet meer te luisteren naar de regels die onze ouders ons opleggen. We kunnen feestjes bouwen zoveel als we willen. We zijn vrij. Vrij om te gaan en te staan waar we willen.’

‘Ik heb nooit geweten dat jij daarvan droomde,’ zei Sam. ‘Ik dacht dat jij alleen maar model wilde zijn.’

‘Wie wil er nu enkel model zijn als je ook koningin kan worden?’

‘En je bent nu zo vrij dat je het zelfs oké vindt om je team in de steek te laten,’ zei Steve.

Joyce stond abrupt stil.

‘Jullie in de steek laten? Na alles wat wij samen hebben meegemaakt? Natuurlijk niet! Daarom ben ik ook zo blij dat jullie hier nu zijn. Daarom heb ik Maithé ook opdracht gegeven om al mijn verdere afspraken voor vandaag uit mijn agenda te schrappen. Ik heb grootse plannen voor jullie allemaal.’

‘Plannen? Voor ons?’

‘Ja, beste Winston. Ik kan me geen betere hofhouding voorstellen dan een die gevormd wordt door de mensen die ik op deze wereld het meeste vertrouw. Jou en Steve benoem ik tot mijn topadviseurs. De wijsheid van Steve gecombineerd met jouw moed en durf. Het kan gewoon niet anders of jullie gaan dat schitterend doen. En jij, Sam, jij wordt mijn persoonlijke bodyguard. Op wie kan ik daarvoor beter vertrouwen dan op jou? Thunder zal ook zo blij met je zijn. Hij maakt zich altijd zoveel zorgen om mijn veiligheid.’

Joyce liep nu naar Ellen toe. Ze nam haar beide handen in de hare en zei: ‘Jij en Milly worden mijn gezelschapsdames, lieve Ellen. Eindelijk zal ik me niet langer alleen voelen als Thunder aan het werk is. Ik denk dat Milly dit een eer zal vinden. Denk jij dat ook niet?’

Ellen antwoordde niet. Ze was te zeer onder de indruk van alles wat ze hier zag en hoorde.

‘En ik,’ vroeg Ricky. ‘Wat zal ik voor jou zijn, Joyce?’

‘Voor jou, mijn beste Ricky, heb ik de meest bijzondere functie van allemaal in gedachten.’

‘Echt waar?’

‘Echt waar. Jij zal ons allemaal vreugde en plezier schenken in overvloed. Want jij, jij wordt, mijn persoonlijke hofnar.’

‘Cool.’

‘Nee, Ricky, niet cool,’ viel Ellen nu plots uit. ‘Joyce, ben jij nu echt helemaal aan het doorslaan?’

‘Aan het doorslaan? Ik maak van jullie dé belangrijkste personen in ons koninkrijk.’

‘Koninkrijk? Dat is iets uit geschiedenisboeken, Joyce. Uit sprookjes en royaltyprogramma’s. En je bent zo vol van jezelf dat je gelooft dat wij daar ook echt blij mee zijn.’

‘Natuurlijk zijn jullie daar blij mee. Wie zou hier niet blij mee zijn? Iedereen wil deel uitmaken van de elite. Het is die elite die nu de stad heeft veranderd, maar straks het hele land en dan de hele wereld.’

‘Hou op,’ riep Ellen. ‘Hou hier nu onmiddellijk mee op, Joyce. Word wakker! Die Thunder van jou die deugd niet.’

‘Wat?’

‘Kijk naar wat hij met de volwassenen heeft gedaan. Ze zijn voor niemand meer te bereiken. Ze leven allemaal in hun eigen vfw, hun virtuele fantasiewereld.’

‘Klopt. En zijn ze daar niet gelukkig denk je? Zie je hen niet genieten? Ook zij zijn nu echt vrij. Geen saai werk meer, geen zware hypotheken om af te betalen, geen burn-outs, alleen maar plezier. Plezier dat ze sinds hun kindertijd niet meer hebben gekend.’

‘En hoelang denk je dat de stad zo zal overleven, Joyce? Wie zorgt voor het eten, het ophalen van het huisvuil, het onderhoud van de huizen, de betaling van die hypotheken? Wie houdt de stad draaiende? Want, dat is namelijk wat volwassenen doen. Wist je ook dat de Genius T-Phones hun hersenen doen krimpen? Vind jij dat allemaal oké? Trouwens, wat weet jij eigenlijk van die Thunder?’

‘Ik weet alles wat ik moet weten. Dat van die hersenen is een roddel. Thunder zou dat nooit doen, want hij is namelijk de meest charmante, geniale en knappe jongeman die ik ooit heb ontmoet.’

‘In elk geval is hij een jongeman die erin geslaagd is om jou met gemak zand in de ogen te strooien.’

‘Ik had het kunnen weten,’ zei Joyce. ‘Jij gunt het me natuurlijk niet.’

‘Ik gun het je niet?’

‘Nee, natuurlijk niet. En ik begrijp het ook wel, Ellen. Jouw leven was altijd zo kleurloos. Zo gewoontjes. Maar, daar ga ik nu juist een einde aan maken. Wij gaan zoveel plezier hebben samen, jij, Milly en ik.’

‘Hou op! Ik word nimmer of nooit jouw hofdame! Begrepen?’

‘En wij kunnen jouw adviseurs niet zijn, Joyce,’ zei Winston.

‘Waarom niet?’

‘Omdat Ellen gelijk heeft,’ nam Steve het van zijn neef over. ‘Nu is het misschien allemaal nog leuk, maar de stad kan op deze manier niet overleven. Het zal niet lang duren of die droomwereld van jou valt in duigen en wat dan? Dan zal er overal alleen maar chaos zijn.’

Joyce zei niets meer. Ze liep naar haar troon, ging zitten en drukte op een andere knop van haar afstandsbediening. Een paar tellen later ging de deur van haar kamer open. Maithé stapte naar binnen.

‘U had mij geroepen, mijn Queen.’

‘Ja, Maithé, mijn gasten gaan vertrekken.’

‘Als jullie me dan nu opnieuw naar de uitgang willen volgen,’ zei het meisje, nadat ze voor Joyce een diepe buiging had gemaakt.

‘Joyce, luister even naar ons,’ probeerde Sam nog. ‘Wij bedoelen het niet slecht. Integendeel. Wij willen jou juist...’

‘Gaan jullie vrijwillig vertrekken of moet ik mijn beveiligingsteam naar boven roepen?’ vroeg Joyce.

‘Nee, het is goed, we gaan,’ zei Winston en hij liep als eerste de deur uit. De anderen volgden snel. Ze liepen achter elkaar de trap af en even later stonden ze weer op straat.

‘Het is toch echt niet te geloven,’ zei Sam. ‘Dit is pure waanzin.’

‘Ik vind het jammer,’ zei Ricky. ‘Ik had best een goede hofnar kunnen zijn.’

De anderen zuchtten diep.

#s

Milly was al meer dan een half uur onderweg. Als ze van in het centrum van de stad de tram had kunnen nemen naar de villa waarin zij met haar ouders woonde dan was ze er allang geweest. Maar er reden geen trams. Er reed helemaal geen openbaar vervoer meer. Daarnet nog had ze een volle bus bij de halte aan het ziekenhuis zien staan. Alle passagiers en de chauffeur waren helemaal in de ban van hun smartphones. Niemand moest blijkbaar nog ergens naartoe.

Milly stak nu de straat van het Stedelijk Zwembad over. Eén van de vele Thunderboards die haar al de hele weg voorbij vlogen, stopte naast haar op de stoep.

‘Hey Milly, ben je op weg naar huis?’

Het was Jeffrey, een van haar klasgenoten.

‘Ja.’

‘En helemaal te voet? Waar is je board?’

‘Heb ik niet,’ zei Milly.

‘Jammer. Ik heb al gehoord dat er lange wachtlijsten zijn. Maar, geen probleem. Spring maar achterop dan breng ik je even, ik moet toch die kant uit.’

‘Nee, bedankt,’ zei Milly.

‘Ga je liever te voet dan?’

‘Ja.’

Jeffrey haalde de schouders op.

‘Oké, jij je zin.’ Hij sprong weer op het board en ging er meteen in een rotvaart vandoor.

Een kwartier later kwam Milly aan bij de oprit die, midden in de bossen, leidde naar haar ouderlijk huis. De smeedijzeren poort was gesloten, iets wat op dit uur van de dag heel ongebruikelijk was. Omdat de kantoren van hun familiebedrijf J&A Logistics zich in de linkervleugel van de villa bevonden, was het hier door de week altijd een komen en gaan van personeel en klanten en daarom bleef de poort op weekdagen ook altijd gewoon openstaan. Vandaag dus niet.

Milly tikte toen maar de code in op het toetsenbord dat een beetje verstopt zat tussen de struiken. Traag ging de poort voor haar open om zich, meteen nadat ze naar binnen was gestapt, ook even traag weer achter haar te sluiten. Het eerste wat Milly tijdens haar wandeling over de lange oprit opviel, was het lege weiland. Daar waar normaal hun vijf paarden galoppeerden en graasden, was nu ook alles verlaten en stil.

‘Stormy, Lucky!’

Milly liep tot bij de afsluitdraad en riep ook de namen van haar drie andere paarden. ‘Misty, Goldie, Flash!’

Omdat het ook nu stil bleef, sloeg de schrik haar om het hart. Haar paarden waren haar dierbaarste bezit. Ze draaide zich om en rende naar de stallen. Ze schoof de zware staldeur open en daar stonden ze. Allemaal in hun eigen box, luid hinnikend zodra ze haar zagen.

‘Lieverds toch.’

Milly stapte dichterbij en zag dat de stallen er onverzorgd bij lagen. De vacht van haar vijf lieverds, die normaal altijd blonk, zag er nu vaal en ongekamd uit.

‘Jonas!’

Waar was de staljongen die al jarenlang een hoog salaris betaald kreeg om voor de dieren te zorgen?

Ze liep de stal door en kwam zo bij de voorraadkamer achterin. Daar zag ze hem zitten, boven op een paar balen stro. In zijn handen hield hij een Genius T-Phone. Hij bewoog ermee als met een autostuur. Hij keek niet op toen ze binnenkwam, maar bewoog zijn lichaam in bochten van links naar rechts.

‘Geweldig. Geweldig! Wat een auto. Wat een snelheid. Ik wist dat Formule 1 helemaal mijn ding zou zijn. Wat een verademing met die slomme knollen waar ik al jarenlang voor zorg. Wat een souplesse, wat een kracht en dan die geluiden, die geuren. Verbrand rubber in plaats van paardenstront.’

Milly bleef er nog even geschokt naar staan kijken. Toen draaide ze zich om. Ze moest haar lievelingen dringend eten en drinken geven. Ze moest hen een voor een roskammen en laten voelen dat er weer voor hen gezorgd werd. Ze vulde een kruiwagen met stro, krachtvoer, appels en alles wat ze nog meer nodig had. Daarna liep ze terug naar de paardenboxen.

Haar hart brak bijna toen ze de stal van Stormy, de meest temperamentvolle van al haar paarden, binnenstapte. Als een mak lammetje duwde de krachtige hengst nu zijn neus tegen haar aan.

Milly aaide hem over zijn lange, sterke nek.

‘Het is goed, jongen, het is goed.’ Tranen sprongen haar in de ogen als ze eraan dacht hoeveel honger haar lieverds niet geleden moesten hebben terwijl zij in het internet gevangen had gezeten. Deze dieren die er altijd voor haar waren geweest. Al die vakantiedagen, weekends en avonden waarin ze eenzaam was geweest, had ze bij hen warmte en liefde gevoeld. Als ze op de rug van een van hen door velden en bossen galoppeerde dan gleed alle druk die ze thuis voelde van haar af. Die druk om altijd te moeten presteren, om zich altijd te gedragen als de welopgevoede dochter van de rijke zakenman en zijn vrouw, daar was ze alleen dankzij Stormy, Lucky, Misty, Goldie en Flash niet aan onderdoor gegaan. De dag dat haar oma werd begraven en haar ouders alleen maar van haar verlangden dat ze zich waardig gedroeg en geen traan zou laten, had ze hier haar verdriet de vrije loop gelaten. De paarden hadden haar begrepen. Hun ogen hadden net zo verdrietig gestaan als de hare en hun warmte had haar de troost geboden die ze bij haar ouders niet had kunnen vinden. En nu, nu zij haar meer dan ooit nodig hadden gehad, was zij er niet voor hen geweest.

Terwijl Milly voor haar paarden zorgde, hadden de andere leden van Team Internet afscheid van elkaar genomen. Ze gingen nu allemaal naar hun eigen huis om daar de schade van de Genius T- Phones op te meten. Behalve Ricky dan. Toen hij eenmaal uit het zicht van de anderen was, maakte hij rechtsomkeer en liep terug in de richting van het huis van Joyce. Zodra hij had aangebeld en Maithé de deur weer voor hem opende, zei hij: ‘Hé, sorry dat ik je nogmaals moet storen, maar kan je aan Queen Joyce zeggen dat ik heel graag haar persoonlijke hofnar zou willen zijn?’

#s

‘Roy?’

Al voor de vierde keer sinds hij de huiskamer was binnengestapt, riep Winston de naam van zijn jongere broer. Roy reageerde nog altijd niet. De televisie stond zo luid dat hij Winston niet eens hoorde. Roy zat, met de voeten op de salontafel, popcorn te eten uit een grote pot. Naast hem op de bank lagen lege zakjes chips, verfrommelde papiertjes van chocoladerepen en halflege pakjes M&M’s.

‘Roy!’

Nog altijd geen reactie. Winston liep nu naar de salontafel, greep naar de afstandsbediening en schakelde de televisie uit.

‘Hé, wat doe je?’

‘Dat kan ik beter aan jou vragen. Waarom ben jij niet op school?’

‘School? Hallo, van welke planeet kom jij? Niemand gaat nog naar school.’

‘En dat vindt mamsie zomaar goed?’

‘Mamsie vindt alles goed, zolang ik haar maar met rust laat. Zij heeft andere dingen te doen.’

‘Waar is ze?’

‘Wie?’

‘Mamsie, Roy.’

‘Zet de televisie weer aan en ik zal het je vertellen.’

‘Doe niet zo vervelend! Zeg me waar ze is en haal je vuile voeten van de salontafel!’

Nu zag Winston pas dat zijn broertje gele Thundersneakers droeg.

‘Waar heb jij die dure sneakers gehaald?’

‘Van mamsie gekregen.’

‘Wat? Daar hebben wij toch helemaal geen geld voor.’

‘Blijkbaar wel, hè.’

Winston verloor nu echt zijn geduld. Hij gooide de afstandsbediening op de bank en liep naar de keuken. Zijn moeder was er niet, maar de keuken was één grote bende. De gootsteen was bijna niet meer te zien onder de stapels vuile borden, bestek en glazen. Het kookeiland lag vol lege pizzadozen en de vuilnisemmer puilde uit van de colablikjes.

‘Mamsie.’

Hij rende nu de trappen op en liep recht naar de kamer van zijn moeder. Daar zat ze. Op een stoel bij het raam, kijkend op haar Genius T-Phone. ‘Je bent echt een hele aardige man en ik vond dat we heel goed met elkaar konden praten, maar de klik waarnaar ik zoek, die is er niet,’ hoorde hij haar zeggen.

‘Mamsie, tegen wie praat jij nu?’

‘Ik hoop voor jou dat je iemand vindt met wie je de rest van je leven kan delen, maar ik zal die iemand jammer genoeg niet zijn.’

‘Mijn god, ze heeft een virtuele date,’ zei Winston hardop. Omdat dit voor hem te gênant was om verder aan te horen, draaide hij zich om en liep de trap weer af. Beneden stond de televisie ondertussen weer zo luid dat hij door het hele huis te horen was. Winston schonk er geen aandacht meer aan. Hij liep naar buiten, sprong op zijn fiets en racete de straat uit, op weg naar zijn neef. Ze moesten hier zo snel mogelijk iets aan doen. Hij mocht er niet aan denken dat de hersenen van mama onomkeerbaar krompen. Hij wilde zijn moeder terug.

Milly was ondertussen klaar in de stallen. Terwijl ze de paarden rustig liet eten, haastte ze zich naar het woonhuis. Ze opende de voordeur en stapte binnen in de enorme hal met de imposante trap. Het eerste wat haar ook hier opviel was de stilte. Normaal was ze hier immers nooit alleen. Als haar ouders aan het werk waren, dan was er altijd Aline, de huishoudster die druk bezig was met van alles en nog wat. Op welk moment van de dag ze ook thuiskwam, Aline zou haar altijd komen begroeten. Zodra ze de deur binnenstapte, zou ze vragen: ‘Milly, meisje, hoe was het?’ Waar was haar auto trouwens? Het Fiatje waar Aline zich mee verplaatste stond anders altijd opvallend voor het huis geparkeerd.

‘Zelfs al win ik morgen een miljoen, dan nog ruil ik dat autootje niet in,’ had ze al vaak gezegd als iemand met het autootje spotte. ‘Fietje en ik, wij zijn onafscheidelijk.’

Milly glimlachte bij de gedachte. Het was zo typisch Aline om zelfs haar auto een naam te geven en ermee om te gaan alsof het een vriendin betrof. Als ‘Fietje’ er niet was, dan was Aline er ook niet. Voor het eerst sinds Milly zich kon herinneren was de huishoudster dus niet trouw op post. Milly haastte zich toen maar naar de andere vleugel van de villa waarin het bedrijf gevestigd was. Haar vader had ze meteen gevonden. Hij zat, zoals ze dat van hem gewend was, achter zijn bureau. Anders dan anders echter, zat haar moeder nu naast hem. Ze keken samen naar het scherm van hun Genius T-Phone en lachten.

‘Dit is de leukste attractie ever,’ hoorde ze haar moeder zeggen. Sinds wanneer praatte zij zo? Ze zag nu hoe haar moeder de armen in de hoogte stak en begon te gillen. ‘Hoe hard gaan we,’ riep ze naar haar man hoewel die vlak naast haar zat.

‘Geen idee, maar ik vind het geweldig!’

