Het Eiland

Deel 1 van de Eilandenreeks

Sandra J. Paul

HET EILAND

Verschenen: 22 mei 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510539

NUR 284

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Hoofdstuk 1

‘Shit,’ mompelt Stef. ‘Ik droom. Ik móét gewoon dromen. Dit is een absurde nachtmerrie. Dit kán gewoon niet waar zijn.’

Het ene moment ligt hij op de grond, in een diepe slaap, of is hij bewusteloos? Even later staat hij overeind op blote, bebloede voeten, gekleed in een gescheurd T-shirt en kapotte jeans, op een steile rots met scherpe pinnen. Hij kijkt verward om zich heen.

Hij herkent hier niets. Waar is hij? Hoe is hij hier terechtgekomen?

Het laatste wat hij zich kan herinneren is zijn eigen bed op de avond van zijn verjaardag. Veel later dan gewoonlijk was hij in bed gekropen, blij met zijn feest en de vele cadeaus. Hij had nog snel met zijn nieuwe telefoon een sms’je naar een vriend gestuurd, een foto van zijn cadeaus en wat selfies met vrienden op Facebook en Instagram gegooid en was toen in slaap gevallen terwijl hij naar muziek op zijn iPod luisterde, zoals elke avond.

Het was zijn eerste nacht als zestienjarige, een belangrijke dag in het leven van een tiener. Sweet Sixteen. Plotseling voelde hij zich veel groter en verstandiger. Over twee jaar mocht hij leren autorijden. Vanaf nu mocht hij uitgaan – mits zijn vader hem wegbracht en zou komen halen. Hij was nu een tiener met een smartphone. Hij was zo trots op zijn nieuwe speeltje.

Maar dat was op zijn verjaardag. Gisteren? Of nog eerder? Hij kan het zich niet herinneren. Hij weet niet wat er met hem is gebeurd. En nu staat hij hier, moederziel alleen, op een scherpe rots met een wind die aan zijn T-shirt sleurt en ijzig koud aanvoelt.

Hij weet ook niet hoe hij hier terechtgekomen is. Hij weet niet eens waar hij is! Is hij ontvoerd? Meegenomen door ufo’s? Alien abduction? Of heeft hij simpelweg een zeer levendige, vervelende nachtmerrie waar maar geen einde aan komt?

Als het een droom is – het best mogelijke scenario – voelt het wel heel echt aan. Want waarom doen zijn voeten zo vreselijk veel pijn terwijl ze op deze staalharde rots staan? Waarom voelt zijn lichaam zo verkleumd aan alsof hij hier al uren in deze ijzige kou ligt? Waarom zien zijn vingers er zo blauw uit? Hij voelt zich ellendig, zijn hoofd tolt, hij is duizelig.

Denk, Stef. Denk!

Hij pijnigt zijn hoofd, maar het enige wat steeds terugkomt is zijn verjaardag. De telefoon. De selfies. Muziek. En dan hier.

Volgende week gaat hij naar een nieuwe school. Een nieuwe school, nieuwe vrienden, nieuwe leraren – alles nieuw. Hij gaat naar het internaat. Dat heeft hij zijn ouders zelf gevraagd, want hij wil het absoluut maken als muzikant. Hij had zich ingeschreven bij een conservatorium en moest daarvoor elke dag lang onderweg zijn. Zijn ouders gingen meteen akkoord, ook al twijfelde zijn vader of hij het nodige doorzettingsvermogen zou hebben.

Hij kán hier gewoonweg niet zijn, hij moet aan zijn nieuwe carrière beginnen. Het is belachelijk om tegengehouden te worden door iets absurds als een uit de kluiten gewassen droom.

De laatste vakantieweek stond vol gepland met leuke dingen die hij van plan was met zijn ‘oude’ vrienden. Zij hadden beloofd hem bezig te houden. Ze waren dit jaar niet op reis gegaan. Hij was thuisgebleven, bij zijn ouders die ook vakantie hadden genomen om de laatste drie zomerweken samen door te brengen. Hij, de eeuwige reiziger, had dankbaar gereageerd toen zijn moeder hem vertelde dat ze samen wat zouden ‘rondhangen’.

Hij pijnigt zijn hoofd op zoek naar antwoorden. Hij is ervan overtuigd dat er geen onverwachte vakantieplannen waren geweest. Zijn ouders hadden er met geen woord over gerept. Ze bleven gewoon thuis, dat hadden ze vanaf het begin gezegd.

Maar waar zijn zijn ouders? En hoe kan hij dan opeens hier terechtgekomen zijn? Lijdt hij aan gedeeltelijk geheugenverlies? Misschien door een ongeluk? Is het nog wel augustus? Wie weet is hij enkele maanden vermist geweest, of een jaar. Misschien is hij ondertussen wel achttien zonder het zelf te weten.

