Rode Aarde

Nellie Mandel

Misdaadroman

RODE AARDE

Eerste druk: 15 mei 2022

© 2022 Nellie Mandel

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510720

NUR 330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Dit boek is een verzinsel. Enige gelijkenis met bestaande personen en/of toestanden, organisaties of bedrijven is puur toeval. De meningen van personages zijn niet noodzakelijk die van de auteur. .

DAG EEN

1.

‘Nou,’ zei Jack Dubarez nukkig, ‘ik parkeer de auto hier net om de hoek, dan hebben we hem meteen in de buurt als het regent.’ Hij was een voorzichtig man, die altijd een paraplu bij de hand had, of de auto in de buurt, en die een aantal dingen in zijn leven zorgvuldig plande vooraleer hij aan uitvoeren toekwam. Zeker nu de kinderen erbij waren en ze allemaal samen zo ver van huis met vakantie waren, wilde hij dat de zaken netjes verliepen.

Hij had zijn dochter Elize beloofd dat ze voor haar verjaardag zouden eten in een echt plaatselijk restaurant. Daarom stond hij nu voor de deur van het Off Broadway Restaurant in Sydney Street. Een eigenaardige naam eigenlijk voor een restaurant dat volgens hem in een uithoek van de beschaafde wereld lag – al zouden de bewoners van Prince Edward Island het daar lang niet mee eens zijn. Ook zij waren Canadezen, en des te meer voelden ze zich Canadezen omdat de wieg van Canada historisch gezien hier op het eiland had gestaan. Dat moest hij in elk geval respecteren.

Het hing er natuurlijk van af wiens geschiedenisboeken je las. Niet alle Canadezen waren gelukkig met de manier waarop de geschiedenis van hun land in elkaar zat. Sommigen wisten zich onderdrukt, anderen keken naijverig naar hun rijkere zuiderbuur. Maar vandaag wilde Jack ruimdenkend zijn. Hij was hier niet om de Canadese geschiedenis aan een kritisch onderzoek te onderwerpen. Prince Edward Island was een uiterst aantrekkelijke vakantieplek gebleken. Ze waren hier nu precies één dag en hij was al min of meer verliefd geworden op de eenvoud van de omgeving, op de rustige levensstijl van de bewoners. Ondanks de invasie van het toerisme had het eiland, of toch wat hij er tot nog toe van gezien had, zijn pioniersmentaliteit grotendeels behouden. Onderweg van de luchthaven naar Charlottetown had hij al genoten van het zachtjes glooiende groene landschap, de duinen in de verte en daarachter de zee. Hij was helemaal niet bekend met dit deel van Canada, en hij zou er niet naartoe gekomen zijn, ware het niet dat een collega er zich nadrukkelijk enthousiast over had   uitgelaten. Ideaal voor deze trip, zei hij tegen zichzelf.

Hij draaide de grijze Ford Taurus, die hij diezelfde ochtend bij Avis op de luchthaven had afgehaald, de hoek om en parkeerde hem enkele tientallen meters van het restaurant vandaan. Hij had ook verderop kunnen staan, want toen ze Sydney Street inreden was er aan hun rechterkant een groot parkeerterrein geweest, maar dat zag er wat te desolaat uit naar zijn zin. Het was ook net iets te ver van het restaurant vandaan. In Toronto had hij dergelijke keuzemogelijkheden niet, maar dat was dan Toronto. Hier, in Charlottetown, de hoofdstad van het eiland, waande je je in een uit de kluiten gewassen dorp. Er waren geen parkeermeters, er waren nauwelijks files en het verkeer verliep er op een uiterst beschaafde manier.

Hij zette de motor af. Elize en John stapten uit, en Molly, die naast hem zat, draaide zich even naar hem om. Tijdens de vlucht was ze met haar gedachten elders geweest, wat hem niet verbaasde. Ze had genoeg om over na te denken, hij overigens ook. ‘Ze vinden het toch niet erg?’ vroeg ze aan Jack.

‘Nee’, zei Jack. Het trof hem dat ze onder deze omstandigheden aan de kinderen dacht. Dat trof hem in het bijzonder, want zo kende hij haar niet. ‘Ik denk niet dat ze het erg vinden. Ze zijn ondertussen toch al aan de situatie gewend. En trouwens, we zouden niet hier naartoe zijn gekomen als jij er niet was geweest.’

‘Goed’, zei Molly. Ze keek even in het spiegeltje van haar zonneklep, duwde een lok zwart haar van haar voorhoofd weg – ze is werkelijk een knappe vrouw, dacht Jack, maar dan op een wat ruwe en onverzorgde manier – en stapte uit. Jack sloot de auto zorgvuldig af, hoewel dat hem overbodig leek. De kinderen stonden al bij de deur van het restaurant, en samen gingen ze naar binnen.

De zaak was voor een kwart vol. Niet abnormaal, vermoedde Jack, het was nog maar halfacht. Jack kende de gewoonten niet van de bewoners van deze stad, maar hij vermoedde dat zij, ook nog zo laat in de zomer, pas na achten dineerden. Komt ervan wanneer je nog altijd die Franse invloeden ondergaat, dacht hij. Maar hij was een Anglo, en dus vooringenomen. Hij had niet het recht om vooringenomen te zijn. Er was niks mis met de Franstalige landgenoten. Behalve met degenen die opnieuw tot het oude moederland wilden behoren, wat in geen geval zou gebeuren.

‘Het lijkt me een goed idee om het aperitief eerst boven in de lounge te nemen, en dan het eten te bestellen’, stelde hij voor. ‘Ik heb gehoord dat de eigenaar van de zaak....’

‘Is hierboven een lounge?’ wilde Molly weten.

‘Zo staat het in de brochure. De 42nd Street Lounge. Leuk idee eigenlijk. Lijkt alsof de eigenaar een voorkeur heeft voor New York. Maar ik las dat hij alleen Ierse whisky schenkt, geen Schotse en zeker geen Amerikaanse.’

Molly schudde even het hoofd. Jack had er geen idee van wat dat gebaar betekende. Misschien ergerde ze zich aan zijn betweterigheid. Hij keek naar zijn twee kinderen, die de gebruikelijke afwachtende houding van tieners hadden aangenomen. Ze droegen allebei een jeans, maar Jack had zijn zoon ertoe weten te overhalen een hemd te dragen in plaats van die eeuwige T-shirts. Hier op Prince Edward Island zijn de mensen gesteld op iets meer formele kledij, had hij gezegd. John had uiteindelijk weinig weerstand geboden, en maar goed ook want Jack had geen zin gehad in nog maar eens een discussie over kledij en gedrag. Niet met John. Niet terwijl ze met vakantie waren.

Nou ja, John en Elize waren met vakantie.

‘Wel?’ zei hij.

