PS Ik haat je

Nicole Schelling

––––––––

- De lijn tussen haat en liefde was nog nooit zo dun -

Books & Butterflies

––––––––

PS IK HAAT JE

Feelgood 

Verschijningsdatum: 15 juli 2022

© 2022 Nicole Schelling

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510751

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Playlist

1. Titanium - Madilyn Bailey

2. Traitor - Olivia Rodrigo

3. Moth to a flame - Swedish House Mafia & The Weeknd

4. Salted Wound - Sia

5. Love Me Like You Do - Ellie Goulding

6. Far from you - WildVibes & Martin Miller ft. Arild Aas

7. A Thousand Years - Christina Perri

9. It’ll Be Okay - Shawn Mendes

8. I Get to Love You - Ruelle

10. Sex - Cheat Codes & Kris Kross Amsterdam

Voor mijn zus, Daniëlle

1

Negen jaar geleden

Zo onzichtbaar mogelijk probeerde ik de gang te bereiken, maar ik voelde hem al achter me. Ik verstijfde en klemde mijn laptop stevig beet. Zonder me te verroeren, wachtte ik op wat ik dit keer over me heen zou krijgen.

‘Tyf op, slome.’ Na die woorden beukte zijn harde schouder tegen die van mij. Lukas stampte langs me heen en draaide zich bij de deur van het klaslokaal om. Zijn bruine ogen boorden zich in die van mij en een brutale grijns speelde om zijn mond. Met een neergeslagen blik probeerde ik te voorkomen dat hij zich aangemoedigd zou voelen om nog meer vernederende woorden naar mijn hoofd te slingeren.

Tijdens het laatste uur had hij me niet alleen ten overstaan van de hele klas voor schut gezet door mijn stoel naar achteren te schuiven toen ik wilde gaan zitten, ook had hij een briefje laten rondgaan waarop stond dat hij uit betrouwbare bron had gehoord dat ik me al een week niet had gedoucht omdat ik last zou hebben van eczeem. Niemand wilde dus in mijn buurt zitten.

Ik focuste me op mijn knokkels, die helemaal wit waren geworden van het fijnknijpen van de laptop.

Ook al was dit al meer dan een half jaar aan de gang, er ging geen dag voorbij dat ik me niet afvroeg wat ik hem ooit had misdaan. Waar het fout was gegaan.

In het begin was hij aardig geweest. Hij had gegrinnikt als ik weer eens bloosde wanneer ik er iets uit flapte wat eigenlijk in mijn hoofd hoorde te blijven. Hij bood me zijn broodje aan toen ik mijn lunch was vergeten. Het klikte meteen tussen ons en het voelde alsof we elkaar al veel langer kenden. Ook al was ik altijd een beetje nerveus in zijn buurt omdat hij zo knap was, ik wilde nergens liever zijn. We werden vrienden. We brachten buiten school veel tijd met elkaar door en konden vaak urenlang rondhangen zonder ons te vervelen.

Mijn beste vriendin Claudia was nooit jaloers geweest, want ze had allang gezien wat ik zelf nog niet wilde toegeven: ik werd verliefd. Elke ochtend als ik hem zag, stegen de vlinders in mijn buik op en ik had nog nooit zoveel zin gehad om naar school te gaan. Ik durfde het hem niet te vertellen, bang dat het iets tussen ons zou veranderen. Bij zijn vrienden was hij stoer en populair, maar bij mij was hij zacht en lief. Tot het moment dat hij dat ineens niet meer was.

Toen we op een regenachtige middag door het overdekte winkelcentrum slenterden en hij mijn favoriete ijsje voor me had gekocht, ontplofte ik bijna van geluk. Ik omhelsde hem en in een opwelling drukte ik een kus op zijn wang. Hij verstijfde van top tot teen en had daarna nooit meer een ijsje voor me gekocht.

Hoe harder ik toenadering zocht, hoe harder hij me wegduwde. Langzaam veranderde hij van mijn vriend in mijn vijand. Ineens was ik het mikpunt van zijn pesterijen geworden.

––––––––

IK SLAAKTE EEN ZUCHT van opluchting toen ik vanonder mijn wimpers zag dat Lukas en zijn vrienden het klaslokaal hadden verlaten. Heel even kon ik ontspannen, totdat we het laatste uur samen Engels hadden.

Claudia stond op de gang op me te wachten. Toen ze naar mijn verstijfde vingers keek, wist ze al hoe laat het was.

‘Hoe erg was het dit keer?’ fluisterde ze zacht in mijn oor terwijl ze voorzichtig mijn verkrampte vingers loswrikte.

‘Gewoon, het gebruikelijke,’ antwoordde ik zo nonchalant mogelijk, en ik haalde mijn schouders op. Al probeerde ik nog zo onaangedaan over te komen, de trilling in mijn stem ontging Claudia nooit. Ik wilde niet meer denken aan hoe vernederd ik me weer had gevoeld.

Claudia was de enige vriendin die ik had en de enige die voor me opkwam. Als zij weer eens van achter uit de klas terug schold, voelde ik bewondering en schaamte. Ik was jaloers op haar moed en ik schaamde me dood dat ik daar niets van had. Ik liet het gewoon over me heen komen. Het voelde alsof ik geen andere keuze had. Lukas was groot, sterk en populair. Ik was klein, absoluut niet sterk en de laatste tijd al zeker niet populair. Al had ik daar nooit echt iets om gegeven. Status zei me niets.