Hij recht zijn schouders. Als er iets is gebeurd, zal hij het wel ontdekken.

Langzaamaan neemt de duizeling af. Hij begint zichzelf te onderzoeken. Zijn voeten zijn geschaafd, alsof hij een eind gelopen heeft. Zijn vingers zijn blauw, omdat hij al zo lang buiten is. Zijn kleding is gescheurd en bebloed. Er kleeft bloed aan zijn voorhoofd en handen. Hij voelt een scherpe pijn aan zijn slaap. Daar heeft hij een wond. Is hij verkeerd gevallen? Lijdt hij daarom aan geheugenverlies?

Hij draait zich rond om zijn omgeving te verkennen. Hij staat in het midden van een vreemd vormige, grillige rots met een scherpe schuine punt die naar de lucht wijst. Kleine stukken steen steken als messen uit de grond. Ze prikken pijnlijk in zijn voetzolen. Het lijkt wel alsof hij op een spijkerbed loopt.

De rots is het enige wat hij kan zien. De rest van de wereld is omringd door dichte nevel. Hij kan nog geen drie meter ver zien. Het lijkt wel alsof hij alleen op de wereld is. Er is geen enkel geluid te horen, geen zuchtje wind. De mist is als een dikke deken. Toch is hij niet bang.

Roepen en schreeuwen is nutteloos. Hij moet zelf hulp gaan zoeken. Hij kan hier toch moeilijk blijven staan en wachten tot de mist optrekt? Dat heeft weinig zin.

Hij zet drie stappen naar voren en spitst zijn oren. Niets. Hij loopt verder. Als hij zich inspant, kan hij in de verte water horen. Water dat tegen een muur van rotsen klotst. Wie weet ligt daar wel een boot.

Hoe verder hij boven komt, hoe meer hij hoort. Dat moet een zee of een grote rivier zijn. Hij is dus duidelijk niet thuis, in het midden van zijn eigen stad. Thuis is hij omringd door flatgebouwen. Hij moet uitvissen waar hij is zodat hij een weg terug kan vinden naar zijn woonplaats.

Vastbesloten gaat Stef op onderzoek uit. Hij klimt de rots op en houdt zich vast aan uitstekende punten, want de grond is verraderlijk glad. Af en toe struikelt hij voorover. Hij grijpt naar houvast en prikt zijn handen aan de scherpe randen. Met elke meter worden de rotsen ruwer en doen zijn voeten meer pijn. Met elke stap wordt de mist ook bedrieglijker. Het wordt snel donker. Angst knijpt in zijn hart. Stef weet dat dit niet normaal is.

Ik ga terug, denkt hij terwijl zijn benen blijven lopen.

Dan verliest zijn voet de aanraking met de grond. Hij loopt in het ijle. Er is niets meer onder hem. Met een schreeuw valt Stef voorover, over de rand, in de richting van diep water.

Wanhopig grijpen zijn handen om zich heen. Plotseling vindt hij houvast en bengelt hij aan de rand van de gladde rots. Als hij nu loslaat, is hij dood. Hij durft niet naar beneden te kijken. Hij probeert zich omhoog te trekken maar dat lukt niet, zijn handen glippen alsmaar weg.

Dan verkrampen zijn vingers. Hij laat los.

Met een gil stort Stef naar beneden... twee meter diep. Een overhangende rots vangt hem op. Hij valt met een harde klap op de steen en blijft roerloos liggen. Zijn hele lijf doet pijn. Heel even wordt het zwart voor zijn ogen. Versuft richt hij zich op. Gelukkig niets gebroken. Maar morgen zal hij onder de blauwe plekken zitten.

Stef staat voorzichtig op. De rots waarop hij staat is klein en spiegelglad. Eén verkeerde beweging en hij stort meters diep naar beneden. Angstig maar voorzichtig kijkt hij naar beneden en hij ziet enkele meters lager woelig zeewater tegen de onderkant van de rotsen klotsen. Bevend van opluchting drukt hij zich tegen de achterwand van de rots... die vervolgens opzijschuift waardoor Stef naar achteren valt, in een tunnel. Voor hij iets kan doen schuift de rotswand opnieuw achter hem dicht. Hij zit opgesloten!

Of niet?

In de verte ziet hij een lichtpunt. Verbeten loopt Stef eropaf. Zijn blote voeten trappen op kiezels, gladde rots, zeeschelpen. Nu voelt hij de pijn bijna niet meer, zijn voetzolen voelen als verdoofd. Hij is gewend geraakt aan het gevoel.

Naarmate hij het licht volgt, gaat de weg naar beneden. Het lijkt alsof hij dwars door een berg loopt. Zijn handen raken de nauwe rotswanden aan.