‘Waarom niet?’ zei Molly. Ze was een moment lang in beslag genomen door het interieur van het restaurant. In dergelijke etablissementen primeerde altijd, zo wist ze uit ervaring, de traditie. Je zette er een stap in het verleden, en alles wat er modern was werd zorgvuldig aan de blik van bezoekers onttrokken. Je ontsnapte gewoon niet aan de illusie dat je een stap terug in de tijd nam. De muren waren van baksteen, hier en daar bedekt met zorgvuldig aangebracht grijswit pleisterwerk, terwijl de houten balken van de zoldering onbewerkt waren gelaten. Het deed allemaal erg rustiek aan. Het huis was overigens oud, midden negentiende eeuw schatte ze. De hele benedenruimte werd ingenomen door het restaurant, met de toog aan de linkerzijde, waar ook de deur naar de toiletten was. Iets waar ze uit strategische overwegingen altijd op lette. De keuken was aan de andere kant, via een dubbele klapdeur met raampjes erin. Er stond een twintigtal tafeltjes, keurig maar een beetje mismoedig gedekt met geblokte kleedjes in rood en wit. Méér traditie zou ondraaglijk zijn, vond ze. Het ding had een zekere ambience, dat wel, maar niet meer dan de honderden soortgelijke restaurants die ze al had gezien. En niet alleen in Canada.

Een jongeman met een perfect gesteven wit schort stapte naar hen toe. Even leek het alsof hij een buiging zou maken, maar dat deed hij dan toch niet. ‘Goedenavond, wat kunnen wij u bieden?’ vroeg hij, met het accent dat Jack al na een dag was gaan associëren met de ontspannen levensstijl van de lokale bevolking. Een zachtmoedig soort Engels, de taal van de indringers, van de veroveraars. Maar onvermijdelijk een wereldtaal, die in de eerste plaats de jeugd verleidde.

‘We wilden graag dineren,’ zei Jack, ‘maar eerst willen we wat drinken in de lounge.’

‘Uiteraard. De trap is daar achteraan. U bestelt gewoon aan de bar. U kunt tegelijk ook het diner bestellen. Boven liggen er menu’s.’

‘Ze hebben hier fantastische tenderloin, hoorde ik’, zei Jack, terwijl hij de kinderen voor liet gaan op de trap. ‘En ook de vis is uitstekend. Zo hebben de twee bevolkingsgroepen niets te klagen: de Anglo’s hun steak, de Fransen hun vis. Het dessert wordt hier ter plekke gemaakt, voor wie daarna nog interesse heeft.’

Hij gluurde even over zijn schouder, maar Molly verkoos niet te reageren. Ze leek in gedachten nog altijd elders. En zeker niet geïnteresseerd in het eten.

Uiteraard is ze elders in gedachten, dacht Jack. Wat we hier doen, is een toneelstuk opvoeren. Hier zijn we acteurs. Ik uit noodzaak, en zij omdat haar leven ervan afhangt. We zijn acteurs die opgaan in hun omgeving, die de illusie wekken toeristen te zijn, net zoals dit restaurant ons wil doen geloven dat hier niets is veranderd in de voorbije honderd jaar. Op die manier leven we allemaal een leugen.

Het interieur van de bar was in dezelfde stijl opgevat als het restaurant. Jack sloot er mentaal de ogen voor. Hij was niet bepaald een sympathisant van deze plattelandsstijl. Heel erg plattelands, dan nog. Het koloniale tijdperk. En dat was er, in zijn ogen, een beetje mis met het eiland. Het lag niet alleen op economisch gebied achter bij de rest van Canada. Er was ook de ingesteldheid van de lokale bevolking, die nog maar pas aan de jaren vijftig, of zelfs aan de negentiende eeuw, leek ontsnapt. Hogere werkloosheid dan elders, en de kerken liepen er nog elke zondag vol. Maar tegelijk lag de haven vol met luxejachten en arriveerden er tijdens de zomer wekelijks een paar cruiseschepen. Je kunt niet beweren dat je geïsoleerd leeft van de rest van de wereld, terwijl je het geld en de mentaliteit van diezelfde grote buitenwereld inviteert.

Maar waarschijnlijk was hij vooringenomen. Net zoals alle mensen uit grote steden vooringenomen zijn wanneer ze de randgebieden bezoeken. Ze denken dat mensen die de voorkeur geven aan een rustiger levensstijl achterlijke boeren zijn. Ze denken dat het platteland een onvermijdelijke achterlijkheid kweekt. En dat terwijl hij eerder op de dag niets dan de bekende merken en logo’s in de straten van Charlottetown had gezien, zoals in elke willekeurige winkelstraat in Toronto. Hij was dus wel degelijk vooringenomen.

De kinderen vonden elk een leren fauteuil die ze meteen in beslag namen. Molly nam plaats op een stoel. ‘De kinderen cola’, zei hij, want hij kende de gewoonten van zijn kroost. ‘En jij?’

‘Laten we die Ierse whisky proberen’, zei Molly, die vermeed Jack aan te kijken, alsof ze wist dat hij niet akkoord zou gaan met haar keuze. Niet dat ze zich iets van zijn gevoelens aantrok. Zover ging het tussen hen niet. ‘Als dat dan toch de specialiteit is.’

Zoals je wilt, dacht hij. Hij was degene die zijn aandacht niet mocht laten verslappen. Hij bestelde de drank bij de barman, een mollige veertiger die nood leek te hebben aan buitenlucht en vooral aan zon, wat ongewoon was zo laat op het seizoen. Misschien werkte hij overdag de hele tijd in de bar. Niet dat het Jack wat aanging. De meeste andere bewoners van het eiland zagen er doorgaans goed getaand uit, zelfs lui die een bureaujob hadden. En waarom ook niet? Ze hadden heel wat kilometers kust en stranden ter beschikking, op veel plekken makkelijk toegankelijk.

Hij tekende een bonnetje, kreeg de drank, deelde die uit, en pakte dan een menu. Dat gaf hij aan Molly. Hij had plots het gevoel dat hij grootmoedig kon zijn. Of zich althans zo kon tonen. Hij had plots het gevoel dat alles in zijn leven in orde zou komen, ook wat Molly betrof. Daarom wilde hij grootmoedig zijn.

Of ze dat verdiende? Natuurlijk niet. Molly had de voorbije weken nauwelijks iets gedaan wat haar in zijn ogen voor hem kon winnen. Ze had weerstand geboden, ze had koppig al zijn voorstellen geweigerd, ze had dagenlang niet willen praten. En pas uiteindelijk, wanneer ze begon in te zien dat ze geen enkele zinnige vorm van verdediging had, was ze meegedraaid. Maar zelfs nu, zelfs nu bleef ze nukkig. Als hij grootmoedig was, dan deed hij het voor de kinderen. In elk geval moest hij het niet doen voor de schijn. In Toronto, dáár moest hij de schijn ophouden, maar hier niet. Hier zou niemand hen in het oog houden, hier zou niemand wat op hen aan te merken hebben. Hier kon de ware aard van hun verhouding niemand wat schelen.

‘Jij weet het al?’ vroeg ze. ‘Wat je wilt hebben?’

‘Ik neem een beef tenderloin, dat spreekt. Hier komen die dingen meteen van de koe. Zag je die koeien toen we van de luchthaven kwamen? Gezonde beesten, niet volgespoten met chemische middelen. Echte beesten, die buiten leven.’

