In het hart van de aarde

Stefanie Hulst

In het hart van de aarde

YA sciencefiction

Verschijningsdatum: 17 juni 2022

© 2022 Stefanie Hulst

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Fred Marchée

ISBN 9789464510713

NUR-code: 285

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

1.

De grond wordt door een aardschok onder mijn voeten vandaan geslagen, waardoor ik genadeloos tegen de vlakte ga. Ik sla mijn armen over mijn hoofd en krimp ineen om mijzelf te beschermen tegen de razende voeten van de hysterische menigte. De rotsachtige grond voelt warmer aan dan voorheen, alsof het lichaam van de Moeder van binnenuit brandt. Een kreun van staal en steen boven me moedigt me aan op te krabbelen. Nog voor ik goed en wel sta, scheurt met luid gebrul het plafond van het Heiligdom precies boven mij in twee. Ik knijp mijn ogen half dicht om ze te beschermen tegen het neerdalende stof en begin weg te rennen als een op hol geslagen makdorg. Was ik maar een makdorg. Met een rugpantser en knots aan het einde van mijn gespierde staart zouden mijn kansen om dit te overleven vele malen groter zijn.

Het gegil om me heen vermengt zich met de donder van inslaande stenen. Een ijzingwekkende doodskreet klinkt zo dichtbij dat ik er zeker van ben dat ik als volgende zal sterven.

‘Avis!’

Een bekende stem in de chaos. Zigzaggend langs rotsblokken en springend over scheuren negeer ik de gevallenen die smeken om hulp. Het enige wat ertoe doet is de stem die me roept. Mijn gids, mijn veilige haven.

‘Blijf staan!’

Mijn lichaam versteent, maar mijn hoofd wil door.

Stilstaan is doodgaan.

Voortgedreven door het stemmetje in mijn hoofd kom ik weer in beweging. Ik vlucht, zoals ik altijd doe als mijn broer er niet is om me te redden. Aardbevingen, lawines, tand noch klauw, niets houdt hem tegen. Onbevreesd als hij is, heeft hij zich zelfs tussen mij en een troep reusachtige virogors geworpen. Gewapend met alleen een verdovingsgeweer om zichzelf te beschermen, overmeesterde hij zes van de tweevoetige, gevederde vleeseters met tanden zo groot als zijn onderarm. Het enige bloed dat had gevloeid was het zijne, zoals de code van de Hoeders voorschrijft. Zonder onze moeder, de meest begiftigde Heler van Agiirden, had de reddingsactie hem gegarandeerd zijn oog gekost.

Iedere dag, wanneer hij me trakteert op zijn schuine glimlach vanwege de littekens die zijn halve gezicht innemen, brokkel ik verder af. Mijn schuld, het was mijn schuld.

‘Bij de Moeder, blijf staan!’ De diepe, daadkrachtige stem klinkt nu vlakbij.

‘Witro?’

Mijn broer duwt me met een schreeuw op de vloer en werpt zichzelf over me heen.

‘Bescherm je hoofd!’

Ik vouw mijn armen over mijn hoofd en leg mijn kin tegen mijn borst. Stevig druk ik mijn handen tegen mijn oren om het geweld dat de wereld en mijn trommelvliezen dreigt te verscheuren te onderdrukken.

Witro drukt me bijna plat in een poging mijn hele lichaam te bedekken met het zijne, wat ondanks zijn indrukwekkende formaat onmogelijk is. Angstaanjagend dichtbij slaan vallende stenen te pletter op de zwarte, rotsachtige grond. Ik gil als stukjes rondvliegend steen door de huid van mijn benen snijden. Terwijl ik mijn ogen dichtknijp tegen het stof, smeek ik de Eeuwige Moeder om een snelle dood. Ik heb men vaak horen zeggen dat sommige momenten eindeloos lijken te duren; dit is zo’n moment. Niet zozeer door de pijn, als wel door het feit dat we hier alleen op de grond liggen, hulpeloos overgeleverd aan de genade van de Moeder terwijl Ze om ons heen buldert, Haar ongenoegen tentoonstelt met Haar allesvernietigende kracht.

