DE ZIEL

Deel 4 van de Eilandenreeks

Sandra J. Paul

DE ZIEL

Verschenen: 22 mei 2022

© 2022 Sandra J. Paul

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510690

NUR 284

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Proloog

Amper vijftien was hij toen hij op het eiland strandde. Het is een van de weinige herinneringen die hij kon bewaren. Hij weet nog hoe de boot plotseling gevangen raakte in een vreemde storm die hen overviel. Iedereen, behalve vier mensen die het geluk hadden het strand te bereiken, zonk met het schip. Hij herinnert zich nog flarden, hoe hij in het water terechtkwam en toen, uren later, ontwaakte op het strand. Hij bleef liggen tot hij de moed vond zich op te krikken en te accepteren dat alles wat hij ooit kende, weg was. Zijn ouders zaten ook op de boot en overleefden het niet.

De drie andere overlevenden waren volwassen mannen. Een van hen was zwaargewond en stierf diezelfde nacht nog. Samen doorzochten de drie overlevenden het eiland, op zoek naar hulp. Die vonden ze ook, in de vorm van één enkele man die al jarenlang alleen leefde op het eiland. Hij ontfermde zich meteen over hen. Hij gaf hun een plek in de grot waarin hij zich schuilhield tegen de wilde dieren die toen vrij over het eiland verspreid leefden, voorzag hen van water en voedsel en zorgde ervoor dat ze niets tekortkwamen. Hij wist precies wat ze nodig hadden en leerde hun overleven. Hij was een stille man die nauwelijks sprak en zich redde met gebarentaal en een beperkte woordenschat. Hij was achterdochtig tegenover de twee mannen en vriendelijk tegen de tiener. De andere twee mannen ontdekten al snel dat er iets niet klopte met de plek waarop ze waren terechtgekomen. Ze voelden dat hun redder vele geheimen bewaarde en waren openlijk nieuwsgierig. Ze bespraken onderling wat ze met de man zouden doen om hem zijn geheimen te ontfutselen, er vast van overtuigd dat het eiland schatten verborg. Ze gingen regelmatig op zwerftocht, ondanks het aandringen van hun redder dat ze dat niet mochten doen.

Twee maanden na de storm werden de mannen ziek. Ze kregen hoge koorts, beleefden hallucinerende dromen en beseften regelmatig niet meer wat ze deden. Ze werden in korte tijd agressief, vijandig en veranderden zo sterk dat de jongen bang van hen werd. Hij bleef bespaard van de ziekte, ook al begreep hij niet waarom. Ze smeedden plannen om de bewaker van het eiland uit te schakelen.

Hun redder voelde aan wat de twee met hem van plan waren. Hij doodde hen in hun slaap. De jongen lag wakker op zijn bed van bladeren en keek onbewogen toe. Instinctief wist hij dat hij niet in gevaar was en hij was opgelucht toen de anderen uit de weg werden geruimd. Zijn redder begroef de mannen zonder een woord te zeggen en nam hem onder zijn hoede. Toen keek hij naar zijn pupil en praatte voor het eerst. De jongen besefte dat zijn redder hen al die tijd prima had verstaan en hem had uitgekozen. Vanaf toen begonnen de echte lessen. De bewaker leerde hem alles over de magie van het eiland zodat hij hem kon opvolgen. Hij leerde hem alle geheimen en liet hem zweren om ze, zoals al zijn voorgangers, voor eeuwig te bewaren. De jaren verstreken en zijn redder wist dat hij niet lang meer te leven had. Hij was oud, ziek en klaar om zijn taken te overhandigen. Hij gaf zijn opvolger een mes en vroeg hem om hem te doden volgens het ritueel dat al eeuwenlang deel uitmaakte van het eiland. De jongen deed precies wat hem werd gevraagd, doodde zijn redder, begroef hem en werd de nieuwe bewaker.

Daarna nam hij zijn rol als bewaker op. Jarenlang leefde hij alleen op het eiland, tot hij vergat wat het was om te praten. Hij had een positieve invloed op het eiland, had veel macht over alles wat er leefde en verdeelde het eiland in gebieden zodat alles er in vrede met elkaar leefde. Hij was gelukkig in zijn eentje, hij had geen andere mensen nodig. Hij vond een vallei waar hij zich thuis voelde en leefde in vrede met de dieren.

Toen werd ook hij ziek. Het begon heel rustig bij hem, hij merkte er aanvankelijk nauwelijks iets van. Het waren de kleine, subtiele veranderingen die het verschil maakten. Hij begon het contact met zichzelf te verliezen, wist soms niet meer wie of wat hij was. Het was moeilijk om zich te blijven concentreren op zijn taken, om zijn ziel positief te houden. Hij kreeg indrukken binnen over het verleden van het eiland en de vele bloedoffers die hier eeuwenlang werden uitgevoerd. Het eiland drong aan op een opvolger, wat zijn voornaamste taak werd. In een van zijn duistere momenten gaf hij toe.

De volgende ochtend zag hij een boot stranden, wat zijn verleden naar boven bracht. Hij vond een gewonde man, de enige overlevende van het schip, drijvend tussen tientallen lichamen in het water. Hij werd door het eiland uitgekozen. Hij ontfermde zich over de gewonde die zich Dennis noemde, gaf hem een thuis en hielp hem bij zijn herstel. Zijn beschermeling was hem dankbaar en liet dit ook merken. Ze hadden meteen een band met elkaar en zorgden voor elkaar. Maar het duurde niet lang voor zijn pupil ongedurig werd. Hij was vaak dagen alleen weg, op zoek naar rust in zijn hoofd. Hij kwam dan terug met verhalen over verborgen valleien en ondergrondse tunnels en grotten die je van de ene kant van het eiland naar de andere brengen. Hij ontdekte plekken die hij nooit had gezien. Na een van die tochten kwam zijn pupil veranderd terug. Hij werd kortaf en nors, begon tegen zichzelf te praten en toonde zijn waanzin in kleine dingen en opmerkingen. Hij werd bang van Dennis en wist dat zijn beschermeling zich tegen hem zou keren. En toen gebeurden er vreemde ongelukken, hij werd niet langer beschermd door het eiland. Jarenlang was hij gespaard van de waanzin en was hij een goede bewaker, maar het eiland wilde hem inruilen voor Dennis.

