Grijze herfst

Nellie Mandel

Misdaadroman

GRIJZE HERFST

Eerste druk: 15 mei 2022

© 2022 Nellie Mandel

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510720

NUR 330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Dit verhaal is verzonnen. Alle namen, personen, plaatsen en gebeurtenissen zijn producten van de verbeelding van de schrijver. Personages geven niet noodzakelijk de mening van de auteur weer. Dit fictieve Prince Edward Island is geen afspiegeling van de realiteit aldaar.

Proloog: 1990

Petit Jean Labouche kon de jonge vrouw makkelijk de baas. Ze was zwak van de honger, ze was zwak omdat ze haar dagelijkse dosis speed niet had gehad, en dat wist hij. Ze was ook zwak omdat ze niet in God geloofde en omdat ze geen geestelijke leidraad had in haar leven. Vanwege die combinatie aan zwaktes was ze aan hem overgeleverd. Daar kreeg hij een kick van: van,een vrouw te zien die aan hem was overgeleverd. Een vrouw die zeurde omdat hij haar geen krediet meer wilde geven. Die klaagde dat ze haar spul niet kreeg en beweerde dat hij de enige in haar leven was die haar dat kon bieden. Hij genoot van de vernedering die ze zichzelf aandeed.

Petit Jean Labouche beschouwde zichzelf niet als een wreed man. Hij wist wél dat hij efficiënt en kordaat was. Dat beeld had hij van zichzelf. Een man die snel beslissingen kon nemen en die alle mogelijke situaties aankon. Hij was ook, in zijn verbeelding, een machtig man. Heel wat mensen waren afhankelijk van hem. Heel wat mensen, net zoals deze jonge vrouw, rekenden op hem en keken naar hem op. Hun leven had niet zo heel veel betekenis zonder hem, in sommige gevallen zelfs helemaal geen. Hij was de leverancier van een substantie – de ene keer speed, de andere keer marihuana of wat dan ook – die hun leven draaglijk maakte. En daarom was hij een machtig man.

Hij was een beetje zoals God, eigenlijk. Op z’n minst was hij de plaatsvervanger van God. En dus kon hij het zich veroorloven zich een beetje als God te gedragen. Hij kon het zich veroorloven hun persoonlijke en wraakzuchtige God te zijn. Hij kon het zich veroorloven te oordelen over het leven van die mensen. Daar kreeg hij een kick van.

Maar uiteindelijk was die kick niet zijn doel. Daar ging het hem niet om. Het ging hem om overleven. Niet alleen overleven, maar ook nog het leven leiden dat hij voor zichzelf gekozen had. Hij overleefde omdat andere mensen zwakker waren dan hij, en die zwakken gebruikte hij.

Hij kneep de vrouw in de biceps, waar het lekker pijn deed, en kneep haar vervolgens in de linkerborst, om haar te straffen. Want voor hem was het duidelijk genoeg dat ze een straf had verdiend, en als ze eerlijk was dan wist ze dat zelf ook. De brutaliteit die ze tentoonspreidde! Ze had geen geld bij zich, en toch verwachtte ze dat ze bij hem kon scoren. Ze verwachtte dat ze op zijn kosten mocht leven. Ze moest hem nog geld van de vorige keer. Ze stond al drie of vier weken bij hem in het krijt. Ze had hem voorgesteld hem te pijpen in ruil voor een portie, maar daar wilde hij niet van weten. Hij hoefde geen seks met dit soort vrouwen. Als hij daarmee begon, zat hij binnenkort financieel aan de grond.

Trouwens, seks kon hij zo ook krijgen. Daar hoefde hij niets voor in ruil te geven. En van een junkie dan nog. Er waren genoeg vrouwen die wat in hem zagen, die op hun rug gingen voor hem. Nee, hij kon beter krijgen. Daarover hoefde hij zich geen zorgen te maken. In het zuiden van Charlottetown, bij de haven, kon hij altijd terecht voor een vluggertje, en in de buitenwijken waren er andere en discretere mogelijkheden. Niet dat hij een discreet heertje was, verre van. Hij ging evengoed op zoek in de bars die tot vroeg op de ochtend open waren en waar op dat uur alleen nog louche types te vinden waren. En professionele hoeren. Of meisjes die het gewoon voor de kick deden. Die laatsten genoten zijn voorkeur.

Hij hield zijn hoofd achterover zodat zijn lange en onverzorgde haar uit zijn gezicht bleef. ‘Nou?’ zei hij. ‘Wat zal het zijn?’

Op het tochtige pleintje tussen de industriële gebouwen met hun hoge muren zou niemand per ongeluk passeren. Hier kwam gewoon geen mens. Daarom had hij hier met de vrouw afgesproken. Hij had er geen moeite mee gehad haar naar hier te lokken, dat stomme wijf. Ze was zonder meer op zijn uitnodiging ingegaan. Ze moest toch beter weten. Ze had moeten weten dat ze hier helemaal aan hem overgeleverd was. Echt een stom wijf! En dat terwijl ze bij hem schulden had. En dan nog zeuren. Petit Jean, een portie op krediet. Hoe lang ben ik al geen klant... Enzovoort. Precies het soort onzin waar zijn bloed van ging koken. Alsof hij een bank was. Een verdomde bank! Alsof hij maar goedheid en krediet had uit te delen. Niemand gaf hem iets gratis, waarom zou hij dan?

Hij sloeg haar met de rug van zijn hand over haar mond. Ze begon klaaglijk te huilen. Dat maakte op hem geen indruk. Vrouwen huilden alleen maar om medelijden op te wekken. Of om iets te krijgen. Of gewoon zomaar. Daar wist hij alles van. Het betekende niet dat ze pijn hadden of in de problemen zaten. Hij wist alles van vrouwen. Zéker van dit soort vrouwen.

‘Ik vraag het niet nog eens’, zei hij. ‘Het hangt me nu al serieus de keel uit. Heb je het geld of niet?’

Ze schudde het hoofd. Ze was herleid tot een hoopje ellende. Hoe was het zo ver met haar gekomen? Ze had er goed uitgezien, ooit. Een paar jaar geleden, toen ze voor het eerst bij hem kwam, zag ze er nog goed uit. Een slanke, bevallige verschijning met een leuke babbel. Hij had een van zijn regels gebroken door met haar van bil te gaan in een goedkoop hotelletje – zo goed had ze eruitgezien. Maar in de daaropvolgende maanden was het snel achteruitgegaan met haar. Verdomd snel. Ze vertoonde alle tekenen van hardnekkige verslaving. Ze was duidelijk van plan zichzelf in korte tijd de vernieling in te jagen. De kaars aan beide kanten opbranden, dat deed ze. Drugs, en prostitutie om de drugs te betalen Hij kende het fenomeen. Hij had dit soort verslaafden vaak genoeg gezien. Zij waren niet zijn beste klanten. Zijn beste klanten waren intensieve gebruikers die hun gewoonte in de hand hadden. Die elke week bij hem passeerden en die dat zo jaren volhielden, terwijl ze een vaste en doorgaans goedbetaalde job hadden. Deze dame zou niet tot die categorie gaan behoren, dat had hij na enkele weken al gezien. Geen blijvertje. Integendeel. Hij gaf haar twee jaar. Hooguit.

Ze viel op de grond toen hij haar losliet. ‘Ik weet echt niet wat ik met je moet doen’, zei hij. Ze droeg een donkerblauwe jeans en een loshangende blouse en zo te zien geen beha daaronder, maar dat wond hem niet op. Hij deed het niet met dit soort junkies. En ze zou, zelfs als ze dat wilde, niet iemand anders vinden die haar geld zou geven voor seks, niet zoals ze er nu uitzag. Met haar natte gezicht, bijna doorschijnende huid, rode vlekken op haar wangen en op haar borsten, trillende handen, magere gezicht, mat haar – nee, haar kansen in de straat waren erg klein.