Ze zei op een perfect neutrale toon: ‘Gek toch, dat is nou precies wat ik van je verwacht. Iemand die grote biefstukken eet. Dat ben jij ten voeten uit. Heb ik toch nog mensenkennis.’

Ja, dacht hij. Ik voldoe aan je verwachtingen. Maar je zult me nooit goed genoeg leren kennen om in staat te zijn mijn andere gewoonten te kunnen voorspellen. Hij van zijn kant was ook niet van plan Molly beter te leren kennen. Daar had hij de tijd niet voor. En zelfs dan....

Elize en John verveelden zich al en knoeiden met de ingelijste foto’s die ze op een dressoir hadden gevonden. De bar zag eruit alsof hier werkelijk ook iemand woonde. Twee dressoirs bevatten waarschijnlijk nachtkledij en een gebedenboek. Aan de muren hingen oude familiefoto’s en foto’s van de stad zoals die er honderd jaar geleden uitzag. Zeilboten, vissersboten, kromme grijnzende mannen met hun vangst. Een bezoekende beroemdheid die ondertussen allang geen beroemdheid meer was. Jack had foto’s verwacht van New York, van 42nd Street, van Broadway, maar de naam van het restaurant en de lounge was blijkbaar de keuze geweest van een vorige eigenaar, want de Amerikaanse grootstad was nergens vertegenwoordigd. Iemand had een hele tijd eerder al afstand genomen van die erfenis. Nieuwe eigenaars, allicht.

Hij dacht eraan dat hij misschien ooit ook wel zo’n bar wilde, voor zichzelf, in zo’n vergeten gat als dit – nee, Charlottetown was géén vergeten gat – en nergens meer hoefde over na te denken behalve over de voorraad kreeft en vis die hij elke dag moest bestellen. Toekijken hoe toeristen en lokale bezoekers iets kwamen drinken en geen gedoe veroorzaakten. Een praatje maken, naar goede muziek luisteren. Niet in Toronto, in elk geval daar niet.   Maar hij wist dat hij met zijn pensioen zo’n droom niet zou kunnen waarmaken. Tenzij hij ergens een zaak goedkoop op de kop kon tikken. Maar dat zou dan niet in de stad zijn, waar je niet langer voor een prikje een bar of een kroeg kon overnemen. Dan moest hij met financiers aan de slag, en zulke zorgen wilde hij niet aan zijn hoofd.   Molly draaide verveeld met haar glas en keek doelloos rond, echt het cliché van iemand die het allemaal al eerder gezien heeft.

‘Vindt je ’t niet leuk?’ vroeg hij haar. ‘Ik weet het, we moeten van de nood een deugd maken, en al dat gezeik, maar het was niet mijn idee.’

‘Ook deze plek niet? Ik dacht anders van wel.’

‘We moesten er gewoon even tussenuit, Molly. We zaten opgesloten in Toronto. Daarenboven liepen we daar te veel in de gaten. Je weet dat we het nog enkele weken moeten uitzingen.....’

‘Maar heb je wel gevraagd of het....’

‘Het is in orde, maak je maar geen zorgen. Niemand weet dat we hier zijn. Zo goed als niemand. Alleen de mensen van het bureau. Niemand komt wat te weten. De mensen met wie ik werk zijn professionals. Die weten wanneer ze hun mond stijf dicht moeten houden.’

‘Ik heb niet zoveel vertrouwen in jouw professionals. Ik heb ze aan het werk gezien.’

‘Molly....’

‘Helemaal geen vertrouwen, nu ik erover nadenk. Blijven we hier echt twee weken? Twee weken in dit gat?’

‘Tot de zaak voorkomt. Het lukt wel, je zult het wel zien. We hoeven niet de hele tijd in Charlottetown te blijven. Deze tijd van het jaar is de kust werkelijk fantastisch. We kunnen uitstappen maken naar de Baie des Chaleurs en naar Moncton en naar het Kouchibouguac National Park....’

‘Het is Koosh-buh-gwack’, zei Molly verwijtend. Hij kende ondertussen die blik van haar, die kon kwetsen en doden tegelijk. ‘Je spreekt het verkeerd uit.’

‘Oh,’ zei hij, tegen beter weten in, ‘ik dacht dat het Koo-she-boo-gwack was. Dat is wat ze bij Parks Canada vertellen. Het staat zo in hun brochure. Je zou verwachten dat zij het weten.’

‘Die pennenlikkers van de Parkendienst weten niet hoe ze de authentieke namen van Acadië moeten uitspreken’, zei ze. ‘Dat komt ervan, met die traditie die onherroepelijk verloren gaat. Het is Mi’kmaq voor Rivier van de Lange Getijden. Jullie stadsmensen denken dat geschiedenis alleen iets uit de boeken is. Hier leven mensen met de geschiedenis. Ze weten alles van rivieren en van getijden.’

‘Ja,’ zei hij, nu ook enigszins geërgerd, ‘daar ben ik me van bewust.’ Hij wist een en ander af van de oorspronkelijke indiaanse bewoners van de streek, en van de oorspronkelijke kolonisten. Anders dan de meeste leden van het bureau las hij weleens een boek. Hij wist wel wat over zijn land.

‘Je bent niet van hier, Jack’, zei ze verwijtend. ‘Je weet niks. Je bent een Anglo-Canadees uit Toronto. Je hoort bij de Amerikaanse cultuur, niet bij de Canadese.’

Hij nam een diepe slok van zijn Ierse whisky, die, dat moest hij toegeven, een volle, rijpe smaak had, van volle grond en eik tegelijk, maar zelfs dat hielp hem niet over zijn ergernis om Molly heen. Dat hij uit Toronto kwam, betekende op zich al niets. Zijn familie was van Quebec afkomstig. Hij was dus geen Anglo. Maar die familie had Quebec aan het begin van de twintigste eeuw verlaten, en was er nooit teruggekeerd. En ze hadden Engels geleerd en het tot hun voertaal gemaakt. Hij was dus, een beetje toch, een verrader.

Zeker hier, aan de Côte Acadienne, hadden de mensen hun héritage niet verloochend. Ook al woonden er nogal wat Anglo’s. Maar waar in Canada woonden er geen Anglo’s?

Wieg van Canada, inderdaad. Daar kregen ze van hem volmondig gelijk. Dat gaf hen hier op dit eiland enige voorsprong, met betrekking tot de rest van het land. Hier werd in de herfst van 1864 de Charlottetown Conference gehouden, die leidde tot de oprichting van de Dominion of Canada. De stad leek de stichters toen de meest neutrale locatie voor een dergelijke conferentie, omdat de eilandbewoners noch voor noch tegen het idee van een Confederatie waren. De andere delegaties kwamen over de zee vanuit New Brunswick, Nova Scotia, en van wat nu Quebec en Ontario is. Vanuit de haven wandelden de delegaties de korte afstand langs Great George Street tot aan het Colonial Building, zoals Province House toen heette. De ontmoeting leidde in 1867 tot de ondertekening van de British North America Act in Londen. Op 1 juli van dat jaar was Canada een feit. En vandaag zorgde de toeristische dienst van Charlottetown ervoor dat geen enkele bezoeker dit over het hoofd kon zien.

