Twintig minuten

Kortverhalen

TWINTIG MINUTEN

Thriller - kortverhalen

Verschijningsdatum: 4 maart 2022

© 2022 Sandra J. Paul, Elise Devos, Elliot Hyland, Luna Kelder, Cecile Koops, Aysline McGrath, M. S. Rengers, Melanie Steentjes, Joany Taanman, Stef Van Overstraeten

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510546

NUR-code: 330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Tijd – Sandra J. Paul

Eén seconde. Meer heeft iemand niet nodig om een andere mens te doden. Eén seconde maar. Een weloverwogen – of net niet – besluit om te doden, dat niet meer teruggenomen kan worden.

Eén seconde maar. Een besluit, genomen op dat ene moment, waarin het besef komt dat het niet anders meer kan. Op het moment dat ik de beslissing neem, weet ik dat er geen terugweg meer is. Dit is het einde.

Eén minuut. Meer heeft een mens niet nodig om te sterven. Eén minuut of minder. Zestig seconden. De eerste seconde zet het sterven in gang, de andere negenvijftig zijn het begin van het einde. Zestig seconden waarin lijden leidt naar de dood. Waarin een lichaam zijn ziel opgeeft, die vervolgens naar iets vertrekt waar nooit iemand van is teruggekeerd.

Ik ben niet gelovig. Hemel en hel kunnen me niet schelen. De hel is elke dag.

Maximum één minuut. Of zo dacht ik toen ik het deed. Want één minuut werden er tien, en tien werden er twintig. De klokt tikt onverbiddelijk door.

Twintig minuten, twaalfhonderd seconden. Het lijden gaat door. Twintig minuten waarin ik hem zie doodgaan. Zonder stem, zonder smeken, zonder snakken naar adem. Hij lijdt gewoon.

Medelijden heb ik niet. Zijn lijden is nog altijd veel korter dan het mijne is geweest.

Dat van mij duurde driehonderdvijfenzestig dagen. Ik wil niet weten hoeveel uren, minuten, seconden dit waren. Precies een jaar geleden brak hij mijn wil en mijn geest. Ik heb beiden nooit meer teruggevonden.

Twintig minuten. Voor de wijzer van de klok naar de eenentwintigste minuut gaat, houdt hij op met ademen. Zijn ogen staren in het niets, een blauwe schijn danst op zijn lippen. Wit schuim ontsnapt uit zijn mond.

Ik kijk naar de fles rattenvergif op het aanrecht, en naar zijn gevallen kop koffie ernaast. Een kopje thee zal me smaken.

Onze verwoesting – Elise Devos

Ik rende voor mijn leven. Op zo’n moment zou alles aan me moeten voorbijflitsen, maar ik zag niets. Ik zag geen beelden van verre vakanties of schandaleuze kerstdiners. Mijn hersenen konden alleen zware voetstappen en een diep gehijg achter mij registeren, niet de donkergrijze donderwolken of bedwelmende hitte op deze doorsnee zomeravond.

Of ik werkelijk aan het vertragen was, wist ik niet. Hoe dan ook, het monster naderde met de seconde. Mijn longen voelden alsof ze op het punt stonden te barsten en mijn mond snakte naar water.

Blijven rennen, je bent er bijna. De bestemming was in zicht. In het verlengde van het voetpad stond de eikenhouten voordeur trots naast de brievenbus als een baasje naast zijn hond. Lichte regendruppels vielen uit de lucht, ze konden op geen slechter moment komen.

––––––––

Ik dacht dat ik het ging halen. Ik dacht het echt, maar net voordat mijn hand de deurknop raakte, trok hij aan de zoom van mijn T-shirt. Uit evenwicht gebracht, viel ik met mijn volle gewicht op het beest. Ik verstijfde van angst en voelde zijn harige ledematen tegen mijn blote bovenarmen. Ze bewogen hevig onder mijn lichaam en zouden zeker blauwe plekken achterlaten. Rillingen liepen over mijn rug tot aan mijn tenen. Ik trok mijn neus op. De onaangename geur van natte hond drong mijn neusgaten binnen en ik had de neiging om te kokhalzen.  