Ik had me er altijd op verheugd om samen met Claudia op de middelbare school te zitten en toen we samen in groep acht zaten, fantaseerden we vaak over hoe het zou zijn. Over alleen naar school fietsen, zelf bepalen waar we de pauze doorbrachten en alle leuke jongens bij wie we in de klas zouden zitten. Het enige wat daarvan was overgebleven, was het alleen naar school fietsen. Iedere pauze zaten we op ons vaste plekje achter de schuine muur in de aula, precies daar waar Lukas me niet zou zien. En de enige jongen van wie ik dacht dat hij echt leuk was, werd de hoofdrolspeler in mijn nachtmerries.

Tot nu toe had hij me tijdens de lunchpauzes altijd met rust gelaten, maar ik haalde het niet in mijn hoofd om ons veilige plekje in te ruilen voor de frisse buitenlucht. De pauzes met Claudia waren de enige momenten op de dag waar ik naar uitkeek. Dan liet Lukas me tenminste met rust en kon ik samen met Claudia wilde toekomstplannen maken. Op die momenten verheugde ik me op een leven zonder Lukas.

2

Heden

‘Tara, ik jou blijfe?’

Met een brede glimlach op mijn gezicht liet ik me door mijn knieën zakken zodat ik op ooghoogte zat met de kleine Juna. Met haar enorme kijkers kreeg ze bijna alles voor elkaar bij mij. Het tweejarige meisje had al vanaf dag één mijn hart gestolen en elke avond als haar moeder haar ophaalde, vroeg ze of ze bij mij mocht blijven.

In het begin voelde haar moeder zich opgelaten, maar na verloop van tijd maakten we er een spelletje van en leek het gewoon een afscheidsritueel voor Juna te zijn.

‘Vandaag is een speciale dag, Juna, want jouw papa komt je ophalen. Leuk hè?’

‘Dat is zeker leuk, want raad eens wie er zo meteen pannenkoeken gaan bakken?’ klonk een onbekende stem achter me. Ik draaide me op mijn hurken om en keek omhoog. Dit was ongetwijfeld Juna’s vader. Ze leek als twee druppels water op hem. Terwijl ik rechtop ging staan, liep Juna om me heen en trok aan het been van haar vader.

‘Papa! Mag Tara ook koeke bakke bij ons?’

Haar vader grinnikte en hij wreef over zijn kin, waar korte stoppels op groeiden. Mijn blik werd getrokken naar de kuiltjes die daardoor in zijn wangen ontstonden. Hij was zo knap dat ik me heel even geen houding wist te geven. Het antracietkleurige pak zat hem als gegoten waardoor zijn slanke, maar gespierde lichaam goed zichtbaar was. Zijn korte blonde haren waren netjes gestyled en in zijn lichtblauwe ogen zag ik dezelfde twinkeling als in die van zijn dochter. Mannen in pakken, tja, daar had ik een zwak voor en ik gaf mijn ogen dan ook goed de kost, terwijl hij bukte om zijn dochter een kus op haar wang te geven. Hij gaf geen antwoord op haar vraag.

Toen hij weer rechtstond, richtte hij zich tot mij en zei: ‘Jij moet Tamara zijn. Juna raakt niet uitgepraat over je.’

Mijn hart zwol op. Dit was precies de reden waarom ik op een kinderdagverblijf was gaan werken: om kinderen een fijne plek te bieden als hun ouders dat even niet konden.

‘Ja, inderdaad. Ik ben Tamara.’ Tevergeefs probeerde ik de warmte tegen te houden, die genadeloos naar mijn wangen steeg. Zijn ene mondhoek krulde een beetje omhoog en weer werd mijn blik getrokken naar dat kuiltje.

‘Juna vermaakt zich hier wel, hè kleintje?’ Ik kroelde door haar zijdezachte, blonde haren terwijl zij ze snel weer gladwreef.

‘Ik heb me nog helemaal niet voorgesteld.’ Hij stak zijn hand uit en toen ik hem vastgreep, zei hij: ‘Lukas.’

Mijn hart maakte een pijnlijke salto.

Alsof ik me aan zijn hand had gebrand, trok ik de mijne snel los. Ook al vervloekte ik mezelf meteen om mijn belachelijke gedrag, toch kon ik de lichamelijke reactie die het horen van die naam teweegbracht niet tegenhouden.

‘S-sorry, ik moet... de andere kinderen klaarmaken om naar huis te gaan.’ Halfslachtig wees ik achter me en negeerde mijn hamerende hart dat ieder moment uit mijn borstkas kon stuiteren.

Ik haatte mezelf op dit moment, maar nog erger haatte ik degene die ervoor had gezorgd dat zelfs het horen van die naam na al die jaren nog steeds deze uitwerking had.

‘Is alles oké?’ vroeg Lukas met gefronste wenkbrauwen.

Jezus, wat moest hij wel niet van me denken.

‘Ja. Ja, tuurlijk. Maar zo meteen komen alle ouders tegelijk en is het hier topdrukte.’ Ik plakte een verontschuldigende glimlach op mijn gezicht en, om maar iets om handen te hebben, greep ik Juna’s jasje achter me van de kapstok en gaf het aan haar. Met een sullig handgebaar excuseerde ik me. Na een laatste knuffel van Juna draaide ik me om en liep terug naar de groep kinderen.

Zoals elke dag veranderden de kinderen tegen etenstijd in kleine monstertjes die alles op de kop zetten. Ze hadden er een handje van om net voordat ze gingen, nog even een mand met kralen of de knikkerton om te gooien. Ik was net op tijd terug om twee artistieke meisjes ervan te weerhouden elkaars ogen op te maken met stiften. Op deze momenten hadden we ogen in onze rug nodig. Al kreeg ik nog zoveel energie van die kleintjes om me heen, het kostte me ook een hoop.

