DE GEEST

Deel 2 van de Eilandenreeks

door Sandra J. Paul

DE GEEST

Verschenen: 22 mei 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510584

NUR 284

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Proloog

Het eerste waar Stef zich bewust van wordt, is de stilte om hem heen.

Hij staart verward naar de felblauwe hemel boven zich. Er is geen wolkje aan de lucht. Hij hoort niets. Geen vogels, geen dieren, geen mensen. Hij is helemaal alleen, omringd door een oorverdovende stilte. Hij ligt op het zand.

‘Nee,’ mompelt Stef, ‘dit kan niet.’

Dit is een absurde nachtmerrie. Dit kán gewoon niet waar zijn! Hij kan niet geloven dat hij hier terug is, op dit vervloekte eiland. Toch ligt hij hier, gekleed in een gescheurd T-shirt met kapotte, doorweekte jeans, zonder schoenen en een gebroken horloge. Zijn haar zit vol met zand. Hij wordt omringd door talloze skeletten die door de jaren heen hun huid, vlees en spieren zijn kwijtgeraakt.

Hij zit rechtop en raakt met zijn vingertoppen de schedels aan. Of dat probeert hij in ieder geval, want het enige wat hij aanraakt is zand. Zijn vingers tasten in het niets. Dan beseft hij pas dat hij het zand ook niet voelt. Het is een gevoel, een gewaarwording dat hij hier is.

Het lijkt wel alsof hij boven op de wereld zweeft, als in een droom.

Dat is het. Dit ís een droom. Alles wat hij aanraakt, is niet echt. Gerustgesteld wint hij aan kracht en zelfvertrouwen. Hij tuurt naar de doodkalme zee. Er is geen schip te bekennen, geen spoor van andere levende wezens. Hij gaat rechtop staan en kijkt naar Dennis, die naast hem wacht. Stef glimlacht. ‘Je trucs maken niets uit. Ik weet dat dit niet echt is. Niets van wat je me laat zien is echt. Laat me nu maar gaan.’

Dennis draait zich naar hem toe zodat ze lijnrecht tegenover elkaar staan. Uit zijn borstkas steekt een bebloed mes. Datzelfde bloed kleeft aan de handen van de tiener. Stef kijkt geschokt naar zijn vingers.

‘En dit?’ spot de Geest. ‘Voelt dit niet echt aan?’

De dode man trekt het mes uit zijn borst, draait het snel en steekt het loodrecht in Stefs hart. Een scherpe pijnscheut trekt door zijn lichaam terwijl de wereld om hem heen in een draaikolk eindigt voor alles zwart wordt.

‘Dat kan niet,’ mompelt Stef. ‘Dit is een droom. Ik kan niet sterven.’

Dennis lacht. ‘Dat dacht je maar.’

Hoofdstuk 1

1 juli

‘Stef.’

De bleke tiener schrikt op wanneer zijn moeder zijn naam noemt. Verward kijkt hij op en haalt dan opgelucht diep adem. ‘Ja.’

‘Alles in orde?’

Stef knikt terwijl zijn blik focust op het hier en nu. ‘Alles oké.’

Sofie gelooft er geen woord van terwijl ze zich opnieuw concentreert op het verkreukte tijdschrift in haar handen. De wachtzaal zit vol met zieke kinderen en tieners van alle leeftijden die zich bij verschillende artsen dienen aan te melden. De meesten hebben hun ouders bij zich. Er wordt niet veel gepraat. De volwassenen zitten op hun telefoon of tablet te lezen of bladeren ongeduldig in een oud tijdschrift.

Sommige kinderen zitten hier voor onbenulligheden. Een check-up na een kleine operatie, een maag die wat opspeelt, de jaarlijkse controle van de ogen. Zij zijn de gelukkigen die hier zelden komen. Zij gaan straks verder met hun leven alsof er niets is gebeurd.

Anderen zijn er ernstiger aan toe, iets wat meteen opvalt. Bij sommigen hangen infusen aan hun graatmagere armpjes. Kale kruinen worden bedekt met hoofddoeken. Vel-over-been-lichaampjes worden verstopt achter lagen kleding, zelfs in deze hitte. Zij zijn degenen met wie iedereen medelijden heeft. Zij zijn degenen die worden gemeden omdat mensen bang zijn dat ze besmettelijk zijn. Zij staan samen in een hoek en vinden stilzwijgende troost bij elkaar.

En dan heb je nog de groep van kinderen die niet ziek lijken maar het wel zijn. Bij hen zit de kwelling aan de binnenkant. Zij worden gekweld door agressieve virussen of zeldzame ziekten die zo moeilijk te behandelen zijn dat je topspecialisten nodig hebt om hen nog te kunnen redden. Hun haren vallen dan misschien niet uit, maar ze zijn wellicht nog ernstiger ziek dan de kankerpatiëntjes.

Aan de balie worden zij de ‘professoren-kinderen’ genoemd. Ze komen terecht bij artsen wier agenda zo vol staat dat je zes maanden moet wachten om hen vijf minuten te zien. Soms is het gewoonweg niet meer mogelijk om hen te redden. Soms weten ze nu al dat ze nog maar enkele maanden te leven hebben. Soms halen ze niet eens meer de afspraak met hun dokter. En heel af en toe schuilt er nog een wonder om de hoek wanneer de arts in kwestie toch de ultieme oplossing vindt. Deze patiënten proberen te doen alsof ze een normaal leven leiden en hun ziekte maar een droom is. Alleen aan hun ogen zie je het verschil met gezonde mensen. Het licht is eruit verdwenen, de drang om te overleven is weg. Ze hebben hun lot aanvaard. Hun ouders zijn nerveuzer dan wie dan ook en bijten op hun vingernagels terwijl ze bidden dat deze specialist hun kind kan helpen.