Zijn ogen gingen open. Hij wilde niet dat er na hem ooit nog een nieuwe bewaker zou komen. Hij kon de macht van het eiland niet stoppen, maar hij kon wel een einde maken aan de eeuwenlange rituelen die het eiland hanteerde. Dat was zijn enige doel in het leven. De enige manier om dat te doen, was om een einde te maken aan zijn eigen bestaan.

Helaas werd daarbij niet op Dennis gerekend. Hij moest hebben gevoeld wat zijn mentor van plan was, want kort na zijn besluit sloeg Dennis hem neer en dreef een mes in zijn buik. Dennis’ ogen verrieden zijn waanzin, zijn drang om de nieuwe bewaker te worden en de macht van het eiland over te nemen. Hij vocht voor zijn leven, worstelde met Dennis en slaagde erin te ontsnappen met het mes nog in zijn buik. Hij vluchtte de oude ondergrondse rotsen in waar hij jaren geleden door zijn mentor werd opgevangen en verborg zich daar.

Hij moest vechten voor zijn leven, verloor ook een paar seconden lang het leven, maar zijn ziel was te sterk om zomaar te gaan en hij kwam met een schok terug. Hij was niet langer de bewaker, hij was een gewonde man die zichzelf moest zien te redden, een man die zijn geloof in zijn bestaan had verloren. Hij leerde in de schaduwen van het eiland te leven, terwijl Dennis’ waanzin groeide en hij een cruise liet crashen met tientallen mensen aan boord.

Met lede ogen keek hij van een afstand toe hoe zijn vroegere pupil de overlevenden manipuleerde en de doden op het strand liet liggen. Hij durfde niet tussenbeide te komen en liet toe dat Dennis een kamp opbouwde met de overlevenden om hen daarna een voor een te doden zodra hij hen niet meer nodig had. Hij bleef achter met een groep kwetsbare kinderen die hij omvormde tot zijn eigen kleine kolonie en hij genoot van zijn macht.

De man keek toe, vastbesloten de kinderen zo veel mogelijk te beschermen tegen hun laffe mentor. Alleen was hij zo angstig en schichtig geworden dat hij niets deed toen de Geest telkens weer toesloeg en zijn moorddadige plannen uitvoerde. Hij zag hoe Dennis de tweeling doodde, hij keek toe hoe de anderen hun dagelijkse routine steeds weer bleven volgen zonder vragen te stellen.

En toen kwam Stef en hij wist dat de nieuwkomer alles zou veranderen.

Hoofdstuk 1

Nu

De boot verankert zich ver voor de kust van het eiland. De crew en passagiers zijn bang voor wat er gaat komen, ook al is het eiland hun eindbestemming en keken ze tegelijkertijd uit naar dit moment. Verder dan een kilometer voor de kust durven ze zich niet te wagen. De ingehuurde bemanning is bang en durft niet van boord te gaan. Ze zijn angstig vanwege de reputatie van het eiland en de vele verhalen die ze hebben gehoord. Van veraf lijkt het echter op een waar tropisch paradijs en is het net alsof er niets aan de hand is. Het lijkt een normaal, vrij klein eiland, omringd door een uitgestrekte oceaan die het al duizenden jaren omringt. Niets is minder waar.

De kapitein staat opgewonden maar ook doodsbang voor de reling en tuurt met zijn verrekijker over het uitgestrekte zandstrand. Er is geen levende ziel te bekennen, alsof het al eeuwen onbewoond is. Dit ongerepte stuk natuur is vreselijk mooi en tegelijk heeft het iets dreigends. Als je verder kijkt dan het strand zie je de rotsen die het zicht belemmeren naar wat daarachter leeft. Dikke mist hangt boven de gigantische rotswand die het strand van het binnenland scheidt. Het voelt als een bedreiging, een boodschap naar vreemden toe om de gevaren van deze plek niet te onderschatten. De kapitein voelt een koude rilling over zijn rug lopen bij de gedachte dat ze na dagen zoeken hebben gevonden wat ze zochten. Het is de derde dag dat ze rond deze coördinaten varen en iedereen begon al te denken dat ze helemaal verkeerd zaten, dat ze zochten naar een naald in een hooiberg. En toen was het er opeens, onverklaarbaar voor degenen die hier nog nooit zijn geweest. Nu ze er zijn, voelt hij een angst die hij niet kan verklaren.

‘En nu?’ vraagt een van zijn bemanningsleden.

‘Ga hen halen,’ beveelt hij, maar het is niet meer nodig. Verschillende passagiers snellen naar het dek en staren met gemengde gevoelens naar het eiland. Voor vijf van hen is het een terugkeer naar het verleden, naar dat wat ze een hele tijd geleden achter zich hebben gelaten, op zoek naar een ander en beter leven. Niemand van hen had verwacht dit prachtige stukje wereld ooit terug te zien en zeker niet onder deze omstandigheden.

De therapeut komt als eerste naar de kapitein toe. ‘Is dit zeker weten het bewuste eiland?’ vraagt ze, maar het antwoord hoeft ze niet af te wachten. Ze ziet aan de blikken van haar medereizigers dat dit is wat ze zoeken. De kapitein draait zich naar het meisje dat aan dek komt met haar ouders, zijn opdrachtgevers. Ze tuurt gespannen naar het strand en sluit haar ogen, terwijl een zachte bries door haar lange gitzwarte haren gaat. Danielle houdt haar pupil nauwlettend in de gaten.

‘En?’ vraagt haar moeder.

Na een tijdje schudt ze haar hoofd. ‘Niets.’

‘Geeft niet,’ zegt haar moeder met trillende stem, ‘dat komt wel.’

De kapitein trekt een wenkbrauw op, maar zegt niets. Hij geeft zijn crew de opdracht hun boot te verankeren en de sloepen klaar te maken. Zijn passagiers bereiden zich intussen mentaal voor op hun zoektocht.

