Amarillo en alles daarna

Robert Hunter

Amarillo en alles daarna

Roadtrip - novelle

Verschijningsdatum: 27 februari 2022

© 2022 Robert Hunter

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510737

NUR-code: 301

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Deel één

Het was een verzengend hete dag in de woestijn net buiten Amarillo. Route 66 strekte zich uit als een zwartgeblakerde lavastroom die zich een weg baande naar de beschaving, maar we gingen nergens heen.

Ondanks alle kilometers die ik dat jaar door Amerika had gereisd – 262.529 kilometer om precies te zijn – had ik mezelf nog nooit zo opgebrand en gebroken gevoeld als op dat moment.

‘Fuck de muziekindustrie,’ zei ik tegen mijn gitarist toen hij ons naar de kant van de stoffige snelweg stuurde.

Mijn camper stemde in met een gefrustreerd gesis, dat onder de motorkap vandaan kwam.

Wie kan het hem kwalijk nemen?

We waren allemaal op weg naar een inzinking.

Ik sprong uit de wagen, belandde in een stofwolk en vervloekte het universum voor mijn gebrek aan levenslust. Ik had iedereen uitgedaagd om me tegen te houden toen ik aan de tour begon, in de overtuiging dat ik het lot aan mijn kant had. Nu was het duidelijk dat ik de signalen verkeerd had begrepen toen ik mijn ‘normale’ baan had opgegeven om een rockster te worden, een carrière die in werkelijkheid veel minder glamoureus bleek te zijn dan wat mijn Instagram, of die van iemand anders, je deed vermoeden.

In feite was het één doffe ellende.

‘Ik had naar mijn moeder moeten luisteren,’ zei ik tegen Slayder toen hij uit de cockpit klom en de motorkap opendeed om de schade te bekijken.

‘Er is geen pot met goud aan het eind van de regenboog,’ vertelde ze me al vanaf mijn geboorte.

‘We moeten gewoon even afkoelen,’ zei mijn gitarist.

Nam hij me in de zeik?

‘Afkoelen?’ schreeuwde ik terug.

We waren gestrand in fucking Texas; er was geen bereik, geen bier, en geen duidelijke reden om te geloven dat iemand ook maar een beetje geïnteresseerd zou zijn in het uitbrengen van onze muziek.

Dat zei ik hem ook precies zo.

‘Kijk om je heen!’ schreeuwde ik. ‘We staan op de drempel van de hel, alleen daar is het heter!’

Slayder bekeek het dorre gebied en liep toen naar een van de opslagruimten van de camper.

‘Hoeveel staten hebben we gehad?’ vroeg hij terwijl hij hem openmaakte.

‘Te veel,’ antwoordde ik.

Hij lachte terwijl hij aan het rommelen was en zei dat hij dacht dat het er tweeënveertig waren. Acht verwijderd van het schrijven van geschiedenis.

Ik huiverde bij de gedachte aan hoeveel shows dat waren. Het leek wel of we in elk koffiehuis met een geluidsinstallatie hadden gespeeld, van Anchorage tot Albuquerque, en zelfs in een paar die dat niet hadden. We gaven ons altijd 100%. De grootte van het podium deed er niet toe. We betaalden onze tol op de weg om het te maken, riskeerden lijf en leden en een leven lang aan spaargeld, allemaal om liedjes te spelen voor de achterkant van de telefoons van de toeschouwers.

Het was een wonder dat ik niet suïcidaal was.

‘God helpe de volgende die je vraagt om ‘Wonderwall’ te zingen,’ grapte Slayder.

‘Weet je, een of andere klootzak zei online dat mijn muziek kanker was en dat ik zelfmoord moest plegen,’ zei ik.

Dat was nog niks vergeleken bij wat anderen hadden gezegd.

‘Fuck die mensen!’ was het antwoord van Slayder, terwijl hij trots een lang vergeten krat warm bier tevoorschijn haalde.