Een spoor van inkt

Muriel Verhulst

Een spoor van inkt

Verhalenbundel - jeugd

Verschijningsdatum: 18 maart 2022

© 2022 Muriel Verhulst

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464510577

NUR-code: 283/284

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Code Rood

2032, de Kanaaleilanden.

De landing

Louane staarde zenuwachtig door de doorzichtige wanden van de heli-bel. Onder haar leek de landbouwgrond een lappendeken en de bossen waren net broccoliroosjes.

‘Prachtig hè, dit wijde zicht?’ vroeg tante Vie. Trots bestuurde ze het vliegtoestel. ‘Met de heli-bel lijkt het of je zelf door de lucht vliegt, zoals een vogel.’

Louane glimlachte en rolde met haar ogen. Tante Vie zag alles graag vanuit het oogpunt van vogels, ze was een zoöloog die vooral zeevogels bestudeerde. Oom Victor had dit toestel vast voor haar gebouwd, hij was wetenschapper en uitvinder. De laatste jaren werkte hij aan één of ander waterproject. Daarom woonden ze op een verlaten Kanaaleilandje tussen Engeland en Frankrijk. Het was jaren geleden dat Louane hen nog had gezien want ze zonderden zich af voor hun werk.

Toen ze het vasteland achter zich lieten en boven de zee vlogen, greep Louane de armleuning stevig vast. De knokkels van haar linkerhand werden wit door de kracht die ze op de leuning zette. Haar rechterhand liet ze er wat bij hangen. Daar zat dat vreemde ding. Ze wou het niet, het hoorde niet bij haar.

‘Axel staat al op je te wachten,’ zei tante Vie. ‘Hij is net terug van internaat en zal samen met jou de vakantie op ons eiland doorbrengen. Tof hè!’

Louane zuchtte. Het zouden lange weken worden. Haar neef was twaalf, net zoals zij, en ze kende de knul eigenlijk niet. Een “piep” vroeg haar aandacht. Ze keek op het schermpje om haar polsband en zag het gezicht van haar moeder. Ze tikte in dat ze nog niet geland waren.

Plots zakte de heli-bel loodrecht naar beneden. Louane slaakte een kreet en keek boos naar tante Vie.

‘Oeps, even een hapering. Dit toestel heeft nog wat kinderfoutjes, het is een prototype dat je oom nog moet verfijnen,’ grinnikte ze. ‘Maar geen nood, ik weet er weg mee.’

Net voor ze het water bereikten schoot de heli-bel terug naar boven. Louane zag lijkbleek. Niet opnieuw, dacht ze, en keek naar het ding dat nu haar arm verving.

‘Sorry, Louane,’ zei tante Vie zacht. ‘Ik weet wat je onlangs hebt doorstaan. Het was een verschrikkelijk ongeluk en het spijt me zo dat je je arm moest verliezen, maar je leeft nog en daar ben ik oneindig blij om.’ Ze legde haar hand medelevend op Louanes knie. ‘Ik hoop dat je bij ons wat rust zal vinden.’

‘Ik zet nooit meer een voet in water,’ mompelde Louane. Ze zag zo wit als een doek. Voor haar ogen speelde het ongeluk zich opnieuw af. Hun gehuurde speedboot was met een ongelofelijke snelheid op een veerboot gebotst. Die beelden en de verschrikkelijke knal zouden haar nooit meer verlaten. Ze schudde haar hoofd en wilde er niet aan denken.

‘Kijk,’ riep tante Vie, ‘daar is ons eiland!’

Met tegenzin keek Louane naar beneden. Het stukje grond in de zee leek klein en kaal, met rotsige kusten en kleine baaien. De zon schitterde op de glasramen van de villa op het rotsplateau.

‘Hier zijn we dan,’ zei tante vrolijk. Ze landde in de grote tuin en liet de heli-bel zachtjes zakken op het grasveld. Het gras waaide naar alle kanten tot de schroefvleugels waren uitgedraaid. Louanes neef kwam met zijn handen in zijn zakken aangeslenterd.

‘Ha, die Louane,’ zei hij toen hij voor haar stond.

‘Axel,’ begroette ze hem terug. Ze voelde zijn blik over haar robotarm glijden.

Hij wees ernaar. ‘Cool, zo wil ik er ook één.’

Louane keek hem vies aan. Ze werd rood, woede borrelde op. ‘Zal ik dan eerst je arm afhakken?’ snauwde ze. Wat dacht die knul wel?

Tante Vie kwam erbij staan. ‘Hèhè, er wordt hier niets afgehakt.’ Ze lachte krampachtig en wierp Axel een blik toe op een manier die hem duidelijk maakte dat hij zijn excuses moest aanbieden.

‘Sorry, Lou,’ zei hij. ‘Ik wilde je niet beledigen, ik wou het wat luchtig houden, begrijp je?’

‘Mijn naam is Louane,’ antwoordde ze kribbig. Wat een stom idee van mama om te denken dat het er hier beter aan toe zou gaan. Niemand begreep haar, haar vrienden lieten haar links liggen, en ze begreep zichzelf ook niet. Haar schouders zakten. Ze trok de mouw van haar T-shirt wat meer over de metaalblauwe structuur van haar robotarm en slenterde naar het huis.

‘Ja, laten we naar binnen gaan,’ zei tante weer vrolijk. ‘Ik heb al thee en koekjes klaargezet.’

Alsof dat alles oplost, dacht Louane.

Axel fluisterde naar zijn moeder. ‘Wat doe je nu? Wij hebben nooit thee- en koekjesgedoe.’

‘Stil toch, we moeten haar op haar gemak stellen.’

Louane draaide zich om. ‘Voor mij hoef je je niet anders voor te doen, tante.’ Ze glimlachte flauwtjes en zei luchtig: ‘Ik wil jullie vakantie niet verpesten.’ Ook al is mijn leven voor altijd vergald, dacht ze erbij.

Tante liep naar voren en legde een hand op Louanes schouder, maar toen ze de materie van de robotprothese voelde die op haar schouder was aangehecht, trok ze haar hand weer weg.

‘Voelt gek aan, hè?’ zei Louane wat bitsig.

‘Ja, vergeef me, ook wij moeten even wennen. En je hebt gelijk, laten we niet doen alsof, maar onszelf zijn. Eerst gaan we wel die verdomde koekjes eten en theedrinken, die staan er nu toch! Wie als eerst aan de deur is, krijgt een dubbele portie!’ Om haar en Axel in de achterhoede te houden, rende de vrouw zigzaggend en met woest in het rond maaiende armen.

Op Louanes lippen brak met tegenzin een glimlach door en ze zette het op een lopen achter haar tante aan.

––––––––

Ontdekkingen

Na de thee en koekjes pakte Louane haar koffer en tassen uit. Mama had haar T-shirts mooi opgevouwen. Ze greep er met beide handen naar, maar de vingers van haar robothand klemden de stapel niet goed vast en alles gleed erdoor. Ze probeerde het opnieuw. De robotvingers klauwden nu in de stof en maakten er een boeltje van. Boos zwierde ze de hoop in de kast. Met de rest ging het al niet beter. Hoe drukker ze zich erover maakte, hoe moeilijker het ging en haar humeur zakte onder nul. Teleurgesteld gebruikte ze alleen nog haar linkerhand. Waarom hing die robotarm aan haar lichaam als ze hem niet kon gebruiken? Mama had gezegd dat ze zichzelf wat meer tijd moest geven om te wennen, toch bleef ze onhandig met dat ding omgaan. Woede borrelde op en ze wou ergens tegenaan schoppen, maar ze hield zich in. Ze leek wel een dwaze driftkikker. Waarom kon ze daar niet mee ophouden en misschien toch wat geduldiger met die robotarm zijn?