‘Nee! We zijn er al. Gaan we nog een keer?’

‘Straks, nu wil ik op de wildwaterbaan.’

‘Een pretpark dat dag en nacht open en is en wij die voor niemand naar huis moeten. I love it.’

‘Eeuwig jong blijven wij,’ zei haar vader. ‘Geen kinderen, geen verantwoordelijkheid.’

Milly bevroor. Geen kinderen? Had hij dat echt gezegd?

‘Stel je voor, kinderen, wij,’ lachte haar moeder. ‘Zie je mij al luiers verschonen?’

Ze lachten nu allebei heel luid.

‘Komaan, slome, stap uit, de wildwaterbaan wacht.’

Winston draaide de Ankerstraat in en kon daa nog net een meisje dat met haar Thunderboard uit de andere richting kwam, ontwijken.

‘Hey, kijk uit loser,’ riep ze.

‘Kijk zelf uit, wegpiraat,’ riep Winston terug. ‘Jij rijdt helemaal aan de linkerkant van de weg. We zijn hier niet in Engeland, hè.’

Het meisje stak een middelvinger naar hem op en was al uit zijn zicht verdwenen.

‘Hey dude, vanonder welke steen kom jij gekropen,’ vroeg een jongen die nu met zijn Thunderboar met lage snelheid naast hem kwam hangen.

‘Sorry?’

‘Verkeersregels. Helemaal geen regels meer. Regels zijn voor losers. En eerlijk, wie rijdt er nu nog met de fiets?’

Voor Winston daarop kon antwoorden, was ook deze jongen alweer verdwenen. Winston vloekte. Hij haatte Thunder. Al vanaf het eerste moment dat hij iets over hem had gehoord, wist hij dat die kerel voor problemen zou zorgen, maar zelfs hij had niet kunnen voorspellen dat het zo erg zou zijn. Eén grote chaos was het in de stad geworden. Niet alleen vlogen de Thunderboards kriskras door elkaar heen, ook het respect voor regels en zelfs voor elkaar was duidelijk totaal zoek. Hij trapte nog wat sneller. Hij moest zo snel mogelijk bij Steve zijn. Twee straten verder draaide hij de oprit op en gooide zijn fiets in de voortuin. Zijn tante werd hier altijd kwaad om, maar nu zou ze zijn fiets niet eens zien liggen in het hoge gras. Het voortuintje dat er altijd zo onberispelijk bij lag met gras dat tot op de millimeter gelijk leek afgesneden, had nu meer weg van een onbegraasd stukje weiland.

‘Steve! Steve!’

Winston liep achterom en stapte meteen de keuken binnen waar zijn neef bij het aanrecht stond.

‘Hey, neefje, zin in een tosti?’

‘Wat?’

‘Een tosti, je weet wel, een boterham met kaas en ham. Je stopt hem in deze toaster en dan komt hij er heerlijk krokant en met smeuïg gesmolten kaas weer uit.’

‘Nee, ik hoef geen tosti.’

‘Jammer, je weet niet wat je mist. Mijn tosti’s zijn onovertroffen heerlijk.’

‘Steve, alsjeblieft. Waar zijn je ouders?’

‘Boven, ze amuseren zich kostelijk met hun s. Volgens mij zijn ze ervan overtuigd dat ze zich op een of ander tropisch eiland bevinden waar ze snorkelen van ’s morgens tot ’s avonds en genieten van de meest exclusieve cocktails en dineetjes.’

‘Dat is toch vreselijk,’ zei Winston.

‘Vreselijk? Waarom? Ze zien er heel gelukkig uit en ik vind het eerlijk gezegd wel chill. Nooit gedacht dat ik er zo van zou genieten om op een doordeweekse dag niet naar school te hoeven. Dat vind jij toch zeker ook wel leuk.’

‘Leuk? Nee, Steve, ik vind dit helemaal niet leuk. We moeten hier dringend iets aan veranderen. We moeten die Thunder zien te vinden en van hem te weten komen wat hij precies van plan is met onze stad.’

‘Oké, als jij dat zo graag wil weten. Maar, eerst even mijn tosti opeten dan.’

‘Steve, in ’s hemelsnaam stop over die tosti’s! Mijn god. Jij die altijd de meest plichtsbewuste van ons twee bent geweest. Ik geloof mijn eigen oren niet als ik je nu zo bezig hoor.’

‘Misschien is het dat wel,’ zei Steve. ‘Misschien ben ik altijd té plichtsbewust geweest. Je had gelijk. Het is best leuk om de touwtjes eens los te laten.’

Winston liep nu naar zijn neef, greep hem bij de arm en trok hem mee naar buiten.

‘Hey, wat doe je. Ik moet...’

‘Wakker worden,’ zei Winston.

Hij trok Steve verder mee langs de zijkant van het huis tot bij de straat. Hij raapte zijn fiets weer op en sprong op het zadel.

‘Spring achterop. We moeten weer naar Joyce. Enkel via haar kunnen we Thunder vinden.’

‘Als jij het zegt,’ zei Steve en hij sprong op de bagagedrager.

#s

‘Eerlijk waar. Ik heb altijd geweten dat jij de slimste was van ons hele team,’ zei Joyce. Ze keek naar een stralende Ricky die in een rood met groen geblokt narrenpakje voor haar stond. Zijn gezicht was achter een bijpassend maskertje verborgen. ‘De anderen dénken dat ze slim zijn, maar ze begrijpen niets van deze nieuwe stad waarin jongeren eindelijk de vrijheid krijgen die ze verdienen. Jaloezie is ook zo’n lelijk ding, Ricky. Maar jij bent niet jaloers hè? Jij bent een echte vriend en je weet altijd precies hoe je me aan het lachen kan maken.’

Ricky sprong blij op en de belletjes die hij rond zijn enkels had gebonden, rinkelden vrolijk op zijn ritme mee.

Winston en Steve waren ondertussen naar hen onderweg. De tocht verliep echter moeizaam. Winston kon nauwelijks snelheid maken met zijn neef die achterop zat.

‘Je had me beter mijn eigen fiets laten nemen,’ zei Steve.

‘Maakt niet uit. We komen er wel.’

Winston ging nu recht op de trappers staan. Zo ging het inderdaad een beetje sneller.

‘Wow, dat is wat wij nodig hebben,’ hoorde hij Steve, die achterom keek, zeggen.

‘Wat?’

‘Met zo’n coole motor waren we er direct.’

‘Een motor,’ vroeg Winston.

‘Ja, achter ons. Man, wat een machine. Zo gestroomlijnd en zo... Nee, dat kan toch helemaal niet.’

‘Wat kan niet, neef?’

‘Nee, nee, laat maar. Ik zie spoken.’

‘Steve, wat zie je? Is het weer zo’n spectaculaire Thunder-uitvinding?’

‘Nee, het is...’

De motor kwam dichterbij en overstemde hun gesprek. Toen riep Steve: ‘Het is een snakebiker, Winston! Een snakebiker achter ons!’

Winston keek nu over zijn schouder. Hij schrok bij het zien van de futuristische motor die zich kronkelend als een slang over de weg bewoog. Maar, waar Winston nog het meest van schrok, was van de lange grijze haren van de motorrijder die van onder zijn supersonische helm tevoorschijn kwamen.

‘Joshua,’ riep hij en van schrik gaf hij een draai aan het stuur van zijn fiets. ‘Ik wist het! Ik wist dat Medusa hier achter zat. Hij heeft hem gestuurd.’

‘Winston, pas op! We knallen tegen de stoeprand aan,’ riep Steve nog, maar het was al te laat.

De fiets ging tegen de grond. Winston maakte een koprol over zijn stuur. Steve werd tegen de muur van een huis aan geslagen. Gelukkig konden ze allebei snel weer opstaan. De motorrijder had hen ondertussen wel ingehaald. Met volle kracht kneep hij zijn voorrem dicht. Dat bracht hem ook even aan het slippen, maar hij wist zich nog wel recht te houden.

‘Snel,’ riep Winston naar zijn neef. ‘Rennen voor hij weer in beweging komt.’

Hij begon zelf te lopen zo hard hij kon. Steve kwam meteen achter hem aan. Joshua had zijn snakebike ondertussen gedraaid en gaf opnieuw vol gas.

‘Dit lukt ons nooit,’ riep Steve. ‘Hij haalt ons zo in.’

Winston vestigde zijn blik op een Thunderboard dat de straat kwam ingevlogen.  

‘Grijp hem,’ riep Winston.

‘Wat?’

Voor zijn neef nog kon reageren, had Winston de jongen die op het Thunderboard stond zelf al een stevige duw gegeven.

‘Winston. Wat doe je?’

‘Sorry, noodgeval!’ riep Winston naar de jongen die ondertussen op de grond lag. ‘Spring achterop, Steve.’

‘Je weet niet eens hoe je vooruitkomt op zo’n ding, Winston.’

‘Moeilijk kan het niet zijn.’

Zodra ze allebei op het Thunderboard stonden, boog Winston naar voren zoals hij dat alle andere jongeren op hun boards al had zien doen. Ze kwamen los van de grond.

‘Top, het werkt,’ riep Steve blij.

‘Buig met me mee.’

Steve greep zich stevig vast aan zijn neef en volgde zijn bewegingen. Zo begonnen ze snelheid te maken en zoefden ze al snel de straat door. Bij de hoek boog Winston zijn hele lichaam naar rechts. Steve boog ook nu met hem mee. Het board vloog, zonder ook maar enige vaart te minderen de hoek om.

‘Yihaaaaaaaaah! Goed bezig, neef,’ riep Steve. Hij keek weer over zijn schouder en zag hoe de snakebiker ook de hoek omsloeg. De motor lag bijna helemaal horizontaal, de knieën van Joshua raakten net niet de grond. Toen hij de motor weer overeind had getrokken en een lange, rechte baan voor zich zag liggen, gaf hij weer volle gas.

‘Het heeft geen zin! Zelfs nu haalt hij ons in.’

Winston keek ingespannen voor zich uit. Bliksemsnel scande hij in gedachten de omgeving.

‘Steve, houd je vast,’ riep hij. Hij boog het lichaam naar rechts en vloog over de stoeprand.

‘Winston, dat bord!’

Steve sloot zijn ogen op het moment dat Winston het Thunderboard met uiterste precisie tussen de gevel van een huis en het ijzeren bord voor een parkeerverbod stuurde. Ze kwamen er moeiteloos doorheen.

Achter hen reed de snakebiker gewoon rechtdoor.

‘Hij trapt niet in de val,’ riep Steve.

‘Toch wel,’ zei Winston en hij boog het lichaam nu weer helemaal naar rechts. In hetzelfde hoge tempo sloegen ze een smal steegje in. De snakebiker raasde aan de steeg voorbij.

‘Yes, yes en nog eens yes,’ triomfeerde Steve. ‘Je bent een echte professional, Winston!’

Nog een paar tientallen meters ging het goed. Maar toen, voor de neven totaal onverwacht, was het gebrul van de motor er weer. Joshua kwam een zandweg uitgereden. Hij gaf een draai aan zijn stuur en zette zijn snakebike dwars over de smalle steeg.

‘Remmen,’ riep Steve. ‘We vliegen tegen hem te pletter!’

‘No way,’ zei Winston. ‘Houd je vast!’

Hij stuurde het Thunderboard in de richting van een grote, met bouwafval gevulde, container die bij een huis in aanbouw was neergezet. Een van de twee houten planken die dienden als oprit voor een kruiwagen en schuin tegen de container waren aangelegd, gebruikte Winston nu als schans.

Het board won hier extra hoogte mee en zo vlogen de neven boven Joshua over de snakebike heen. Winston ging weer rechtop staan en het Thunderboard daalde.

Deze onverwachte manoeuvre van de neven kostte Joshua veel tijd. Maar, eenmaal van de verbazing bekomen, draaide hij zijn motor weer en zette opnieuw de achtervolging in.

‘Verdomme, hij blijft ons volgen,’ vloekte Winston.

‘Remmen,’ riep Steve nu.

‘Wat?’

‘Remmen, Winston.’

‘Ben je gek? Dan haalt hij ons zeker...’

Nu was het Steve die de leiding nam. Hij duwde zijn hielen naar beneden. Het Thunderboard kantelde naar achteren en minderde vaart.

‘Steve! Ben je gek? Hou daarmee op!’

Steve reageerde niet. Hij wachtte tot Joshua hen had ingehaald. En toen, precies op het moment dat het voorste wiel van de snakebike gelijkkwam met de achterkant van het Thunderboard, haalde hij uit.

‘Pak aan,’ riep hij naar Joshua die Steve’s linkervoet hard tegen de zijkant van zijn witte helm aankreeg.

Geschrokken vergat hij even te sturen. De motor zwenkte naar links. Hij herpakte zich snel, maar niet snel genoeg om de hoge verkeersdrempel die voor hem lag op tijd te zien. Met een veel te hoge snelheid reed de snakebike de drempel op. Terwijl de neven er met hun Thunderboard moeiteloos aan voorbij zoefden, kwam Joshua met zo’n harde klap aan de andere kant van de drempel neer dat hij even loskwam van zijn zadel en het hem alle mogelijke moeite kostte om zijn snakebike onder controle te houden.

‘Goeie move, Steve. Goeie move,’ riep Winston.

‘En nu volle vaart vooruit,’ riep Steve.

Winston helde weer naar voren, Steve volgde zijn beweging. Ze schoten opnieuw vooruit. De huizen zoefden aan hen voorbij. Joshua lag nu en heel stuk achterop.

‘Het gaat ons lukken! Het gaat ons lukken,’ riep Steve. Toen minderde het Thunderboard vaart.

‘Winston, wat doe je? Niet vertragen.’

‘Ik doe helemaal niks,’ riep Winston. ‘Het gaat vanzelf.’

‘Dat meen je niet. Wat gebeurt er?’

‘De accu is leeg!’

Ze kwamen nog maar amper vooruit.

‘Rennen,’ riep Steve en hij sprong als eerste van het board af.

#s

Winston en Steve liepen sneller dan ze ooit hadden gelopen. Ze wisten echter dat het zinloos was. Zonder Thunderboard waren ze niet langer opgewassen tegen de snelheid van Joshua’s snakebike.

Steve was de eerste die moest opgeven. Met het gevoel dat zijn hart uit zijn lijf ging bonken, boog hij voorover en probeerde zo weer controle over zijn ademhaling te krijgen. Winston stopte ook zodra hij zag dat zijn neef niet meer verder kon.

‘Komaan, doorgaan. Nu niet opgeven.’

‘Winston, het heeft geen zin,’ hijgde Steve die zag dat er plots nog meer snakebikers op hen afkwamen. Ze waren met z’n zessen en de neven konden geen kant meer op. De snakebikes sloten hen in. Joshua parkeerde zijn motor en nam zijn helm af.

‘Runner, Brain. Wat fijn om jullie weer te zien.’

‘Dat gevoel is zeker niet wederzijds,’ zei Winston.

De lenzen voor de ogen van Joshua schoven open en maakten zijn dodelijke laserblik zichtbaar. Hij keek opzij en fixeerde zijn blik op een fiets die naast hen tegen een gevel rustte. Toen klonk er een luide knal. De fiets explodeerde en viel als een hoopje schroot op de grond.

‘Doe normaal, man,’ riep Winston. ‘Waar was dat voor nodig?’

Joshua richtte zijn blik nu weer op hem en keek vervolgens naar Steve. Die stak meteen de handen in de lucht.

‘Nee, niet schieten. Het is je gelukt. Je hebt ons verslagen. Mijn neef en ik geven ons over.’

‘Spreek voor jezelf,’ zei Winston. ‘Ik geef me niet zomaar gewonnen.’

‘Rustig, maar,’ zei Joshua. ‘Ik ben hier niet als jullie vijand, maar als vriend.’

De lenzen sloten zich weer voor zijn blinde ogen.

‘Is het omdat je als vriend bent gekomen dat je zomaar een fiets laat exploderen?’ vroeg Winston.

‘Dat was een grapje, Runner.’

‘Een grapje, juist. Ik begrijp het,’ zei Winston sarcastisch. ‘Als ik grapjes uithaal met mijn vrienden, dan laat ik ook altijd hun fietsen in de lucht vliegen. En als ik me echt heel vrolijk voel, dan durf ik zelfs hun huis weleens te laten ontploffen.’

‘Sorry, je hebt gelijk, dat had ik niet moeten doen. Maar ik ben hier echt niet met slechte bedoelingen. Ik ben hier omdat ik jullie nodig heb. Ik heb jullie hele team nodig. Alleen jullie kunnen ervoor zorgen dat ik weer in het internet kan.’

‘Geef ons één goede reden waarom wij jou zouden helpen,’ zei Steve die zijn armen nu toch weer had laten zakken. ‘Denk jij echt dat wij al vergeten zijn dat jij ons allemaal probeerde te vermoorden?’

‘Het spijt me, maar ik diende trouw mijn meester,’ zei Joshua.

‘Juist, Medusa,’ zei Winston. ‘Ik neem aan dat dat ook nu niet anders is.’

‘Toch wel, Runner. Medusa weet zelfs niet eens dat ik hier ben en dat ik nu met jullie praat.’

‘Ben jij dan plots niet meer zijn trouwste dienaar, maar zijn grootste verrader? Moeten we dat geloven? Brain en ik vertrouwen jou niet, voor geen meter.’

Joshua antwoordde niet meer. Hij knikte alleen maar naar drie van de snakebikers die een passagier bij zich hadden. Die passagiers stapten af en namen de helmen van hun hoofd.

‘Mijn god, ze hebben jullie ook te pakken,’ zei Winston zodra hij Ellen, Milly en Sam herkende.

‘Nee, Brain. Je moet echt naar hem luisteren,’ zei Milly. ‘Joshua en zijn team zijn vanuit T-polis met hun eigen sferen naar het kasteel van Medusa gekomen, maar ze kunnen nu niet meer op dezelfde manier terug.’

‘Hoezo niet?’

‘Het kasteel is onbereikbaar geworden voor ons,’ zei Joshua.

‘En waarom is dat ons probleem?’

‘Alleen jullie kunnen ervoor zorgen dat wij terug in het internet worden geteleporteerd.’

