DE WOLF

Deel 3 van de Eilandenreeks

––––––––

Sandra J. Paul

DE WOLF

Verschenen: 22 mei 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510614

NUR 284

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Proloog

De vuile witte bestelwagen rijdt een paar seconden lang rustig naast de fietsende tiener die nietsvermoedend het kanaalpad volgt, zoals hij elke zaterdagochtend doet. Zijn muziek speelt in zijn oren en hij beseft zo niet dat hij wordt gevolgd. Hij is er op hetzelfde tijdstip als altijd, op dezelfde locatie, fietsend naar zijn wekelijkse afspraak met zijn gitaarleraar. Degenen die Stef willen stelen uit zijn dagelijks leven weten dat. Ze wisten precies waar en wanneer ze konden toeslaan.

De zijdeur van het voertuig schuift open terwijl ze langzaam blijft rijden. Twee mannen springen eruit en sleuren de tiener van zijn fiets in het laadruim. De bestelwagen stopt terwijl een derde man eruit springt en hem bij zijn schoppende benen grijpt. Zijn gitaar valt op de grond, iemand trapt erop.

Het gaat zo snel dat Stef niet eens de kans krijgt te roepen of terug te vechten. Een ruwe hand, als van een havenarbeider, wordt voor zijn mond gelegd terwijl hij zonder medelijden hard in de laadbak wordt gegooid. Een van de mannen geeft hem een rake klap tegen de zijkant van zijn hoofd. Tijdelijk versuft ligt hij op de vloer. Zijn fiets, iPod en kapotte gitaar worden aan de oevers van het kanaal achtergelaten.

Het is amper acht uur, een moment waarop de slaperige stad nog maar net aan het ontwaken is. Bij het jaagpad aan het kanaal zijn geen huizen of flatgebouwen te bespeuren. Het is een rustig baantje, normaal gesproken alleen toegankelijk voor fietsers en voertuigen van de stadsdiensten waarmee men de berm komt schoonmaken. Op de witte bestelwagen staat het logo van de stad.

De deur wordt dichtgeschoven en hult de mannen in duisternis. De chauffeur rijdt rustig van het jaagpad af en rijdt vervolgens door de stad. Hij houdt zich nauwkeurig aan de opgelegde snelheid. Aan de buitenkant lijkt hij ijzig kalm maar zijn handen zweten als een gek. Als iemand hen nu tegenhoudt, stopt alles voor het zelfs maar begonnen is.

In het laadruim wordt Stef op zijn buik gedraaid. Hij ziet twee paar vuile schoenen voor zich en hoort achter hem nog een derde man bewegen. Achter het stuur zit een vierde onbekende. Stef begint te roepen, zijn stem is het enige wapen dat hij heeft.

‘Mond dicht,’ snauwt de man met de stoffige zwarte schoenen. De tweede ontvoerder sleurt ruw Stefs jas van hem af, trekt de mouw van zijn trui omhoog, ontbloot zijn bovenarm en duwt zonder pardon een injectienaald in zijn huid.

Met alle macht vecht Stef terug tegen de vele handen die hem vasthouden, maar het is hopeloos. Zij zijn sterker dan hij, hij maakt geen kans. Hij schreeuwt het uit wanneer hij een pijnlijk prikkende vloeistof door zijn ader voelt vloeien.

‘Sorry maat,’ zegt de man met de injectienaald. ‘Slaap lekker.’

Hij wordt op zijn rug gedraaid en vastgebonden met touw dat in zijn polsen snijdt. Een vierde man in het laadruim buigt zich over hem heen terwijl hij tegen wil en dank wegdommelt. Ik ken hem, is het laatste wat door Stef heen gaat voor de duisternis komt en ze ook zijn mond dichtplakken.

Tien minuten later rijdt de bestelwagen een vervallen loods binnen bij het havengebied. Een garagepoort wordt geopend en meteen weer afgesloten. De tiener wordt uit het voertuig gedragen, zijn handen en voeten worden losgemaakt, de tape wordt van zijn mond gerukt. De koude lucht brengt hem bij zijn positieven. Een kist met grote luchtgaten wordt geopend. Stef vecht voor wat hij waard is. Tegen wil en dank wordt hij in de houten krat gesmeten, krijgt een nieuwe injectie en glijdt opnieuw weg. Zijn houten gevangenis wordt afgesloten en in de laadruimte van een zwarte bestelwagen met valse nummerplaten gelegd.

Van de witte bestelwagen worden de nummerplaten verwisseld en het logo van de stadsdienst verwijderd. De chauffeur wordt contant betaald en rijdt meteen weg. Hij weet niet wie de jongen is en wil het ook niet weten. Zijn opdracht zit erop, hij gaat naar huis zonder nog een moment aan Stef te denken.

Vijf minuten later vertrekt de zwarte bestelwagen met drie inzittenden voor zijn lange rit door verschillende landen en over verschillende snelwegen, op weg naar een verre, exotische kuststad waar een vissersboot op hen ligt te wachten voor het laatste stuk over de uitgestrekte oceaan. De mannen stoppen alleen voor korte pauzes en wisselen elkaar af als chauffeur. Ze willen hun einddoel zo snel mogelijk bereiken.