‘Rustig maar, jullie, zei Jack tot de kinderen, die nu op verkenning waren getrokken naar de voorkant van de lounge. Al bij al zaten er behalve hen een half dozijn mensen, het was dan ook een weekdag en Jack vermoedde dat de zaak in het weekend, en zeker op vrijdagavond, vol zou zitten. Hij had de recensies gelezen op het internet. Niet veel, maar wel allemaal erg positief.

Het was overigens niet zijn geld dat hij hier uitgaf. Het bureau had hem een royale onkostenregeling voorgesteld. Daar maakte hij nu gebruik van. Hij hoefde op geen paar honderd dollar te kijken. ‘Neem de kinderen mee’, had zijn dienstchef gezegd. ‘Dat maakt een betere indruk. Het lijkt ook zo normaal en het valt niet op. Familie op uitstap. Zie het als een vakantie.’

En waarom niet? Hij kende de verhalen over de snoepreisjes die andere leden van het bureau zich soms veroorloofden. Allemaal onder het mom van research. Congressen in het buitenland, niet toevallig allemaal exotische locaties waar je zelfs als gewone toerist niet zo meteen kwam. Zeker niet met zijn loon.

Maar alles welbeschouwd was hij liever naar de Bahamas gegaan. Voor zover de onkostenrekening toch alles betaalde. Dat zag de dienstchef echter niet zitten. ‘Op die manier, Jack, vergroten we de risicofactor aanzienlijk. Kunnen we niet doen. In het buitenland hebben we de zaken niet goed onder controle. Het is buiten onze jurisdictie.’ Prince Edward Island dus, aan de Canadese oostkust. Dat was binnen de jurisdictie. Dat was Canada.

Buiten begon het al aardig te schemeren. De dagen werden korter. De zomer was zo goed als voorbij, hoewel de temperatuur overdag nog tot halfweg de twintig liep en zelfs de avond aangenaam was. Twee weken, dacht hij. Dat houden we wel vol. Er was een regeling getroffen met de school voor John en Elize, maar die vakantie kon hij niet eindeloos rekken. De kinderen waren daarmee best opgetogen, dat wel.

‘Bestel voor mij maar die ceddar planked Atlantic salmon’, zei Molly. Ze kwam overeind. De whisky was op, zag Jack. Hij had niets anders verwacht. Het zou een moeilijke avond worden. Er zouden misschien harde woorden vallen, maar hij zou niet de aanleiding zijn. Hij wilde geen gedoe met Molly. De vlucht hier naartoe was ook al niet helemaal vlot verlopen. Ze had vragen willen stellen, maar kon het niet omdat zijn kinderen erbij waren. Hij had een duur hotel genomen, en dat compenseerde dan weer. ‘Ik gun mezelf even een plaspauze’, zei Molly.

‘Wachten we hier op je?’

‘Nee, ga maar aan tafel. Zo lang duurt het niet. En neem een goede fles wijn. Niet het lokale spul. Franse wijn. Of, als het niet anders kan, Californische.’

Zeker geen Californische, dacht hij. Maar voor Franse wijn was hij best te vinden. Ook al betaalde je er een schandelijke prijs voor. Wat rechtvaardigde die hoge prijs? Vlogen ze die flessen over? Werden die stuk per stuk via DHL gebracht?

Ze gingen de trap af. De jongeman in het feilloos witte schort stond plots aan Jacks elleboog. Hij keek professioneel maar tegelijk ook wat weemoedig. Waarschijnlijk betreurde hij het vergaan van de lange zomer. ‘Tafel voor vier, meneer?’

‘Graag.’

‘Volgt u mij?’

Jack en de kinderen volgden. Ze kregen een tafel aan de voorzijde van het restaurant. Molly verdween naar de toiletten.   De ober schoof de stoel van Elize aan, wat ze leuk leek te vinden, hoewel ze tegelijk bloosde. John zei niets, wat al ongewoon was voor hem, want meestal plaagde hij zijn zus met dat blozen. Ook hij wist dat ze niet zomaar op vakantie waren.

‘Voor jullie waarschijnlijk hamburgers en frietjes, neem ik aan’, zei Jack.

‘Hebben ze hier niet’, zei Elize. ‘De beschaving is nog niet tot hier doorgedrongen. Es kijken.’ Ze stak haar neus in het menu. ‘Ik denk dat ik dan maar een cornish hen neem. Ik weet niet wat het is, maar het zal wel eetbaar zijn.’

Wel, dacht Jack, ze heeft voor één keer haar gezond verstand meegebracht. ‘Het is kip. En jij, John?’

John leek de taal waarin het menu opgesteld was te betreuren. ‘Géén burgers! Wat lijkt er het meeste op? Een pepersteak. Met frietjes.’

‘Hoog tijd dat jullie de echte culinaire geneugten leren onderscheiden van junkfood’, zei Jack. ‘Misschien lukt dat hier.’

Het waren de laatste woorden die hij tot zijn kinderen richtte.

De voordeur werd met kracht opengegooid, waarbij een van de ruitjes versplinterde. Een man stapte naar binnen. Hij was in het zwart gekleed. Hij droeg een zwarte skimuts die zijn hele hoofd bedekte. Hij droeg een geweer. Het kostte hem twee, drie tellen om tot midden in het restaurant te stappen.

Achter hem verschenen nog drie mannen, die er op een vreemde manier allemaal identiek uitzagen. Het leek een magische truc, alsof ze allemaal uit eenzelfde gietvorm waren gestapt. Dat was niet zo, hun lichaamsbouw verschilde.    Wat ze wel gemeenschappelijk hadden, was dat ze allemaal een geweer droegen.   De eerste man bewoog zijn wapen horizontaal van de ene kant van het restaurant naar het andere.   Twee, drie mensen sprongen overeind. Anderen gilden. Er vielen stukken bestek op de vloer. Er vielen glazen op de vloer. Sommige gasten verstijfden, bleven zitten met een vork omhoog, of een glas halverwege opgeheven. Het was net alsof de magische verschijning van de vier mannen de werking van de wereld had stopgezet.

De beweging van het wapen hield halt bij Jack en de kinderen.

Jack sprong overeind en bewoog zijn rechterhand naar zijn heup toe.

Hij wist dat het zinloos was.

In ’zulke gevallen is alles wat je probeert zinloos. Zeker wanneer de andere partij al een geweer op je gericht heeft.

De eerste knal deed ongetwijfeld de glazen trillen, maar niemand die het merkte.

Jack plooide dubbel en uit zijn borst ontsproot een rode bloem.

John en Elize werden met bloed besproeid.

Wie van hen beide gilde of overeind sprong, was achteraf niet meer duidelijk op te maken. Er klonken gelijktijdig twee knallen, en niet uit hetzelfde wapen. Daarna volgden er nog verscheidene andere schoten. Het restaurant was plots gevuld met kruitdamp en lawaai en de stank van bloed. En erger.

De eerste man keek over zijn schouder, naar de keuken.

De laatste man die was binnengekomen, zette een stap terug naar de deur en trok die weer open.

De eerste man aarzelde. De twee anderen hieven elk hun wapen op, dat dampte. Na de knallen klonk de ontstellende stilte in het restaurant des te luider.