Verdrietig viel ze op het bed neer. Met haar stripalbums op het nachtkastje leek deze kamer nu een beetje van haar. Ze zou wel zien hoe het hier zou lopen. Alle kamers in het huis waren ruim en met veel licht door al het glas zodat het leek alsof ze buiten leefden en dat was wel fijn.

Een zacht klopje op haar deur liet haar opschrikken.

‘Wil je de omgeving verkennen?’ vroeg Axel voorzichtig achter de deur.

Haar oude sneakers had ze al klaargezet in de hoop om buiten wat rond te hangen en ze nam ze in haar hand. ‘Ik kom eraan.’ Ze schoof haar voeten erin en knielde neer om de veters te strikken. In haar hoofd wist ze precies hoe het moest, maar haar robothand werkte niet mee. Ze trok een zuur gezicht, hier kwam weer niets van, ze leek wel een kleuter! Die waardeloze arm verpestte alles. Ze vloekte, mama had gelijk, ze had haar lievelingssneakers niet moeten meenemen. Driftig schopte ze de schoenen uit en nam de nieuwe witte met een klittenband.

––––––––

Axel deed of hij niets van haar driftbui had gemerkt en leidde haar rond in het huis. Tante was nergens te bespeuren, vast vogels gaan beloeren.

‘Waar is je vaders labo?’ vroeg Louane benieuwd. ‘Hij werkt aan een speciaal project, niet?’

‘Hij heeft verschillende werkplaatsen. Nadat hij de plannen heeft uitgetekend, knutselt hij alles in elkaar in zijn bouwplaats. Kom, dat is buiten in die grote hangar.’

‘Heeft hij in die hangar de heli-bel gebouwd?’

Axel knikte. ‘Ik weet niet wat hij daar nog allemaal uitspookt, ik mag daar niet altijd binnenlopen, maar nadat hij de aqua-bel uitvond, is hij verhuisd naar een onderwaterstation en labo. Daar brengt hij nu het meeste van de tijd door.’

‘Akwa-wat?’

‘Aqua is latijn voor “water”.’

‘Ah, vandaar.’ Louane knikte, maar ze kon zich er niets bij voorstellen.

‘Het is zoals de heli-bel waarmee je hier naartoe bent gevlogen, maar dan een onderwatervoertuig. Alles is ook transparant zodat je overal om je heen kan zien.’

Louane rilde. ‘Niets voor mij. Ik haat water. Is dat daar een bunker, half onder de grond?’

‘Ja, die is gebouwd in de Tweede Wereldoorlog,’ zei Axel. ‘Stevige dingen. Paps gebruikt het als opbergplaats, en van daaruit kan hij met een lift zijn onderwaterstation bereiken. Maar dat is allemaal topgeheim.’

‘O, jee,’ zei Louane.

‘We hebben geluk, ik zie dat de poort van de hangar open is. We kunnen binnen gluren, wat denk je?’

‘Mij best,’ glunderde Louane.

Een felle lamp verlichtte de werkruimte. Nieuwsgierig wandelde Louane rond. Het was er zo goed als leeg, piekfijn opgeruimd en dus teleurstellend. Op een grote werktafel stond een vreemd ding, een grote bol met daarop een kleine, zoals een sneeuwman maar dan in lichtgrijs metaal. Toen Louane in de buurt kwam, piepte er een fel geluid waarop haar robotarm onmiddellijk reageerde. Haar robotvingers maakten een klauwende beweging en ze kon ze niet stoppen. ‘Wat gebeurt er?’ riep ze in paniek. Als een magneet vlogen de bollen van de tafel naar Louanes arm en klikte zich met een vreemd “ping” geluid op haar bovenarm vast. Ze gilde en sloeg naar het metalen ding dat nu tegen haar arm plakte. De kleine bol draaide zich naar haar gezicht. Toen zag ze dat het een robotje was met twee grote ogen die in en uit het hoofd zoomden. Zijn mechanische wenkbrauwen schoten de hoogte in.

‘Wat is dit?’ riep Louane stomverbaasd. ‘Haal het van me af!’

Axel sprong van de ene voet op de andere, en om het niet uit te proesten hield hij zijn hand voor zijn mond.

‘Moet je naar de wc?’ vroeg Louane boos. Waarom hielp die knul haar niet?

‘Dat is Ping,’ zei hij.

Bij het horen van die naam, draaide de kleine robot zijn hoofd naar Axel.

‘Ik wist niet dat paps hem nog had. Hij put blijkbaar energie uit jouw robotarm.’

‘Feestelijk bedankt,’ sneerde Louane. ‘Zeg nu niet dat ik met hem opgescheept ga blijven.’

‘Je moest je gezicht eens zien, Lou,’ zei hij.

‘Ik heet Louane,’ zei ze venijnig.

‘Cha-grij-nig,’ zei Ping en zijn wenkbrauwen daalden tot net boven zijn ingezoomde ogen.

Axel greep naar zijn buik van het lachen en Louanes gezicht werd nog meer een donderwolk.

‘Geweldig, het spreekt,’ zei ze.

‘Laat me even bekomen en dan haal ik Ping van je af.’

‘P-I-N-G,’ zei Ping met een metaalklank in zijn stem.

Axel trok zijn gezicht terug in de plooi en nam Ping stevig vast. ‘Klaar, ik ga trekken, trek jij tegen, Lou?’

Louane rolde met haar ogen. ‘Wat dacht je dat ik ging doen, duwen?’ Ze zette zich schrap. Maar hoe ze ook probeerden, Ping kwam niet los.

‘Dit wordt een klus voor paps,’ zei Axel buiten adem.

‘Geweldig is dit.’ Louanes mond trok in een streep. ‘Nu heb ik nog meer robots aan mijn lijf, kan ik nóg meer een freak worden?'

‘Fan-tas-tisch,’ antwoordde Ping terwijl zijn hoofd ronddraaide en zijn ogen in en uit het hoofd zoomden.

‘Jullie worden vast goede vriendjes,’ grapte Axel.

Louane liet haar wenkbrauwen vervaarlijk zakken. ‘Dat zal wel.’ Ze hield haar woede in, de stoom kwam net niet uit haar oren.

‘Kom, het is vast al tijd voor het avondeten en vanavond eet paps mee.’

––––––––

Ping

‘Wat is er hier gebeurd? Jullie hebben Ping gevonden!’ Oom Victor trok grote ogen. ‘Ik wou hem nog wat bijwerken.’ Hij knipoogde naar tante Vie.

‘Is dat nu een manier om Louane te begroeten?’ berispte ze hem.

Louane legde haar robotarm met aanhangsel op de tafel en trok haar lippen samen.

‘Interessant,’ mompelde oom, ‘jouw robotarm heeft Ping terug opgewekt. Mag ik eens dichterbij kijken?’

‘Ga je gang,’ zei Louane. Haar ogen versmalden tot spleetjes. ‘En haal dat ding er alsjeblieft vooral van af.’ Door haar robotvingers leek een zenuwtrek te lopen.

‘Hou je vingers stil, Louane,’ zei oom Victor.

‘Alsof ik dat niet probeer! Ik heb mijn arm niet onder controle! Omdat het mijn arm niet is!’ brieste ze. De vingers bewogen naar alle kanten en ze werd vuurrood.

‘Kijk naar mij Louane,’ zei tante Vie rustig. ‘Je krijgt die arm onder controle, maar niet als je je opwindt. Oom Victor kan je vast scheiden van Ping.

Uit de polsband van Oom Victor kwam een indringend “biep” geluidje. Hij las het bericht. ‘Sorry, maar dat wordt nachtwerk,’ zei hij. ‘Er begint nu een dringende online vergadering.’

‘Ik breng je eten wel naar het labo,’ zei tante Vie met een zucht.