Als de tunnel lichter wordt, merkt hij dat het zonlicht is dat naar binnen schijnt. Het licht wordt feller naarmate hij verder loopt. Opeens staat hij buiten, aan de andere kant van de tunnel. Hier brandt de zon hevig, er is geen mist te zien, er is geen zeegeruis te horen. Hij lijkt op een andere planeet te zijn!

Hij laat de tunnel achter zich en voor hem spreidt zich een warme, zonnige vallei uit. Zijn voeten raken grassprieten aan, nat van de dauw. Meteen verzacht de pijn aan zijn zolen. Grote rode bloemen omringen hem, ze zijn prachtig van kleur en ruiken heerlijk. Hij heeft nog nooit zulke tropische bloemen gezien. Waar is hij toch? Hij begrijpt er echt niets meer van.

Achter hem bevindt zich de grote berg van steen waar hij doorheen is gelopen. Aan de andere kant van die rots ligt de zee. Er moeten hier mensen wonen die de tunnel hebben gemaakt, dat kan niet anders.

Hij ziet grote weilanden voor zich met diezelfde grote felrode bloemen. De blaadjes krullen helemaal om, ze voelen aan als zijde. Hij plukt een bloem en ruikt eraan. Dan krult de bloem helemaal open en valt uit elkaar. Er blijft niets van over.

Het wordt alsmaar vreemder.

Hij loopt verder door de weilanden tot hij aan de rand van een exotisch bos komt. Het is een gigantisch woud met vreemde, grote bomen die hij nog nooit heeft gezien, zelfs niet op National Geographic of Discovery Channel. Deze bomen moeten meerdere eeuwen oud zijn. Hij probeert zich te herinneren hoe je kunt ontdekken welke leeftijd een boom heeft, maar het antwoord komt niet.

Hij voelt een ijskoude rilling over zijn rug lopen. Dit is geen rustgevend bos dat in het zonlicht straalt. Dit woud is eng en kil. Het voelt aan alsof er elk moment wilde beesten uit de struiken kunnen springen. Hij voelt echte angst nu. Het liefst wil hij vluchten, zo ver weg mogelijk.

Een akelig geluid schrikt Stef op. Het komt uit het hart van het Woud. Het klinkt alsof iemand hard aan het huilen is. Maar het is geen gewoon gehuil, het is klagelijk en hard. Iemand heeft pijn.

Hij hoort vlakbij een tak kraken en springt verschrikt op. Er is niets te zien. En toch is het alsof iemand naar hem staat te kijken. Stef is niet snel bang, integendeel. Hij was altijd de haantje-de-voorste onder zijn vrienden, de jongen die nergens bang voor is. Dat heeft hem in het verleden al vaak in de problemen gebracht.

Hij heeft geen zin om in de klauwen van een monster te vallen. Dus loopt hij in een grote boog weg, rondom het bos, naar de weilanden die aan zijn rechterkant liggen.

Na een paar minuten lijkt het wel alsof hij opnieuw in een andere wereld verzeild is geraakt. Hij hoort schapen blaten, maar kan ze niet zien. Hier is opnieuw die vervloekte mist die de zon verbiedt te schijnen. Maar, zo denkt hij, als er schapen zijn, moeten er ook wel mensen zijn.

Hij hoort verschillende dierengeluiden en gaat eropaf. Zijn gevoel is juist: hij arriveert aan de rand van een afgesloten weiland. Prikkeldraad houdt de dieren veilig op hun plek. De mist is hier licht genoeg om toch voldoende te zien. Er staan minstens tien witte schapen en een paar zwarte. Hij fluit en de dieren komen gedwee op hem af.

Stef steekt zijn hand met plukken gras erin door het prikkeldraad. Een van de dieren grijpt naar het voedsel en kauwt lui terwijl ze naar hem kijkt. Opgelucht bekijkt hij het dier van top tot teen. Het is een gewoon schaap. Er is niets speciaals aan. Er liggen balen hooi in de wei. Andere schapen kauwen erop.

Waar hooi is, zijn mensen. Dus moet hier wel iemand wonen. Hij klopt het dier op de rug en laat de laatste grassprieten vallen. Daarna wandelt hij verder naar de volgende wei. Hier staan enkele mooie gevlekte paarden die duidelijk goed verzorgd worden. Hun voederbak zit nog vol, het water is recent bijgevuld. Ze kijken hem even nieuwsgierig aan en lopen dan weg. Deze dieren zijn tam. Meer en meer is Stef ervan overtuigd dat hier mensen wonen.

Aan de zijkant van de paardenweide ziet hij een stenen pad. Opgelucht haast Stef zich ernaartoe. Dit pad moet naar de eigenaar van deze dieren leiden, die hem zullen helpen!