De laatste man stapte naar buiten.

De eerste man gromde, of misschien zei hij iets, maar er was niemand die erop lette. In een oogwenk waren ze weer naar buiten gestapt.

De jonge ober, wiens schort rood en kleverig was en waarvan glutineuze brokken afdropen, zonk op zijn knieën. Enkele ogenblikken lang was alleen zijn gesteun hoorbaar.

Toen pas brak de ware hel los.

2.

Molly scheurde een velletje papier van de rol. Dan bleef haar hand werkloos halverwege de beweging hangen. De eerste knal echode door de betegelde toiletruimte, direct gevolgd door nog twee. Ze verstijfde, een ogenblik lang. Op geen enkel moment, en zeker niet op dat eerste moment, twijfelde ze aan wat er in het restaurant gebeurde. Alleen een shotgun van een zwaar kaliber maakt zo’n kabaal. Daar was ze van overtuigd, omdat ze het geluid kende uit haar jeugd. Omdat ze het te vaak gehoord had, een geweer in de handen van de verkeerde mannen. Dat geluid. En niet alleen uit haar jeugd. Ze kende dat wapen. Ze wist dat elk schot op korte afstand altijd fataal was.

De eerste gedachte die door haar hoofd ging: ze hebben geen geluidsdemper gebruikt. Dat betekende dat ze snel zouden moeten handelen. Naar binnen, schieten, en weer naar buiten. Iemand die wist dat hij hooguit een minuut of twee had om te doen wat hij moest doen. Molly wist dat er een paar straten verderop een politiepost was. Ze had het verlichte paneel gezien. Degene die het geweer hanteerde – ze vermoedde dat hij niet alleen gekomen was – wist dat ook. Kon niet anders.

Geen geluidsdemper duidde er ook op dat ze aan het improviseren waren. Dat ze zonder veel planning handelden. En dat was geen goed teken. Ook niet voor haar.

Ze trok haar slipje weer omhoog. De twee volgende schoten bevestigden wat ze al wist. De dood was haar leven binnengestapt. Niet voor het eerst, maar deze keer kondigde ze zich zonder veel terughoudendheid aan. En ze  was op zoek naar haar. Ze was geen onbekende. Verre van. De dood. Altijd op een afstand gehouden, en nu liefst ook.

Ze drukte haar handen over haar oren om de volgende schoten buiten te sluiten, want ze wist wat die betekenden.

Jack, met zijn verlangens en zijn hoop en zijn ideeën over recht en orde, zou nog maar een herinnering zijn. Nadien, hooguit, een naam op een steen en een vermelding in een boek.

Ze duwde de deur van het toilet open. Ze bevond zich in de betegelde ruimte waar er alleen maar een klein raampje was dat uitgaf op de achterzijde van het gebouw, en dat raampje leek te klein om te kunnen ontsnappen.

Of niet?

Ze wist dat ze onder geen beding terug naar het restaurant wilde.

En niet alleen vanwege de aanblik van de lijken.

Terwijl de galm van de schoten wegebde, duwde ze tegen het raampje. Het ging moeiteloos open. Ze kroop op haar knieën op de wasbak, in de hoop dat die het onder haar gewicht uithield – ze was niet meer zo’n lichtgewicht als een paar jaar geleden – en wrong het hele raampje opzij. Dat kraakte, maar niet echt luid. Ze zouden het in het restaurant niet horen.

Buiten waren er genoeg donkere plekken, zag ze, om zich te kunnen verschuilen. Er hingen een paar lampen achterin, wat waarschijnlijk een grote binnenplaats of een parkeerplaats was, maar het licht daarvan betekende niet veel. Even keek ze nog om, in de richting van de deur die naar het restaurant leidde. Ze kon de stank van kruit en van bloed en van darminhoud duidelijk ruiken.

De overvallers zouden nu wel vertrokken zijn, maar ze wilde geen risico lopen. Wat Jack en de kinderen betrof: daar was niets aan te doen. Toch niets wat zij nog kon doen. Jack had risico’s genomen. Jack was zo’n man die zelfs onnadenkend altijd te grote risico’s nam. Hij woog ze weliswaar af, maar ze waren er altijd. Nu bleken het onverantwoorde risico’s te zijn geweest. Ze hadden zijn leven gekost. En dat van de kinderen. Maar dat was zijn verantwoordelijkheid.

Ze wrong zich door het raampje. Dat ging net. Aan de buitenkant vond ze houvast aan een richel boven haar hoofd. Ze trok haar bovenlichaam naar buiten en probeerde zich te herinneren dat ze ooit lenig was geweest. Ze kon het zich niet veroorloven haar evenwicht te verliezen. Dan haalde ze haar ene been door het raampje. Haar rok scheurde, maar dat gaf niet. Dan liep het mis. Ze verloor haar greep op de richel en viel achterwaarts naar beneden. Het was geen diepe val, maar haar ene been hing nog maar net uit het raampje, en ze voelde een felle steek in haar kuit. Er scheurde ook iets, maar wat dat was wist ze niet. Hopelijk alleen een stuk stof.

Ze kroop overeind. Ze zag een bloedige streep over haar kuit lopen, een streep die er zwart uitzag in het vale licht. Het was een zorg voor later. Ze moest snel hiervandaan. Zo meteen stond de politie er. Lokale politie, maar zelfs dan voelde ze er niets voor om uitleg te gaan geven.

Niet met op z’n minst een paar lijken in het restaurant.

3.

Chief Arletta Browning hield niet van recepties. Die vielen wat haar betrof altijd tegen en waren bijna altijd saai. Mensen die om professionele redenen gedwongen waren elkaars nabijheid te dulden. En die niet wisten waarover te praten. Niemand had ooit iets leuks of interessants te vertellen, en alle roddels die Arletta bij dergelijke gelegenheden hoorde, kende ze al van drie dagen eerder.

Ze wist dat ze dit aan zichzelf te danken had. Alleen maar aan zichzelf. Ze kon geen belangstelling opbrengen voor zulke gesprekken. Het banale gebabbel van andere mensen interesseerde haar iet. Dat was tijdverlies. Gesprekken waarmee mensen de illusie ophielden dat de wereld helemaal in orde was. Gesprekken die zeiden: de machine draait zoals wij dat willen. In haar hart had ze geen plaats voor die gesprekken. Ook als hoofd van de RCMP in Charlottetown had ze daarvoor geen plaats. Morgen zou een man of een vrouw een stap zetten naast het veilige pad van die banaliteiten, en het ondenkbare doen. Misschien een kleine misdaad, maar mogelijk ook iets ergs. Mogelijk moordde hij zijn hele gezin uit, of stak hij enkele toeristen neer. En dan zou de illusie van een gewone, banale wereld meteen doorprikt zijn.

Maar een officier van de Royal Canadian Mounted Police was in de eerste plaats een vertegenwoordiger van de openbare orde, een vertegenwoordiger van de overheid, en een dienaar van het volk, en dus kon ze de openbaarheid niet schuwen. Dat hield in dat zij, en uitgesproken zij, zich op allerlei gelegenheden moest laten zien, bij voorkeur gekleed ofwel in haar rode parade-uniform, dat haar overigens goed zat en haar een zeker aanzien bood, ofwel in een gepaste avondjurk waarvan ze er welgeteld twee had en niet meer. En die ze de voorbije tien jaren mogelijk minder dan vijf keer had gedragen. Opgeteld dan nog.

