Op zoek naar de liefde

Verhalenbundel

Op zoek naar de liefde

Feelgood 

Verschijningsdatum: 4 februari 2022

© 2022 Sara Goossens, Cecile Koops, Isa Moora, Stef Van Overstraeten, Claudia Vanzegbroeck

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510652

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

De mooiste Valentijn - Sara Goossens

-1- Eenzame Valentijn

Ik sluit mijn computer af en hang mijn witte jas aan de kapstok. Zie zo, de dag zit er alweer op. Over tien weken zal het hier weer enorm druk zijn. Ik zeg Sofie, Louise en Kaat nog gedag en wens hun veel plezier vanavond. Ze gaan uiteten met hun perfecte partners en ik ga weer helemaal alleen naar huis. Zielig toch om als gynaecoloog op je drieëndertigste nog steeds eenzaam en alleen door het leven te gaan, niet? 

‘Heb jij vanavond geen date, Mona?’ 

Ugh, weeral die vraag... ‘Absoluut, Netflix en ik gaan gezellig chillen op de bank vanavond,’ geef ik als antwoord aan Kaat. Ik zie dat Louise haar een duw geeft met haar elleboog. 

‘Ze bedoelt het niet zo, Mona.’

‘Het maakt niet uit, Louise. Ik maak jonge koppels gelukkig met hun prille gezinsgeluk, maar aan mij is het niet besteed.’

‘Dat komt wel! Bij mij ging het ook niet vanzelf, dat weet je goed genoeg...’ zegt Sofie. Ze heeft een overweldigend fertiliteitstraject achter de rug, maar is nu eindelijk zwanger van donor 1875. 

‘Absoluut, Sofie, maar kijk nu eens hoe je straalt!’

‘Dat kan ook met jou gebeuren! Joren vindt het niet eens erg dat ik al zwanger was van de donor toen ik het hem vertelde. Als iemand echt dol op je is, vindt de liefde zijn weg wel...’ 

Ik open de deur met mijn badge en laat een verpleegster passeren. ‘Komt zeker goed, Sofie! Ik zie je morgen. Geniet van de avond.’

‘Jij ook, Mona.’ 

‘Doe ik.’ Ik wandel naar mijn blauwe Volvo C40 en leg mijn dokterstas in de koffer van de auto. Ik stap achter het stuur en start de motor. Hm, misschien toch eerst even kijken of ik geen Tindermatches heb? Ik open de app en scrol door de berichten, maar niets. Ik haal mijn schouders op en besluit dan maar om naar huis te rijden. 

Wanneer ik thuis aankom, open ik de deur van het appartementsgebouw en neem ik de trap naar de derde verdieping. Ik trek mijn pyjama aan en plof in de zetel met een kant-en-klaarmaaltijd. Zoals ieder jaar zit ik hier weer, hopeloos alleen... Ik neem mijn mobiele telefoon en maak een nieuw agendapunt voor volgend jaar. Volgend jaar ben ik niet meer alleen op Valentijnsdag, dat beloof ik aan mezelf! Ik ga door het filmaanbod op Netflix.

Te melig, te romantisch, te eng, nee deze ook niet.

Dan valt mijn oog op ‘Red Notice’. Hm, Dwayne Johnson en Ryan Reynolds, dat kan zeker niet slecht zijn. Ik neem de chips die ik klaar had gelegd op de salontafel en zak onderuit in de zetel. Ik beloof mezelf plechtig dat ik volgend jaar niet zo zielig als nu alleen Netflix zal kijken op Valentijnsdag. 

––––––––

-2- Netflix en Tinder

Zoals verwacht is het tien weken na Valentijnsdag enorm druk bij ons op de dienst. Elke vrouw die met valentijn zwanger is geworden, komt nu voor haar twaalf-wekenecho. Ze zijn stuk voor stuk nieuwsgierig naar het geslacht, ook al willen ze dit niet prijsgeven.

Zo komt ook mijn beste vriendin Tine langs. Ze had expliciet gevraagd om een afspraak op dertien weken, zodat ik meteen het geslacht kon zien. Geduld is niet haar sterkste kant... 

‘Mevrouw Joosen,’ roep ik in de wachtzaal. Ik kan mezelf niet permitteren om zomaar Tine te roepen waar de andere patiënten bij zijn.

Tine springt vrolijk op en haar man, Kristof, kijkt van zijn mobieltje op.