Ze maken een tussenstop bij een boerderij net over de grens waar ze een paar uur blijven voor ze verdergaan met hun reis. Twee dagen later wordt de kist aan boord van een grote vissersboot gedragen. Hun opdrachtgever wacht hen daar al op en knikt tevreden wanneer hij door de luchtgaten van de kist tuurt en de tiener doodsbang naar hem ziet staren. ‘Het volgende bedrag is gestort,’ zegt hij terwijl hun leider dit controleert en dan goedkeurend knikt. ‘Het laatste deel krijg je bij aankomst.’

‘Hij heeft het ons knap lastig gemaakt,’ snauwt een van de mannen. ‘Zweeg geen moment, die injecties van je hielpen amper. Verhoog de dosis van de verdoving voor ik zelf zijn hoofd insla.’

‘Nee,’ reageert de opdrachtgever fel. ‘De dosissen moeten laag blijven, ik wil niet riskeren dat hij in coma raakt. Hij moet levend en wel op het eiland aankomen.’

De opdrachtgever verlaat het laadruim en verdwijnt naar zijn kajuit terwijl de ontvoerders bij hun slachtoffer blijven en om beurten de wacht bij hem houden. Voor de ontvoerder het laadruim verlaat, hoort hij Stef luidkeels roepen en tieren terwijl zijn handen uit pure wanhoop tegen het hout van zijn kist krabben.

‘Zwijg,’ hoort hij nog net een van de mannen snauwen terwijl die het deksel van de kist opentrekt. Een harde, weerzinwekkende klap weerklinkt wanneer hij Stef een vuistslag geeft. Het wordt meteen stil.

De opdrachtgever zucht diep maar durft niet te protesteren tegen de anderen. Hij sluit zich voor de rest van de reis op in zijn kajuit.

De reis naar het eiland begint.

Hoofdstuk 1

Het eiland heeft geduld.

Dat heeft het altijd al gehad. Tijd is niet van belang op deze heilige, verborgen plek. Het weet dat het altijd wint, hoe dan ook, tegen welke prijs dan ook. De magie die hier sluimert, is sterk. Het heeft duizenden jaren gehad om zijn magie op te bouwen, sinds zijn allereerste bewoners hun intrek namen op dit stukje paradijs. Zij waren zich niet eens bewust dat er een levensader onder het vruchtbare land liep dat hen later zou helpen tegen hun natuurlijke vijanden.

Het eiland is niet altijd een eiland geweest. Aan het begin der mensheid was het nog een deel van een immens vasteland en werd het bewoond door oermensen; primitief en agressief maar vol met besef dat ze op een speciale plek woonden. De aansluiting met het vasteland bestond uit een smalle strook land die door hen tot de dood werd beschermd.

Een breuk in de aardkorst zorgde honderden jaren later voor een gigantische ondergrondse verschuiving en legde de magie bloot die diep onder het eiland leeft. De levensader werd blootgelegd en toegankelijk gemaakt voor de inwoners. De bewoners hoefden zich nooit zorgen te maken over voeding of water.

Nieuwe natuurrampen zorgden voor een verdere volledige afscheuring en verschuiving van het eiland. Terwijl de rest van de wereld veranderde, vochten inheemse stammen onder elkaar voor het eigendom van het vruchtbare land. Eén volk won en doodde al zijn natuurlijke vijanden, maakte het zich voorgoed eigen. Hun stamhoofd offerde zijn vijanden op aan de goden van het eiland. Telkens weer teerde het eiland op het verspilde bloed en de kracht van zijn bewoners. Het verzamelde de zielen van degenen die er stierven. De macht werd sterker.

Duizenden jaren lang bleef de inheemse bevolking verborgen van de rest van de wereld. Niemand wist van hun bestaan af. Het eiland was maar een kleine stip, diep in de oceaan verborgen. De stamleiders beseften op welke natuurlijke schatten ze leefden en gingen ver om hun eigendom te verdedigen. Hun natuurlijke habitat werd aangepast om het eiland zo goed mogelijk te verdedigen tegen nieuwe vijanden. Eeuwenlang hakten ze kloven in de rotsen, creëerden ze stenen trappen in de immense natuurlijke rotsmuur. Een natuurlijke vallei in het hart van het eiland werd het heilige domein van de tovenaar-stamleider. Hier lag de levensader bloot.

Toen kwamen de vijanden massaal met hun schepen, op zoek naar goud. Ze roeiden verschillende volkeren in de wijde omgeving uit in hun drang naar weelde en nu vonden ze bij toeval de kleine, vruchtbare parel. De nieuwkomers voelden meteen dat dit een bovennatuurlijke plek was. Hun drang om het tot hun bezit te maken, was groot. Met magie komt ook een prijs. Het eiland beïnvloedde alle mensen die er ooit op leefden, ook degenen die er nog maar net mee in aanraking waren gekomen. Het eiland wist dat het niet lang meer veilig zou zijn en verjoeg de indringers samen met zijn volk. Het veroorzaakte hevige stormen en zorgde ervoor dat tientallen schepen te pletter sloegen op de rotsen of de stormen niet overleefden. Op de grote massieve muur aan het strand stond de stam op de schattenjagers te wachten en die smeet zware rotsen naar beneden. De vijanden maakten geen kans, niemand kwam ooit over de muur. De weinige overlevenden werden geofferd.

