Ready or not

Verhalenbundel

READY OR NOT

Thriller - verhalenbundel 

Verschijningsdatum: 6 mei 2022

© 2022 Kelly Dellene, Ben Kegels, Brenda Kleinherenbrink, Cecile Koops, Britt Van Der Jagt, Eveline van Dienst

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510645

NUR-code: 303/330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Het volksverhaal - Kelly Dellene

Van drie dingen was Nora absoluut zeker.

Eén, het was half twee ’s nachts.

Twee, ze moest dringend plassen.

En, drie, er was iemand in haar huis.

Nora dacht wel vaker dat ze niet alleen was in het oude schilderachtige huisje dat ze twee maanden geleden gekocht hadden. De oude beenderen van het houten karkas kraakten bij ieder zuchtje wind. Haar verbeelding durfde daarom wel eens op hol slaan.

Alleen was ze nu honderd procent zeker. Het was niet het gebruikelijke gekreun van de eiken trap die haar wakker gemaakt had. Het geluid van uiteenbarstend glas was reden genoeg om haar uit haar slaap te doen ontwaken. Ze zat nu rechtop in haar bed met gespitste oren.

Nora en Vic hadden het huis spotgoedkoop op de kop kunnen tikken. Een groot kapitaal had het jonge koppel nog niet bijeen gespaard en mits wat opknapwerk zou dit huisje een echte thuis kunnen worden.

Het gerucht in het dorp was dat het er spookte, waardoor niemand anders de sprong had durven wagen. De vorige heer des huizes was erachter gekomen dat zijn vrouw er een minnaar op na hield. Op hun huwelijksverjaardag... Terwijl hij een boeket bloemen in de hand had... In een vlaag van woede had de man vervolgens zowel de minnaar als zijn vrouw van het leven beroofd met een mes. Sinds dat moment zweerden de buurtbewoners dat het huis vervloekt was. Vic geloofde echter niet in oude volksverhaaltjes. Een koopje was een koopje, herhaalde de liefde van haar leven steeds.

Nora had ondertussen genoeg fantasierijke roddels uit het dorp gehoord dat ieder zuchtje van het huis haar aandacht opeiste.

Klaarwakker duwde Nora zachtjes de lakens van haar lijf. Ze knipperde de restanten van de droomwereld uit haar ogen en wachtte.

Muisstil.

Zelfs de eiken trap hield zijn adem in.

Het vale maanlicht dat door het raam binnensijpelde, verlichtte de kamer met een lugubere, grijze gloed. 

Nora’s ogen dwaalden langs het krullend behangpapier van hun slaapkamer. De woonkamer hadden ze al een nieuw likje verf gegeven, maar aan de bovenverdieping waren ze nog niet begonnen. Haar hand wreef over Vics kant van het bed.

Koud.

Het was nog steeds stil beneden.

Misschien was Vic gevallen? Of had hij de vaas met bloemen omgestoten?

Nora staarde naar zijn kant van het bed.

Dat kon helemaal niet. Vic was op zakenreis in Parijs.

Nora aarzelde. In de films eindigde het hoofdpersonage steevast dood wanneer ze op ontdekking ging. Vic en Nora lachten graag met de ondoordachtheid van deze personages.

Ze sloot de ogen, haar oren nog steeds op scherp en inhaleerde diep. De lucht in haar volgezogen longen hadden het gewenste kalmerende effect en ze schoof naar de rand van het bed. Voorzichtig raakten haar voeten het parket en ze opende haar ogen weer.

De slaapkamer zag er nog exact hetzelfde uit als zonet. Leeg. Grijs. Toe aan een make-over.

Met meer zelfvertrouwen pakte ze haar telefoon van het nachtkastje. De batterij was bijna leeg, maar haar telefoon bevestigde dat haar wekker gelijk had. 

Het was half twee ’s nachts.

Ze moest nog steeds heel nodig naar het toilet.

En de benedenverdieping zweeg als het graf.

Als Nora wilde gaan plassen, moest ze langs de eiken trap en door de woonkamer waar ze een glazen vaas had gezet die ochtend. Voor Vic vertrok had hij naar goede gewoonte een bos rode rozen voor haar gekocht.