Winston en Steve keken elkaar veelbetekenend aan.

‘Ik begrijp dat jullie verre van geneigd zijn om mij op mijn woord te geloven en zeker niet om mij te helpen,’ zei Joshua

‘Wat fijn dat je dat begrijpt,’ zei Steve smalend.

‘Jongens, laat hem toch alsjeblieft zijn verhaal doen,’ onderbrak Ellen het gesprek.

‘Jij wil naar hem luisteren?’ vroeg Winston verbaasd.

‘Ja,’ zei Ellen.  

‘Dankjewel, Healer,’ zei Joshua.

‘Vergis je niet,’ zei Ellen. ‘Ik zeg dit niet voor jou. Ik zeg dit omdat onze stad gered moet worden, omdat onze ouders de leiding weer in handen moeten nemen.’

‘En omdat we onze vriendin uit de klauwen van die Thunder moeten redden,’ vulde Milly aan. ‘We moeten Babe wakker schudden uit haar droom. Een droom die voor ons allemaal een nachtmerrie dreigt te worden.’

‘Klopt,’ zei Sam. ‘En, hoe ongeloofwaardig het ook klinkt, Runner, ik ben er ook van overtuigd geraakt dat Joshua op dit moment de enige is die ons hierbij kan helpen.’

‘Als ik hier één ding goed begrijp, dan is het dat Thunder inderdaad onder een hoedje speelt met Medusa,’ zei Winston.

Joshua schudde ontkennend het hoofd.

‘Nee, integendeel,’ zei hij. ‘Thunder is juist degene die Medusa onschadelijk heeft gemaakt. Hij is buitenspel gezet. Gevangen in het internet.’

‘En jullie willen hem nu gaan bevrijden.’

‘Ja.’

‘Dus jij verwacht van ons dat wij je helpen om de grootste vijand van Staatsveiligheid te bevrijden zodat hij zijn snode plannen verder uit kan werken?’

‘Medusa is niet langer die grootste vijand,’ zei Joshua. ‘Dat is Thunder nu. Hem moeten we samen zoeken en verslaan. Hij is de gemeenschappelijke vijand die van ons bondgenoten maakt.’

‘Oké en dan kom je nu zeker met een of andere tegeltjeswijsheid,’ zei Steve. ‘Zoiets als: de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden.’

‘Waar ik op hoop,’ zei Joshua, ‘is dat wij onze geschillen uit het verleden kunnen overstijgen om de handen in elkaar te slaan en Thunder samen te neutraliseren.’

#s

‘Mijn Queen, wat zie je er weer stralend uit,’ zei Thunder. Hij verscheen op het grote 3D-scherm in de kamer van Joyce en keek haar glimlachend aan. ‘Die outfit staat je werkelijk beeldig.’

‘Dank je,’ zei Joyce. ‘Maar, wanneer kom je terug? Ik mis je, mijn King.’

‘Nog even geduld,’ zei Thunder. ‘De zaken gaan hier goed. Ons imperium groeit.’

‘Wow, is dat nu dé Thunder?’ vroeg Ricky terwijl hij naar het scherm keek.

‘Wie is dat?’ vroeg Thunder.

‘Een goede vriend die ik als mijn persoonlijke hofnar heb aangesteld. Hij helpt mij om de eenzaamheid te verdrijven nu jij er niet bent.’

‘Hij ziet eruit als een idioot in dat pakje,’ zei Thunder. ‘Maar, als hij je vrolijk maakt, dan ben ik ook blij, mijn Queen.’

‘Een idioot? Ik?’ vroeg Ricky.

‘Thunder bedoelt alleen maar dat je geestig bent,’ suste Joyce. ‘Toch, mijn King?’

‘Juist, geestig, dat was wat ik bedoelde,’ herpakte Thunder zich.

‘Geestig is goed,’ zei Ricky.

‘Ik ben blij dat mijn vriend hier is, maar toch mis ik jou heel erg,’ richtte Joyce zich weer tot het scherm.

‘Ik mis jou ook heel erg, maar we moeten sterk zijn. Dit is de prijs die wij betalen om alle jongeren ter wereld te bevrijden van de constante onderdrukking door de volwassenen.’

‘Dat is zo nobel van jou,’ zei Joyce. ‘Jij bent zoveel sterker dan ik.’

‘Mijn extra kracht krijg ik door jou. Sinds ik jou heb leren kennen, voel ik me niet langer alleen en bruist mijn hoofd meer dan ooit van de ideeën.’

‘Oh, hoe lief,’ zei Ricky.

‘Ja, heel lief,’ zei Joyce. ‘Maar, ik kan je toch helpen bij het uitwerken van die ideeën. Nu zit ik hier gewoon dag in dag uit in mijn kamer.’

‘Geniet je dan niet van alle luxe die je daar hebt?’

‘Natuurlijk wel. Maar zelfs die luxe begint na verloop van tijd te vervelen. Vroeger was ik altijd op pad om leuke filmpjes te maken, voerde ik een constante strijd om aan de influencerstop te blijven staan. Dat maakte mijn leven boeiend en spannend. En nu?’

‘Nu ben je de Queen van de stad. Iedereen kijkt naar je op, Joyce. Jij bent ons uithangbord.’

Joyce zuchtte.

‘Dat is waar, maar toch voel ik me op een of andere manier een beetje nutteloos.’

‘Het is moeilijk voor mij om jou zo ongelukkig te zien,’ zei Thunder.

‘Oh nee, ik ben zeker niet ongelukkig. Dat mag je niet denken. Ik heb jou.’

‘Dat is lief en ik ga je opfleuren.’

‘Echt? Kom je naar me toe?’

Er werd nu zacht op de deur van de kamer geklopt.

‘Ja?’

Hoopvol veerde Joyce op. De deur ging open, maar het was Maithé die in de deuropening verscheen. Ontgoocheld leunde Joyce weer achterover. Toen zag ze echter de grote blauwe doos met een rode strik eromheen die het meisje in haar armen droeg.

‘Wat is dit?’

‘Mijn verrassing voor jou,’ zei Thunder.

‘Ik ben dol op verrassingen,’ riep Joyce. Ze liep op Maithé af, trok aan de grote strik en opende de doos. Daar, tussen zijden papier, lag een rood pak met witte vleugels eraan.

‘Wat is dit?’

‘Dit zijn de allereerste Thunder Wings. Net van de band gerold. Volgende week worden ze officieel gelanceerd, maar jij, mijn Queen, krijgt uiteraard de primeur.’

‘Thunder Wings? Je bedoelt toch niet... Kan ik hiermee vliegen?’

‘Aangestuurd door de kleine, maar ultrakrachtige Power Raket op je rug vlieg je met deze vleugels vrij als een vogel door de lucht,’ knikte Thunder. ‘Trek het aan en vlieg.’

Voorzichtig haalde Joyce het pak uit de doos en nam het mee achter het kamerscherm bij haar bed. Algauw kwam ze weer tevoorschijn. Ze droeg het rode pak met de Thunderwings en het zat haar als gegoten.

‘Wow, je lijkt wel een engel met die vleugels op je rug,’ zei Ricky.

‘Mijn engel,’ benadrukte Thunder.

‘Ja, ja, dat bedoelde ik, uw engel.’

Joyce ging voor de grote spiegel staan.

‘Het is een prachtig pak,’ zei ze. ‘Rood is altijd al mijn kleur geweest. Maar weet je zeker dat het veilig is om ermee te vliegen, Thunder?’

‘Mijn Queen, zou ik jou ooit iets laten doen waarvan ik niet honderd procent zeker wist dat het veilig was?’

‘Hé, wat is dit?’ onderbrak Ricky het gesprek en hij trok aan het witte touwtje dat tussen de twee vleugels op de rug van Joyce naar beneden hing.

‘Pas op, dat is...’

De rest van Thunders woorden ging verloren in de luide plof waarmee een gigantische, witte parachute zich ontvouwde. Het gevaarte klapte tegen Ricky aan en die viel, onder luid gerinkel van de belletjes aan zijn pak, achterover op de grond.

‘De Joyce en Thunder-parachute, mijn garantie voor jouw veiligheid, mijn liefste schat,’ zei Thunder en hij wees op de rode initialen J&T die groot en opvallend op het enorme valscherm waren gedrukt.

‘Oh, bedankt.’

‘Voor jou doe ik alles, mijn Queen. The sky is the limit.’

‘Dat kan allemaal best zijn,’ zei Ricky terwijl hij, happend naar adem, vanonder de parachute tevoorschijn kwam. ‘Maar, man, ik dacht dat ik ging stikken onder dat ding. Eén gouden tip, Thunder. Geef als waarschuwing bij deze nieuwe uitvinding mee: ‘Verboden te openen binnenshuis.’’

De snakebikes raasden ondertussen door het centrum van de stad. Winston zat achterop bij Joshua en begreep nog steeds niet hoe een blinde man zo behendig op de motor kon zijn. Moeiteloos ontweken ze de vele Thunderboards. In no-time stonden ze voor de winkel van ‘Engels en Zoon’.

‘Een viswinkel?’ vroeg een van de snakebikers die zijn helm had afgezet. ‘Houden jullie ons voor de gek?’

‘We zullen het snel weten,’ zei Joshua. Hij stapte van zijn motor en volgde Milly, Steve, Winston, Ellen en Sam tot aan de winkeldeur. ‘Jullie blijven hier,’ zei hij tegen de rest van zijn biketeam.

Sam stapte als eerste naar binnen. De anderen volgden hem. Dat de winkel leeg was, bleef toch wennen. In de koeling lag geen enkele vis. Ze liepen verder naar de koelcel. Ook daar waren alle bakken die er stonden leeg.

‘Ik vind het hier al een stuk minder eng zonder al die vissenogen die me aanstaren,’ zei Milly. Ze greep twee warme jassen van een van de haakjes aan de wand, trok er zelf een aan en gaf de andere aan Joshua. ‘Deze zal je nodig hebben,’ zei ze. ‘We moeten hier vier minuten wachten voor we verder kunnen.’

‘Vrienden,’ klonk de stem van Cookiez toen door de ruimte. ‘Wat fijn dat jullie er weer zijn, Sense, Runner, Healer, Mecanic, Brain en...’ De computerstem stokte.

‘Cookiez? Cookiez, ben je daar nog,’ vroeg Steve.

‘Jullie zijn niet alleen,’ zei de kwantumcomputer.

‘Nee, Joshua is bij ons.’

‘Joshua? De handlanger van Medusa?’

De digitale klok viel onmiddellijk stil. Er stonden nu nog 172 seconden in rode cijfers op de zwarte achtergrond.

‘Cookiez, we hebben een panne, de klok valt stil,’ zei Milly.

‘Nee, Sense, geen panne. Ik kan de deur niet voor jullie openen.’

‘Wat? Natuurlijk wel.’

‘Ik kan het wel, maar ik wil het niet. Niet nu de vijand in jullie midden is.’

‘Cookiez, je moet even goed naar ons luisteren,’ zei Steve. ‘Joshua is vandaag onze vijand niet.’

‘Eens een vijand, altijd een vijand, Brain.’

‘Kortzichtige kwantumcomputerpraat,’ zei Sam.

‘Wat zeg je? Noem jij mij kortzichtig?’

‘Mecanic heeft het zo niet bedoeld, Cookiez,’ zei Ellen. ‘Maar Brain heeft wel gelijk. Vandaag staat Joshua aan onze kant. Het zijn wij allen tegen Thunder.’

‘Joshua heeft jullie dus duidelijk in zijn macht, Team Internet.’

‘Nee, nee, luister nu toch, Cookiez.’

‘Jullie moeten luisteren. Jullie hebben de vijand hier binnengebracht. Dat is voor geheimagenten een onvergeeflijke fout. Het spijt me, maar ik kan echt niets meer voor jullie doen.’

‘Wat? Hoe bedoel je?’

‘Oh nee! Kijk!’

Milly wees op de temperatuurmeter bij de deur. De wijzer zakte langzaam naar beneden.

‘Wat betekent dit, Cookiez,’ riep Steve. ‘Ben je van plan om ons dood te laten vriezen?’

‘Nee, nee, dat mag je niet doen, Cookiez,’ riep Ellen nu. ‘Laat ons hieruit!’ Ze liep naar de deur waarlangs ze naar binnen waren gekomen en duwde de klink naar beneden. In de deur kwam niet de minste beweging.

‘Op slot!’

‘Het spijt me, vrienden,’ herhaalde Cookiez nog een keer.

‘Het spijt je? Het spijt je, Cookiez? Jij noemt ons vrienden terwijl je ons zo’n gruwelijke dood zal laten sterven.’

‘Ik beloof dat het niet gruwelijk zal zijn, Runner,’ zei de kwantumcomputer. ‘De vriesdood is een milde dood. Jullie hartslag zal dalen en jullie ademhaling vertragen. Al snel zullen jullie hierdoor het bewustzijn verliezen en dan vredig sterven.’

‘Vredig sterven? Cookiez, denk na! Wij zijn nog maar tieners.’

‘Wat jij gaat doen is moord!’ riep Winston.

De temperatuurmeter zakte verder. De wijzer wees ondertussen al min 15 graden aan.

‘Cookiez, hou hiermee op,’ zei Ellen. ‘Denk aan Percy, denk aan Ma.’

‘Dat is precies wat ik doe,’ antwoordde Cookiez. ‘Percy zou niet willen dat Joshua ook maar een stap in ons hoofdkwartier zet.’

Hoe lager de temperatuur in de koelruimte zakte, hoe meer de jongeren begonnen te rillen. Mecanic rilde zelfs zo erg dat zijn tanden ervan begonnen te klapperen.

Steve keek naar Joshua van wie de lippen al helemaal blauw begonnen te worden.

‘We moeten dicht tegen elkaar aan gaan staan,’ zei hij. ‘We hebben elkaars overgebleven lichaamswarmte nodig.’

‘We hebben het allemaal even koud,’ zei Winston zodra ze dichter bij elkaar stonden. ‘Het heeft geen zin. Het enige wat we hiermee winnen, is een beetje meer tijd.’

‘Juist, en tijd is precies wat we nodig hebben om Cookiez te overtuigen,’ zei Sam.

‘Doe geen moeite, vrienden,’ klonk de stem van Cookiez weer. ‘Ik heb geen andere keuze. Ik moet jullie liquideren om de vijand te verslaan.’

‘Cookiez, begrijp het dan toch,’ deed Ellen nog een poging om tot de kwantumcomputer door te dringen. ‘Denk aan wat de Genius T-Phone doet met de breinen van de aan hun metaverse verslaafde volwassenen. Hoe langer ze aan die smartphones gekluisterd blijven, hoe meer hun breinen krimpen. De volwassenen voorgoed onschadelijk maken, dat is het uiteindelijke doel van Thunder. De stad en daarna de wereld in een complete chaos storten om vervolgens probleemloos de macht over te nemen, daar is het hem om te doen.’

‘Ik vind wel een andere manier om de wereld te redden,’ zei Cookiez.

In de koelruimte was het nu meer dan twintig graden onder nul. Milly wilde nog iets zeggen, maar ze rilde zo erg dat spreken onmogelijk was geworden.

‘Ik voel mijn tenen niet meer,’ zei Ellen terwijl ze nog wat dichter tegen de anderen aan ging staan.

‘Het zal nu gauw voorbij zijn, vrienden,’ zei Cookiez.

‘Nee,’ klonk toen plots de stem van de Voice. ‘Cookiez, warm de koelcel snel weer op.’

‘Wat?’

‘Ik zei: warm de koelcel snel weer op en laat hen dan binnen.’

‘Maar...,’

‘Cookiez, doe wat ik zeg!’

Joyce stond op de rand van het platte dak van de garage waarop haar kamer uitgaf. Haar parachute was weer opgevouwen, de raket op haar rug geactiveerd.

‘Spring, mijn Queen, spring en vlieg de vrijheid tegemoet,’ hoorde Joyce Thunder in haar oortjes fluisteren. Nu ze over de rand van het dak naar beneden keek, aarzelde ze toch.

‘Niet bang zijn, mijn Queen. Kijk niet naar beneden, kijk naar de blauwe lucht. Vertrouw op mij.’

‘Altijd, mijn King,’ zei Joyce en ze sprong. Heel even leek ze te vallen. Toen strekten de vleugels zich en vloog ze. Ze vloog over de huizen van haar straat en keek uit over de lappendeken die de tuinen en de weilanden uit de buurt onder haar vormden.

‘Cool, ze vliegt echt,’ zei Ricky die, met zijn neus tegen het glas gedrukt, door het raam van de kamer naar Joyce stond te kijken.

‘Natuurlijk, idioot!’

‘Pardon? Geestige idioot,’ zei Ricky.

#s

Op de heuvel boven T-Polis stapten Ellen, Sam, Milly, Winston en Steve elk uit hun eigen sfeer. Ook het dak van de rode sfeer schoof open. Dit keer was het echter niet Joyce die uit deze bol stapte, maar Joshua.

‘Zo snel mogelijk naar T-Polis,’ zei hij.

‘Dat wordt een probleem,’ zei Winston. ‘Percy zal dit keer niet voor vervoer hebben gezorgd neem ik aan, en te voet zullen we wel heel lang onderweg zijn.’

‘Over het vervoer hoeven jullie je geen zorgen te maken,’ zei Joshua. ‘We zullen snel beneden zijn.’ Hij wees nu op de zes snakebikers die achter de bocht met draaiende motoren op hen stonden te wachten. Toen ze dichterbij kwamen, kregen Joshua en de jongeren ieder een helm aangereikt en sprongen ze elk bij een van de snakebikers achterop.

‘Waar moeten we nu precies naartoe?’ vroeg Milly.

‘Het casino,’ zei de snakebiker bij wie zij achterop was gesprongen. ‘Daar zou Thunder zich volgens onze informanten bevinden.’

‘Het casino? Thunder is maar zo oud als wij,’ zei Steve. ‘Dan kan hij toch nog niet gokken.’

‘Doet hij ook niet,’ zei de snakebiker. ‘Het is de plaats waar hij zich schuilhoudt.’

