Something Sweet

Snoepen is gevaarlijk

Sandra J. Paul

Something Sweet

Feelgood 

Verschijningsdatum: 15 mei 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery Designs

ISBN 9789464510683

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Hoofdstuk 1

‘Tot straks.’

‘Ga je je kunnen inhouden?’ reageert Daniel. ‘Je mag je niet verspreken nu. “Lieverd, zoetje, schatje, knuffel” moet je maar houden voor vanavond. Hier ben ik je mentor, de zeer ernstige Daniel, ook bekend als die saaie IT-nerd die vlak bij jou zit.’

Lisa lacht.

‘Oh, ik denk dat dat wel gaat lukken,’ zegt ze. ‘Hoewel ik wel zin heb in een potje zoenen op het toilet. Die unisekstoiletten gaan nog goed van pas komen, denk ik zo.’

‘Hé, pervert,’ zegt hij. ‘Ik dacht dat jij niet hield van kantoorrelaties?’

‘Ik hou niet van kantoren, maar ik ga mijn mening over zulke relaties wel moeten bijschaven,’ reageert ze droog.

‘Zolang ik maar de enige ben met wie je ooit op deze manier een relatie aanknoopt.’

‘Hé, wil dat zeggen dat je dit geen ernstig iets vindt tussen ons?’ vraagt Lisa snel.

Dan pas realiseert Daniel zich wat hij gezegd heeft, en hij lacht.

‘Hm, ik denk dat mijn woorden niet zo goed gekozen waren. Ik bedoel dat je geen énkele relatie meer moet aanknopen vanaf nu.’

‘Daar kan ik wel mee leven,’ zegt ze. ‘Tot straks, meneer de mentor.’

‘See you.’

Daniel grijnst breed en verdwijnt dan door de draaideuren van het gebouw. Ze wacht tot hij weg is en volgt hem dan rustig, alsof er niets aan de hand is en zij elkaar deze ochtend helemaal niet hebben gezien. Alsof het afgelopen weekend geen speciale gevolgen heeft gehad voor hun beide levens. Alsof het niet bijzonders dat Lisa heeft gevoeld, ook niet voor Hans, die toch ruim een jaar haar vriend is geweest.

Niet dat het veel zou uitmaken of ze nu wel of niet geheimzinnig doen, bedenkt ze dan, want de voorgevel van het gebouw bestaat uit glas. Iedereen die toevallig keek, kon hen zien. Daardoor merkt Lisa voor het eerst op dat het hele gebouw eruitziet als een grote winkeletalage, maar dan met mensen in plaats van paspoppen. En natuurlijk kunnen die mensen ook gewoon naar buiten kijken, en zien hoe zij hand in hand met haar nieuwe vriend van de parking naar het gebouw wandelde.

Zoals de veiligheidsagent. Of de receptionistes, die wellicht wel het een en ander gewoon zijn. Misschien zijn zij ook wel mensen die graag even naar de unisekstoiletten trekken om daar te flikflooien met een collega.

De veiligheidsman aan de balie kijkt haar aan wanneer ze door de draaideuren stapt en grijnst sluw, alsof hij precies weet hoe de vork in de steel zit en wat ze afgelopen weekend uitgestoken heeft. Een weekend dat niet bepaald normaal verlopen was, want ze had het niet alleen met Daniel doorgebracht, maar ook met zijn tante Mathilde, aka Mathilda Stevens-Smith, Hollywoodfilmster met pensioen.

Het duurde even voor Lisa gewend was aan het gezelschap van de excentrieke oudere dame, die ze aanvankelijk bleef bekijken als dé beroemde filmster die zich met haar negen katten had teruggetrokken op het platteland.

Die katten waren allemaal geadopteerde zwervers, gered van een zwaar leven. Sommige van hen vertoonden dat nog duidelijk. Ze waren schuchter en argwanend. Anderen waren meer relaxed wanneer zij in de buurt was.

Het hele huis liep er vol van. Ze lagen in de slaapkamers, op de grote brede trap, of in de woonkamer op de banken. Er was er altijd wel eentje in de buurt. En Lisa vond het heerlijk.