Daar zit hij tussen, Stef Peeters, bijna zeventien jaar en op sterven na dood. Hij wordt per dag zieker zonder te weten wat hem aan het doden is. Er is geen enkele dokter die weet wat er met hem aan de hand is. Er is niemand die er tot nu toe in geslaagd is om het virus dat in zijn bloed woedt te vernietigen. Geen enkele arts weet waarom hij lijdt aan hoge koorts en orgaanfalen. Na zeven maanden hel lijkt zijn lot bezegeld.

Hij zit stil tussen de andere patiënten. Af en toe werpt iemand een blik op hem. Sommigen zijn openlijk nieuwsgierig, anderen proberen het te verbergen. Hij komt me bekend voor, maar ik weet niet waarvan, zie je hen denken. Heeft hij in de krant gestaan? Is hij op tv geweest?

Soms wordt hij meteen herkend en fluisteren mensen over hem. ‘Het is die jongen van dat eiland, weet je wel? Hij is een van die wilden! Zijn foto stond in de krant, ik weet zeker dat hij het is.’

Je merkt dat ze dan proberen hem subtiel aan te spreken, op zoek naar sappige informatie over het leven op het eiland. Dat is wat ze allemaal met elkaar gemeen hebben. Mensen houden van sensatie. Ze zoeken de speciale gevallen uit en behandelen hen als freaks. Daarna prijzen ze zichzelf gelukkig dat hun kind niet op het eiland zat en een doodnormaal leven leidt.

Soms negeert hij de verwoede pogingen die mensen doen om hem aan te spreken en kijkt hij bewust niet op van zijn boek of telefoon. Soms, wanneer hij in een sarcastische bui is, praat hij met nieuwsgierigen en vertelt overdreven verhalen over monsters en akelige wezens die al jaren in afzondering leven. Kinderen hangen aan zijn lippen en vragen of er ook kannibalen op het eiland waren. Afhankelijk van zijn humeur zegt hij ja of nee.

Af en toe moet hij een handtekening geven, alsof hij een beroemdheid is. Dat begrijpt hij helemaal niet, maar hij krabbelt iets op een vod papier en kijkt dan beschaamd weg. Hij is gewoon Stef, niets meer, niets minder. En waarom zou iemand de moeite doen om met hem op de foto te gaan? Hij haat selfies. Hij glimlacht beleefd wanneer een zweterige hand van een opdringerige volwassene hem stevig tegen zich aan drukt terwijl de andere hand een telefoon vasthoudt en de foto maakt.

Gelukkig weet niemand hoe hij zich echt voelt. Ze moesten eens weten.

Zijn tweelingzus Lina stompt hem wanneer ze een meisje van een jaar of twaalf opmerkt dat verwoed zit te sms’en terwijl ze blikken in hun richting werpt. Daarna neemt het meisje stiekem met haar telefoon een foto van hem en stuurt die door naar haar vriendinnen. Ongetwijfeld belandt zijn foto weer eens op internet. Morgen weet de halve bevolking dat hij nog een keer een professor heeft bezocht. Hij ziet de Facebook-reacties zo al voor zich. Nog steeds is er geen oplossing gevonden voor deze mysterieuze ziekte. Had de psychiater dan toch gelijk? Zit het allemaal in zijn hoofd? Heeft het eiland hem verpest?

‘Die is verliefd op je,’ merkt Lina fijntjes op. ‘Straks wil ze een zoen, wedden?’

‘Misschien moet ik haar nu al vertellen dat ik volgens mijn laatste arts geestelijk gestoord ben,’ antwoordt Stef. ‘Zou ze dan nog altijd verliefd blijven?’

Lina lacht onoprecht. De nieuwe Stef, zoals ze hem noemt, bevalt haar niet. Haar tweelingbroer is sarcastisch en grimmig geworden, niet meer de humoristische, gedreven tiener die tien maanden geleden op het eiland aanspoelde. Geen wonder ook. Wie kan het hem kwalijk nemen na alles wat hij de afgelopen maanden heeft meegemaakt?

‘Misschien moeten we haar maar gewoon vertellen dat mijn tijd hier beperkt is,’ mompelt hij nog voor hij opnieuw in elkaar gedoken zijn blik op de grond richt.

Dit is de zevende afdeling van het Stadsziekenhuis waar ze zijn terechtgekomen en het vierde ziekenhuis waar ze advies inwinnen. Dit is de vijftiende arts die hem zal onderzoeken. Telkens opnieuw wordt hij binnenstebuiten gekeerd. Steeds weer krijgt hij te horen dat ze geen diagnose kunnen stellen. Voor deze ziekte bestaat geen medische naam. Hij bestaat zelfs niet volgens de medische boeken. Zijn symptomen zijn te uiteenlopend en onsamenhangend, onbegrijpelijk voor hen die in hun vak heer en meester zijn. Niemand kan de juiste stukken verzamelen en de puzzel afwerken. Dat maakt hem tot een lastige patiënt, iemand die ze niet graag in hun kabinet willen zien. Hij is een risico voor hun statistieken.

De meeste artsen houden van een eenvoudig dossier: een hartprobleem, kanker, een nieraandoening die een naam heeft. Maar patiënten zoals Stef, daar kunnen ze niets mee doen.

Na wat zoekwerk geven ze het snel op, zeker wanneer ze de dossiers van hun voorgangers doornemen en beseffen dat hun briljante collega’s ook geen oplossing hebben gevonden. Dan zijn ze opgelucht dat zij niet de enigen zijn die hun tanden stukbijten op dit mysterie. Ze beloven dan dat ze hun best zullen doen om antwoorden te vinden, maar iedereen weet dat dit onzin is.