De jongen loopt verder tot hij opeens in een vallei onderaan de heuvel een aantal huizen ziet staan. Het lijkt wel een klein dorp. Er komt rook uit verschillende schoorstenen.

Als hij dichterbij komt, realiseert hij zich dat het hutten van riet, houten planken en stukken rots zijn. Ze zijn met de hand gebouwd, in een vrij klungelige stijl. Ze staan in een cirkel met in het midden een plein met wat onhandig gebouwde banken.

Nog steeds is er geen mens te zien. Hij hoort paarden in hun stallen. Een kat kuiert lui op het plein. Het dorp is aan één kant genesteld tegen een grote rotswand. Aan de andere kant moet de oceaan liggen.

Stef beseft dat hij zich niet ver van de rots waar hij wakker werd bevindt. Hij heeft in een ruime boog met de rotswand mee gelopen. Het moet een klein eiland zijn waar hij is.

Zijn hart klopt in zijn keel nu hij eindelijk een spoor van menselijke aanwezigheid heeft gevonden. Er moet toch wel iemand in die huizen wonen? Hij klopt op de eerste houten deur, die het meteen begeeft en openzwaait. Binnen is niemand te zien. De binnenkant van de hut is al even kaal als de rest. Er staat enkel een geïmproviseerde tafel met daaromheen dingen die op stoelen moeten lijken. ‘Hallo?’ vraagt hij met schorre stem. ‘Hallo, is hier iemand?’

Teleurgesteld ontdekt hij dat er niemand is. Hij klopt aan bij het volgende huis. En het volgende, en het huis daarnaast. Niemand reageert, alle deuren blijven gesloten. Hij is nog steeds alleen, bedenkt hij teleurgesteld.

Verderop ziet hij een tweede groep huizen. Zij zijn groter en staan in een cirkel rond een tweede plein met daarop een grote houten tafel en verschillende houten banken. Er moet toch érgens iemand zijn, denkt Stef bijna wanhopig.

Deze keer kijkt hij eerst door het raam van de woning en ziet binnenin een interieur dat nog meer lijkt op een middeleeuws tafereel. Er is een geïmproviseerd vuur met daarop een enorme kookpot, en brood en groenten liggen op een tafel. Rammelend van de honger opent Stef voorzichtig de voordeur en gaat naar binnen. Zijn honger en zin in eten is te groot. Hij sluipt verder en grijpt een dikke snee zelfgebakken brood van de tafel.

Op dat moment gaat er een zijdeur open. Stefs hart bonst in zijn keel, heel even denkend dat er een afzichtelijke heks naar binnen zal komen die hem gaat opeten. Maar het is geen heks, het is een jongen, net als hij. Hij lijkt een jaar of veertien, gekleed in een zwarte eenvoudige broek en een grijs shirt dat vol vegen en bloem zit. Zijn blonde haar zit verward, zijn gezicht is bedekt met talloze sproeten. Hij is graatmager en ziet erg bleek.

Opgelucht glimlacht Stef. Dus er zijn mensen hier! Fantastisch. Als nu nog iemand kan zeggen wat er aan de hand is, komt het wel goed en kan hij eindelijk terug naar huis.

‘Hi,’ reageert Stef met het stuk brood nog in zijn hand. ‘Kun jij me helpen? Mijn naam is Stef. Ik denk dat ik verkeerd ben gelopen en ik weet niet wat er aan de hand is.’

Hij stopt wanneer de jongen een paar stappen in zijn richting zet en het brood uit Stefs handen grist. Woedend duwt hij tegen Stefs borstkas zodat die achteruitdeinst.

‘Hé!’ roept Stef. Hij wil terugslaan.

Hij stopt wanneer hij de jongen beter bekijkt. De blonde tiener draagt sandalen. Zijn vingers en tenen zijn vuil. En zijn kleding ziet er vreemd uit, alsof iemand oude vodden bij elkaar heeft geraapt.

‘Dit is mijn huis,’ snauwt de jongen, ‘en dat is dus mijn brood. Dief! Maak dat je wegkomt!’ De vreemde jongen grijpt naar een bezem in een hoek van de kamer en stapt op Stef af. Voor Stef iets kan doen, richt de woedende tiener zijn bezem op en zwaait er wild mee. Stef kan niet anders dan achteruit stappen en maken dat hij wegkomt. ‘Eruit! En als ik je hier ooit nog terugzie, indringer, dan jaag ik je van de rots!’

Stef strompelt achteruit tot hij met zijn rug tegen de deur staat en hij houdt zijn handen omhoog. ‘Laat me met rust!’ mompelt hij. ‘Ik heb niets gedaan. Ik zoek alleen hulp.’

‘Niet bij mij, dief!’ De blonde jongen zwaait met zijn stok en raakt Stef bijna.