‘Een boeket rozen zodat mijn bloem zeker aan me denkt wanneer ik weg ben,’ knipoogde de romanticus dan altijd.

De gedachte aan Vic toverde een kleine glimlach op het gezicht van Nora. Ze schoof haar voeten in de pantoffels naast haar bed.

Haar badjas had ze over een stoel naast de slaapkamerdeur gegooid enkele uren eerder. De winterkou druppelde steevast door de voegen en spleetjes van het oude huisje, waardoor Nora de nacht niet wilde trotseren zonder haar kamerjas.

Alhoewel ze zeker wist – vermoedde − dat ze overdreef, ontweek ze toch de krakende plank in de vloer op weg naar de stoel. Ze stak haar handen door de mouwen en knoopte de ochtendjas stevig vast.

Een rilling liep over haar rug, terwijl ze haar hand uitstrekte naar de deurklink. Een mager skelet waarvan de vingers net zo dun als takken leken, spiegelde haar beweging. De hand van Magere Hein.

Verschrikt zette ze een stap achteruit en ze slaakte een gilletje toen een knal achter haar door de kamer galmde. Een blik op het raam deed haar schokkende ademhaling kalmeren.

‘Jezus, Nora,’ siste ze zichzelf berispend toe. ‘Het is maar de berk.’

De takken waren in geen jaren meer gerooid waardoor ze regelmatig langs het raam en de gevel scheerden.

Nora schudde haar hoofd. Ze zou zichzelf nog helemaal gek maken. En Vic ook als ze hem opnieuw zou wakker bellen omwille van een vals alarm.

Ze had het vallen van de vaas waarschijnlijk toch gedroomd.

En ze moest echt heel nodig plassen.

Met vernieuwde moed opende Nora de slaapkamerdeur voorzichtig. Piepend en zeurend zwaaide de deur open, maar ze hield hem tegen voor hij de muur kon raken met zijn gebruikelijke klap.

Nora hield haar mobiele telefoon in de hand indien ze toch versterking nodig zou hebben. Ze zette een stap naar voren en duwde met haar vrije hand op de lichtschakelaar naast de deur.

De ouderwetse kandelaar met glimmende glazen slierten, die haar altijd deden denken aan tranen, flikkerde langzaam tot leven. Nora maakte gretig gebruik van het licht om de gang te inspecteren. De twee andere deuren aan de overkant waren nog steeds gesloten. Eentje leidde naar de kleine zolderruimte, de andere gaf toegang tot een lege slaapkamer. Nora en Vic hadden er een tijdelijke bergruimte van gemaakt. Alle verhuisdozen die nog niet uitgepakt waren, werden verbannen naar die kamer.

Het foeilelijke tapijt uit grootmoeders tijd wees de weg naar de draaiende trap.  Nora hield van het geluid van voeten op tapijt. Het deed haar denken aan haar kindertijd. Vertrouwd en veilig.

Vastberaden om zich niet aan te stellen, baande Nora zich een weg naar de trap. Ze negeerde hoe het licht van de kandelaar zweepte met iedere stap die ze op de krakende vloer zette. Ze hield halt op de bovenste trede en keek naar beneden. Nora kon het einde van de trap niet zien, alsof de trap afdaalde naar een plek diep onder de aarde.

Ze hadden nog geen nieuw lampje in de kap gestoken waardoor ze nu geen licht had om af te dalen. Nora dacht er niet aan om naar beneden te gaan zonder verlichting. Het lot van al die personages uit horrorfilms zat nog steeds vers in haar gedachten.

Ze zette de zaklamp van haar telefoon aan en scheen eerst naar beneden.

De kust leek veilig.

Ze zette de eerste stap en de trap kwam meteen tot leven. Met iedere stap die ze zette, kwelde en pijnigde ze het hout dat jammerde bij iedere beweging.