Stef weet precies wat ze over hem zeggen. Hij heeft zijn dossier gelezen, gestolen uit de praktijk van de huisarts, inclusief het verslag van de laatste arts die hem heeft onderzocht. Hij herinnert zich elk woord, elk detail en elke bloeduitslag. Hij kent elk resultaat van elke test. Hij weet precies welke afkorting voor welk onderzoek staat. Hij heeft ze allemaal duizenden keren gehad. Met die informatie zoekt hij urenlang online, op zoek naar een medische verklaring voor zijn symptomen, en vergelijkt de waarden in zijn bloed met die van normale mensen.

De laatste tijd is hij daarmee gestopt omdat het te deprimerend werd. Diep in zijn hart weet hij allang dat niemand hem kan helpen. Hij weet dat zijn ziekte zijn oorsprong heeft op het eiland. Niemand weet hoe het leven daar was, welke mogelijke bacteriën hij kan hebben opgelopen. Dit bezoek aan deze nieuwe professor heeft geen zin. Hij doet het alleen nog om zijn moeder te plezieren. Zij zit naast hem en doet alsof ze een boek aan het lezen is. In werkelijkheid ligt het ondersteboven op haar schoot en weet ze niet eens waar het over gaat. Het is al maanden geleden dat ze zich op iets anders heeft geconcentreerd dan op haar zoon. Ze is volledig afgezonderd geraakt van de wereld, weet niet meer welke televisieprogramma’s er uitgezonden worden of welke nummers scoren op iTunes. Ze heeft maandenlang nauwelijks vrienden of familie gezien, een sociaal leven heeft ze niet meer. Haar leven bestaat uit het verzorgen van Stef en bij verschillende artsen te rade gaan.

Sofie weet waar ze voor staan. Een arts die ze een tijd geleden zag wond er geen doekjes om nadat hij Stef nog een keer had onderzocht. ‘Als de oplossing niet snel gevonden wordt zal uw zoon het einde van de zomer niet halen. Geen enkel lichaam kan dergelijke koortsaanvallen lang aan.’

Sofie fronst wanneer ze zich realiseert dat ook zij op het punt staat toe te geven dat Stefs ziekte hem fataal kan worden. De zware koortsaanvallen slaan telkens onverwachts toe. Het ene moment kan hij zich prima voelen. Binnen vijf minuten kan hij doodziek worden en een zware koortsstuip krijgen die zijn hart in gevaar brengt. Stef wordt geen seconde meer alleen gelaten omdat het te gevaarlijk is.

Zijn familie is een spoedcursus EHBO gaan volgen. Hij draagt een medische alarmknop waarop hij moet drukken als hij zich slecht voelt. Men spreekt over het inbouwen van een defibrillator die zijn hart automatisch opnieuw zal activeren zodra er een aanval plaatsvindt. Stef wil niet dat ze in zijn organen snijden maar weet dat ze vroeg of laat geen keuze zullen hebben. Hij is in een korte tijd zo achteruitgegaan dat elke dag zijn laatste kan zijn. Iedereen is zich daarvan bewust. Mensen lopen op kousenvoeten om hem heen, proberen te doen alsof er niets aan de hand is, waardoor hij zich juist als een stervende voelt. Sofie weigert op te geven en blijft artsen raadplegen. Ze gelooft nog steeds dat iemand op deze aardbol haar zoon kan redden. Het is een kwestie van die ene persoon vinden.

Helaas is niet iedereen ervan overtuigd dat Stef echt ziek is. Sommigen zeggen dat hij doet alsof. Zijn laatste arts vernoemde koudweg het syndroom van Münchhausen; een ziekte die je jezelf aandoet. Münchhausen-patiënten nemen opzettelijk schadelijke producten, medicatie of ziekmakende stoffen in die hen alsmaar zieker maken. Zo zoeken ze medische aandacht. Dat was de laatste officiële diagnose.

Of zoals de dokter schreef in zijn staalharde dossier: ‘De patiënt kan niet aanvaarden dat hij weer een normale tiener is en wil op alle mogelijke manieren in de aandacht blijven. Door zichzelf te vergiftigen, krijgt hij de nodige attentie van artsen, familie en vrienden en blijft hij in het middelpunt van de belangstelling staan. Deze aandoening is niet uitzonderlijk na de extreme vorm van isolatie op het eiland waar hij gevonden werd en de leidersrol die hij daar speelde. Dit creëerde zijn behoefte om bijzonder te zijn. Uit psychiatrische rapporten blijkt dat de overlevenden zeer aan elkaar gehecht zijn en weigeren zich aan te passen aan hun nieuwe situatie. Hij heeft de blijvende aandacht van zijn vrienden nodig.’

Wat een ironie, Stef wil niets liever dan een normaal leven leiden met vrienden en familie. Hij wil verdwijnen in de massa, genieten van de kleine dingen die het leven de moeite waard maken, weer een doodgewone tiener zijn. Alle dromen die hij ooit had zijn weg. De illusie dat hij zomaar zijn oude leventje kon oppikken, verdween bijna onmiddellijk na hun terugkeer. Hij wilde als gitarist studeren aan het conservatorium. Hij wilde deel uitmaken van rondreizende muziekgroepen. Hij wilde zijn eigen bandje opstarten. Hij wilde rondhangen met zijn oude vrienden. Dat alles lukt niet meer. Hij komt nauwelijks zijn stoel nog uit.

Stef wil het allemaal niet meer horen. Hij is artsen zat. Hij wil geen testen meer, hij wil rust. Hij wil dat de nachtmerries stoppen. Hij wil niet langer dromen over het eiland. Hij wil ophouden met zijn aartsvijand overal te zien. Hij wil vergeten dat hij die vijand heeft gedood. Hij wil niet dat de Geest op dit moment naast hem zit en hem op alle mogelijke manieren teistert, zijn leven een levende hel maakt.

‘Laat je moeder maar vasthouden aan hoop,’ fluistert Dennis in zijn oor, zittend op de lege stoel naast hem, lachend om zijn ellende. ‘Wij weten wel beter, nietwaar Stef? Dit is je verdiende loon. Je hebt het alleen aan jezelf te danken dat je hier zit.’