Meestal dus het uniform. Waarin ze er ook goed uitzag, maar minder vrouwelijk overkwam. Veel maakte het haar niet uit. Zelfs toen ze jong was – jonger dan nu, dacht ze er snel bij – maakte ze zich ook niet echt zorgen om haar uiterlijk.   Want uiteindelijk ben ik hier niet als een vertegenwoordiger van mijn geslacht, maar als vertegenwoordiger van mijn ambt, dacht ze. Pech voor de rokkenjagers. Die waren bij haar aan het verkeerde adres. Die bleven meestal op een afstand, met hun mooie praatjes. Daar zorgde het uniform meestal wel voor.

Dat de receptie gegeven werd door de burgemeester van Charlottetown maakte de zaak niet eenvoudiger. Hij was het hoofd van het burgerlijke bestuur, en hoewel hij niet haar baas was, diende ze zich bij hem te melden telkens als er iets ernstigs was voorgevallen in de stad of op het eiland. Het hele eiland. Zover reikte haar jurisdictie. En de zijne. Hij was tegelijk ook ambtelijk bestuurder van het hele eiland.

Het bijkomende feit dat burgemeester David Browning daarenboven haar neef was, de zoon van haar oom, maakte het haar nog iets moeilijker. Er waren familievetes die er altijd in slaagden om de jaren en zelfs de decennia te overleven, en er waren momenten van wederzijds onbegrip tussen haar en haar neef, en er waren van die geschiedenissen die alle families kennen maar die hier op het eiland en in de stad soms weleens breed uitgesmeerd werden omdat het de aard van de mensen was. De geruchtenmolen draaide ook in deze rustige gemeenschap altijd op volle toeren. David was een beruchte vrouwenjager, hij was niet getrouwd hoewel hij ondertussen vooraan in de veertig was, en twee keer al had Arletta/chief Browning een diplomatieke missie moeten ondernemen – naar de ouders van een iets te jonge verovering dan nog – om de gevolgen van de een of andere indiscretie van haar neef toe te dekken met wat meestal aangeduid wordt als de mantel der liefde.

Liefde, inderdaad.

Maar niet tussen Arletta en David. Ook niet toen hij jaren geleden vaak bij haar huis kwam.

Hij van zijn kant besefte maar al te goed dat hij een hartelijke relatie moest onderhouden met zijn politiechef. Dat hielp hem eventuele toekomstige misstappen politiek te overleven. In overleven was hij goed. In het runnen van het eiland overigens ook. Hij was een uitstekende burgemeester, die oog had voor al wat voor de bevolking belangrijk was, voor de details en ook voor de grote lijnen. Zeker ook voor de kleine man, die dat waardeerde. David Browning was populair, en zijn occasionele escapades maakten hem niet minder populair, tenzij bij een oudere generatie die strikt gelovig was. Ondanks alles had Arletta ontzag voor hem, maar op persoonlijk vlak bleef hij een klier.

Hij was haar ongetwijfeld dankbaar, vanwege de bijstand en de diplomatieke missies. Vandaar dat hij haar vriendelijk een hand was komen geven toen ze het salon van het stadhuis was binnengekomen. Hij deed dat ook omdat de pers op het evenement was afgekomen. Vooral die van The Guardian, de krant van het eiland die trots als ondertitel droeg ‘Covers Prince Edward Island like the dew’. Hoewel niemand een dergelijke poëtische frivoliteit nog ernstig nam.

Drie jaar eerder had hij haar op zijn beurt geholpen. Toen Vickie verdween. ‘Jij bent de baas van de politie hier’, zei hij toen. ‘Neem zoveel tijd als je wilt. Niemand zal op je vingers staan kijken.’ Er was angst geweest. Er was angst geweest in alle huishoudens met kinderen. Elders op het eiland, aan de noordelijke kant, waren nog verscheidene meisjes verdwenen. Maandenlang waren mensen bang geweest voor iets wat ze niet bij naam konden noemen. Honderden vrijwilligers waren op zoek gegaan naar de verdwenen meisjes. Ook naar Vickie. Dwars door de duinen en de heuvels, door de pijnbossen, de voorsteden, dwars door het hart van Charlottetown, vooral in de steegjes en op binnenplaatsen. Geen van de meisjes was ooit teruggevonden. Daardoor had een diepe malaise zich meester gemaakt van veel mensen. Een slepende ziekte van de collectieve geest. David had haar gesteund. Hij had ook de andere ouders gesteund. Hij had zijn tijd en aandacht gegeven. Vooral aan haar. En niet het minst omdat Vickie zijn favoriete familielid was.

Het duistere hart van het eiland had de meisjes niet meer losgelaten. Ze werden niet teruggevonden. Geen sporen, geen getuigen. Geen boodschappen, geen vraag om losgeld, niets. Ze hadden geen voetsporen achtergelaten in de typische rode aarde van het eiland. Arletta verwaarloosde haar dienst niet, maar elk moment van haar vrije tijd ondervroeg ze mensen, zocht ze op onmogelijke plekken, keek kranten uit heel Canada na op het internet. Ze wist: ergens is Vickie te vinden. Ergens is er iemand die van haar afweet.

Mensen, ook jonge meisjes van dertien, verdwijnen nooit zomaar. Een opgewekt, flirterig, avontuurlijk en nieuwsgierig meisje zoals Vickie verdwijnt niet zomaar.   Maar ze wist wat ze niet wou weten: dat mensen, ook meisjes van dertien, wel degelijk helemaal kunnen verdwijnen, zonder nog een spoor na te laten.

Arletta pakte een passerend drankje van een dienblad en ontdekte dat het schuimwijn was, iets wat ze niet graag dronk, ook niet wanneer het echte champagne was. Omwille van de vormelijkheid nipte ze er even aan. Ze had net tevoren Dennis nog gebeld om te horen of er nieuws was van Frank, hun zoon die in Moncton aan de universiteit zat. De jongen leek het daar helemaal naar zijn zin te hebben. Het academiejaar was nog niet begonnen, maar Dennis had hem de week ervoor al naar Moncton gebracht, met zijn bagage en andere spullen, zodat hij zich al wat zou kunnen aanpassen aan zijn nieuwe omgeving. Pat, hun dochter, zat in het laatste jaar van de middelbare school en zou ongetwijfeld haar broer volgen. En maar goed ook, dacht Arletta, die kinderen hebben de hele toekomst voor zich en moeten daar gebruik van maken. Maar tegelijk wist ze dat een deel van haar, een verborgen en kwalijk deel van haar, de kinderen niet wilde loslaten.

Daarna had ze haar mobieltje uitgezet. Ze hield er niet van dat het ding tijdens recepties of tijdens vergaderingen tot leven kwam, ook niet in trilfunctie. Het politiekantoor was gelegen in het gebouw naast het stadhuis, en dus kon ze makkelijk bereikt worden. Ze hoefden gewoon maar een van de agenten die dienst hadden te sturen als ze haar nodig hadden.