‘Waarom rijden we naar Thunder?’ vroeg Sam. ‘We zijn toch op zoek naar Medusa.’

‘Klopt, maar Thunder is de enige die ons naar Medusa kan brengen.’

De motoren zetten zich in beweging en ze reden in hoog tempo de heuvel af.

‘Ik kan er wel gewend aan raken achterop de motor,’ riep Ellen. ‘Heerlijk die snelheid.’

Voor ze het goed beseften waren ze beneden en reden ze door de eerste straten van de stad. Ze zoefden voorbij de voor Team Internet ondertussen al bekende torengebouwen van onder andere TikTok en Instagram en nog geen kwartier nadat ze op de heuvel vertrokken waren, hielden de snakebikes halt.

‘Daar is het casino,’ zei Joshua en hij wees op een indrukwekkend rond gebouw met gotische zuilen en hoge trappen die naar de ingang leidden. ‘Jullie gaan als casinobezoekers naar binnen en proberen hem daar te vinden.’

‘Ga jij dan niet met ons mee?’ vroeg Milly.

‘Nee, mijn team en ik blijven hier om alle uitgangen te bewaken zodat Thunder zeker niet door de mazen van het net kan glippen,’ zei Joshua.

‘Als wij als casinobezoekers naar binnen gaan, moeten wij dan ook gokken?’ vroeg Winston.

‘Ja, dit is een undercover-operatie daarom moeten jullie inderdaad ook gokken. Het spijt me, ik weet dat gokken allesbehalve cool is, maar het kan niet anders. Dus jullie verspreiden je over de verschillende speeltafels en proberen zo iets over Thunder te weten te komen.’

‘Klein detail,’ zei Sam. ‘Spelen in het casino is niet gratis en ik heb geen euro op zak.’

‘Ook daar heb ik voor gezorgd,’ zei Joshua. ‘Ik heb een speelrekening geopend met tweeduizend euro erop op naam van The Moneymaker.’

‘The Moneymaker, perfect,’ zei Winston. ‘Dat is de ideale naam voor het spelen in een casino.’

‘Tweeduizend euro,’ schrok Milly. ‘Wow, daar zijn we wel een poosje zoet mee.’

‘Vergis je niet, Sense,’ zei Steve. ‘In een casino kan het snel gaan.’

‘Hoe kan jij dat weten?’ vroeg zijn neef. ‘Ben jij al eens in een casino geweest misschien?’

‘Nee, natuurlijk niet. Daar ben ik toch te jong voor.’

‘Brain heeft gelijk,’ zei Ellen. ‘Wij kunnen helemaal niet als spelers naar binnen, Joshua. We zijn te jong om te mogen gokken.’

‘Ook dat heb ik voorzien,’ zei Joshua. Hij stapte nu van zijn snakebike af en opende de kleine bagageruimte achteraan. Daaruit haalde hij vijf kleine toestelletjes. Aan elk van de jongeren gaf hij er eentje.

‘Wat is dit?’ vroeg Winston terwijl hij het aan alle kanten bekeek.

‘De Morfon,’ zei Joshua. ‘Een uitvinding van Medusa.’

‘Oké, nu is het me helemaal duidelijk. De Morfon,’ grapte Winston.

‘Het is een gedaanteverwisselaar,’ zei Joshua. ‘Hiermee kunnen jullie dus met gemak van gedaante veranderen.’

‘Pardon?’

‘Probeer het maar, Milly.’

‘Wat? Ik?’

‘Ja. Druk op welke knop dan ook en je zal niet langer een tiener zijn. En, geloof me. Er kan je niets gebeuren. Eén druk op de gele knop en je bent weer helemaal jezelf.’

‘Ik weet het toch niet,’ twijfelde Milly.

‘Oké, dan doe ik het wel,’ zei Winston. Hij drukte op een van de knoppen en onmiddellijk veranderde hij van de jongen in zijn Team Internet-pak in een veel oudere versie van zichzelf.

‘Oh my God,’ schrok Ellen. ‘Runner ben jij dat?’

‘Ja, maar dan dertig jaar ouder,’ zei Joshua.

‘Je kledingstijl is er in elk geval niet op vooruitgegaan,’ lachte Sam terwijl hij naar de beige broek en het geruite vest wees die Winston nu droeg. ‘Je baard vind ik dan, vergeleken met je gebruikelijke babyface, wel een hele verbetering.’

‘Mijn baard,’ vroeg Winston. Hij bracht zijn hand naar zijn kin en voelde daar, tot zijn grote verbazing, inderdaad een stevige baard.

‘Onvoorstelbaar dat dit kan,’ zei Milly.

‘Thunder is niet de enige die met spectaculaire uitvindingen op de proppen kan komen,’ zei Joshua trots.

‘Als ik mag kiezen, ben ik toch liever weer dertig jaar jonger,’ zei Winston.

‘Dat meen je niet,’ zei Ellen die ondertussen ook op een knop van de Morfon had gedrukt. Ze zag er nu uit als een dertiger en keek geschrokken naar de ring die om haar rechterringvinger zat. ‘Ik ben getrouwd.’

‘Mijn god, ik ook,’ zei Winston die nu ook naar zijn rechterhand stond te staren.

‘Ik zal zelfs meer zeggen,’ zei Sam die nog gewoon zichzelf was.

‘Wat?’

‘Kijk naar de ringen, Runner. Die van jou is identiek aan die van Healer.’

‘Hij heeft gelijk,’ zei Steve. ‘Ik zou dus zeggen: mijn hartelijke felicitaties aan het mooie bruidspaar. Al treft het me wel dat je mij niet op je feest hebt uitgenodigd, neef.’

‘Doe niet zo belachelijk,’ viel Winston uit. ‘Kijk liever naar jezelf. Je lijkt wel een kopie van je vader.’

‘En dan? Daar is niets mis mee. Mijn vader is een knappe man.’

‘Dames en heren, tijd voor actie,’ zei Joshua. ‘Jullie moeten snel op zoek naar Thunder. Ga een voor een het casino binnen en vergeet vooral niet om jullie zo onopvallend mogelijk te gedragen. Oh ja, een niet onbelangrijk detail: elke Morfon heeft ook een tracker waarmee we elkaar probleemloos kunnen opsporen, als dat nodig zou zijn. En tot slot: dit hoort er ook nog bij.’ Joshua haalde uit het bovenzakje van zijn jas voor elk van de jongeren een plastic pasje. Hij deelde ze uit en zei: ‘Deze identiteitsbewijzen passen zich aan jullie Morfons aan zodat jullie probleemloos als volwassenen het casino kunnen betredenen en mee kunnen gokken.’

#s

Met een vriendelijk hoofdknikje opende de portier de deur. Winston was de eerste die de grote, drukke speelzaal van het casino binnenliep. Zijn voeten zakten weg in het blauwe, kamerbrede tapijt. Kristallen luchters en fluwelen gordijnen droegen bij aan de chique sfeer. Zijn blik ging meteen speurend door de hele zaal. Thunder was nergens te zien. Winston dacht aan de opdracht van Joshua om zich onopvallend tussen de spelers te mengen en liep naar een van de blackjacktafels toe. Mensen stonden erop elkaar gedromd en er hing duidelijk een opgewonden sfeer.

‘Wat gebeurt hier?’ vroeg hij aan de man die het dichtste bij hem stond.

‘Een spel van alles of niets,’ fluisterde de man. ‘Als de speler nu een kaart krijgt die hoger is dan negen, zit hij boven de eenentwintig punten en raakt hij alles kwijt.’ Hij wees op de hoge stapel speelfiches die op de tafel lagen. ‘Twintigduizend euro.’

‘Twintigduizend?’ herhaalde Winston geschrokken. Hij keek naar de man in het zwarte pak, de croupier, die het spel leidde. Die croupier trok nu een kaart en wachtte even voor hij die aan de speler die tegenover hem zat toonde. Hij wilde de spanning nog een beetje opdrijven natuurlijk. Aan zijn gezicht kon Winston niet zien wat het verdict zou zijn, maar toen de croupier de kaart eenmaal omdraaide, slaakte de dame die naast de speler stond een hopeloze kreet. De speler zelf zat als versteend op zijn stoel.

‘Een tien, de bank wint,’ zei de croupier. Zonder schijnbaar de minste emotie schraapte hij vervolgens alle speelfiches bij elkaar.

‘Pijnlijk,’ zei de toeschouwer die nog steeds naast Winston stond. ‘Hij raakt hiermee zijn laatste geld kwijt.’

‘Wat? Waarom deed hij dat dan, alles inzetten?’

‘Omdat hij al de hele middag in een winning flow zit, dan raak je als speler overmoedig. Dat is nu eenmaal wat gokken met je doet.’

De man liep nu bij Winston weg. Ook de andere kijklustigen verlieten de tafel.

Ondertussen was Milly de zaal binnengestapt. Ze lette niet op de commotie bij de blackjacktafel en liep Winston voorbij alsof ze hem nooit eerder had gezien. Bij de roulettetafel bleef ze staan.

‘Wilt u spelen?’ vroeg de croupier die haar op de enige nog lege stoel wees. De zes spelers die al rond de tafel zaten, knikten haar bemoedigend toe. Milly ging zitten. De croupier schoof haar vijf speelfiches toe.

‘Geschenkje van het huis om mee te beginnen,’ zei hij.

‘Dank u.’

Milly raapte de fiches bij elkaar en keek naar het spelbord waarop alle anderen al voor de volgende ronde hadden ingezet.

‘Speelt u voor het eerst?’ vroeg de al wat oudere dame die naast haar zat. Ze droeg opvallende ringen met grote edelstenen en aan haar oren flonkerden diamanten.

‘Ja, hoe weet u dat?’

‘Als geoefend speler herken je de onzekerheid van de beginneling,’ zei de vrouw.

‘Sorry, ik...’

‘Maakt niet uit, we zijn allemaal ooit ergens begonnen. Ik maak je wel wegwijs als je dat wilt.’

‘Graag, dank u.’

‘Madames en messieurs, fait vos jeux,’ zei de croupier nadat hij het rad een stevige draai had gegeven. Hij gooide het balletje op zo’n manier in het draaiende rad dat het in de tegenovergestelde richting over de genummerde vakjes heen begon te springen.

‘Je hebt nu niet veel tijd meer om in te zetten,’ zei Milly’s buurvrouw. ‘Begin maar met een straight up.’

‘Met een wat?’

‘Een straight up. Dan kies je voor een inzet op één nummer.’

‘Eén nummer,’ herhaalde Milly. ‘Maar, welk nummer dan? Het zijn er zoveel.’

‘37 als je de nul meetelt,’ knikte de vrouw. ‘Maar, maak het jezelf niet te moeilijk. Wat is je lievelingsgetal?’

‘Mijn lievelingsgetal? Dat heb ik niet.’

‘Oké. Op welke dag van de maand ben je jarig?’

‘De veertiende.’

De vrouw nam nu twee fiches van haar eigen stapel en gaf die aan Milly.

‘Nog een extra cadeautje van mij om mee te oefenen,’ zei ze. ‘Leg ze maar allebei op nummer 14.’

Milly aarzelde nog even.

‘Snel. Er is nu echt niet veel tijd meer.’

Milly legde de fiches neer en ze had ze nauwelijks losgelaten of de croupier riep: ‘Rien ne va plus.’

‘Als het balletje straks in het vakje met nummer 14 stil blijft liggen dan krijg je maar liefst 37 keer je eigen inzet terug.’

‘Wow,’ zei Milly en ze keek nu vol spanning naar het balletje dat niet veel later steeds trager van het ene vakje in het andere sprong. Ook alle andere spelers volgden de capriolen van het balletje met ingespannen blik.

Winston stond ondertussen bij een van de fruitautomaten. Dit had hij al zo lang een keer willen proberen. Zijn moeder zou hem nu eens bezig moeten zien, dacht hij toen hij geld in een van de machines had gestoken en het spel begon. Ze verbood hem en zijn broertje zelfs om op de kermis een arcadehal binnen te stappen.

‘Ze zijn daar maar op een ding uit en dat is op je geld,’ had ze hem al zo vaak gezegd. ‘Je kan uiteindelijk nooit van ze winnen.’

‘Jawel,’ had Roy haar onlangs nog tegengesproken. ‘Een vriend van mij heeft een gigantische knuffelbeer op zijn kamer staan. Die heeft zijn vader voor hem uit de grijpmachines op de kermis gehaald.’

‘Weet je ook hoeveel geld zijn vader daarvoor heeft uitgegeven, Roy?’ had zijn mama gevraagd.

‘Nee.’

‘Ik weet zeker dat het een stuk meer zal zijn dan zo’n beer eigenlijk kost. Gokspelletjes zijn gevaarlijk omdat ze zo verslavend zijn. Je denkt dat je wint en uiteindelijk verlies je alleen maar heel veel geld.’

Winston haalde bij die gedachte aan zijn moeder de schouders op. Hier dreigde dat gevaar niet. Het was immers niet zijn eigen geld waarmee hij speelde en bovendien waren hij en zijn vrienden hier met een duidelijke opdracht. Ze moesten Thunder vinden. Alleen hij kon er immers voor zorgen dat zijn moeder en alle andere volwassenen hun normale leven weer terug zouden krijgen.

Ellen en Steve hadden zich ondertussen ook al tussen de bezoekers gemengd, alleen Sam was er nog niet.

Ellen stond net bij de roulettetafel toen het balletje daar stilviel.

‘Nee!’ riep Milly. ‘My God, dat is niet mogelijk.’

Ze staarde naar het balletje dat in vakje veertien stil was blijven liggen.

‘Beginnersgeluk, het is je gegund,’ zei de vrouw van wie ze de fiches had gekregen. Ellen zag hoe de croupier een grote hoeveelheid speelfiches in de richting van Milly schoof. Ze was onder de indruk, maar zweeg. In geen geval mocht ze laten blijken dat zij en Milly elkaar kenden. Daarom liep ze bij de tafel weg. Ze liep naar de toiletten om zich daar even af te zonderen. In zelf spelen had ze namelijk helemaal geen zin.

#s

‘Geloof me, pa, je kan echt op je beide oren slapen.’

Boven de speelzaal, in een groot, raamloos kantoor met donkerrood tapijt op de vloer en eiken bureaumeubelen zat Thunder tegenover zijn vader die zich op zijn grote bureaustoel met de rug naar hem toe had gekeerd. Hij keek naar een muur vol tv-schermen waarop geen enkel beeld te zien was.

‘Waarom zijn die schermen nu weer uitgevallen,’ foeterde de man. ‘Kunnen al die techneuten die ik royaal betaal om voor mij te werken dan nooit eens iets goed doen?’

Hij greep de telefoon, toetste een paar nummers in en blafte in de hoorn: ‘Max! De schermen in mijn kantoor doen het niet. Zorg dat dat ogenblikkelijk in orde wordt gebracht.’

‘Pa, denk aan je hart,’ zei Thunder nadat zijn vader de telefoon weer had neergegooid. ‘Een klein technisch mankement, meer zal het niet zijn. Luister liever naar wat ik je te vertellen heb, want dat is alleen maar goed nieuws. Van Team Internet ga je nooit meer enige tegenstand ondervinden. Onze trollen hebben ervoor gezorgd dat die pubers veilig en wel gevangen zitten.’

‘Pubers? Je bent zelf amper vijftien!’

‘Maar zoveel meer volwassen dan mijn leeftijd doet vermoeden. Dankzij mij zitten die sukkels voorgoed ingesloten in een bubbel van elektrisch aangedreven gas waar geen ontkomen meer aan is.’

‘Zo, dat heb je dan inderdaad heel goed gedaan, jongen.’

‘En dat is nog niet alles, pa,’ ging Thunder enthousiast verder nu zijn vader zo onder de indruk bleek. ‘Alles verloopt echt helemaal volgens plan. De stick met de geheime informatie hebben we in ons bezit en ondertussen raken meer en meer tieners in mijn ban. Alles wat ik hen aanbied, van Thundersneakers tot Thunderboards en straks ook nog de Thunderwings, wordt meteen een hit. Terwijl alle ouders zichzelf verliezen in de virtuele fantasiewereld worden hun bankrekeningen door zonen en dochters zonder de minste twijfel leeggehaald. Al dat geld, duizenden en duizenden euro’s, stroomt onze richting uit. Straks zijn we niet alleen stinkend rijk, maar hebben we de macht over de hele wereld in onze handen.

Thunder pauzeerde even om de boodschap goed tot zijn vader door te laten dringen. ‘Het enige wat ons nu nog te doen staat,’ zei hij toen, ‘is Joshua terugvinden en hem elimineren.’

‘Ik vrees dat je nog iemand vergeet, mijn zoon. Dat vriendinnetje van jou, ook lid van team internet. Wat ben je daarmee van plan?’

‘Joyce,’ zei Thunder. ‘Maak je over haar maar geen zorgen. Ze is nog naïever dan de rest. Stel je voor, ze gelooft zelfs echt dat ze mijn Queen is. Hoe goedgelovig kan een mens zijn? Natuurlijk was het mij er alleen maar om te doen om haar macht als influencer te breken en dat is me moeiteloos gelukt. Joyce eet uit mijn hand. Ze is verblind door de glitter en glamour waarmee ik haar omring. Elke keer wanneer ze denkt dat ze wat inspraak kan eisen, stuur ik haar simpelweg een nieuw hebbedingetje. Ze schijnt totaal niet te beseffen dat ik haar die titel van Queen ook zo weer kan ontnemen. Het is maar een kwestie van tijd voor dat zal gebeuren. Hoe meer zij denkt mij zomaar te kunnen stalken en bevelen, hoe sneller haar eigen ondergang dichterbij komt. Geloof me, pa, een vingerknip van mij en Queen Joyce betekent niets meer.’

‘Oké en wat gebeurt er dan met die idiote nar van haar?’

‘Hem wacht hetzelfde lot als zijn opdrachtgeefster,’ zei Thunder zonder ook maar een spier te vertrekken. ‘Mijn god, wat zal ik blij zijn als ik van hem verlost ben. Die irritante belletjes aan zijn pak alleen al, om van zijn dwaze humor nog maar te zwijgen. Stapelgek word ik ervan. Ik kan niet wachten tot die idioot in een kist vier meter onder de grond verdwijnt. Geen haan zal nog naar hem kraaien en ook voor mijn Queen heb ik niet bepaald een staatsbegrafenis voorzien.’