Het geblaf van de hond onder mij veranderde in een zacht gejank, maar ik voelde allesbehalve medelijden. Ik was eerder opgelucht en kon normaal ademen. In deze wereld gold de wet van de sterkste en deze keer overwon mijn achterwerk. Ik stond recht en keek niet meer om.

––––––––

Ik draaide aan de deurknop en gaf de voordeur een harde duw. Door de warmte waren alle deuren een paar millimeter gezwollen en was het praktisch onmogelijk om ongehoord het huis binnen te gaan. Het hels schuren van de deur op de vloer weergalmde in de smalle gang van het rijtjeshuis en ik hoorde mijn moeder al roepen vanuit de keuken.

‘Nico, kom eens!’

Ik zuchtte. Zij was de reden waarom ik ’s avonds zo lang wachtte om naar huis te gaan. Een pint gaan drinken in de kantine was vaak aantrekkelijker, dan thuis komen en het overbodig gezaag van mijn moeder aanhoren.

Als geliefde spits van onze lokale voetbalploeg, zagen ze mij graag komen in het clubcafé en werd ik regelmatig getrakteerd. Ik zeg geen nee tegen gratis bier.

Ik liep de woonkamer binnen en het leek alsof het er nog warmer was dan buiten. Ik voelde een druppel zweet over mijn rug rollen en bedacht dat het nog een lange avond ging worden.

‘Nico! Wat heb je verdomme nu weer gedaan? Die T-shirt heb je nog geen jaar en hij is al voor de vuilnisbak.’

Ik negeerde haar en nam een willekeurig glas van het aanrecht om het te vullen met water. Mijn T-shirt was inderdaad gescheurd, je kon de afdruk van tanden in bloederige puntjes zien op mijn zongebruinde buik.

‘Was het weer de hond van Patricia? Dat vuile viswijf moet leren haar beesten in hun hok te houden.’

Als ik een hond zag, wilde ik altijd zo snel mogelijk wegrennen en dat was meestal wat ik deed. Achteraf zei men dat ik gewoon had moeten blijven staan of de hond had moeten aaien. Niemand begreep mij. Ik zie meer dreiging in een chihuahua, dan in een terrorist met een bomgordel.

‘Je bent niet eens half de man die jouw klootzak van een vader was. Groei op en jaag die hond weg, in plaats van zelf de benen te nemen.’

––––––––

Ik was het al gewend dat mijn moeder lachte om mijn kynofobie, ze vond dat ik me er gewoon overheen moest zetten. Ze liet het zo gemakkelijk klinken dat ik me vaak een nietsnut of een nutteloos schepsel voelde. Vroeger durfde ik voor te stellen om samen onze problemen aan te pakken. Ik zou van mijn angst voor honden afkomen, en zij zou stoppen met roken. Geen van de twee werd ooit overwonnen en de gezondheid van mijn moeder was nu lang niet meer een van mijn zorgen.

Ik vulde het glas en nam een slok van het koele kraantjeswater.

‘En het geld groeit niet op mijn rug. Denk je dat T-shirts goedkoop zijn?’

Haar wazige ogen en rosérode wangen verraadden dat ze gedronken had. Vroeger zag ze er sporadisch zo uit, maar tegenwoordig was dit het enige beeld dat ik me van mijn moeder kon herinneren. Ik wist niet meer hoe haar oprechte glimlach eruitzag en haar parfum gaf mij niet langer een vertrouwd gevoel. Soms dacht ik dat het haar natuur geworden was. De woedeaanvallen, haar naar alcohol ruikende adem en al de ongewassen kleren waren het nieuwe normaal.

‘Ik heb het van mijn eigen geld betaald, dus er is geen cent uit je portemonnee verloren gegaan.’

Ik had een reputatie in het dorp en die kon ik niet behouden als ik op school kwam in goedkope kleren uit een discountwinkel. Merkkleren kostten geld. Geld dat ik niet had.

‘Welk geld? Je hebt het gestolen? Ik heb je niet opgevoed als crimineel!’

Je hebt mij gewoon helemaal níet opgevoed.

‘Ik heb een baan,’ zei ik en mijn moeder begon te lachen.