Jammer eigenlijk. Ze had nog heel wat jaren kunnen meegaan in haar beroep, zolang ze haar gewoonte onder controle had. Hij had haar aan het werk kunnen zetten, zelfs als ze verslaafd was. In een van de bars. Hij had nog een cent aan haar kunnen verdienen. Dat kon nu niet meer. Ze had niets meer onder controle.

Hij draaide zich om. Ze kwam overeind maar slaagde er niet in helemaal rechtop te gaan staan. ‘Petit Jean’, zei ze. ‘Binnen een week heb ik het geld. Eerlijk.’

‘Vergeet het maar’, zei hij. Hij zou het verlies wel afschrijven. Het was de moeite niet waard om zich hierover druk te maken, niet onder deze omstandigheden. Een cocaïnehoer, dat was ze geworden, en zo zou ze eindigen. Op dit idyllische eiland en in deze rustige, provinciale stad, waar de mensen niet eens wisten dat er zoiets in hun eigen gemeenschap voorkwam als drugsgebruik, prostitutie en geweld, bestond ze niet. In een gemeenschap waar de mensen op zondag naar de kerk gingen en op tijd hun belastingen betaalden en op een vaste dag in de week hun boodschappen deden, en waar mensen soms niet eens hun achterdeur op slot deden, had zij geen gezicht.

‘Petit Jean!’ krijste ze achter hem. Hij luisterde niet meer en sleepte haar een steegje in.

❖❖

‘Nou,’ zei Daniel Terribeaux, ‘jij bent wel een hele patser, niet?’ Hij was een grote en vlezige man met een donkere crewcut, harde handen en bleke ogen die al lang dood waren, alsof hij te veel misdaad en te veel misbruik had gezien. Dat was ook zo: Terribeaux was een politieman, van het soort dat vaak in burger werkte. Petit Jean Labouche wist nog een heleboel meer over hem te vertellen, maar dat zou hij in geen geval doen. Van Terribeaux was bekend dat hij kort van stof was en weinig geduld had met mensen die loslippig waren over zijn gewoonten. Dat betekende niet dat Labouche enige druk kon uitoefenen op Terribeaux. Het omgekeerde was waar: Labouche was een derderangsboef en dealer en soms pooier, en Terribeaux was de arm van de wet. Voor een rechtbank zou die verhouding altijd de doorslag geven. En niet alleen voor een rechtbank. Zeker nu Terribeaux hem betrapt had op het dragen van een knipmes.

‘Ik moet me toch kunnen verdedigen, agent’, zei Labouche. ‘De straten zijn niet altijd zo veilig als de politie beweert. Er loopt veel louche volk rond.’ Er kon een grijns af, waarvan Labouche dacht dat hij zich die kon veroorloven. Toch ten overstaan van Terribeaux. Hij meende dat hij zich heel wat kon veroorloven ten overstaan van Terribeaux. Maar de man werkelijk uitdagen, dat zou hij niet doen. Dat was onvoorzichtig.

‘Ik heb het niet over je veiligheid, Labouche’, zei de agent. ‘Je veiligheid kan me wat. Als een van je concurrenten morgen met een roestig scheermes je buik openhaalt, zal dat me een zorg wezen. Daar zie je me geen moment over treuren. Ik laat de resten wel opruimen door de vuilnisdienst. Wat kan het mij schelen.’

‘O’, zei Labouche. ‘Blij dat je zo meevoelend bent. Je weet onze vriendschap duidelijk hoog te waarderen.’

‘Je bent een stuk villis in de goot, dat ben je, Labouche’, zei Terribeaux traag, alsof hij wilde dat de andere man de boodschap duidelijk begreep. ‘Je zult me nooit iets anders horen zeggen. Soms ben je nuttig, zoals een borstel of een schroevendraaier nuttig zijn. Meestal ben je iets waarvoor eerlijke en hardwerkende mensen zoals ik zich schamen. Ze moesten je verbieden overdag je kop te laten zien, ook in een bar als deze.’

‘Ik heb mijn grondwettelijke rechten, agent’, zei Labouche. Maar hij voelde zich heel wat minder gewichtig dan daarnet. Er vrat wat aan agent Terribeaux, dat was duidelijk. De man was nooit aardig tegen hem geweest, dat niet, maar er had altijd een soort, nou ja, een soort wederzijds begrip bestaan. De ene die begrip toonde voor de situatie van de andere, zoiets. Dat was altijd al zo geweest, veronderstelde Labouche. Misschien had hij dat verkeerd begrepen. Misschien had hij iets in hun relatie gezien wat er nooit was geweest. Maar nu deed de agent wel bijzonder moeilijk.

‘Sommige lui horen niet thuis bij wat fatsoenlijke burgers de mensheid noemen, Labouche. Die lui zijn een soort apart. Psychopaten, verkrachters, moordenaars, dat soort volk. Jij hoort daar ook bij.’

Labouche keerde zich naar de agent. Ze zaten samen aan de toog, ver achter in de bar. Er was daar nauwelijks iemand die hen kon zien en niemand kon het wat schelen wat ze daar deden of zeiden. Boven hun hoofden speelde een tv-toestel, niet erg luid, maar het leidde de aandacht van het andere volk af. ‘Ik hoorde het anders van je, de afgelopen jaren’, zei Labouche. ‘Als je op mijn aangeven de een of andere junkie kon pakken, dan had je geen commentaar op mijn bestaan. Vooral als dat een bekende junkie was. Iemand die het onaangenaam vond zijn reputatie beschadigd te zien door het feit dat hij een junkie bleek te zijn. Gek genoeg gebeurde er met dat soort mensen niet veel. Ze kwamen met hun kop niet in de krant, en ze kwamen ook niet voor de rechter. Zoals dat wél gebeurde met gewone mensen, die het zonder invloed moesten stellen.’

‘Ach,’ zei Terribeaux, ‘dat valt wel mee.’

‘Misschien’, vervolgde Labouche onverstoorbaar, ‘had officier Terribeaux een persoonlijk gesprek met degenen uit de bevoorrechte groep, om hen aan te zetten hun gewoonten te veranderen? Misschien werd dat gesprek wel heel persoonlijk? Wat moet ik hiervan denken, officier Terribeaux? Werden er op dat moment zaakjes gedaan?’

Terribeaux grijnsde kwaadaardig. ‘Je stapt met je strontvoeten niet op mijn tapijt, Labouche. Hoor je dat? Ik zorg er wel voor dat je die kans niet krijgt. Je eindigt als visvoer.’

Labouche knikte, veeleer voor zichzelf dan ten behoeve van de agent. ‘Ik zeg maar wat ik denk, officier.’

‘Dat is een slechte gewoonte’, zei Terribeaux.

‘Ja, maar zo ben ik nu eenmaal. Op straat hoor en zie ik zo veel, je houdt het niet voor mogelijk. De mensen roddelen en praten maar, en soms zeggen ze zoiets als de waarheid. Maar wie kan het onderscheid maken met verzinsels en leugens?’

Terribeaux antwoordde niet en dronk van zijn bier.

‘Maar je wilde me over iets belangrijks spreken, officier? Ik kom hier toch niet alleen om beledigd te worden, hoop ik? Dan had ik evengoed thuis kunnen blijven en televisie kijken.’

Terribeaux keek op zijn horloge. ‘Zo dadelijk komt hier een man naar binnen. Hij wil je spreken.’

‘O? En wie is die man?’

‘Dat is niet belangrijk.’

‘Nou, ik weet graag op voorhand met wie ik te maken krijg.’

‘Waarschijnlijk herken je hem wel.’

Als gestuurd door het goddelijke toeval – een fenomeen waar Petit Jean Labouche noch Daniel Terribeaux in geloofde – stapte een man de bar binnen. Hij droeg een grijs pak en een zonnebril. Hij droeg geen das, en zijn bovenste hemdsknoopje zat los. Eén of twee mensen in de bar keken op, maar meteen wendden ze hun blik weer af. Ze hadden de man herkend. Ook Labouche wist meteen wie hij was. De man kwam naast Terribeaux staan en zette zijn zonnebril af. ‘Dit is hem?’ vroeg hij aan de agent. Terribeaux knikte.