Niet alle tieners zijn mee teruggekomen naar het eiland. Degenen die verspreid leven over het land of in het buitenland zijn op de hoogte van de zoektocht, maarwilden niet mee. Ook Jan, Rick en Tom konden het niet over hun hart verkrijgen om hun families opnieuw achter te laten en besloten in samenspraak met Karel, Sofie en Danielle thuis te blijven, net als de andere overlevenden die voortdurend met hen in contact bleven tijdens Stefs verdwijning.

‘Ik vind het vreselijk,’ zei Jan somber, ‘maar mijn familie heeft me ook nodig. Ik kan hen niet meer in de steek laten, ze zouden het niet overleven.’

‘We komen terug met Stef,’ beloofde Alex hem.

‘Breng iedereen heelhuids terug,’ vroeg Rick met gebroken stem. ‘Zorg voor elkaar.’

Kaat, Alex, Nik en Wim zijn wel aan boord, maar ze zijn niet alleen. Niks vader Maarten is verpleegkundige en bood meteen aan mee te komen. Zijn vrouw Inge besloot daarop hetzelfde te doen, ondanks Sofies protest dat de reis te gevaarlijk zou zijn. Het koppel raakte in het afgelopen jaar goed bevriend met Karel en Sofie en vond het niet meer dan normaal om de stap te nemen.

‘We doen dit niet alleen voor jullie, Sofie,’ verzekerde Inge haar. ‘Nik en Wim zijn niet tegen te houden en wij willen hen niet opnieuw kwijt. Jullie hebben ons de jongens terugbezorgd, nu willen wij jullie helpen om Stef terug te krijgen.’

Sofie aanvaardde uiteindelijk dankbaar het voorstel, opgelucht dat het koppel een sterke, begeleidende hand in moeilijke tijden aanbood. Niet alleen Inge en Maarten zijn meegekomen, ook Danielle is erbij, waarvoor Sofie erg dankbaar is. Iets in haar zegt dat ze de vrouw nog hard nodig zullen hebben.

‘We zijn terug,’ hoort de kapitein de achttienjarige jongere naast zich zeggen met een stem die een mengeling bevat van woede, angst en opluchting. Hij kijkt opzij naar Alex, die zijn handen rond de reling klemt en gespannen naar het strand tuurt. De anderen noemen hem Stefs beste vriend, degene die de vermiste het beste kent en weet hoe hij denkt.

Alex is gespannen en ook opgewonden dat ze het hebben gehaald. Hij haat het eiland, maar het voelt tegelijkertijd als een bezoek aan hun verleden, alsof ze na al die tijd op vakantie komen en doen alsof het eiland een normale plek is om te overleven.

Hij is sterker dan vroeger, sterk genoeg om te relativeren wat er aan het gebeuren is. Hij is niet meer die agressieve jongen die zo snel mogelijk weg wilde uit zijn natuurlijke gevangenis. Hij is veranderd, een jongeman geworden die in korte tijd enorm is gegroeid. Hij heeft zijn grootvader met tegenzin achtergelaten, wetende dat hij zijn enige familielid wellicht nooit meer zal terugzien. De laatste maanden is de oude man sterk achteruitgegaan. Toch was hij degene die direct tegen Alex zei dat hij terug moest gaan. Alex volgde meteen zijn gevoel en besloot het risico te nemen.

De blik van de kapitein dwaalt af naar Lina, die met haar hoofd tegen Alex’ schouder leunt. Hij weet dat dit de tweelingzus is van de jongen die ze zoeken. Zij is degene die hen hierheen heeft geleid en erop aandrong hier te blijven varen, er vast van overtuigd dat het een kwestie van tijd zou zijn voor het eiland zou opduiken. De kapitein is razend nieuwsgierig, maar durft niet te vragen hoe ze dat wist. Hij weet wat de familie de afgelopen weken heeft meegemaakt en stelt geen gevoelige vragen. Alex legt zijn arm beschermend om Lina’s schouders en kust haar. ‘We zijn er,’ zegt hij zacht. ‘Lina, je hebt het echt gevonden!’

‘Net zoals Stef indertijd,’ mompelt ze, terwijl ze haar armen om haar vriend heen slaat en ze samen naar het eiland turen. Thomas staat naast zijn oudere zus en bestudeert het eiland dat ze ruim een jaar geleden voor het eerst aantroffen. Hij herinnert zich nog als de dag van gisteren het moment dat hij samen met zijn ouders het strand bereikte en de groep jongeren aantrof.

Het andere meisje, Kaat, staat vlak naast hem. Haar gezicht is gespannen. Ze drukt haar vingernagels van haar linkerhand in haar rechterhandpalm, alsof ze zich ervan bewust moet worden dat ze niet droomt. Dan leunt ze tegen Thomas aan. ‘Denk je dat hij nog leeft?’ fluistert ze zacht.

‘Ja,’ zegt Thomas vastberaden.

Kaat glimlacht flauw en bleek, haar gezicht is vertrokken van stress na de vele slapeloze nachten die ze achter de rug heeft. De kapitein weet van de verhalen die de jongeren aan boord uitwisselden en dat haar familie compleet overstuur was toen ze zei dat ze Stef ging zoeken. Zij gingen niet akkoord, maar ze had hun verteld dat haar leven was gestopt op de dag dat Stef verdween en dat ze niet zonder hem verder kon. Het was haar keuze om te gaan. Haar familie had gedreigd haar buiten te sluiten als ze vertrok en hen in de steek liet.

‘Je doet maar wat je moet doen,’ had ze koel gereageerd, overstuur dat zij niet begrepen waarom ze moest gaan. Haar hart ligt bij Stef, ook al besefte ze dat ze haar oude leven voorgoed zou opgeven. Toen ze vertrok, gingen ze haar niet achterna. Ze sloot demonstratief de voordeur van het huis waar ze zich een jaar lang thuis had gevoeld en keek niet meer achterom.