‘Kijk, Ping kruipt in zijn schulp!’ riep Axel verschrikt. De robot had zijn kleine, ronde hoofd ingetrokken in zijn lichaam en was nu één ronde, metaalachtige bol. ‘Je maakt hem bang, Louane. Hij heeft je niets misdaan, dus wees kalm.’

Waarom, dacht Louane, maakte iedereen zoveel drukte om de zogenaamde gevoelens van een robot in plaats van om die van haar? Ze keek naar het robotje, ademde diep in en uit en zei zo rustig mogelijk: ‘Het spijt me, Ping. Het is cool. Alles in orde,’ loog ze.

Ping kroop terug uit zijn bol. Zijn ogen zoomde zenuwachtig in en uit. ‘Vrr-iend?’

‘Merkwaardig dat hij zo op jou reageert,’ zei tante Vie. ‘Morgen gaan we naar Oom Victors nieuwe labo, daar heeft hij wel iets om je van Ping los te koppelen.’

‘Cool, ik hou van dat nieuwe labo!’ riep Axel. Verheugd veerde hij overeind van zijn stoel en sprong van de ene voet op de andere.

‘Moet je weer naar de wc, neef?’

‘Hè, jij altijd met je wc, ik druk gewoon mijn opwinding uit, als dat mag.’

‘Toegestaan,’ zei ze kort en ze rolde met haar ogen. Misschien moest ze toch ook wat opletten voor de gevoelens van anderen.

‘Het is zo cool onder water,’ glunderde Axel.

‘Eh, onder water? Ik denk dat ik daarvoor pas.’ Haar gezicht werd wit.

‘Oei, dan blijft Ping aan jou vasthangen,’ zei Axel. ‘Ach ja, dat is niet zo erg. Alleen ’s nachts niet schrikken als zijn ogen in- en uitzoomen.’

‘Ik haat water, ik kan dit niet.’ Ze keek verschrikt naar tante Vie.

‘Je zal geen water voelen of zelfs horen, Louane. Het is heel veilig, het is een huis onder water.’

‘Nee, nooit.’

‘Denk er toch eens over na,’ zei tante Vie. ‘Maar draag intussen wel zorg voor Ping.’

Louane gluurde naar hem. Zijn bolle hoofd knikte in haar plaats.

‘Ping zorgt voor Lou,’ zei het robotje.

‘Hey, hoorde je dat, hij kan al zinnen zeggen. Vast jouw goede invloed, Lou.’ Axel knipoogde naar haar.

Ze draaide haar ogen opnieuw omhoog.

‘Dat is wel cool want Ping lijkt jouw persoonlijke papagaai, zoals bij piraten,’ glimlachte Axel.

‘Zo, dat is dan geregeld,’ zei tante Vie en ze negeerde Axels uitspraak. ‘Louane gaat naar het labo als ze daar klaar voor is en als mijn timing klopt, dan is onze ovenschotel dadelijk gereed.’ Een “tuut” uit de keuken bevestigde haar woorden.

––––––––

Die eerste nacht had Louane een nachtmerrie. Voor haar ogen speelden de laatste ogenblikken van het bootongeluk zich af. Hun speedboot stevende met een ramkoers af op de logge veerboot. Haar vrienden sprongen gillend over boord, maar zij verstijfde. De knal van de botsing was oorverdovend, ze vloog tegen een wand van de veerboot en kneep haar ogen angstig dicht. Achter haar oogleden spatten de kleuren zwart en rood op. Met een eng, langzaam opbouwend geluid kraakte en plooide de veerboot rond de geplette speedboot. Een stalen plaat raakte haar rechterschouder en de pijn was zo ondragelijk dat ze zichzelf voelde vallen in een draaikolk van zeewater. Daarna werd alles zwart.

Met een schok werd ze wakker, eerst wist ze niet waar ze was, maar toen herinnerde ze zich dat ze bij oom en tante op het eiland logeerde. De fantoompijn die ze meestal na zo’n nachtmerrie in haar geamputeerde arm had, was minder dan gewoonlijk. Ze keek naar Ping. Kwam het door dat ding? Gek, bovenop de microrobots die in de koker van haar bionische arm zaten en die de signalen van haar hersens opvingen om de bewegingen vlot te laten lopen, had ze er nu een extra robotje bij.

Ping keek op. ‘Mooi vannacht,’ zei hij. Zijn ogen zoomden naar het raam.

Ze gleed uit het bed en ging bij het raam zitten. Sterren glinsterden aan de hemel, ze werd er helemaal rustig van. Zo mooi had ze die nog nooit zien schitteren. Dat kwam omdat er hier geen luchtvervuiling was. Mama had alle voordelen opgesomd om op dit eiland de vakantie door te brengen, en die sterrenhemel was niet overdreven.

––––––––

Geen brein

Met slaapogen kwam Louane de keuken binnen.

‘Heb je lekker geslapen?’ vroeg tante Vie. Haar laptop stond open en ze tokkelde erop.

‘Niet echt,’ antwoordde Louane. ‘Ik wist me geen blijf met al die robots aan mijn lijf.’

Tante glimlachte. ‘Wil je een vers eitje? Van onze eigen kippen.’

‘O, ja, lekker,’ smikkelde Louane.

‘Jij mag ze gaan rapen, de emmer staat naast de deur. Je vindt de kippetjes achter het tuinhuis.’

‘Hoe? Met die robotarm verpest ik het vast.’

‘Je hebt toch nog een arm.’

‘Met mijn linkerhand ben ik ook onhandig,’ antwoordde Louane sip.

‘Leer met beiden samenwerken, zo kan je meer dan je denkt. Ik moet dit rapport over de jan-van-gent dringend afwerken en doorsturen. De nieuwe camera die Roxie draagt, geeft geweldige beelden weer.’

‘Wie is Roxie?’

Tante trok een fotoboek op haar stapel papieren. ‘Kijk, Roxie is een jan-van-gent. Ik stuur regelmatig beelden van haar camera door naar mijn kantoor op het vasteland.’

Louane zag een grote, slanke, witte vogel met een gelige kop en spitse toelopende vleugels met zwarte punten.

‘Ze heeft een spanwijdte van wel twee meter en is één van de grootste vogels van de Noord-Atlantische oceaan. Doordat er enkele jaren geleden een vogelziekte uitbrak, is de jan-van-gent een bedreigde vogelsoort geworden. Deze zeevogels bouwen hun nesten hoofdzakelijk met zeewier, maar vanuit zee pikken ze ook allerlei plastic rommel op, zoals kunststofnetten die ze in hun nest verwerken. Dat veroorzaakte meer dan eens verstrikking bij de arme beestjes, waardoor ze sterven. Ze zijn ook erg kwetsbaar voor olievervuiling van schepen. Dat is waarom oom Victor naar nieuwe brandstoffen zoekt voor zowel op zee als in de lucht. Deze mooie vogels leggen maar één krijtblauw ei en gebruiken hun grote zwemvliezen om de eieren op te warmen. Als er iets misgaat, of als eieren worden achtergelaten, dan broedt mijn broedkast het ei uit zodat dit zeldzame leven niet verloren gaat. We willen deze prachtige zeevogels op de meest natuurlijke manier helpen. Dat gaat traag, maar hier rond het eiland kunnen ze nog vrij en redelijk veilig leven en komen ze niet in broedboerderijen terecht. We moeten er streng op letten dat er geen illegale handel in deze eieren komt.’ Even keek tante bedrukt, maar toen zei ze: ‘In de veranda heb ik drie eieren in mijn broedkast liggen.’

‘O, dat wil ik wel eens zien,’ zei Louane. ‘En wat geks doet die vogel hier?’ Ze wees naar een foto.