Eeuwenlang waande het eiland zich veilig voor de invloeden van de buitenwereld. Het teerde op de levens van zijn stam, tot de ziekte zwaar toesloeg. Het begon met één zieke die de rest van de bewoners aantastte. Niemand wist wat het was dat hen trof. Sommigen zeiden dat de stam van binnenuit al lang ziek was. Anderen zeiden dat ze werden gestraft voor hun jarenlange bloedoffers. Hoe dan ook, het volledige volk stierf binnen een jaar aan de gruwelijke ziekte die hen volledig uitroeide.

Het eiland bleef eenzaam achter terwijl de ziekte bleef sluimeren binnen zijn natuurlijke muren. Enkel de wilde dieren bleven ongedeerd achter en leefden verder alsof er niets was gebeurd. Het eiland wist dat het iets moest doen om te overleven. Het lokte nieuwe mensen naar zijn kust, twee enorme schepen gevuld met mensen die met hun hebben en houden en dieren aan boord op zoek waren naar een nieuw en beter leven. De opvarenden waren geïntrigeerd door de natuurlijke schoonheid van het eiland en meerden nietsvermoedend aan. Het eiland zorgde ervoor dat ze niet meer wegkwamen toen een enorme storm losbarstte en de schepen deed vergaan. Iedereen werd op tijd geëvacueerd, geen enkele mens of dier heeft het leven verloren. Niemand heeft hen ooit teruggevonden. In die tijden zonken schepen voortdurend.

Het eiland was tevreden, het had nieuwe bewoners. De opvarenden wisten dat ze de rest van hun leven hier zouden blijven wonen en schikten zich in hun lot. Ze genoten van de pracht en praal van het eiland tot ook zij ziek werden. Vijf jaar later was er geen overlevende meer over. Zo ging het tientallen jaren door. Het eiland lokte steeds weer nieuwe bewoners maar kon niet verhinderen dat ook zij stierven. Soms slaagde iemand erin om langer te blijven leven, maar dat lot was slechts enkelen gegund.

De ziekte nam af naarmate de jaren vorderden maar bleef sluimeren op het eiland. De weinige overgeblevenen van een nieuwe aangespoelde boot werden langzaam krankzinnig en keerden zich na verloop van tijd tegen elkaar. Zij geloofden dat de kracht van het eiland was gekoppeld aan de aanwezigheid en kracht van zijn bewoners. Om elkaar te beschermen, stelden ze regels op en kozen ze een jonge vrouw uit als hun eerste bewaker. Zij leed al snel aan waanzin en geloofde dat enkel haar zelfgekozen dood het eiland zou helpen. Ze koos een nieuwe bewaker uit en liet zich vrijwillig door hem doden. Telkens weer werden de bewakers omringd door ziekte en waanzin. De volgende bewaker smeekte het eiland om hulp toen hij alleen achterbleef. De volgende dag strandde een nieuwe boot met nieuwe overlevenden. De bewaker koos zijn nieuwe opvolger uit en liet zich doden.

Het eiland besefte dat het niet kon overleven zonder mensen en dat het telkens weer nieuwelingen moest vinden door de allesbeheersende ziekte. Het voedde zijn bewakers met het besef dat wat ze deden goed was. Zij geloofden in de kracht van het eiland en deden altijd wat het vroeg. Het eiland heeft mensen nodig om te overleven, het heeft zijn bewaker nodig om nieuwe mensen naar zijn territorium te lokken en daar te houden.

Het dacht dat het zijn nieuwe kolonie had gevonden. Jonge kinderen overleefden een bootongeluk en groeiden op zonder ouders, zonder remmingen en zonder grenzen. Ze bleven gezond, immuun tegen de Eilandziekte. Ze leefden hier alsof het hun natuurlijke thuis was. Al die jaren werden ze zonder het zelf te beseffen gestuurd door de zieke bewaker van het eiland. Het eiland voedde hen, zorgde voor hen en creëerde een omgeving waarin ze zich veilig waanden.

En toen kwam er een onverwachte drenkeling aangespoeld. Het eiland hield de jongen in de gaten, zag de immense kracht die in hem leefde en besefte dat hij een natuurlijke gave had om met de doden te kunnen praten. Dit was hun bewaker, hij die de kinderen van het eiland zou leiden. Maar het was juist die kracht die ervoor zorgde dat de eilandbewoners zich tegen hun thuis keerden. Het was de nieuwkomer die hen zonder het zelf te beseffen ziek maakte. Het eiland wist dat zij moesten gaan, het kon geen nieuwe ziekte riskeren.

Het wist dat zijn nieuwe bewaker toen hij vertrok de Eilandziekte in hem droeg en dat hij er nooit meer van zou genezen. Het eiland wist dat hij zou terugkomen.

De jongen had simpelweg geen enkele keuze.

Hoofdstuk 2

Zijn lichaam schommelt zacht op de deining van de golven. Stef opent verwonderd zijn ogen terwijl hij vecht tegen de verstikkende droom die hem in zijn greep houdt. Hij staart een moment lang naar het hout dat hem volledig insluit. Hij ligt in een kist, een verstikkende doodskist met fijne spleten en enkele strategisch aangebrachte luchtgaten die hem voldoende lucht moeten verschaffen. Plotseling herinnert hij zich waar hij is en wat hem is overkomen.

Een schreeuw start vanuit het binnenste van zijn ziel. Meteen starten zijn handen instinctief en automatisch aan het hout te krabben, zoals hij elke keer doet wanneer hij op dezelfde manier wakker wordt.