De vijf volwassenen en vijf tieners zijn vastberaden Stef terug te vinden en zullen zich door niets laten tegenhouden. Danielle staat naast de kapitein, terwijl die zijn bevelen uitdeelt. De sloepen worden neergelaten, materiaal wordt ingeladen en iedereen maakt zich klaar om te vertrekken. Ze werpt een bezorgde blik op de hemel die verdacht donker wordt.

‘Dit is niet goed,’ mompelt Lina naast haar. Alex schudt zijn hoofd, met zijn ogen naar boven gericht.

Het volgende moment breekt er een heftige storm los die de boot heen en weer schudt als een rubberen bootje. De kapitein vergeet even alles, behalve het redden van zijn schip, en beveelt zijn passagiers om benedendeks te gaan, zodat hij zich kan concentreren.

De volwassenen trekken de jongeren mee naar beneden waar ze samentroepen in de grootste kajuit, terwijl het schip zo heftig heen en weer schudt dat het lijkt alsof de duivel zelf ermee gemoeid is. Misschien is dat ook wel zo, denkt Alex bezorgd met zijn blik op de donkere hemel. In de verte baadt het eiland in de zon.

‘Dit is niet normaal,’ zegt Karel bezorgd, ‘het lijkt wel op de storm die we meemaakten op de dag dat we Stef kwijtraakten.’

‘Of de storm die onze cruise vernietigde,’ mompelt Nik terwijl een herinnering aan die dag hem te binnen schiet. Af en toe keren herinneringen terug door triggers zoals deze.

‘Het eiland doet dit,’ zegt Lina bezorgd. ‘Er gebeurt daar iets en wij zijn niet toegelaten.’

‘Wat bedoel je?’ vraagt Alex nerveus. ‘Is er iets met Stef?’

‘Dat weet ik niet, ik kan het niet uitleggen.’ Lina kijkt haar ouders aan. ‘Het eiland wil niet dat we aan wal komen.’

‘We moeten hier zo snel mogelijk weg.’ De kapitein snelt naar beneden en spreekt zijn passagiers toe. ‘De boot overleeft deze storm niet.’

‘Dat doet hij wel,’ zegt Lina, met haar blik op Alex gericht. ‘Anders was het nu al voorbij.’

‘Kunt u het schip extra verankeren?’ vraagt Karel.

‘En met onze levens spelen? Dit risico neem ik niet. We moeten hier weg,’ zegt de kapitein.

‘We blijven,’ herhaalt Lina koppig. ‘We moeten wachten tot het eiland ons toelaat.’

‘Gelooft u haar?’ De kapitein wijst naar Lina en richt zich tot haar ouders. ‘U weet toch dat dit niet klopt? Die storm betekent ons einde.’

‘We doen wat Lina zegt,’ reageert Danielle rustig. ‘Doe wat u kunt om het schip extra te verankeren.’

De kapitein mompelt iets binnensmonds wat niet voor herhaling vatbaar is en gaat opnieuw naar boven, waar hij zijn bevelen snauwt. Zodra het tweede anker het schip steviger vastlegt, verandert de storm van ritme. Een snijdende, snerpende wind speelt nog steeds met het vaartuig, terwijl hevige regenbuien hen benedendeks houden, maar de ergste storm is gaan liggen.

‘En nu?’ vraagt Karel aan zijn dochter.

‘Nu wachten we tot de zon weer schijnt,’ reageert Lina, terwijl ze plaatsneemt, ongeduldig met haar vingers trommelt en tot grote verbazing van de anderen een ritme neuriet dat al dagen als een oorwurm in haar hoofd zit. Hetzelfde liedje speelde dagen door haar hoofd toen Stef net verdween, iets wat ze geen toeval vindt. Lina weet dat ze hier moeten zijn en dat haar broer haar nodig heeft. Dat is waar ze zich nu aan optrekt.

Hoofdstuk 2

December

Drie politieauto’s staan met zwaailichten aan de oever van het kanaal als teken van het drama dat zich er afspeelt. Duikers maken zich klaar om het water in te gaan, terwijl nieuwsgierigen toestromen en proberen een glimp op te vangen van de grote groep verontruste mensen die vol spanning wachten op meer nieuws. De gevonden fiets wordt gefotografeerd, de kapotte gitaar ligt moederziel alleen en vergeten tot Nik hem voorzichtig optilt en eerbiedig in een auto legt. Het is doodstil bij het kanaal, er wordt geen woord gezegd tussen de aanwezigen, terwijl de duikers het water in glijden en urenlang op zoek gaan naar Stef.

Lina staart met droge ogen naar de politiemensen die met haar ouders praten en hun gevoelige vragen stellen. Ze is als verdoofd, niet in staat te accepteren dat dit het einde is. Danielle staat bij Karel en Sofie en doet haar verhaal. Toen Sofie haar in paniek belde, wist ze dat het mis was. De politie nam hun verhaal meteen serieus en kwam met man en macht ter plaatse.

Lina kan het niet langer aanzien en drukt zich tegen Alex aan, die beschermend zijn armen om haar heen slaat en doodstil naar het water staart. Hij kan niet geloven dat zijn beste vriend verdronken is, hij weigert het te aanvaarden. Thomas staat bevend naast zijn zus, met zijn handen in zijn zakken. Wim en Nik staan aan zijn zij om hem te steunen.

Urenlang zoeken de duikers naar Stef, terwijl de aanwezigen machteloos toekijken. Wanneer de avond valt, geven ze het noodgedwongen op met de belofte de volgende ochtend bij dag en dauw hun zoektocht voort te zetten. Tegen hun zin in splitst de groep op en gaan ze massaal naar Stefs ouderlijk huis, waar de kilte blijft. Voor het eerst is Sofie te emotioneel om voor haar gasten te zorgen, ze kan zich amper bewegen. Compleet in shock zit ze naast haar man, haar gedachten zijn bij Stef. Wim en Nik zorgen voor warme drank, Danielle dwingt iedereen iets te eten. Niemand heeft zin om te praten.