Zodra de klappen van neerstortend gesteente minder worden, neemt ook de druk op mijn lichaam af.

‘Witro, ga niet weg,’ smeek ik en graai hoestend om me heen tot een stevige hand de mijne vastpakt.

‘Ik ben hier.’ Zonder enige moeite trekt hij me overeind en wijst naar een stuk dak dat van de kassen afgebroken is. De balken waarop de dikke dakpanelen vastgenageld zitten steken diep in de aarde. Ik zie wat Witro ziet: een geïmproviseerde bunker. Het pad erheen is echter bezaaid met brokken steen, uitstekende metalen pijpen en scherven glas die een gewisse dood opleveren als we door een beving onderuitgaan, mits we niet eerst geplet worden door neerkomende rotsblokken.

‘Kun je dat halen?’ vraagt Witro.

Ik knik, want ik weet dat er simpelweg geen andere keuze is. Hoe beangstigend de weg erheen er ook uit mag zien, hier blijven staan is velen malen erger. Stilstaan is doodgaan.

Samen rennen we zo hard als onze vermoeide benen ons kunnen dragen door het puin en het vallende gesteente dat ons onophoudelijk belaagt. Witro duikt onder de koepel en ik laat me in zijn open armen vallen. Anderen in de schamele schuilplaats merken onze komst niet eens op. Hun ogen zijn gefixeerd op de metalen koepel waar het steen al roffelend op neerdaalt.

‘Je bloedt.’

Pas nadat mijn broer me erop wijst, realiseer ik me dat er inderdaad bloed langs mijn armen en benen sijpelt. Met mijn vingers volg ik de rode riviertjes op mijn huid. Bevreemd kijk ik naar mijn trillende handen en besef dat mijn hele lichaam beeft. Witro’s armen klemmen steviger om me heen. Zijn krachtige spieren bieden een gevoel van veiligheid die het staal boven onze hoofden niet kan evenaren. De gejaagdheid van mijn overlevingsinstinct ebt weg in de geborgenheid van zijn omhelzing tot ik uiteindelijk breek. Mijn lichaam lijkt nog heftiger te schokken dan de aarde. Alle opgekropte emoties die zich tegelijkertijd opdringen stromen met de tranen mee over mijn wangen. Witro aait over mijn hoofd zoals hij altijd doet wanneer ik overmand ben door angst, wat tot mijn schaamte te vaak gebeurt.

‘Het is goed, je bent veilig,’ zegt hij, maar zijn woorden zijn nauwelijks hoorbaar door het vallende gesteente dat de koepel als een drum bespeelt. Met elke klap krimp ik verder ineen en worden mijn snikken luider. Ik klamp me aan hem vast als een klimmer aan zijn zekeringslijn, mijn enige houvast terwijl de wereld om me heen langzaam instort.

2.

De Moeder kalmeert. Haar kreunen verstommen tot Ze met enkele laatste grommen volledig tot rust komt. Gruis daalt nog steeds op onze provisorische bunker neer, maar de dreiging geplet te worden onder een lawine van rotsblokken lijkt voorbij. Ik hef mijn hoofd en kijk recht in het met stof en bloed besmeurde gezicht van mijn vier jaar oudere broer, waar zijn kenmerkende, schuine glimlach op verschijnt.

‘We leven nog.’

Met een hand twee keer zo groot als de mijne schudt hij gruis en stukjes steen uit mijn rossige haren, voor zijn blik op mijn benen valt.

‘Avis ...’

Aan de toon van zijn stem kan ik horen dat ik er net zo uitzie als ik me voel.