Claudia had beloofd vanavond de befaamde ovenschotel van haar moeder te maken, waar we vroeger allebei dol op waren. Hij zou waarschijnlijk nooit hetzelfde smaken, maar mijn maag knorde hard bij het vooruitzicht.

––––––––

MIJN HUISGENOTE HAD zichzelf overtroffen. Ik snoof de heerlijke geur op die de gang van ons kleine appartement in zweefde toen ik de voordeur achter me sloot. Ik schopte mijn sneakers bij de deur uit en liep op mijn sokken de woonkamer binnen. Mijn beste vriendin had zelfs een keukenschort omgedaan waarvan ik niet wist dat we het hadden. Dit was nog eens lekker thuiskomen zo.

Met een wapperende theedoek in haar handen opende Claudia de oven en de heerlijke geur werd nog intenser. Heel even was ik terug in de grote woonkeuken van de ouders van mijn vriendin. Na onze middelbareschooltijd hadden we allebei voor een andere studie gekozen, maar dat had ons niet uit elkaar gedreven. Het voelde natuurlijk en goed om samen te gaan wonen. Zelfs al wisten we dat het niet voor altijd was, ik zou nooit zonder Claudia kunnen.

De geur van gesmolten kaas, broccoli en gekruide gehaktballetjes bracht zoveel herinneringen aan mijn schooltijd naar boven, dat ik een onverwachte brok in mijn keel weg moest slikken. Voor de tweede keer vandaag plakte ik een nepglimlach op mijn gezicht. Claudia draaide zich om en grijnsde breed toen ze me zag.

‘Mijn versie komt aardig in de buurt, al zeg ik het zelf. Mam mag trots op me zijn.’

Ik lachte terug. Dat zou ze zeker zijn.

Toen we even later tegenover elkaar zaten, waren alleen nog de geluiden van ons bestek te horen, terwijl we beiden in stilte genoten.

‘Had ik maar eerder geweten dat je dit zo goed kon namaken. Waarom heb ik dit zo lang moeten missen?’ Theatraal liet ik een volle vork in mijn mond verdwijnen en kreunde hardop.

‘Doe niet zo maf! Het lijkt wel of je klaarkomt.’

Ik verslikte me bijna in mijn orale orgasme en sloeg het laatste restje rosé achterover.

‘Ik heb natuurlijk geen vergelijkingsmateriaal, maar ik kan me niet voorstellen dat een man er ooit voor kan zorgen dat iets zo lekker is.’

Claudia schoot weer in de lach en zei met volle mond: ‘Dan wordt het hoog tijd om daar eens iets aan te doen, want dit is gewoon triest, Taar.’

Alsof ik dat niet wist. Ik was fucking drieëntwintig en de keren dat ik seks had gehad kon ik op één hand tellen. Over het feit dat het nog geen enkele man was gelukt om me tot een hoogtepunt te brengen, begon ik niet eens. Claudia en ik waren inmiddels op het punt gekomen dat we er grapjes over maakten, maar er was duidelijk niets grappigs aan. Want geloof me, ik wilde het echt wel. Het probleem was gewoon dat ik me niet volledig kon ontspannen als het moment suprême eraan kwam.

Toen de euforie van onze heerlijke maaltijd een beetje was gezakt, kwam de herinnering aan vanmiddag weer boven. Claudia, die naast me op bank lag uit te buiken, stootte me met een elleboog aan. ‘Een stuiver voor je gedachten.’

‘Jezus, wie zegt nu nog zoiets? Ben je tachtig ofzo?’

Claudia sloeg met een kussentje richting mijn buik, maar het viel met een zachte plof op de grond.

‘Juna, je weet wel, dat schattige meisje van mijn werk? Ze werd vandaag opgehaald door haar vader.’

‘Laat me raden. Het was zeker een lekkere vader?’

Ik stootte een kreunend geluid uit. ‘Hij was zo lekker dat ik bijna op zijn dure pak kwijlde. Maar drie keer raden hoe hij heet.’

Zelfs door de roes die de vier glazen rosé inmiddels hadden veroorzaakt, kreeg ik zijn naam nog niet over mijn lippen.

Claudia liet zich op haar ellebogen zakken en keek me zijdelings aan. Mijn gezichtsuitdrukking vertelde waarschijnlijk genoeg, want ze vloekte zacht.

‘Meen je niet, Taar. Vertelde Juna dat?’

‘Nee, hij stelde zich aan me voor.’

‘Ai...’

‘Zeg dat wel. Hij zal op dit moment vast met zijn ex in overleg zijn om een ander kinderdagverblijf voor Juna te regelen.’

‘Hoezo? Wat deed je dan?’

Ik trok mijn schouders op. ‘Ik stelde me aan.’

Voor mijn gevoel was het verschrikkelijk en gênant, maar de arme man had natuurlijk geen idee waarom ik mijn hand zo snel terugtrok. Ik maakte het veel groter dan het was, maar voor mij was het ook iets groots.

‘Ik weet het niet, hoor, maar misschien moet je toch nog eens met die therapeut van je gaan praten. Dat zijn naam na al die jaren nog zo’n trigger is, lijkt mij niet het gewenste resultaat van al die sessies.’

Ik schoot overeind en wilde al in de verdediging schieten, maar Claudia pakte mijn hand beet.

‘Dat is geen verwijt naar jou, schat. Dat betekent alleen dat het trauma toch wat dieper zit dan we in eerste instantie dachten.’

