Blauwe Sneeuw

Nellie Mandel

Misdaadroman

BLAUWE SNEEUW

Eerste druk: 15 mei 2022

© 2022 Nellie Mandel

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510744

NUR 330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

––––––––

Dit verhaal is verzonnen. Alle namen, personen, plaatsen en gebeurtenissen zijn producten van de verbeelding van de schrijver. Personages geven niet noodzakelijk de mening van de auteur weer. Dit fictieve Prince Edward Island is geen afspiegeling van de realiteit aldaar.

DEEL EEN

-—Dag een—-

1

Agent Vargas kreeg het portier van de Toyota-terreinwagen maar met moeite open. De wind en de regen spanden tegen hem samen. Hij wist dat hij er beter aan deed gewoon terug naar kantoor te rijden en daar het einde van de storm af te wachten, in plaats van hier de natuur uit te dagen tot een strijd die hij ongetwijfeld zou verliezen. De januaristormen waren meestal kwaadaardig genoeg en het zag ernaar uit dat het weer nog erger ging worden. Een koudefront kwam eraan. Dan ging de storm allicht liggen, maar er kwam sneeuw. Heel wat sneeuw. Daar keek Vargas niet naar uit. Hij hield niet van sneeuw. Verdomd dat hij er een hekel aan had, wat natuurlijk sneu was voor iemand die in Canada woonde. Had hij maar op de Bahama’s moeten gaan hokken, bijvoorbeeld. Maar dit waren de Bahama’s niet. Dit was Canada, en Prince Edward Island dan nog. Hier kwam er elke winter sneeuw. Eerst de stormen en dan de kou.

Aan de andere kant van de Toyota had korporaal Baudrillard evenveel moeite met zijn portier. De korporaal had de kap van zijn anorak stevig over zijn hoofd getrokken, net als Vargas, en beiden zagen ze eruit als blauwe Michelinmannetjes, klaar voor een wat tegenzittende reclamecampagne. Ze droegen elk ook een waterdichte overbroek en handschoenen. Maar nat werd je toch, wist Vargas uit ervaring. Met dit weer werd je altijd nat, wat voor kleren je ook droeg. De regen drong gewoon overal door.

Het kantoor, met de verwarming op de hoogste stand, een kop koffie voor hem op de tafel en een doos met donuts direct in de buurt – dat was een betere optie geweest. Zo konden ze de dag best doorbrengen. Vandaag echter had een telefoontje anders beschikt. Een dringend telefoontje. Dat soort rottelefoontjes waardoor je tegen je zin naar buiten moest.

‘Zie jij iets?’ riep Baudrillard naar Vargas.

Vargas schudde het hoofd, besefte dan dan de korporaal dat gebaar niet kon zien, en riep terug: ‘Geen steek. Gewoon niks.’

De eigenaar van de Twin Shores-camping, net ten westen van Lower Darnley, had hen gebeld omdat een schip met de hoge vloed aan de grond zou zijn gelopen, op de East Shore. Waarom hij met dit weer buiten rondliep, zei de man niet. Dat was zijn probleem. Vargas wilde het ook niet weten. Misschien wilde hij zich ervan vergewissen dat zijn trailers nog niet weggeblazen waren. Het ging erom dat er wat aan de hand was en dat Vargas en de korporaal elke hoop op een rustige en droge dag meteen lieten varen. De oproep negeren konden ze niet, want die was geregistreerd. Storm of niet, ze moesten eropuit. Klotejob, toch?

‘Waar zei hij dat hij die boot had gezien?’ riep Baudrillard.

Ze stonden met de Toyota op de duinweg. Achter hen lagen nog meer duinen en daarachter waren een bos en de camping ernaast, allemaal zo goed als onzichtbaar vanwege de regenvlagen. In de andere richting, voor hen uit, lag ergens de zee, die ze niet konden zien en evenmin horen. Hoe vonden ze op die manier en met dat beperkte zicht een gestrand vaartuig? Hoe had de lokale man dat ding gezien?

Plots draaide de wind en de regen stokte, alsof een wolk plaatsmaakte voor een andere die geen water meedroeg. Precies dat was waarschijnlijk al eerder gebeurd. Baudrillard wees. ‘Daar ligt iets’, zei hij.

Vargas keek in de richting die de korporaal aanwees. Hij zag een onduidelijke vorm op het brede, vlakke strand liggen. Waarschijnlijk nog grotendeels in het water. Een schip? Veeleer een kleinere boot. Een vissersboot misschien?

Na het telefoontje van de campinguitbater hadden ze meteen ook de kustwacht verwittigd, maar die was nog nergens te bekennen. Die jongens zouden geen van hun eigen boten uitsturen, niet met dit weer, en zeker geen helikopter. Dat deden ze niet als het alleen maar ging om een waarschijnlijke waarneming van een gestrand vaartuig. Als er een noodsignaal van een vaartuig op zee binnenkwam, dan wilden ze wel uitrukken, hoewel niet van harte met dit weer. Dit weer hield iedereen gevangen. Hooguit stuurden ze een paar voertuigen langs de kust om uit te kijken.

‘We kunnen...’ riep Baudrillard.

“Wat?’ vroeg Vargas.

De korporaal maakte een gebaar naar het strand. ‘Met de auto naar beneden’, zei hij.

Hij bedoelde daarmee dat ze van het pad langs de duinen naar het strand konden rijden. Dat zou wel lukken, schatte Vargas in, tenminste als ze niet vastraakten in het natte zand.

‘Oké’, riep hij terug, en hij klom weer achter het stuur. Baudrillard dook eveneens in de cabine van de terreinwagen en trok het portier dicht. Vargas had de motor laten lopen en zette nu de ventilator wat harder omdat de voorruit aandampte. Dan reed hij voorzichtig van de weg af en langs de duin naar beneden.

Er groeide genoeg gras op de duinen om het zand op zijn plaats te houden. Dat gras was daar de voorbije tien jaren aangeplant door de overheid, om de duinen intact te houden. Toeristen mochten hier ongehinderd rondlopen, wat ze tijdens de lente en de zomer ook deden, maar zij waren niet het probleem. De winden die vanuit de oceaan kwamen daarentegen bedreigden deze duinen al sinds dertig of veertig jaar. Er met een zware terreinwagen overheen rijden was ook al niet goed. Normaliter moesten voertuigen zich op de weg houden, maar politie en kustwacht moesten soms van de nood een deugd maken. Precies wat agent Vargas nu ook deed.

Hij stuurde de Toyota in de richting van de vage vlek die waarschijnlijk een gestrand vaartuig was. Welke gek, zo vroeg hij zich af, ging met dit weer de zee op? Plaatselijke mensen wisten alles af van de kracht van het water in dit seizoen. Ze wisten dat er stormen waren en dat je de natuur niet uitdaagde. Toeristen dan? In januari? Dat was onwaarschijnlijk. Het toeristische seizoen was al lang voorbij en het volgende was nog niet begonnen.

De situatie werd nog onwaarschijnlijker naarmate ze dichter bij het gestrande vaartuig kwamen.

‘Het is een trawler’, zei Baudrillard verbaasd.

‘Een godverdomd wrak’, zei Vargas, die zelfs met dit weer de beklagenswaardige staat van het vaartuig opmerkte. Het was een verdomd wrak. Waren ze daarvoor hiernaartoe gekomen, in dit weer? Omdat er een wrak was aangespoeld? Nou ja, een vaartuig in slechte staat, alleszins.

‘Niet te dichtbij’, zei de korporaal. ‘Het is net vloed geweest. Ik wil niet dat we vast komen te zitten.’

‘Ik let wel op’, zei Vargas. Maar hij stopte de Toyota op vijftig meter van het vaartuig. Hij zette de motor af. Ze zouden de rest van de afstand te voet moeten afleggen. Dat was niet naar zijn zin. Hij werd ziek van dit weer. Letterlijk ook. Hij keek naar de korporaal, die evenmin zin had om uit te stappen.

