Van een nare herinnering tot een gevaarlijke toekomst

Paris Duivenvoorden

Van een nare herinnering tot een gevaarlijke toekomst

Young Adult - novelle

Verschijningsdatum: 20 mei 2022

© 2022 Paris Duivenvoorden

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464510669

NUR-code: 285

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

De stroom valt uit. Het wordt donker en op de televisie zijn niet langer de presidentsverkiezingen te zien. De androïde valt uit, net als de verwarming en alle andere elektrische apparaten. Over een paar minuten wordt de nieuwe president bekend gemaakt. Waarom valt precies nu de stroom uit? Waarom valt de stroom überhaupt uit?

Ik loop naar het raam en zie dat de straatverlichting en de lichten bij de andere huizen ook uit zijn. Er was beloofd dat bij Nieuw Nederland de stroom niet meer uit zou vallen. ‘Lang leve de modernisering!’ was de slogan.

Ik slaak een geïrriteerde zucht en zie dat ook mijn ouders er gespannen bij zitten. De presidentsverkiezingen zijn belangrijk. Voor iedereen, maar vooral voor mijn ouders. Ik pak mijn mobiel om Aya te bellen als ik besef dat dit nu niet kan. Mijn ouders kijken me vreemd aan. Oké, het moet er ook wel apart uitzien. Ik, uit het raam kijkend, met mijn mobiel tegen mijn oor aan gedrukt zonder de mogelijkheid te bellen.

‘Lea?’ vraagt mijn moeder nerveus. ‘En David, hoe kan dit nou?’

Mijn vader zwijgt.

‘Ik bedoel, is nou zelfs de reserve stroomvoorziening uitgezet? En de reserve-reserve stroomvoorziening? En die tig andere die ze gemaakt hebben, waardoor ze die extra belastingen vroegen, weet je nog? Miljoenen mensen raakten alles kwijt daardoor. Hun huis, hun geld, alles. Er gingen mensen dóód van de honger,’ ratelt mijn moeder door. Als ze eenmaal op gang komt is ze niet meer stil te krijgen. ‘Hoe kan dat nou? Net voor de nieuwe presidentsverkiezingen.’

Mam werpt een blik op de klok. ‘Ik bedoel, we zouden anders nu weten wie onze nieuwe president is. Je wéét hoeveel daarvan afhangt. Waarom gebeurt dit precies nu?’

‘Hoe moet ik dat nou weer weten?’ zegt pap geïrriteerd. ‘Lex, houdt alsjeblieft even je mond dicht en wacht af. De Raad lost het vast snel op.’

Mijn moeder kijkt demonstratief de andere kant op en ik blijf doelloos voor het raam staan. Ik heb geen idee wat ik kan doen. Voor Socialz heb ik mijn mobiel nodig en die doet het niet. Aya kan ik ook niet bellen.

Een uur later begint mijn maag te knorren. Ik loop naar de keuken en zie dat de koelkast het ook niet doet. De keukenandroïde staat stil, precies tijdens het roeren van de soep. Het ziet er belachelijk uit en ondanks deze nare situatie kan ik er bijna om lachen. Bijna. Ik heb nu een soort halve glimlach op mijn gezicht, iets wat er waarschijnlijk even belachelijk uitziet als de keukenandroïde. Ik pak een zak chips en om commentaar van mam te voorkomen loop ik in een rechte lijn naar mijn kamer. Ik pak mijn ListenUp en doe de oortjes in mijn oren.

Oh ja.

Geen stroom.

Meteen leg ik het apparaatje waarmee ik een luisterboek had willen luisteren weg. Eigenlijk was het wel handig dat je dingen vroeger op kon laden, hoewel het ook nadelen heeft. Dan was je je mobiel een tijdje kwijt omdat hij aan het snoer moest. En als je die kabel dan kwijt was of als die stuk ging had je een probleem.

Ik ga maar op mijn bed zitten en besef ineens hoe weinig ik nu te doen heb. Alles voor school is online. Lezen is online. Mijn hele leven is online. Ik kruip onder mijn bed en schuif een hoop oude dozen onder het bed vandaan. Ik pak degene die ik zocht en veeg de spinnenwebben eraf. En inderdaad, in de doos liggen een stuk of vijf oude boeken. De titels zijn er bijna afgesleten en de bladzijden vergeeld. Deze zijn nog van mijn oma geweest en ik heb ze uit beleefdheid bewaard. Ik pak er eentje en ga op mijn bed zitten. De doos laat ik staan. Ik sla het boek open en begin te lezen. Violet slaakt een gil. Een huivering trekt langs haar ruggengraat...

‘Attentie, attentie,’ hoor ik buiten, net als ik de laatste regel van hoofdstuk zeven lees.

Ik schiet overeind en sprint naar de woonkamer, waar ik naar buiten kan kijken. Er lopen een aantal agenten voorbij. Een vrouw van een jaar of dertig klampt zich aan een van hen vast. Ze heeft een peutertje bij zich en smeekt de agent om hulp. Hij duwt haar hardhandig van zich af en negeert de wanhopige kreten van de vrouw. Ik heb geen idee wat er met haar aan de hand is, maar de ongevoeligheid van de agent irriteert me.