Lina zit doodstil op haar plaats, met haar ogen gesloten, haar geest dwingend haar broer op te sporen, maar ze kan het niet. Ze kan geen enkel signaal vinden dat hij nog leeft, hij lijkt wel van de aardbodem verdwenen. Kaat zit naast haar, haar ogen zijn gevuld met tranen, haar handen omklemmen een doornatte zakdoek tot ze pijn doen.

De recherche komt die avond nog langs en doorzoekt Stefs kamer op aanwijzingen. ‘Misschien is hij weggelopen,’ oppert rechercheur Pauwels, die verantwoordelijk is voor het onderzoek. ‘Het zou niet de eerste keer zijn dat een tiener honderden kilometers verder opduikt.’

Er weerklinkt twijfel in Pauwels’ stem, realiseert Danielle zich. Met Stefs voorgeschiedenis weten ze dat de kans klein is dat ze hem levend zullen terugvinden. Ze nemen zijn laptop mee en een paar schriften met krabbels erin die hij in zijn kledingkast heeft verborgen.

Die nacht zoekt iedereen een slaapplaats verspreid over het huis. De grote groep blijft bij elkaar, nauwelijks in staat te geloven dat dit gebeurt. Sofie brengt de nacht door in Stefs kamer, starend naar zijn muren, op zoek naar antwoorden. Rond twee uur in de ochtend houdt ze het niet meer uit en doorzoekt zijn bureau. Behalve schoolboeken en wat schriften vindt ze niets, tot ze aan de achterkant van de lade iets voelt zitten. Ze steekt haar vingers achter het hout en treft er nog een schrift aan. Wanneer ze het opent, gaat er een schok door haar heen. De eerste tien pagina’s zijn gevuld met woorden die zich tientallen keren herhalen. Ik ga niet terug. Ik ga niet terug. Ik ga niet terug. Steeds weer ziet ze dat korte zinnetje verschijnen. De woorden dansen voor haar ogen, geschreven in een vlaag van verstandsverbijstering. Ze herkent zonder twijfel het handschrift van haar zoon. De woorden worden steeds groter naarmate de pagina’s vorderen. Op de laatste pagina staat het nog eens in hoofdletters geschreven, driemaal onderlijnd en met uitroeptekens erachter. Ik ga niet terug!!!

Verdoofd zakt Sofie neer op het bed van haar zoon, met het schrift in haar handen geklemd. Zo blijft ze de rest van de nacht zitten tot de ochtend aanbreekt en een nieuwe, sombere dag met zich meebrengt.

De duikers onderzoeken opnieuw de bodem van het kanaal zonder een spoor van Stef aan te treffen. De groep valt die avond uit elkaar, Sofie stuurt iedereen naar huis. Alleen Danielle, Alex en Kaat weigeren te vertrekken. Zij schuiven ook aan tafel wanneer het gezin lusteloos eet. Wanneer die avond de deurbel gaat, schrikt Sofie op uit haar overpeinzingen. Met knikkende knieën opent ze de deur voor rechercheur Pauwels, in de wetenschap dat hij niet zomaar langskomt.

‘Ik heb slecht nieuws,’ zegt de man ernstig. ‘We hebben op Stefs laptop een afscheidsbrief gevonden waarin hij tot in detail beschrijft wat hij van plan was. Hij liet niets aan de verbeelding over. Gezien dit bewijsmateriaal en het feit dat hij al zijn spullen bij het kanaal heeft achtergelaten, vrezen we het ergste.’

Danielle kijkt toe hoe het nieuws als een bom inslaat, maar tegelijkertijd voor de familie ook als een bevestiging voelt. Ze wisten het allemaal: Stef komt niet meer terug. De therapeut troost Sofie, terwijl Karel Thomas en Lina tegen zich aan houdt. Alex en Kaat zitten verdoofd naast elkaar.

‘Nee,’ zegt Lina fel. ‘Dat zou Stef nooit doen. Hij is een vechter, altijd al geweest.’

‘Dat was hij ook,’ zegt Danielle zacht, ‘maar ook vechters geven soms de strijd op.’

Lina kijkt overstuur de kamer rond, gefrustreerd dat niemand naar haar wil luisteren. ‘Nee,’ zegt ze. ‘Ik geloof het niet. Stef is zo niet, hij leeft nog, ik weet het zeker. Ik zou het weten als hij echt weg was. Mam, je moet me geloven, we mogen hem niet opgeven. Er moet een andere verklaring zijn, hij is in gevaar.’

Sofie neemt haar dochter in haar armen. ‘Het is voorbij, Lina,’ zegt ze zacht. ‘We moeten ons op het ergste voorbereiden, het accepteren.’

Lina voelt een schok door zich heen gaan bij de woorden van haar moeder. Even, heel even maar, voelde ze haar broer en toen was hij weer weg. Ze zag hem liggen in het donker, schreeuwend en tierend tegen dat wat hem vasthoudt. Er is iets ernstig mis met hem, maar ze kan haar gedachten er niet op vastpinnen. Ze kan niet omschrijven wat ze ziet, het voelt alsof hij levend begraven wordt. Het gevoel is zo angstaanjagend dat ze kou door haar hele lichaam voelt trekken. Hij verdwijnt even snel als hij in haar geest is geglipt en nu voelt ze absoluut niets meer.

‘Ik zie hem,’ zegt ze angstig.

Sofie zegt geen woord. Ze grijpt haar dochters armen vast. ‘Waar?’

‘Ik weet het niet, mama.’ Lina kijkt op. ‘Hij leek wel levend begraven, ik kan het niet anders uitleggen. Het is weer weg, wat het ook was.’

Sofie laat haar dochter geschokt los bij het woord ‘begraven’ en deinst achteruit tot Karel haar vastgrijpt en stevig tegen zich aan drukt. Sofie barst in tranen uit, terwijl rechercheur Pauwels knikt en belooft de zoektocht niet op te geven. Wanneer hij hen alleen laat, blijft er enkel verdriet over.