Help. Het woord ontsnapt hem maar hij kan het niet meer hardop zeggen. Help, ik wil hieruit. Ik stik. Ik wil hier weg. Laat me eruit! Hij schreeuwt het innerlijk want hij krijgt de woorden niet meer uit zijn droge keel geperst na dagen van vechten en overleven. Zijn vingers doen vreselijk veel pijn, de huid is van elke vingertop geschuurd, zijn nagels zijn tot bloedens toe diep gescheurd. Splinters steken diep in zijn vlees. In het duister herhaalt hij telkens weer dezelfde bewegingen, maar het hout geeft nooit mee. Hij schuift zo ver mogelijk naar de linkerzijde van de kast en duwt zijn vingers door het kleine luchtgat in een poging de houten planken aan de buitenkant kapot te trekken. Ook dat heeft hij al verschillende keren geprobeerd, zonder resultaat.

Hij is blind in het duister, verlamd door pure angst. Hij kan nauwelijks zien wat er buiten de kist gebeurt. Voetstappen naderen, een man bukt zich en duwt zijn vingers terug door het luchtgat. Dan kijkt hij spottend door het gat in de kist. ‘Weer wakker? Nog altijd niet moe gevochten?’

Stefs stem is weg van vermoeidheid. Hij vindt de moed niet meer om opnieuw voor zijn leven te smeken. Hij weet dat het geen zin heeft om tegen deze vijand in te gaan. Zijn ribben doen nog steeds pijn, zijn hele lichaam staat in brand. Ze hebben hem hard aangepakt toen hij de neus van een van hen brak. De man trekt het deksel open waardoor kunstlicht naar binnen stroomt dat Stef tijdelijk verblindt. Hij houdt meteen zijn arm over zijn ogen, snakkend naar verse lucht. Na dagenlange gevangenschap in de kist is hij te zwak om uit zichzelf overeind te komen. Hij is verzwakt door gebrek aan eten en drinken, zijn lichaam werkt niet meer mee.

De man bukt zich over hem heen, sleurt hem overeind in een zittende positie en duwt een beker water in zijn handen terwijl hij hem in de rug steunt. ‘Drinken,’ snauwt hij, maar zelfs dat lukt niet meer. Stefs bloedende handen kunnen het plastic niet meer vasthouden, zijn vingers trillen te erg. De ontvoerder grijpt Stef ruw vast bij zijn kraag en drukt de beker tegen zijn mond. Dan giet hij het water zo haastig naar binnen dat Stef er haast in stikt. Hij verslikt zich een paar keer en proest de helft van het water weer uit. Het water troost zijn pijnlijke keel niet meer, voedsel krijgt hij niet meer naar binnen. Zijn lippen zijn opengebarsten en doen vreselijk veel pijn tegen het plastic. Het is verstikkend warm in het ruim van het schip.

De onbekende duwt hem ruw terug de kist in. ‘Nee,’ ontsnapt uit Stefs keel. ‘Nee, stop.’ Hij steekt zijn handen in de lucht en worstelt om terug te vechten, maar de man heeft geen medelijden en smijt het deksel op de kist voor Stef goed en wel weer ligt. ‘Nee. Nee. Nee. Nee. Laat me eruit!’ Stef begint te schreeuwen zoals hij dagenlang heeft gedaan, steunend met zijn handen tegen het hout dat onherroepelijk boven zijn hoofd sluit. Zijn stem klinkt onherkenbaar schor, zijn keel staat op springen door zijn eigen geroep maar hij vecht met alles wat hij in zich heeft. Hij stompt en duwt zo hard hij kan om te voorkomen dat het hout hem opnieuw insluit. Het houten deksel klikt in zijn slot, hij is weer opgesloten in zijn gevangenis. ‘Laat me eruit, laat me eruit, laat me eruit!’ Hij begint te roepen voor wat hij waard is, tot zijn stem het opgeeft. Tranen lopen uit pure onmacht langs zijn wangen terwijl zijn vermoeide handen blijven krabben aan het hout en de boot verder schommelt.

‘Hou je bek,’ snauwt de man aan de andere kant van het hout en hij geeft de kist een stevige duw met zijn voet zodat die in een hoek van het ruim schuift. ‘Ik heb het gehad met jou!’

Stef luistert niet, zijn stem piept tot hij niet meer kan, zijn handen blijven krabben en slaan in een monotoon ritme. Uiteindelijk smijt de man vermoeid de kist open, knielt neer en geeft hem een vuistslag. Stef geeft geen kik meer wanneer het deksel boven hem sluit.

Wanneer hij uren later bijkomt, ligt hij loom en wezenloos en moe van het vechten in zijn gevangenis, met niets anders om hem gezelschap te houden dan zijn herinneringen aan hoe het ooit was.

‘Stef, word wakker, je zit te dromen.’

‘Wat?’ Stef kijkt verward op en staart verrast naar de verpleegster die voor hem staat. Ze knipt met haar vingers om hem alert te krijgen. Hij kan zich niet meer herinneren hoe hij hier terecht is gekomen, tot hij zich realiseert dat hij op wekelijkse controle moest komen bij professor Leloup.

‘Jij zat ver weg,’ glimlacht ze bezorgd, ‘alles in orde?’

Stef knikt en schuift van het bed af terwijl hij zijn T-shirt opnieuw aantrekt en op een stoel voor professor Leloups bureau gaat zitten, geduldig wachtend op zijn arts die de laatste resultaten ging bespreken met zijn assistenten.