‘Torpedo-duiken. Als ze vissen dan durven ze wel van 30 meter hoogte de zee in te duiken, zoals een torpedo, en zo vangen ze de grotere vissen onder water. Om de enorme klap in het water op te vangen, hebben deze vogels een verstevigde schedel en onderhuidse luchtkussentjes. In het onderwaterlabo is dat prachtig om te zien. Je moet beslist eens gaan kijken.’

Louane mompelde: ‘Nee, dank je feestelijk.’

‘Als je niet graag eieren raapt,’ ratelde tante verder, ‘dan moet je wachten tot Axel wakker is en dat kan nog wel even duren.’

‘Ik ga wel,’ zei Louane beteuterd. ‘Maar niet boos zijn als ik een ei breek.’

Tante Vie was alweer aan het tokkelen.

Bij de deur plooide Louane de robotvingers in een haak en met haar goede hand plaatste ze het handvat van de emmer erop. Ze stapte geërgerd naar buiten. ‘Wel, Ping, wat denk jij daarvan? Ik als gast moet mijn eieren zelf rapen, mooi is dat.’

‘Leuk,’ zei Ping.

Louane draaide met haar ogen. ‘Eens zien hoe leuk dat is.’ Terwijl ze liep, wiebelde de emmer over haar robotvingers en botste telkens tegen haar been. Ze zuchtte en wisselde naar haar linkerhand.

Bij het kippenhok liepen de kippen kakelend rond. Gehurkt baande Louane zich een weg naar binnen. Hoeveel eieren zou ze mogen rapen? Vier zou wel voldoende zijn. Ze spande zich nauwlettend in om haar robotvingers rond het ei te vouwen. Nog een klein beetje. Ze beet op het topje van haar tong. Yep, dit ging lukken. Ze draaide haar pols zodat het ei in de handpalm viel, maar hierdoor schoten haar vingers open en rolde het ei eruit. Het spatte open op de grond. ‘Nee!’ schreeuwde Louane boos.

‘Te veel denkwerk,’ zei Ping.

‘Hoezo, ik moet toch leren coördineren!’ riep ze woedend.

‘Nog één,’ zei Ping rustig. ‘Nu geen brein.’

‘Mijn brein moet de verbinding maken met die verdomde robots in mijn lichaam!’ brieste Louane.

De kippen stoven weg na haar uitval.

‘Kippetjes bang,’ zei Ping.

‘Ja, omdat jij mij opjut,’ zei ze, ‘en omdat ik die stomme eieren moet rapen.’ Terwijl ze maar door bleef mopperen, legde ze zonder erbij na te denken twee eieren in de emmer.

‘Geweldig!’ riep Ping.

‘Jezusmina!’ schreeuwde ze. ‘Het is me gelukt, Pingeling!’

‘Leuk,’ riep Ping.

‘En nog wel zonder na te denken!’

‘Geen brein,’ zei Ping.

‘Jawel, mijn brein deed het vanzelf. Heb jij mij geholpen, Ping?’

‘Geen hulp van Ping.’ Zijn ogen zoomden in alsof hij beschaamd was.

‘Nu de andere eieren nog. Als ik tegen jou praat en mezelf afleid, dan lukt het. Wat een vondst, Ping.’

‘Een makkie,’ antwoordde Ping terwijl zijn ogen in- en uitzoomden.

‘Hey, zeg,’ klonk Axels stem. Louane bonkte met haar hoofd tegen het dak van het kippenhok, maar ze glimlachte.

‘Hoe zit dat met die eieren?’ zeurde hij. ‘Ik heb reuzehonger.’

Louane trok haar hoofd uit het hok en toonde vol trots de vier eieren.

‘Ik weet niet of jij er wel één krijgt,’ treiterde ze. ‘Wat denk jij Ping?’

‘Plaagstok,’ zei Ping.

‘Jullie zijn al goede maatjes zie ik,’ grinnikte Axel. ‘Geef die emmer maar aan mij, voor je over je voeten struikelt.’

‘Geen denken aan, ik draag er zorg voor tot ze in de pan liggen!’

‘Ook goed, ik rammel van de honger.’ Hij tikte tegen haar rug. ‘Wie eerst bij het huis is!’

‘Lekker niet, ik ga deze eieren niet breken, maar ga je gang, ren erop los!’

––––––––

Het eiland

Na een stevig ontbijt nam Axel Louane mee op verkenning. Hij vertelde dat ze op een paar uur tijd over heel het eiland konden rondwandelen. Ze namen een verrekijker mee om vogels te spotten. Louane was verbaasd over de vele bloemen die in het wild groeiden. Zelfs op de rotsen was er prachtig gele stekelbrem te vinden. Langs de wegen kwamen ze viooltjes tegen en sleutelbloemen en margrieten. Louane plukte een mooie tuil voor tante Vie. Nu rolde Axel met zijn ogen.

‘Kom,’ zei hij, ‘er is meer te zien.’ Hij liep naar de rand van de klif en wees naar een breed zandstrand en kristalhelder water dat zachtjes aan land golfde.

Door de verrekijker tuurde Louane naar het strand en omhoog langs de klif. Plots gilde ze. ‘Een jan-van-gent valt uit zijn nest!’

‘Ha, geen zorgen maken, die vogels laten zich in het water vallen omdat ze zwaar en log zijn en zo tot diep in de zee kunnen duiken. Op land zal je hen niet gauw vinden want daar zijn ze het kwetsbaarst. Kom, hierlangs is een pad naar beneden.’ Hij liep ernaartoe, maar Louane volgde hem niet. Hoe mooi het water ook was, ze had er nog een afkeer van.

‘We gaan niet in het water, Lou, we gaan op het strand lopen. Kom, dit is iets bijzonders!’

Met tegenzin daalde ze het smalle kronkelpad af.

‘Dit zand bestaat uit miljoenen kleine stukjes schelp.’

Ze hurkte, legde de bloementuil neer en schepte met haar vingers door het schitterende zand.

‘Oh,’ riep Ping.

Louane lachte. ‘Wil jij ook eens voelen?’ Ze boorde nu haar robotvingers in het zand.

‘Mooi,’ zei Ping terwijl zijn ogen in- en uitzoomden van verwondering.

‘Wat een grappig kereltje toch,’ glimlachte Axel.

Een jan-van-gent vloog over de zee. Louane greep de verrekijker en volgde de vogel. ‘Is dat Roxie?’

‘Ik denk het niet. We zullen morgen dichter naar haar nest gaan, nu is het lunchtijd.’

Ze beklommen het pad en liepen naar huis.

––––––––

Tante Vie had de tafel al gedekt, het versgebakken brood rook uitnodigend. Louane stak de tuil bloemen naar tante uit. ‘Wat lief!’ kirde ze en ze omarmde haar nichtje.

‘Eet paps met ons mee?’ vroeg Axel.

‘Nee, hij eet in zijn labo. Morgen is een belangrijke dag en hij is nog bezig met voorbereidingen. Je weet toch nog dat wij in de ochtend vertrekken naar het vasteland.’

‘Ja, jullie interview voor een wetenschappelijk magazine. Ik zag nog een aankondiging op Insta-nieuws.’

‘Exact. Luister, er is brood genoeg om de dag door te komen en er ligt pizza in de diepvries. Morgen zijn we alweer terug voor het avondeten. We nemen de heli-bel, dan kunnen we die nog wat uittesten.’

Wauw, dacht Louane, een hele dag alleen op dit eiland.

Tante Vie boog naar Louane toe en zei samenzweerderig: ‘Axel heeft zijn instructies gekregen. En als er iets ernstigs is, kunnen jullie altijd contact met me opnemen.’ Ze wees naar het scherm op haar polsband. ‘En als al deze drukte voorbij is, neem ik jullie mee opstap naar het grootste eiland hier, Jersey.’

‘Oh, tof,’ zei Louane en nam een sneetje van het heerlijke brood.