Baudrillard keek Vargas aan en zuchtte. Dan pakte hij de microfoon van de radio en riep de kustwacht op. Als enige antwoord kreeg hij ruis. ‘Verdomde radio’, zei hij. Het probleem lag natuurlijk niet bij de radio.

‘Maakt niks uit’, zei Vargas. ‘Ze komen heus wel. Binnen een uur of zo, als die regen wat mindert.’

‘Jaja’, zei Baudrillard. ‘Wat doen wij ondertussen? Blijven we hier op onze handen zitten?’

Vargas keek naar de boot. ‘Misschien zijn er overlevenden.’

‘Dan stonden ze ons op te wachten’, zei Baudrillard.

Vargas duwde het portier open. ‘Het regent niet zo hard meer. Kom, korporaal. We gaan een kijkje nemen.’

Baudrillard schudde het hoofd, deed het portier aan zijn kant open en stapte uit. Hij volgde Vargas naar de boot, die onder een hoek van vijfenveertig graden op het strand lag, driekwart met zijn romp in het ondiepe water.

‘Kan er geen van hier zijn’, zei Vargas.

Baudrillard reikte hem een zaklantaarn aan en richtte de andere op de boot. ‘Geel en blauw? Dat is er een van Druillet, in Stanhope.’

‘Druillet vaart al zeven jaar niet meer’, zei Vargas.

Baudrillard negeerde de opmerking. Hij liet zijn lichtstraal over de romp spelen. ‘Misschien losgeslagen en op drift geraakt. Wie wil er met zo’n aftandse tobbe varen? Met dit weer?’

‘Hoi, aan boord!’ riep Vargas in de richting van de boot. ‘Hoi, politie!’

Er kwam geen reactie.

‘Leeg’, concludeerde Baudrillard.

‘Ik vertrouw dit niet, korporaal’, zei Vargas. ‘Ik vertrouw dit helemaal niet. Ik wil aan boord gaan en een kijkje nemen.’

‘Je bent gek. Zo dadelijk kantelt het hele ding.’

Vargas schudde het hoofd. ‘Hij ligt stabiel genoeg. De storm neemt af. Misschien zijn er gewonden.’

Baudrillard haalde de schouders op. ‘Doe wat je niet laten kunt. Maar misschien wacht je beter tot de kustwacht hier is.’

‘Wanneer zal dat zijn? Over een uur? Je bent optimistisch.’

Baudrillard antwoordde niet.

‘Nou?’ zei Vargas. ‘Wat wordt het?’

‘Ik zei het al, doe wat je niet laten kunt. Maar wees voorzichtig. Ik wil geen ongelukken.’

Vargas knikte. Hij liep naar de zijkant van de boot, waar de reling het laagst hing. ‘Ik heb een zetje nodig’, zei hij.

Baudrillard, verkild en nat, zuchtte. Vargas woog twintig kilo minder dan hij, dus dat was het probleem niet. Maar Vargas was de uitslover. Altijd al geweest. Nu wilde hij aan boord van een gestrande boot, een wrak. Maar hij gaf de agent zijn zin en bood hem een handje om tegen de romp op te klimmen. Dan stapte hij achteruit en scheen met zijn zaklamp naar de bovenbouw. ‘Let wel op, wil je.’

‘Oké’, zei Vargas.

De agent zette zijn voeten zorgvuldig neer tegen het schuine dek en voelde zich een moment lang belachelijk. Hij moest zich langs de stuurhut omhoogtrekken en met zijn voeten afzetten tegen het dek. De stuurhut was leeg. De ramen waren gebroken en hij vermeed de scherpe splinters van glas en hout. Nieuwe boten hadden veiligheidsglas, maar deze niet. Aan de andere kant van de cabine stond de deur open, plat tegen de romp geduwd en daar vastgemaakt.

Vargas schoof tegen de wand van de bovenbouw naar de achterzijde van het vaartuig. Hij kwam een tweede deur tegen, probeerde die open te trekken, maar dat lukte niet. Hij keek door de patrijspoort. Binnen was er een storm gepasseerd: de inboedel van de kajuit was gereduceerd tot gebroken stukken triplex. Er was geen levende ziel te bekennen. Baudrillard had gelijk. Dit was een spookschip, al lang niet meer in gebruik. Er was niemand aan boord.

Hij draaide zich om en schoof terug naar de voorzijde. Daar keek hij uit over het voordek. Hij kende niet veel van boten en schepen, maar hij vermoedde dat het grote stalen luik op het voordek naar het ruim leidde. Waarschijnlijk ging daar de vis in om meteen opgeslagen te worden in een koelruimte of wat dan ook. Vargas was niet zo dol op vis. Gebakken op zijn bord, dat kon nog net. Maar verse vis trok hem niet zo aan. Verdomde stank uit zijn jeugd.

Hij wilde net terug langs de voorkant van de stuurhut naar de reling toe, toen hij zich bedacht. Waarom hij dat deed wist hij niet. Werd hij er later naar gevraagd, dan weet hij het aan een zesde zintuig, hoewel hij wist dat dit onzin was. Er bestond niet zoiets als een zesde zintuig. Maar hij was al een hele tijd politieman en wist dat hij elke ingeving moest volgen.

Hij kroop over het schuine dek in de richting van het stalen luik. Dat kruipen ging niet zo makkelijk. Het dek was glad en nat. Er waren echter genoeg obstakels waaraan hij een houvast vond.

Het stalen luik was aangetast door het zeezout en zag eruit alsof het jaar na jaar overdekt was geweest met steeds nieuwe lagen verf die de roest moesten maskeren. Dat was niet langer meer het geval: de roest zat nu overal. Niemand deed daar nog wat aan.

Varges vroeg zich af hoe hij het luik open kreeg. Het was te groot en te zwaar om op te tillen. Dat lukte hem nooit.

‘Vargas!’ riep Baudrillard. ‘Is alles in orde?’

‘Ja!’ riep Vargas terug. ‘Een momentje nog.’

Hij bekeek het luik van dichtbij. Het lag niet zomaar op het gat, maar was zo gecontrueerd dat het over een rail liep en kon openschuiven. De vraag was: hoe kreeg hij het luik zover dat het ging schuiven?

Tegen een van de ventilatieschachten lagen enkele metalen staven. Hij pakte er een op en bewoog zich weer naar het luik. Daar duwde hij het uiteinde van de staaf tussen het luik en de zijkant van het gat, waar er net voldoende ruimte was. De staaf werkte als een hefboom. Maar verder dan tien centimeter ging het luik niet open. Verder werkte de hefboom niet.

Vargas was niet van plan gemakkelijk op te geven. Het was nu helemaal opgehouden met regenen en daar was hij niet rouwig om. De lucht was nog zwaar bewolkt, maar de storm was gaan liggen.

Hij zat neer op het dek en wrong de zolen van zijn schoenen tegen de rand van het luik. Dan duwde hij. De beenspieren zijn de grootste en de krachtigste van het menselijke lichaam. Als het op zwaar werk aankomt, doe je best beroep daarop. Precies wat Vargas nu deed. Het luik maakte bij wijze van protest een krakend en schurend geluid, maar schoof toch verder open. Er ontstond een ruimte van zo’n meter, waarmee Vargas tevreden was. Het gat was duister als de toegang tot de hel.

Vargas kroop op zijn knieën naar het gat en keek over de rand. De stank was niet te harden. Hij hield zijn linkerhand voor zijn neus en mond. Dan pakte hij met de andere hand zijn zaklamp en scheen naar beneden in het ruim.

Het was inderdaad de toegang tot de hel, maar heel anders dan hij die zich had voorgesteld.