Plotseling weet Lina wat het is dat haar dwarszit: hoe erg het ook met hem was in zijn diepste en duisterste momenten, Stef was altijd in staat om met haar te communiceren. Ze voelden elkaar aan, wat er ook aan de hand was. Hij was een constante aanwezigheid in haar gedachten. Nu voelt het alsof hij van de aardbodem is verdwenen, alsof hij inderdaad voorgoed weg is.

Lina voelt zich draaierig, zweverig, alsof ze hier niet is. Ze probeert haar broer terug te vinden om dan te beseffen dat ze hem kwijt is. Ze kijkt met holle, doffe ogen op en staart haar moeder aan. Het wordt muisstil in de kamer.

‘Ja,’ zegt ze zacht. ‘Hij is weg.’

Haar woorden slaan in als een bom. Haar vader houdt haar vast wanneer ze zich aan hem vastklampt met het besef dat ze haar broer niet meer zal zien.

‘We moeten Stef een begrafenis geven.’

Sofie kijkt met een schok op uit haar droom en staart naar haar man die lijkbleek voor haar staat, met een krant in zijn hand. Het is de zoveelste dag na Stefs verdwijning, de zoveelste die tergend traag voorbijgaat zonder antwoorden op hun vele vragen. Ze werpt een blik op de krant, zuchtend omdat er een zoveelste artikel over haar zoon geschreven is.

Na bijna twee weken is er nog steeds geen spoor van de vermiste Stef Peeters. De politie heeft de zoektocht naar zijn lichaam opgegeven en gaat uit van een wanhoopsdaad.

Het is kerstavond. Een jaar geleden lag hun zoon doodziek op de sofa in de woonkamer, roepend en tierend dat hij verlamd was. Ze herinnert het zich nog goed. Vlak ervoor was er die eerste gruwelijke opname in het ziekenhuis voor de allereerste van vele koortsaanvallen die hem haast het leven kostte. Het was een jaar vol ups en downs, met veel te weinig leuke momenten en te veel verdriet, maar telkens weer kwam hij erbovenop. En toen kwam professor Leloup, die vastbesloten was die gruwelijke ziekte uit zijn leven te weren en hem nog een kans te geven. De vastberadenheid van de arts gaf hun hernieuwde hoop. De man slaagde er wonderwel in om Stef erbovenop te helpen en een aantal weken lang leek het alsof ze een normaal gezin waren. Heel even leek het alsof alles wat hun was overkomen achter de rug was. Ze hadden zoveel om naar uit te kijken, zoveel om samen te beleven. Ze hadden een nieuwe kans gekregen.

Tot Stef die dag compleet overstuur het ziekenhuis in rende, helemaal in paniek over het feit dat hij weer ziek was. Ze herinnert zich nog goed het telefoontje dat ze kreeg. Sofie wilde het op dat moment niet toegeven, maar ze wist al dagen daarvoor dat er iets mis was met haar zoon. Ze kan zich tot op heden niet meer herinneren wanneer of waarmee het precies begon. Het waren allemaal kleine dingen die haar verontrustten. Hij bleef zitten op school, iets wat helaas niet anders kon door de omstandigheden die eraan voorafgingen, hij kreeg weer gitaarles, had hobby’s, voelde zich fysiek een stuk beter en genoot opnieuw van het leven.

Toen begonnen die subtiele veranderingen haar op te vallen. Hij zat soms minutenlang doodstil aan tafel met een stuk vlees aan zijn vork geprikt, dat intussen koud was geworden, omdat hij het vergat in zijn mond te stoppen. Ze moest hem dan aansporen verder te eten. Hij keek haar soms aan alsof hij niet eens wist waar hij was en waarom hij aan tafel zat. Wanneer ze ernaar vroeg, zei hij alleen dat hij met zijn gedachten ergens anders zat.

Op andere momenten zat hij stil in haar auto en tuurde naar buiten op zoek naar iets of iemand zonder haar te kunnen zeggen wat het was dat hij zocht. Hij zat dan in gedachten verzonken naast haar, amper in staat met haar te communiceren. Het was anders dan in die periode dat hij fysiek ziek was. Het was alsof hij haast gehypnotiseerd naast haar zat, alsof ze hem voortdurend uit een soort trance moest schudden. Het leek wel of hij met zijn gedachten meer en meer weg was van de wereld. Dagdromen noemde zij het, maar dat was het ook niet helemaal. Had ze toen maar beseft hoe erg het was.

Die dag in het ziekenhuis, toen hij zo overstuur bij Leloup zat, ging er bij haar een alarmbelletje rinkelen. Ze besprak het daarna urenlang met zijn arts en Danielle, haar handen bevend en haar ogen gevuld met tranen, te bang om aan het ondenkbare te denken. Was haar zoon opnieuw ziek of had hij echt de gave om de doden te zien? Leloup bleef haar verzekeren dat hij kerngezond was en Danielle bleef haar vertellen dat hij mentaal in orde was. Dan bleef er alleen die ene mogelijkheid over: haar zoon bezat een gruwelijke gave die je niemand toewenst. De gedachte dat hij hier de rest van zijn leven mee zou kampen, was hard. Maar haar eerste gedachte veranderde snel toen ze Stefs gedrag achteruit zag gaan. Er was veel meer dan Rudi Naessens en ze wisten het allemaal. Ze beseften stuk voor stuk dat er iets ernstigs aan de hand was en dat niemand kon helpen.

Die nacht, toen Stef uit huis verdween en in alleen een dun T-shirt en dunne pyjamabroek de straat op dwaalde als een slaapwandelaar, stond Sofies hart stil. Ze was in paniek toen hij verdwenen bleek te zijn, doodsbang dat hij ergens bewusteloos in de ijskoude nacht tussen twee gebouwen zou liggen, dat ze hem pas zouden vinden wanneer het te laat was.

Ze belden de politie, die hen gelukkig meteen serieus nam, gingen zelf ook de straat op en reden door de straten van de stad, op zoek naar hem. Ze volgden zijn dagelijkse routine en het spoor langs zijn vaste plekken. Toen Danielle hem dicht bij het park vond en hij achteraf vertelde dat hij Naessens had gezien, besefte Sofie maar al te goed dat zijn leven werd ingepalmd door die vervloekte gave.