‘Hij komt zo terug,’ zegt de verpleegkundige en ze verlaat de kamer. Stef focust zich op het schilderij achter Leloups bureau terwijl hij ongeduldig met zijn vingers op zijn jeans trommelt. Ziekenhuizen staan nog steeds in zijn geheugen gegrift als vijandelijke plekken waar mensen niet worden geholpen. Hij moet zich steeds weer oppeppen om op controle te komen, ook al gaat alles heel goed en voelt hij zich gezond.

Waar zat hij met zijn gedachten? Hij kan het zich niet meer herinneren, zelfs het gesprek met Leloup herinnert hij zich nauwelijks. De laatste tijd gebeurt dat wel meer. Soms kan hij mijlenver weg zijn, alsof hij aan het dagdromen is. Alleen weet hij achteraf nooit waar die dromen over gingen. Zijn gedachten gaan vaak alle kanten op.

‘Zo,’ zegt professor Leloup tevreden terwijl hij met zijn assistente de behandelkamer binnenstapt en voor hem gaat zitten. ‘Ik ben even je laatste testresultaten gaan halen en die zien er allemaal fantastisch uit, Stef. Ik sta op het punt om je helemaal gezond te verklaren. Voel je je net zo goed als dat je eruitziet?’

Stef knikt optimistisch en dankbaar voor het compliment dat Leloup hem geeft. ‘Beter dan dat,’ glimlacht hij. ‘Het is haast alsof er nooit iets is gebeurd.’

Leloup knikt tevreden. ‘Je doet het nog veel beter dan ik had verwacht, Stef. Ik had verwacht dat je snel zou herstellen omdat je nog jong bent, maar deze snelle evolutie kon niemand voorspellen. Je verbaast me elke keer weer met je fysieke kracht.’ Leloup geeft zijn notities aan zijn assistente. De professor staat op en gaat op de rand van het bureau zitten, zoals hij die allereerste keer deed dat Stef hem zag. De man boezemt nog altijd evenveel vertrouwen in als toen.

‘Je bent van ons af, Stef,’ glimlacht Leloup bemoedigend. ‘Ik denk dat het tijd is om dit dossier voorgoed af te sluiten, iets waar jij ongetwijfeld niet treurig om bent. Wat mij betreft ben je zo gezond als een vis. Vanaf nu is een maandelijkse controle voldoende. We zullen dan telkens weer je bloedwaarden controleren, maar ik verwacht dat we ook dit snel kunnen afbouwen. Je moet wel nog drie maanden lang je medicatie blijven nemen, een belangrijke voorzorgsmaatregel om te voorkomen dat die ellendige bacterie geen kans meer krijgt om opnieuw toe te slaan.’

Stef knikt dankbaar, blij dat hij binnenkort voorgoed van dit ziekenhuis af is. ‘U hebt mijn leven gered, professor Leloup,’ zegt hij zacht. ‘Zonder u was ik er nu niet meer geweest, ik heb heel veel aan u te danken.’

Leloup zet zijn bril af. ‘Het is mijn taak om mensen zoals jij te helpen, Stef, en ik ben blij dat het gelukt is, ook al hadden we weinig kans toen we eraan begonnen. Je hebt je overwinning op de ziekte vooral aan jezelf en je wilskracht te danken. Het was een gok wat we hebben gedaan, maar het heeft geloond. Hoewel ik nog altijd niet begrijp hoe dat water op jouw hand terecht is gekomen, dat blijft voor mij nog steeds onverklaarbaar.’

Stef knikt begrijpend. ‘Mijn hele leven is onverklaarbaar sinds het eiland, professor. Er is zoveel gebeurd dat ik niet kan uitleggen, maar toch weet ik zeker dat ik het niet heb gedroomd. Dennis zat niet alleen in mijn hoofd en aan mijn zijde, hij maakte een deel uit van mijn leven. Ik weet dat hij op een of andere manier mijn leven heeft gered en een soort van brug heeft geslagen tussen zijn wereld en de onze. Ik weet dat dit heel vreemd klinkt maar ik kan het niet anders verklaren. Hij heeft me op het einde geholpen toen het nodig was en dat is het belangrijkste.’

Leloup leunt achterover. ‘Vreemd, voor een kwelgeest die je eerst het leven zuur maakte. Zonder zijn voortdurende kwellingen was je niet zo verzwakt geraakt en was het misschien niet zover gekomen.’

Stef kijkt de professor aan. ‘Dat weet ik, maar wat hij op het einde deed, telt voor mij. Gelooft u dat mensen – of geesten – kunnen veranderen, professor?’

Leloup glimlacht terwijl hij zijn laptop afsluit. ‘Ik geef eerlijk toe dat ik niet in paranormale gebeurtenissen of geesten geloof, Stef, maar ik kan ook niet verklaren wat er dan wel is gebeurd of wat jij hebt meegemaakt. Ik kan enkel uitgaan van wat ik zie en hoor. Ik ben een arts, een man van de wetenschap, iemand die gelooft in reële feiten. Maar jij gelooft wat je gelooft en wie ben ik om dit tegen te gaan? Om je vraag te beantwoorden: iedereen verandert voortdurend, dat is een groot deel van het menselijk karakter. Anders zouden we geen mensen zijn, denk ik, maar dieren. Dennis was ooit een mens, dus wie weet zag hij het licht en besefte hij dat hij je moest helpen in plaats van te teisteren. Uiteindelijk toonde hij toch een glimp van de man die hij wellicht ooit is geweest.’