Ik wilde niet dat ze gelijk had, want het ging eigenlijk heel goed sinds ik hem niet meer dagelijks opzocht op Instagram om mezelf ervan te overtuigen dat hij nog steeds ver bij mij uit de buurt woonde. Toen Claudia zag wat ik mezelf aandeed door elke foto te bekijken waarop hij met een ander meisje lachend naar me stond te kijken, had ze iets met de instellingen gedaan zodat ik hem niet meer kon zien. Ik had geen behoefte meer aan gesprekken met een therapeut. Ik weigerde me opnieuw kwetsbaar op te moeten stellen en was nog steeds boos op mezelf dat zoiets onbenulligs me zo van mijn stuk had gebracht.

‘Ik laat dit ons weekend sowieso niet verpesten, dus... Netflix?’ opperde ik. Gelukkig begreep Claudia de hint en viste ze de afstandsbediening van de salontafel. Terwijl zij koos welke van de negen series we verder gingen kijken, stond ik op om mijn telefoon te pakken, die lag te trillen op de eettafel.

Sanne: Zin om morgen mee te gaan naar De Sultan?

Ik liet Claudia het appje van mijn collega zien, waarop zij met haar mond vol Doritos zei dat ze het niet kon maken om Robin nog een avond droog te laten staan. Grinnikend reageerde ik dat ik zeker meeging. De Sultan was onze favoriete club. Dit was precies wat ik nodig had.

3

Acht jaar geleden

Tot vandaag had ik de neiging gehad om me ziek te melden. Maar de gedachte dat ik in mijn eentje voor de klas moest staan om mijn presentatie te houden, liet mijn maag omdraaien.

Gisteravond gaf ik over van de stress en bijna had ik dat aangegrepen om me vandaag ziek te melden. Ik wist heus wel dat ik het dan gewoon een andere dag moest doen en ik wist ook dat ik de duur van die stress dan alleen maar verlengde. Me ziek melden was de oplossing niet.

Het idee dat Lukas achter in de klas zou zitten en me zou aanstaren met die duivelse ogen van hem liet me huiveren in mijn dikke, gebreide vest. Mezelf in mijn kleren verstoppen was ook geen oplossing, maar het gaf me wel een gevoel van veiligheid. Hoe dikker mijn kleren, hoe moeilijker hij mij kon raken.

Mijn moeder zette een kom kwark voor me neer en ook al moest ik op dit moment niet aan eten denken, mijn maag dacht daar duidelijk anders over, want hij knorde hard.

‘Je moet echt iets eten, lieverd. Je hebt niets meer in je maag zitten.’ Ze keek me bezorgd aan vanaf de andere kant van het kookeiland en ik wist dat ze daar zou blijven staan totdat ik had gegeten. Ze was zo’n typische moeder voor wie je niets verborgen kon houden. Als ik lichamelijk iets mankeerde, was mijn moeder de beste verzorger die je je maar kon wensen. Helaas gold dat niet voor mentale pijn. Toen Lukas me net begon te pesten, had ik het tegen mijn ouders verteld. Zij wuifden het weg als iets kinderachtigs en namen het totaal niet serieus. Volgens hen deden woorden geen pijn. Tot drie keer toe had ik er met hen over willen praten, maar telkens hadden ze het als iets onbenulligs afgedaan en de laatste keer hadden ze zelfs gezegd dat ze er niets meer over wilden horen. Hun ouderlijke advies bestond letterlijk uit de woorden: ‘Als je gepest wordt, pest je gewoon terug.’

De stem van mijn moeder haalde me terug naar het hier en nu.

‘Weet je zeker dat het vandaag gaat lukken? Volgens mij leggen die leraren veel te veel druk op jullie. Hoe lang ben je wel niet bezig geweest met die presentatie?’

Ik haalde mijn schouders op, want ik had inderdaad alles uit de kast getrokken om mijn verhaal over kinderen uit oorlogsgebieden zo goed mogelijk uit te werken. Ik had het onderwerp gekozen nadat ik met pap een documentaire had gezien over kindsoldaten in de oorlog en welke invloed dat op hen had wanneer ze naar een ander land kwamen. Ik was erdoor geboeid geraakt en wilde er meer van weten. Het onderwerp had zich in me vastgebeten. De beelden van kinderen die rondrenden met geweren bleven door mijn hoofd spoken wanneer ik in slaap probeerde te vallen. Hoewel het onderwerp nog zo verdrietig en wreed was, had het me toch een beetje kunnen afleiden van mijn leven op school.

Ik had een brugpieper die uitblonk in ICT zover gekregen me te helpen met een powerpointpresentatie en ook al was ik er trots op en wist ik zeker dat ik iets goeds in elkaar had gezet, dat gevoel werd overschaduwd door het feit dat Lukas achter in de klas zou zitten.

––––––––

MAAR LUKAS ZAT VANDAAG niet achter in de klas. Zijn stoel was leeg. Ik wist me geen houding te geven toen meneer Paulussen me voor de klas riep en even voelde het alsof er iets ontbrak. Een heel verkeerd gevoel van leegte overviel me. Ik schudde die absurde gedachte van me af en focuste me op de laptop.

De presentatie had niet beter kunnen gaan. Claudia gaf me zelfs een staande ovatie. Als enige in de klas ging ze staan, waarna ze keihard in haar handen begon te klappen. Het geluid galmde door de stille ruimte en de rest van de leerlingen keken allemaal haar kant op. Mijn hoofd werd zo rood als een tomaat.