2

Arletta Browning, politiechef van Charlottetown, de hoofdstad van Prince Edward Island, keek uit het raam van haar kantoor en probeerde zich te herinneren wat het weerbericht die ochtend was geweest. Ze was door de storm naar het centrum van de stad gereden, maar nu leek het te kalmeren. Wat had de weerman op de radio gezegd? Eerst storm en regen, daarna gaandeweg kouder, temperatuur onder nul tijdens de nacht, en tegen morgen sneeuw. Yep, dacht ze. Precies wat we nodig hebben om ons eraan te herinneren dat het januari is. Een storm en daarna een dikke laag sneeuw die weken blijft liggen. Het betekende dat de politie en de hulpdiensten een hoop werk zouden hebben met gestrande automobilisten en met mensen die door hun eigen stommiteit geïsoleerd waren geraakt en geen brandstof of voedsel hadden. Terwijl er anderen zouden zijn die naar het ziekenhuis moesten of een dokter aan huis krijgen. Dezelfde shit elk jaar.

Ze draaide zich om en zette zich achter haar bureau. Ellie, die de telefooncentrale beheerde en de administratieve eerste linie van het hoofdkantoor verdedigde, had de dossiers op een nette stapel aan de linkerkant van dat bureau gelegd. Arletta was politiechef, maar in de eerste plaats was ze de manager van bijna vijftig medewerkers, zowel politiemensen als burgerpersoneel. Dat aspect van haar werk deed ze nauwgezet, maar nooit enthousiast. Het was voor haar een noodzakelijke last, die haar van het speurwerk afhield.

Ze bekeek het eerste dossier. De evaluaties over het voorbije jaar. Het was januari en het hoofdkwartier van de RCMP dacht nu al aan evaluaties. Het was iets wat ze niet kon uitstellen, want dan maakte ze het zichzelf alleen maar moeilijker. Leuk vond ze het echter niet.

Haar telefoon zoemde. Ze nam op.

‘Sheriff Heinlein aan de lijn, chief’, zei Ellie.

‘Laat maar komen’, zei Arletta. Heinlein was de sheriff van Spring Valley, een van de toeristische trekpleisters van het eiland, gelegen aan de noordelijke kust van het eiland. ‘Wat kan ik voor u doen, sheriff?’

‘Mijn mannen hebben vanmorgen een gestrande boot gevonden in de buurt van Lower Darnley’, zei de sheriff. Arletta kende hem als een man die geen tijd verspilde met lange inleidingen of gekeuvel. Net daarom was hij geliefd bij zijn mensen.

‘Een zaak voor de kustwacht?’

‘Ik denk dat u best hiernaartoe komt, chief’, zei Heinlein.

Arletta hoorde aan zijn stem dat hij dat ook werkelijk meende. Ze kende hem als een nuchtere man, die ruzies tussen bouwvakkers of houthakkers beslechtte door tussen hen in te gaan staan. Een man die toeristen vertelde dat ze niet naakt op het strand konden zonnebaden in de buurt van gezinnen. Maar nu klonk zijn stem kwetsbaar. Er was iets aan de hand en sheriff Heinlein wist daar geen raad mee.

‘Is het alleen maar een boot?’ vroeg ze.

‘Het gaat niet om de boot’, zei hij.

‘Waar gaat het dan wel om?’

‘Om wat we in het ruim van de boot vonden, chief’, zei Heinlein. En nu leek zijn stem helemaal te breken. Misschien was hij zich daarvan niet eens bewust. ‘Het was agent Vargas die daar als eerste... Godverdomd nog aan toe, chief. Vargas is een goede man. Hij heeft zelf ook kinderen. Hij had daar niet hoeven te zijn.’

‘Oké, sheriff. Laten we het rustig aan doen. Wat is er aan de hand, en waarom moet ik helemaal vanuit Charlottetown daarnaartoe komen?’

Even antwoordde hij niet. Misschien, dacht ze, probeert hij de juiste woorden te vinden. Sheriff Heinlein was niet een man van woorden, zeker niet van toespraken. Maar evenmin was hij een man die in paniek raakte of die geen raad meer wist met een situatie.

‘Sheriff?’ vroeg ze.

‘Oké, chief. We hebben bijstand nodig. Uw rechercheteam en de patholoog die voor u werkt. Ik kan het de kustwacht niet vragen. Dit is een politiezaak.’

‘Hebben jullie een lijk gevonden? Aan boord van die boot?’

Ze hoorde een geluid aan de andere kant van de lijn. Het klonk alsof de sheriff een lach smoorde. Of iets dergelijks. Nee, een lach was het in elk geval niet. ‘Een lijk?’ zei hij. ‘O, als het maar één lijk was. Ze lagen in het ruim, chief. Vargas schoof het luik open dat toegang gaf tot het ruim en hij scheen met zijn zaklantaarn naar binnen. Ik weet niet wat ik met hem aan moet. Hij is helemaal... Hij zit hier maar en wil niks meer zeggen.’

‘Hoeveel?’ zei Arletta. Ze besefte dat ze de sheriff moest terugbrengen tot naakte feiten. ‘Hoeveel lijken?’

‘We hebben ze nog niet geteld, chief’, zei Heinlein.

3.

‘Je kunt niet je hele rechercheteam inzetten’, zei Christina Sedenson. ‘Je zult ze de komende dagen en weken voor andere opdrachten nodig hebben.’ Ze zat samen met agent Collins achter in de grote Ford-patrouillewagen. Arletta zat voorin terwijl Brower, de staff sergeant, reed. ‘Ik begrijp niet goed waarom sheriff Heinlein jullie erbij haalt.’

Arletta draaide zich om naar de dokter. ‘De sheriff heeft alleen maar wat agenten die basisopdrachten uit te voeren krijgen en die in de winter ingezet worden voor communicatie met al die afgelegen boerderijen. Dit is iets waar zijn departement niet op voorzien is.’

‘Ik zeg het maar’, zei Sedenson. Ze wist beter dan te argumenteren over de organisatie van de politiediensten op het eiland. Het waren uiteindelijk altijd de politici die voor de fondsen zorgden, en natuurlijk zat daar nu het probleem. Politiewerk was geen grote prioriteit bij de politici van de provincie.

‘We kunnen ons ook geen medisch team veroorloven’, zei Arletta, die nu weer naar de weg keek.

‘En toch heb je mij elke keer nodig, chief’, zei Sedenson. Ze was de enige officiële patholoog van het eiland, een functie die ze uitoefende omdat ze tegelijk ook chirurg was in het ziekenhuis van Charlottetown. Haar patiënten wisten van die dubbele baan. Toch opperde niemand bezwaren tegen een dokter die zowel levenden als doden onderzocht en opensneed. Zo waren de mensen van Prince Edward Island doorgaans niet. Ze waren al blij dat er chirurgen waren op het eiland. En ziekenhuizen.

‘Hoever is het nog?’ vroeg Arletta aan Brower.

‘Een kwartiertje’, zei de sergeant, die hooguit vijftig reed.

Arletta keek naar buiten. De regen van de voorbije dagen had de velden drassig gemaakt. De kale bomen trokken grillige potloodlijnen tegen de hemel. Die hemel had de kleur van oud staal dat te lang aan de natuurelementen was blootgesteld. Het asfalt van de weg siste onder de banden van de patrouillewagen. Er was weinig verkeer. Tijdens de zomer was dat anders. Nu kwamen zelfs de boeren nauwelijks nog buiten. Ze konden daar ook niks zinnigs doen.

Brower vertraagde toen ze een wegwijzer naderden. Die wees naar Darnley. Hij reed een zijweg in, smaller dan de hoofdweg, geflankeerd door oude berken en hier en daar een eik, allemaal skeletten met grijpende armen en handen. Verderop was er een gehucht, nauwelijks meer dan een vijftal huizen en enkele loodsen en silo’s. Mensen waren er niet te bekennen.

Geen van de vier inzittenden leek geneigd tot praatjes over het weer, de familie of de job. Allemaal wisten ze waarvoor ze hier waren en waar ze naartoe gingen. Ze voelden zich niet geroepen om nu al te speculeren over de details van de zaak.