Terwijl hij dit zei, lachte Thunder wreedaardig.

‘Geweldig. Je stelt me niet teleur, mijn zoon. Je bent duidelijk uit hetzelfde hout gesneden als je vader. Heerlijk om te weten dat Medusa alleen nog lijdzaam toe kan kijken hoe jij en ik alles en iedereen in onze macht krijgen. De wereld behoort aan ons!’

Thunder sprong op van zijn stoel. Met de armen in de lucht riep hij: ‘De koning is dood! Lang leve de koning!’

Toen sprongen de beeldschermen weer aan. Op elk van de schermen kregen Thunder en zijn vader nu weer livebeelden vanuit alle hoeken van de speelzaal te zien.

Het oog van Thunder viel onmiddellijk op het beeld waarop de deur van de speelzaal zichtbaar was.

‘Wat? Nee, dat kan toch helemaal niet.’

Hij ging dichter bij het scherm staan.

‘Jawel, toch wel. Hij is het.’

‘Thunder? Wie zie je?’

Thunder ging nog een stapje dichterbij staan.

‘Niet te geloven,’ zei hij. ‘Wie had dat ooit gedacht.’

‘Ga je me nu nog vertellen wie je ziet?’

‘Daar pa, op de beelden van de ingang. Die man in het blauwe pak.’

‘Niet te geloven,’ riep een vrouw die dicht bij de deur van de speelzaal zat. Iedereen in haar buurt keek nu dezelfde richting uit.

Milly had net al haar gewonnen fiches bij elkaar geschraapt en op keurige stapeltjes gelegd toen ook de vrouw die naast haar zat verschrikt naar de ingang keek. Ze slaakte een gil.

‘Nee, nee. Oh my God, nee!’

‘Wat is er?’ vroeg Milly.

‘Daar, bij de deur. Tom Cruise, de Hollywoodacteur, de ster van de Mission Impossible-films.’

‘Mister Cruise,’ zei een andere bezoeker die nu ook op de acteur was afgestapt. ‘Mister Cruise, can we make a selfie, please.’ Zonder op een antwoord te wachten, sloeg de man een arm om de beroemde bezoeker heen en keek hij breed lachend in de camera van zijn eigen smartphone. Een paar jonge dames die dicht bij hem stonden, moesten elkaar ondersteunen om niet in katzwijm te vallen. Het nieuws ging als een lopend vuurtje de speelzaal rond. Ook Winston kreeg het te horen. Hij keek even over zijn schouder en zag inderdaad Tom Cruise bij de deur. De acteur van wie hij zowat alle films had gezien. Maar anders dan bij de andere spelers in de zaal deed het Winston niet zoveel. Superster of geen superster, de Hollywoodacteur was tenslotte ook maar een gewone man. Bovendien had hij nu een andere prioriteit, namelijk Thunder opsporen.

De breedgeschouderde portier die de onverwachte gast had binnengelaten, kwam ondertussen in actie. Hij duwde de man die de selfie had gemaakt, en nog een paar andere gasten die om een selfie kwamen vragen, weg. Toen boog hij zich naar Tom Cruise toe en na een kort gesprekje begeleidde hij de filmster tot bij de tafel waaraan Steve het kaartspel Five Card Draw, een variant op poker, speelde.

Ook Steve keek stomverbaasd naar de nieuwe speler die op de nog lege stoel naast hem kwam zitten en die hem vriendelijk toeknikte.

‘Mister Cruise?’ vroeg de croupier.

‘Yes. I’m in.’

‘Oké, mister Cruise speelt met ons mee.’

Zo onverstoord mogelijk deelde de croupier de kaarten uit. Aan de rest van de tafel had niemand nog oog voor het spel. Allemaal staarden ze naar de superster die zo onverwacht in hun midden zat.

‘I am a big fan,’ zei Steve.

Tom Cruise bleef naar de tafel kijken. Hij boog het hoofd een beetje in de richting van Steve en fluisterde achter zijn hand: ‘Brain.’

Steve keek hem geschrokken aan. Tom Cruise kende zijn Team Internet-naam? Hoe kon dat?

‘Brain, ik ben het, Mecanic,’ klonk het toen in zijn oor.

‘Wat?’

Steve liet van pure consternatie de kaarten die de croupier hem daarnet had gegeven uit zijn handen vallen.

‘Rustig blijven, Brain. Niemand mag ook maar iets vermoeden.’

Sam had het blauwe jasje dat hij droeg een beetje opzijgeschoven zodat de Morfon die aan zijn broeksriem zat, zichtbaar werd.

‘Mecanic, je bent het dus echt.’

‘Ja, dat zeg ik je toch. Ik vond zo’n gewone cover maar niks en dus heb ik voor de optie ‘internationale beroemdheid’ gekozen.’

‘Ben jij gek geworden of zo? Kan jij dan nooit eens normaal doen,’ sprak Steve nu duidelijk op woedende toon. ‘Heb je niet gehoord wat Joshua ons heeft gezegd? We moesten ons zo onopvallend mogelijk gedragen. En wat doe jij? Jij zet met je entree deze hele speelzaal op zijn kop. Alle aandacht is nu op ons gericht.’

Steve keek naar de groep mensen die zich ondertussen aan de speeltafel hadden verzameld.

‘Ja, cool hé, ze willen me allemaal zien.’

‘Nee, Mecanic, dat is helemaal niet cool. Dat is heel dwaas. Wij zijn hier met een hele belangrijke missie bezig en niet om onszelf in de kijker te zetten.’

‘Relax een beetje. Denk je nu echt dat ik hier niet over heb nagedacht?’ Terwijl hij sprak, knipoogde Sam naar een knappe vrouw die hem al de hele tijd sprakeloos stond aan te staren en lachte naar weer iemand anders terwijl hij snel ook nog een handtekening op het papiertje krabbelde dat iemand hem toestak. ‘Het is juist goed dat al deze aandacht op mij gericht is. Dat leidt af en zo kunnen jullie ongemerkt op zoek naar Thunder. Mijn plan is dus wel degelijk doordacht.’

‘Jouw plan is het stomste plan ooit. Als Joshua had gewild dat een van ons iedereen zou afleiden op deze manier, dan had hij ons dat wel gezegd.’

‘En sinds wanneer dansen wij naar Joshua’s pijpen? Nog niet zo lang geleden was die blinde man, na Medusa, onze vijand nummer twee. Nu moeten we hem dus volgen als makke schaapjes. Waarom Steve? Vertrouw jij hem?’

Sam wachtte niet op het antwoord van Steve. Hij glimlachte alweer breed naar een mooie vrouw die dicht tegen hem aan was komen staan.

‘Mister Cruise, picture please.’

Steve verloor zijn geduld.

‘Hou daar nu onmiddellijk mee op,’ riep hij en hij gaf zijn teamgenoot een stevige por in de zij. Bij deze bruuske beweging raakte hij per ongeluk de knopjes van Sams Morfon. Het toestelletje reageerde meteen en in een fractie van een seconde werd Sam ook uiterlijk weer helemaal zichzelf.

In het kantoor van zijn vader stond Thunder nog steeds naar de beeldschermen te kijken. Elke beweging van Tom Cruise had hij daarop gevolgd. Net op het moment dat hij zich afvroeg met wie Tom in zo’n druk gesprek verwikkeld was, zag hij het gebeuren. Tom veranderde in Sam.

‘Nee! Verdomme nee! Pa. Ze zijn hier. Team Internet is hier.’

‘Wat? Hoe kan dat? Je vertelde me net nog dat...’

‘Vergeet wat ik heb gezegd! Roep versterking op!’

Zonder nog op de reactie van zijn vader te wachten, rende Thunder het kantoor uit en de trappen af.

De vrouw die net haar hand op de arm van Sam had gelegd om een handtekening van hem te vragen, liet die nu verschrikt los. Ze kon alleen maar staren. Hoe kon dit?

‘Hij is fake,’ riep iemand anders. ‘Hij is Tom Cruise helemaal niet!’

Thunder sprong de laatste treden van de trap naar beneden. Hij trok de deur van de speelzaal open en rende naar binnen. De spelers die nieuwsgierig samen dromden maakten het echter moeilijk voor hem om snel vooruit te komen.

Plots stonden overal hoodies. Twee van hen liepen ook in de richting van Sam.

‘Trollen!’ riep Steve. Hij schakelde nu zelf zijn Morfon uit en werd onmiddellijk weer Steve. ‘Team Internet, actie!’

Op datzelfde moment klonk een schot.

Gillend stoven de nieuwsgierige toeschouwers uit elkaar. Sommigen van hen zochten dekking onder de tafels, anderen renden naar de deur en verlieten gillend het casino.

Thunder liep in de richting van de trol die had geschoten en trok in een snelle beweging het wapen uit diens handen. ‘Ben je gek? Niet schieten! Dit is een vol casino!’

‘Snel, Mecanic! Thunder is daar. We moeten hem grijpen.’

Steve sprong van zijn stoel en wilde naar Thunder lopen. Een van de hoodies versperde hem echter de weg. Sam reageerde meteen. Hij greep de bezoeker die het dichtst bij hem stond bij de kraag en duwde hem in de richting van de trol. De twee vielen samen op de grond.

Bij de roulettetafel zag Milly twee trollen die nu vanuit de andere richting op Sam en Steve afliepen. Ze moest iets doen. Snel schakelde ze haar Morfon uit. Daarna greep ze in een reflex de metalen, uitschuifbare hark waarmee de croupier daarnet nog de speelfiches van het bord getrokken had en liep ermee naar een van de trollen. Met al haar kracht haalde ze uit. In plaats van het trollenhoofd raakte de hark echter de muur en brak in twee. Bij het horen van de klap keek de trol triomfantelijk achterom. De grijns om zijn lelijke mond maakte Milly razend. Zonder er nog verder over na te denken, plantte ze de scherpe punt van de gebroken hark in de voet van de trol. Die schreeuwde het uit van de pijn en viel achterover. Veel tijd om van haar overwinning te genieten had Milly echter niet. Ze keek naar Steve. De tweede trol zat hem wel heel dicht op de hielen. Steve dook weg achter een marmeren pilaar. De trol had hem gezien, maar lette niet op het been dat Steve nu strekte. In volle vaart liep hij ertegenaan, struikelde, verloor het evenwicht en vloog in duikvlucht tegen een van de zware dobbeltafels aan. Met veel lawaai ging die hele opstelling tegen de grond. De dobbelstenen, de fiches, alles rolde nu over de vloer. De trol, die met zijn kin keihard tegen de tafel was gevallen, lag knock out op de grond. Milly stak zegevierend een vuist in de lucht, maar toen was de volgende trol er al.

Op het toilet merkte Ellen niets van de commotie in de zaal. Zij zat zich nog steeds af te vragen hoe ze zich in dit casino moest gedragen. Zelfs al was deze opdracht een deel van de missie, gokken was absoluut niet haar ding. Als ze thuis zelfs nog maar een lottoformuliertje op het prikbord in de keuken zag hangen, dan werd ze al kwaad. Het geld wat haar ouders voor zo’n kansspel betaalden, zou zij zelf veel beter hebben besteed. Ze had het aan Greenpeace gedoneerd of aan het WWF. Ze had er in elk geval iets nuttigs mee gedaan in plaats van haar geld te verspelen. Hier in de speelzaal zaten ongetwijfeld heel wat mensen die niet aan de drang konden weerstaan en zichzelf arm speelden.

Maar Ellen besefte ook wel dat ze zich nu over die afkeer heen moest zetten. Dit was een heel ander gegeven. Hier ging het voor haar natuurlijk niet om het gokken. Hier was het een kwestie van opgaan in de menigte en zo proberen te weten te komen waar Thunder was. Nee, zelf spelen was geen must, toekijken was ook al goed. Een beetje gerustgesteld verliet Ellen het toilethokje. Ze liep naar de wastafels waarboven een grote, langwerpige spiegel hing en keek naar zichzelf. Het was behoorlijk schrikken, die confrontatie met haar spiegelbeeld. De Morfon had haar namelijk veranderd in best een knappe vrouw met ultrakorte zwarte haren en grote, sprekende ogen. Ze was nu uiterlijk een dertiger die verdomd veel op haar moeder leek. Als dit was hoe ze er over twintig jaar uit zou zien, dan viel dat best nog mee. Ellen glimlachte tegen haar oudere zelf toen de deur van de toiletten openvloog.

‘Hier zijn we veilig,’ hoorde ze de twee vrouwen, die gehaast naar binnen kwamen, zeggen.

‘Veilig waarvoor?’ vroeg de toiletdame die ondertussen, met een doek waarop ze ruitenreiniger had gespoten, een paar spatten van de spiegel wreef.

‘Voor het gevecht,’ antwoordde een van de vrouwen. ‘Het is daarbinnen een grote chaos. De bewakers zitten achter een paar mannen aan.’

‘Gebeurt wel vaker,’ zei de toiletdame onverstoord. ‘Regelmatig zijn er mensen die amok maken als blijkt dat ze heel veel geld hebben verloren. Eigen schuld, dikke bult, denk ik dan.’

‘Nee, dit gaat niet om het geld,’ schudde de andere vrouw het hoofd. ‘Er wordt gevochten om Trom Cruise.’

‘Tom Cruise,’ schrok Ellen.

‘Ja, hij was in de speelzaal,’ knikte de vrouw. ‘Iedereen werd wild toen hij binnenkwam. Ik moet zeggen, ik was ook behoorlijk onder de indruk. Ik bedoel, zo’n wereldster, hier in ons casino.’

‘En knap,’ zei haar vriendin. ‘Man, wat is hij knap. Maar we hadden het kunnen weten, hij was natuurlijk nep.’

‘Nep?’

‘Ja, ik heb zoiets nog nooit meegemaakt, maar plots werd die Tom Cruise een doodgewone tiener.’

‘Oh nee, Sam. Wat ben je toch een idioot,’ zei Ellen, onhoorbaar voor de twee vrouwen.

‘Als ik het niet met mijn eigen ogen had gezien, dan zou ik het nooit geloven.’

‘En toen brak de hel los. De bewakers kwamen plots van overal. Mannen met hoodies gingen achter de bedrieger aan en...’

‘Mannen met hoodies,’ onderbrak Ellen de vrouw. ‘My God, we zitten in de problemen. Zwaar in de problemen.’

Ellen trok de ruitenreiniger uit de handen van de verschrikte toiletvrouw en liep naar de deur.

‘Hé dief! Je hebt je toiletbezoek nog niet eens betaald.’

‘Sorry,’ zei Ellen. Ze ging met haar hand in het kleine handtasje dat ze bij haar casino-outfit droeg en haalde er een verfrommeld briefje van tien euro uit, legde het neer op het tafeltje bij de deur en liep de speelzaal in.

In de verte zag ze Milly die achter een hoodie aan zat. Meteen ging ook Ellens hand naar de Morfon en ze schakelde die uit.

‘Team Internet, Healer komt eraan,’ riep ze naar haar vrienden. Toen liep een trol rakelings aan haar voorbij. Ook nu aarzelde Ellen geen moment. Ze trok stevig aan de kap van de hoodie. Geschrokken draaide de trol zich naar haar toe. Ellen richtte het poetsmiddel op hem en trok aan de hendel van de plastic fles. Een straal van de vloeistof schoot naar buiten. De bijtende alcohol trof de trol recht in het gezicht. Vloekend wreef hij in zijn pijnlijk brandende ogen.

Aan de achterkant van het casino stond Joshua, naast zijn motor, op wacht. De andere leden van het snakebikers-team hadden zich verspreid om het gebouw heen opgesteld. Tot nu toe was alles hier rustig gebleven, maar opeens vloog de deur open en kwam er iemand naar buiten gelopen.

‘Ares?’

Joshua keek de man die hij meteen herkende stomverbaasd aan.

‘Joshua, man, wat goed dat jij hier bent. Help me! We moeten hier weg, snel! Snel!’

Ares liep in de richting van Joshua’s motor en sprong meteen achterop.

‘Rijden, komaan.’

‘Wow, wow, niet zo snel,’ zei Joshua. ‘Wat doe jij hier? Hoe ben jij in T-Polis terechtgekomen?’

‘Ik werd ontvoerd, net als Medusa,’ zei Ares gejaagd.

‘Door Thunder?’

‘Ja. Hij stuurde vreselijke schepels op mij af. Ze lijken op trollen en ze zijn meedogenloos. Het is een wonder dat ik nog leef. We moeten gaan. Breng me hier alsjeblieft weg, Joshua!’

‘Was Medusa bij jou?’

‘Nee, niet meer.’

‘Waar is hij dan?’

‘Verdomme, Joshua, stop met vragen stellen. Start nu die motor en vertrek. Dit is een kwestie van leven of dood.’

#s 

De deuren van de speelzaal vlogen wijd open.

‘Thunder!’

De stem van Joyce bulderde door de ruimte. Ze overschreeuwde zelfs het tumult van de vechtpartijen die aan de gang waren. Iedereen keek naar het mooie meisje dat, met de Thunderwings op haar rug, als een diva in de deuropening stond. Ze had haar handen in haar zij geplant en keek woedend in de richting van haar vriend.

‘Mijn Queen,’ schrok Thunder.

‘Je kent me dus toch nog,’ viel Joyce sarcastisch uit. ‘Ik dacht even dat je vergeten was dat je een vriendin had.’

Thunder liep naar Joyce toe. Toen hij bijna bij haar was, opende hij zijn armen. Joyce was echter niet van plan om hem een knuffel te geven. Ze was zo woedend dat ze zich niet eens bewust was van wat er allemaal om haar heen gebeurde.

‘Hoe zou ik je ooit kunnen vergeten? Jij en ik, Queen en King. Samen bouwen wij aan ons koninkrijk. Alles wat ik doe, doe ik voor ons. Ik wil jou alles geven wat je hartje begeert. Je bent toch blij met al die luxe in je kamer, met alle cadeautjes die ik je geef? En dat is nog maar een begin, lieverd. Ik werk hard om jou straks een echt kasteel te kunnen schenken.’