‘Heerlijk,’ zei Ping.

Tante glimlachte. ‘Zal oom Victor Ping nog van je arm afhalen?’

‘Dat is oké, oom heeft het nu veel te druk en ik denk dat Ping een goede invloed op me heeft, want kijk, ik snij mijn boterham in twee zonder dat er een ramp gebeurt!’

‘Dat is geweldig, Louane,’ zei tante en ze knipoogde naar Axel. ‘Wat gaan jullie vanmiddag doen?’

‘Ik heb een stapel strips bij,’ antwoordde Louane. ‘Zullen we in de tuin wat lezen, Axel?’

‘Cool. Vandaar die loodzware tassen,’ zei hij.

––––––––

Alleen

Louane schrok wakker uit haar angstdroom. Elke nacht was het dezelfde. Ze gooide de lakens van zich af en ging aan het raam zitten. De sterren fonkelden aan de hemel, maar lang zou het niet meer duren want de ochtend viel in. Ze liep naar bed, trok de deken er af en wikkelde zich erin. Zo zette ze zich weer voor het raam om de ochtend te zien intreden.

Met het glasraam tegen haar voorhoofd werd ze wakker. Ze knipperde met haar ogen en zag de heli-bel voorbijvliegen. Hoe kon ze nu in slaap zijn gevallen? Axel zou vast al op zijn.

Snel trok ze het T-shirt en de short aan die naast de stoel waren gevallen en slofte naar de badkamer waar ze wat water in haar gezicht plensde. Terwijl ze naar beneden liep, draaide ze haar haren met een elastiek in een knotje zodat het als een kokosnoot boven op haar hoofd stond. ‘Dat lukt ook al best, hè Ping?’ Het kokosnootje wiebelde.

‘Geen brein,’ antwoordde hij.

‘Yep, ik mag over die dingen niet nadenken, en dan lukt het vanzelf,’ glimlachte ze.

Uit de keuken klonk een slaperige stem. ‘Ah, wie hoor ik daar al op deze geweldige dag?’

‘Jij bent uit je nest gevallen zeker?’ grinnikte Louane. ‘Oh, gaan we Roxies nest bespieden?’

‘Eerst ontbijten, mams heeft alles voor ons klaargezet.’

‘Jummie, ja, ik sterf van de honger.’ Ze smeerde een dikke plak boter op het rozijnenbrood en loerde al naar de yoghurt en de verse aardbeien uit de moestuin.

––––––––

Een half uur later waren ze gewapend met de verrekijker op pad. Een zachte zeebries blies door hun haren en de dauw lag nog op het gras. Louane ademde diep in, alles geurde zo heerlijk fris.

‘Er zijn verschillende holen in de klif waar vogels zitten,’ zei Axel belerend. ‘Roxies nest is boven het hol met de rode markering.’

‘Daar!’ Axel wees en gaf Louane de verrekijker. ‘Ze komt net aangevlogen. Maar wat is dat?’

Van over de zee sjeesde een speedboot dichterbij en legde aan bij de Schelpenbaai. Axel viel op zijn buik en trok Louane mee. Enkele mannen sprongen in een rubberbootje en peddelden naar het strand. ‘Dit voorspelt niets goeds,’ zei Axel, hij fronste zijn wenkbrauwen. ‘Op het eiland worden geen bezoekers toegelaten. We moeten naar huis.’

Ze kropen overeind, maar enkele drones zo groot als een zitzak vlogen over hun hoofd. Twee vlogen recht op Roxies nest af. Eén bleef boven Axel en Louane zweven. Hij had hen in zijn vizier. Zijn lange armen grepen naar Axel. Verschrikt deinsde hij achteruit.

‘Pas op!’ schreeuwde Louane. Met grote ogen keek Axel achterom naar de afgrond, maar hij verloor zijn evenwicht op de brokkelende stukjes rots en gleed van het smalle pad af. Louane grabbelde naar zijn zwaaiende armen maar miste. Meer rots brokkelde af en Axel viel naar beneden. Hij gilde en graaide naar een struik tussen de rotsen.

Louane viel op haar buik en stak haar robothand naar Axel uit. ‘Kruip iets hoger op die struik en neem mijn hand. Vertrouw me, Axel!’ Hun ogen vonden elkaar.

Hij zwaaide met zijn andere arm en stak die uit naar Louane. Onmiddellijk klemden de robotvingers zich om Axels pols. Een ijzeren grip. Voor hij een gil kon slaken, zwierde ze hem met een krachtige beweging op het pad. Verdwaasd bleef hij liggen. ‘Wat? Hoe?’

Maar zelfs Louane was verbaasd van wat ze net had gedaan. Tijd om te bekomen was er niet want het geluid van de schroeven van een oude helikopter trok hun aandacht.

‘Opschieten!’ piepte Ping.

‘Axel, we moeten hier weg, die drone heeft vast al rapport uitgebracht aan die indringers!’

De drie drones hingen nu rond de holen van de jan-van-genten. De oude helikopter cirkelde rond en jaagde de vogels weg, zodat de drones in de nesten konden komen.

‘Ze komen voor de eieren!’ riep Axel verbijsterd.  ‘Ik moet Code Rood in werking zetten.’ Hij greep Louanes hand en samen renden ze naar het huis.

––––––––

Daar aangekomen vergrendelde hij de deur en liep naar het bureau. Hij opende een kast en sloeg op een grote, rode knop. Sirenes loeiden. Rode lichtjes flikkerden.

Louane keek angstig rond en legde haar handen over haar hoofd. Na enkele minuten stopte het geloei en de plotse stilte deed pijn aan haar oren.

‘Kom, we bekijken de life-beelden van Roxie, als ze daar is, is er vast op te zien wat die dieven bij haar nest uitvoeren!’ Hij rende naar de computer en in enkele seconden zagen ze alles wat Roxies camera filmde terwijl ze rond haar nest vloog. Vol afschuw keken ze toe hoe de drones de eieren uit de nesten roofden.

‘Dat lijken me geen lieverdjes in die helikopter.’ Louane kreeg het benauwd.

Een piepend geluid schrok het tweetal op.

‘Dat is mams,’ zei Axel. ‘Code Rood heeft hen en de politie gealarmeerd. ‘Mams, paps, ons eiland wordt belegerd door een helikopter en drones die eieren stelen! Er zijn ook mannen in een speedboot gestrand,’ riep hij opgewonden.

‘Wat? Hoe?’

‘De beelden van Roxie tonen alles.’

‘Stuur door,’ zei oom Victor. ‘En blijf zitten waar jullie veilig zijn. Wij zijn al onderweg en de politie ook!’ De angst in zijn stem verontruste Louane.

––––––––

Vluchten

Hamerslagen dreunden tegen de glazen ramen.

‘Zal niets uitmaken, dit is beveiligd glas,’ zei Axel stoer, maar Louane zag de onrust in zijn ogen.

Toen brulde een mannenstem: ‘Kom naar buiten, nu het nog kan!’

‘Hierheen,’ riep een schorre mannenstem. ‘We moeten koste wat kost de camerabeelden van die rotvogel bemachtigen. Die twee etters zitten binnen als ratten in de val.’

‘Ja, baas,’ klonk een andere stem.

De hamer galmde nog een paar slagen en stopte toen.

‘Ze geven het op.’ Hoop kwam op in Axels ogen. Maar toen schraapte een scherp geluid door het huis. En het geluid van aangedreven vuur.

‘Een brander?’ Axel zei het vol ongeloof en Louane grabbelde zijn arm vast.

‘Stuur die beelden snel door, Axel. Dat is belangrijk bewijsmateriaal!’

‘Wat als ze toch binnenkomen en alles vernielen?’