Nora slikte toen ze op de voorlaatste trede stond. Zodra ze erbij kon, deed ze het licht van de woonkamer aan. Overdag vond ze het geweldig om in het huisje te vertoeven met de knapperende openhaard. Het huis had een knus, huiselijk gevoel zoals alleen woningen van vroeger dat hadden. Nu wenste ze om terug in hun gerenoveerde huurappartement te zijn. Het huis was nog te nieuw voor haar om ieder geluidje meteen te kunnen plaatsen.

Nora’s blik richtte zich op de glazen vaas op de eetkamertafel. Intact.

Ze fronste echter toen ze de staat van de rode rozen zag. Grauw en verwelkt.

Mompelend liep ze op de bloemen af. Voorzichtig raakte ze een rozenblaadje aan. Uitgedroogd. Ze had deze bloemen diezelfde ochtend gekregen... Hoe kon het in hemelsnaam zijn dat ze al verwelkt waren?

Als het niet de vaas was die ze had horen sneuvelen, was het dan toch een droom geweest? Nora draaide om haar as en bestudeerde het bordje dat ze naast de voordeur gehangen hadden. Een cadeautje van Vics zus met een opschrift in dikke, brutale letters: Ready or not... Here we come!

De boodschap leek nu een akelige dubbele betekenis te hebben voor Nora. Ze fronste. Nora was er zeker van dat het bordje die middag nog recht hing. 

Ze aarzelde een seconde alvorens ze toch naar de voordeur liep. Nora voelde of ze die wel op slot had gedaan, maar dat was het geval. Ze hing het bordje weer recht en liep door de eetkamer. Ze merkte geen glasbreuk op bij het grote raam en ging verder naar de rommelige keuken.

Ook daar deed ze meteen het licht aan. Haar ogen gleden over elk detail. De keukenhanddoek lag waar ze hem achtergelaten had. Het gebruikte broodmes naast de gootsteen was ook onaangeroerd. De achterdeur was dicht, net zoals het gordijntje dat het raampje van de keuken bedekte.

Dan bleef enkel de badkamer over. Die was duidelijk later bijgebouwd, aangezien deze in de verschrikkelijke stijl van de jaren vijftig ingericht was. Zodra Nora het licht aandeed, kwamen de zalmroze tegeltjes in zicht.

Nu de kust veilig was, herinnerde haar blaas haar eraan dat de nood nog steeds erg hoog was.

Enkele minuten later sloot Nora de badkamerdeur achter zich met een opgeluchte zucht. De buizen in de muren rammelden en klotsten met het water dat ze net door het toilet gespoeld had. Onderweg naar de lichtschakelaar bleef ze als bevroren staan. Haar aandacht werd getrokken door een rode veeg op de vloer. Alsof iemand haastig iets opgeveegd had.

Het geluid van vallend glas kwam haar weer helder voor de geest.

Ze zette enkele aarzelende stappen richting de veeg. Nora stond nu naast de gootsteen en tegenover de besteklade waar ze ook een bloederige vingerafdruk vond.

Niet opendoen. De woorden galmden instinctief door haar hoofd. Een ijskoude vinger baande zich een weg van haar nek tot halverwege haar ruggengraat.

Nora zette een stap vooruit. Haar maag tuimelde in haar buik en iedere vezel in haar lijf moedigde haar aan om terug naar boven te gaan. Om de lade niet open te trekken.

Niet doen. Ga slapen.

Toen ze haar arm strekte om toch te kijken, beeldde ze zich in dat de hand van Magere Hein haar beweging weer kopieerde zoals eerder.

Op het laatste moment bedacht Nora zich en raakte ze de bloederige vlek aan op de lade. Droog. Ze hurkte en ging met dezelfde vinger over de rode veeg op de grond. Droog.

De haren op haar armen stonden overeind en Nora keek om zich heen. Het voelde alsof priemende ogen iedere beweging volgden. Alsof de schaduw in de hoek van de eetkamer een gedaante verhulde. Haar onderlip trilde en ze greep naar haar telefoon.

Het was genoeg geweest. Ze wilde Vic bellen.

Op automatische piloot dansten haar vingers over het touchscreen van haar smartphone. Haar andere hand trok de lade open, terwijl ze de telefoon tegen haar oor duwde. Tergend traag gleed haar blik over het bestek.