‘Beste burgers, blijf kalm,’ roepen ze. ‘Er is geen enkele reden tot paniek. De stemmen zijn geteld en de verkiezingen zijn afgerond. De nieuwe president is president Molenaar. De stroomstoring wordt zo snel mogelijk opgelost. Blijf binnen en houd uw ramen en deuren dicht.’

Ik kijk mam en pap verbijsterd aan. Molenaar? Was Molenaar serieus gekozen tot onze nieuwe president? Met die man als president wordt het een heuse dictatuur! Dat kan niet waar zijn. Dat hij een aantal stemmen zou krijgen had ik wel verwacht, maar dat hij zou winnen? Nee, dat is onmogelijk. Wie stemt er nou op iemand met zulke idealen?

‘Attentie, attentie,’ hoor ik zwak in de verte. Opnieuw wordt hetzelfde aangekondigd. En daarna nog een keer. En nog een keer. En al die tijd staar ik uit het raam, niet wetend wat ik moet doen of zeggen.

Ik loop naar de bank en ga tussen mam en pap zitten. Molenaar. Molenaar is onze nieuwe president. De man die alle vluchtelingen weg wil hebben, zelfs de mensen die al volledig geïntegreerd zijn. Hij wil mam en pap weghebben. Hoe kunnen mensen op deze man gestemd hebben? Ik krijg tranen in mijn ogen als ik denk aan wat er gaat gebeuren. Ik zie de horrorbeelden al voor me: mam, pap en ik op het vliegveld, ik die achterblijf. Mam en pap die huilend weglopen en ik die naar een of ander tehuis moet, als Molenaar al zo ‘vriendelijk’ is. Waarschijnlijk maakt hij een of ander eng kamp voor immigrantenkinderen. Waarschijnlijk ‘verdwijnt’ de helft van die kinderen ineens. Ik schud de gedachten van me af. We hebben de rest van De Raad ook nog. Die zullen deze horrortoekomst nooit toelaten. Toch?

‘Lea,’ zegt mam dan zacht. ‘Ga maar even proberen te slapen. Misschien doet de stroom het morgen weer.’ Ze ziet er gebroken uit. Zelfs pap lijkt niet te weten wat hij moet zeggen.

Ik knik langzaam en sta op. Ik sjok over het zachte tapijt, de woonkamer uit, de gang door, mijn slaapkamer in. Ik sla het tandenpoetsen over. Mijn pyjama trek ik ook niet aan. Vanavond kan het me niet schelen.

‘Lea!’ gilt iemand in mijn oor.

Ik schrik wakker en slaak een gil.

‘Jeetje,’ de persoon stapt geschrokken achteruit. ‘Ik ben het maar.’

‘Oh,’ ik kijk haar vol verbazing aan. ‘Aya, wat doe jij nou weer hier?’

‘Mijn beste vriendin bezoeken?’ lacht ze.

‘En nu het serieuze antwoord?’ vraag ik ongeduldig.

‘Stroomstoring. Presidentsverkiezingen. Molenaar,’ vat mijn beste vriendin samen. ‘Daarom dus. Ik kom je even opvrolijken.’

Haar blik valt op het oude boek naast mijn bed. ‘Waar heb je dat oude ding vandaan? Zoiets heb ik in geen jaren meer gezien. Nou ja, niet in het echt. Alleen in oude films.’ Ze giechelt zachtjes.

Ik veeg de slaap uit mijn ogen en gaap. ‘Sorry.’

Nadat ik me heb uitgerekt stap ik uit bed. Vlug bekijk ik mijn outfit. De jeans en sweater kunnen nog prima een dagje mee. Dat ik erin geslapen heb, negeer ik.

‘Ik kan niet geloven dat Molenaar president is,’ zeg ik als ik wakker en wel op mijn bureaustoel zit. ‘Het is gewoon onmogelijk.’

‘Ik kan het ook echt niet geloven, wie stemt er nou op die man?’ knikt Aya. ‘En jouw ouders...’ Haar stem sterft weg. Net als ik kunnen we alleen maar gissen naar wat er in de toekomst zal gebeuren.

Ik knik en kijk haar vertwijfeld aan. ‘Dat dacht ik ook. Wat een toeval eigenlijk, er is nooit een storing geweest sinds De Vernieuwing. Helemaal nooit. Mijn moeder zei het al, met al die reserves is het in theorie onmogelijk. En nu gebeurt het, tijdens de verkiezingen waar Molenaar verdomme president geworden is. Het kan gewoon niet waar zijn!’

Ik krijg tranen in mijn ogen. Dan bedenk ik me dat ik ook gevloekt heb en hoe erg Aya daar tegen is. ‘Sorry.’

‘Nee,’ zegt Aya. ‘Het is verdómme verschrikkelijk.’

Ik grinnik zacht ondanks de situatie.

‘Wauw,’ glimlach ik. ‘Je vindt het écht erg.’