‘Als ze doorkrijgen dat we die beelden hebben verspreid,’ zei Louane, ‘dan zullen ze snel op de vlucht slaan voor de politie want die kan hen nu herkennen.’

Axel maakte zijn hoofd helder. Zo snel als hij kon verzond hij de beelden naar het kantoor van zijn moeder en naar de iPad die ze had meegenomen.

‘Vluchten,’ zei Ping.

‘Ping heeft gelijk, wij moeten hier ook weg. Naar paps labo!’

‘Dan moeten we naar buiten, dus nee, no way Axel!’

‘Ha, nee, Ik heb nog geen kans gehad je te vertellen over een ondergrondse gang naar de bunker. Van daaruit gaat er een lift naar het onderwaterlabo!’ Zijn ogen blonken. ‘Dat is ons vluchtplan, Lou, die boeven zullen hier niets vinden.’

Louane kreunde. ‘Onder water, meen je dat?’

‘Neem je tandenborstel mee, we verhuizen!’

Echt, nu flauwe grapjes maken? Ze rolde met haar ogen en hielp de computer en ander materiaal van tante in een rugzak te steken. ‘De broedkast!’ riep ze benauwd. ‘No way dat de dieven die eieren te pakken krijgen!’

‘Dat is een zwaar ding.’

‘Tantes printertafeltje staat op wieltjes!’

‘Snel, daarheen!’ Hij hing de zware rugzak op zijn rug. ‘Ik ga al naar de broedkast en zie hoe ik die kan afkoppelen.’

Louane snelde om het roltafeltje en toen ze in de veranda kwam, stond Axel klaar om de kast erop te tillen. Ze rolden het naar de bijkeuken waar Axel op een lichtschakelaar drukte. De voorraadkast schoof naar voren. Louanes wenkbrauwen schoten de hoogte in. ‘Wauw, hoe cool is dat!’

Hij grijnsde en wenkte om snel in de opening te komen. Het tafeltje met de broedkast kon er net in. ‘Ik duw wel,’ zei Louane. Vastberaden klemde ze haar robotvingers rond het tafelblad.

Opnieuw drukte Axel op de schakelaar en de voorraadkast sloot zich achter hen. Het was pikdonker en kil. Op de grond stond een campinglamp en wanneer Axel die inschakelde, gaf dat net voldoende licht in de gang.

Boven hen ging het enge geluid om in het huis door te dringen ongestoord verder. Louane kromp in elkaar terwijl ze snel doorliepen. De gang helde zacht naar beneden en om de tafel niet uit haar grip te laten glijden, zette ze zich schrap. Ze bereikten een ladder tegen de muur waarboven een stalen luik zat.

‘O nee,’ mompelde Louane wanhopig. ‘Die kast krijgen we nooit naar boven!’

Geconcentreerd tikte Axel een code in en het luik, wat een lift was, zakte langzaam naar beneden. Om haar bewondering te tonen, tapte ze op zijn schouder.

Bovengekomen sloot hij het luik af en nu stonden ze in een kleine, afgesloten ruimte in de bunker. Daar stond een glazen liftkooi. Louanes hart werd steeds onrustiger. Nog dieper de grond in?

De lift daalde nog een klein stukje onder de grond en toen gleed de cabine door een horizontaal stuk, tot ze daglicht zag. Haar ogen werden groter dan schotels: ze hingen aan een kabel boven de zee en zakten langs de rotswand tot op de waterspiegel. Zo dompelde de liftkooi hen de zee in. Louane hapte naar adem en wist niet waar eerst naar te kijken.

‘Axel,’ zei ze. ‘Dit kan ik niet aan!’ Ze kneep haar ogen dicht, maar dit maakte het nog erger. Ze zag weer de beelden van het ongeluk voor zich en zakte neer op de grond zonder het roltafeltje te lossen.

‘Rustig,’ suste hij. ‘We zijn zo in het labo. Hij legde een arm over haar schouders. ‘Alles gaat goed, er is niets mis in het water.’

‘Adem,’ zei Ping. ‘Visjes, zo mooi. Oh, kijk, die vliegt!’

Omdat Ping en Axel zo rustig bleven, won Louanes nieuwsgierigheid het van haar angst en ze opende één oog.

‘Dat is een vleet, als mams dit zou zien, zou ze in haar nopjes zijn want die komen niet veel meer voor.’

‘Die vis is zo groot,’ zei Louane verwonderd, ‘en zo sierlijk.’

De vleet fladderde rond de lift en Louane keek haar ogen uit naar de bovenkant van de vis die grijsbruin was met rode en ovale gele vlekken. Wanneer hij ronddraaide zag ze zijn grijs met zwarte stippen op de buik. ‘Gek, de mond zit onderaan de kop.’

‘Er is zoveel te zien onder water.’ Axel nam haar arm. ‘Pas op, nu ga je een zachte plop voelen. We landen in het labo.’ Hij tikte weer een code in.

Alles was doorschijnend als glazen wanden. Er stonden computerschermen en camera’s en een lange werktafel die vol lag met papieren.

‘Je kan de roltafel nu wel lossen, Louane, je hebt dat schitterend gedaan.’ Hij zocht en vond een contact om de broedkast terug op aan te sluiten. ‘Zo, deze zijn dan toch al gered.’ De eieren roteerden automatisch en alles leek in orde. Toen liet hij de zware rugzak van zijn rug glijden.

In een naastgelegen ruimte stond een toestel zoals de heli-bel.

‘Is dat de aqua-bel?’ vroeg Louane.

‘Ja, ook een prototype. Paps maakt er nog proefritjes mee. Het is zijn droom om meer onderwatervervoer uit te vinden, zoals een aqua-bus om meer mensen te kunnen verplaatsen. Het belangrijkste zit hem in de brandstof die wordt gebruikt in deze nieuwe voertuigen. Dus geen benzine of dieselolie meer. Hij werkt aan iets nieuws en het lukt al voor kleine modellen. Die kan hij zelf bouwen en wanneer dit goed gaat, kan er aan het grotere werk worden gedacht. Zijn plannen worden nog geheimgehouden, want je kan je indenken dat leveranciers van benzine en dieselolie dit niet echt verwelkomen. Hetzelfde geldt voor de heli-bel.’

‘Wauw, wat spannend. Zouden die dieven ook voor de plannen van je vader komen?’

‘Ik denk het niet, anders waren ze eerst naar het huis gegaan.’

‘Ja, zeldzame eieren interesseren hen meer.’

Intussen waren ze het labo binnen gekomen.

‘Kijk!’ riep Louane. ‘Is dat geen jan-van-gent die in het water duikt om vis te vangen?’ De vogel had zijn vleugels naar achteren gevouwen en dook met hoge snelheid met de snavel recht naar beneden. ‘Werkelijk zoals een torpedo.’ Met open mond keek ze de vogel na.

Axel lachte. ‘Waaien, misschien is het Roxie die ons nu filmt!’

Louane vond het niet grappig. ‘En wat nu?’ vroeg ze. ‘Kan je je ouders van hieruit bereiken?’

Axel schudde zijn hoofd. ‘Hier is er alleen een communicatiesysteem met het huis. Onder water werkt ons polsscherm niet.’

Pings ogen zoomden in en uit. De kleine robot nam alles in zich op.

‘Wat is er Ping?’ vroeg Louane.

‘Mooi hier, maar ook als rat in val.’

––––––––

Onderwaterstation

‘Ping heeft gelijk,’ zei Louane. ‘Als ze ons vinden, kunnen we niet meer weg.’

Axel schudde zijn hoofd. ‘Het bewijsmateriaal en de eieren zijn hier veilig. Maar het zit me dwars dat wij geen zicht hebben op wat er boven gebeurt.’ Hij fronste zijn wenkbrauwen en keek naar zijn polsscherm. ‘Meer nog, mams en paps zullen doodongerust zijn. We moeten naar boven om hen te bereiken.’ Hij liep naar de afgesloten ruimte waar de aqua-bel stond en opende de sluisdeur.