Tijdens de dagen die volgden deed Stef zijn uiterste best iedereen te laten geloven dat het voorbij was en dat Rudi Naessens uit zijn leven verdwenen was. De man bleef ook weg, maar de rest van hun ellende niet. De trances gingen door, ook al besefte Stef het zelf niet eens. Ze trof hem meerdere keren in zijn kamer aan, zittend achter zijn laptop zonder een woord te typen. Ze sprak hem aan en hij antwoordde, maar achteraf bleek hij zich er niets van te herinneren. Ze belde erover met professor Leloup. Hij gaf aan dat Stef mogelijk wat bijverschijnselen kon ervaren van zijn medicatie, maar dat ze zich geen zorgen hoefde te maken.

‘Je mag niet vergeten wat Stef heeft meegemaakt,’ zei de arts rustig, ‘hij heeft veel te verwerken gehad. Je moet wat geduld hebben, dan komt het allemaal wel goed.’

De bijna-verdrinking in het zwembad na de volgende slaapwandelsessie overtuigde Sofie ervan dat ze hem aan het verliezen waren. Danielle en Leloup wilden hem laten opnemen om hem tot rust te laten komen. Hadden ze dat maar gedaan, het zou misschien zijn leven hebben gered. Danielle zei meerdere keren na zijn verdwijning dat het alleen uitstel van executie zou zijn geweest. Zelfs een opname had zijn hallucinaties wellicht niet gestopt, maar ze in het beste geval tijdelijk verminderd en uiteindelijk was zij het die besliste dat ze het niet zouden doen, in samenspraak met Sofie.

‘Stef leed aan zware hallucinaties,’ zei Danielle de dag na Stefs verdwijning tijdens een stil moment in huis. ‘Ik begrijp nog steeds niet waar die vandaan kwamen en wat de oorzaak ervan was, maar ze waren er wel en beïnvloedden zijn hele leven.’

‘Het was zijn gave,’ reageerde Sofie somber.

‘Als het een gave was.’

Sofie keek verbaasd op. ‘Als dat het niet was, wat dan wel?’

‘Illusies, hallucinaties... Tot op heden weten we nog steeds niet honderd procent zeker of Dennis echt in zijn leven was of dat hij zich de man inbeeldde, Sofie.’

‘Lina heeft hem ook gezien.’

‘Nee, Lina zag wat Stef zag, zij werd beïnvloed door haar band met hem. Ik denk dat Lina en Stef een niet-verklaarbare band hebben met elkaar, maar ik kan nog steeds niet bevestigen of Dennis de Geest daadwerkelijk bij hem was. Er zijn nog steeds veel vragen over die man. Vergeet niet dat Stef zich schuldig voelde om Dennis’ dood, dat kan ervoor hebben gezorgd dat hij dingen zag die er niet waren.’

‘Hoe verklaar je dan het water op zijn hand?’ vroeg Sofie.

‘Dat kan ik niet,’ gaf Danielle toe.

‘Je zei altijd dat je Stef geloofde.’

‘Dat doe ik ook,’ reageerde de therapeut haastig, ‘ik geloof in wat hij zag.’

‘Ik geloof dat hij Dennis zag,’ antwoordde Sofie fel. ‘Ik geloof in zijn gave.’

‘Dat weet ik,’ zei Danielle, ‘en begrijp me niet verkeerd, ik geloof dat het best mogelijk is dat De Geest er echt was, net zoals Naessens er echt was. Stef had het moeilijk.’

Het feit dat Danielle over Stef praat alsof hij er niet meer is, komt bij Sofie hard aan. Ze betrapt zich erop dat anderen dit ook doen, behalve Lina en zij. Iedereen behandelt haar nu als de moeder van een overleden zoon.

‘Het klopt niet, mam,’ zegt Lina meerdere keren. ‘Net als die keer in het zwembad, dat was niet zijn gewoonte. Stef haat water, hij is er doodsbang voor en heeft niet meer gezwommen sinds hij terug is. Je weet wat er is gebeurd op het eiland, hij herleeft telkens weer dat gevoel van verdrinking zodra hij ook maar met water te maken krijgt. Hij zou nooit vrijwillig het kanaal in gaan.’

‘Lichamen kunnen ver afdrijven,’ zei rechercheur Pauwels toen hij hun kwam meedelen dat ze het water niet meer zouden doorzoeken. ‘Het kan zijn dat we hem nooit zullen vinden.’

Drie weken later leeft Sofie nog altijd in een roes. Ze hebben niets om afscheid van te nemen en maken geen enkele kans om Stef ooit nog te zien. Ze hebben alleen hun herinneringen. Het is te vroeg, veel te vroeg, en niemand is klaar om definitief afscheid te nemen. Maar misschien is dat wel juist wat ze allemaal nodig hebben om dit hoofdstuk in hun levens voorgoed af te sluiten en te aanvaarden dat het voorbij is.

Thomas en Lina hebben geen leven meer, ze bestaan alleen in de roes van wat er is gebeurd. Sofie zit dagen thuis te tobben, kan amper voor de rest van haar gezin zorgen en laat de boel de boel. Dat is wat haar man haar wil vertellen door te vragen of ze geen begrafenis moeten regelen. Het is tijd om verder te gaan, voor de twee andere kinderen die nog in leven zijn.

Lina heeft er recht op om gelukkig te zijn na alle verloren jaren, Thomas moet zich concentreren op zijn jeugd die nog maar net is begonnen. Ze hebben nog veel om naar uit te kijken, ook al lijkt dat nu niet zo. Het hoofdstuk Stef hoort een gepast einde te krijgen.

Ze kijkt op naar haar man en zegt dof: ‘Ja, we moeten hem een begrafenis geven.’

Karel verlaat zwijgend de woonkamer en laat haar alleen zonder haar aan te kijken. Sofie weet dat hij zich schuldig voelt, omdat hij Stef niet kon helpen. Ze weet precies hoe hij zich voelt, omdat zij het ook zo ervaart. Haar schuldgevoel is mogelijk nog groter, omdat zij erop heeft aangedrongen Stef thuis te laten. Hadden ze hem maar laten opnemen, hadden ze maar een manier gevonden om die hallucinaties te stoppen, hadden ze hem maar geen seconde alleen gelaten.