‘Petit Jean Labouche’, zei ze man met de zonnebril. ‘Jij bent een man die bijzonder hoge eisen stelt aan mijn geduld.’

‘Dat besefte ik niet, meneer’, zei Labouche. De aanwezigheid van de man met de zonnebril in deze bar betekende iets. Misschien betekende het dat de man Labouche een voorstel wilde doen waar Labouche beter van werd. Maar het kon ook een heleboel andere dingen betekenen. Sommige van die dingen waren niet gunstig. Alvast niet voor Labouche.

‘Terribeaux hier vond dat ik je persoonlijk moest spreken’, zei de man. ‘Daarom ben ik hier. Ik reken soms op de mensenkennis van agent Terribeaux, zeker als het om mensen van jouw kaliber gaat, Labouche. Ik heb ervaren dat zijn mensenkennis hem niet zo gauw in de steek laat.’

‘Ja, meneer’, zei Labouche. Hij wilde nog een pint, maar durfde daar niet naar te vragen. Misschien had hij iets sterkers nodig.

‘Precies’, zei de man. ‘Maar de dingen die we te bespreken hebben, Labouche, horen niet besproken te worden in een omgeving als deze. Ik hou niet van dit soort bars. Jij hoort daar van nature thuis, maar dat komt omdat je je makkelijk vereenzelvigt met het tuig dat hier te vinden is. Ik kom hier alleen uit noodzaak.’

‘Ja, meneer’, zei Labouche.

‘Dus stel ik voor dat we ergens anders naartoe gaan. Terribeaux?’

‘De auto staat hier net voor de deur, meneer’, zei de agent.

De man met de zonnebril keek hem aan. ‘Is het een officiële auto?’

‘Nee meneer’, zei Terribeaux zonder verpinken. Daar had hij natuurlijk aan gedacht. Geen auto met een politienummerplaat.

‘Goed dan. Laten we vertrekken. Het is moeilijk ademen in deze krocht.’

Ze stapten naar buiten, waar de zon scheen maar de lucht al de komende herfst voorspelde. ‘We krijgen regen, later op de week’, zei de man met de zonnebril. ‘Wat denk je, Labouche?’

‘Ja, meneer, we krijgen waarschijnlijk regen.’

Terribeaux nam plaats achter het stuur van een grote, donkerbruine sedan. De andere man gebaarde Labouche dat hij op de passagiersstoel moest zitten en kroop zelf achterin. Hij zei niets meer. Terribeaux reed het voertuig langzaam weg. Ze reden enkele straten door en sloegen dan af naar de snelweg.

‘Waar gaan we naartoe?’ vroeg Labouche.

‘Ergens waar de lucht zuiverder is’, zei de man achterin. ‘Jij kan zuivere lucht gebruiken, Labouche. Al die stadslucht is niet goed voor je. En die junkies dan ook nog. De lucht in bars. Het is niet goed voor je gezondheid. Hoe hou je het vol, ik weet het niet.’

‘Het went, meneer.’

‘Ach, het went. Wel, bij mij niet, Labouche. Bij mij went het niet. Mensen die hun lichaam kapotmaken met troep, dat went niet. Sigaretten, alcohol, drugs. Enfin, het is hun probleem. En wij verdienen er goed aan. Maar het stuit me tegen de borst dat mensen zo weinig aandacht besteden aan hun gezondheid. Werkelijk, Labouche, het stuit me tegen de borst. Jou niet?’

‘Als u het zegt, meneer. Maar nee, mij niet. Mensen moeten het zelf maar weten. Ze zijn voor zichzelf verantwoordelijk.’

‘Terribeaux hier heeft hetzelfde idee als jij, Labouche. Mensen zijn zelf verantwoordelijk voor wat ze doen. Maar ze verknoeien de samenleving. Verslaving, ziekte, degeneratie. Het menselijke ras gaat ten onder. Toch hier in het Westen. Wij helpen daarbij, met die degeneratie. Maar op die manier raken we ook af van het menselijke afval. De zwakken, de zieken, degenen die geen doel in het leven hebben. Degenen die niets bijdragen tot de rijkdom van de samenleving. Laat hen zichzelf maar kapotmaken. Niet, Labouche?’

Labouche begreep helemaal niet waar dit naartoe ging. Hij kende de man niet zo goed, hij had hem een paar keer gesproken maar altijd oppervlakkig. Hij wist niet of de man meende wat hij zei. Maar Labouche nam geen risico. Hij zou geen discussie met de man beginnen. ‘Ja, meneer, als u het zo bekijkt.’

‘Zo bekijk ik het, Labouche. Ik hoor vertellen dat jij ook niet bepaald zachtzinnig omspringt met dat soort mensen.’

‘Nee, meneer?’

‘Nee. Ik hoor dat jij voortvarend bent. Junkies terroriseren, bijvoorbeeld. Hoeren misbruiken. Ik geef het toe: het uitschot van de samenleving. Maar moeten wij niet wat medelijden tonen? Hè? Kunnen wij ons geen medeleven veroorloven, omdat wij beter geslaagd zijn dan zij? Moeten we daarom niet wat minder wreed zijn?’

‘Ik probeer niet wreed te zijn, meneer, maar soms lukt het anders niet’, zei Labouche. Waar gaat dit over? dacht hij. Oké, hij wist waarover dit ging, een paar junks die hij in mekaar geslagen had, maar wat kon het deze man schelen? Die hoefde zich toch geen zorgen te maken over dat soort volk.

‘Probeer’, zei de man. ‘Ik merk dat je het meest treffende woord gebruikt.Wel, je bent niet geslaagd, Labouche.’

‘Ik heb mijn eigen zorgen, meneer. Financiële zorgen, doorgaans. Mensen betalen hun goederen niet altijd. Ze hebben schulden. Ze doen zaken met andere dealers, achter mijn rug om. Ik ben te goed voor hen, dat geef ik toe. Ik geef hen zelfs spul op krediet. En dan nog naaien ze me.’

‘Dat moet je natuurlijk niet doen, krediet geven. Zover mag het medelijden niet gaan.’

‘Nee, meneer, precies ook mijn idee. Maar meestal krijg ik ’mijn geld wel. Overtuigingskracht, weet u wel. Maar soms moet je hard optreden.’

‘Hard optreden’, zei de man. ‘Hoor je dat, Terribeaux? Hard optreden. Daar zijn wij ook voor te vinden.’

‘Precies’, zei Terribeaux, die op de weg lette. Hij vertraagde en verliet de snelweg. Labouche had er geen idee van waar ze ergens waren. Hij kwam zo goed als nooit de stad uit. Dat hoefde ook niet. Alles wat hij nodig had, was in Charlottetown te vinden: geld, drugs, vrouwen, drank en eten. Het platteland van Prince Edward Island interesseerde hem niet. Je verkoopt geen drugs aan boeren en buitenlui, dat was zijn idee.

‘Wij zijn natuurlijk, gezien de aard van onze activiteiten, helemaal gewonnen voor een harde aanpak, Labouche’, zei de man achter in de auto. ‘Harde aanpak is nodig om iedereen in de pas te laten lopen. Anders heerst er anarchie. En anarchie kunnen we missen bij wat wij doen. Ben je het daarmee eens, Labouche?’

‘Ja, meneer’, zei Labouche. ‘Helemaal.’

De auto vertraagde. Ze reden langs een tiental huizen en passeerden dan opnieuw langs een aantal velden waar niemand te bekennen was. Uiteindelijk sloeg Terribeaux een aarden zijweg in en bracht het voertuig tot stilstand in een bos. Hij zette de motor af.

‘Zuivere lucht genoeg op het platteland’, zei de man met de zonnebril. Hij stapte uit, liet het portier openstaan en snoof diep. ‘Hier is tenminste nog zuivere lucht. Zonder de corruptie van de stad.’