Brower ging nog trager rijden. Ze passeerden enkele straten met vakantiewoningen en daarna een camping waar een twintigtal trailers stonden. Die stonden daar het hele jaar door, maar werden alleen tijdens de lente- en zomermaanden verhuurd. Verderop waren drie terreinwagens van de lokale politie geparkeerd en er was zelfs zwart-gele tape gespannen. Nutteloos, vond Arletta, maar ze zou er geen opmerkingen over maken. Een grote man in een dikke anorak hield de wacht bij de voertuigen en leek het enige levende wezen in de buurt.

‘Ze hebben de grote middelen ingezet’, zei Sedenson.

Arletta draaide haar hoofd om naar de dokter en volgde dan haar blik. Ze had de andere voertuigen niet zien staan: minstens tien terreinwagens en trucks van bosbeheer, regie van visserij, kustwacht en nog meer politie. ‘Shit’, zei ze.

‘Natuurlijk wist de sheriff dat hij het niet alleen af kon’, zei Brower, die halt hield bij de eenzame man. Hij draaide zijn raampje naar beneden. ‘Chief Browning voor sheriff Heinlein’, zei hij.

De politieman knikte en duwde de kap van zijn anorak naar achteren, zodat zijn verweerde kop zichtbaar werd. Hij was niet jong meer, merkte Arletta. Er zat grijs aan zijn slapen en er liepen fijne rode lijntjes over zijn wangen. ‘Laat jullie auto hier staan. Verderop is het te moeilijk, zelfs voor terreinwagens. En we willen niet dat iedereen door de duinen en op het strand gaat rijden.’

Brower knikte en parkeerde de patrouillewagen naast de drie andere voertuigen. Het hele gezelschap stapte uit. Arletta liep naar de lokale politieman toe. ‘Iedereen is al hier’, zei ze.

‘Zal wel nodig zijn’, zei de man. Hij leek niet iemand van veel woorden, net als zijn sheriff. Onder de gegeven omstandigheden hoefde dat ook niet. ‘Daarnaartoe’, wees hij. ‘Volg de tape.’

Er was een soort van pad afgebakend met aan metalen staken gebonden politietape. Dat pad liep eerst omhoog, tussen twee duinen door en verdween dan. Arletta keek om. Sedensen had haar tassen uit de auto gehaald en de beide agenten hielpen die dragen. Ze had geen van haar assistenten bereid gevonden voor deze job en was dus maar alleen gekomen. De dokter keek Arletta aan. Arletta knikte en liep in de richting van het provisorische pad. Het gezelschap stak de duinen over en vandaar hadden ze zicht op het strand. Arletta bleef staan en Sedenson liep bijna tegen haar op.

Er was inderdaad voor versterking gezorgd. Dertig, misschien wel veertig stevig ingepakte figuurtjes zwermden rondom het gestrande vaartuig, dat onder een hoek op het strand lag.

Maar ze was niet blijven staan vanwege de mensen die daar, een eindje verderop, zo druk rondliepen. Wat haar tegenhield waren de in keurige rijen gelegde lijkenzakken.

4

Ze stapten over het strand. Een man maakte zich van de groep los en kwam hen tegemoet. Verderop staakten sommigen hun werk, misschien omdat er niets meer te doen was, misschien omdat ze wachtten op instructies.

Er leek niemand in de buurt om hun instructies te geven.

‘Sheriff Heinlein’, zei Arletta, en ze stak haar hand uit naar de naderende man.

De sheriff greep haar hand stevig vast en begroette de andere nieuwkomers met een korte knik.

‘Hoeveel?’ vroeg Arletta. ‘Weet u het al?’

‘Eenenzestig’, zei Heinlein.

‘Allemaal uit het ruim?’

‘Allemaal.’

Arletta begreep dat ze de informatie uit de sheriff moest sleuren, wilde ze vandaag nog iets zinnigs gedaan krijgen. ‘Kunnen ze geïdentificeerd worden? Zijn ze al lang dood?’

De sheriff keek even naar Sedenson. Waarschijnlijk kende hij de dokter, al was het maar van reputatie. ‘Ze zijn nog maar pas dood, vermoeden we. Waarschijnlijk vannacht. Onderkoeling, sommigen zijn waarschijnlijk verdronken omdat het ruim half onder water stond, een paar hebben snijwonden en breuken. We hebben twee dokters erbij, maar hun conclusies zijn natuurlijk alleen maar...’ – hij keek nog even naar Sedenson – ‘...voorlopig.’

‘De kustwacht?’

‘Geen helikopter en geen schepen, vrees ik. Ze stuurden patrouilles over land en die brachten ook de lijkenzakken mee.’

Arletta knikte. Ze draaide haar hoofd om naar Sedenson. ‘Kun jij aan het werk?’

‘Ik kan alleen maar...’ zei Sedenson. ‘Ik bedoel, ze hebben de plaats delict niet intact gehouden.’

Sheriff Heinlein keek haar fronsend aan. ‘Dat kon ook niet, mevrouwtje’, zei hij. ‘Binnen enkele uren is het donker. Vannacht vriest het en dan komt de sneeuw. Morgen kun je die lichamen niet meer bergen.’

‘Dat begrijpen we, sheriff’, zei Arletta. ‘We zullen de lichamen bekijken en dan meenemen.’

Sedenson keek even naar Arletta, maar zei niets. Arletta begreep die blik. Eenenzestig lichamen. Dat kon het ziekenhuis in Charlottetown niet aan. Ze zouden een commerciële koelruimte moeten huren.

‘Collins,’ zei Arletta, ‘jij assisteert de dokter. Maar je laat het medische onderzoek over aan haar en de andere dokters die hier al zijn.’

‘Oké, chief’, zei de agent, die daar niet rouwig om was. Hij bekeek het medische onderzoek liever op een afstand. In die zin waren alle agenten hetzelfde.

‘Brower,’ zei Arletta, ‘jij vraagt aan Ellie of ze een koelruimte afhuurt, iets industrieels, liefst ergens direct in de buurt van het ziekenhuis. Je vordert ook een grote koeltruck op en laat die hiernaartoe komen. Dan kom je naar het strand.’

Brower knikte en liep terug naar de auto.

Arletta keek sheriff Heinlein aan. ‘Ik ben met u, sheriff’, zei ze.

‘Er valt hier niet veel te beleven’, zei de sheriff, terwijl hij Arletta voorging in de richting van de boot en de lijken. Arletta merkte dat de meeste mensen op het strand geen werk meer hadden. Maar ze waren waarschijnlijk nog nodig als Sedenson al die lichamen vervoerd wilde krijgen.

‘Is de bemanning al gevonden? Maken zij deel uit van de slachtoffers?’

De sheriff keek haar even aan. ‘Het is mensensmokkel, chief’, zei hij.

‘Dat had ik al begrepen. Een transport dat verkeerd is gegaan. Daar heb je weinig verbeelding voor nodig. Geen bemanning?’

‘Nee.’

‘En de slachtoffers?’

Heinlein bleef staan, vlak bij de rijen lijkenzakken. ‘Er zijn kinderen bij, chief’, zei hij. Het klonk niet kwetsbaar of sentimenteel zoals hij het zei. Gewoon een mededeling. Dode kinderen. Maar Arletta wist beter. De sheriff had het hier wel degelijk moeilijk mee. Wie niet? ‘Kinderen, gezinnen, bijna allemaal jonge mensen’, vervolgde de sheriff. ‘Ze hebben alles gedaan om uit het ruim te ontsnappen, maar van binnenuit kun je dat luik niet open krijgen. Er is geen mechanisme...’

‘Hadden ze papieren bij zich?’

‘Nee. Ze hadden kleren mee, maar dat was alles. Duidelijk van plan een nieuw leven op te bouwen.’

‘En geld?’

‘Niks. Geen papieren, geen portefeuilles, geen juwelen, geen geld. Typisch voor dit soort van transporten. Ze laten alles in steek en geven hun laatste geld uit om hiernaartoe te komen.’

‘We kunnen hen dus niet...’

‘Identificeren? Dat wordt moeilijk.’

‘Ik zal foto’s laten maken. Die kunnen we verspreiden via de pers.’