Hadden ze maar...

Hoofdstuk 3

Nu

Uren duurt het voor de storm en regenbuien afgelopen zijn. Het lijkt een eeuwigheid te duren voor de bemanningsleden die, telkens wanneer ze aanstalten maken van boord te gaan, weer geforceerd worden geduld uit te oefenen. Maar in de namiddag breekt een stralende zon door, zo onnatuurlijk dat het haast lijkt alsof de goden zelf ermee gemoeid zijn. De storm is voorbij.

Lina gaat naar het bovendek en kijkt glimlachend naar de heldere blauwe hemel en draait zich naar haar ouders. ‘Het is tijd, we moeten nú gaan.’

Meteen maakt de bemanning zich klaar. De sloepen worden opnieuw gevuld met voedsel en medisch materiaal. Als laatste pakt iedereen zijn klaargemaakte rugzak.

‘Wie gaat er allemaal aan wal?’ vraagt de kapitein bezorgd met een blik op zijn crew. Hij weet dat ze er niet om staan te springen om mee van boord te gaan, maar dat was de afspraak die ze hebben gemaakt toen ze werden ingehuurd. Ze weten wat hen te doen staat.

‘Wij allemaal,’ zegt Karel. ‘Jullie hoeven niet mee te gaan als je dat niet wilt, maar we waarderen wel wat extra hulp als jullie dat zien zitten.’

De crew heeft al afgesproken dat er twee van hen mee aan land gaan om de sloepen te bewaken, de anderen en de kapitein blijven aan boord. Twee aangewezen crewleden komen bij de groep staan die zich klaarmaakt om te vertrekken.

‘Je kent onze afspraken,’ zegt Karel tegen de kapitein. ‘Als het te riskant wordt, vaar je verder, maar zorg dat we je wel kunnen bereiken. We blijven contact houden via de afgesproken radiofrequentie. Waarschuw ons meteen als er iets abnormaals gebeurt.’

‘Hoelang denk je dat het zal duren?’ vraagt de kapitein.

‘Dat weet ik niet, we blijven totdat we Stef hebben gevonden,’ zegt Karel beslist.

‘En als dat niet lukt?’

Karel geeft geen antwoord, terwijl tranen van onmacht in zijn ogen dringen.

‘Zolang het nodig is,’ zegt Kaat vastbesloten, ‘we gaan niet naar huis zonder hem.’

De kapitein zegt niets meer. Hij wil niet het onmogelijke hebben gezegd, wetende dat niemand van de groep kan aanvaarden dat hun lange reis mogelijk voor niets is gemaakt. Karel veegt ongedurig met zijn arm langs zijn gezicht en concentreert zich op het hier en nu. Ze hebben het eiland gevonden, dat is stap één. Stap twee is nu Stef vinden, maar hij vreest dat dit een onmogelijke zaak zal zijn. Het eiland is groot genoeg om dagenlang op rond te dwalen en de verhalen van de jongeren beloven niet veel goeds. Hij weet niet wat ze gaan aantreffen, hij weet zelfs niet eens of zijn zoon nog leeft. Ze hebben niets dan een ingeving om van uit te gaan.

Dan staat Sofie naast hem en ze legt haar armen om hem heen. ‘We zullen hem levend vinden,’ zegt ze vastberaden. ‘We zijn niet zo lang onderweg geweest om nu te falen. Stef is hier en we zullen hem vinden. En dan brengen we hem voorgoed naar huis.’

Karel knikt vastberaden en fleurt op na de woorden van zijn vrouw, maar Lina’s uitdrukking vertelt hem dat het niet zo eenvoudig zal zijn. Zijn dochter is somber, alsof ze meer weet dan zij. En wellicht is dit ook zo. Haar blik staat op oneindig terwijl ze naar het eiland tuurt. Hij zal nooit vergeten hoe ze zei dat ze hem niet meer voelde. De wanhoop in haar stem was verschrikkelijk om aan te horen.

‘Nog steeds niets?’ vraagt hij haar bezorgd. Ze schudt haar hoofd.

‘We geven niet op,’ zegt Sofie beslist. ‘Ik weet dat we hier al veel over gediscussieerd hebben, maar jullie kunnen beter aan boord blijven. Ik ben geen voorstander van jullie terugkeer naar het eiland. Ik wil niemand van jullie verliezen, dat zou Stef ook niet willen.’

‘Probeer ons maar eens tegen te houden,’ zegt Alex fel. ‘Wij kennen het eiland beter dan wie dan ook, Sofie. Het is onze eigen, vrije keuze geweest om hierheen te komen en we staan er nog steeds allemaal achter. We zijn ouder en wijzer en weten wat daar leeft. We brengen allemaal Stef naar huis of we keren geen van allen terug.’

Lina glimlacht ondanks alles. Urenlang heeft ze met Wim, Nik, Alex en Kaat gediscussieerd over hun tocht en of het wel slim was dat ook zij meegingen, maar ze wist dat de vier anderen niet te stoppen waren. Zij waren net zo vastberaden als Stefs ouders om hun vriend te vinden. Dat wilde ze ook niet, hun aanwezigheid geeft hun veel steun.

‘We gaan,’ zegt Lina met een vastberaden blik naar haar vader. Ze verdelen zich over de drie sloepen, waarna de mannen met een stevig tempo naar het strand roeien. De zee blijft ijzingwekkend rustig, alsof er nooit een storm is geweest.

Het is te kalm, denkt Lina bezorgd. Dit is niet wat ze hadden verwacht. De jongeren staren naar het rustige water om hen heen, bang dat een tsunami plotseling de kop op zal steken en hen allemaal zal verzwelgen, maar niets van dat alles gebeurt. Het eiland lijkt uitnodigend, haast dankbaar dat ze er zijn. Ze begrijpen het niet.