Ik laat hen binnen in mijn onderzoekskamer en vraag haar om zich van haar onderste kleding te ontdoen om een echo te kunnen maken. Al binnen een minuut zit Tine op de onderzoekstafel en zit ze te popelen op mijn komst. 

‘Doe nu wat sneller, Mona,’ moedigt ze me aan. 

‘Tine, ik doe zo snel ik kan. Je bent niet nieuwsgierig zeker?’

‘Neuh, waarom denk je dat?’

‘Oh, zomaar,’ grap ik. Ik onderzoek Tine met de inwendige echo en controleer de baby. ‘Tien vingers en tien tenen, hier kun je ze tellen. Het hartje klopt goed, de kamers en boezems zien er goed uit. Je ziet dat het zuurstofrijke en zuurstofarme bloed in de juiste richting gaat. 

‘Oh, Mona, check het geslacht nu...’ 

‘Gaat het niet snel genoeg?’

Kristof kijkt nogmaals op zijn telefoon.

Pff wat irritant zeg. ‘Als je goed kijkt, wat zie je hier dan?’ vraag ik terwijl ik mijn scherm pauzeer en de foto vergroot. 

‘Is, is het een jongen?’ vraagt Tine. 

‘Jep! Proficiat lieve schat, je krijgt een zoontje.’ 

Ik kan zelf mijn tranen moeilijk bedwingen, want ik ben enorm blij voor mijn beste vriendin. Toch had ik graag zwanger aan haar zijde gestaan, dit samen doorgemaakt. Stop met zo egoïstisch te zijn en denk zulke dingen niet, Mona...

‘Heb je dat gehoord, Kristof? We krijgen een zoontje.’

Hij glimlacht en lijkt oprecht blij te zijn, maar is minder enthousiast dan andere toekomstige papa’s die hier passeren. Ik geef Tine de standaarduitleg over wanneer ze de NIPT kan laten uitvoeren en op welke afdeling ze hiervoor moet zijn in het ziekenhuis. Ze omhelst me voor ze vertrekt en ik roep nadien de volgende patiënt. Er staan zeker meer dan twintig zwangere vrouwen op de planning vandaag.

Na mijn drukke werkdag bekijk ik mijn Tinderapp. Hm, zal wel weer niets zijn... 

*Ping ping*

––––––––

Nathan: Hey, ik zag je foto’s en was echt overdonderd van je fijne introductietekst. Werk je toevallig in het ziekenhuis van Mechelen? Groetjes, Nathan. 

––––––––

Huh, hoe kan hij dat nu weten? Het zal toch geen stalker zijn zeker? Ik open zijn profiel en zie een foto van een knappe jonge man met goed gestyled lichtbruin haar en groene ogen. Hij draagt een hemd met das en is vijfendertig volgens de info. Hij houdt een blonde labradorpuppy vast op de foto.

Oh, wat schattig. Tine zou hem meteen goedkeuren. Ik moet het account eens tonen aan haar! Onder de foto staat: ‘Ik ben de hond, je kunt me ook vinden op Sniffr’. En de man is nog grappig ook...

Dat profiel is een kijkje waard. Ik ga door zijn foto’s op zijn profiel en zie dat hij houdt van wandelen in de vrije natuur. Hm, dat ziet er wel leuk uit. 

––––––––

Nathan: Lijkt mijn profiel je wat? Je weet toch dat andere mensen kunnen zien dat je de berichten al gelezen hebt... ;-) 

––––––––

Zo’n leek ben ik dus... Hier moet ik op antwoorden, maar wat? Ik bel naar Tine en vraag haar om raad. Ze zegt dat ik volop terug moet flirten met hem, maar aangezien ze al zeventien jaar samen is met Kristof, heeft ze absoluut geen idee welke flirttips ze me kan geven. We zoeken flirttips online, maar verder dan ‘het gesprek durven aangaan’ en ‘tonen dat je interesse hebt’ komen we niet. 

‘Ik moet hem antwoorden, maar wat?’ 

‘Zeg hem dat je altijd al viel voor labradors, maar dat je meer op brunettes valt,’ lacht Tine. 

‘Zou hij dat niet te serieus nemen?’

‘Wat heb je te verliezen, Mona? Weer een avond Netflix en chill met jezelf?’ 

‘Je hebt gelijk, Tine.’ 

Ik neem een slok van mijn glas witte wijn die voor me op de salontafel staat en besluit een bericht te typen. 