Stef sluit zijn ogen en blokkeert alle geluiden uit zijn hoofd.

Rust en stilte, is dat zoveel gevraagd? Dat heeft hij al acht maanden niet meer gehad.

Hoofdstuk 2

28 november

De vrouw valt meteen op wanneer ze de grote ziekenhuisruimte binnenstapt waarin de eilandbewoners zijn samengebracht met hun families. Het weerzien tussen tieners en aanverwanten is nog volop bezig wanneer zij naar hen toe komt. Stef kijkt haar recht in de ogen en voelt meteen dat zij een belangrijke rol zal spelen in hun toekomst. Haar loopje, gedrag en doordringende blik doen meteen denken aan een dominant figuur, iemand die in staat is hele zalen het zwijgen op te leggen.

Tot nu toe had Stef gehoopt dat ze zo snel mogelijk naar huis zouden worden gebracht. Die hoop wordt in de kiem gesmoord zodra hij haar opmerkt. Haar ogen treffen kort zijn afwachtende blik terwijl ze tot stilstand komt in het midden van de ruimte en rustig blijft staan tot het stil wordt en de tieners opnieuw bij elkaar gaan staan, als om elkaar te beschermen.

Voor de teruggevonden tieners is de wereld waarin ze zijn terechtgekomen onbekend. Letterlijk alles wat ze te zien en horen krijgen, is nieuw. Het is heel druk in hun nieuwe omgeving, er zijn veel meer mensen dan zij gewend zijn. Zelfs hier, in deze ruimte, zitten te veel mensen, zelfs als ze hun eigen familie zijn.

De gewone wereld met zijn betonnen straten en bakstenen muren boezemt de jongeren angst in. Niemand van hen, behalve Stef, weet nog hoe het was om hier te wonen, maar ook hij heeft het moeilijk om opnieuw te wennen aan de realiteit en alles wat vroeger normaal leek.

Voor de anderen is er geen enkel punt van herkenning. Op het eiland werd elke herinnering aan de vroegere wereld voorgoed gewist. Geen enkele herinnering is teruggekomen, ook niet toen hun families hen ontmoetten en zeiden dat ze hen zo erg hadden gemist.

Bij de reünie keken de tieners vol ontzag naar de vele mensen die speciaal voor hen waren overgevlogen en dolgelukkig leken hen te zien. Zij waren ook stuk voor stuk blij en opgelucht dat er mensen waren die om hen gaven, maar het had in principe ieder ander kunnen zijn. Ze herkenden niemand.

‘En wat nu?’ had een van de familieleden hardop gevraagd toen de eerste vreugde voorbij was en iedereen zich realiseerde dat ze voor een belangrijk keerpunt stonden. ‘Mogen we onze kinderen nu mee naar huis nemen?’ Het antwoord op die vraag bleef schuldig toen de deur openging en de vrouw binnenkwam.

Ze blijft rustig staan terwijl iedereen haar opmerkt en stopt met praten. Ze houdt haar handen in elkaar gevouwen, draagt geen boeken of schriften of ander materiaal om notities op te maken.

De families weten al wie zij is, zij heeft hen bij aankomst opgevangen en zich toen voorgesteld als een gespecialiseerde psychologe die vanaf nu de leiding heeft over wat zij noemt: Het Eiland-project.

Stef recht zijn rug. Hij voelt instinctief dat zij degene is die voortaan de lakens uitdeelt en dat zint hem niet. Automatisch springt zijn brein in alarmmodus. Hij kijkt even naar zijn moeder, die ook naar de vrouw kijkt en geen woord zegt. Tot nu toe was het Sofie die alles regelde maar dat is vanaf nu afgelopen.

De vrouw is klein en slank en heeft doordringende bruine ogen die naar hen kijken onder zwarte verfijnde wenkbrauwen. Haar kortgeknipte haar staat goed. Ze lijkt net uit een schoonheidssalon te zijn gestapt. Haar kleding is perfect, geen enkele plooi is te zien in de witte blouse die ze draagt. Ondanks de warmte in de ruimte zweet ze niet. Ze is minstens vijftig en straalt macht uit. Niemand durft haar tegen te spreken.

Ze glimlacht en ontbloot een reeks hagelwitte, perfecte tanden terwijl ze rustig de groep bekijkt en haar tijd neemt om met elke jongere stilzwijgend te communiceren. Haar blik verzacht zichtbaar bij de aanblik van hun nerveuze gezichten.

‘Mijn naam is Danielle,’ zegt ze en haar gezicht ontspant zich wanneer ze praat. Ze kijkt hen een voor een kort aan tot ze bij Stef komt. Haar blik houdt zijn ogen vast. Ze weet precies wie hij is en dat hij degene is van wie ze het vertrouwen moet winnen. Ze weet dat hij wordt beschouwd als hun leider en dat de anderen zijn reacties in de gaten houden.

Stef staat vooraan de groep met een houding die verdedigend en stoer is maar ook extreme angst uitstraalt. Hij zet een stap opzij wanneer Danielle de spanning breekt door naar hen toe te komen en zo de afstand tussen hen te overbruggen. De tieners ontspannen zichtbaar wanneer ze hen de hand komt schudden, hun namen vraagt en zichzelf telkens weer opnieuw voorstelt. Bij Stef komt ze bewust als laatste.

‘Stef,’ zegt ze met een vriendelijke stem en uitgestrekte hand die hij met tegenzin aanvaardt. ‘Ik ben zo blij je eindelijk te ontmoeten na alle verhalen die ik al over je heb gehoord. Ik ben ervan overtuigd dat wij prima zullen samenwerken.’

Stef zegt niets maar trekt even een wenkbrauw op bij het woord ‘samenwerken’. Na Dennis vertrouwt hij niemand meer. Ook hij zei blij te zijn hem te zien, vlak voor hij hem doodde. Ze laat zijn hand los en zet een grote stap achteruit zodat ze hen allemaal kan aankijken.