Terribeaux en Labouche stapten ook uit.

‘Ik kom hier wel vaker’, zei de man. ‘Meestal kom ik hier alleen. Agent Terribeaux kent het hier nauwelijks. Hij is ook een man van de stad, net als jij, Labouche. Ik zou er goed aan doen om hem af en toe mee te nemen naar het platteland . Hij heeft die afwisseling nodig. Niet, Terribeaux?’

Terribeaux knikte en keek naar de bomen. Die bewogen langzaam met de wind mee.

‘Wat hadden we te bespreken, meneer?’ vroeg Labouche. Al dat geklets over zuivere lucht en rust op het platteland interesseerde hem niet. Zuivere lucht kon hij niet aan zijn junks verkopen. Bomen, bloemen, koeien en boerderijen waren voor hem buitenaards. En voor Terribeaux ook, dacht hij toch. En de man met de zonnebril? Welk voorstel wilde hij hem doen dat niet in een kroeg in Charlottetown kon worden gedaan?

De man strekte zijn arm naar hem uit maar raakte hem niet aan. ‘Kom, we gaan een eindje wandelen’, zei hij.

Labouche volgde hem maar bleef uit zijn onmiddellijke buurt. De man had een reputatie. Labouche kende die reputatie. Hij zou niet zomaar een voorstel doen. Het zou een voorstel zijn dat Labouche onmogelijk kon weigeren.

‘De zaken lopen goed hier op Prince Edward Island’, zei de man. ‘Ik heb geen reden tot klagen. Maar Canada is veel groter dan deze provincie. Heel veel groter.’

‘Ja, meneer’, zei Labouche, die zich op de vlakte hield. Zolang hij niet wist waar de man naartoe wilde, hield hij zich op de vlakte. Dat leek hem veilig. Hij bevond zich in een vreemde omgeving en had er behoefte aan zich veilig te voelen.

Ze wandelden langzaam over een nauwelijks zichtbaar paadje, dieper het bos in. Terribeaux volgde hen op enkele passen afstand.

‘Misschien’, zei de man met de zonnebril, ‘ga ik zelf méér zaken doen in de rest van Canada. Dat zit er dik in. Het eiland is te klein. Expansie en grotere omzet zijn er niet mogelijk. Ik hoor dat jij ook aan uitbreiden denkt. Dat je je eigen zaakjes goed in handen hebt, en dat je nieuwe dingen wilt proberen.’

‘Een kleine speler zoals ik moet zich kunnen aanpassen aan de veranderende markten’, zei Labouche. Zou de man hem voorstellen de zaak op het eiland helemaal van hem over te nemen, nu hij naar het vasteland vertrok? Zou het daarom gaan? Dat zou geweldig zijn. Labouche zag zich al als de drugskoning van het eiland. Zo’n verantwoordelijkheid kon hij makkelijk aan. Met zijn ervaring zou dat geen probleem zijn.

‘Een kleine speler moet natuurlijk wél zijn plaats kennen’, zei de man. Hij bleef staan en keek om zich heen.

‘Tuurlijk, meneer’, zei Labouche.

De man keek nu naar hem. ‘En déze kleine speler kent al een tijdje zijn plaats niet meer.’

Labouche zei niets. Zijn mond was plots droog.

‘Ik hoor verontrustende dingen over jou, Labouche’, zei de man. ‘Zeer verontrustende dingen. Kom, verderop is er een vijver, waar het best aangenaam is.’ Hij stapte tussen de bomen door.

Labouche volgde hem. Hij had geen keuze. Terribeaux liep achter hem aan. En Terribeaux zou gewapend zijn. Hij had dus geen keuze.

Ze stonden meteen aan de oever van een grote vijver, omzoomd met bomen. Ze stonden ook weer in het licht van de laatzomerzon.

‘Nou?’ zei de man. ‘Is dit niet leuk?’

‘Ja’, zei Labouche.

‘Ik dacht: ik breng hem hier. Hier is slecht nieuws makkelijker te dragen.’

‘Slecht nieuws, meneer?’ vroeg Labouche.

‘Ik hou niet van kleine ratten zoals jij die denken op hetzelfde niveau als de grote jongens te kunnen spelen. Daarom breng ik je hier.’

Labouche keek om zich heen. Terribeaux stond vlak naast hem.

‘Het is altijd jammer een mensenleven verspild te zien’, zei de man, die enkele stappen achteruit zette. ‘Maar ik jouw geval heb ik weinig spijt en nog minder wroeging.’

Het laatste wat Labouche waarnam, was een knal. De kogel die zijn hoofd verbrijzelde voelde hij niet eens.

❖❖

De man met de zonnebril liet Terribeaux het graf delven. Daarvoor betaalde hij hem genoeg. Het graf was diep en lag net tussen de eerste bomen aan de vijver. Niemand zou hier ooit komen graven. Niet in een natuurgebied.

Terribeaux gooide de laatste aarde weer op het graf en leunde op de steel van zijn spade. ‘Nou’, zuchtte hij. ‘Dat hebben we weer gehad.’

‘Goed werk, knul’, zei de man, die zijn zonnebril weer opgezet had. ‘Je hebt een premie verdiend.’

‘Ze zullen het dossier van zijn verdwijning aan mij geven’, zei Terribeaux.

‘Natuurlijk doen ze dat. Jij bent toch de grootste gozer in de politie van Charlottetown? De beste detective in de hele omgeving? Dat ben jij toch? Hoe zit dat met je partner? Die gaat toch niet te veel rondneuzen, hoop ik? Die gaat toch niet te veel vragen stellen?’

‘Nee, die doet wel wat ik hem opdraag. Hij is nieuw en hij weet dat hij nog veel te leren heeft.’

‘En jij bent niet van plan veel te doen.’

‘Dit wordt behandeld als een verdwijning, maar omdat het om een dealer gaat, zal niemand geneigd zijn lang te zoeken. Ik zorg ervoor dat het dossier zo gauw mogelijk gesloten wordt. Dat regel ik wel.’

‘Goed. Dat was het dan. Laten we teruggaan. Het wordt koud.’

Ze verdwenen weer tussen de bomen, in de richting van de auto.

Wat ze niet wisten, was dat twee paar ogen tussen de bomen aan de andere kant van de vijver niets gemist hadden van wat er zich had afgespeeld.

❖❖

Edgar Winston Burke zat achter zijn bureau en liet zijn blik glijden over het deel van de tuin dat hij vanuit die positie kon zien. Naamloze purperen bloemen bloeiden nog steeds terwijl sommige bomen al hun bladeren begonnen te verliezen in een orgie van oudrood, geel en bruin. Liefst bleef hij de hele tijd naar de tuin kijken. Maar hij kon onmogelijk de jonge vrouw negeren die aan de andere kant van het bureau stond, haar handen op haar heupen, haar gezicht rood van woede. ‘Mijn dochtertje Abigail is er helemaal overstuur van, Burke’, zei ze. ‘Daarom vind ik het niet meer dan normaal dat jij gaat betalen. Het kost me een fortuin om dat kind te laten opnemen. Therapie en dat soort dingen. En misschien komt het nooit helemaal meer goed met haar.’

Burke zuchtte en keek naar Terribeaux. De agent zat onderuitgezakt in een leren fauteuil aan het andere eind van de kamer, bij de boekenkasten. De vrouw die zonet had komen aanbellen, Veronica Shea, had de hele zaak op losse schroeven gezet. Ze stond te roepen en ze was het huilen nabij, maar Terribeaux keek alsof het allemaal niets uitmaakte. Hij had meer aandacht voor de vogels in de tuin dan voor de woede van de jonge vrouw.