Heinlein keek haar fronsend aan. ‘Heeft dat zin?’

‘Als ze hiernaartoe kwamen zonder geld of wat dan ook, dan lijkt het aannemelijk dat ze hier vrienden of familie hadden die hen zouden opvangen. Of misschien ook niet. Hoe dan ook, als iemand hen herkent kunnen we hen identificeren. Dus geen bemanning?’

‘Nee.’

‘Maar iemand bestuurde toch het schip?’

‘O,’ zei Heinlein, ‘natuurlijk wel. Maar die is ervandoor gegaan. We hebben een frame gevonden waar een reddingsvlot in past, maar dat vlot is weg.’

‘Wat voor soort vlot?’

‘Waarschijnlijk een van die zelfopblazende dingen. De smeerlappen hebben die mensen gewoon in de steek gelaten.’

‘Waarom zouden ze dat gedaan hebben? Zo’n cargo is toch waardevol?’

‘Op voorhand betaald, neem ik aan, chief’, zei Heinlein. ‘Geen centje pijn voor die lui. En het liep waarschijnlijk mis met de boot tijdens de storm.’

‘We zoeken dus naar een reddingsvlot, ergens op deze kust.’

Heinlein zei niets meer.

5

Arletta keek in het ruim. ‘En daar zaten eenenzestig mensen in?’

Heinlein knikte. Ze stonden allebei ongemakkelijk op het gladde, schuine dek. Agent Vargas stond aan de andere kant van het luik, dat nu helemaal verwijderd was. Arletta vroeg zich af wat hij hier nog deed. Was hij niet beter naar huis gestuurd na zijn ontdekking? Dat is wat zij gedaan zou hebben.

‘Verschrikkelijk toch’, zei Heinlein. ‘Je kunt je het niet voorstellen wat die mensen drijft.’

‘Noodzaak’, zei Arletta. Het probleem van de illegale vluchtelingen was niet nieuw. Canada was gastvrij genoeg, maar je kwam er niet zomaar in als je je er wilde vestigen. Het was anderzijds ook een groot land waar je makkelijk kon verdwijnen. Voor iemand die zijn gezin voor oorlog en hongersnood wilde behoeden, was het een ideale bestemming. Er was vrede en doorgaans kon je er een job vinden, ook al had je niet het juiste diploma. Maar je kwam er niet zomaar in. Officieel in elk geval niet.

En toch hebben we plaats genoeg, dacht Arletta. We zijn rijk genoeg. We kunnen vele mensen onthalen. Toch doen we dat niet. Zeker niet als ze anders verpakt zijn dan wij, blanke burgers. Als ze een andere cultuur hebben of een andere god aanbidden.

Ze kwam overeind. De stank die uit het luik kwam deed haar verlangen naar de zoute zeelucht en de sneeuw. Ze keek naar het strand. Sedenson was bezig met een van de lijken. Ze had een kleine digitale camera in de hand. Aan haar voeten stond een meeuwgrijze tas waarin andere hardware zat, waaronder een ipad en een MacBook. Sedenson was beter uitgerust dan de leden van de RCMP.

‘Zijn er foto’s genomen van de plaats delict en van de slachtoffers?’ vroeg Arletta, zich weer tot de sheriff wendend. De sheriff was een man van papier en potlood, niet van computers.

Heinlein knikte. ‘We bezorgen jullie alles wat we hebben. Veel is het niet, maar je zult het ermee moeten doen.’

Ja, dacht Arletta. Het is nu onze zaak. De lokale RCMP houdt hier de handen van af. Mensensmokkelaars en dode immigranten, dat doen ze niet. Dat is iets voor het rechercheteam van de hoofdstad.

Ze klauterde langs de ladder naar het strand en liep naar Sedenson. Die bekeek de foto’s die ze gemaakt had op het schermpje van de camera. ‘Kun je me al iets zeggen?’ vroeg ze.

De dokter duwde met een hand in een lichtblauwe rubberen handschoen een lok blond haar van haar wang weg. Het gebaar leek achteloos en was tegelijk elegant. Zelfs in een besmeurd werkpak zag ze er elegant uit. Ze had geen partner in haar leven. Heel wat mensen vroegen zich af waarom deze aantrekkelijke, professionele vrouw alleen bleef. ‘Ik heb ze nog niet allemaal bekeken, maar wie ik zag zijn jong, waarschijnlijk afkomstig uit landen zoals Afghanistan, Irak, Pakistan. Ondervoed ook. Geen sporen van geweld, toch niet recent.’

Niet recent, dacht Arletta. Maar ze ging daar niet op in. Niet nu. ‘Waaraan denk je?’

‘Waaraan ik denk? Wat bedoel je?’

‘Het hele scenario’, zei Arletta. ‘Wat is hier aan de hand?’

‘Dat is duidelijk genoeg’, zei Sedenson. ‘Smokkelaars willen een groep illegale immigranten aan wal zetten. De storm steekt daar een stokje voor. Schip raakt onklaar, de smokkelaars gaan ervandoor en laten de passagiers aan hun lot over. Boot raakt lek, ijskoud zeewater in het ruim, waarschijnlijk een hele nacht lang rondgedreven. Dat overleeft geen mens. Ze zijn van onderkoeling gestorven, of verdronken.’

‘Kinderen?’

Sedenson haalde diep adem maar zei niets. Haar blik meed die van Arletta.

‘Oké’, zei Arletta. ‘Dit is wat we gaan doen: de lichamen gaan de koeler in, nadat van iedereen een portretfoto is gemaakt en er een dossier is samengesteld met fysieke kenmerken, en een andere foto van de kleren en eventuele bezittingen. Eenenzestig dossiers. Ik zet hier iedereen op die ik kan missen. De pers krijgt alle portretfoto’s, voor nationale verspreiding. Wie dit op zijn geweten heeft, zullen we te pakken krijgen. Ik laat meteen alarm geven voor alle havens, de luchthaven en de Confederation Bridge. Als de bemanning nog op het eiland is, komen ze daar niet vanaf.’

Sedenson keek om zich heen. Ze vermeed de lichamen.

‘Nee,’ zei Arletta, die begreep waar Sedenson aan dacht, ‘daarmee komen ze niet meer tot leven. Maar misschien kunnen we voorkomen dat dit opnieuw gebeurt.’

‘Die illusie heb ik niet, chief’, zei Sedenson. ‘Gaan jullie werkelijk op zoek naar de bemanningsleden die dit op hun geweten hebben?’

‘Dat is de bedoeling’, zei Arletta.

Sedenson keek omhoog, naar de lucht, die steeds zwaarder en donkerder werd. ‘Dat zal niet meevallen’, zei ze. ‘En dan weten jullie niet eens hoe ze eruitzien. Ze lopen zo een ferry op.’

Arletta zag Brower naar haar toekomen. ‘Ik weet het’, zei ze. ‘Maar misschien werkt het weer ook in ons voordeel, omdat ze geen aangepast vervoer hebben.’ Brower kwam bij hen staan. ‘De truck is er, chief’, zei hij. ‘En Ellie heeft een vriesruimte gevonden.’ Hij zei niets over de kosten. Dat was een zorg voor later. Een zorg voor Arletta. Die het daarna aan Burke mocht uitleggen.

‘Goed’, zei ze. ‘Dan beginnen we met al die lichamen te verslepen. Voor het donker wordt zijn we terug onderweg.’ Ze keek Sedenson aan. ‘Ik ben wel degelijk van plan wie hiervoor verantwoordelijk is voor de rechter te slepen’, zei ze. En dan volgde ze Brower.

6

Het was snel donker geworden, maar vele handen hadden het lugubere werk licht gemaakt. Arletta keek op haar horloge. Halfzeven. Ze had in Charlottetown tien agenten vrijgemaakt om zo dadelijk de lichamen in de vriesruimte te bergen. Daarna kon iedereen naar huis. Zo meteen zou ze Burke, de burgemeester, inlichten. Vervolgens zou die met de pers praten. Dat was zijn rol. Hij was het publieke gezicht in de strijd tegen de misdaad, wat gezien zijn verleden ironisch was. Tegen de volgende dag stonden hopelijk de foto’s van de slachtoffers op een paar websites en in de kranten. Ze kon alleen maar hopen dat er reacties kwamen.