Ik staarde haar doodserieus aan en ik zag haar gezichtsuitdrukking veranderen op het moment dat ze zich realiseerde dat het geen grap was.

‘Wie zou jou nu willen aannemen?’ vroeg ze vol ongeloof.

‘De sportwinkel naast dat chique advocatenkantoor in de Kogelstraat had nog een vacature openstaan. De eigenaar herkende mij van het team.’

‘Wel, dan brengt die stomme voetbal toch nog iets op,’ Het was even stil en toen ging ze verder: ‘Nu je zelf geld verdient, denk ik dat het tijd wordt om bij te dragen aan het gezin’ Welk gezin? ‘Hoeveel verdien je?’

Ik kon mijn oren niet geloven. Ze verwachtte dat ik ging betalen voor haar drankprobleem? We hadden amper genoeg geld om de huur te betalen en de rest gaf ze uit aan alcohol en sigaretten. Het was een wonder dat Elsie niet gestorven was in haar baarmoeder.

‘Mijn loon is voor mezelf en om gezond eten te kopen voor Elsie,’ antwoordde ik, wetend dat het haar zou provoceren.

Het gezicht van mijn moeder vertrok. ‘Dat kind huilt alleen maar en jij wil het belonen met eten?’ Ze begon zwaarder te ademen.

‘Grote egoïst! Gun jij je bloedeigen moeder dan echt niets?’ riep ze luid en wierp haar armen in de lucht.

Het glas dat ik vasthad, werd uit mijn handen geslagen en kletterde op de grond.

‘Gooi de glazen ook maar allemaal kapot!’ schreeuwde ze hysterisch en sloeg met haar vlakke hand op mijn wang. Ik voelde de stekende pijn op mijn kaak, maar het verlangen om haar terug te slaan was groter.   Toch deed ik niets terug. Ik was beter dan mijn moeder. Haar hand ging weer omhoog en kletste met een smak op mijn andere wang. Ik deed zelfs geen moeite om haar tegen te houden.

––––––––

Ik heb geprobeerd haar van mij te laten houden. Ik haalde goede punten, hielp in het huishouden en zorgde voor de pasgeboren Elsie. Ik deed alles in de hoop dat ze trots zou zijn op mij, haar zoon. Het hebben van een normale familie was slechts een fantasie. Een afwezige vader en het geringe leefloon waren in onze situatie gedoemd te leiden tot een alcoholverslaafde moeder.

––––––––

Het hartverscheurende gehuil van Elsie was te horen tot in de keuken. Het was geen wonder dat ze wakker werd door het kabaal. Ik maakte aanstalten om naar boven te gaan waarop mijn moeder mij een duw gaf, wanhopig voor aandacht.

‘Slaap je roes uit, Katya,’ zei ik tegen de vrouw die mijn moeder was.

Ik haatte haar. Met heel mijn hart haatte ik mijn moeder. Ik zou de wereld geven voor een andere.

––––––––

Met twee treden tegelijk liep ik de trap op. In de krappe slaapkamer die ik deelde met mijn halfzus zat Elsie rechtop in haar bed. Haar gehuil sneed door merg en been. Ik kon niet geloven dat mijn moeder een ander onschuldig mens op haar vreselijke wereld had gezet. Elsie was nog maar een peuter, ze had nog een heel leven voor zich, maar ik wist dat mijn moeder Elsie’s toekomst zou verpesten uit jaloezie voor het schijnbaar zorgeloos leven van haar dochter.

Elsies gezicht klaarde op toen ze me zag en haar gekrijs stopte. Automatisch vormden mijn lippen een glimlach en ik hief haar omhoog, in mijn armen. De donkerrode schram op haar voorhoofd ontging mij niet en ik durfde niet te denken wat Katya had gedaan. Ze mompelde wat onverstaanbare woorden en legde haar hoofd in mijn nekholte.

Ik was blij dat ik Elsie de liefde kon geven die ze niet kreeg van haar moeder.

‘Je zal niet lijden zoals ik heb gedaan,’ zei ik zachtjes. Met die gedachte vielen mijn ogen dicht van vermoeidheid.