‘Tamara, wil je nog heel even blijven?’ vroeg de leraar toen ik mijn spullen bij elkaar had gepakt.

‘Ik zie je zo wel buiten,’ zei Claudia, waarna ze de klas uitliep.

Normaal gesproken zorgde ik er altijd voor dat ik zo snel mogelijk uit de klas was om Lukas te ontwijken. Dit was de eerste keer dat ik me niet hoefde te haasten.

Meneer Paulussen ging op de rand van zijn bureau zitten en keek me glimlachend aan.

‘Je hebt echt een sterke presentatie neergezet, Tamara. Daar mag je trots op zijn.’ Hij sloeg zijn armen over elkaar en hield zijn hoofd een beetje schuin. ‘Het is jammer dat je nooit je stem laat horen tijdens de les. Want volgens mij kun je echt wat bijdragen.’

Mijn wangen gloeiden bij de complimenten. Ik friemelde met de bandjes van mijn rugzak en keek mijn leraar met een verlegen glimlach aan.

‘Dank u, meneer.’ Nu zou ik hem kunnen vertellen waarom ik me altijd verstopte tijdens de les, maar direct dacht ik aan wat voor consequenties dat zou kunnen hebben.

‘Ik hou niet zo van praten voor veel mensen,’ zei ik dus maar.

De leraar grinnikte.

‘Zoiets dacht ik al.’ Hij duwde zich met zijn armen omhoog en liep weer om zijn bureau heen.

‘Ga maar snel eten, voordat de pauze voorbij is. Over je punt hoef je je in ieder geval geen zorgen te maken,’ zei hij met een knipoog.

Met een brede glimlach op mijn gezicht liep ik de klas uit en heel even was het niet erg om op school te zijn.

Claudia stond op de gang op me te wachten en samen liepen we naar de aula. Ondanks de fijne les was ik toch op mijn hoede. Ik mocht mijn pantser niet laten zakken, voor het geval Lukas toch ineens zou opdagen.

Claudia had me vaak aangespoord om iemand te vertellen over het pesten, maar iets hield me tegen. Misschien wel de angst voor wraak. Ik wilde gewoon met rust gelaten worden en vooral niet het middelpunt van de aandacht zijn. De pesterijen duurden nu al zo lang dat ze min of meer onderdeel van de lesdag waren geworden. Onze klasgenoten lachten of grinnikten om Lukas, maar meer ook niet. Niemand had er het flauwste benul van dat ieder gemeen woord een deuk in mijn pantser veroorzaakte en ik niet wist hoelang dat nog intact zou blijven.

Pas toen Claudia in mijn oor fluisterde dat ze een vriend van hem had horen zeggen dat hij zich ziek had gemeld, ontspande ik. Mijn schouders, die automatisch gespannen waren als ik op school was, zakten iets omlaag en zelfs mijn voetstappen voelden een beetje lichter.

Onbewust dacht ik terug aan de eerste schooldag. We zaten allemaal vol verwachting op een nieuwe plek in een onbekend lokaal. De leraar, die zich had voorgesteld als meneer Simons, wilde net gaan beginnen aan zijn openingspraatje toen er zacht op de deur werd geklopt. De receptioniste stak haar hoofd om de deur en wenkte onze leraar.

Claudia, die naast me zat, tikte zachtjes met haar pen op het houten bureau. Even later stapte een jongen naar binnen die door onze leraar naar een stoel in het midden van het lokaal werd gedirigeerd. Ik kon me nog als de dag van gisteren herinneren hoe ik me had gevoeld op het moment dat hij binnenkwam en om zich heen keek. Zijn intense blik gleed behoedzaam de ruimte door, alle nieuwe gezichten snel in zich opnemend. De bruine krullen op zijn hoofd zaten een beetje in de war en hij had geen moeite gedaan om ze met gel in bedwang te houden. Het voelde alsof ik voor de eerste keer in mijn leven een jongen echt ‘zag’. Ik kreeg het bloedheet en voelde die warmte naar mijn hoofd stijgen, ook al keek hij allang niet meer naar mij, maar zat hij inmiddels een paar rijen voor me. Hij pakte iets uit zijn rugzak en toen hij omhoogkwam, wierp hij een snelle blik naar achteren. Hij keek me recht aan en op dat moment voelde ik iets in mijn onderbuik bewegen. Helaas was ons korte maar heftige oogcontact mijn beste vriendin niet ontgaan, want ze stootte me keihard met haar elleboog aan. Ik moest me serieus aan de rand van mijn tafel vastgrijpen om niet van de stoel af te vallen. Terwijl de leraar voor de klas heen en weer liep en een welkomstspeech opdreunde, siste ze in mijn oor: ‘Waarom keek die gast zo naar je? Ken je hem of zo? Shit, hij is echt wel lekker, voor een jongen dan.’ Tot dat moment maakten jongens niet actief deel uit van ons leven, maar ik wist dat dat vanaf nu niet meer lang zou duren.

Toen het voorstelrondje begon, stelde de jongen zich voor als Lukas en zelfs zijn naam vond ik mooi.

4

Heden

De Sultan was een van de populairste clubs in de stad en dat was duidelijk te merken. We moesten al veertig minuten in de rij staan om binnen te komen en voordat we allemaal iets te drinken hadden, waren we een uur verder. Maar het was het waard. Deze plek straalde een en al exclusiviteit uit en alles was tot in de details afgewerkt en gedecoreerd. De dj stond op een aluminiumpodium en door de felle lampen die hem omringden en pulseerden op de maat van de bas, leek het wel op een ruimteschip. De harde clubmuziek veroorzaakte trillingen door mijn hele lichaam en ik liet me er volledig door meevoeren. Daar had ik meestal wat brandstof voor nodig. Na de drie aangelengde likeurtjes die ik inmiddels achterover had getikt, ging het dansen bijna vanzelf.