‘Wow,’ zei Louane, ‘kun jij dat ding besturen?’

‘Daar komen we gauw genoeg achter.’ Met een frons op zijn voorhoofd trok hij een klep op het toestel omlaag. De doorzichtige bel opende zich en hij stapte aan boord van het watervoertuig.

‘Spannend,’ zei Ping.

‘Ik vind dit maar niks,’ antwoordde Louane en ze kruiste haar armen over haar borst. De beweging met beide armen ging heel natuurlijk.

‘Goed gedaan,’ zei Ping. Zijn zoomende ogen rustten op haar robotarm. ‘Geen brein.’

Louanes gezicht was een donderwolk, maar Ping had gelijk. Als ze niet nadacht over het gebruik van haar robotarm, dan werkte die vanzelf goed.

‘Een rat of een vis?’ Pings ogen zoomden in en uit.

‘Hè, Ping,’ pruilde ze. Alweer moest ze toegeven dat hij gelijk had en ze ging naast Axel op de passagiersstoel zitten. Dit voelde net zo aan als in de heli-bel. De bel sloot zich af.

Aandachtig bekeek Axel het besturingspaneel en las wat er in vetgedrukte letters bijstond.

‘Klaar om te gaan?’ grijnsde hij en drukte een blauwe, grote knop in die de deur naar het labo verzegelde. Langzaam opende een paneel zich zodat zeewater zachtjes binnenstroomde en de aqua-bel onder water kwam te staan zoals in een sluis. Zodra het paneel volledig open was, navigeerde hij het voertuig uit de sluis en voer in de zee.

‘Dat gaat goed,’ glunderde hij.

‘Jawel, kapitein,’ antwoordde Louane nog een beetje benauwd, maar ze was algauw verrast door het moois onder water. De bodem was rotsig met zeewieren en grassen. Was dat een anemoon? Ze keek naar haar neef en besloot zijn concentratie niet te breken met haar vragen. Het onderwaterstation van oom Victor werd kleiner en kleiner. Verschillende visjes zwommen langs hun voertuig, maar haar gedachten dwaalden af naar wat hen te wachten stond. Plots zwom een monsterachtige vis met open bek tegen hun aqua-bel. Ze gilde en drukte zich tegen de rugleuning van haar zetel. Venijnige tandjes en gemene, bolle ogen staarden haar aan. Louane gruwelde van de pinnen op de rug van de ronde, enge vis.

‘Een zeeduivel,’ zei Axel rustig. ‘Die gaat wel weer weg.’

Louane ontspande. Als Axel dit normaal vindt, zal het wel oké zijn zeker? dacht ze. Toch bleef ze gespannen als een veer en wist met zichzelf geen blijf.

‘Zonlicht,’ zei Ping en zoomde met zijn ogen.

Louane keek op haar polsscherm en probeerde contact te krijgen met tante Vie. Er stonden al verschillende oproepen te wachten. ‘Ha, tante,’ zei ze. ‘Wij zitten in de aqua-bel!’

‘Eindelijk hoor ik iets van jullie,’ zuchtte tante opgelucht.

‘Vanuit het waterlabo konden we jullie niet bereiken.’

‘Wij komen over enkele minuten aan. Wat een ellende toch, ik ben zo blij jullie te horen.’

‘We zijn bijna boven,’ riep Axel.

Nu komt het, dacht Louane. Het was mooi net onder het wateroppervlak met het zonlicht dat er een beetje doorschemerde. Langzaam bracht Axel het voertuig boven het water. Op dat moment hoorden ze de schroeven draaien van een oude helikopter die dichterbij kwamen. De boeven! De loop van een geweer kwam tevoorschijn en richtte zich op de aqua-bel. Een salvo van kogels doorzeefde het zeewater. Een tweede helikopter zette de achtervolging in, dat was de kustpolitie! Axel liet de aqua-bel duiken, maar verloor de controle over het toestel. Zijn ogen stonden wild en Louane kon zijn paniek ruiken.

‘Hebben die kogels ons geraakt?’ schreeuwde ze. Ze zocht naar barsten.

‘Nee, ik denk het niet, maar ik was zo geschrokken dat ik per ongeluk iets heb aangeraakt, denk ik. Laat me even kijken.’

De aqua-bel draaide rondjes en zakte steeds dieper in de zee. Louane werd er misselijk van. Pings ogen draaiden alle kanten uit. ‘Niet leuk,’ zei hij.

Koortsachtig zocht Axel een oplossing. ‘Ah, hier is het!’ Hij drukte een knop in en onmiddellijk hield het draaien op.

‘Dat was niets te vroeg,’ mompelde Louane met een hand voor haar mond.

‘Man in zicht,’ riep Ping.

‘Hè?’ vroeg Axel. Van de inspanning om het toestel terug onder controle te krijgen, had hij een rode blos op zijn wangen gekregen.

‘Ja, daar!’ Louane wees. Een lichaam zakte spartelend in de diepte.

Zonder aarzelen navigeerde Axel de aqua-bel naar de man toe. ‘Dat is één van de boeven!’

‘Die moet je vangen, Axel!’ riep Louane. ‘Hier, kijk. Volgens mij is dit de grijparm van de aqua-bel!’ Ze wees naar een hendel.

‘Test jij dit uit?’ zei Axel kalm, maar zijn hart bonsde tegen zijn ribben. ‘Ik breng ons voertuig tot dicht bij de man.’

‘Hield die vent nu maar eens op met spartelen,’ bromde Louane. Ze drukte op een knop en uit de aqua-bel schoof een grijparm. Met vlotte bewegingen bestuurde ze de grijper en ving de arm van de man.

‘Yes,’ juichte Axel. ‘Nu naar boven met onze vangst.’

Louane glimlachte trots.

Zodra hun vaartuig het wateroppervlak doorbrak, nam Louane contact op met tante Vie. ‘Tante,’ riep ze opgewonden. ‘Wij hebben één van de boeven gevangen die in het water was gevallen!’

‘We vliegen naar jullie toe!’ Tantes stem sloeg over van de emoties. ‘En wees toch voorzichtig!’

––––––––

Een goede vangst

Eenmaal boven water kon Axel zich goed oriënteren. ‘We varen naar de Schelpenbaai met die kerel op sleeptouw,’ grijnsde hij. De grijper hield het hoofd van de man net boven water. De boef schreeuwde allerlei verwensingen.

‘Hou je mond dicht, man, straks heb je een borrel binnen!’ bromde Louane.

In korte tijd voeren ze naar de baai. De speedboot van de dieven was weg. In het ondiepe water activeerde Axel de rupsband die van onder de aqua-bel tevoorschijn kwam.

‘Wat een handig ding!’ riep Louane. ‘Oom Victor is echt de max!’

Ze reden het zandstrand op en de man strompelde naast hun voertuig. Met zijn vuist bonkte hij woedend op het toestel. ‘Maak mij onmiddellijk los uit dit grijpding,’ brulde hij. ‘Wat denken jullie etters wel niet.’ Hij schopte en tierde.

Axel fronste zijn voorhoofd. ‘Doe geen moeite, man, die grijparm laat niet los.’

‘Geen lieverd,’ zei Ping.

Louane trok een bezorgd gezicht. ‘Ik ben bang dat hij onze mooie aqua-bel gaat beschadigen. Laat me eruit,’ zei ze. ‘Ik heb een idee.’

De koepel opende zich en Louane sprong op het zand. Voor de boef er erg in had, greep ze de pols van zijn nog vrije arm.

‘Au,’ schreeuwde hij verbaasd. ‘Wat heeft dit te betekenen, rotmeid?’