Als er wat zou gebeuren.

Er gebeurde heel weinig in Charlottetown, zeker nu de meeste toeristen al naar huis waren. Soms waren er wat problemen met jongeren, er werd wel eens te veel gedronken in een van de kroegen, en wie liet al geen begerig oog vallen op de dure jachten in de haven en op hun inboedel, maar veel meer viel er doorgaans niet te melden.   Het was trouwens een rustig zomerseizoen geweest.

De aanwezigen behoorden allemaal tot de betere burgerij van Charlottetown. Groot was het stadje niet – ongeveer 32.000 inwoners op een totaal van 140.000 voor het hele eiland. Het stadhuis, opgetrokken in rode baksteen en met een vierkante toren, stond al sinds 1888 op de hoek van Kent en Queen Street. Het lag in het oude en meest typische deel van de stad, waar het culturele leven en het uitgaansleven verenigd waren in een poging –de laatste tijd niet zonder succes – om de regio op te waarderen. Hier kwamen de toeristen om naar het Baconsfield Historical House te komen kijken, dat nog eens elf jaar ouder was dan het stadhuis, en naar het Confederation Centre of the Arts, dat uit 1964 dateerde. Naar het westen lag het Victoria Park, en in het zuiden lag de haven, waar het echte geld zich doorgaans concentreerde. En niet alleen in de boten.

David Browning, haar neef en burgemeester, beklom gezwind een verhoogje en zwaaide met zijn glas. Geen schuimwijn, zag Arletta. Iets sterkers. David had vaak een versterkertje nodig. Niet altijd onder vloeibare vorm.

‘Beste mensen,’ zei hij in een microfoon, ‘elke gelegenheid is een goed excuus om te vieren, en vandaag doen we dat omdat twee van onze collega’s ons verlaten. Dat is geen treurige aangelegenheid, integendeel. Er is geen reden tot droefenis. Ze hebben er beiden ruim veertig jaren opzitten in dienst van de stad, en dat stemt ons tot nadenken. Want met hen vieren we de oudere generatie die al decennialang de groei en het succes van dit eiland heeft waargemaakt.’ Hij grijnsde, en Arletta hoopte dat niemand hem zijn banale speech kwalijk nam. De verslaggever van The Guardian zou er hopelijk perfecte en inspirerende volzinnen van maken.

Morris, een jonge agent, schoof langs een zijingang de zaal binnen. Arletta had hem meteen in de gaten. De jongen was nog maar zes maanden in dienst. Hij had potentieel. Ze kende zijn familie, ze wist dat hij pienter was hoewel hij niet veel school gelopen had.

Alleen zag hij er niet zo best uit. Zijn gezicht was bleek, zijn das zat los. Hij had die dag baliedienst, wist ze. Over enkele maanden zou hij bij haar komen om zijn werk te bespreken. Zijn eerste evaluatie. Wat haar betrof, was Morris meer dan beloftevol.

Morris draaide zijn hoofd om, op zoek. Waarschijnlijk naar haar. Hij kwam haar redden van deze saaie bedoening. Ze stapte bedaard naar hem toe.   Toen zijn blik de hare kruiste, leek hij opgelucht. En tegelijk ook niet. Er was iets aan de hand, wist ze meteen, maar natuurlijk zou Morris van streek zijn door het minste drama, omdat hij nog maar weinig wist van politiezaken. Omdat hij nog maar weinig geproefd had van de wrede kant van het leven. Hij had, om maar één ding te noemen, nog nooit een lijk gezien.

Ze legde haar hand op zijn bovenarm. ‘Wat is er?’ vroeg ze.

Hij boog zijn bovenlichaam een klein beetje naar haar toe, alsof hij wilde vermijden dat iemand hem hoorde. Het was een intiem gebaar dat ze niet van hem verwachtte. Ze wist meteen dat het ernstig was. ‘Een aanslag in Sydney Street’, zei hij, en hij klonk alsof hij fysiek misselijk was. ‘Er zijn verscheidene doden.’

‘Een aanslag?’ Wat bedoelde hij. Terrorisme? Wat was er in Sydney Street dat een aanslag kon uitlokken? Een kerk, voor zover ze wist, en enkele restaurants. Een aanslag?

Morris knikte kort. ‘En verscheidene doden, chief. Een echt bloedbad. U moet meteen komen, chief.’

Ze duwde hem in de richting van de zijdeur. Even keek ze achterom. David keek naar haar. Ondertussen praatte hij verder. Maar ze zag dat hij meteen wou weten wat er aan de hand was. Je haalt de politiechef niet voor een bagatel uit een receptie. Zeker niet met de burgemeester en twee senatoren in de buurt.

Arletta volgde Morris naar buiten. De jongen stapte snel naar het politiebureau. Arletta zag twee patrouillewagens met klaaglijke sirenes wegrijden, richting zuiden. Een geluid dat ze liever niet hoorde. Alleen als het echt, echt nodig is, drukte ze haar mensen op het hart. Drie politiemannen stonden voor de ingang van het gebouw, de pet in de hand, onzeker over hun rol. ‘Naar binnen’, zei Arletta. ‘Ik wil weten wat er aan de hand is.’

In de gang botste ze bijna lijfelijk op Gunt Anderson, haar adjudant. Ze kende Gunt al vijftien jaar. De forse Zweed was zelden van zijn apropos te brengen. Hij dronk graag een jenevertje en rookte occasioneel een stevige sigaar, maar andere zonden had hij niet. Ze wist dat ze op Gunt kon rekenen. Maar ze had hem nog nooit zo gezien. Het leek alsof hij zijn blik niet op haar of wat dan ook in de kamer kon fixeren. Er zaten zweetdruppels op zijn voorhoofd. Hij trok haar mee in de kleine conferentieruimte naast de gang, waar de geur hing van oude koffie en van lijm. Hij leek zich niet eens bewust van zijn hardhandigheid, die hij zich onder normale omstandigheden niet zou veroorloven. Morris volgde hen naar binnen. ‘Op z’n minst zes doden’, zei Gunt.

‘Waar?’

‘De Off Broadway.’

‘Wanneer?’

‘Zonet. Een paar overlevenden belden de ambulance. Ik heb drie wagens ter plekke en nog twee andere onderweg. De straat is afgesloten. De hulpdiensten halen de gewonden buiten.’

‘Hoeveel gewonden?’

‘Een stuk of zes.’

‘Wie zijn de doden?’

‘Dat onderzoeken we nog. Twee van hen zijn mensen van hier. Een van de obers, en een gast. De rest zijn mogelijk toeristen.’

‘Daders?’

‘Enkele mannen in het zwart. Mutsen of maskers. Geweren. Zware hagel, volgens de eerste berichten.’

‘Geen jachtongeval’, zei Morris.

Arletta keek hem aan. Ze wist niet wat ze van die opmerking moest maken.

Hij schudde het hoofd, bij wijze van verontschuldiging. ‘Sorry, chief. Ik bedoel: dat is een wapen wanneer je een moordopdracht uitvoert en niet te veel tijd wilt verliezen met mikken.’