Stef beseft dat hij niets kan zeggen tegen deze woedende tiener en haast zich door de deur naar buiten. Daar ziet hij opeens verschillende meisjes en jongens staan, verschillend in leeftijd. Stef schat dat ze ergens tussen de veertien en zeventien zijn. Even oud als hij dus. Zij komen dichterbij tot ze in een halve cirkel om Stef heen staan. Sommigen hebben stokken vast. Ze dragen allemaal dezelfde soort kleding als de blonde tiener die hem net aanviel. Hier zijn geen meisjes met make-up of jongens die mooie designerkleren dragen. Ze lijken wel uit een achterbuurt van de stad te komen, of uit een ver verleden. En er zijn geen telefoontjes te zien. Achter hem is het huis van de blonde jongen. Hij kan geen kant meer op.

Stef houdt zijn handen opnieuw omhoog. ‘Laat me met rust,’ zegt hij met bevende stem. ‘Ik heb niets misdaan. Ik zoek alleen een manier om naar huis te gaan. Ik zoek iemand om mij te helpen. Ik weet niet waar ik ben of wat er is gebeurd. Ik wil alleen naar huis.’

Een meisje stapt naar voren. ‘Wie ben jij, vreemde?’ vraagt ze streng.

‘Stef. Wie ben jíj?’

‘Kaat. Hoe ben je hier gekomen?’

‘Dat weet ik niet. Ik werd hier vanochtend wakker. Op die rots daar. Is er iemand die me kan uitleggen waar ik ben en wat er aan de hand is? Ik weet écht niet wat er aan de hand is. Ik zoek een manier om thuis te komen. Hebben jullie een telefoon?’

‘Telefoon?’ De jongeren kijken elkaar vreemd aan.

‘Of een andere manier om mijn ouders te bereiken? Waar zijn jullie ouders?’

De tieners zeggen niets.

‘Kan iemand me helpen uit te zoeken hoe ik hier ben beland?’ roept Stef wanhopig uit.

‘Weet jij dat dan niet?’ vraagt Kaat en ze kijkt naar de anderen die een voor een hun wenkbrauwen optrekken of fronsen. ‘Wat is het laatste wat je nog weet, vreemde?’

‘Ik ben gaan slapen in mijn eigen bed en werd hier wakker. Waarom noem je me steeds vreemde?’

‘Weet je nog wie je bent?’

‘Natuurlijk. Wat voor een domme vraag is dat? Tuurlijk weet ik dat.’

‘Je naam?’

‘Stef. Dat heb ik al gezegd.’

‘Waar kom je vandaan?’

‘Een stad.’

‘Hoe kom je hier?’

‘Dát weet ik nou net niet. Dat zeg ik toch? Ik probeer uit te vissen wat er aan de hand is! Waarom stel je zulke absurde vragen?’

‘Jij weet dan wel wie je bent, maar wij weten dat niet,’ zegt een andere jongen. Hij stapt naar voren en steekt zijn hand uit. ‘Je gaat ons geen kwaad doen, of wel? Wij zullen je wel helpen, Stef. Mijn naam is Wim. Of zo noemt men mij hier in ieder geval, want mijn echte naam weet ik niet.’

Aarzelend steekt Stef zijn hand uit om die van Wim te schudden. Tot hij Kaat ‘Grijp hem!’ hoort roepen en hij beseft dat hij in de val wordt gelokt. De tieners willen hem vangen en opsluiten.

‘Nee,’ roept Stef en hij duwt Wim op de grond. Daarna begint hij te lopen en duwt nog meer jongeren opzij voor ze hem kunnen vangen.

‘Stop de vreemde!’ roept een andere jongen en hij rent naar voren om Stef te tackelen. Maar Stef is een goede loper, zelfs op blote voeten. Zonder na te denken zet hij het op een drafje en vlucht zo snel als hij maar kan weg van de groep jongeren die hem willen pakken, terwijl zijn voeten over scherpe stenen en rotsen klauteren. Hij verbijt de pijn in zijn voetzolen en denkt alleen maar aan ontsnappen.

‘Hij loopt naar de rotsen!’ roept iemand.

Stef beseft niet dat hij het gevaar tegemoetloopt in de richting van de rots waar hij wakker werd. Hij loopt recht de mist in tot hij niets meer ziet. Blindelings blijft hij vooruitgaan, zich niet bewust van het feit dat de grond onder hem spiegelglad is en de stenen zijn voeten openrijten. Zijn voeten glijden uit, het lijkt wel alsof hij zich niet staande kan houden. Toch zet hij door. Alles is beter dan dit.

‘Stef! Stop!’ roept Kaat achter hem, maar hij luistert niet. ‘Stef, de zee is daar. STOP! Je gaat vallen!’