‘Een kasteel? Wie heeft gezegd dat ik een kasteel zou willen?’

‘Is dat niet wat elke meisje wil?’

‘Zo’n domme uitspraak kan alleen uit de mond van een man komen. Trouwens, ik ben niet zomaar een meisje, Thunder. Ik ben Joyce. Ik ben bijzonder, ik ben stijlvol, creatief, ondernemend en popluair. Ik ben een persoonlijkheid!’

‘Wow, dit is Babe op haar best,’ zei Steve zacht tegen zijn neef die naast hem stond.

‘Ik krijg bijna medelijden met Thunder,’ antwoordde Winston.

‘Natuurlijk ben jij een persoonlijkheid,’ probeerde Thunder ondertussen nog steeds om Joyce te paaien. ‘Daarom ben je ook mijn meisje.’

‘Mijn meisje? Dat klinkt als mijn Thundersneakers, Thunderboard... Ik ben geen bezit, Thunder! En als je me dan toch zo bijzonder vindt, dan wordt het wel eens tijd dat je me dat laat zien. Dat je begrijpt wat ik écht nodig heb. Zeg het me eens: wat heb ik echt nodig, Thunder?’

‘Toch een kasteel?’

‘Nee! Wat is dat toch met dat kasteel van jou! Aandacht en liefde, dat is wat ik van jou wil. Ik wil samen leuke dingen doen. Ik wil met je wandelen, fietsen, naar de bioscoop, ik wil...’

‘Genoeg,’ riep Thunder. ‘Ik had het druk, oké?’

Joyce was niet meteen onder de indruk van zijn uitval.

‘Druk? Waarmee?’ vroeg ze. ‘Met gokken? Heb jij hier onze zuurverdiende centen zitten vergokken, Thunder?’

‘Onze zuurverdiende centen? Heb jij het over ónze zuurverdiende centen, Joyce? Jij hebt helemaal niets verdiend. Het enige wat jij doet is, met mijn geld, zitten pronken op die troon van jou.’

‘Wat? Hoe durf je! Na alles wat ik voor je heb opgegeven. Ik mocht van jou niet langer de populairste influencer zijn, weet je nog.’

‘Zwijg! Het is genoeg! Voortaan regeer ik, als dé King, over mijn koninkrijk alleen.’

‘Wat zeg je?’

‘Je hebt me gehoord, Joyce. Jij bent mijn Queen niet meer. Ik heb je niet langer nodig. Ik ben weer single vanaf nu. Je was trouwens toch mijn type niet.’

‘Jij dumpt mij dus?’ Joyce keek Thunder woedend aan.

‘Bekijk het van de zonnige kant, mijn no longer Queen. Je kan vanaf nu weer deel uitmaken van dat geweldige Team Internet van jou. Ga maar bij hen staan, daar hoor je thuis.’

Joyce keek in de richting die Thunder haar aanwees. Nu pas zag ze dat Winston, Milly, Sam, Ellen en Steve hier ook waren.

‘Wel? Waar wacht je nog op? Heb je me niet gehoord? Ga bij je team staan en onderga samen met hen je lot.’

‘Mijn lot? Waar heb je het over Thunder?’

‘Over de mooie reis die jij gaat maken, die jullie allemaal gaan maken. Ik bied jullie namelijk een ticketje naar de hemel. Een ticketje enkele reis.’

‘Wat?’

‘Ik ga jullie elimineren.’

‘Jij wil ons dus vermoorden?’

‘Juist, je hebt het eindelijk goed begrepen, mijn wannabe Queen. Soms heb jij dus toch wel heldere momenten.’

Thunder lachte zijn boosaardige lachje. Joyce werd alleen nog maar woedender.

‘Je zal dus ook wel begrijpen, lieve schat, dat het spel voor jullie nu echt

over is. Trollen, doe jullie werk.’

‘Dat had je gedacht,’ riep Joyce, rood aangelopen. Ze spreidde haar vleugels en activeerde hiermee de raketten op haar rug. De trol die het dichtste bij haar was, wilde haar net grijpen, maar Joyce steeg al op. De trollenhanden klauwden in het niets.

‘Grijp haar,’ riep Thunder, maar elke trol die een poging deed, kreeg een harde trap recht in het gezicht. Joyce overtrof zichzelf. Als een tornado rekende ze een voor een met de zes trollen af, die haar wanhopig probeerden te pakken te krijgen. In no-time waren ze allemaal buiten westen.

‘Wow, zo kwaad heb ik haar nog nooit gezien,’ zei Milly.

‘Een echte furie,’ zei Sam. ‘Ik zou niet graag haar ex zijn.’

Nog altijd razend richtte Joyce zich nu op diegene die haar zo belogen en bedrogen had. Ze vloog naar Thunder toe. Maar toen, net op het moment dat ze bijna bij hem was en haar voet al klaar hield voor haar laatste trap, gebeurde het. De raketten op haar rug sputterden. Joyce voelde hoe ze snel hoogte verloor en naar beneden viel.

‘Oh Joyce, wat ben jij toch een engel. Jammer genoeg voor jou, een gevallen engel,’ lachte Thunder. De hand van Joyce ging naar het touwtje bij haar vleugels.

‘Niet hier binnen,’ riep Thunder nog, maar toen was het voor hem al te laat. Joyce trok aan het touwtje en met een klap opende de parachute zich. Joyce tolde om Thunder heen. Die raakte verstrikt in het valscherm en de draden die eraan vastzaten.

‘Maak me los, maak me los. Ik krijg geen adem!’

‘Je verdiende loon,’ zei Joyce.

‘Nee, nee, doe dit niet. Ik kan hier niets aan doen. Het was mijn papa. Mijn papa heeft heel het plan bedacht om jullie uit te schakelen, om alle volwassenen verslaafd te maken aan de Genius T-Phone en zo de macht te grijpen!’

‘Oh ja? En wie is jouw papa dan?’ vroeg Milly.

Thunder zweeg.

‘Heb je haar niet gehoord,’ zei Joyce, die nog een extra rondje om Thunder heen draaide en er zo voor zorgde dat het valscherm hem nog dichter omsloot. ‘Wie is jouw papa?’

Thunder zei iets, maar zijn stem klonk gesmoord.

‘Wat zeg je? We kunnen je niet verstaan. Luider, Thunder!’

‘Ares,’ riep Thunder toen. ‘Ares is zijn naam en hij zit hier op zijn kantoor.’

#s

‘Niemand,’ riep Sam die vanuit het kantoor van Ares de speelzaal weer binnenliep. Hij stormde op Thunder af, die nog steeds in de parachute van Joyce gevangen zat. ‘Je hebt gelogen! Waar is je papa?’

‘Is er wel een papa?’ vroeg Joyce. ‘Je hebt mij in elk geval nooit iets over hem verteld.’

‘Natuurlijk is er een papa! Daarnet zat hij nog in zijn kantoor, ik zweer het! Als jullie hem daar niet kunnen vinden, dan is hij weggevlucht.’

‘We moeten hem terughalen,’ zei Winston. ‘Hij moet nog in de buurt zijn. Kom op, naar buiten!’

‘En hij dan?’ vroeg Steve terwijl hij naar Thunder wees. ‘We kunnen hem toch niet zomaar laten gaan.’

‘Maak jullie over hem maar geen zorgen,’ zei Joyce. ‘Hij kan geen kant meer op. Ik neem hem mee terug in de extra grote sfeer waarmee ik gekomen ben. Wees gerust, deze leugenaar en bedrieger, zal zijn straf niet ontlopen.’

‘Ben jij met de combi gekomen?’ vroeg Milly.

‘De combi?’

‘Ja, zo noemen wij die grote bol waarmee je een extra passagier kan vervoeren. Dat is onze arrestatiesfeer.’

‘Perfect,’ zei Joyce. ‘Thunder, je staat nu dus officieel onder arrest.’

Sam en Winston waren ondertussen de deur al uit. Ze liepen om het casino heen. Joshua viel echter nergens te bespeuren en geen van de andere snakebikers kon zeggen waar hij was. Twee van hen liepen met Sam en Winston mee om hun leider te zoeken.

‘Zo vreemd. Daarnet stond hij nog op wacht bij deze deur,’ zei een van hen.

‘Kijk wat ik hier gevonden heb,’ riep zijn collega terwijl hij de helm van Joshua in de hoogte stak. ‘Hiermee weten we genoeg.’

‘Wat weten we dan?’ vroeg Steve die net samen met Milly en Ellen naar buiten kwam gelopen.

‘Joshua is ontvoerd,’ zei Winston.

‘Wat?’

‘Het kan niet anders of iemand heeft hem onder dwang meegenomen,’ zei de snakebiker. ‘Joshua zou immers nooit zomaar zijn helm achterlaten.’

‘Dit is het werk van Ares,’ zei Winston. ‘We moeten hem zo snel mogelijk terugvinden.’

‘Hoe kunnen we hem nu terugvinden als we niet eens weten waar hij is,’ vroeg Milly.

‘De tracker,’ zei Ellen. Ze reikte meteen naar de Morfon die aan haar pak hing en draaide een van de knoppen om. Op het kleine scherm van het toestel verscheen nu een stratenplan.

‘Natuurlijk!’ zei Winston. ‘De tracker waar Joshua het eerder over had. We moeten enkel het signaal volgen die de zijne uitzendt naar de onze.’

Alle trackers werden nu snel geactiveerd.

‘Dat groene bolletje geeft het casino aan,’ zei Steve terwijl hij naar zijn eigen schermpje keek. ‘Waar het rode lampje brandt, daar is Joshua nu.’

‘Het lampje verplaatst zich snel,’ zei Milly. ‘Ze zijn dus nog onderweg.’

‘We moeten meteen vertrekken,’ riep een van de snakebikers. ‘Jullie wijzen ons de weg.’

Hij liep al in de richting van zijn motor.

‘Nee, wacht,’ riep Winston. ‘Dit is iets wat mijn teamleden en ik alleen moeten doen. We hebben namelijk nog een rekening met die Ares te vereffenen. Een eerbetoon aan Shaker. Wij lenen de snakebikes en de helmen, jullie blijven hier om het casino te bewaken. Zorg dat de trollen niet ontsnappen.’

Sam was al naar een van de snakebikes gelopen en sprong op de motor. Zijn teamleden volgden hem op de voet. Nadat ze allemaal hun helm hadden opgezet, wisten ze de snakebikes probleemloos te starten en ermee weg te rijden. Een paar minuten later scheurden ze achter elkaar aan door de straten van T-Polis. De tracker wees hen de weg.

Ellen was de eerste die, na een rit van iets meer dan een half uur, via haar intercom in de snakebikershelm riep: ‘Daar, die blauwe lichten, dat is een reuzenrad.’

‘In die buurt moet Joshua ergens zijn,’ antwoordde Milly. ‘Het lampje op mijn gps lijkt op die plek te blijven stilstaan.’

Nu ze dicht bij hun doel kwamen, draaiden ze alle vijf de gashendel nog wat verder open.

Het reuzenrad kwam snel dichterbij. Toen ze aan de voet van dat rad waren gestopt, zagen ze dat alle bakjes ervan, net als de bedieningscabine, leeg waren.

‘Daar staan nog veel meer kramen,’ wees Ellen. ‘We zijn op een kermis.’

Zodra ze allemaal van hun snakebike waren gestapt, liepen ze het grote plein vol kermiskramen op.

‘Veel kramen, geen volk,’ zei Steve. ‘In dat rad zat geen mens en bij de paardenmolen is ook al niemand te zien.’

‘Nee, en toch draait hij onophoudelijk rondjes,’ zei Ellen. Ze wees op de vrolijk op- en neergaande houten paarden, miniatuur brandweerwagens en sportauto’s die op de tonen van meeslepende orgelmuziek onafgebroken rondjes draaiden.

‘Zelfs de botsauto’s knallen zonder bestuurders tegen elkaar aan,’ zei Sam die al een beetje verder was gelopen. Ook de schietkraam die hij passeerde, was leeg.

‘En de eendjes dobberen vrolijk op het water,’ wees Milly op de kraam met plastic eendjes die vandaag niet aan de hengelende haken van enthousiaste kinderen moesten zien te ontsnappen.

‘Ik vind het iets spookachtigs hebben, zo’n verlaten kermis,’ zei Ellen. ‘Hoe kan dit trouwens? Alles werkt en nergens zie ik iemand die de knoppen bedient.’

‘Dat is nu niet belangrijk,’ zei Sam. ‘We zijn hier om Joshua te vinden. Hij moet hier ergens in de buurt zijn.’

Ze liepen samen voorbij de frietkraam waar naast de goudgele frietjes ook de oliebollen sisten in het vet. Uit het spookhuis kwamen gillende geluiden, maar ook hier waren de karretjes, die in en uit het houten gebouw reden, helemaal leeg.

Milly stond er verbaasd naar te kijken terwijl Ellen en Steve bij de breakdance stil bleven staan.

‘Daar ga ik dus nooit meer in,’ zei Ellen terwijl ze naar de attractie met zitplaatsen keek waarin je al ronddraaiend van voren naar achteren werd gezwierd.

‘Dat je het überhaupt al geprobeerd hebt, vind ik knap’ zei Steve.

‘Mijn maag is het daar zeker niet mee eens. Ik ben na die rit zo ziek geweest dat ik amper nog op mijn benen kon staan.’

Milly had nu vlak bij het spookhuis de kop-van-jut-attractie ontdekt. Ze hoorde hoe het belletje van deze attractie keer op keer weer begon te rinkelen terwijl er niemand was om zo hard met de hamer te slaan dat het gewichtje de top van de meter bereiken kon.

Steve en Sam liepen ondertussen nog steeds verder.

‘Het signaal dat ons naar Joshua moet leiden, wordt nu echt wel heel sterk,’ zei Steve.

‘Het mijne heeft zelfs zijn hoogste stand bereikt,’ zei Sam. ‘Hier moeten we dus zijn.’

Ze stonden voor een lunapark waaruit luide, opzwepende muziek weerklonk. Winston stapte als eerst naar binnen.

‘Wow, een hal vol arcadespellen uit de jaren negentig, dat is geweldig,’ zei hij zodra hij om zich heen alle kasten met oude computerspellen zag staan.

‘Computerspellen uit de jaren negentig. Wat weet jij daarvan?’ vroeg Sam die nu achter hem stond. ‘Toen waren wij nog niet eens geboren, Runner.’

‘Klopt en toch weet ik dat deze spellen echt epic zijn. Ik heb er altijd al eens op willen spelen. Hier, moet je kijken.’

Winston liep naar een van de speelkasten, waarvoor een hoge stoel stond. Hij ging zitten en wees enthousiast op de knalgele auto die hij op het scherm zag staan. ‘Een racegame, dat is echt iets voor jou, Mecanic. Blitse wagens, daar kick jij toch op. In dit spel moet je zo snel mogelijk klanten oppikken en naar hun bestemming brengen. Cool, hè.’

‘Cool? Ouderwets zal je bedoelen. Kijk nu eens naar dat racestuurtje waarmee je het spel bedient, Runner, dat is zo old school.’

‘Ja en old school is juist leuk.’

Winston liep naar een volgende spelkast.

‘Runner, we zijn hier niet om nostalgisch te doen over oude computerspellen. We zijn hier om Joshua te vinden.’

‘We zoeken direct verder, maar laat me nu even genieten. Kijk, deze is ook fantastisch. Cruis’n world is een race die start in Hawaï en eindigt in Florida. Je kon ook in de jaren negentig al verschillende van deze kasten aan elkaar linken zodat je zelfs met z’n vieren hetzelfde spel kon spelen.’

‘Ooooh, hoe origineel,’ zei Sam sarcastisch. ‘Ik hoef jou toch zeker niet te vertellen dat we tegenwoordig thuis met spelers van over de hele wereld samen kunnen spelen, Runner. Trouwens, we hebben hier een missie, weet je nog? We moeten Joshua vinden.’

‘Oké, niet dan, maar deze ga je wel geweldig vinden.’

Winston stond nu bij de Simpsons Arcade Game.

‘Een spel van de wereldberoemde animatiereeks. Je kent de Simpsons toch wel?’

‘Ja, natuurlijk ken ik de Simpsons, Runner. Maar we zijn hier niet voor hen, we zijn hier voor Joshua.’

‘Ik weet het, Mecanic, ik weet het. Heel eventjes nog. Dit spel is zo hilarisch. Mama Marge is ontvoerd en...’

‘Een ontvoering, echt?’ reageerde Sam weer sarcastisch. ‘Wat een toeval dat wij hier dan ook net zijn om een ontvoeringszaak op te lossen. Alleen gaat het bij ons niet om een fictief verhaal, maar om bittere ernst. Kunnen we dan nu verder naar die andere, echte ontvoerde, Joshua?’

‘Willen jullie graag een spelletje spelen?’ klonk een stem achter hen. Winston en Sam draaiden zich geschrokken om naar de kassa. Daarnet hadden ze er niemand zien zitten, nu keken ze naar een oudere vrouw die vriendelijk naar hen lachte.

‘Nee, we zijn hier niet om te spelen,’ zei Sam kortaf.

‘Oh jammer. Ik dacht dat ik eindelijk nog eens twee klanten had.’

‘Niet dus. Wij zijn hier om een heel andere reden. We zijn namelijk op zoek naar een vriend,’ ging Sam verder. ‘Een blinde man met lange grijze haren. We hebben een sterk vermoeden dat hij hier ergens is.’

‘Een blinde man? Met lange grijze haren?’

De vrouw dacht even na. Even later schudde ze ontkennend het hoofd.

‘Nee, sorry, niet gezien.’

‘Vreemd. En dat weet u zeker?’ vroeg Sam.

‘Heel zeker. Het is namelijk al heel lang geleden dat ik hier überhaupt nog iemand heb gezien. Daarom vind ik het juist zo geweldig dat jullie er zijn.’

‘U bent volgens mij niet de enige die hier smacht naar klanten,’ zei Sam. ‘De hele kermis is verlaten. Zoiets heb ik nog nooit gezien.’