––––––––

Mona: Hey Nathan, leuke foto. Ik val al heel mijn leven op labradors, maar eerder brunettes. Misschien is dat de reden dat ik nog single ben. Ben jij de labrador waar ik naar op zoek ben? Groetjes, Mona

––––––––

‘Hij gaat het echt belachelijk vinden, hè?’

‘Maar nee, Mona. Hij gaat ermee moeten lachen denk ik.’

Er passeren wel zeker zevenentwintig minuten zonder antwoord. Ondertussen hebben Tine en ik het telefoongesprek beëindigd, want Tine ligt met een knoop in haar maag op de vloer in haar badkamer. 

––––––––

Tine: Bakerpraatjes zijn het! Ik meen het, zwanger zijn van een jongen en niet ziek worden... Yeah right, iedereen behalve ik hoor! 

––––––––

Arme Tine toch...

––––––––

Mona: Het komt wel weer goed! Over enkele maanden houd je dat prachtig prutske vast in je armen en ben je stapelverliefd! 

––––––––

Tine sluit het gesprek af met dat ze in haar bed kruipt en ik doe hetzelfde nadat mijn glas wijn leeggedronken is. Nog snel even Tinder checken of Nathan iets heeft gestuurd, maar ik zie niets. 

-3- Blind date

‘Perfect gezond baby’tje!’ Ik veeg de echogel van de vrouw haar buik en beantwoord al haar vragen voor ik haar uit mijn onderzoekskamer laat gaan. ‘Tot binnenkort.’ 

Tijdens mijn pauze bekijk ik ongeduldig mijn Tinderapp en ik zie dat Nathan me een bericht heeft gestuurd. 

––––––––

Nathan: Voor jou kleurt deze labrador gerust zijn haren, dus laat dat onze eerste kennismaking niet bedaren...

––––––––

Hm, gevoel voor humor! Wat zou ik hier best op kunnen antwoorden? Misschien dat verandering niet per se slecht is?

––––––––

Mona: Ik zou wel kunnen wennen aan dat blond, verandering is zo slecht nog niet! 

––––––––

Wat een stom antwoord, Mona... Ik rol inwendig met mijn ogen. Enkele minuten later krijg ik antwoord. 

––––––––

Nathan: Ik had wel een spectaculairder antwoord verwacht... Maar hey, even tussendoor, wanneer laat jouw baasje jou uit? Misschien kunnen we dan eens samen gaan wandelen in de Sinte-Mettetuin? 

––––––––

Mona: Oeps, mijn baasje heeft me binnen laten zitten en doen staren naar het schermpje van de telefoon om een antwoord te ontvangen van jou. 

––––––––

Ja, nu ben je helemaal koekoek. 

––––––––

Nathan: Misschien vanavond? 

––––––––

Wil hij echt met me op date? 

––––––––

Mona: Vanavond is goed, zo ergens rond acht uur? 

––––––––

Nathan: Gaan twee vreemde honden wandelen in een donker park, is dat niet een beetje vreemd? 

––––––––

Mona: Hmm, misschien wel? We zouden ook samen kunnen eten? 

––––––––

Nathan: Eten moet iedereen! Als je mij je gegevens stuurt, komt mijn baasje jou vanavond ophalen. 

––––––––

Mijn wangen worden vuurrood en ik krijg het helemaal warm vanbinnen. Zijn we niet enorm belachelijk aan het praten alsof we honden zijn? Ik heb niet eens een hond...

Ik ga terug naar mijn onderzoeksruimte en vraag de volgende patiënte om binnen te komen. Na het standaard uitstrijkje en de vervolgafspraak over een jaar te hebben gemaakt, roep ik de volgende patiënte weer binnen. De dag gaat traag vooruit, maar ik kijk enorm uit naar vanavond. 

Ik wandel aan het einde van de werkdag met Sofie naar mijn auto en vraag haar of ik wel echt op date zou moeten gaan met een vreemde. Ze stelt me gerust dat alles wel goed zal verlopen, maar toch blijf ik met een schrik zitten. Wat als het een lelijke oude man is die op deze manier met zo’n leuke profielfoto jonge vrouwen wil strikken?  

‘Ik zie je morgen!’ roept Sofie. ‘En dan moet je me alles vertellen over je date!’ 

‘Tot morgen!’ Ik stap in mijn auto, zoek meteen naar Tines nummer in mijn laatste gesprekken en start de motor.

‘Tine, dit geloof je nooit...’

‘Wat heb je nu weer gedaan?’ 

‘Ik ga vanavond op date.’ 

‘Wat, met wie? Hoe heb je die leren kennen? Is het de labrador?’ 