‘Wil je nog wat drinken?’ schreeuwde Sanne in mijn oor, terwijl ze naar mijn lege glas wees. De grens tussen aangeschoten en dronken zijn was bij mij heel dun en ik wist uit ervaring dat ik het maar beter bij die drie kon laten.

‘Doe maar een cola,’ antwoordde ik.

Sanne en ik waren ongeveer gelijktijdig begonnen bij het kinderdagverblijf en toen een andere collega met pensioen ging, kwam zij bij mij in de peutergroep. Vanaf het begin was er een klik en sindsdien gingen we geregeld samen op stap. Vaak ging Claudia ook mee, maar die moest vanavond haar vriendje warm houden.

Ons clubje bestond uit al mijn directe collega’s. Het was fijn om zo’n goede band te hebben met de mensen met wie je samenwerkte. Adriënne en Maud runden samen de babygroep en met hen erbij was het nooit saai. Sinds ze allebei weer vrijgezel waren, zetten ze de bloemetjes geregeld buiten en flirtten er schaamteloos op los. Dat zorgde geregeld voor hilarische situaties.

Lyandra, die de administratie deed, hielp regelmatig in de groepen als het druk was en omdat we altijd samen lunchten, had het niet lang geduurd voordat deze vriendschap was ontstaan. Vol trots had ze ons vorige maand haar gouden verlovingsring laten zien en sindsdien maakten we haar gek met onze plannen voor haar vrijgezellenfeest.

We stonden redelijk in het midden van de grote dansvloer en overal om ons heen deinden mensen mee op de muziek. De geur van zoete mixdrankjes, zweet en parfum prikkelden mijn neus. Maud greep mijn middel vast en draaide me een kwartslag. Het strakke jurkje dat Claudia voor me had uitgezocht, bewoog niet meteen mee en plakte aan mijn bezwete lichaam vast. Ik wist nog steeds niet waarom ik me had laten overhalen dit lapje stof aan te trekken. Snel wierp ik een blik naar beneden om te zien of mijn borsten niet waren ontsnapt uit de veel te strakke push-up-bh, wat gelukkig niet het geval bleek.

‘Volgens mij kan onze avond nog heel interessant worden,’ schreeuwde ze in mijn oor. Ik zag meteen wat ze bedoelde en ze zou zomaar eens gelijk kunnen krijgen.

Een eindje verderop stond een groepje mannen. Allemaal in pak. Halleluja...

Dankzij het uitbundige wijzen en staren van Maud, kregen ze ons al snel in de gaten. Een van hen proostte met zijn bierflesje naar ons en Maud proostte vrolijk terug met haar halflege wijnglas. We hadden inmiddels de volle aandacht van het hele groepje getrokken en Maud loodste mij en Adriënne hun richting uit. De jongen die met Maud op afstand had geproost, liep doelbewust op haar af en zijn grijns voorspelde niet veel goeds. Doordat het groepje mannen een beetje uiteenviel zodra we in de buurt kwamen, zag ik dat er nog twee jongens bij hoorden. Een van hen draaide zich om en ik keek recht in twee lichtbruine ogen.

De ogen die me in iedere nachtmerrie achtervolgden.

Lukas knipperde met zijn ogen toen onze blikken kruisten en hij bleef stokstijf staan. Ik hapte naar lucht en het voelde alsof ik in een vacuüm terechtkwam. Alle geluiden verdwenen naar de achtergrond en alleen hij bleef over.

Ik kon me niet bewegen.

Net op tijd registreerde ik dat mijn hand het koude drinkglas bijna liet vallen en ik greep het stevig vast. Lukas had zich niet bewogen en zijn ogen waren groot. Ze straalden zoveel verschillende dingen uit dat het me duizelde. Zijn blik hield me gevangen.

In het licht van de discolampen schitterden zijn ogen en ook al had ik hem via de foto’s op zijn Instagrampagina volwassen zien worden, niets had me hierop kunnen voorbereiden. God, hij was nog steeds knap, veruit de mooiste jongen die ik ooit had gezien zelfs. En hoe verknipt en verkeerd dat ook was, ik kon er niets aan doen dat ik dat op dit moment dacht.

Hij stond daar met zijn handen nonchalant in de zakken van zijn pantalon en de mouwen van het witte overhemd had hij opgerold tot zijn ellebogen. Voor anderen zag hij er misschien uit als de relaxedheid zelve, maar ik wist wel beter. Die ogen, waar ik al zo vaak in had gekeken en die me zo vaak hadden gekwetst, hadden geen geheimen meer voor me. Toch was er van de haat die ze vroeger uitstraalden nu niets te zien.

What the fuck deed hij hier?

Na onze middelbare schoolperiode was hij naar het uiterste zuiden van het land vertrokken en sindsdien had ik nooit meer iets van hem gehoord of gezien, behalve dan via zijn Instagrampagina. Juist datgene wat ik zo hard had willen voorkomen, was gebeurd. Ik had mezelf iedere dag gekweld door zijn pagina te bekijken om mezelf ervan te verzekeren dat hij nog steeds zo veel kilometers van mij vandaan was. Ik had mijn leven eindelijk op orde en één blik van hem liet het weer instorten. Misschien had ik hem toch via Instagram moeten blijven stalken. Dan had ik misschien geweten dat hij hierheen zou komen. Dan was ik nooit op stap gegaan. Maar dat waren veel te veel misschiens. Het lot speelde een heel wreed spelletje met me om ons net vanavond op deze plek en op dit tijdstip elkaar tegen te laten komen.