Stef knikt. ‘Dat geloof ik ook.’

‘Ben je klaar voor je toekomst, Stef?’ vraagt Leloup ernstig. ‘Je bent nu weer een lid van de gewone bevolking met zijn normale, dagelijkse zorgen. Je gaat sinds een paar dagen weer naar school, je bent met je muziek bezig. Doe het rustig aan want je hebt je krachten nodig. Ik had liever dat je nog een maand was thuisgebleven.’

‘Om me te vervelen? Nee bedankt,’ glimlacht Stef. ‘Ik ben blij dat ik weer normaal ben. Mijn leven is niet zo druk als het lijkt, professor. Ik neem echt voldoende rust.’

Leloup staat op. ‘Dan rest me alleen nog maar je een zeer fijn leven toe te wensen, Stef. Je hebt het dubbel en dik verdiend.’ Hij geeft de tiener een stevige hand en loopt samen met hem naar de receptie waar ze afscheid nemen.

Terwijl hij zijn fiets losmaakt en uit de stalling trekt, realiseert Stef zich blij dat niemand hem raar aankijkt of herkent. Zijn gezicht is een beetje voller nu hij weer wat aan gewicht heeft gewonnen. Zijn haar is wat langer dan vroeger. Hij ziet er anders uit dan op de foto’s die de pers massaal online zette tijdens zijn donkerste dagen. Weg zijn de donkere kringen onder zijn ogen en de bleke ingevallen wangen die hem zo kenmerkten tijdens het hoogtepunt van zijn ellende.

Hij is anoniem en onbekend, een normale tiener op weg naar school. Tevreden wandelt hij met zijn fiets de parkeerplaats af, met zijn telefoon in zijn hand. Alles in orde, stuurt hij naar zijn moeder. Medicatie nog een maand nemen, controles zijn afgebouwd. Happy!

Sofie reageert onmiddellijk. Fantastisch! Vanavond vieren. Barbecue. Feestje. Trommel je vrienden maar op.

Stef glimlacht. Het uitzonderlijk warme najaar heeft al voor veel bijzondere avonden op het terras van hun stadswoning gezorgd. Elk excuus is tegenwoordig goed voor een feestje. Als er iets is wat de familie na dit alles heeft geleerd, is het wel genieten van elke dag. Hij stuurt een bericht naar zijn vrienden en stopt zijn telefoon weg.

Voor de uitgang van de overdekte fietsenstalling verspert een onbekende de weg. Stef kijkt op wanneer de vreemde het stuur van zijn fiets opeens vastgrijpt en hem zo stopt. Stef kijkt de man verbaasd aan en probeert zich los te rukken.

‘Jij mag dan wel denken dat je leventje voortaan perfect is, maar dat van mij is dat niet,’ snauwt de onbekende ruw terwijl hij Stef bij de arm grijpt en hard in zijn vlees knijpt. ‘Wat is er met mijn familie gebeurd?’

‘Wat?’ Stef kijkt de man verdwaasd aan. ‘Wat bedoelt u, wie bent u?’

‘Mijn kinderen zaten aan boord van de cruise. Ik wil weten wat er met hen is gebeurd. Waarom heb je ze niet allemaal gered? Waarom heb je mijn kinderen laten sterven op dat eiland?’

Angstzweet breekt Stef uit terwijl hij het stuur van zijn fiets uit de handen van de man probeert te rukken. ‘Ik weet niet wat u bedoelt, ik weet niet wie uw kinderen zijn.’

De man luistert nauwelijks. ‘Zij zaten aan boord van de cruise en zijn niet mee teruggekomen. Ik wil weten wat hun overkomen is, tot het laatste detail. Iedereen noemt je een held, maar waarom heb je ze dan niet allemaal mee terug genomen? Wat is er echt met die boot gebeurd? Wat heb je nooit verteld?’

‘Ik...’ Stef stopt geschokt. ‘Ze waren al – er zijn een aantal mensen gestorven, vlak na het ongeluk.’ Hij kan zijn angst niet verbergen en begint te beven wanneer hij met een schok wordt teruggebracht naar zijn donkerste dagen en herinneringen aan Dennis. Hij was dankzij Danielle begonnen met zijn verdriet en schuldgevoelens een plaats te geven. Hij voelde zich beter, niet langer overmand door het verleden. En nu begint het opnieuw? Moet hij aan een onbekende uitleggen dat zijn kinderen zijn gestorven vanwege een gek? Hij zal Dennis op deze manier nooit kunnen vergeten. ‘Ik moet gaan,’ mompelt Stef zonder de man aan te kijken. ‘Ik moet naar school.’

‘School? Je praat over je leven terwijl míjn kinderen dood zijn?’ De stem van de man wordt scherper terwijl hij met zijn vingernagels in Stefs arm klauwt.

‘Laat me los!’

‘Alles in orde?’

Stef draait zich snel om wanneer hij de stem van professor Leloup achter zich hoort. Zijn fiets klettert op de grond. Stef schrikt op en kijkt naar zijn gevallen fiets om zich dan te realiseren dat de man naar de andere uitgang loopt en daar blijft staan.