‘Hahahaha, de labrador... Is dat nu al zijn bijnaam?’

‘Ehm, duuh!’ 

‘Ja, met Nathan, de labrador.’ 

‘En je hebt dat zo lang voor me verzwegen kunnen houden? Hoe kun je?’ 

‘Hij heeft me vanmiddag gevraagd om samen te gaan wandelen, maar aangezien mijn pauze net voorbij was, kon ik er niet op ingaan.’

‘Zo romantisch, wandelen in het park. Dat doen Kristof en ik nooit meer...’ 

‘Vastgeroest, hè.’

‘Zegt mevrouw de eeuwige vrijgezel.’ 

‘Ja, ja, ik weet het.’ 

‘Wanneer spreken wij trouwens nog eens af?’ 

‘Wanneer heb je tijd?’

‘Ehm, ik kan zaterdagmiddag afspreken als je dat wilt?’ 

‘Ja, om twaalf uur bij Lunch Garden?’ 

‘Absoluut!’ 

Ik parkeer in de ondergrondse garage van mijn appartement en ga naar boven. Ik douch me en trek een zwart jurkje aan met nylonkousen. Hm, perfect voor een blind date. Hoewel het al mei is, is het toch nog maar koud voor deze tijd van het jaar. De deurbel gaat, net op tijd klaar. Hopelijk is hij de persoon van op de foto’s!  

Ik wandel naar de intercom en bedank de vorige eigenaar die nog een camera heeft geïnstalleerd. Oh, my God. Het is echt de jongen van de foto’s en zo ziet hij er nog knapper uit zelfs. Wat als hij me maar niets vindt? Wat als hij maar een snul is, zo’n saaie man. Heeft hij nu ook echt een hond bij? Oh nee, ik heb geen hond. Hoe stom zal hij me niet vinden? 

‘Hallo?’ zeg ik vragend door de intercom.

‘Het is Nathan. Ben ik bij Mona?’ 

‘Ja, ik kom zo naar beneden.’ 

Angstzweet breekt bij me uit. Nog snel wat deodorant sprayen. Nog een vleugje parfum en dan naar onder, je kunt dit! Ik trek een vestje aan en bekijk mezelf nog even goed in de spiegels van de lift.

Bij het openen van de deur, tovert Nathan een pakketje bloemen tevoorschijn vanonder zijn vest. De knappe man van een meter zevenentachtig heeft lichtbruin haar, mooie groene ogen en ziet er zeer atletisch gebouwd uit. Die doet zeker veel verschillende sporten...  ‘Alsjeblieft, deze zijn voor jou.’ 

‘Dank je wel,’ zeg ik overdonderd. ‘En wie is deze lieverd?’ 

‘Dit is Kobe. Hij wou je per se ontmoeten, dus kon ik hem niet thuislaten.’ 

‘Vinden ze dat niet erg dan waar we gaan dineren?’ 

‘Absoluut niet!’ 

Hij gaat me voor en loopt naar zijn zwarte Range Rover, Hm, Tine zou het moeten zien... Stikjaloers zou ze zijn. 

‘Je hebt een mooie auto.’ 

‘Dank je wel, mijn eerste dure aankoop nadat ik mijn eigen praktijk heb opgestart.’ 

‘Welke praktijk heb je?’

‘Ik ben kinderarts van opleiding, maar na de uren in het ziekenhuis leid ik nog een team van vroedvrouwen op die instaan voor de verzorging van kinderen met een moeilijke start en toch thuis worden opgevangen.’ 

‘Wauw, ik ben onder de indruk. Dat is wel heel speciaal. Daarom dat je me vroeg of ik in het ziekenhuis werk?’ 

‘Ja, ik heb je er wel een keer gezien, maar ik kom sneller op de afdeling van de pediatrie.’ 

‘Werk je in hetzelfde ziekenhuis?’

‘Nee, ik werk in Edegem.’

We praten verder in de auto en Nathan parkeert bij een gezellig restaurant. Het ziet er prachtig uit en kijkt uit over een vijver waar eenden ronddrijven. Het is nog licht buiten waardoor we kunnen genieten van het mooie uitzicht. De rode gloed van de ondergaande zon maakt het tafereel als in een sprookje. We praten ronduit en het is duidelijk dat er een vonk is overgesprongen. We wandelen nadien nog rond in het park bij de vijver en nadien brengt hij me terug naar huis. Nu gaat het gebeuren... Hij wil afscheid van me nemen en kust me vol op de lippen. Ik word rood, heel erg rood en kan me niet bedwingen om ronduit te glimlachen. 