In mijn hoofd streden ineens heel veel gedachten om voorrang, terwijl mijn lichaam nog steeds bevroren was. Een van de andere jongens van zijn groepje fluisterde iets in zijn oor, waardoor hij even zijn ogen van mij afwendde. Ik hapte nog een keer naar lucht en door die korte onderbreking kreeg ik de controle over mijn lichaam terug.

Ik zette een stap achteruit, me totaal niet bewust van alle mensen om me heen die nog steeds dansten op de harde muziek. Ik botste tegen iemand op en net voordat ik mijn evenwicht verloor, werd ik door Adriënne opgevangen.

‘Ho, volgens mij heb jij wel genoeg drankjes gehad, chica.’

Ze knipoogde naar me. Ik wilde alleen maar weg hier.

Weg bij Lukas.

Ik maakte de fout om nog een keer naar hem te kijken en zag nog net dat zijn vurige blik van onder naar boven over mijn lichaam gleed. Toen hij weer bij mijn ogen was beland, kon ik daarin duidelijk frustratie lezen. Geen haat. Dit was anders. Ik draaide me om en strompelde zo snel mogelijk naar de toiletten.

Met slappe benen rende ik een leeg hokje in. Ik liet het deksel van de pot dichtvallen en zakte erop neer. Het plastic voelde koud aan tegen mijn blote dijen.

Ik moest hier weg. Ik kon het niet aan om hem nog een keer te zien. Een snik ontsnapte me en ik was blij met de harde muziek, die het geluid zelfs hierbinnen dempte. Met bevende handen viste ik mijn telefoon uit mijn schoudertasje en ik bedacht me net op tijd voordat ik mijn beste vriendin belde. Het was mijn eerste ingeving geweest, want Claudia was de enige die de impact hiervan begreep. Toch deed ik het niet, omdat ik haar niet onnodig ongerust wilde maken via de telefoon.

Ik appte Sanne dat ik me niet lekker voelde en naar huis zou gaan. Ik zou hier nog even blijven zitten en dan snel mijn jas bij de garderobe ophalen en maken dat ik hier wegkwam.

Pas toen ik twintig minuten later op de fiets zat en de tranen een koud spoor op mijn wangen achterlieten, bereikte me het echte besef dat Lukas hier was. Dat hij na al die tijd terug was. Mijn hersenen blokkeerden bij de gedachte aan wat dat kon betekenen.

5

Heden

‘Jou had ik nog lang niet terug verwacht,’ klonk het verbaasd vanaf de bank toen ik de woonkamer in liep. Claudia´s haren stonden rechtop en ik voelde een steek van schuldgevoel toen ik me realiseerde dat ik haar avond met Robin had onderbroken. Godzijdank hadden ze het wilde gedeelte zo te zien al achter de rug. Robin kwam met een kreun overeind van de bank en rekte zich uit. Zijn strakke, witte shirt spande rond zijn brede armen. Ik probeerde er maar niet aan te denken dat ze op onze gezamenlijke bank hadden liggen rotzooien.

‘Sorry dat ik jullie avond onderbreek, maar ik...’ Mijn stem brak en Claudia snelde naar me toe.

‘Wat is er gebeurd? Heeft iemand je pijn gedaan?’ Ze pakte mijn armen vast en ook Robin liep op me af.

‘Nee, nee, dat is het niet,’ bracht ik uit. Er vormde zich een enorme brok in mijn keel toen ik mijn beste vriendin aankeek. ‘Hij was in de club, Claud. Lukas was daar.’

Mijn ogen begonnen opnieuw te branden en ook al wilde ik niet meer huilen, ik kon het niet tegenhouden. Claudia en Robin liepen naar de gang terwijl ze zachtjes praatten. Even later ging de voordeur open en weer dicht. Toen Claudia alleen terugkwam, dirigeerde ze me naar de bank en plofte naast me neer.

‘Het spijt me,’ bracht ik uit. ‘Ik wilde Robin niet wegjagen.’

‘Stop met die onzin. Hij begrijpt ook wel dat jij me nu even nodig hebt. Bovendien kon ik een derde ronde toch niet meer aan.’

Tijdens het vertellen maakte het verdriet langzaam plaats voor boosheid. Ik was boos op Lukas omdat hij terug was gekomen. Ik was boos op het feit dat ik hem was tegengekomen, al kon niemand daar iets aan doen. Ik was ook boos op mezelf omdat ik zo in paniek raakte toen ik hem zag.

De gesprekken met mijn therapeut waren toch zeker niet voor niets geweest? Ik wilde nooit meer terug naar dat punt waar ik me jaren geleden had bevonden. Ik wilde me nooit meer zo voelen. Waarom was Lukas hier? Was het een kort bezoek? Zou ik hem weer tegenkomen? Zou hij voor altijd terug zijn? Nog niet zo lang geleden had ik het pantser laten zakken. Ik weigerde om het weer op te trekken.

Diep in mezelf voelde ik gebeuren waar mijn therapeut me zo vaak over had verteld. Ze zei dat ik er zelf voor kon kiezen om de angst toe te laten en nu begreep ik eindelijk wat ze bedoelde. Ik koos er op dit moment bewust voor om niet meer bang te zijn.

Mijn natte wangen veegde ik aan de mouwen van mijn spijkerjasje af en ik sloeg mijn armen om Claudia’s nek.