‘Nog een robotarm,’ verklaarde Louane. ‘Maar dit is de mijne en ik laat je ook niet los.’ Ze trok de geschrokken man net zover van de aqua-bel weg zodat zijn voeten hun vaartuig niet meer konden raken. ‘Schop er nu maar op los, kerel.’

‘Haar kracht is niet te onderschatten, dus geef het gewoon op,’ sprak Axel sussend.

De man zag paars van woede en vuurde een salvo van verwensingen op haar af, maar ze grijnsde zelfvoldaan.

Axel wees in de lucht. De heli-bel zette zacht de landing in op het schelpenzand. Axel en Louane beschermden hun ogen voor het opvliegende zand. De helikopter van de kustwacht naderde ook.

Axel rende naar zijn ouders en werd helemaal nat gezoend. Louane zuchtte opgelaten terwijl tante Vie en oom Victor haar zo stevig knuffelden dat ze bijna geen adem meer kreeg. ‘Straks thee met koekjes?’ grapte ze.

‘Afgesproken,’ zei tante met een ondeugende schittering in haar ogen. ‘Dat wordt een nieuwe traditie!’

Nu rolde Axel met zijn ogen, maar om zijn lippen vormde zich een glimlach.

De politie was intussen ter plaatse.

‘Zo, jongedame,’ zei een agent. ‘Wij nemen het van jou over, als dat goed is.’

Louane loste de grip op de pols van de boef terwijl Axel de grijper uit de aqua-bel uitschakelde.

‘Prima werk,’ knikte een andere agent. ‘Jullie zijn de helden van de dag.’

‘En de andere boeven?’ vroeg Axel.

‘Ook ingerekend. Zo, we gaan nog een verklaring van jullie afnemen en dan is dit afgehandeld. We houden jullie op de hoogte van de verdere ontwikkelingen in deze zaak.’

Axel en Louane knikten met grote ogen. Dit was allemaal zo oneindig spannend. Louane greep Axels hand en kneep erin. ‘Zeg me dat ik niet droom,’ fluisterde ze trots.

‘Geen droom,’ zei Ping terwijl zijn ogen in- en uitzoomden om alles in zich op te nemen.

Louane drukte een zoen op Pings bolle hoofd.

‘Mams, wist je dat Louane beresterk is?’ zei Axel. ‘Ze heeft me gered. Ik was van de klif gevallen en hing nog aan een struik, maar ze zwierde me met haar robotarm terug naar boven. Je had het moeten zien!’

‘Wat?’ Zijn moeder kreeg zowat een appelflauwte.

‘Geen brein,’ zei Ping.

Louane aaide over haar robotarm. ‘Ik heb er steeds meer controle over, dankzij Pings aansporingen hoort die arm nu echt bij mij.’ Ze glom van trots en legde haar nieuwe arm om het robotje heen. ‘Wij zijn een topteam!’

‘Oké, genoeg bejubeling,’ zei oom Victor. ‘Zulke avonturen hoeven zich niet te herhalen want die zijn slecht voor mijn hart. Maar inderdaad, jullie hebben het schitterend aangepakt.’

––––––––

Thee en koekjes

Een paar uren later kreeg de familie nieuws van de politie. Toen de dieven over het interview hadden gehoord en dachten dat er geen pottenkijkers op het eiland zouden zijn, zagen ze de kans schoon om de begeerde eieren te stelen. Dat was natuurlijk buiten Axel en Louane gerekend. En buiten Roxie, die ongestoord alle bewegingen van de dieven had gefilmd. Door bewijsmateriaal te willen vernietigen, verloren de boeven kostbare tijd om nog te kunnen vluchten. Code Rood bleek een succes want zo’n snelle tussenkomst van de politie was niet verwacht. Om de bende achter slot en grendel te zetten waren de filmbeelden van Roxie en de gestolen eieren ruim voldoende bewijs.

––––––––

Tante hield haar woord. Thee en koekjes stonden op de salontafel en Louane en heel het gezin zaten bij elkaar.

‘Zullen we een ouderwets bordspelletje spelen?’ vroeg Axel. ‘We hebben er nog een heleboel liggen van toen ik mijn been had gebroken.’

‘O, ja, leuk.’ Ping “pingde” los van Louanes arm en voor hij de tafel raakte, schoten er armpjes en beentjes uit zijn bolle lijf.

‘Wat?’ zei Louane ongelovig en raakte de plek op haar arm aan waarvan Ping zich had losgekoppeld.

‘Oeps,’ zei oom Victor schuldig. ‘Louane, we hebben je wat op te biechten.’

‘Ach zo?’ Louane fronste haar wenkbrauwen.

Axel maakte zich uit de voeten en haalde een bordspel uit de kast terwijl tante nog een koekje nam en vanonder haar wimpers naar Louane gluurde.

‘Wel,’ hakkelde oom Victor, ‘het zit zo...’

‘Laat mij maar,’ zei Axel. Om naar de juiste woorden te zoeken, legde hij het bordspel langzaam op de salontafel open.

‘Ach,’ zei Ping. ‘Lou heeft mij niet meer nodig. Brein weet wat te doen. Nu één brein, één lichaam, één Louane.’

Ze trok grote ogen. ‘Ping?’ vroeg ze in de war. Zijn ogen zoomden weer in en uit.

‘Jij bent niet de eerste die Ping heeft geholpen, Louane,’ herpakte Axel zich. ‘Toen ik mijn been had gebroken, was ik boos op alles en iedereen omdat ik niet kon doen wat ik wilde doen. Het duurde zo lang voor ik genezen was en ik baalde ervan dat ik steeds hulp nodig had. En toen heeft paps Ping voor mij gemaakt.’

‘Ja, het is een prototype dat al lang in mijn gedachten speelde en ik programmeer hem nog steeds bij met allerlei nieuwe dingen om te reageren op menselijke emoties. Hij heeft Axel goed geholpen om zijn woede om te zetten in vindingrijkheid en zo zichzelf te behelpen. Hij was zijn beste speelmaatje. Ik moet bekennen dat ik versteld sta door wat Ping allemaal kan teweegbrengen in een mens. Zeker met jou, Louane. Je moeder vertelde dat je een top bionische arm hebt, maar dat je hersenen hem wel moeten willen besturen, en dat kan pas als je goed in je vel zit. Je woede en angst blokkeerden heel het proces. Het spijt ons dat we de koppeling met Ping hebben opgezet. We wisten dat Ping van je arm af kon, maar we hoopten dat hij ook jou kon helpen.

Louane kreeg een blos op haar wangen en een traan in haar ogen. ‘Hebben jullie dit voor mij gedaan?’

Tante Vie gaf haar een dikke knuffel. ‘Je bent een prachtmeid, Louane, en met een prachtarm die nu echt een deel van jou uitmaakt. Kijk niet achterom maar wees dankbaar voor wat je wel allemaal kan. Ik geloof in jou! Dat doet iedereen hier, en je ouders zeker. Eigenlijk was het Axels idee om je aan het Ping-experiment te onderwerpen. En je bent met vlag en wimpel geslaagd!’

‘We hebben nog vakantie,’ glunderde Axel en wees naar Ping en haar. ‘Wij drie kunnen nog vele avonturen beleven.’

‘Dit is zo fijn,’ fluisterde Louane. ‘Ik denk zelfs dat mijn angst voor water is verminderd. Ik wil graag met de aqua-bel mee op onderzoek gaan, mag dat?’

Oom en tante glimlachten. ‘Je weet dat alles hier onder geheimhouding werkt,’ zei oom Victor.

‘Dus, als ze erover praat, dan kunnen we niet anders dan haar eeuwig op dit eiland gevangenhouden, toch?’ grapte Axel.

‘Deal!’ besloot Louane.