‘Dank je wel voor de fijne avond, Mona.’

‘Jij bedankt, Nathan.’ 

‘Ik hoor je snel!’

Ik draai me om en sluit de deur, wandel naar boven en plof verliefd in de zetel. Wat een man...

-4- Confetti en een vraag

‘Het lijkt alsof ik je eeuwen niet meer heb gezien!’ gilt Tine. 

‘Ja je staat bijna op ontploffen!’

Ze draait rond haar eigen as en toont haar bolle buik. 

‘Jij hebt anders ook niet stilgezeten, hè? Straks vraagt hij je nog ten huwelijk, Mona.’ 

‘Ach, we zijn amper vijf maanden samen. Dat zal heus nog niet zo snel gebeuren!’ lach ik het weg.

‘Zeg nooit nooit.’

‘Heb je al een naam?’

‘Nee, we vinden er echt geen die ons beiden aanstaat.’

‘Is natuurlijk ook een hele belangrijke beslissing. Wat vind je mooi?’

‘Ik dacht aan Finn, maar dat vindt Kristof maar niets.’

‘Is anders wel een mooie naam! Wat stelt hij dan voor?’

‘Helemaal niets...’

‘Je vindt vast wel een naam die je allebei mooi vindt!’ 

Tine en ik praten verder over namen terwijl we wandelen door Ikea. Ik ga haar helpen met de laatste spullen die ze nog moet verzamelen om het kamertje van de baby af te werken. Vandaag moet het bed in elkaar staan en zetten we ook de kleerkast in elkaar. We verzamelen het materiaal en plaatsen het in de camionette die we gehuurd hebben, daarna trakteert Tine me op een lekker stoofpotje met frietjes. 

‘Hm, het is echt zo lekker. Dank je wel, Tine.’ 

‘Jij bedankt voor je hulp!’ 

‘Anytime!’ knipoog ik naar haar. 

‘Mona, hier is trouwens nog iets om je te bedanken.’ 

‘Oh?’

Ze geeft me een klein vierkanten doosje. 

‘Kerstmis is pas over twee maanden, hè,’ grap ik. 

‘Ja, maar toch. Voor alle hulp willen Kristof en ik je bedanken.’ 

Ik open het doosje en er zit vooral veel confetti in. Confetti en een briefje. Op het briefje zie ik een kraskaart. Hm, wat zou het zijn? 

‘Komaan, krassen!’ roept Tine, terwijl ze me een muntje doorgeeft.

Ik neem het muntje van haar over en kras de grijze stof weg. Het eerste woordje ‘wil’ komt als eerste tevoorschijn. Daarna verschijnt ‘jij’. Ik kras sneller, want ik zie de ogen van Tine blinken. ‘Wil jij mijn meter zijn?’ komt tevoorschijn als alle grijze stof weg is. 

‘Oh! Tine, dit is het mooiste geschenk dat je me ooit kunt geven! Natuurlijk wil ik de meter zijn van die kleine schat!’ Ik vlieg Tine met betraande ogen in de armen en er vallen nog wat frietjes van tafel. ‘Dank je wel voor dit mooie geschenk!’ Ik kan niet stoppen met glunderen en ik kijk voor de rest van de dag vrolijk. 

––––––––

-5- Arbeid

‘Tine, in jouw toestand moet je toch niet helpen met dit soort werk?’ zeg ik tegen Tine op het moment dat ze een zware doos sleurt. Nathan en ik trekken samen in een nieuw appartement en Tine stond erop om te helpen verhuizen. 

‘Die baby moet en zál komen!’ 

‘Hij zal wel komen als hij dat zelf wil, Tine.’

Ze proest en ademt diep wanneer ze een doos vol borden de trap op wil dragen. Nathan doet teken om de doos van haar over te nemen, maar ze weigert. Koppig...

‘Zulke dingen helpen toch om sneller in arbeid te gaan?’ 

‘Ja, maar dat wil niet zeggen dat je een hernia moet krijgen voor je bevalt,’ grap ik.

‘Volgens mij voel ik al iets,’ gaat ze verder. 

‘Wat voel je dan?’

‘Ik denk dat mijn water breekt.’

Ik kijk haar van top tot teen aan, maar ik zie niets wat erop wijst dat haar water breekt. 

‘Wat voel je dan?’

‘Ik voel een warme gloed.’ 

‘Als je wilt dat ik je controleer?’ 