Sedenson had echter gelijk. Als er al een onbekend aantal smokkelaars met het reddingsvlot ontsnapt was en de storm overleefd had, dan zaten zij waarschijnlijk ergens op het eiland. Het eiland was niet groot, maar Arletta had slechts een beperkt aantal mensen ter beschikking. Als de sneeuw kwam, kon ze die niet laten beginnen aan een zoekactie. Ze had al agenten uitgestuurd naar de Confederation Bridge, die het eiland met het vasteland verbond, naar de vertrekplaatsen van de ferry’s en naar de luchthaven. Het was een net, maar er zaten grote gaten in.

Ze was hondsmoe. De voorbije weken hadden ook al veel van haar energie gevergd. Ze miste vooral Gunt, haar voormalige adjunct. Die had noodgedwongen afscheid genomen van het korps, na een zaak die verkeerd afgelopen was. Hij had het eiland verlaten en woonde in de buurt van Moncton, waar hij een kantoortje had gehuurd en als privédetective werkte. Ze had geen contact meer met hem gehad. Niet sinds hij uit het korps was vertrokken.

Bij afwezigheid van Gunt had ze een paar organisatorische beslissingen moeten nemen. Ze had Brower aangesteld als haar adjunct. De man wist dat dit slechts tijdelijk zou zijn; uiteindelijk ging hij binnen een jaar of twee met pensioen. Arletta had het korps willen versterken, maar vond voorlopig nog geen geschikte kandidaten. Jonge mensen ging niet meer bij de politie. Niet wanneer ze over een goed diploma beschikten. Ze gingen privé werken of verhuisden naar de grote steden.

En dan was er Burke. Burgemeester Burke. De man die burgemeester was geworden ondanks zijn verleden. Een voormalige drugsbaron die was teruggekeerd naar het eiland, zich had bekeerd tot een voorbeeldige burger en de verkiezingen had gewonnen omdat hijzelf, zijn vrouw en vooral zijn dochter in gevaar waren geweest. Hij had die situatie netjes uitgebuit en had zo de sympathie van vele burgers gewonnen. De burgers van Charlottetown, zo dacht Arletta, hadden zich van hun beste kant laten zien door deze man het hoogste politieke ambt van de stad toe te kennen.

Het voordeel – voor haar – was dat ze niet hoefde te twijfelen wat de burgemeester betrof. Ze wist dat ze hem niet kon vertrouwen.

En toch was de zaak niet zo duidelijk. Burke had de misdaad afgezworen. Hij had alle banden met zijn organisaties zowel in Montreal als hier doorgesneden. Hij was nooit veroordeeld geweest. Maar hij deed ook niets aan zijn neefje, Gary Drake, van wie bekend was dat die nu op zijn beurt de handel in drugs op het eiland in handen had. Drake was handig, net zoals Burke dat ooit geweest was. Er kleefde nooit wit poeder aan zijn handen. Of aan zijn neus. Bloed overigens ook niet.

Charlottetown verwelkomde hen zonder uitbundigheid. De patrouillewagen schoof makkelijk door het avondverkeer, gevolgd door de vrachtwagen met de lichamen. De beide bestuurders wisten waar ze naartoe gingen. De op een na laatste rustplaats van de eenenzestig slachtoffers.

Ze keek naar de passanten in de straten. Die waren stevig ingeduffeld tegen de kou. Bij de stopplaatsen van de bussen stonden mensen dicht bij elkaar. De winkels waren helder verlicht en er waren nog heel wat klanten. Arletta pakte haar mobieltje en drukte op een van de sneltoetsen. Ze kreeg meteen Dennis aan de lijn. ‘Ik ben er pas binnen anderhalf uur of zo’, zei ze. ‘Eet jij al maar. Je moet niet op mij wachten.’

‘Komt in orde’, zei Dennis. ‘Is het een spectaculair verhaal? Hoor ik erover in het late avondjournaal?’

‘Nee’, zei ze. ‘We houden het voor morgen. Burke zal een persconferentie houden. Ik wil er nu niet over praten.’

Ze kon hem met om het even welk nieuws vertrouwen, maar ze was te moe om er via de telefoon over te praten. Trouwens, de chief zelf die haar man vertelde over een zaak van deze omvang terwijl iedereen gevraagd was discreet te zijn, dat kon niet.

Brower stuurde de auto via een zijstraat naar een industrieel pand. Een beschilderd bord liet weten dat hier vis gekoeld werd, met de naam van de eigenaar erbij. De man was niet bepaald gelukkig met het vrachtje dat er nu aankwam. Vis en lijken, dat ging niet samen. Arletta had hem echter geen keuze gelaten. Ze hoefde niet eens te dreigen met milieu-inspectie van het bedrijf, of fiscale controle, het soort argumenten dat ze altijd achter de hand hield. Nee, de eigenaar zelf wachtte hen op, zenuwachtig naar het andere eind van de steeg kijkend. Hij hoefde zich geen zorgen te maken: er was niemand die belangstelling had voor het ongewone konvooi van een patrouillewagen en een koeltruck.

Een halfuurtje later was de vracht geborgen in een aparte koelcel in het gebouw en vertrokken de agenten die te voet van het politiekantoor waren gekomen. Brower keek de sloten van de koelcel na en vorderde de sleutels. Niemand zou met de lijken knoeien, maar hij wilde zeker zijn.

‘Je verwacht toch niet dat ik de volgende dagen alle lichamen onderzoek?’ vroeg Sedenson aan de chief. ‘Want dan heb ik méér nodig dan de assistenten die het ziekenhuis nu ook al niet kan missen.’

‘Een paar lichamen, om uit te zoeken wat de precieze doodsoorzaken zijn, alleszins de meest voorkomende doodsoorzaken. Ik wil dat er niks misloopt wanneer het tot een proces komt.’

‘Dat zal een interessant proces worden’, zei de dokter.

‘Misschien komt het nooit zover’, zei Arletta.

Sedenson keek haar fronsend aan, maar verkoos daar niet op in te gaan.

7

Burke was nog op zijn kantoor in het stadhuis en ontving Arletta meteen, zonder haar de kans te geven een ander uniform aan te trekken. Ze vermoedde dat hij de lijkenlucht en de stank van het ruim en van de zee nog steeds kon ruiken, maar misschien was het haar verbeelding. Hoe dan ook, dacht ze, wij politiemensen moeten niet de enige zijn die dergelijke ongemakken torsen. De stank van dood en verderf hoeft niet altijd alleen voor ons gereserveerd te zijn.

‘Een korte beschrijving moet volstaan’, zei hij nadat ze hem had uitgelegd hoe en waar de lichamen waren gevonden. ‘Ik moet morgenvroeg een verklaring afleggen en vragen kunnen beantwoorden. Die persmensen hebben geen lange verhalen nodig.’

‘Niemand heeft tot nog toe gebeld?’

‘Jawel. The Guardian en een krant uit Nova Scotia. Het gerucht doet al de ronde. Ik zei hun dat ze welkom zijn op de persconferentie, om negen uur. Dixon, van The Guardian, wilde een exclusief gesprek voor een speciale avondeditie. Deze avond, bedoelde hij daarmee. Ik ben daar niet op ingegaan.’

‘Ze krijgen geen avondeditie meer de deur uit’, zei Arletta. ‘En Dixon weet dat.’

‘Kan best zijn, maar morgen staat de hele Canadese pers hier, al moeten ze vannacht met een speciale vlucht komen. Ik heb dus mijn verhaal nodig. Ik moet tonen dat ik het onderzoek van nabij volg, en blablabla. Je weet hoe dat gaat. Jullie hebben sporen?’

‘Niks’, zei Arletta.

Burke keek verbaasd en zuchtte tegelijk, alsof hij geen ander antwoord had verwacht. ‘Geen donder?’