‘Jullie zijn in een vreemde, nieuwe wereld terechtgekomen,’ zegt ze vriendelijk. ‘Dit moet vreselijk overdonderend zijn, ik kan me zelfs niet voorstellen hoe dit moet voelen. Maar jullie zijn niet alleen. Ik ben hier om te zorgen dat jullie snel gewend zullen raken aan deze nieuwe situatie. Samen met mijn team zal ik jullie de komende weken begeleiden.’

Ze stopt en neemt haar tijd om de blikken van de tieners en hun families te scannen. De ouderen zeggen niets, zij werden bij voorbaat ingelicht over de aanpak die het team zou nemen. Het werd in overleg met hen besproken en aanvaard. Nu de tieners nog. Danielle weet hoe de ouderen-jongerenhereniging is verlopen. Ze keek toe in de hal, nam samen met haar team van psychologen foto’s en notities en wachtte af tot de eerste schok bij iedereen voorbij was voor ze binnenkwam.

‘We weten dat jullie met veel vragen zitten,’ vervolgt de vrouw. ‘Ik beloof jullie dat we die allemaal zullen beantwoorden maar eerst wil ik jullie meegeven dat we jullie de komende dagen nog niet zomaar naar huis zullen laten gaan. Om alle vergissingen uit de wereld te helpen, wil ik daarmee beginnen en duidelijk zijn over onze aanpak.’

Meteen stijgt een bezorgd gemompel op tussen de vrienden. Lina kijkt angstvallig naar haar ouders, Stef staart ongerust naar zijn vrienden. Wat als men hen opnieuw gaat scheiden van hun families? Dat zou niemand aankunnen. Op de boot hierheen kregen ze het bericht dat ze allemaal bij familie terechtkonden, dat die snel gevonden waren door de overheid, dat er een charter werd klaargemaakt om hen naar de havenstad te brengen. Dat feit hield hen rechtop tijdens de onzekere momenten dat ze mogelijk een fout hadden gemaakt door het eiland te verlaten.

Stef pakt Lina’s hand en knijpt in haar vingers terwijl zijn blik op Kaat rust. Zijn vriendin ziet even bleek als de rest. Hij reikt naar haar hand. Met een glimlach aanvaardt Kaat zijn steun. Lina voelt de handen van haar moeder bemoedigend op haar schouders en de aanwezigheid van haar vader vlakbij.

‘Geen zorgen,’ vervolgt Danielle haastig wanneer ze de paniek opmerkt. ‘Jullie worden niet opnieuw gescheiden van jullie families maar we mogen jullie niet halsoverkop de wereld in sturen met mensen die wildvreemden zijn voor jullie. Iedereen moet hieraan wennen, ook de mensen die jullie zullen opvangen. Vergeet niet dat deze situatie zeer uitzonderlijk is. Jullie hebben jarenlang overleefd op een geïsoleerde plek. Nu moeten jullie langzaamaan wennen aan het leven hier. Dat gaan we stap voor stap doen, ieder met behulp van zijn eigen familie.’

Ongerust kijken de tieners naar elkaar, op zoek naar steun. Ze zijn in tweestrijd. Het eilandleven en elkaar is het enige wat ze ooit hebben gekend. Nu hangen hun levens voor het eerst van anderen af. Ze zijn bang voor wat deze mensen met hen van plan zijn.

Stef stapt naar voren en maakt zich zo los van zijn familie. De tieners kijken gespannen naar hem, vertrouwend op zijn leiderschap. Hij is de enige die weet hoe het er in deze wereld aan toegaat. Achter zijn rug gaan de tieners nog dichter bij elkaar staan, iets wat Danielle niet ontgaat. Het ontgaat haar ook niet dat Stef nog steeds die leidersrol heeft. De tieners zijn niet klaar om hun oude leven en banden met elkaar zomaar op te geven, beseft ze.

‘Wat bent u met ons van plan?’ vraagt Stef in naam van de groep. ‘Wij willen graag uw plannen weten. En wij weigeren om uit elkaar te worden gehaald. Ik hoop dat u daar niet aan denkt, want dit komt hun niet ten goede.’

‘Dat zullen we ook niet doen, Stef,’ zegt Danielle vriendelijk. ‘Jullie band is uiterst belangrijk, dat weten we. Maar jullie willen toch ook dicht bij jullie families zijn?’

Alex komt naast zijn beste vriend staan en wijst naar de anderen. ‘Maar zíj zijn mijn familie. Zij zijn alles wat ik heb, wat ik ken. Ik heb niets meer nodig.’

Een oudere man, Alex’ grootvader, richt zich tot zijn kleinzoon. ‘Je hebt nu ook andere familieleden, Alex. Je kunt op me rekenen. Ik zal je helpen.’

De volwassenen knikken instemmend terwijl ze hun tieners aankijken.

Argwanend richt Stef zich opnieuw tot Danielle. ‘We zijn geen kinderen meer, we willen inspraak in uw plannen met ons.’

‘Dat zul je ook krijgen,’ sust Danielle. ‘We gaan jullie langzaamaan leren terug te keren naar de gewone maatschappij. Jullie hebben veel te leren, veel te ontdekken en daarbij gaan we jullie op alle mogelijke vlakken helpen. Het ziekenhuis waarin we ons nu bevinden, heeft ons deze vleugel ter beschikking gesteld om onze plannen op te starten. We spreken over dagelijkse gesprekken, een snelle re-integratie-opleiding en vooral veel begeleiding wanneer jullie met jullie families praten. Tegelijkertijd voeren we een aantal additionele medische testen uit om zeker te zijn dat jullie kerngezond naar huis kunnen. Ik beloof dat we het rustig aan zullen doen zodat jullie de nodige tijd krijgen om je aan te passen aan onze wereld.’