‘Jammer genoeg is het een trend die zich voortzet,’ zuchtte de vrouw. ‘Jonge mensen zoals jullie zitten tegenwoordig veel liever thuis te gamen dan dat ze hiernaartoe komen. En voor attracties gaan jullie dan weer liever naar een pretpark.’

‘Ik kom wel graag naar de kermis,’ mengde Winston zich nu in het gesprek. ‘Ik vind al deze arcadespellen fantastisch. Cruis’n world zou ik weleens willen spelen.’

‘Echt waar? Zo geweldig om te horen, jongeman. Maar wat houdt je tegen? Het enige wat je nodig hebt, zijn een paar munten.’

‘Geen sprake van,’ viel Sam uit. ‘Wij hebben helemaal geen tijd om te spelen. Runner, wanneer ga jij nu eindelijk eens volwassen en plichtsbewust worden?’

‘Volwassen en plichtsbewust zeg je? Sorry, ik was even vergeten hoe volwassen jij zelf al bent, meneer Tom Cruise.’

‘Dat is echt niet hetzelfde en trouwens...’

‘Lieve vrienden,’ werden ze door de vrouw achter de kassa onderbroken. ‘Maak nu toch geen ruzie. Eén spelletje. Cruis’n world, is een goede keuze, dat kunnen jullie samen spelen.’

Ze nam een mandje met goudkleurige munten van de toonbank en stak dat hun richting uit. ‘Neem er gerust een paar. Jullie spelen op kosten van het huis.’

‘Op kosten van het huis of niet. We hebben geen tijd,’ herhaalde Sam nog een keer.

‘Oké, ik begrijp het,’ zei de vrouw en met een droevige blik zette ze het mandje weer op de toonbank.

Winston boog zich even naar zijn teamgenoot toe en zei op zachte toon: ‘Komaan, Mecanic, laten we die vrouw nu toch haar pleziertje gunnen. Twee minuutjes spelen. Wat maakt het uit? Ares en Joshua zijn hier toch vlakbij.’

‘Die vrouw een pleziertje gunnen? Je zal daarmee ongetwijfeld jezelf bedoelen.’

‘Welja, het zou mij ook plezier doen. Maar, dat is toch alleen maar goed, dan slaan we meteen twee vliegen in een klap.’

Winston wachtte niet meer op de reactie van Sam. Hij liep dichter naar de toonbank toe en graaide een paar goudkleurige muntjes uit het mandje.

‘Hier.’ Hij duwde Sam een van de muntjes in zijn handen en trok hem mee naar het Cruis’n world-spel.

Sam zuchtte: ‘Oké dan, één game en meer echt niet, Runner.’

‘Eén game,’ knikte Winston.

‘Wel samen jullie muntjes in de spelkasten steken,’ zei de oude vrouw.

‘Samen? Waarom?’ wilde Sam nog weten.

‘Dan linken de kasten zich automatisch aan elkaar,’ zei de vrouw.

Sam draaide het muntje in zijn handen om en om. ‘Wat een vreemd icoontje,’ zei hij. ‘Een open vierkantje met een pijl.’

‘Wat maakt het uit, Mecanic. Al stond er een chimpansee om met een hoge hoed, als we maar kunnen spelen.’

‘Ja, maar je weet het, twee minuten hè.’

‘Ja, ja, meneer Cruise.’

Toen staken ze allebei tegelijk hun muntje in de speelkasten.

#s

––––––––

‘Hier zijn ze naar binnen gegaan,’ zei Ellen die door Steve op de voet werd gevolgd.

‘In het lunapark? Weet je dat zeker, Healer?’

‘Ja, Brain, ik heb het met mijn eigen ogen gezien.’Steve stapte, net als Ellen, de speelhal binnen.

‘Welkom, jongelui, welkom,’ sprak de vrouw achter de kassa hen nu meteen aan. ‘Wat fijn dat jullie vandaag bij mij een spelletje komen spelen.’

‘Sorry mevrouw, maar wij komen niet voor de spelletjes,’ zei Ellen. ‘Wij zijn op zoek naar onze vrienden.’

‘Jullie vrienden?’

‘Ja,’ knikte Steve. ‘Tenminste, de ene is mijn vriend, de andere is mijn neef.’

‘Oh en lijkt die neef op jou?’ vroeg de vrouw.

Steve schudde ontkennend het hoofd.

‘Nee, helemaal niet eigenlijk. Mijn neef heeft een veel lichtere huidskleur dan ik. Zijn mama en mijn mama zijn zussen, maar mijn vader komt uit Haïti, terwijl zijn vader...’

‘Heeft u hen gezien?’ onderbrak Ellen ongeduldig zijn verhaal.

De vrouw leek even na te denken, maar schudde ontkennend het hoofd.

‘Nee, sorry meisje. Het is al heel lang geleden dat ik hier überhaupt nog eens bezoekers heb mogen ontvangen. Daarom ben ik ook zo blij dat jullie er nu zijn.’

‘Maar dat kan helemaal niet, ik heb Runner en Mecanic hier zelf naar binnen zien gaan,’ zei Ellen.

‘Als ze hier geweest waren, dan zou ik dat weten,’ hield de vrouw vol. ‘Aan deze kassa komt niemand voorbij zonder dat ik hem of haar heb gezien.’

‘Dat is echt onmogelijk, ik weet zeker dat...’

‘Healer, hou op! Als mevrouw zegt dat ze hier niet geweest zijn, dan zijn ze hier niet geweest,’ viel Steve uit. ‘Je moet je hebben vergist.’

‘Ik heb me helemaal niet vergist, Brain, ik zeg je toch dat...’

Steve greep Ellen nu bij de arm.

‘Kom mee, we gaan. Het heeft geen zin om onze tijd en die van deze mevrouw hier te verdoen, Healer.’

‘Nee, wacht,’ zei de vrouw.

‘Wat? Herinnert u zich nu plots toch dat ze hier geweest zijn?’ vroeg Ellen.

‘Nee, dat is het niet. Ik kan jullie jammer genoeg niet helpen, maar jullie mij wel.’

‘Hoezo?’

De vrouw haalde weer twee muntjes uit het mandje dat nog altijd voor haar op de toonbank stond en bood hen die aan.

‘Wat moeten wij daarmee?’ vroeg Ellen zonder de munt die de vrouw haar voorhield aan te nemen.

‘Ik zou het heel erg leuk vinden als jullie een spelletje wilden spelen,’ zei de vrouw en haar stem klonk hoopvol.

‘Sorry, maar wij spelen geen spelletjes,’ zei Ellen.

‘Wij spelen geen spelletjes?’ herhaalde Steve verbaasd. ‘Natuurlijk spelen wij wel spelletjes, Healer. Of ben je vergeten hoe wij elkaar hebben leren kennen misschien? Mission X, doet dat een belletje bij je rinkelen?’

‘Dat is iets helemaal anders.’

‘Een game is een game, Healer. En relax nu toch eens een keer. Wees toch niet altijd zo ernstig, je bent maar één keer jong en als je jong bent dan moet je van het leven genieten. Als ik iets van mijn neef heb geleerd dan is het dat wel.’

‘Wat? Noem jij mij saai?’

‘Heb ik dat gezegd?’

‘Nee, maar het leek er wel verdacht veel op.’

‘Vrienden, geen ruziemaken,’ zei de vrouw op sussende toon.

‘Ik maak geen ruzie,’ zei Ellen en ze nam het muntje nu toch aan. ‘Ik zal hem bewijzen dat ik niet zo saai ben als hij beweert. Probeer me maar eens te verslaan, Brain.’

Nog voor Steve kon reageren was Ellen al met haar muntje naar de speelkasten gelopen.

‘Kies Cruis’n world,’ riep de vrouw achter de kassa haar nog na. ‘Als jullie tegelijkertijd jullie muntje in de twee machines steken dan linken die zich aan elkaar en kunnen jullie samen hetzelfde spel spelen.’

Steve nam nu ook het muntje aan. Voordat hij ermee wegliep, keek hij er even aandachtig naar. ‘Zilver, nice,’ zei hij.

‘Zilver,’ herhaalde de oude vrouw geschrokken. ‘Sorry dan is dat muntje in het verkeerde mandje terechtgekomen. Een gouden muntje moet je hebben, hier.’

Ze stak Steve het mandje met de gouden muntstukken toe en nam het zilveren muntje weer van hem aan.

‘Brain, waar blijf je nu?’ riep Ellen, die al bij de speelkast stond. ‘Jij wilde toch zo graag spelen.’

‘Ik kom eraan, Healer.’

Steve begon te lopen. Ver kwam hij niet. Zijn voet bleef hangen achter een van de elektriciteitskabels die van de speelkasten naar de andere kant van de ruimte over de vloer lagen. Hij stond echter snel weer rechtop. Ellen was nu nergens meer te zien.

‘Healer waar ben je?’

Steve keek zoekend om zich heen. Toen hoorde hij het geluid van getik op glas. Hij keek achter zich, maar daar zag hij niets. Het geluid werd echter alleen maar sterker. Het getik was nu geklop geworden. Kwam het uit het de speelkast? Steve zette een paar stappen dichterbij en keek toen naar het scherm.

‘Wat?! Nee, dat is onmogelijk.’

Steve wendde even zijn blik af en keek opnieuw. Ze was er nog steeds. Healer, maar dan in miniatuurversie, met haar vuisten bonkend op de binnenkant van het scherm. Hij kon zien dat ze naar hem riep, maar hij hoorde haar niet.

‘Wel, waar wacht je op,’ vroeg de vrouw achter hem. ‘Steek dat muntje in de kast en ga naar je vriendinnetje toe. Je ziet toch dat ze je nodig heeft.’

‘Laat haar eruit,’ riep Steve. ‘Laat haar er nu onmiddellijk uit!’

‘Sorry, vriend, dat kan ik echt niet doen. Maar wees gerust, ze is daar niet alleen.’

Nu pas zag Steve dat ook Winston en Sam in de kast zaten. Ook zij kwamen naar het scherm gelopen en klopten er met hun vuisten op. Achter hen raasden racewagens ondertussen met volle snelheid voorbij.

‘Wat heeft u met mijn vrienden gedaan?’ vroeg Steve in paniek.

‘Helemaal niets, ze maken het prima en als ze zich wat rustig zouden houden, dan konden ze zich daar best amuseren, net als jij. Steek je muntje in de kast en ga naar je vrienden toe. Zeg hen dat jullie daar samen best wat van de races kunnen genieten. Van terugkeren zal immers toch geen sprake zijn.’

‘No way,’ zei Steve. ‘Ik blijf hier en u haalt mijn vrienden uit die kast of anders...’

‘Of anders wat?’ 

Steve schrok van het pistool dat de oude vrouw nu plots op hem richtte.

‘Doe dat wapen weg!’

‘Geen paniek. Stop nu maar gewoon dat muntje in de speelkast. Wees verstandig en dwing mij niet om dit te gebruiken. Je bent nog zo jong. Het zou toch zonde zijn.’

Buiten was Milly ondertussen eindelijk bij het lunapark aangekomen. Haar tracker gaf aan dat ze hier moest zijn en dus stapte ze naar binnen. Eerst zag ze helemaal niemand. Hoe vreemd. De anderen moesten hier toch al zijn. Ze wilde haar vrienden roepen, maar toen hoorde ze de stem van Steve.

‘Ik begrijp er helemaal niets van,’ zei hij. ‘Daarnet was u nog zo vriendelijk tegen Ellen en mij.’

‘Ik ben nog altijd vriendelijk,’ antwoordde de vrouw die met haar rug naar Milly toe stond. ‘Zolang je maar doet wat ik je beveel, heb je van mij helemaal niets te vrezen.’

Milly zag nu het pistool dat op Steve was gericht en bleef stokstijf staan. Steve praatte nog steeds op de vrouw in: ‘Waarom doet u dit? Wij zijn nog maar tieners.’

‘Jullie zijn geen gewone tieners, mijn vriend. Jullie zijn tieners met een missie en als ik me niet vergis dan was Medusa tot voor kort jullie grootste vijand en Joshua met zijn snakebikers het te vrezen team.’

‘U kent Joshua en Medusa dus, en u weet van onze missie.’

De vrouw lachte.

‘Je bent snel van begrip, vriend,’ zei ze. ‘Daar houd ik wel van. Het is echt doodzonde dat jij je ertoe hebt laten verleiden om een strijd aan te gaan die de jouwe niet is. Nu laat je mij geen andere keuze. Dat muntje in de kast of je sterft.’

Milly had zich ondertussen achter een van de speelkasten verstopt. Gejaagd keek ze daar om zich heen. Haar vriend was in gevaar en ze moest iets vinden om die vrouw mee uit te schakelen. Plots zag ze, in de hoek achter een van de speelkasten, een grote borstel. Misschien, als ze er hard genoeg mee sloeg... Ja, dit kon het perfecte wapen zijn. Om de borstel te grijpen, moest ze zich echter achter de speelkasten buigen en daar ging het mis. Haar hand raakte per ongeluk een knop en zette zo het computerspel in werking. Getrappel van virtuele paarden en luid gehinnik klonken door de speelhal. De oude vrouw en Steve keken tegelijk haar richting uit. Zodra hij haar zag, riep Steve: ‘Sense! Weg!’

‘Te laat,’ zei de vrouw. Ze had zich al omgedraaid. Het pistool was nu op Milly gericht.

‘Handen omhoog, jij gaat met hem mee de speelkast in.’

‘De speelkast in,’ herhaalde Milly vragend. ‘Waarom?’

‘Omdat daar ook al je andere vrienden gevangen zitten.’

‘Mijn vrienden gevangen in de speelkast?’

‘Geen vragen stellen, gewoon doen wat ik zeg. Hier.’

Milly nam het gouden muntje aan dat de vrouw ook haar toestak.

‘Naar de kast.’

Milly bleef onbeweeglijk staan. De vrouw porde haar met het pistool in de rug.

‘Naar de kast heb ik gezegd.’

En toen, met een luide kreet, was het Steve die toesloeg. Hij had zich op de rug van de vrouw geworpen, hing aan haar nek en probeerde haar, als een professionele worstelaar zo tegen de grond te krijgen. De vrouw was echter verbazend sterk. Zonder ook maar de minste moeite duwde ze Steve weer van zich af. Opnieuw viel hij op de houten vloer.

‘Onverstandig, mijn jongen, zeer onverstandig,’ zei de vrouw en ze boog zich over hem heen. ‘Ik heb je al gezegd dat wie mijn bevelen opvolgt niets van mij te vrezen heeft. Wie echter denkt mij te snel af te zijn, die...’

‘Pak aan!’ riep Milly en uit volle kracht haalde ze uit met de grote borstel die ze intussen te pakken had gekregen. Ze trof de oude vrouw daarbij midden op het hoofd. Ze verwachtte dat die nu snel door de knieën zou gaan, maar er gebeurde helemaal niets.

Milly keek geschrokken naar de twee gebroken helften van de borstel.

De vrouw had zich nu weer in de richting van Milly gekeerd en voor diens ogen veranderde ze in een grote, sterke man. Ontzet staarde Milly hem aan.

‘Dachten jullie echt dat jullie de enigen zijn die over een Morfon kunnen beschikken?’

‘Wie... wie ben jij?’

‘Oh, god, hoe onbeleefd van mij. Sta me toe me even officieel aan jullie voor te stellen.’

De man maakte een buiging en keek Milly strak aan. ‘Aangename kennismaking. Ik ben Ares, de vader van Thunder. Ooit lid van het kartel van Medusa, nu zijn grootste tegenstander, de nagel aan zijn doodskist. Zijn dagen zijn geteld, de wereld behoort aan mij!’

‘Dat had je dan gedacht,’ riep Steve en voor Milly besefte wat haar vriend had gedaan, zag ze Ares wankelen op zijn benen. Even leek het er nog op of de stevige man

recht zou blijven staan. Toen zakte hij echter als in slow motion door zijn benen. Zijn knieën raakten de grond, zijn bovenlijf klapte naar voren.

‘Wat denk je, Sense, ziet hij er nu niet echt afgeborsteld uit?’ Steve knipoogde naar Milly. ‘Alles is een kwestie van de keuze van het juiste materiaal.’ Hij toonde haar de korte borstel met stalen haren die hij in een berkhokje gevonden had.

#s

‘Verdorie, het lukt niet!’

Milly drukte onophoudelijk op de resetknop die aan de zijkant van de speelkast zat. Het spel schakelde zichzelf uit en startte vervolgens weer op. Maar hoe vaak Milly dit ook deed, Winston, Sam en Ellen zaten nog steeds gevangen achter het raam van de speelkast, in de wereld van Cruis’n world.

‘Er moet een andere manier zijn om hen te bevrijden,’ zei Steve.

‘Daar was ik ook al uit,’ zei Milly. ‘Maar welke, Brain? Als je iets minder hard met die borstel had geslagen, dan hadden we het aan hem kunnen vragen.’

Ze wees op Ares die nog altijd uitgeteld op de plankenvloer lag.

‘Als ik minder hard had geslagen, dan was jij hier misschien al niet meer geweest,’ zei Steve.

‘Oké, oké, je hebt gelijk, maar toch moeten ze uit die kast. Verzin iets.’

Steve speelde nu nadenkend met het gouden muntje. Hij hield het tussen duim en wijsvinger, katapulteerde het de lucht in, ving het weer op en herhaalde dit keer op keer.

‘Wel? Wat wordt het?’ vroeg Milly toen hij daar, zonder iets te zeggen, al een paar minuten mee bezig was.

‘Hoezo, wat wordt het?’

‘Kop of munt?’

‘Wat?’

‘Kop of munt, Brain. We hebben hier echt geen tijd te verliezen. Stel je eens voor hoe claustrofobisch het daarbinnen voor onze vrienden moet zijn.’

Alweer in gedachten verzonken wierp Steve het muntje nog een keer de lucht in en sloeg het toen op de rug van zijn linkerhand.

‘Geen kop, geen munt.’

‘Wat?’

‘Kijk.’

Hij duwde het muntje onder de neus van Milly.

‘Dat icoontje, herken je het?’