‘En wat precies denk je gezien te hebben, Veronica?’ vroeg Burke, met een geduld dat hij doorgaans voor een betere zaak reserveerde. Niet voor mensen zoals Veronica. Ze werkte in een van zijn bars, maar dat deed eigenlijk niets ter zake. Tot dan had hij haar nauwelijks opgemerkt. Personeel werven voor zijn bars deed hij overigens niet zelf. Daar had hij mensen voor. Hij was de man achter de schermen, die de financiering regelde en vervolgens de winsten opstreek. Misschien had ze hem ooit een drankje gebracht bij een van zijn bezoeken en kende ze hem daarom. Wist hij veel.

En nu stond ze in zijn werkkamer, en ze leek van plan de hele buurt bijeen te schreeuwen. De situatie was duidelijk genoeg. Ze zou niet weggaan voor ze iets in ruil voor haar woede had gekregen.

‘Jullie hebben die man koudweg doodgeschoten, dat hebben jullie gedaan. En dan hebben jullie hem begraven. Als een hond.’

‘Zo’, zei Burke. ‘Weet je wie die man was? Heb je hem herkend?’

‘Doet dat ertoe? Jullie hebben zijn kop er zowat afgeschoten. Abigail heeft dat zien gebeuren. Ze wilde krijsen als gek, maar ik sloeg mijn hand voor haar mond, omdat ik... Ik was bang, toen ik jullie zo zag. En ze heeft jullie ook gezien.’

‘Veronica’, zei Burke. ‘Wat deed jij daar?’

Dat leek een beetje de wind uit haar zeilen te nemen. ‘Nou, we zochten een stil plekje, Abigail en ik, gewoon om wat uit te blazen. We wilden naar de vijver. Mijn grootouders woonden daar niet ver vandaan, ik ken de buurt. Niet veel mensen weten dat daar een vijver is.’

‘En je meende te zien dat Terribeaux daar die man doodschoot. En hem daarna in de grond stopte. Dat was wat je meende te zien.’

‘Ik wéét wat ik zag, meneer Burke. Het was moord.’

‘Moord’, zei Burke, het woord zorgvuldig wegend. Hij keek even naar Terribeaux, die niet reageerde op die blik. ‘Wat je dacht te zien was een moord. Nou, dat is niet erg sterk als bewijs, Veronica. Als je naar de politie gaat, wat vertel je hen dan? Dat je zag hoe een politieman, Terribeaux hier, in een bos een man doodschoot. Terribeaux? Een van de bekendste politiemannen in de stad. Dat ga jij aan zijn collega’s vertellen? Lijkt me sterk. Ze zullen je zéker geloven, Veronica. Dat doen ze zéker.’

‘Nou, als ze naar het lijk gaan zoeken...’

‘Welk lijk, Veronica?’

De jonge vrouw beet op haar onderlip.

‘Wat wilde je eigenlijk bereiken met dit bezoek?’ vroeg Burke. ‘Waarom kom je hier, in mijn huis, en waarom sta je daar te gillen?’

‘Ik wil geld.’

Hij knikte en tuitte zijn lippen. ‘Ja, dat is duidelijk. Je wilt dus geld. Dacht je nou werkelijk dat ik me zou laten afpersen? Dacht je dat ik je zomaar geld zou geven?’

Veronica wierp een blik over haar schouder, naar Terribeaux, alsof ze van hem hulp verwachtte.

Zo dom zal ze wel niet zijn, dacht Burke. Dat ze van Terribeaux hulp verwacht. Hij is degene die de moord pleegde. Ik stond alleen maar in de buurt.

‘Ik hoorde ook wat jullie zeiden.’

‘Dacht je dat ik me laat afpersen?’ herhaalde Burke op dezelfde toon .

‘Euh... nee, meneer Burke. Maar er is... er is het probleem met Abigail. Ze is helemaal overstuur.’

‘Praat met haar. Je bent haar moeder.’

‘Ik moet met haar naar de dokter. Naar de psychiater. Dat kost handenvol geld. Ik heb niet veel geld. U betaalt niet goed in die kroegen van u, meneer Burke. En nu moet u iets doen voor mijn meisje.’

‘Je gaat niet met haar naar de dokter, Veronica’, zei Burke afgemeten. ‘Er kan geen sprake van zijn dat het meisje... Hoe oud is ze?’

‘Zes. Ze is zes jaar oud.’

‘Zes. Goed. Er kan geen sprake van zijn dat zo’n meisje met om het even wie praat over wat ze gezien heeft. Veronica? Begrijp je dat?’

Terribeaux richtte zijn blik naar Burke. ‘Ze doet het toch’, zei hij.

‘Wat?’ vroeg Burke.

‘Ze doet het toch, die meid’, zei Terribeaux alsof Veronica er niet stond. ‘Praten doet ze toch. Zo’n kind weet niet dat ze daarover moet zwijgen. Zo zijn kinderen.’

‘O mijn God, wat doen we dan met haar?’ zei Burke fronsend. ‘Hé, Veronica? Wat doen we dan met Abigail? Als ze haar mond niet kan houden?’

‘Jullie zijn gék’, krijste Veronica, haar handen in haar haren. ‘Jullie zijn helemaal gek. Als ik naar de politie ga, geloven ze me wel, meneer Burke. Ze weten wie u bent. Ze weten dat die man die u daar vermoordde voor u werkte. Als hij niet meer opduikt, bent u hoe dan ook verdacht.’

‘Zo,’ zei Terribeaux, ‘dan hebben we daar inderdaad dan een probleem.’

‘Wat wil je nou precies?’ vroeg Burke. ‘Wil je geld? Kunnen we dan rekenen op je discretie, Veronica? En op die van je dochter?’

‘Lukt nooit’, zei Terribeaux. Hij ging rechtop zitten.

Veronica keek opnieuw over haar schouder. ‘Ik zorg ervoor dat ze niet praat’, zei ze snel. ‘We vertrekken meteen. We gaan ergens anders wonen. Aan het andere eind van Canada. Maar dan heb ik geld nodig. Het kost geld om een nieuw leven te beginnen.’

‘Noem een bedrag’, zei Burke. Hij was niet van plan geld te geven. Hij wist dat, als hij nu geld gaf, de vrouw hem telkens opnieuw om geld zou vragen. Ook al woonde ze ergens anders. Maar hij wilde weten hoever haar eisen zouden gaan.

‘Honderdduizend’, zei Veronica.

Terribeaux floot tussen zijn tanden. Het klonk schel. ‘Ik zit in de verkeerde branche’, zei hij.

‘Hou je mond, Daniel’, zei Burke. En hij richtte zich weer tot Veronica. ‘Honderdduizend. Da’s veel geld, ook voor mij. Waarom denk je dat ik je honderdduizend zou geven, Veronica?’

‘Ik moet ergens een huis kopen en een nieuwe school vinden voor Abigail en helemaal opnieuw beginnen. Dat kost handenvol geld.’

‘Dat bedoel ik niet. Waarom zou ik je honderdduizend geven?’

Ze fronste. Haar hoofd had weer een normale kleur gekregen. Ze leek zelfs iets bleker dan de gemiddelde jonge vrouw van midden de twintig. ‘Omdat u wilt dat ik geen kabaal maak.’

‘Dat is een goeie reden’, zei Burke.

Terribeaux kwam overeind uit de fauteuil.

‘Maar je vergeet één ding, Veronica’, vervolgde Burke, haar aandacht vasthoudend.

‘Nou, wat?’ vroeg Veronica.

‘Dat Petit Jean Labouche ook helemaal geen kabaal meer maakt.’

Ze keek hem ontzet aan.

‘En dat kostte me heel wat minder dan honderdduizend, Veronica’, zei Burke.

Terribeaux gleed de korte stalen kabel om de keel van het meisje en trok de knoop dicht. Haar ogen gingen wijd open. Ze hief haar handen op, naar haar hals, en probeerde haar vingers onder de kabel te krijgen. Tegelijk ging haar mond open. Ze wilde schreeuwen, maar dat kon ze niet meer. Dan week ze achteruit. Terribeaux had dat voorzien. Hij zette zich schrap en trok harder.