‘Maar dat gebeurt niet thuis,’ merkt Alex vertwijfeld op.

‘Nee,’ bevestigt Danielle. ‘Nog niet. Thuis zouden jullie overrompeld worden door te veel nieuwe indrukken en worden lastiggevallen door onbekenden. Hier zijn jullie het veiligst, achter gesloten deuren en afgeschermd van nieuwsgierigen.’

Teleurgesteld mompelen de tieners tegen elkaar. In een ideale wereld zouden ze morgen naar huis gaan. Dat ze nu horen dat dit voorlopig niet zal gebeuren, raakt hen.

‘En daarna? Wanneer gaan we dan echt naar huis?’ vraagt Stef gespannen. ‘We kunnen toch moeilijk altijd in dit ziekenhuis blijven, of wel? Vroeg of laat moet u ons laten gaan.’

‘Dat beslissen we samen,’ belooft Danielle en haar ogen vernauwen zich licht wanneer ze de jongen aankijkt. ‘Dit is geen gevangenis, Stef. We doen alles samen met jullie. Maar ik kan je medewerking en toestemming wel hard gebruiken.’

De psychologe zegt geen woord meer en wacht terwijl de tiener haar heel oplettend bekijkt. Hij probeert haar in te schatten zoals iemand met zijn vijanden zou doen. Hij lijkt wel recht in haar ziel te willen turen, op zoek naar bewijzen van haar eerlijkheid. Daarna ontspant hij een beetje, glimlacht flauw en draait zich naar de anderen. ‘Ik geloof dat ze oprecht is,’ zegt hij tegen hen. ‘Ze krijgt het voordeel van de twijfel.’

Die woorden lijken de voormalige eilandbewoners meteen te kalmeren. ‘Goed,’ reageert Wim. ‘Dan vertrouwen we haar. Voorlopig in ieder geval.’ Zijn blik wijkt geen moment van Stef.

Danielle glimlacht opnieuw zonder te laten merken dat Stefs gedrag haar verontrust. Ze is geïntrigeerd door deze overlevenden en wil zo snel mogelijk van iedereen een duidelijk beeld krijgen. Dat is de opdracht die ze heeft gekregen en waar ze zich met hart en ziel voor zal inzetten. Het is een unieke situatie die ze nooit meer zal meemaken. Ze weet dat ze Stef voorlopig aan haar zijde heeft en daarmee ook de rest van de bewoners. Daar wil ze zo lang ze kan van profiteren. ‘Fijn zo,’ zegt ze vrolijk. ‘Dan kunnen we beginnen.’

De rest van de middag brengen de tieners en hun nieuwe families met elkaar door. Ze vormen groepjes en zitten overal verspreid over de grote, klinische ruimte die men tijdelijk heeft ingericht als leef- en zitplek. Overal staan stoelen verspreid met daartussen tafels en stoelen, allemaal ingenomen. Het is er druk.

Danielle loopt er rustig doorheen en luistert in stilte naar de gesprekken. Haar vier assistenten doen hetzelfde. Niemand geeft commentaar op wat er wordt gezegd en dat hoeft ook niet. De gesprekken verlopen oppervlakkig en neutraal. Gevoelige onderwerpen worden niet besproken. Er wordt geen woord gezegd over de mensen die zijn gestorven tijdens het bootongeluk of het eigenlijke ongeluk. Er worden algemene vragen gesteld, alsof ze elkaar interviewen.

Stef zit stil bij zijn familie en luistert naar zijn ouders terwijl ze Lina foto’s laten zien van hun huis, tuin en familieleden. Hij herinnert zich alles nog en weet precies waar hij naartoe gaat. Hij mist zijn thuis nog steeds verschrikkelijk en wil zo snel mogelijk weg, maar beseft diep in zijn hart dat dit mogelijk de beste oplossing is. Nog steeds kan hij niet geloven dat ze zijn bevrijd van het eiland. Hij wil zichzelf voortdurend in de arm knijpen in de hoop dat dit geen droom is.

Hij is doodsbang voor wat er nog gaat komen. Het gevoel van onheil dat hem overviel toen ze steeds dichter bij het vasteland kwamen, is er nog steeds.

Hij droomde in zijn kajuit over Dennis. Het is een van de drie terugkerende dromen die elkaar sinds een paar weken afwisselen. Hij voelde de handen van de man in zijn nek drukken toen hij hem verdronk, zo realistisch dat hij snakkend naar adem wakker werd en hard om hulp schreeuwde. Alex maakte hem wakker en kalmeerde hem, zei dat hij voorgoed veilig was. Die nachtmerries zijn er al sinds zijn verdrinking. Nog steeds droomt hij over dat vreselijke moment toen hij besefte dat hij zou sterven, vlak voor dat ook echt gebeurde. Hij voelt zichzelf telkens weer verdrinken.

Zijn tweede droom gaat altijd over Dennis’ dood. Hij ziet zichzelf vanaf een afstand staan, roepend naar zichzelf om dat mes niet in Dennis te steken. Toch kan hij zichzelf niet tegenhouden. Dennis sterft steeds weer, op dezelfde manier als de eerste keer.

Zijn derde droom gaat over de vele nachten dat hij het eiland smeekte om hen te laten gaan. Steeds weer hoort hij zichzelf smeken voor de redding van zijn vrienden. Opnieuw hoort hij zichzelf een pact met de duivel sluiten. En iedere keer wordt hij trillend wakker, zich realiserend dat hij een grote fout heeft gemaakt.