Opeens is hij terug waar hij eerst was. De grond onder hem verdwijnt, zijn voeten glijden weg, hij verliest zijn evenwicht. Hij voelt zich voorover struikelen, de dood ligt op de loer. Deze keer zal hij niet zoveel geluk hebben.

Dan voelt hij een harde ruk aan de achterkant van zijn T-shirt. Iemand sleurt hem achteruit voor hij de afgrond in kan donderen. Hij valt naar achteren, op zijn rug. Met een harde smak komt hij met zijn achterhoofd op de grond terecht en hij ziet sterretjes. Alles wordt zwart voor zijn ogen. Hij blijft roerloos liggen.

‘Is hij dood?’ vraagt iemand.

Het antwoord hoort hij niet meer.

Hoofdstuk 2

Stef opent moeizaam zijn ogen.

Hij ligt in een donkere kamer. Hij weet niet waar hij is. De geur van bloemen dringt in zijn neusgaten. De gordijnen van de kamer waarin hij ligt zijn dichtgetrokken. Hier en daar breekt zonlicht door. Hij hoort buiten vogels fluiten. Het gefluister van mensen vlak bij hem. Op een of andere manier stelt dat hem gerust.

Waar is hij? Wat is er met hem gebeurd?

Hij beseft dat hij niet in zijn zachte bed ligt, maar op een houten plank met daarbovenop bladeren die naar bos ruiken. Hij ligt in dezelfde kleren als waarin hij wakker werd. Dit is niet zijn slaapkamer. Dan beseft hij meteen wat er is gebeurd en waarom hij niet thuis is. Hij is nog steeds hier, op die vreselijke plek.

Verward richt hij zich op en ziet in de hoek van de kamer de gestalte van een meisje. Zodra ze ziet dat hij wakker is, stapt ze in het beetje zonlicht dat door de gordijnen naar binnen schijnt. Het is Kaat.

Het was dus geen droom. Ik ben nog steeds hier... waar hier ook is.

‘Stef,’ zegt ze vriendelijk. ‘Blijf rustig. Je hebt je hoofd bezeerd. We denken dat je een hersenschudding hebt.’

‘Een hersenschudding?’

‘Ja, je ging lopen en toen viel je met je hoofd op de rotsen. Nou ja... we moesten je tegenhouden, want bij het vluchten was je bijna in zee gevallen. Wim heeft je leven gered, maar je bent nogal hard terechtgekomen. We dachten even dat je dood was, maar gelukkig is dat niet zo. Anders hadden we je moeten begraven en dat zou niet zo handig zijn geweest.’

Hij zucht diep, teleurgesteld. De klap tegen zijn hoofd heeft hem niet terug naar huis gebracht. Als het al een droom was geweest, was hij wel thuis wakker geworden. En de pijn in zijn achterhoofd voelt té echt. Dit is een echte nachtmerrie.

Verdwaasd probeert Stef op te staan, op zoek naar antwoorden.

‘Blijf rustig,’ zegt Kaat kalmerend en ze drukt hem voorzichtig terug op het bed. ‘Blijf liggen voor je opnieuw van je stokje gaat.’

Duizelig gaat Stef weer liggen. ‘Ik wil naar huis,’ fluistert hij ademloos. ‘Alsjeblieft, laat me gewoon gaan. Ik weet niet waarom jullie mij hier opsluiten. Wat heb ik misdaan?’

‘Je bent geen gevangene, Stef,’ sust Kaat. ‘Wij willen je helpen.’

‘Maar toch wilden jullie me vangen!’

‘Ja, omdat we niet wisten wie je was en hoe je hier bent gekomen. We waren bang van je.’

‘Bang?’

Kaat glimlacht. ‘Ja, stom hè? Hoe kun je nu bang zijn van iemand die even oud is als jijzelf? Toch was het zo. Maar dat is nu voorbij. We weten dat je een gewoon mens bent, zoals wij.’

‘En weet je dat nu dan wel? Waar ik vandaan kom, bedoel ik?’

‘Nee,’ glimlacht Kaat, ‘maar je liet ons wel zien dat je even bang bent als wij. Dus weten we ondertussen wel dat je net zo weinig weet als wij. We hebben veel met je gemeen. Net als jij zitten wij ook vast op dit eiland. Maar wij zitten hier al een tijdje.’

‘Ik snap het niet,’ zegt Stef. ‘Wie zijn jullie dan? Hoe komen jullie hier? En waarom zijn hier geen volwassenen? Dit klopt toch niet?’

‘Voel je je goed genoeg om uit bed te komen?’

Stef knikt.

‘Loop je niet meer weg?’

Stef schudt zijn hoofd. ‘Nee, daar ben ik te moe voor.’