‘Zoals je het zegt, geen donder. Probeer dat ook morgen te herhalen. Journalisten houden van politici die zich volks uitdrukken.’

Burke negeerde dat. Hij wist dat hij niet goed scoorde bij zijn politiechef, hoewel hun professionele verhouding heel wat complexer was dan dat. Het was niet alleen een kwestie van verschil in temperament. ‘Het reddingsvlot? Hoe zit het daarmee?’

‘Dat hebben we nog niet gevonden. De kustwacht riskeert geen helikopter. Vannacht sneeuwt het. Morgen vinden we misschien helemaal niks meer.’

‘Shit’, zei Burke.

‘Zoals je zegt, maar er is niks aan te doen. Alle portretten van de slachtoffers staan morgen in de kranten, op de tv en op websites.’

Hij fronste naar haar. ‘Moeten we dat wel doen? Is dat niet wat te veel informatie?’

‘Misschien wordt er maar een van de slachtoffers herkend. Maar dan weten we tenminste iets.’

Burke knikte.

‘Ik wil ook langs de andere kant van het verhaal werken’, zei Arletta.

‘Wat bedoel je?’

‘De smokkelaars. We kunnen aannemen dat ze niet per toeval hier terechtkwamen.’

‘Er was een storm. Hun schip kan afgedreven zijn.’

‘Het is niet de eerste keer dat er hier illegalen aan land komen. Ik neem dus maar aan dat de bemanning het eiland kent en op weg was naar een plek waar ze probleemloos kon aanmeren. Dat impliceert een veilige locatie, waar ze nadien hun vrachtje konden huisvesten tot die mensen naar het vasteland werden gevoerd, met vrachtwagens bijvoorbeeld.’

‘Waaraan denk je?’

Arletta trok een gezicht. ‘Leegstaande boerderij, leegstaande fabriek, een paar huizen ergens op een plek waar vreemd volk niet opvalt. Zoveel mogelijkheden zijn er hier niet.’

‘Je mensen kunnen dat uitzoeken.’

Ze grijnsde. ‘Daarvoor zijn er dan weer net te veel mogelijkheden. Morgen liggen de secundaire wegen waarschijnlijk dicht. Ik heb mijn mensen nodig voor de gebruikelijke winterellende. En ik laat ook nog de havens, luchthaven en brug bewaken. Ik heb gewoon niemand meer over.’

Burke knikte. ‘Vraag aan de lokale sheriffs of hun mannen wat hebben opgemerkt. Verdachte huurders van leegstaande gebouwen, beweging bij boerderijen die niet meer bewoond zijn...’ Hij zag haar reactie en hief zijn handen op. ‘Oké, ik weet het. Het is allemaal moeilijk genoeg. Maar we moeten iets proberen.’

‘Jij moet morgen wat te vertellen hebben, bedoel je’, zei Arletta.

‘Ik zeg dat jullie een aantal sporen volgen’, zei hij. ‘Interessante sporen.’

Ze zuchtte. ‘Je doet maar wat je niet laten kunt.’

-—Dag twee—-

8

Gunt Anderson keek op de klok die aan de muur van zijn kantoor hing. Het was een utilitaire en in alle opzichten lelijke klok, van het soort dat je nog wel in oude treinstations zag. Wit met zwarte cijfers en wijzers. De smalle secondenwijzer schokte de tijdseenheden weg. Het was in alle opzichten een functionele klok. Daar had hij een hekel aan: de bewegende secondewijzer die onhoudbaar de kostbare tijd in heel kleine partjes verdeelde en elk daarvan afrekende. Hij dwong die wijzer achteruit te gaan, maar dat deed hij nooit. Stilstaan evenmin.

Drie maanden eerder was hij in dit kantoor getrokken. Het lag aan de oostkant van het zakendistrict van Moncton, New Brunswick, de kant vanwaar de hotels en de kantoorgebouwen nog net in de verte zichtbaar waren. De kant waar Pakistanen telefoonwinkels uitbaatten, Chinezen hun wasserijen en Thai hun smalle eethuisjes. Het was een wijk waar de Nigerianen handelden in kruiden en valse horloges en waar bars nooit sloten, ook al waren ze daartoe officieel verplicht.

Als private detective kon je de huur van een pand in het centrum niet betalen. Als de zaken goed gingen, zou Gunt wel in die richting verhuizen, maar voorlopig zat hij hier. Hij had zijn kleine flat boven het kantoor. Eronder was een Chinese waarzegger gevestigd. Misschien net daarom had hij kantoor en flat goedkoop kunnen huren. Klanten die niet bij de waarzegger terechtkonden, liepen hopelijk de trap op en kwamen bij hem aankloppen. Maar dat zouden niet klanten met veel geld zijn.

Hij had de voorbije maanden twee zaken gehad. Telkens schaduwde hij een man die door zijn vrouw van ontrouw werd verdacht. Hij nam foto’s, schreef details op van wat de betrokkene deed en stelde een dossier samen. Het was geen inspirerend werk. Gunt vermoedde dat hij het merendeel van zijn tijd met dit soort klanten en zaken geconfronteerd zou worden. Hij zou bewijzen dat alle clichés over privédetectives nooit achterhaald werden. Het betaalde de huur, maar daarmee was zo ongeveer alles gezegd. En dan wilde hij niet eens over de moraliteit van dit soort werk nadenken.

De man die zonet op zijn deur had geklopt en die zichzelf had binnengelaten, was zijn derde klant. Deze zag er veelbelovend uit, in de eerste plaats al omdat het geen vrouw was die haar man wilde laten betrappen. De klant was een gezette vijftiger die goed in de kleren zat en een duur horloge droeg – het soort dingen dat Gunt meteen opmerkte. Misschien was de man een pooier of een onderwereldfiguur, maar daarvoor was zijn pak te conservatief en van een te goede snit. Zijn derde gok bleek de juiste.

‘Ik ben advocaat’, zei de man.

Mooi, dacht Gunt. Een advocaat. Laat de show beginnen.

De man stelde zichzelf voor als Abraham Kiernan. ‘Ik vertegenwoordig een klant die anoniem wenst te blijven. Dit is een essentieel onderdeel van deze opdracht, meneer Anderson. U zult geen poging ondernemen om zijn identiteit te weten te komen. U zult daarenboven alleen maar met mij over deze zaak corresponderen. Kunnen we dat overeenkomen?’

Corresponderen, dacht Gunt. Dat soort woorden gebruikten zijn twee eerdere klanten niet. Zulke woorden was hier in deze buurt onbekend. Hij was bereid dat corresponderen te beperken tot Abraham Kiernan, maar dreef in gedachte zijn prijs al meteen op. Hij keek opnieuw naar het polshorloge van de man. Drieduizend dollar, schatte hij.

‘Mijn klant las vanmorgen de krant en zag dit’, vervolgde Kiernan. Hij schoof Gunt een in vieren gevouwen dagblad toe. Op de voorpagina stonden foto’s van mannen en vrouwen. En van kinderen, zag Gunt. Hij las de titel van het artikel. Dan gleed zijn blik over de openingparagraaf.

Prince Edward Island. Mensensmokkel. Illegaal. Dood.

‘De vraag van mijn klant is heel eenvoudig, meneer Anderson’, vervolgde Kiernan.

Gunt keek op. Een eenvoudig verzoek. Dat leek hem verdacht. Een advocaat die kwam aandragen met een krant en een eenvoudig verzoek, dat kon wel eens gecompliceerd worden. Die ervaring had hij ook als politieman gehad.

‘En wat is de vraag?’ zei hij.

‘Wilt u de mannen zoeken die verantwoordelijk zijn voor de dood van deze mensen, meneer Anderson?’

Gunt liet zijn blik opnieuw over het artikel en de foto’s gaan. Slachtoffers allemaal dood, las hij. Een storm. Een gestrande vissersboot. Smokkelaars nog steeds zoek. ‘Doet de politie dat al niet? Hen zoeken, bedoel ik.’