Bloederige vingerafdrukken en vegen in het lege vak waar de broodmessen gelegen hadden.

Het voelde alsof ze meters diep onder water zat. Haar longen brandden, haar oren suisden en de smartphone tegen haar wang trilde.

‘Dit is de voicemail van Vic Verhaeghen.’ Zijn warme stem weergalmde in haar hoofd en schudde Nora wakker.

Ze hing op en belde naar het algemeen noodnummer. Dat had ze meteen moeten doen, besefte ze nu.

De telefoon ging over.

‘De politie zal je niet helpen, Nora.’ De stem die de telefoon opnam aan de andere kant van de lijn was kil en hees.

Nora’s vingers voelden ijskoud, terwijl ze rond haar mobiel knepen. Ze opende haar mond om te vragen wie dit was, maar er kwam geen geluid. Ze keek naar het scherm van haar telefoon om zeker te zijn dat ze naar het noodnummer gebeld had. Haar vingers deden pijn door de kracht waarmee ze haar telefoon vasthield. Cijfers en zwarte strepen vloeiden in elkaar over op haar scherm.

‘Wie is dit?’ piepte ze uiteindelijk, nadat ze het toestel weer aan haar oor hield. ‘Wat wil je van mij?’

Een ijzig lachje.

‘Laat me met rust,’ gilde ze in haar lege keuken tegen haar telefoon.

De lach stopte abrupt. Alsof haar gil de man tot inkeer gebracht had.

Nora hield vol verwachting haar adem in. Haar ogen bestudeerden de ruimte en ze greep naar het broodmes naast zich. Alhoewel het mes zojuist geen bloed op het lemmet had, was het nu doordrenkt. Het bloed druppelde op het aanrecht en ze legde het snel weer neer.

Nora begon te huilen. ‘Wat wil je van mij?’ vroeg ze dit keer aan het huis.

Er begon een zacht getrommel in haar oor. Alsof iemand op een luide drum sloeg. Na iedere bons hoorde ze haar naam.

Nora. Bons. Nora. Bons.

Nora schudde haar hoofd en wilde haar telefoon uitschakelen. Met trillende handen keek ze naar het scherm. De lijnen en cijfers waren verdwenen. Slechts één woord was nu zichtbaar.

Het stond verspreid over het hele scherm.

Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora.

Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora. Nora.

Met een wanhopige schreeuw, gooide Nora haar telefoon tegen de kelderdeur in de hoek van de keuken. Ze keek naar de grond, de bloederige veeg was weg. Ze snapte er niets van. Het licht van de lampen in het plafond flikkerden.

Ze draaide zich naar het broodmes. Geen bloed.

Nora’s tranen liepen vrij en in korte successie over haar wangen. Ze wist niet waar ze het had, maar één ding wist ze met volle overtuiging zeker. Ze moest dit vervloekte huis uit.

Ze nam het broodmes van het aanrecht. Bebloed of niet, ze moest iets hebben om zich te verdedigen! Haar ogen namen het lemmet nog eens in zich op. Nog steeds geen bloed te bespeuren.

Nora probeerde het trillen van haar handen onder controle te houden, terwijl ze langzaam een stap richting de woonkamer zette.

Ze keek vluchtig naar de achterdeur. De tuin was geen optie. Vandaaruit kon ze niet ontsnappen en zou ze alsnog een vogel voor de kat zijn.

Nora was niet meer zo zeker dat het enkel een inbreker was met wie ze te doen had. Wie of wat het ook was dat haar teisterde, ze zou zich niet zomaar gewonnen geven. Ze greep het mes met beide handen beet.

Op het moment dat ze weer een stap richting de woonkamer zette, liet een krakend geluid het bloed in haar aderen bevriezen. Langzaam, alsof het iemand anders overkwam, draaide ze zich naar de kelderdeur.

Ze zette een aarzelende stap achteruit, terwijl de deur steeds verder open kraakte.

‘H-hallo?’ stamelde ze onzeker.

Heel zacht, alsof uit een ver verleden, klonk een zangerig stemmetje vanuit het donker van de kelder. De deur stond nu wagenwijd open en de kilte die uit de ruimte kwam, zoog het laatste beetje warmte uit het huis.