‘Ja,’ mompelt Stef opgelucht met een knik naar de onbekende. ‘Die man sprak me aan.’

‘Wat bedoel je?’ Leloup kijkt hem verrast aan. ‘Welke man?’

‘Die man.’ Stef wijst naar zijn aanvaller. ‘Ik ken hem niet.’

‘Welke man, Stef? Je stond hier tegen jezelf te praten, er is niemand anders hier.’ Leloup trekt een wenkbrauw op terwijl hij zijn patiënt onderzoekend aankijkt. ‘Weet je zeker dat alles in orde is?’

Stef ziet Leloups opgetrokken wenkbrauw, vraagtekens op zijn voorhoofd geschreven. Hij knikt terwijl hij zijn angst wegslikt. Hij ziet hem niet. ‘Ja, alles in orde,’ mompelt hij. ‘Ik moet gaan.’

Terwijl professor Leloup toekijkt, stapt Stef op zijn fiets en vertrekt met trillende benen.

Hoofdstuk 3

De boot stopt meteen, het anker wordt gezakt. Stef schrikt op in zijn houten gevangenis en voelt een ijzige rilling over zijn rug lopen. Na dagen varen is het zover. Hij weet precies waar hij is, wat er gaat gebeuren en hij wil het niet. Hij wil het niet!

Nee. Nee! Hij wil voor de laatste keer smeken voor zijn leven, roepen, bidden en tieren tegen zijn ontvoerders, maar hij weet dat het geen zin heeft. Ze zijn aangekomen bij zijn ergste nachtmerrie.

Zijn vingers krabben verkrampt tegen het hout, smekend om verlossing. Het deksel vliegt eraf, het felle licht verblindt hem tijdelijk, hij wordt ruw door twee mannen uit zijn gevangenis gesleurd.

Zijn benen kunnen hem na dagenlange opsluiting niet meer dragen, ze zijn te verzwakt. Hij wordt door twee van zijn ontvoerders naar het dek van de boot gesleurd. Het felle zonlicht steekt in zijn ogen. Hij kan nauwelijks zien wat er gebeurt. ‘Nee,’ smeekt hij een laatste keer, maar het enige wat hij als antwoord krijgt is een nieuwe vuistslag tegen zijn gezicht. Hij valt roerloos op het dek.

Het eiland ziet de grote vissersboot met de vele skeletten op een halve kilometer van het strand verankeren en weet dat Stef aan boord is. Zijn ontvoerders durven niet dichterbij te komen, ze weten niet hoe ondiep de oceaan hier is en willen geen risico’s nemen met hun kostbare boot. Het eiland wil hen hier ook niet. Het wil hen zo snel mogelijk weer weg hebben. Hun aanwezigheid heeft een slechte invloed op de rust en vrede van de heilige plek. Deze mannen zijn verraderlijk, verkopen hun eigen ziel voor een beetje geld.

De mannen staren vol ontzag naar het eiland, verrast dat ze het tegen alle kansen in hebben gevonden. Laat op de avond was er niets te zien toen ze verankerden voor de nacht. Het leek alsof ze zich op het midden van een uitgestrekte oceaan bevonden. Deze ochtend doemde het echter voor dag en dauw op terwijl de mist langzaam optrok, net zoals hun opdrachtgever had voorspeld.

Het eiland toont zich nu in haar volle glorie aan hen. Verblind door de exotische schoonheid staren ze vol ontzag naar de pracht en praal van dit aardse paradijs.

‘Perfect,’ mompelt iemand.

‘Gevaarlijk,’ reageert een andere.

Als de legendes kloppen, verlaat niemand het eiland levend. De afgelopen eeuwen zijn hier zonder verklaring talloze boten verdwenen. Iedereen uit de wijde omgeving kent de geschiedenis van deze levensgevaarlijke vaarroute. Maar de gigantische geldsom die ze betaald kregen, overtuigde hen het er toch op te wagen. Dat en de verzekering dat ze enkel de jongen moesten afleveren. Wanneer hun opdracht is volbracht, wordt een nieuwe geldsom uitbetaald.

‘Maak de sloepen klaar,’ beveelt de kapitein. ‘Ik wil hier zo snel mogelijk weer weg.’

Het eiland kijkt toe hoe de eerste sloep wordt neergelaten in het rustige water. De crew tilt de jongen op en smijt hem hard in de boot. Als een levenloze pop ligt hij roerloos op de bodem van de sloep. Twee mannen kruipen in het bootje en roeien met een stevig tempo naar het eiland. Ze schenken geen aandacht aan de kreunende jongen die, ondanks de toestand waarin hij letterlijk geschopt en geslagen werd, zachtjes blijft smeken voor zijn vrijheid.

De crewleden trekken de sloep op het strand en maken het met een touw vast aan een stevige rots. Ze kijken onrustig om zich heen, bang dat er wilde dieren op hen af zullen stormen om hen te vermorzelen, maar er gebeurt niets.

‘Grijp de jongen,’ beveelt de kapitein. Hij sleurt samen met zijn collega Stef hardhandig uit de sloep. Hij hangt wezenloos tussen hen in. Zijn hele lichaam zit vol met verwondingen, het resultaat van dagenlange afstraffingen telkens wanneer hij om hulp schreeuwde. Telkens wanneer ze hem wilden verdoven, verweerde hij zich sterk en deelde her en der een rake klap uit, waarvoor ze hem daarna zwaar afstraften. Zijn benen, enkels en voeten slepen in het water en schuren over de rotsen en keien die onder het wateroppervlak liggen, maar hij voelt het niet eens.

