Office Candy

Snoepen kan nooit kwaad

Sandra J. Paul

OFFICE CANDY

Feelgood

Verschijningsdatum: 22 april 2022

© 2022 SANDRA J. PAUL

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: The book Cover Designer (London Montgomery)

ISBN 9789464510676

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

‘Daar is jouw plek, Lisa.’

Lisa Smeets gluurt naar links, waar ze een blik werpt op het nu nog kale bureau dat ze zich zo meteen mag toe-eigenen. Ze wil er allerlei memorabilia op zetten, natuurlijk aangevuld met de nodige fleurige pennen en kantoormateriaal. Ze heeft dat nodig om goed te kunnen functioneren. Haar uit de kluiten gewassen handtas zit er vol mee.

Ze ziet het al helemaal voor zich. Hoe haar nieuwe bureau, waar ze de komende maanden zal zweten en zwoegen op het prestigieuze project waarvoor ze ingehuurd is, een reflectie zal zijn van de persoon die ze is.

Helaas kent dit bedrijf geen thuiswerkpolitiek, waardoor ze een jaar lang vijf dagen per week hier zal doorbrengen. Minimaal, want er is nu al sprake van een verlenging van het project. Niet dat dat haar afschrikt. Integendeel, hoe langer, hoe meer zekerheid ze heeft dat ze niet voor rare verrassingen zal komen te staan.

Geen thuiswerk betekent ook minder fun of werk in haar vertrouwde omgeving. Dan kan ze er maar meteen het beste van maken en haar werkstek een beetje geekiness laten uitstralen, zoals dat in haar thuiskantoortje het geval is. Er zullen toch wel meer IT-nerds met rare T-shirts rondlopen, zeker? Dat is eigen aan hun omgeving. Op haar vorige opdracht was het abnormaal wanneer men in een degelijke trui kwam werken. De jongens maakten er zelfs een sport van om online of op beurzen zo gek mogelijke T-shirts te kopen. FACTS en Comic Con waren gemeenschappelijke uitstapjes. Ach, wat mist ze die sfeer.

Tijdens het sollicitatiegesprek had Lisa natuurlijk meteen door dat het hier een heel andere zaak zou zijn. Haar nieuwe opdrachtgever is een bank, en het project waaraan ze gaat werken is op zich best cool, maar ook wel een beetje saai: een nieuwe site, app en geïntegreerde software voor klanten. Het enige leuke eraan is dat het op jongeren gericht zal zijn, daar hoopt ze dan toch een beetje plezier in te scheppen. Saaie kleuren zullen hopelijk vervangen worden door hippe tinten.

En wie weet mag ze wel verder gaan dan klassieke stockfoto’s selecteren om de perfecte man of vrouw voor de homepage van de site te vinden. Aan die sprankeltjes hoop trekt ze zich nu op, zeker nadat ze de afgelopen weken totaal niet met haar werk bezig is geweest, en nu noodgedwongen terug naar de realiteit – het betalen van haar rekeningen – is moeten terugkeren.

‘We hebben een clean desk policy,’ gaat haar manager verder. Mogelijk heeft ze nog meer dingen gezegd, maar dat heeft Lisa dan in elk geval niet gehoord. ‘Dus geen persoonlijke items, geen rommel, geen paperassen laten rondslingeren. Je krijgt een locker, en daar mag je al je spullen in opbergen. Maar hou het wel netjes, geen rare toestanden of zo. Je weet nooit wie er opeens op bezoek kan komen op de afdeling.’

Oh. Fantastisch.

Lisa kreunt inwendig en gooit haar laptoptas op het houten werkblad van haar deel van het eiland, dat ze nu al verafschuwt. De drie mannen die de andere bureaus inpalmen kijken nauwelijks op. Mogelijk hebben ze zelfs niet door dat er een nieuwkomer gearriveerd is, of zijn ze het al gewoon. Haar manager, mevrouw De Wilde, had al laten vallen dat ze nog volop aan het aanwerven zijn, en dat de mensen die nu op deze afdeling zitten, vooral bezig zijn met de technische kant van hun nieuwe systeem. Degenen die de voorzijde moeten bouwen van alle applicaties, komen nog in de komende weken.

Bovendien zit ze pal in het midden van de open werkvloer, waardoor iedereen precies kan zien wat ze aan het doen is. Elke ziel die passeert heeft zicht op de twee schermen die ze aan haar laptop zal kunnen koppelen, en zal dus ook een conclusie kunnen trekken over alles wat ze opzoekt of waar ze aan bezig is.