––––––––

Ik werd wakker met Elsie in mijn armen. Ik keek naar het oude klokje op het nachtkastje naast mijn bed en zag tot mijn teleurstelling dat ik amper een kwartiertje geslapen had. Het was twintig voor negen.

Het geroep van Katya was onze wekker en voor een tweede keer klonk de schelle stem van mijn moeder door het huis. Ik slaagde erin de kamer uit te lopen zonder de slapende Elsie wakker te maken.

Moedeloos trippelde ik de trap af en nog voordat ik beneden was, rook ik een verbrande geur. Ik was het wel gewend dat het soms raar rook in huis, maar deze keer had ik een slecht voorgevoel. Ik hield mijn hart vast toen ik de deur naar de woonkamer opentrok.

––––––––

Ik was voorbereid op vele dingen. Het kon zijn dat Katya vergeten was dat ze iets in de oven had gezet, ze kon dingen aan het verbranden zijn in een korf - iets wat ze wel vaker deed, of misschien had ze een van haar momenten waarop ze allemaal kaarsen aanstak voor de gezelligheid.

Wat ik echter niet verwachtte was om mijn moeder in de hoek van de kamer te vinden, scharrelend in een kast. De woonkamer was snikheet en mijn blik ging meteen naar de bron van de enorme hitte. Vlammen dansten op het zitkussen van de zetel en ik zag het vuur zich verspreiden, het verschroeide alles op zijn pad.

Mijn ogen gingen wijder van schrik en ongeloof, maar ik sloot ze direct toen de rook erin begon te prikken. Ik liet me op mijn knieën vallen, laag bij de grond zodat ik zo veel mogelijk zuurstof binnenkreeg.

Ondertussen had het tapijt al vlam gevat en mijn hersenen draaiden op volle toeren.

Er is vuur. Blussen. Ik moet blussen.

In een recordtijd kroop ik naar de keuken en nam de grootste emmer vanonder de gootsteen. Met het pisstraaltje water dat uit de kraan kwam, ging het vullen van de emmer veel te lang duren.

Tuinslang.

Ik zette de emmer terug neer en snelde naar de achterdeur die leidde naar ons minuscuul tuintje. Ik was opgelucht dat de tuinslang nog op de buitenkraan aangesloten was. Ik nam het uiterste van de slang vast en wist toen al dat hij nooit lang genoeg zou zijn om de brandende zetel te bereiken.

Ik liep opnieuw naar de keuken en griste de emmer mee, ging terug naar buiten en begon te vullen. Al snel was hij halfvol en ik rende alweer naar binnen, dit keer om te blussen.

Mijn moeder was nog steeds aan het zoeken in de kast alsof haar leven ervan afhing.

Ik smeet de inhoud van de emmer op de zetel en rook steeg op. Er klonk een sissend geluid en even leek het alsof het vuur begon te doven, maar ik had te snel gejuicht. De vlammen laaiden terug op, sterker dan voorheen. Het vuur verspreidde naar de gordijnen en kwam gevaarlijk dicht bij de drankkast. In mijn eentje zou ik het vuur nooit kunnen blussen.

‘Katya, bel de brandweer, ik haal Elsie.’

‘Ben je gek? Ik laat mijn juwelen niet achter. Ik moet en zal ze vinden!’ riep ze.

Er was geen tijd om te discussiëren, ik moest Elsie halen.

––––––––

Ik ging met reuzenstappen van drie treden de trap op. Mijn lijf was gevuld met adrenaline, maar het was een andere soort dan hetgeen ik kreeg bij het scoren van een doelpunt.

Ik nam de slaapdronken Elsie in mijn armen en ze keek verwilderd om zich heen.

‘Luikt laal,’ zei ze en duidde met haar kleine wijsvinger het topje van haar neus aan.

‘Ja meid, het ruikt hier een beetje raar, hé,’ antwoordde ik, waarop ze hevig begon te knikken.

Ik stond op de drempel van de kamer toen Elsie uitriep: “Ula! Ula luikt niet laah.”

Het tutje in haar mond hopte op en neer.

‘Ruikt Ula niet graag? Vind ze de geur ook niet lekker?’

‘Ja, meeneem.’