‘Ik ben zo ongelofelijk blij met jou, Claud.’

Ze maakte zich van me los en keek me verbaasd aan.

‘Ik ook met jou, schat. Maar dat weet je toch?’

‘Weet je, ik denk dat dit het moment is waarop ik er echt klaar mee ben. Ik weet niet of ik hem hierna nog ga tegenkomen, maar ik wil me niet elke keer voelen zoals nu.’

Het verbaasde me hoe sterk ik achter die woorden stond.

‘Waar komt dat ineens vandaan?’ vroeg Claudia terwijl ze me aandachtig bekeek.

‘Dat weet ik ook niet precies. Ik denk dat de therapiesessies nu hun vruchten afwerpen.’

––––––––

ZONDAGOCHTEND BESLOTEN Claudia en ik onze fietsen weer eens uit de kelder te halen. Het voordeel van in Scheveningen te wonen, was dat we omringd werden door duinen; de ideale omgeving om te mountainbiken. Het was haar vader geweest die ons op een zondagochtend had overgehaald om mee te gaan fietsen. Dat was ons zo goed bevallen dat we inmiddels de nodige kilometers hadden afgelegd. Ik was altijd sportief geweest, maar nu pas ervaarde ik het puur als ontspanning en niet meer als noodzaak.

De felle lentezon scheen op ons neer en het gekwetter van de vogels om ons heen was het enige geluid dat we hoorden.

Ik snoof diep toen de zilte zeelucht sterker werd. Ook de wind was goed voelbaar zodra we het zanderige pad naar de duinen op fietsten. Mijn hijgende ademhaling vertelde me dat ik dit veel te weinig deed.

‘Is het nog geen tijd voor pauze?’ riep ik naar Claudia, die voor me fietste op het smalle zandpad.

Ze minderde geen vaart en lachte alleen maar. Zij had er duidelijk minder moeite mee, terwijl zij amper sportte.

Misschien moest ik wat meer gaan fietsen en wat minder gaan boksen.

––––––––

TOEN WE NOG OP SCHOOL zaten, had Claudia op een dag, toen we weer eens in ons geheime hoekje onze boterhammen zaten te eten, geopperd dat het misschien goed was om een sport te gaan doen. Ze had een documentaire gezien waarin mensen die zichzelf om verschillende redenen zwak vonden of onzeker waren een sport gingen doen waar ze sterk van werden, zowel lichamelijk als mentaal.

De dag erna duwde Claudia een folder van een boksschool in de stad in mijn handen en ze beloofde dat ze de eerste keer met me mee zou gaan. Ik liet me door haar overhalen en na de eerste boksles wilde ik nooit meer stoppen. Dat had mede te maken met het feit dat Chris me vanaf het begin onder zijn hoede had genomen. Zonder dat hij daar bewust mee bezig was, hielp hij me enorm. Hij moedigde me aan als ik weer eens languit op de vloer lag, te moe om me nog te bewegen, en hij had steeds precies de juiste woorden klaar die me lieten doorzetten als mijn onzekerheid en onmacht weer eens de overhand kregen. In het begin was ik terughoudend geweest, want mijn ervaring met vriendelijke jongens was tot nu toe niet best geweest. Chris had zichzelf al snel bewezen en we hadden een vriendschap opgebouwd.

Toen ik vorig jaar met Sanne en Claudia op stap was, kwamen we Chris met een paar vrienden tegen. Hij had Sanne met zijn ontwapende glimlach en zijn enorme spieren om zijn vinger gewikkeld. Ze waren vorige week gaan samenwonen.

––––––––

PAS TOEN IK MIJN BENEN bijna niet meer voelde, stopten we bij een picknickbankje dat op een zanderig heuveltje stond. Ik weerstond de neiging om mijn waterfles over mijn verhitte hoofd leeg te gooien. De nylonfietskleding kleefde op elk plekje aan mijn lichaam. Claudia’s vuurrode hoofd vertelde me dat zij het net zo warm had en met een gezamenlijke zucht lieten we ons op het bankje zakken.

Mijn gedachten gingen terug naar de vreemde droom die ik afgelopen nacht had gehad. Ik was zo verward wakker geworden dat het tot na het ontbijt had geduurd voordat ik het naast me neer kon leggen.

Ik was weer in de club geweest, maar dit keer was Claudia bij me. Zij en Robin dansten samen en ik stond er een beetje verloren bij. Claudia wees opeens met haar hand ergens achter me en toen ik me omdraaide, stond ik oog in oog met Lukas. Dit keer was hij veel dichterbij en ik rook zijn geur, die na al die jaren nog steeds hetzelfde was. Het maakte zoveel gevoelens in me los, maar het waren gek genoeg niet alleen de gebruikelijke angstgevoelens. Dit keer was er nog iets, iets wat ik pas later zou herkennen. Toen ik een stap naar achteren zette, zette hij er een naar voren. Opeens fluisterde Claudia in mijn oor: ‘Vecht er niet meer langer tegen, Tamara. Jullie willen het allebei.’

Zijn smeulende blik gleed over mijn lichaam en nam elk stukje in zich op. Met nog een laatste stap overbrugde hij de afstand tussen ons en voelde ik zijn sterke armen om mijn middel. Zacht, maar doelbewust trok hij me tegen zich aan en daarmee verdween alle afstand tussen ons. Ik legde mijn handen als vanzelf op zijn borstkas en keek naar hem op. Ik werd verscheurd door de tegenstrijdige gevoelens die zijn nabijheid teweegbrachten.