Sinds ze zijn gered, is hij onrustig. Het verlaten van het eiland ging te makkelijk. Hij wacht op iets wat staat te gebeuren maar kan niet zeggen wat dat ‘iets’ is. Of wel? Hij weet wat hij heeft beloofd, waar hij zo sterk in geloofde toen ze er nog gevangenzaten. Toen ze over de kalme oceaan voeren, begon hij steeds meer te geloven dat het allemaal in zijn hoofd zat. Een eiland met een kloppend hart? Een ziel? Een macht die hij niet kan verklaren? Het kan niet echt zijn. Het waren praatjes van een gek die hen zover kreeg dat ze erin geloofden. Op het eiland leek het allemaal te kloppen.

Maar hier? Dit is de normale wereld, met normale mensen en normale gebeurtenissen. Eilanden kunnen niet zomaar van de radar verdwijnen, ze hebben geen ziel, geen gevoel. Er moet een logische verklaring zijn voor alles wat er met hen is gebeurd. Het enige wat echt was, was Dennis. Hij bestond, hij ademde, hij leefde. En toen stierf hij door zijn eigen waanzin. Het moet daarmee stoppen. Hij moet begraven blijven in dat witte zand, samen met zijn vele geheimen.

Stef sliep vreselijk slecht op de boot. Tijdens de lange terugreis werden ze meerdere keren gevraagd te rusten om krachten op te doen. Hij kon geen enkel moment de slaap vatten. Iemand bekeek hem maar hij kon niet zeggen wie. Ook nu nog voelt het alsof hij continu bekeken wordt. Soms is het alsof er iets mis is met hem. Hij voelt een voortdurende hartklopping, het bonzen van zijn hart in zijn keel, alsof hij last heeft van zware stress. Hij is hypernerveus, angstig en argwanend. Maar hij zou blij moeten zijn, opgelucht dat ze zijn gered en voorgoed verlost van die vervloekte plek. Dat is hij niet.

Het is niet compleet. Hij wacht op iets.

Had hij maar een glazen bol, kon hij de toekomst maar voorspellen. Dan zou hij te weten komen of hij er goed aan heeft gedaan om de anderen van het eiland af te halen. Heeft hij geen afschuwelijke vergissing gemaakt toen hij hen meesleurde in zijn eigen overtuiging dat die plek gevaarlijk was? Hij zag de angst in hun ogen toen ze aankwamen op het vasteland en de pers hen massaal stond op te wachten. De wereld wist snel af van hun vondst, mede dankzij de kapitein van de boot die meteen het vasteland verwittigde van het ongelofelijke nieuws en daardoor onbewust een mediaheisa in gang zette.

Iedereen wilde foto’s van die wilden die gered waren van een onbewoond eiland. Terwijl de camera’s flitsten, werden zij, geholpen door politie, haastig naar een bus gebracht die hen naar het ziekenhuis voerde. De paparazzi waren massaal aanwezig, elke duidelijke foto werd voor grof geld verkocht.

‘Wie zijn al die mensen?’ vroeg Kaat bezorgd toen ze hen opmerkten aan boord van het schip. ‘Zijn zij hier voor ons?’

‘Dat is de pers,’ legde Sofie uit. ‘Ze willen krantenartikelen over jullie maken of jullie filmen zodat je op televisie komt. Herinner je je nog wat dat is, televisie?’

De tieners schudden hun hoofd.

‘Dat geeft niet,’ suste Sofie. ‘De mensen die daar staan zijn journalisten en zij willen graag meer over jullie te weten komen. Dat is hun beroep. De komende weken zullen veel mensen proberen met jullie in contact te komen. Wij gaan dat afschermen en zorgen dat jullie niet worden lastiggevallen.’

Toen de bus bij het ziekenhuis arriveerde, stonden er al tientallen filmpjes en berichten op social media.

Stef beseft dat het een kwestie van tijd is voor iedereen weet wie er allemaal is gered van het eiland. De volledige passagierslijst van de boot die is verongelukt circuleert al rond, dat had zijn moeder hem bevestigd. Zodra iedereen in het ziekenhuis aankwam en voor de namen van de jongeren werden vrijgegeven, begonnen familieleden koortsachtig rond te bellen op zoek naar informatie. De persmeute kampeert nu letterlijk voor de deuren van het ziekenhuis in de hoop informatie los te krijgen.

Opgejaagd wild, denkt Stef terwijl zijn blik ronddwaalt en dan op Danielle rust die langs de groepjes heen loopt en af en toe iets zegt. Ze lijkt te genieten van haar rol. Hij weet niet wat hij van haar moet denken. Voorlopig krijgt ze het voordeel van de twijfel.

‘Geniet maar van je verblijf in dit ziekenhuis,’ hoort hij plotseling in zijn oor fluisteren. ‘Eens kijken hoelang het duurt voor ze doorhebben dat jullie hier niet horen.’ Hij kent die stem!

Tot grote verbazing van iedereen in de kamer springt Stef verschrikt op en kijkt als gebeten doodsbang om zich heen, op zoek naar de eigenaar van die stem.

Er is niemand te zien.

Hoofdstuk 3

28 november

Die avond barst een discussie los wanneer Danielle aan de families vraagt te vertrekken naar het voor hen gereserveerde hotel terwijl de tieners zullen achterblijven in het ziekenhuis. Vele families protesteren en weigeren om het ziekenhuis te verlaten, maar het zijn de jongeren zelf die zeggen dat ze moeten gaan. In het ziekenhuis is er nauwelijks plaats voor de grote groep mensen. Tegen hun zin vertrekken de bezoekers uiteindelijk.

Ook Stef en Lina weigeren weg te gaan, waardoor Sofie in tranen uitbarst. Ze had gehoopt haar teruggevonden zoon en dochter bij zich te kunnen houden, maar Lina moet verplicht blijven en Stef wil haar en zijn vrienden niet in de steek laten.

Danielle neemt Karel en Sofie apart en overtuigt hen ervan om Stef in het ziekenhuis te laten. ‘Hem bij hen weghalen is slecht voor hen én voor Stef,’ verklaart de psychologe. ‘Ze hebben elkaar op dit moment heel hard nodig. Sofie, ik weet dat dit moeilijk voor je is, maar Stef weet wat hij doet. Hij weet dat zij hem nodig hebben. In hun ogen is hij nog steeds hun leider, zij zijn emotioneel afhankelijk van hem.’