Niet veel later ligt Tine op ons bed en zie ik inderdaad dat ze een heldere vloeistof heeft verloren die absoluut naar vruchtwater wijst. 

‘Het is gestart, zotte doos. Moest je daarom per se komen helpen?’ 

‘Zie je wel dat het gelukt is!’ 

‘Ik vraag aan Kristof dat hij je komt ophalen, je kunt thuis nog douchen en de weeën opvangen tot ze ongeveer vijf minuten na elkaar komen. En Tine, je gaat dat goed doen!’

––––––––

Enkele uren later belt Tine me op. 

‘Tine? Is het zo ver? Zijn ze vijf minuten van elkaar verwijderd?’

‘Mona, kom alsjeblieft hiernaartoe, ik hou het niet meer uit. Het doet zo’n pijn!’

‘Tine, ik heb deze nacht shift in het ziekenhuis. Kom maar naar hier.’ 

Wanneer Tine arriveert, krijgt ze een routinecontrole door de vroedvrouw. Daarna vraagt ze om epidurale. 

‘Het is niet meer te harden. Tien uur weeën is echt veel te lang.’ 

‘Dat snap ik zeker, je hebt het zeer goed gedaan, lieve schat! Rust maar even als je epidurale hebt, daarna zal onze kleine man er wel snel zijn!’ 

Ik knijp in Tine’s arm en kijk naar Kristof en zeg hem dat hij haar hand best even kan vasthouden. ‘Ik kom zo terug als je epidurale hebt gekregen.’

Iets voor drie uur de volgende ochtend wordt de kleine Liam geboren. Hij weegt 3,30 kilo en is 49 centimeter groot. Het is een perfecte baby. De bevalling verliep vlot en ik ben enorm trots op mijn beste vriendin en natuurlijk ook dolverliefd op mijn prachtige petekindje dat een enorme dos donkerbruine haren heeft. 

––––––––

-6- De mooiste Valentijn

‘Je bent zeker dat alles zal lukken, hè?’ vraagt Tine bezorgd. 

‘Ga nu maar gewoon genieten van je valentijn met Kristof.’

‘Zijn flesje om zes uur en dan daarna moet hij vier uur later een nieuw flesje krijgen.’

‘Tine, weet je wel wat ik heb gestudeerd? Weet je wel dat Nathan een pediater is?’ 

‘Ja, maar elk kind is anders, toch?’ 

‘Ga nu maar! Liam is veilig bij ons. Geniet van de film en het eten. Vanavond ben je weer verenigd met Liam!’ 

Ze geeft me een knuffel en zegt iets vreemd over een rompertje en een vraag. Wat bedoelt ze daar nu weer mee? We nemen afscheid en Tine vertrekt met Kristof voor hun eerste babyloze date. 

‘Je vindt het toch echt niet erg dat Liam erbij is op onze eerste Valentijnsdag, hè?’ Ik geef Liam aan Nathan die in de zetel zit en ga iets te drinken halen in de keuken. 

‘Natuurlijk niet, ik vind het wel iets hebben zo!’ zegt Nathan, ‘Oh ja en trouwens ik denk dat hij een nieuwe luier nodig heeft. Dat is iets voor de meter natuurlijk!’ 

Typisch, een kinderarts en toch nog de luiers doorschuiven naar mij. Ik geef het glas cola aan Nathan en neem Liam mee naar de badkamer waar ik een verzorgkussen met de nodige spullen heb klaargelegd. Ik trek zijn kruippakje open en maak de knoopjes van de romper los.

Tot mijn verbazing zie ik mijn naam op het rompertje staan. Was dit wat Tine bedoelde? Ik trek het kruippakje uit en wanneer ik de tekst op de romper zie verschijnen, krijg ik bedenkingen. Er staat: ‘Meter Mona, draai me om’.

Ik hoor Nathan de badkamer binnenwandelen terwijl ik Liam omdraai. Op de achterkant van de romper staat: ‘Wil jij met nonkel Nathan trouwen?’

Ik neem Liam in mijn armen en de tranen schieten in mijn ooghoeken. Wanneer ik me omdraai, zie ik Nathan al op één knie voor me zitten met de mooiste ring die een vrouw zich kan inbeelden en ik kan enkel maar luidkeels ‘ja’ roepen.

Ik knuffel de twee grootste liefdes van mijn leven en zeg luid: ‘Dit is de mooiste Valentijnsdag ooit!’ Soms moet je beloftes aan jezelf waarmaken...