‘Natuurlijk. De overheid is daar uitstekend toe in staat. Maar mijn opdrachtgever gelooft niet echt in het soort rechtvaardigheid dat voortkomt uit de acties van politie en gerecht. Wat dat verraadt over de mentaliteit van mijn klant is niet uw zaak. Wij vragen van u alleen maar dat u uitzoekt waar deze mannen zijn en dat u mij vervolgens belt.’ Kiernan legde een kleine mobiele telefoon op het bureau van Gunt. ‘Dit toestel is voorgeprogrammeerd. U drukt op één en u krijgt meteen contact met mij. Dag en nacht. Ik krijg van u de exacte schuilplaats van de daders. Dat is wat u betreft alles.’

‘Waarom ik?’ vroeg Gunt. Maar hij wist al wat het antwoord op deze vraag zou zijn.

Kiernan glimlachte. ‘U weet het antwoord op die vraag, meneer Anderson. Prince Edward Island. We weten wie u bent en waar u vandaan komt. En wat uw band met het eiland is. U bent de geschiktste man voor deze zaak. Anders kwamen we toch niet bij u?’

Nee, dacht Gunt, jullie zijn geen amateurs. Hij liet eventjes zijn blik naar de klok achter de advocaat dwalen. Die hing daar niet ten behoeve van zijn klanten. ‘En ik word niet verondersteld te weten wie uw opdrachtgever is?’

Kiernan spreidde de handen. ‘Dan zat hij hier en niet ik. Misschien ging hij dan ook naar een andere detective. Mag ik aannemen dat u de zaak aanneemt?’

‘Ja’, zei Gunt.

‘Uitstekend.’ Kiernan gooide een lichtbruine enveloppe op het bureau. De enveloppe was van A5-formaat en flink dik. ‘Onkosten’, zei hij. ‘Ik begrijp dat u ook een assistent hebt?’

‘Iets in die zin.’

Kiernan grijnsde kwaadaardig. ‘Er is genoeg voor u beiden.’

Nadat de man was vertrokken, bleef Gunt een tijdlang met zijn potlood spelen. Hij bekeek de scherpe punt ervan. Kiernan had een aanzienlijk bedrag genoemd bij wijze van betaling. Op zich dus interessant deze opdracht, maar tegelijk verwarrend. Waarom wilde een anonieme klant mensensmokkelaars vinden die op Prince Edward Island eenenzestig illegale immigranten voor dood hadden achtergelaten? Het antwoord op die vraag had niets van doen met zijn opdracht. Hij werd niet verondersteld zich met de motieven van de klant bezig te houden. Er was echter een luchtje aan de hele zaak.

Hij had echter ja gezegd.

De deur van het kantoor ging open en Clive Morris, zijn jonge assistent, stapte naar binnen met twee kartonnen bekers koffie, van de lunchshop drie huizen verder. Hij keek Gunt aan, verbaasd. ‘Wat zit je daar te tobben?’ vroeg hij.

Gunt keek de jongeman aan. ‘We hebben een opdracht’, zei hij. ‘We gaan terug naar Prince Edward Island.’

‘Dat meen je niet’, zei de jongeman. ‘Je meent het wel. En verwacht je van mij dat ik meega?’ Prince Edward Island was voor hen beiden een plek van onaangename herinneringen en een gevoel van mislukking. Morris in het bijzonder had geen enkele reden om er weer naartoe te gaan.

‘Daar betaal ik je voor’, zei Gunt. ‘Jij bent de assistent die de koffie haalt en de aantekeningen op orde houdt.’

Morris zette een van de kartonnen bekers neer voor Gunt. ‘Eigenlijk betaal je me niet. Je gooit me wat geld toe. Zakgeld eigenlijk. Daar kan ik nauwelijks van leven.’

Gunt grijnsde. ‘Je kunt niet eens een vergunning als privédetective krijgen. Wat wil je nu? Je hebt een strafblad en je bent nog altijd voorwaardelijk vrij. En dan maak je je zorgen omdat je weer naar het eiland moet?’

De jongeman haalde de schouders op. ‘Jij weet net zo goed als ik...’

‘Het is onvermijdelijk’, zei Gunt. ‘Chief Browning zal ons geen van beiden met open armen ontvangen, maar dat overleven we wel.’ Hij keek op naar de klok. Hij haatte dat ding. Wanneer ze terugkwamen zou hij dat ding van de muur sleuren en vervangen. Of niet. Hij had geen klok nodig.

9

Edgar Burke speelde zijn rol als burgervader zo goed als perfect. Hij had Arletta gevraagd aanwezig te zijn op de persconferentie, in uniform. De andere politiemensen werden uit de buurt gehouden, al was het maar om niet de indruk te wekken dat zij geen werk hadden. Burke legde een korte verklaring af en beantwoordde een tiental van de vragen die de verzamelde Canadese pers op hem afvuurde. Er was heel wat belangstelling voor het evenement, en een moment lang was Prince Edward Island niet een afgelegen deel van de Canadese beschaving. Zelfs enkele Amerikaanse tv-zenders en kranten uit het noordoosten hadden iemand gestuurd. De grote vergaderzaal van het stadhuis van Charlottetown kon die bezoekers makkelijk aan, maar de sfeer was grimmig. Eenenzestig slachtoffers, waaronder achttien kinderen. Dat liet niemand onberoerd. En dit is niet, dacht Arletta, de manier waarop wij in het nieuws willen komen. Dit is niet de manier waarop wij willen opvallen.

Veel nieuws had Burke echter niet te melden. Er waren geen aanwijzingen over de smokkelaars, de herkomst van de slachtoffers, de opdrachtgevers en de organisatie achter dit transport. De eigenaar van de boot was een postbusfirma uit Montreal. De slachtoffers droegen geen enkele vorm van identificatie. Burke hoopte dat het verspreiden van hun foto’s in de ochtendkranten en op de tv-zenders tot identificatie zou leiden. De kans dat iemand naar voren zou stappen was klein, maar dat zei hij er niet bij.

Het hele evenement was voorbij in iets meer dan een halfuur. De journalisten haastten zich om hun beelden of verslagen door te geven aan hun redactie. Even later was de zaal weer leeg, op enkele medewerkers van de stadsdiensten na.

‘Is het reddingsvlot al teruggevonden?’ vroeg Burke aan Arletta.

Die schudde het hoofd. ‘Dat wordt steeds onwaarschijnlijker.’

Burke hoefde maar naar buiten te kijken om de kans op een ontdekking in te schatten. Die ochtend was het al vroeg beginnen te sneeuwen en het sneeuwde nog steeds. In de stad was er voor het verkeer nog geen probleem, evenals op de grote wegen, maar op het platteland en aan de kust zou in dit tempo die avond de jaarlijks terugkerende ellende van afgesloten wegen en geïsoleerde dorpen beginnen. In dat opzicht wist hij dat het eiland nog steeds stiefmoederlijk werd behandeld door de federale overheid. Het was een leuke plek in de lente en de zomer. Er kwamen heel wat toeristen om van het zachte weer en de vele stranden te genieten. In de winter echter vergat heel Canada het eiland en leefden mensen er nog zoals die er honderd jaren geleden hadden geleefd, behalve dan in de hoofdstad. Elders echter was er geen geld voor sneeuwruimers, om maar één ding te noemen.

‘Verwacht je iets van het verspreiden van die portretten?’ vroeg hij.

Arletta trok een gezicht. ‘Niet echt. Zelfs wanneer familieleden of vrienden van sommige van deze mensen die foto’s hier ergens in Canada te zien krijgen, dan nog is het niet waarschijnlijk dat ze contact met de politie opnemen. Mogelijk zijn ze zelf ook illegaal hier in het land. Misschien lezen ze geen kranten of kijken ze geen tv.’

‘Shit’, zei Burke. ‘Kijk, Arletta, dit is niet goed voor ons eiland. Het is echt verdomde pech dat die boot net hier aan wal kwam.’