Ze smijten hem neer op het witte zandstrand, zijn hoofd raakt een van de skeletten. Stef opent zijn ogen en staart in de holtes van de schedel onder hem. Hij schreeuwt het uit van angst en probeert weg te kruipen van de mannen, terug naar de sloep. Het is de enige manier om opnieuw aan het eiland te ontsnappen. Het heeft weinig zin. Zij zijn een stuk sterker en hij is een murw geslagen tiener.

‘Rot hier maar weg, maat,’ sneert de kapitein. Hij schopt de tiener vol in de ribben. Het eiland hoort een misselijkmakend gekraak wanneer de voet Stefs buik raakt. De tiener hoest schor en probeert weg te kruipen van zijn aanvaller. De tweede man schopt hem telkens weer tot hij stil op zijn rug blijft liggen en de strijd opgeeft, zelfs niet meer in staat zichzelf te beschermen. De kapitein laat zijn collega begaan.

Het eiland is woest.

‘Dat is voor mijn gebroken neus,’ sist de man die Stef tegen het hoofd schopt. De laatste slag stuurt hem recht naar de afgrond. Alles wat daarna volgt, is vaag. De andere twee sloepen meren aan. Drie mannen springen eruit. De opdrachtgever rent op de anderen af en begint tegen de kapitein te roepen terwijl hij bij Stef knielt en de jongen bekijkt. De man weet dat hij er slecht aan toe is. ‘Wat hebben jullie gedaan?’ tiert hij. ‘Dit was niet de afspraak. De deal was hem heelhuids hier achter te laten.’

‘Deal?’ De kapitein spuwt op de grond. ‘Jij hebt ons nooit verteld dat hij zo lastig zou worden. Jouw verdomde verdovingen deden hun werk niet, man. Hij was geen seconde stil.’

‘Ik had je gezegd hem met rust te laten, te negeren. Elke extra verdoving kon fataal zijn, ik mocht het risico niet nemen. Je hebt hem bijna vermoord!’

‘Dus?’ snauwt de tweede kerel. ‘Bíjna. Hij leeft toch nog?’

‘Nauwelijks,’ mompelt de opdrachtgever, ziedend van woede. Met gebalde vuisten staat hij op terwijl hij zich realiseert dat hij zelf ook geen kans maakt tegen deze mannen. Hij moet opletten wat hij zegt. Dit is het gevaarlijkste stuk van zijn reis en dat beseft hij maar al te goed.

‘Als jij je verdomde mond niet houdt, blijf jij hier net zo gehavend achter,’ roept de kapitein uit terwijl hij de arm van zijn opdrachtgever vastgrijpt. ‘Hier heb jij niets te zeggen.’

‘Ík betaal jullie,’ snauwt de opdrachtgever. ‘Maak nu dat je wegkomt en laat ons hier achter, zoals we hebben afgesproken. De rest van jullie geld staat klaar.’

De leider van de huurlingen grijpt hem hardhandig vast. ‘Wij zúllen je hier achterlaten, zoals afgesproken. Maar in welke staat, dat beslis jij zelf. Eerst ga je ons vertellen waarom dit eiland zo bijzonder is. Ik heb zo een vermoeden dat we de helft nog niet weten en ik denk dat hier ergens goud voor het rapen ligt. Waarom wil je hier anders vrijwillig achterblijven? Jij had de jongen nodig om het eiland te vinden, en nu? Ligt er ergens een boot op jou te wachten zodat je met je schat kunt vertrekken?’

De opdrachtgever verbleekt. Dit is waar hij bang voor was. Hij heeft de gesprekken van de anderen afgeluisterd op de boot, met zijn oor tegen de dunne wand van zijn kajuit gedrukt. Zij weten dat hij niet de volledige waarheid heeft verteld, hij heeft zijn beweegredenen bewust heel vaag gehouden. Nu zal hem dat zijn leven kosten. Dit zijn huurlingen die leven voor geld. Zij kennen geen menselijke waarden. Ze hebben geen respect voor hem, ook al heeft hij hen rijk gemaakt. Zij willen alsmaar meer. Wat ze ook verdienen, het zal nooit genoeg zijn.

‘Dit is geen schatteneiland,’ zegt hij met zijn kin in de lucht. ‘Ik heb mijn persoonlijke redenen die niets met geld te maken hebben. Jullie zijn meer dan voldoende betaald en daarmee is de kous af. Ik wil dat je nu vertrekt. Vergeet het bestaan van dit eiland, begrepen? Vergeet dat wíj hebben bestaan.’

‘Je liegt,’ snauwt de leider terwijl hij de man vastgrijpt en een mes onder zijn keel houdt. ‘Ik wil weten waarom je hier wil blijven. Wat weten wij niet?’

De opdrachtgever verbleekt. Hij heeft niets meer om tegen deze huurlingen te gebruiken, behalve de kracht van het eiland. Help me, smeekt hij in stilte. Ik heb gedaan wat ik heb beloofd. Help me nu!

‘Baas.’ Een van de ontvoerders wijst verontrust naar de donkere wolken die razendsnel samenpakken boven hun vissersboot. ‘Dit is niet goed, baas.’