‘Ik ben in orde,’ zeg ik. Ik kan hem niet toestaan zich zorgen te maken over mij, wanneer hij als mijn levende schild waarschijnlijk ernstigere verwondingen heeft opgelopen. Voorzichtig laat ik mijn vingers over de roodbruine vlechten op zijn hoofd glijden dat door het stof en steengruis zwart is gekleurd. Zijn haar is nat. Van het zweet, gelukkig. Niet van bloed. Ik kruip om hem heen. Zijn losvallende tuniek, die aan de voorzijde de oorspronkelijke crèmekleur heeft weten te behouden, is aan de achterkant volledig aan flarden gescheurd en helderrood. Aarzelend scheur ik het kledingstuk verder open en zie talloze diepe sneden over zijn rug en ledematen alsof hij gegrepen is door een virogor. Op zijn schouderblad heeft een vallende rots een forse afdruk achtergelaten als een roodpaars brandmerk op zijn donkere huid. Met mijn vingertoppen druk ik zachtjes op het bot. Witro krimpt grommend ineen maar zegt niets. Altijd de stoere vent, de bikkel, de potige redder in nood. Naast hem ben ik maar een iel wurmpje dat waarschijnlijk was platgeslagen door diezelfde rots.

‘Het lijkt niet gebroken, maar het ziet er niet goed uit,’ laat ik hem weten en scheur met een laatste ruk het shirt van zijn lijf. Van de flarden knoop ik snel een draagdoek om zijn gewonde arm te ondersteunen.

‘Dank je,’ zegt hij met een knipoog van zijn goede oog, ‘zo redden we het wel tot het Baken.’

‘Nu?’ Mijn oren tuiten nog na van de lawines die ons bijna het leven hadden gekost en wie weet komen er nog naschokken.

‘Het Baken roept ons bijeen dus we moeten gaan, zus.’

Witro staat op, zwaar leunend op de metalen balk naast hem. Het liefst blijf ik hier, maar weet dat hij gelijk heeft. Zelfs al was het niet zo, hem alleen laten gaan nadat hij mijn leven heeft gered komt niet eens in me op. Ik ga waar hij gaat. Omdat ik zonder hem hier niet zou zijn, maar ook omdat hij in deze staat in zijn eentje niet ver zal komen. Het is mijn beurt hem te helpen.

Ik sla mijn arm om hem heen en hoop dat hij voldoende steun kan vinden op mijn petieterige gestel. Terwijl we ons langzaam naar het Baken slepen, probeer ik niet te kijken naar de ravage om ons heen. Vanonder de rotsblokken die we passeren steekt een bebloede arm, smekend om hulp in een laatste stuiptrekking. Ik schud mijn hoofd om het gruwelijke beeld uit mijn hoofd te verdrijven. Als ik nogmaals kijk is de arm verdwenen. Het is erg genoeg dat mijn overmatige angst voor vrijwel alles me bevriest en me volkomen nutteloos maakt, maar dat het me ook nog eens hallucinaties oplevert is het toppunt van waardeloosheid.  

Witro’s donkergroene ogen dwalen over de puinhopen en de gewonden die worden meegenomen richting het Baken; de vierkante, metalen piramide in het hart van ons Heiligdom Agiirden. Een blauw licht schijnt over Agiirden vanaf de top van de piramide, het teken dat ons allen bijeenroept.

Witro mag dan wel een harde zijn vanbuiten, ik kan in zijn ogen zien dat hij worstelt met hetgeen hij ziet. Maar wat had een Hoeder als hij kunnen doen?

Natuurlijk is het juist deze machteloosheid die hem vanbinnen verscheurt. Het liefst had hij eigenhandig de gewelven omhooggehouden en het dak van het Heiligdom gedragen op zijn schouders. Maar er was niets dat deze destructie had kunnen tegenhouden. Tegen de oerkracht van de noodkreet geslaakt door de Eeuwige Moeder is niets bestand.

Met toegeknepen ogen tegen het stof kijk ik op naar het stenen plafond. Doorweven met olivijn en helder kwarts baadt het Heiligdom in groen en wit licht door de aderen van vuur die achter de kristallen langs stromen. Recht boven ons is het plafond ruw doormidden gespleten. De massieve, stalen gewelven die het plafond van het Heiligdom ondersteunden zijn finaal doormidden gebroken.  De enorme kloof heeft wat weg van een muil van monsterlijke proporties. De grillige randen van de scheur lijken op de tanden van een virogor, klaar om alles te verscheuren wat in de buurt durft te komen, om uiteindelijk opgeslokt te worden in de onbekende duisternis.