Haar hoofd werd opnieuw rood, haar ogen werden groot. Ze probeerde Terribeaux te schoppen en te slaan, maar dat lukte haar niet. Hij was veel zwaarder en groter dan zij, en hij had veel meer kracht. De spieren in zijn armen spanden zich. Ze maakte een eigenaardig geluid, terwijl er snot uit haar neus en kwijl uit haar mond kwam. Haar tong kronkelde uit haar open mond, dik en rood, als een apart functionerend aanhangsel.

Haar bewegingen werden plots wild, maar zonder coördinatie. Haar ogen vielen dicht, maar haar oogbollen bleven groot, alsof ze hun best deden om uit hun kassen te ploffen. Haar spieren trokken wild samen en ontspanden zich. Er liep een straaltje urine langs haar been. Ze zakte door haar knieën.

Terribeaux loste haar pas toen hij zeker wist dat ze dood was. Dan maakte hij de kabel los. Hij keek naar Burke, die achter zijn bureau zat en de doodsstrijd onbewogen had gevolgd.

Terribeaux was onder de indruk. Hij wist dat Burke een koele kikker was, maar dat de man absoluut geen gevoelens had, besefte hij nu pas.

‘Ook begraven?’ vroeg hij.

Burke keek de detective aan. ‘Waar is haar dochter?’

‘In haar flat, veronderstel ik. Maakt het wat uit?’

‘Ze heeft ons gezien, in het bos.’

Terribeaux spande zijn lippen in een grimas. ‘Dat regel ik wel’, zei hij.

‘Geen sprake van, Daniel’, zei Burke snel. ‘We doen geen kinderen kwaad. Daar houdt het voor mij op.’

Hij is dan toch geen psychopaat, dacht Terribeaux. Hij heeft wel degelijk gevoelens. Hij kan ze alleen erg goed verstoppen. ‘Wat doen we dan met haar?’

‘Jij bent politieman’, stelde Burke voor.

‘Ja. Dat heeft tot nog toe niet veel geholpen.’

‘Nu helpt het wel. We doen het zo. ije dumpt haar lijk ergens waar het makkelijk kan worden gevonden. Iemand vindt het, hopelijk erg gauw. Je zorgt dat jij dienst hebt, vannacht en morgen ook. Je zorgt dat je de eerste bent op de plaats van de misdaad. Je identificeert het lichaam en besluit naar haar flat te gaan omdat je toevallig weet dat ze een dochter heeft.’

‘Ja, tot daar volg ik. En dan?’

‘Je gaat alleen naar haar flat. Je zorgt ervoor dat het meisje weet wie je bent en dat ze absoluut niet mag praten, want dat je haar zult doodmaken. En je bent van de politie, dat ziet ze aan je uniform.’

‘Oké. Ze praat dus nooit meer over deze zaak. Omdat ze getraumatiseerd is en bang voor iedereen die een uniform draagt. Wat doen we daarna met haar? Ze moet toch ergens naartoe.’

‘Als er geen familie is, gaat ze naar een tehuis.’

‘En dan?’

‘En dan? Dan niets. Je zorgt ervoor dat de zaak van de moord op Veronica Shea nooit opgehelderd raakt. Kun je dat allemaal onthouden?’

‘Hou je me voor een imbeciel?’

‘Nee’, zei Burke sarcastisch. ‘Na wat je vandaag deed niet, nee.’

Terribeaux keek naar het lijk aan zijn voeten. ‘Jammer toch’, zei hij.

‘Wat?’

‘Een verspilling van een leven. Een knappe, jonge vrouw. Nniets aan te doen. Ik vraag me alleen maar af, Burke...’

‘Wat? Wat vraag je je af?’

‘Wat jij gedaan zou hebben als ik niet tussenbeide was gekomen. Zou je haar dan betaald hebben?’

‘Nee, dat zou ik niet gedaan hebben.’

‘Je had haar ook niet laten gaan, neem ik aan.’

‘Je moet niet nadenken over wat had kunnen zijn, Daniel. Daar betaal ik je niet voor. Concentreer je op wat je te doen staat. Dat is al genoeg voor jou. Moet ik het opschrijven?’

‘Nee’, zei Terribeaux. ‘Ik onthou het wel.’

––––––––

Vandaag

Vrijdag 8 oktober

‘Twintig jaar geleden was dit een natuurgebied’, zei de opzichter, die Rydell heette en al bijna even lang bij het bouwbedrijf werkte, waar ook zijn vader had gewerkt. Hij was al vroeg grijs geworden en hield daarom zijn haar kort. Over zijn jeans en flanellen hemd droeg hij een dikke nylon overall in oranje en zwart. Hij was lang, waardoor de overall niet goed paste, maar het was de grootste maat die het bedrijf ter beschikking had. Liever droeg hij het ding niet, maar als opzichter moest hij het goede voorbeeld geven voor de arbeiders, in verband met veiligheid.

Hij keek even naar de drie middelgrote graafmachines die een eindje verderop aan het werk waren. Twee van de machines waren nieuw, van een Koreaans merk. De derde was oud genoeg om antiek te zijn, maar werd liefdevol onderhouden door de technici. Het team was sinds het begin van de week begonnen met het rooien van de bomen langs de oever van de vijver en met het graven van sleuven voor de funderingen van de villa’s. Er moest voldoende diep gegraven worden, een kwestie van stabiliteit. Het weer was nog mooi, maar ’s morgens werd het al kil. Ze konden waarschijnlijk nog twee maanden werken voor het zou gaan sneeuwen. Tegen die tijd zouden de funderingen klaar zijn en de wegen aangelegd, en was misschien de betonnen structuur van de huizen al gezet. De rest zou afgewerkt worden in de lente.

‘Niemand heeft nog respect voor natuurgebieden’, zei de andere man, die Stanford heette, tien jaar ouder was dan Rydell en die net als de opzichter een kunststof helm droeg met het logo van het bouwbedrijf. Daar hield de vergelijking op. Stanford droeg een pak van donkerbruin ribfluweel met leren stukken op de ellebogen van zijn jasje en zag eruit als een architect. Wat hij ook was. Voor een projectontwikkelaar had hij in het voorjaar deze site opgemeten en had hij de plannen getekend voor twaalf huizen die hier, hoe afgelegen ook, zouden wachten op vermogende klanten die graag rustig woonden. Je kon nog op heel wat plaatsen op Prince Edward Island rustig wonen, maar dit was toch wel een interessante locatie, ook al moest het natuurgebied er gedeeltelijk aan geloven. Stanford, die van het eiland afkomstig was en er altijd had gewoond, vond dat jammer, maar hij verdiende wel goed zijn brood met het volbouwen van idyllische plekjes zoals deze. Het was niet zijn schuld, maar die van de overheid, die toestond dat er sowieso gebouwd werd. Dat smoorde afdoende alle mogelijke voorbehoud dat hij kon maken.

‘Waar komt die weg eigenlijk?’ vroeg Rydell, die op het plan keek en ontdekte dat hij alleen een kaart had waarop de huizen stonden ingetekend, niet de voorziene werken in de omgeving. Ze moesten ook nog de toegangsweg aanleggen, en dat zouden ze eerst doen, dan konden de vrachtwagens makkelijker door. Nu waren er alleen een aarden weg en een pad, dat ze verbreed hadden zodat de graafmachines afgeleverd konden worden. Die graafmachines kwamen overal, maar voor de vrachtwagens met het beton voor het bouwen van de huizen hadden ze een verharde weg nodig. Een weg van asfalt, stevige fundamenten, betonnen randen, de hele zwik.