Aya haalt haar schouders op. ‘Natuurlijk vind ik het erg, maar er is niets aan te doen. Bij de volgende verkiezingen kunnen we tenminste stemmen.’

‘Ik kijk er al naar uit,’ zeg ik droog. ‘Nog maar vier jaar wachten.’

We kijken elkaar even heel serieus aan. Dat houden we niet lang vol, dus we barsten in lachen uit.

Aya heeft het boek opgepakt en lacht nog harder. ‘Dit is té grappig: “Ik kijk om me heen. 2140 is anders dan ik had verwacht. De gebouwen zijn immens hoog en er vliegen auto’s in het rond. De robots zweven over de straat en eten kan uit televisies worden gehaald. Daar, links van mij, belt iemand en hij ziet een hologram van de persoon met wie hij belt. Het is zo modern, zo nieuw hier.” Dus zo dachten ze dat het vorig jaar zou zijn.’

Ik begin ook te lachen. ‘Dat was me gisteren niet opgevallen. Weet je, met die robots zaten ze er nog niet zo heel ver naast. En die hologrammen zijn er ook al.’

‘Oh ja, ik was het bijna vergeten,’ Aya graait in de zilveren, stoffen schoudertas die ze om heeft. ‘Ik heb broodjes meegebracht.’

‘Thanks,’ glimlach ik. ‘Bij ons komt het meeste uit de diepvries. Maar dat is niet lekker meer nu ook die uit staat.’

‘Of je weet niet hoe je het moet bereiden,’ vult Aya mij aan.

Ik knik. ‘Gelijk heb je. Lang leve de keukenandroïde.’

Net zo plotseling als de stroomstoring begon, eindigt het ook weer. Het bekende zoemen van de apparaten begint weer. De androïde biedt meteen haar excuses aan en ook de keukenrobot komt naar de woonkamer om te zeggen hoezeer het hem spijt.

Ik ren meteen naar mijn slaapkamer om mijn mobiel te pakken. Aya is al een uurtje geleden vertrokken.

Gelukkig ligt mijn mobiel op de plaats waar ik dacht dat hij was. Het is namelijk echt iets voor mij om hem kwijt te zijn op het moment dat er weer stroom is. Ik ga naar het appicoontje van Socialz, een limoengroene S met meerdere gele cameraatjes op de achtergrond. De berichten stromen binnen. Mijn klasgenoten zijn ook druk bezig met het hele gebeuren.

Linachella: OMG ik kan het niet geloven. Stroomstoring op het moment van de verkiezingen? WAAR MOLENAAR WON? Ik vind het maar verdacht.

DIDI: Mee eens. #MallootMolenaar kan niet gewonnen hebben.

Daantje2125: #MegaMolenaar heeft het verdiend #wegmetdebuitenlanders.

Lodewijkje: Dat kan echt niet @Daantje2125!

Linachella: Mee eens @Lodewijkje! @Daantje2125 hoe kan je zoiets zeggen?

Ik glimlach om Linachella. Lina. Mijn klasgenoten hebben allemaal een sterke mening – iets te sterk soms – en Lina is al helemaal stellig in wat ze vindt. Een complot, dat kan toch niet? Lina ziet overal complottheorieën in, maar mijn gevoel is het met haar eens. En Daan... Hij is altijd al onaardig geweest. Te veel beïnvloed door zijn ouders, zegt Aya altijd. Toch kan ik me er mateloos aan irriteren. En dan is irriteren nog zacht uitgedrukt.

Sela.X: @Daantje2125, wil je @LeaLea dan ook weghebben?

Ik rol met mijn ogen. Natuurlijk word ook ik erin betrokken. Het is ook niet zo dat Molenaar mij weg wil hebben, maar mijn ouders. Alhoewel ik als ik de keuze krijg met ze mee zou gaan. Ik wil niet alleen achterblijven.

Ik krijg een appje van Aya en aangezien ik wel een beetje klaar ben met Socialz, klik ik de app weg en lees ik vlug het appje. Het is een link naar – natuurlijk – een Socialz-bericht.

@NonaNieuws: Hi guys! Nona hier. Ik was net bij De Raad, de twee kandidaten stonden buiten. Ik zag Molenaar, hij deed dreigend naar Gouds, de verliezende presidentskandidaat. Verdacht? Of nietszeggend? Ook heeft Molenaar net bekend gemaakt dat zijn eerste wet morgen al geldt. In de hele geschiedenis van Nieuw Nederland is dat NOG NOOIT zo snel gegaan. Welke wet is dat nou eigenlijk? Het is een wet waarin bepaald wordt dat er een avondklok komt. Volgens Molenaar zal dit voor meer orde zorgen. Veel raadsleden zijn het hier mee eens. Van 22 uur tot 6 uur mag NIEMAND buiten lopen. Doe dat dus niet, de straffen zijn hoog. Wat vinden jullie van de wet?

De nieuwe reacties lees ik niet eens. Een avondklok? Molenaar wil de controle over ons, over het volk.

Aya: Dit is pas het begin. Geloof me. Het wordt alleen maar erger.