‘Hoe kunnen ze dat van hem verlangen?’ vraagt Sofie geschokt. ‘Ze zijn hier toch veilig? Het eiland ligt ver achter hen, ze hoeven er nooit meer naartoe. Daar hadden ze hem misschien nodig, maar hier toch niet meer? Hier is hij gewoon Stef.’

‘Zo zien zij het niet en zo simpel is het helaas niet,’ reageert Danielle. ‘Vergeet niet dat zij nooit iets anders hebben gekend. Het eiland had zijn eigen regels en zij hebben geen herinneringen aan hun kleutertijd. We moeten hen alles van begin af aan aanleren, dat heb je al gezien.’

Sofie is niet overtuigd. ‘Daar hebben ze Stef niet voor nodig.’

Danielle glimlacht medelevend. ‘Ik vrees van wel, Sofie. Hij is hun enige link met onze wereld, alles wat ze tot nu toe hebben geleerd, kwam van hem. Als je hem weghaalt, verliezen ze hun anker. Ik weet dat het niet makkelijk is na jullie hereniging maar ik beloof dat we er alles aan zullen doen om Stef zo snel mogelijk mee naar huis te laten gaan, het liefst samen met Lina.’

Uiteindelijk geven Sofie en Karel toe en nemen ze afscheid van hun zoon en dochter. Danielle wil niet toegeven dat er nog andere redenen zijn om Stef hier te houden. Hij fascineert haar door zijn woorden en beschermende gedrag tegenover de tieners. Ze wil tot hem doordringen, zijn vertrouwen winnen en zijn ervaring met de anderen gebruiken. Hij is haar sleutel om in haar missie te slagen. Na drie maanden op het eiland is Stef een mengelmoes geworden van een gewone tiener en een eilandbewoner die overleefde op instinct en wat hij daar ter beschikking had. Hij vraagt naar zijn oude vrienden en school. Hij mist zijn gitaar maar geeft toe dat hij niet meer weet hoe het voelt om het instrument te bespelen. Hij neuriet liedjes die maanden geleden op iTunes stonden, omdat dat de laatste nummers waren die hij leerde kennen voor zijn verdwijning. Hij vraagt toegang tot Netflix en laat zijn vrienden zien wat een film is. Hij geniet wanneer zij vol ontzag staren naar de bewegende beelden.

Stef probeert zijn oude leven op te pakken alsof er niets is gebeurd maar voelt tegelijkertijd ook dat dat niet kan. Hij checkt zijn Facebook- en Instagram-profiel waarvan hij de wachtwoorden nog steeds weet en vraagt naar de telefoon die hij op zijn zestiende verjaardag had gekregen. Hij glimlacht bij het zien van de vele steunberichten van zijn familie en vrienden tijdens zijn verdwijning, de maanden die volgden en zijn terugkeer. Zijn ouders gebruikten zijn pagina om ruchtbaarheid te blijven geven aan zijn verdwijning in de hoop dat mensen hun wanhopige zoektocht zouden sponsoren. Dat hij teruggevonden is, weet intussen iedereen. De pers weet wie hij is en probeert via social media met hem in contact te komen. Hij negeert al hun pogingen alsof het hem niet kan schelen.

De zorgeloosheid van een doorsnee-tiener heeft Stef niet meer. Het valt Danielle meteen op dat hij enorm achterdochtig en op zijn hoede is. Hij vertrouwt geen enkele volwassene, behalve zijn ouders. Hij hoort elk geluid, is zich bewust van elke vreemde beweging of onbekende persoon in de kamer. Hij kijkt voortdurend over zijn schouder en registreert alles wat er om hem heen gebeurt. Zodra de artsen over het eiland beginnen en vragen stellen over wat er daar met hem is gebeurd, klapt hij dicht en loopt hij van hen weg. Hij heeft littekens op zijn schouder die duidelijk pijn doen. Hij wrijft zonder na te denken over de gevoelige plek. De artsen onderzoeken het ruwe litteken en stellen er vragen over. Hij zegt er niets over, alleen dat hij is aangevallen door een wild dier en dat het een tijdje duurde voor de wond volledig was genezen. Alle verdere vragen wuift hij weg. ‘Details,’ noemt hij het. ‘Niet belangrijk.’

Danielle doet een poging om tot hem door te dringen. Hij zit op een van de stoelen in de hoek van de kamer en bestudeert zijn vrienden. Ze neemt naast hem plaats en volgt wat hij ziet. Het valt haar op dat hij hetzelfde doet als zij. Hij analyseert zijn vrienden. Instinctief gaat hij op zoek naar tekenen van geluk, van hoop, van vreugde. Maar hij is gespannen en zelfs nerveus wanneer iemand laat vallen dat hij of zij bang is voor wat er gaat komen.

‘Je hoeft geen verantwoordelijkheid te dragen voor je vrienden, Stef,’ geeft Danielle rustig aan. ‘Ze worden goed verzorgd en ze doen het prima. Kijk hoe snel ze zich aan hun nieuwe situatie aanpassen. Je hebt hen goed voorbereid op het eiland.’

‘U kent hen niet,’ mompelt Stef zonder haar aan te kijken. ‘Hoe kunt u hen dan nu al beoordelen op basis van hun gedrag?’

‘Ken jij hen zo goed dat je precies weet hoe ze gaan reageren?’

‘We waren daar van elkaar afhankelijk. In korte tijd leer je iemand snel kennen. Ja, ik weet hoe zij zich voelen.’

‘Die kennis mag je dan zeker met me delen,’ reageert Danielle vriendelijk. ‘Het zal ervoor zorgen dat ze eerder naar huis mogen.’