Ook dat nog. Gedaan met tussendoor flirten op WhatsApp, Messenger of Discord met knappe IT’ers. Zelfs het Slack-kanaal – als dat er al is – zal ongetwijfeld nauwlettend in de gaten gehouden worden. De typische tools waarmee ze vroeger urenlang kon praten met haar collega’s, ook al zaten die vaak maar twee bureaus verder, zullen ze hier wel niet hebben. En ze mag het al zeker vergeten om tussendoor haar socials te checken. Of misschien kan ze dat tijdens de lunchpauze doen, als niemand in de buurt is. Bedrijven als dit staan dat toch toe, zeker? Zolang ze maar niet naar porno surft kan het toch geen kwaad?

‘Oh ja, en alle sociale media zijn verboden op onze systemen. Veiligheid en zo, je weet wel. Ook mail mag enkel maar met het kantoor te maken hebben, dus private mails kan je best thuis checken. We willen volledige concentratie op de werkvloer, dus alle tools en kanalen die voor afleiding kunnen zorgen, zijn onbereikbaar via onze firewall. Je moet trouwens inloggen op een speciale VPN-server, anders kan je niet op onze systemen geraken.’

Lisa’s gezicht valt. Wat voor contract heeft ze in godsnaam getekend? Geen sociale media? Verboden op de werkvloer? Volledige concentratie? Geen mails??????? Is ze afgelopen nacht op een vliegtuig naar Rusland gestapt of zo? Mijn god, wat is dit voor een toestand? Ze heeft al spijt dat ze hier zelfs maar binnengestapt is. Haar hart klopt er zelfs harder van. Hebben ze hier dan geen vertrouwen in hun personeel? Of is dat enkel geldig voor gehuurde werkkrachten?

‘Heb je een vraag, Lisa? Je bent zo stil?’ zegt mevrouw De Wilde.

‘Nee. En prima hoor, dat zorgt toch maar voor afleiding,’ mompelt ze, ook al wil ze de vrouw erop duiden dat ze niet meer in de jaren negentig leven, toen er nog geen internet was en mensen totaal geen communicatie met de buitenwereld hadden, behalve dan via de telefoon.

En daarover zegt ze niets. Hoe gek is dat? Misschien wordt er ’s ochtends een mandje aan de deur gezet waarin iedereen zijn smartphone moet leggen of zo. En moet ze haar dat nog meedelen.

Lisa wacht een moment lang geduldig af terwijl mevrouw De Wilde doorgaat over de regels van het huis, maar over telefoons zegt ze niets. Dan maar veelvuldige bezoeken aan het toilet om haar sociale media te bekijken. Ze ziet het zo al voor zich: ‘Jonge vrouw tweet vanop het toilet van haar opdrachtgever omdat ze verboden wordt dat op de pc van het bedrijf te doen.’ De mensen zouden nogal lachen. Nee, dat laatste zal ze maar niet doen. Ze zal voor de buitenwereld een glimlach opzetten en doen alsof het de perfecte baan is. Want daar gaat het toch om? Om haar baan, en vooral: haar inkomen. Ze kan evengoed als iedereen pretenderen dat haar leventje perfect is. Of een anoniem profiel opzetten om de komende maanden haar frustraties uit te werken op de eerste de beste ongelukkige ziel. Dat is tegenwoordig ook een trend.

Of misschien moet ze gewoon de firewall hacken. Moeilijk kan dat niet zijn, en ze heeft een dubbele achtergrond, nadat ze jaren als ontwikkelaar heeft gewerkt. Nee, daar gaan ze niet mee kunnen lachen. En als de bank het niet ontdekt, dan zou dat wel een enorme schande zijn voor het bedrijf. Ze mag erop rekenen dat er ongetwijfeld meerdere mensen dag en nacht controleren of hun systemen nog steeds beveiligd zijn.

Mevrouw De Wilde klapt in haar handen.

‘Zo dan, ik wens je veel werkplezier. Trouwens, Daniel zal je opvangen. Hij is je mentor voor de eerste weken.’

Een mentor? Ook dat nog. Ze is geen vijfjarig kind dat voor de eerste keer naar school gaat. Ze is tweeëndertig jaar oud, heeft er al een mooie carrière op zitten en geniet meestal van haar baan. Maar gewoonlijk houdt die in dat ze als freelancer zowat haar eigen ding kan doen, en dat de mensen voor wie ze werkt haar alle vertrouwen geven. Opleveren is de beste vorm van bewijs dat ze het kan. Niet opleveren betekent het einde van haar contract. Er zijn mensen genoeg die haar taken kunnen overnemen, zelfs met de huidige talentenoorlog, die nu toch al een jaar of twee bezig is.