‘De weg leidt vanuit het oosten hiernaartoe’, wees Stanford. ‘Het is niet ver. Een mijl, hooguit. We verpesten maar een klein deel van het bos. Het valt nogal mee.’ Het verbaasde hem dat er geen actievoerders opdoken. Dat hadden ze drie maanden geleden op een andere plek waar zijn bedrijf bouwde wél gedaan. Een honderdtal jongelui, het gebruikelijke zootje alternatievelingen en derdegeneratiehippies. Er was politie bij te pas gekomen, zoals altijd onderbemand. Er waren ook nog problemen geweest met de lokale overheid en met de verzekeringsmaatschappij. Hier, op deze plek, probeerde de projectontwikkelaar iets discreter te zijn en al die ongewenste aandacht te vermijden.

‘Waarom bouwen ze niet op die aardappelvelden? Daar hebben ze er genoeg van?’ vroeg Rydell.

‘Het boerensyndicaat zou dat niet toestaan. Zo neem je die mensen hun bestaan af. Wil je dertig tractoren die ons de toegang beletten? En boze boeren met rieken en jachtgeweren?’

Rydell grinnikte. ‘Dan liever hypothetische groene jongens. En meisjes. Die lijken me minder gevaarlijk dan een boer met een jachtgeweer.’ Hij dacht aan zijn dochter, die zich niet altijd kon vinden in wat haar vader deed. Nou, dacht hij, wij wonen ook in een huis op het platteland. En ze leefden goed vanwege zijn job. De vooruitgang hield je niet tegen. Zijn dochter dacht daar anders over: de vooruitgang maakte ons allemaal kapot, dat was haar dogma. Tot op zekere hoogte kon hij haar begrijpen. Niet alle moderne dingen die het eiland de voorbije jaren hadden overspoeld, waren aangenaam geweest. De jeugd had gelukkig nog idealen. Hij was daar blij om, ook al leidde dat weleens tot discussies ten huize Rydell. Hij veronderstelde dat het bij Stanford ook gebeurde. Al wist hij niet of de architect kinderen had.

Hij richtte zijn hoofd op. Er was plotseling iets aan de hand. Hij merkte het meteen wanneer er iets veranderde in de omgeving. Niet dat er een ongewoon geluid was. Er was geen geluid. De drie graafmachines stonden stil. Hij keek die richting uit. De mannen stonden daar samengetroept, alsof ze plots iets beters te doen hadden dan te werken.

‘Wat is er aan de hand?’ vroeg Stanford, die zijn blik volgde. ‘Waarom stoppen ze met graven? Toch geen staking? Dat kunnen we nu echt niet hebben.’

Een staking zou te gek zijn. Rydell hoopte van niet. Hij wilde geen achterstand op zijn werven. De bazen moesten de sociale problemen maar oplossen. Daar betaalden ze hem niet voor.

Hij zette koers in de richting waar de graafmachines halt hadden gehouden. Stanford volgde hem. Een van de arbeiders zag hen naderen. Hij zwaaide. De twee mannen stapten naar de voorkant van de ene graafmachine. Ze keken in de gleuf die de machine had gemaakt.

‘Shit’, zei Rydell.

Dit was erger dan een staking.

Dit was een probleem dat hij niet kon oplossen. Een probleem dat de werkzaamheden een hele tijd zou ophouden. Iets waar hij niet op had gerekend. Hij zou meteen de baas bellen. En de politie. Nee, hij zou eerst de politie bellen.

Onderaan in de gleuf lagen de oude maar herkenbare resten van een menselijk skelet.

❖❖

Die namiddag lagen de werken nog altijd stil. De arbeiders zaten in de buurt en rookten een sigaret, terwijl één team aan de andere kant van de werf sleuven was beginnen te graven, nadat de politiechef daar toestemming voor gegeven had. In de gleuf stonden een man en een vrouw, beiden in een witte overall met kap, blauwe kunststof schoenen en handschoenen, met in hun buurt een half dozijn tassen en stalen koffertjes met de meest uiteenlopende spullen erin. Stephen Cummings, de lokale politiechef, stond aan de rand van de gleuf met zijn armen voor zijn borst. Hij droeg een jeans en een houthakkershemd en geen wapen, en je wist alleen dat hij politiechef was vanwege de badge die over zijn broeksriem hing. En misschien zag je het ook aan de manier waarop hij keek. Hij keek niet echt tevreden. Hij had een hele tijd moeten wachten tot dokter Christina Sedenson zich had kunnen vrijmaken uit het ziekenhuis van Charlottetown en het hele eind hiernaartoe was komen rijden, samen met een van haar assistenten. Voor ze arriveerde, werd hij niet verondersteld iets met het lijk te doen, en dus konden de arbeiders ook niet voortwerken.

‘Dokter, wat kunt u al zeggen?’ vroeg Cummings, die tegen de zestig was en niet voor het eerst een lijk zag, vergaan of niet. Persoonlijk – als het dan toch over een lijk ging – had hij ze liever oud dan vers, want de oude stonken minder dan de nieuwe. Maar dat was een persoonlijke mening die hij helemaal voor zichzelf hield.

Dokter Sedenson, een aantrekkelijke kleine blonde vrouw, keek op. ‘Hij is al een hele tijd dood, chief’, zei ze. ‘Decennia zelfs. Er is niet veel van over, en ook van zijn kleren en eigendommen niet.’

‘Kunt u al vaststellen of het moord was?’

Sedenson grijnsde onder de kap van het pak. ‘Hij is hier niet toevallig terechtgekomen, chief. Evenmin is hij gestorven van ouderdom en hier door liefhebbende familieleden begraven. De schedel is verbrijzeld, dat kan ik u al zeggen. Ik hou het dus bij moord. Maar voor details is het wat te vroeg.’

‘Hoelang duurt het voordat u hem kunt identificeren?’

Sedenson trok een gezicht. ‘In deze toestand? Dat kan ik alleen aan de hand van zijn gebit, en dan moeten we nog geluk hebben. Als hij nooit bij een tandarts is geweest, of als nooit een tandarts zijn gegevens bijhield, is het nutteloos zoeken. De rest is zinloos. DNA-stalen waren er twintig of dertig jaren geleden nog niet, en uiteraard heeft hij geen vingerafdrukken meer.’

Cummings blies. Dat kwam niet noodzakelijk slecht uit. Een moord van twintig of dertig jaren geleden, dat ging hij niet meer onderzoeken. En als niemand te weten kon komen wie de man was, zou het dossier nog sneller gesloten kunnen worden. Hij hield er niet van om achter spoken aan te jagen. Nee, meneer, dat zou hij niet doen als het aan hem lag.

Dokter Sedenson richtte zich helemaal op. Ze had te lang voorovergebogen gestaan, en dat voelde ze in haar onderrug. ‘We nemen hem mee voor verder onderzoek, chief. We steken hem in een lijkenzak. Daarna mag hier voortgewerkt worden. Of wilt u de hele buurt uitkammen, op zoek naar een wapen of zo?’

‘Dat zal niet nodig zijn, dokter’, zei Cummings. ‘Na zo’n lange tijd is er niets meer te vinden. Als ze hier niet waren gaan graven, zou hij nooit gevonden zijn. Misschien is er ook niemand geweest die hem miste.’

‘U zou de archieven kunnen nakijken’, suggereerde Sedenson, terwijl ze de opgevouwen lijkenzak pakte. Ze rolde hem open naast het skelet. ‘Als ik u een meer precieze datum van overlijden geef, zou u misschien kunnen nagaan of er toen mensen verdwenen, hier in de buurt.’

‘Hij kan van overal komen, dokter. Het hoeft geen man van de streek te zijn.’

‘Wie zei u dat het een man is, chief?’ vroeg Sedenson. Ze bukte zich opnieuw en met de hulp van haar assistent slaagde ze erin het skelet in de openliggende zak te krijgen. Vervolgens ritste ze de zak dicht. ‘Wel?’

‘Ik weet het niet’, zei Sedenson. ‘Ik dacht dat u over hem en hij sprak.’

‘Een gewoonte’, zei Sedenson. ‘Het is inderdaad een man.Wilt u de details?’

‘Kan geen kwaad’, zei Cummings.