Ze loopt naar de lift en drukt op de knop voor de veertiende verdieping. Een paar collega’s die ze niet kent komen naast haar staan, en kiezen hun verdiepingen uit. Iedereen is op zijn telefoon bezig behalve zij. Ze heeft te veel om aan te denken. Het weekend was dan ook geweldig geweest, misschien wel het beste van haar leven.

––––––––

HET BEGON ALLEMAAL op vrijdagavond, toen hij haar kwam ophalen voor een etentje. Ze trokken naar een restaurantje dat zij uitgekozen had. Een klein, bescheiden ding waar niet al te veel volk zat. Het eten was heerlijk, het gezelschap nog beter. Ze bleven urenlang praten. De gesprekken werden later verdergezet in haar huisje, maar zonder bijbedoelingen langs beide kanten. Dat voelde Lisa instinctief aan. Ze kenden elkaar nog maar net, en ze was dan ook niet van plan om zomaar de volgende stap te zetten.

Lisa sprak onder meer over haar zus Manon en haar zwager Leon, en de vierling die ze recent hadden gekregen. Daarop had Daniel gevraagd of hij eens mee mocht gaan op bezoek. Als enig kind én wees had hij nooit het plezier van zussen of broers gekend. Ze kon niet nee zeggen, dus stemde ze in om op zaterdag samen naar hen te rijden.

Lisa was in slaap gevallen op de bank. Daniel was bij haar blijven slapen. Letterlijk naast haar, op diezelfde bank. ’s Ochtends hadden ze samen ontbeten en had hij haar bekend wie hij was, en vooral wie zijn tante was. Mathilda Stevens-Smith dus, een dame met pit. Als achttienjarige was ze vertrokken naar Hollywood met de bedoeling om het daar te maken, en dat was haar ook gelukt. Ze had een geweldige carrière achter de rug, tot ze zich had teruggetrokken in haar immense villa in haar thuisland. Ze werd alsmaar excentrieker naarmate ze ouder werd, ze vertoonde typische oud-Hollywoodtrekken, zoals Daniel het noemde.

Mathilda was nog steeds beroemd, bekend en geliefd in binnen- en buitenland, en Daniel was altijd op zijn hoede over wie hem aansprak en wat hun bedoeling was. Velen wilden gewoon een kennismaking met Mathilda Stevens-Smith. Of ze wisten dat hij steenrijk was dankzij haar, waardoor ze achter zijn geld zaten. Hij was voorzichtig met zijn identiteit, en hield die zo veel mogelijk voor zichzelf. Hij wilde een normaal leven leiden, weg van dat Hollywoodgedoe, met een gewone baan en een carrière die hij zelf had opgebouwd. De enige verwijzing was de villa waarin hij woonde, omdat zijn tante zijn hulp nodig had en niet alleen kon blijven.

Lisa wist van niets, ze had nu niet bepaald de gewoonte of de behoefte om mensen te googelen. Ze vond hem gewoon leuk. Het geld en de rijkdom interesseerden haar helemaal niet. Ze vond hem aardig om wie hij was, ook al leek hij aanvankelijk helemaal haar type niet. Ze had hem aanzien voor een typische IT-nerd met gewoontes die niet pasten bij haar. Ondanks haar baan interesseerde zij zich verder niet echt voor de typische dingen waar haar collega’s wel mee bezig waren, zoals comic cons bezoeken of sites uitpluizen voor de nieuwste gadgets.

Na het ontbijt nam Daniel haar mee naar zijn huis. Lisa had spontaan voorgesteld om hem te vergezellen toen ze merkte dat hij wilde weten hoe het met zijn oudtante ging. Ze was natuurlijk al van respectabele leeftijd, maar door vergeetachtige momenten en rare handelingen leek ze het noorden regelmatig kwijt te zijn. Hij maakte zich oprecht zorgen over haar en hij liet haar niet graag al te lang alleen. Ze had hem tenslotte een thuis gegeven toen zijn ouders overleden waren, en hij was de enige familie die ze nog had.

En daar, in die immense villa, maakte ze ook kennis met Mathildes straatkatten. Negen eigenwijze donders, die een warme stek hadden gevonden in haar huis. Ze kon het meteen met hen vinden, al leek Daniel het niet altijd even leuk te vinden dat zij er waren.