Niet doen. Ga terug.

Het licht in de keuken flikkerde en doofde.

‘Nora.’

Ze sprong achteruit bij het horen van dezelfde stem die ze net door de telefoon gehoord had. Ze stootte tegen de lege broodtrommel die op het aanrecht stond en hoorde het op de grond vallen met veel kabaal.  

Nora kon niets zien. Het was alsof ze een blinddoek voor ogen had. Zelfs het maanlicht werd niet gefilterd door het dunne lapje stof voor het raam. Ze probeerde het met haar vingers te vinden en de stof weg te trekken. Ieder streepje licht kon ze nu goed gebruiken.

Ze wist dat het raam zich links van haar bevond en op de tast waande ze zich een baan erheen. Wanneer haar vingers eindelijk een stof raakten, probeerde ze het gordijn open te trekken.

De stof gaf niet mee en Nora legde haar hand vlak tegen het raam. Ze had de kilte verwacht die door haar huid naar binnen drong, maar het materiaal onder haar hand was geen glas. Het ding onder haar vingers begon te lachen.

Een zacht, wansmakelijke gegrinnik dat Nora herkende van aan de telefoon. Ze gilde.

Ondoordacht draaide ze zich om en rende richting de kelder. Ze keek over haar schouder maar zag niemand. Alhoewel, jawel. Als ze haar ogen goed samenkneep en concentreerde, kon ze net een gedaante zien bewegen. Een grote gestalte met brede schouders.

Een schrapend geluid van metaal over haar versleten keukenkastjes gaf haar rillingen. De haren op Nora’s armen stonden overeind en ze was ontzettend dankbaar dat ze het mes nog vast had. Aan de open kelderdeur, stopte ze. Ze wist niet wat daar beneden was. Was daar nog iemand? Of was het zangerige stemmetje van de gestalte in haar keuken?

Ze draaide zich naar de gedaante om en stak haar arm uit, het mes een dreigend verlengde van haar. ‘De politie is onderweg,’ loog ze.

De man, het ding, lachte opnieuw. ‘NNNNNNooooooooraaaa,’ fluisterde de gedaante. Alsof dat het teken was waar de trommel op gewacht had, begon hij opnieuw. Iedere bons van haar hart werd vergezeld met een knal van de trommel. Het geluid was oorverdovend en Nina zette nog een stap achteruit. De keldertrap kraakte onder de zool van haar pantoffel.

Er was een klein raam in de kelder. Dat was nu haar enige hoop.

Nora draaide haar hoofd naar de ruimte beneden, maar zag niets.

De trommel werd luider alsof de drummer naast haar stond.

‘Nora,’ riep de gedaante voor haar om de trommel te overtreffen. Het geluid deed haar zo erg schrikken dat ze achteruitsprong.

Er was geen grond, geen trede om haar op te vangen en Nora viel. Ze kneep haar ogen dicht en wachtte op de klap.

––––––––

Met een gil deed Nora haar ogen open. Ze lag weer in bed, een hand geklemd rond het handvat van haar broodmes. Haar hart ramde tegen haar ribben alsof het zich het ritme van de drum maar al te goed herinnerde.

Nora duwde zich in een zittende positie en legde het mes voor zich neer op het bed. Voorzichtig. Alsof het giftig was. Haar telefoon lag op het nachtkastje aan de lader. Langzaam draaide ze haar hoofd naar het kussen van Vic. Haar hele lijf trilde, terwijl ze naar de verwelkte roos op het hoofdkussen naast haar keek.

Een roos uit het boeket dat ze gisteren van Vic gekregen had.  De stof er omheen was nog steeds nat, alsof hij net uit de vaas gevist was.

Er lag een briefje naast de verwelkte bloem.

In letters die uitgelopen waren en met rode inkt die Nora’s verbeelding op hol deed slaan, stond er maar één woord geschreven...

Nora.

Nora was van drie dingen absoluut zeker.

Eén, het was half negen in de ochtend.

Twee, haar dorpsgenoten hadden gelijk.

En, drie, in dit huis bleef ze geen tel langer. 