Kaat lacht. ‘Je zou toch nergens heen kunnen. Alle uithoeken van het dorp worden bewaakt. Kom, we doen het rustig aan. We hebben hier alle tijd van de wereld. Als je met me meegaat, zal ik je laten zien wat ik bedoel.’

Dat klinkt niet echt goed, denkt Stef terwijl hij weer rechtop zit. Niemand heeft alle tijd van de wereld, tenzij je écht geen plek hebt om naartoe te gaan. Als er niemand op je wacht en je nooit naar school of werk hoeft. Als hij rustig zit, voelt hij zich langzaamaan minder duizelig. Dit keer gaat het een stuk beter.

‘Kom maar mee. Wacht, hier zijn wat kleren die we voor je gevonden hebben. En sandalen. We hebben je voeten verzorgd toen je sliep, want die zaten vol met wonden. Ik wacht buiten wel tot je je hebt aangekleed.’ Voor hij nog iets kan zeggen, is ze al weg.

Stef kruipt voorzichtig uit bed en trekt een eenvoudige broek en hemd aan die op een stoel naast zijn bed liggen. Hij heeft nog nooit zulke kleren gedragen, zelfs niet tijdens een verkleedpartijtje. Een bruine broek en een bruin hemd zonder knopen dat hij over zijn hoofd laat zakken. Ze lijken wel zelfgemaakt. De broek hangt met lappen stof aan elkaar, op een onhandige manier aan elkaar genaaid. Een koord houdt de bovenkant bij elkaar. Op dit moment lijkt hij wel uit een ver verleden te komen. Jeans kennen ze hier niet, bedenkt hij. De sandalen zijn iets te klein, maar dat is niet erg. Zijn voeten zijn ingepakt met witte doeken en voelen minder pijnlijk aan. Hij voelt zich beter nu hij niet meer in die kapotte kleding rondhost. Hij kijkt rond op zoek naar een klok of horloge, maar kan niets vinden. Hij heeft totaal geen idee hoe laat het is.

Als hij de slaapkamerdeur opentrekt, ziet hij dat hij in de hut is van de blonde jongen. De tiener roert in een pot op het vuur met zijn rug naar Stef toe. Kaat staat naast hem en glimlacht als ze Stef ziet. ‘Veel beter. Trouwens, dit is Peter,’ zegt Kaat. ‘Peter?’

‘Ja?’ bromt de tiener zonder naar zijn gast te kijken.

‘Wat moest jij nog zeggen?’

‘Sorry,’ mompelt hij beschaamd. ‘Sorry dat ik je liet schrikken. Als het op eten aankomt ben ik nogal heftig. Ik wilde je geen pijn doen.’ De tiener veegt zijn hand af aan zijn broek en steekt die naar voren terwijl hij voor het eerst naar Stef kijkt.

Stef aanvaardt zijn verontschuldiging en knikt. ‘Geen probleem. Ik begrijp dat je geschrokken was.’

Peter draait zich om en begint met een groot mes gemaakt van ruw hout en een stuk afgeslepen rots groenten in stukken te hakken.

‘Peter is onze kok,’ zegt Kaat. ‘Hij zorgt voor onze dagelijkse maaltijden.’

‘Jullie kok?’ vraagt Stef nieuwsgierig terwijl hij spottend naar Peter wijst. ‘Hoe oud is hij? Veertien? Vijftien?’

‘Ik ben de beste kok van het eiland,’ mompelt Peter. ‘Nou ja, ik ben ook de énige kok. En ik ben vijftien. Ik kan goed koken, heb ik altijd al gekund.’

Het ruikt inderdaad heerlijk in de kamer, denkt Stef hongerig terwijl hij probeert in de pot te kijken. Een groentesoep pruttelt op het vuur. Dan pas beseft hij wat Peter heeft gezegd.

‘Dus we zitten echt op een eiland?’ vraagt hij angstig. ‘Zijn we dan toch gevangenen?’

‘Wacht,’ zegt Kaat en ze steekt haar hand op. ‘Je bent nieuwsgierig, ik weet het, maar laten we bij het begin beginnen. Kom maar mee, Stef.’

Kaat trekt de deur open en gaat als eerste naar buiten. De tiener volgt en kijkt zijn ogen uit. Hij ziet alleen maar jongeren hier, net zoals eerder. Maar hoe kan dat? Jongeren kunnen niet alleen opgroeien op een eiland, of wel? Hij telt twintig tieners, verspreid over verschillende plaatsen in het kleine dorp.

‘Welkom op het Eiland van de Rare Dingen,’ zegt Kaat terwijl Stef naast haar komt staan. ‘Dit is ons eigen kleine paradijs. Kijk maar eens rond.’