‘Ja, het is het icoontje van een ingang.’

‘Juist, Sense. Gouden munten en zilveren munten, daarin zit het verschil.’

‘Brain, wat zeg jij nu allemaal?’

Steve liep naar de toonbank en graaide dit keer in het mandje met de zilveren munten.

‘Hier.’

Hij hield de munt ook dit keer dicht bij Milly’s gezicht.

‘Welk icoontje zie je nu?’

‘Een open vierkant met een pijl die naar buiten wijst,’ zei Milly harddop. ‘Het icoontje van een uitgang?’

‘Precies. Het icoontje van een uitgang.’

Steve stak het zilveren muntje in de speelkast van Cruis’n world. Ellen verdween meteen uit beeld. Verder gebeurde er helemaal niets.

‘Nee! Wat heb je gedaan, Brain? Nu is Healer helemaal verdwenen,’ riep Milly.

‘Toch niet, Sense,’ klonk het plots achter haar.

Geschrokken draaide Milly zich in de richting van de stem.

‘Healer, je bent er weer!’

‘Het werkt,’ riep Steve.

Hij liep weer naar de toonbank en graaide nog een keer in het mandje. Met een paar zilveren muntjes tegelijk liep hij nu naar de speelkast en haalde er achtereenvolgens Sam en Winston uit.

Toen die een beetje waren bekomen van wat ze net hadden meegemaakt, keek Sam naar de man die nog steeds roerloos op de grond lag.

‘Wie is dat?’

‘Ares,’ zei Steve. ‘De vader van Thunder die met een Morfon zichzelf had veranderd in de oude vrouw die achter de kassa stond. Niet iedereen kiest voor Tom Cruise als vermomming.’

‘Grappig, Brain.’

‘In ieder geval. Ik heb hem met een stalen borstel een stevige klap op zijn hoofd verkocht, hij blijft nog wel een poosje buiten westen. Wij moeten nu verder, Joshua zoeken.’

‘Nee,’ zei Winston resoluut.

‘Wat nee?’ Steve keek zijn neef vragend aan.

‘We hoeven Joshua niet te zoeken, wij weten waar hij is. Hij en Medusa zaten bij ons in de kast. Meer muntjes dus, neef.’

‘Natuurlijk, meer muntjes,’ zei Steve.

‘We gaan Medusa toch niet uit die kast bevrijden?’ zei Sam. ‘Hij zit daar goed wat mij betreft. En Joshua trouwens ook, ik ben nog niet vergeten wat die twee ons allemaal hebben aangedaan.’

‘Mecanic,’ riep Healer. ‘Dat kan je toch niet menen. Wat voor mensen zijn wij als we ons niet aan ons woord houden?’

Ze wees naar Medusa en Joshua die intussen samen voor het scherm van de speelkast waren komen staan, hun handen als in een smeekbede gevouwen.

‘So what,’ zei Sam. ‘Denk jij dat ze naar ons geluisterd hadden als wij hen om onze levens hadden gesmeekt?’

‘Healer heeft gelijk,’ zei Steve. ‘Als we hen niet uit het spel bevrijden dan zijn wij even meedogenloos en wraakzuchtig als zij. Trouwens, zelfs Medusa kan tot inkeer komen. Iedereen verdient een tweede kans, ook hij.’

‘Het is de eerlijkste beslissing die we kunnen nemen,’ zei Milly.

Winston knikte bevestigend.

Sam keek nog eens naar de twee mannen in de speelkast en zuchtte. ‘Dit lijkt me een heel slecht idee,’ zei hij.

‘Heb nu toch eens een beetje meer vertrouwen,’ zei Steve. Hij liep naar de speelkast toe en stak de muntjes er een voor een in.

#s

‘Vrienden, ik weet niet hoe ik mijn dankbaarheid moet uitdrukken,’ zei Medusa die naast Joshua tegenover de vijf jongeren van Team Internet stond. ‘Dat jullie ons hebben gered, dat had ik nooit voor mogelijk gehouden.’

‘Zo zie je maar dat er ook nog goede mensen op deze wereld zijn.’ Steve knipoogde naar Sam, maar die negeerde hem.

‘Goede mensen. Net zoals er ook echt slechte mensen zijn,’ zei Medusa.

Hij keek naar Ares die ondertussen weer bij bewustzijn gekomen was.

‘Misdadigers van het ergste soort die er zelfs niet voor terugdeinzen om hun eigen vrienden te verraden.’

‘Ik heb je nooit willen verraden, Medusa,’ zei Ares.

‘Is dat zo? Heb je me daarom gevangengezet in een computerspel waarvan je dacht dat ik er nooit meer uit ontsnappen zou? Dat noem jij geen verraad?’

Ares keek Medusa angstig aan, beseffend waar deze man toe in staat was als iemand hem razend had gemaakt.

‘Ik heb een fout gemaakt, dat besef ik. Maar deze jongeren hebben je net getoond hoe mooi vergevingsgezindheid kan zijn. Zij hadden je net zo goed voor eeuwig in dat spel achter kunnen laten.’

‘Inderdaad, dat hadden ze kunnen doen. En jij? Zou jij me op een dag hebben vrijgelaten? Zou jij, als je niet in de positie was gekomen waarin je nu staat, berouw hebben getoond?’

Ares aarzelde.

‘Dat dacht ik al.’

‘Ik handelde als een dwaas. Ik wist niet wat ik deed, maar nu zie ik de dingen weer helder. Wie maakt er in zijn leven geen fouten? Laten we de draad weer oppakken, Medusa. Laat ons weer samenwerken zoals in de goede oude tijd.’

‘Ja, je hebt gelijk. Het was een goede oude tijd.’

Ares slaakte een zucht van verlichting.

‘Maar vroeger was vroeger. Nu is het te laat. Veel te laat. Hoe zou ik jou ooit nog kunnen vertrouwen?’

Ares slikte moeizaam. Het angstzweet brak hem uit.

‘Wat ga je dan met me doen?’

Medusa glimlachte mysterieus.

‘Dat wat ik altijd doe met mensen die mijn vertrouwen hebben beschaamd.’

Zodra hij dat zei, dacht Ares terug aan de moord op Hephaïstos, een van de leden van hun kartel die, ook omwille van zijn verraad, door Medusa levend aan zijn lievelingshuisdier gevoederd werd.

‘Niet de python. Alles maar dat niet. Niet de python. Ik wil niet dat mijn leven zo eindigt.’

‘Jij hebt hier niets te willen,’ zei Medusa. ‘Jij hebt alleen maar je lot te ondergaan.’

‘Alsjeblieft, doe het niet.’

‘Oké, niet de python.’

Ares kreeg weer moed. ‘Dankjewel voor je genade. Ik heb altijd geweten dat je een goed hart hebt en ik beloof plechtig: ik zal je altijd trouw blijven. Nooit maak ik nog een fout.’

‘Daar ben ik zeker van, lieve Ares. Joshua, begeleid jij onze vriend naar zijn nieuwe bestemming?’ zei Medusa.

Joshua nam Ares bij de arm en liep met hem tot bij de speelkast met de naam

Junglefear.

‘Junglefear? Wat is dat?’ vroeg Ares.

‘Dat mag jij zo meteen gaan ontdekken,’ zei Joshua en hij gaf hem een gouden muntje. ‘Ik wens je heel veel speelplezier.’

‘Maar, wat gaat er in die kast met mij gebeuren?’

‘Wait and see, vriend.’

‘Ik kom toch nog terug?’

‘Stop nu gewoon het muntje in de kast.’

Ares deed wat Joshua hem beval. Het muntje klingelde in de kast en toen was hij verdwenen, om seconden later weer op te duiken aan de andere kant van het glas, omgeven door struiken, hoge bomen en rotspartijen.

Milly rende, gevolgd door de anderen, naar de kast. Zij was de eerste die iets zag bewegen in de struiken achter Ares.

‘Daar sluipt iets,’ zei ze tegen haar vrienden die nu ook de blaadjes van de struiken open zagen gaan. Precies op dat moment keek Ares achter zich. Een kronkelende slang kwam dichterbij. In paniek zette hij een paar stappen naar achteren.

‘Daar nog een slang,’ schrok Ellen.

‘Dat is zijn lot,’ zei Medusa. ‘Een snelle dood is te goed voor hem. Ares zal voor de rest van zijn leven door slangen worden opgejaagd, nooit wetende of en wanneer een beet hem echt fataal zal zijn.’

‘Verschrikkelijk,’ zei Steve.

‘Hoezo? Zijn wens komt uit. Geen python. Dit zijn ratelslangen,’ zei Medusa. ‘Alle gekheid op een stokje. Het spijt me dat jullie hiervan getuigen moesten zijn.’ Hij keek de leden van Team Internet een voor een aan.

‘Vrienden! Want, dat is wat wij nu toch zijn van elkaar, vrienden. Jullie hebben mijn leven gered. Het siert jullie om jullie aartsvijand toch te bevrijden. Ik zal dit nooit vergeten en weet dat ik jullie jullie vrijheid gun.’

‘Mooi, dan gaan wij maar eens naar huis,’ zei Sam. ‘Het was fijn om u ook eens op een andere manier te leren kennen. Heel gezellig.’

Hij draaide zich van Medusa af en gebaarde naar zijn vrienden dat ze hem moesten volgen.

‘Kennen jullie de fabel van de kikker en de schorpioen?’ vroeg Medusa toen.

‘De kikker en de schorpioen?’ vroeg Ellen.

‘Het is een bijzonder verhaal,’ zei Medusa.

Hij ging nu tussen Winston, Ellen, Steve, Sam en Milly staan en begon zijn verhaal: ‘Eens op een warme, zonnige zomerdag viel een schorpioen op een rots in een diepe slaap. Algauw droomde hij zalige dromen. Pas uren later ontwaakte hij weer en zag nu alleen maar water om zich heen. De rots waarop hij voordien alle ruimte had gehad, was nu nog slechts een eilandje in het midden van een rivier. De schorpioen zag dat het water bleef stijgen en besefte dat hij snel verdrinken zou.’

Medusa liet een stilte vallen. De jongeren keken hem afwachtend aan.

‘Maar toen zwom een vrolijk kwakende kikker aan de rots voorbij. ‘Hé, kikker, kan jij me helpen?’ vroeg de schorpioen. ‘Neem me mee op je rug naar de oever.’

‘Vergeet het,’ zei de kikker. ‘Zo gek ben ik echt niet. Jij zal me doodsteken onderweg.’

‘Kikkertje toch, dat zou toch echt wel heel dom zijn van mij,’ antwoordde de schorpioen. ‘Als ik je zou steken dan verdrinken we immers allebei. Jouw dood betekent ook mijn dood en daarmee weet je dat ik je nooit iets aan zou doen. De kikker vertrouwde de schorpioen. Hij nam hem op zijn rug en begon aan de zwemtocht naar de oever. Halverwege voelde de kikker plots een vlijmscherpe steek in zijn nek. Hij voelde zich verstijven en alle kracht vloeide uit hem weg. Zwemmen was niet meer mogelijk. Hij zou verdrinken en de schorpioen samen met hem. Met een laatste inspanning vroeg hij wanhopig: ‘Schorpioen, waarom doe je dit? We weten toch dat dit de dood betekent voor ons allebei.’

‘Sorry, lieve kikker, ik kan het niet helpen,’ zei de schorpioen. ‘Ik ben wie ik ben en dit is gewoon sterker dan mezelf.’

Sam keek nu kwaad naar Steve. Ze hadden het allebei begrepen.

‘Ik had jullie jullie vrijheid echt oprecht gegund,’ zei Medusa. ‘Maar...’

‘U bent een schorpioen,’ zei Steve. Medusa knikte bevestigend.

#s

Dag beste lezers, vrienden van Team Internet. Ja hoor, hier ben ik weer. Jullie Joyce, Babe voor de vrienden.

Nee, ik voel me geen Queen meer en ik beschouw Thunder niet langer als mijn King.

Gelukkig zijn mijn ogen weer geopend en hoe! Ik kan het jullie wel bekennen: het was een zalig gevoel om Thunder over te leveren aan de politie en te weten dat hij zijn straf niet ontlopen zal.

Ik wandel nu door onze stad en ik zie dat alles weer zijn gewone gangetje gaat. De jongeren gaan naar school, de ouders naar hun werk. De stad leeft weer zoals voorheen en nergens is nog een Thunderboard of een Genius T-Phone te zien. Niemand van de volwassenen schijnt zich gelukkig nog iets van wat er is gebeurd te herinneren. Het krimpen van de breinen is niet alleen gestopt, maar bleek ook omkeerbaar te zijn.

‘Kinderen en jongeren de baas,’ ik weet nu in elk geval dat dat niet werkt. Er is nog tijd genoeg om zelf de baas te spelen. Ieder leven gaat nu weer zijn eigen gang.

En ik, ik kan weer influencer zijn. Zaaalig. Wat heb ik dat gemist. Het is... Verdorie, wat hoor ik nu de hele tijd? Wat is dat indringende geklingel achter mijn rug?

‘Hey Babe, ik ben het, jouw persoonlijke nar, remember.’

‘Ricky, hou daarmee op. Trek dat pak onmiddellijk uit. Je ziet er belachelijk uit.’

‘Maar Joyce...’

‘Ricky, trek dat pak uit. Nu! Straks komen onze vrienden weer terug uit het internet. Je wil toch niet dat zij je zo kunnen zien?’

Ricky trok even een beteuterd gezicht.

‘Oké dan.’

‘Als Team Internet straks opnieuw verenigd is, wordt het tijd voor alweer een nieuw avontuur. Mission 4 is on its way!’

#s

Vandaag was de kermis neergestreken in de stad. Het was er druk en lawaaierig, maar de bezoekers hadden het duidelijk helemaal naar hun zin. Paardenmolens, botsauto’s, spookhuizen, spiegelpaleizen en frietkramen, ze draaiden allemaal op volle toeren.

‘Papa, een lunapark, kijk!’

Tom en Sally, de kinderen van Peter Sanders en zijn vrouw Nicky, liepen vrolijk voor hun ouders uit.

‘Nee, niet weer zo een hal vol computerspelletjes,’ zei Nicky. ‘Geniet nu toch eens van de echte kermisattracties, de botsauto’s, het spookhuis of de schietkraam.’

‘Papa zegt altijd dat schieten niet mag,’ zei Tom bijdehand.

‘Botsauto’s zijn gevaarlijk en van spoken ben ik bang,’ vulde Sally haar broer verder aan.

‘Laat hen nou maar even, schat,’ zei Peter tegen zijn vrouw. ‘Ze hebben zolang uitgekeken naar dit bezoekje aan de kermis.’

‘Precies, dat is mijn punt,’ zei Nicky. ‘Als ze alleen maar computerspelletjes gaan spelen, dan hadden ze dat net zo goed thuis kunnen doen.’

‘Ik wil geen computerspelletje spelen,’ zei Sally. ‘Ik wil knuffeltjes winnen uit zo’n grote grijpmachine. Mag het?’

‘Oké, goed dan. Tien minuutjes en niet langer,’ zei Peter. ‘Daarna gaan we verder. Misschien kunnen we mama dan wel verleiden tot een ritje in het reuzenrad.’ Speels sloeg hij zijn arm om de schouders van zijn vrouw die zich nu glimlachend gewonnen gaf.

‘Cool!’ riep Tom en ze liepen allemaal de speelhal in. Ze kochten er muntjes bij een vriendelijke jonge vrouw en Sally huppelde als eerste, gevolgd door haar broer, vrolijk naar een kast vol grote en kleine knuffels.

‘Oh, ik wil dat schattig bruine beertje met het rode strikje,’ wees ze naar de knuffel die het dichtste bij het raam van de grijpkast lag.

‘Dat lukt je nooit,’ zei Tom. ‘Zal ik het voor je proberen? Ik ben daar veel handiger in.’

‘Nee, ik wil het zelf doen.’

‘Oké dan niet.’

Tom liep bij zijn zusje weg. Die stak snel een van haar muntjes in de kast. De grijper, die in het midden van de glazen bak hing, kwam in beweging zodra het meisje op een van de knoppen duwde. Ze stuurde hem eerst naar voren, toen een beetje naar links en daarna weer een beetje naar rechts. Recht boven haar lievelingsbeertje hing hij nu.

‘En? Lukt het hier een beetje,’ vroeg haar papa die achter haar was komen staan.

‘Ssst.’

In volle concentratie drukte Sally op de knop die de grijper geopend naar beneden deed gaan. Ademloos keek ze toe hoe het metaal over een van de poten van het beertje gleed, maar die op een haar na miste.

‘Papa, je hebt mij afgeleid.’

‘Komt goed,’ zei Peter. ‘Probeer nog maar een keer.’

Met nieuwe moed liet Sally een volgend muntje in de machine glijden. Dit keer leek het inderdaad te lukken. Het beertje ging met de grijper mee omhoog. Sally kneep van geluk de handen bij elkaar en toen... viel de beer weer tussen alle andere knuffels in de bak.

‘Nee! Dit lukt me nooit!’

‘Niet opgeven, drie keer is scheepsrecht,’ moedigde haar papa haar aan. Om zijn dochtertje de juiste aanwijzingen te kunnen geven, ging hij nu zelf wat dichter bij de bak staan.

‘Goed zo, naar links en dan een heel klein beetje naar achteren, naar rechts en dan...’

Zijn adem stokte. Had hij dat goed gezien? Bewoog daar iets in die bak?

‘Papa en nu?’

Peter antwoordde niet meer. Hij zag hoe een klein mannetje zich moeizaam door de berg knuffels naar de grijper bewoog. Het mannetje klemde zich eraan vast. Zodra de grijper openging, verloor hij echter het evenwicht en viel diep in de knuffels terug.

‘De beer! Ik heb de beer,’ riep Sally. Ze opende het luikje waarin het beertje dat ze zo graag wilde net gevallen was en drukte de knuffel dansend tegen zich aan.

‘Wat is hij mooi, oh wat is hij mooi!’

Peter hoorde haar niet. Hij staarde alleen maar naar het mannetje dat op zijn rug tussen de knuffels lag.

‘Runner?’ mompelde hij.