‘We onderzoeken de identiteit van de slachtoffers’, zei Gunt, die.vastbesloten leek de opmerking van Morris te negeren.

‘Blokkades?’

‘Alle patrouilleauto’s zijn gealarmeerd. Iedereen is op de uitkijk, maar niemand weet waarnaar ze moeten uitkijken.’

‘Stuur mensen naar de luchthaven en naar de Confederation Bridge. Geef ze zoveel mogelijk een beschrijving van de overvallers. Waarschuw het bureau van de burgemeester. Ik wil meteen gaan kijken.’

Gunt knikte.

‘En ik wil eerst uit dit vervelende tenue. Ik ben enkele minuten in mijn kantoor en wil niet gestoord worden, oké?’

‘Ja, mevrouw’, zei Gunt.

Ze duwde de deur van haar kantoor dicht en sloot de gordijnen. Ze zette haar mobieltje aan, trok haar uniform uit, haalde het andere, dagelijkse uniform uit de kast en trok dat aan. Dan de riem met wapen en ander tuig. Vaak liep ze rond zonder wapen, maar dat zou nu niet zo’n goed idee zijn. Een gewapende overval met doden. Dan hoort een politievrouw gewapend te zijn. Zeker wanneer ze hoofd van de politie van Charlottetown was.

Een paar minuten, langer had het omkleden niet geduurd. Ze stapte opnieuw de gang in. ‘Roep iedereen terug die thuis is, vakantie of niet. En alle vakanties voor de komende week zijn ingetrokken. Ik denk dat we het druk krijgen.’

Haar gsm trilde. Ze opende het. ‘Arletta?’ Het was David. Nu in zijn rol als burgervader. Zijn stem klonk vreemd. Ze klonk alsof er andere mensen in de buurt bewust meeluisterden. Alsof hij op de vingers gekeken werd. ‘Wat hoor ik hier?’

Wat jij daar hoort, dacht ze, kan ik alleen maar raden. Het gehijg van je recentste verovering, misschien. Haar lang uitgestelde orgasme. Hopelijk is ze meerderjarig. De kwalijke roddel van de senatoren, van de bestuursleden. Want ondanks alles bleef hij David, wiens moraliteit niet altijd met hem meeging naar de twijfelachtige plekken waar hij – te vaak – kwam. ‘Waarschijnlijk’, zei ze, ‘hoorde je iets over zes doden bij een overval in de Off Broadway in Sydney Street, David. Dat zal het geweest zijn.’

Hij negeerde de ironie. ‘Een overval. Dat is héél erg, Arletta.’

‘Dat besef ik, David.’ En of ze het besefte. Veel beter dan hij. Hij zou in de eerste plaats aan de reputatie van het eiland denken. Aan het toerisme. Nee, ze was niet helemaal eerlijk. Hij zou ook, even maar, aan de slachtoffers denken. David zat gecompliceerd in elkaar. Je kon hem niet zomaar afdoen als een onverantwoorde playboy.

‘Ik hoop dat jullie alle beschikbare en zelfs alle niet-beschikbare mankrachten inzetten om deze zaak onder controle te krijgen?’

Ah, dacht ze, onder controle. Daar hield ze van. David, die het had over controle. Er waren dus toch nog vossen die de passie preekten. ‘Natuurlijk. Ik heb iedereen opgeroepen. Ik ga nu meteen naar de plaats van delict. Daarna is het crisisberaad. Ik heb patrouilles uitgestuurd naar de luchthaven en de brug. Zo meteen gaan we ook de vertrekkende ferry’s controleren. De kans bestaat dat de overvallers niet van het eiland wegraken. De kans bestaat ook dat we hen niet vinden, zolang we geen duidelijke profielen hebben. En die hebben we niet.’

‘We krijgen de pers over ons heen, Arletta. Dit kunnen we niet hebben. Niet hier.’

Niet hier. Nergens. Nergens horen mensen in een restaurant zomaar doodgeschoten te worden. Maar het gebeurde elders wél. In Boston, in Chicago, zelfs in Toronto. Waar er op z’n minst altijd wel oorlog was tussen misdaadorganisaties. Maar niet hier, niet op dit eiland. Waar de tijd iets trager loopt dan in de rest van Canada. ‘Ik neem de zaak in handen, David.’

‘Ja, Arletta, ik hoop dat je dat doet.’

Hij verbrak de verbinding. Ze voelde de aandrang om het mobieltje schoon te vegen.

Gunt stond voor haar. ‘De auto staat voor, chief. We kunnen vertrekken.’

‘Heb je hier voor permanentie gezorgd?’

‘Twee mensen, met ervaring. Instructies om niet met de pers te praten en alles aan jou door te geven.’

‘Uitstekend. We mogen geen fouten maken, Gunt. Zéker niet op een moment als dit.’ Ze besefte dat er geen procedures waren. Er waren geen procedures in haar jurisdictie die haar vertelden hoe om te gaan met een dergelijke misdaad. Je wist wat je moest doen bij openbare dronkenschap en zelfs bij een banale moord – voor zover moord ooit banaal was – maar niet wanneer er zes mensen ineens waren doodgeschoten. Natuurlijk had je daar geen procedures voor.

Ze stapten in de patrouillewagen, die meteen met de sirenes aan wegreed. ‘Laat die sirenes uit, Dave’, zei Arletta. ‘Het is maar een paar straten.’ Dave, achter het stuur, knikte en zette de sirene uit. Hij stuurde de wagen door Queen Street en stopte aan de barricade aan de westkant van Sydney Street. In de straat stonden patrouillewagens en ambulances, en een brandweervrachtwagen. Het zag eruit als een belegering. Het zag eruit alsof er een ramp was gebeurd.

Lieve hemel, dacht ze, toen ze de mensen en de wagens zag. We hebben dit grondig verknoeid. We komen nationaal in het nieuws. Ze lezen morgenochtend over ons in Toronto en in Ottawa. Ze zien ons op het laatavondjournaal. Dat kunnen we verdomme best missen.

Er waren nog geen camera’s in de buurt, maar lang zou dat niet duren.   ‘Jij gaat met mij mee naar binnen’, zei ze tegen Gunt. ‘Ik wil dat je de hele tijd in de buurt blijft. En ik wil alleen ervaren agenten naar binnen. Alleen mannen. Duidelijk? Is het lab er al? Zorg ervoor dat de pers in geen geval de straat inkomt.’

‘Oké’, zei Gunt, die snel enkele bevelen gaf aan de politiemensen bij de barricade. Dan volgde hij haar.

Voor de deur van het restaurant stonden twee politiemannen. Ze kende hen. Ze kende iedereen in het kleine corps. Ze kende hun gezin, hun vrouw en hun kinderen en hun hobby’s. Ze wist zelfs voor welke partij ze stemden. Ze wist wat iedereen waard was.

De mannen keken grimmig. Waarschijnlijk waren zij al binnen geweest. De voordeur hing gedeeltelijk los. Hier was kracht gebruikt. Hier was iemand gepasseerd met een fundamenteel gedragsprobleem. Binnen zou het alleen nog maar erger zijn.

4.