Stef knippert met zijn ogen terwijl hij om zich heen kijkt. Overal staan dezelfde hutten die met onderdelen uit de natuur zijn gemaakt. Sommige hutten bestaan volledig uit rotsen, andere uit planken, boomstammen en zelfs bladeren. Het lijkt wel alsof ze alles hebben gebruikt wat ze konden vinden. Elke hut is met basismateriaal gebouwd.

Terwijl ze langs de hutten wandelen, kijkt hij door de raampjes zonder glas. Elk huis heeft een vuur dat aangestoken kan worden, harde houten banken om op te zitten, houten planken en stenen of houten potten.

Aan de wanden hangen gigantische stenen potten met bloemen, in de tuinen staan bomen boordevol glanzende groene appels en rijpe peren. Er staan notenbomen, bomen met exotisch fruit, druiven. Nog nooit heeft Stef zulk lekker fruit gezien. Het water loopt hem in de mond. Hij heeft razende honger. De struiken rondom de huizen zijn prachtig groen, bloemen in alle geuren en kleuren verrijken het dorp waar de tieners wonen.

Opeens ziet Stef wat Kaat ziet. Dit eiland is prachtig!

Vlakbij zijn er weilanden met koeien, paarden en schapen. Katten vlijen zich neer, honden spelen met elkaar, vogels fluiten. Een paar honden kuieren over het plein. Met de zon die op hen schijnt lijkt het wel het perfecte plaatje: een echt paradijs op aarde. Weg is de mist die zo gevaarlijk leek. Weg is het gevaar dat Stef eerder zag. Dit is het leven zoals het wellicht lang geleden was, maar dan zonder ruzies of geweld. Dit is een dorp waar jongeren in vrede met elkaar leven.

Verschillende tieners staan in groepen met elkaar te praten. Anderen klimmen op gigantische houten tuigen die overal opgesteld staan. In het midden van het plein staan banken en grote tafels.

Terwijl ze door het dorp wandelen, telt Stef alle jongeren. ‘Ik tel er twintig. Ik ben nummer eenentwintig...’ zegt hij langzaam. ‘Ik begrijp er echt niets meer van. Hoelang wonen jullie hier al? Hoe zijn jullie hier terechtgekomen?’

‘Dat weten we niet,’ zegt Kaat. ‘Niemand van ons weet nog iets van ons leven hiervoor. We weten niet waar we vandaan komen of hoe we hier terecht zijn gekomen. Het enige wat we ons kunnen herinneren is dat we op een koude ochtend naast elkaar wakker werden op een grote rots. We kenden elkaar niet en wisten zelfs onze eigen namen niet. We waren jong en vreselijk bang. Toen we op zoek gingen naar hulp, konden we niemand vinden. We waren helemaal alleen op dit eiland. Toch waren we niet bang. Het ziet er nu hetzelfde uit als toen. Behalve de hutten dan. Er verandert hier nooit iets. Het wordt nooit warmer, nooit kouder. De mist hangt elke dag over de bergen en het Woud. In het dorp is het weer altijd perfect. Het is hier een echt paradijs.’

‘En die hutten? De tafels en zo?’

‘Die stonden hier al. Alles leek wel voor ons klaar te staan. Toen we beseften dat we helemaal alleen waren, waren we eerst heel bang. We wisten niet wat ons overkwam of wat we moesten doen. Toen begonnen we te beseffen dat er niemand zou komen om ons te helpen. We hebben ons in groepen verdeeld en gaven iedereen een taak. Zo waren er jongens die konden timmeren, meisjes die goed overweg konden met dieren. Want er waren veel dieren. We hebben geleerd hoe we hen tam konden maken, zodat ze ons voedsel konden geven.’

‘Heb je enig idee hoelang jullie hier al zijn?’

‘Weken,’ zegt Kaat. ‘Of maanden... jaren... wie weet? Ik ben de tel kwijtgeraakt. Voor mijn gevoel leven we al voor eeuwig op deze manier. We hebben geprobeerd de tijd bij te houden, maar dat lukt niet. Hoe kun je de tijd bijhouden als je niet weet waar je begonnen bent? Uiteindelijk maakt dat niet meer uit. We zijn hier heel tevreden zo.’

‘Maar je was toch nieuwsgierig?’

‘Natuurlijk. We zijn op onderzoek uitgegaan. In het Grote Woud wisten we snel dat we niet konden overleven. Het zit daar vol met vreemde beesten waar we zelfs de naam niet van weten. Ze vielen ons aan. Ze blijven gelukkig in hun deel van het eiland en wij vermijden hen. Ze weten amper dat we bestaan. Daarom blijven we altijd in het dorp en het kleine bos dat je daar ziet.’ Kaat wijst naar een mooi groen bos aan de rechterkant van het dorp. ‘Daar is het veilig.’

‘En de rotsen? Ik heb daar een tunnel gevonden.’