Maar Sedenson had al begrepen dat de chief niet van plan was een ernstig onderzoek te beginnen. Ach, ze zou Arletta Browning van de RCMP in Charlottetown aanspreken. Misschien misten ze daar iemand, ook al was dat twintig jaren geleden. Een mens hoorde niet zonder meer te verdwijnen om dan een paar decennia later op te duiken, bij wijze van curiosum.

Zaterdag 9 oktober

Madeleine Burke keek snel in de koelkast om te zien of er nog genoeg bier was. Ze merkte tot haar genoegen dat de cateraar uitstekend zijn werk deed: de koelkast zat nog altijd vol groene flesjes van het soort bier dat haar man Edgar het liefste dronk, en dat hij dan ook altijd zijn gasten aanbood. Bij wijze van grapje zei hij dat hij aandelen in die brouwerij had. De diensters zorgden er voor dat ze de koudste flesjes ronddroegen – geen gedoe met glazen –, zodat iedereen tevreden was. Het was geen zomer meer, maar mannen dronken hun bier nu eenmaal graag ijskoud. Zelf dronk Madeleine bij deze gelegenheid alleen witte wijn, die minstens even koud moest zijn als het bier, en waarvan ze zes flessen in een grote ijsemmer had laten zetten. Ze keek ook even naar de lucht. Het was geen hoogzomer meer, maar het weer zaten even mee en een lauwe luchtstroom kwam de hele dag lang van het zuidwesten.

Ze wierp ook snel een blik op de hapjes die rondgedragen werden. Ze moest opnieuw toegeven dat de professionele hulp zijn geld waard was. De hapjes waren allemaal even lekker: kleine broodjes met allerlei salades, warme oriëntaalse hapjes en kleine hotdogs. Niemand had reden om te klagen over de gastvrijheid van het gezin Burke. En natuurlijk was zij goed in het organiseren van feestjes. Daar had ze meer dan genoeg ervaring mee. Ze was een perfecte gastvrouw, zo zag ze zichzelf toch. Edgar liet dat soort dingen dan ook helemaal aan haar over. Hij was per slot van rekening met pensioen, zoals hij dat noemde, wat inhield dat hij zelf niets meer hoefde te organiseren bij gelegenheden als deze. Hij hield zich voor dat hij kon achteroverleunen en genieten.

Madeleine wist wel beter: in zijn branche zou Edgar nooit met pensioen gaan en zou hij nooit ophouden met dingen te organiseren, maar dan op plaatsen en op manieren die minder openbaar waren dan dit feestje. En die beter het daglicht niet zagen.

Ze had dus ruim genoeg te doen met te controleren of iedereen zijn werk deed – op haar verjaardag dan nog. Daar ging dit feestje om, haar verjaardag. Maar in werkelijkheid was het feestje een onderdeel van de verkiezingscampagne van Edgar. Burgemeester van Charlottetown, daar was het uiteindelijk om te doen. Hij had zich kandidaat gesteld voor het burgemeesterschap. Waarom niet? Waarom zou ik dat niet doen, zei hij. Dus ging hij ervoor. En die verkiezing kwam snel dichterbij. Zaterdag 23 oktober was de grote dag. Nog twee weken.

Ze keek op, naar het raam boven de open dubbele deur van de villa. Edgar liet op zich wachten. Dat deed hij nou altijd, en het ergerde haar. Hij moest snel nog wat dingen regelen, had hij gezegd , en dat zou niet lang duren. Maar ondertussen waren de meeste gasten er al en hij was nog niet opgedaagd. Die gasten kenden hem echter goed genoeg om alles van zijn gewoonten af te weten, en niemand nam aanstoot aan zijn afwezigheid. Haar invloed op zijn gewoonten was, ook na al die jaren huwelijk, niet groot genoeg, dus liet ze begaan.

‘Zeg je echtgenoot dat hij zich gauw moet vertonen’, zei een man die passeerde, biertje in de ene en een hotdog in de andere hand, grijnzend. ‘Dan weten we tenminste of hij nog altijd op zijn foto lijkt.’

‘Zal gebeuren, Jim’, zei Madeleine met een verontschuldigende glimlach. Het was haar meest natuurlijke glimlach. Ze moest echter nog wat oefenen, zeker als ze aanspraak wilde maken op de officieuze titel van first lady van Charlottetown. Dan zou ze vaker die professionele maar gemeende glimlach nodig hebben. Ze wist niet helemaal waarom Edgar het deed, al dat gedoe met die verkiezingen, maar zíj deed het omdat ze hier op het eiland niet in de vergetelheid terecht wilde komen. Ze wilde geen anonieme inwoner van een provinciestadje zijn, de vrouw van een schimmige zakenman die haar dagen doorbracht naast het verwarmde binnenzwembad met een tijdschrift in de hand. En dat in de kleinste provincie van Canada dan nog. Prince Edward Island, een stukje land in de zee waar de aardappelen goed groeiden in de overwegend rode grond en waar de toeristen uit Boston of Montreal de zomer kwamen doorbrengen. Het was beter dan Labrador, bijvoorbeeld, maar het bleef een door God vergeten uithoek. Aardappelen en toeristen, meer leken ze hier op het eiland niet te kennen. Dat was natuurlijk niet waar, maar dat waren de vooroordelen in de rest van Canada. Ze hadden vrienden in die rest van Canada, en die haalden hun neus op voor haar nieuwe verblijf. Dat moest anders. Het zou dus een goed idee zijn als Edgar burgemeester werd.

Niet dat ze Edgar veel kans gaf. Toch niet om burgemeester te worden. Ze wist niet meer waar dat idee vandaan was gekomen. Op een dag kwam hij ermee aanzetten. Burgemeester van Charlottetown worden. Alsof mensen op hem en op zijn reputatie zouden stemmen. Het was waanzin, iets wat een man op zijn leeftijd alleen maar deed omdat hij een midlifecrisis had. In plaats van een motorfiets te kopen en een jonge minnares te nemen. Misschien had hij een jonge minnares – maar dat zou ze geweten hebben. Het was veiliger voor hem om zich op dit politieke proces te gooien, en dat wist hij. Veiliger tegenover haar. Dat van die minnares zou wat haar betrof heel snel op revanche uitlopen. Maar tegen zijn plannen om kandidaat voor de sjerp te zijn kon ze niet veel inbrengen.

Dus speelde ze de rol die hij voor haar uitgekozen had. Die van aspirant-first lady.

Uit haar ooghoek zag ze dat hij eindelijk aangekomen was. Hij stapte het terras op en keek om zich heen, alsof hij op zoek was naar iemand in het bijzonder. Hij kwam naar haar toe en nam haar handen vast. ‘Zo,’ zei hij, ‘dat varkentje is ook gewassen.’

‘Moest het hoognodig vandaag nog gewassen worden?’ vroeg ze, zonder beschuldigend te klinken.

‘Sommige varkentjes kunnen geweldig moeilijk doen als je ze niet meteen wast’, zei hij. Hij vertelde haar zelden iets over wat hij deed. Ze wist zo ongeveer wat hij in Montreal deed, en dat stoorde haar niet want ze was zelf opgegroeid in kringen van mensen die altijd zakendeden in de schaduw van de samenleving. Hier in Charlottetown waren er ook altijd van die ongure figuren in zijn buurt, die haar bekeken alsof ze van een andere planeet kwam. Verder wilde ze daar niets mee te maken hebben. Dus concentreerde ze zich op haar openbare taken, zoals geld weggeven aan goede doelen, kinderen knuffelen, haar foto laten nemen voor de lokale krant, dat soort dingen. Dat was wat ze ook in Montreal had gedaan toen ze daar woonden, en waar ze goed in was. Ik ben daar nog altijd goed in, dacht ze. Maar in Montreal was ze binnen de societywereld een bescheiden figuur geweest. Ze werd er niet echt aanvaard door het soort mensen met wie ze zich wilde associëren. Dat zou hier anders worden, hoopte ze.