The Writing Games

Najaar 2021

The Writing Games – najaar 2021

Verhalenbundel

Verschijningsdatum: 31 januari 2022

© 2022 Anika Riemens, Tim Therry, Claudia Verschueren, Katrien Verheecke, Liselotte Anthonissen, Annette Akkerman, Stef Van Overstraeten, Lawrence Perrin, Marjon Korstanje, Jami Leigh

© 2022 The Writing Games/Hamley Books

Coverontwerp: Paper and Sage

ISBN 9789464510775

NUR-code: 303

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

De ijzige jacht – Anika Riemens (derde plaats)

Toen ik opstond, was de wereld bedekt met sneeuw. De bergen hadden die nacht hun kille adem door de vallei geblazen en de luiken van mijn cottage laten trillen onder hun toorn.

Nu was het verraderlijk stil. Een strakblauwe lucht reikte zo ver ik kon kijken tussen de immense bergpieken. De ochtendzon deed de witte, poederachtige sneeuw schitteren, zo fel dat ik mijn ogen moest samenknijpen.

Nadat ik mijn houten deur met geweld open had geduwd, begon ik met het wegscheppen van de veertig centimeter sneeuw die er tegenaan was geblazen. Op dat moment begon het hartverscheurende geschreeuw, echoënd door de vallei.

Ik baande mezelf een weg door de dorpelingen die zich al om de cottage aan de andere kant van het dorp hadden verzameld. ‘Wat is er gebeurd?’

Een grijzende man schudde slechts verslagen zijn hoofd en stapte voor me opzij. Bloed kleurde de omgewoelde sneeuw voor de deuropening rood.

‘Blijf op afstand, anders vernielen jullie de sporen.’ Ik liep door de verse sneeuw naar de zijkant van de cottage, tikte het raam in en trok hem vervolgens open. Ik was met mijn achttien jaar de jongste, maar ook één van de beste jagers van het dorp en niemand hield me tegen toen ik door het raam naar binnen klom. Mijn in soepele laarzen gehulde voeten maakten een zachte plof op de houten vloer. Een roestige geur drong scherp in mijn neus.

Het was een slachtpartij. Bloed droop van de muren. Bloed lag in plasjes rond de overgebleven lichaamsdelen. Ik slikte tegen de opkomend gal. Het jonge echtpaar en de drie kinderen waren onherkenbaar verminkt. Misselijk gleed mijn blik over de krassen in de houten vloer, achtergelaten door grote klauwen. Herinneringen dreigden me te verstikken, dus ik draaide me snel om en sprong weer door het raam naar buiten.

Jannah, onze dorpsoudste, keek me aan. Het laatste sprankje hoop verdween uit haar ogen toen ik met mijn hoofd schudde. Vrienden, familie en buren begonnen te jammeren.

‘Het is nog vers, dus het roofdier is nog niet ver.’ Ik ging bij Jannah staan en vertelde haar wat ik binnen had gezien. Ze knikte, de bezorgde frons tussen haar lichte ogen benadrukte haar diepe rimpels.

Ik wierp een blik op de kapot gebeukte deur. ‘Zeg dat iedereen binnen moet blijven. Ik ga achter hem aan.’

‘Weet je het zeker, liefje? We kunnen één van de andere jagers sturen.’

‘Ik ben beter,’ bracht ik haar in herinnering, hoewel ik het aanbod waardeerde.

‘Die woorden moet ik toch in twijfel trekken, Zarah.’ Nathan kwam naast me staan en keek met een arrogante glimlach op me neer.

Ik snoof. ‘Waar bleef je dan? Te druk met de vrouwen in je bed te behagen?’

‘Jaloers?’ knipoogde hij grijnzend.

Knarsetandend liep ik weg, terwijl Jannah hem inlichtte. Nathan was een jaar ouder, onmogelijk knap en verschrikkelijk vervelend. Al mijn hele leven was hij mijn rivaal, in alles wat we deden. Tijdens de laatste jacht had hij mijn prooi van me gestolen en daarmee een opbrengst voor een hele winter. Hij was een klootzak én een dief.

Ik hurkte neer bij de deur en keek geconcentreerd naar de afdrukken in de sneeuw. ‘Het is een wolf.’

Nathan boog zich over de sporen. ‘Nee, het is een hond. Kijk maar, die afdruk is veel te rond voor een wolf. Bovendien staan de voor- en achtertenen te dicht op elkaar.’

Ik keek hem kwaad aan. ‘Heb je al eens binnen gekeken? En naar de voordeur? Geen hond kan dat veroorzaken. Het is een wolf en wanneer ik hem heb gedood, zal ik het bewijzen.’

Ik kwam overeind en keek naar de dorpsoudste. ‘Ik vertrek over een kwartier.’

Ze knikte ten antwoord, een bezorgde glans in haar ogen.

Ik liep terug naar mijn cottage, waar ik snel mijn enigszins versleten, maar warme jagerskleding aantrok en een buideltas inpakte met water, gedroogd vlees en een extra deken. Ik hing een pijlenkoker op mijn rug en pakte mijn boog uit de hoek van de kamer.

Het vertrouwde gevoel van het gladde essenhout tegen mijn vingers kalmeerde me. Jagen was niet meer hetzelfde sinds mijn ouders waren gedood door een bergleeuw en na wat ik vanmorgen had gezien... Oud verdriet, woede en afkeer dreven me naar buiten, mijn boog in mijn hand, mijn blik strak op de bergen om ons heen.

‘Nathan gaat met je mee, Zarah.’

Ik deed mijn best om beleefd te glimlachen naar Jannah, maar slaagde daar niet helemaal in. ‘Nee, dank je, ik kan het prima alleen af.’

‘Je gaat niet alleen die bergen in, achter het beest aan die dít heeft aangericht.’ Jannahs stem duldde geen tegenspraak, dus ik perste mijn lippen op elkaar. Ik wist dat ze het goed bedoelde, het beste met me voorhad – hoewel ik niet begreep waarom ze dacht dat een tripje met hém een goed idee was.  Het was geen geheim dat we elkaar haatten.

Nathan keek me niet aan, maar gaf een zacht duwtje tegen mijn schouder. ‘Laten we gaan.’

Drie opeenvolgende uren volgden we de verse sporen, maar naarmate de zon hoger aan de hemel kroop, werden ze steeds moeilijker te onderscheiden. De sneeuw smolt te snel, evenals mijn hoop dat de wolf in de buurt was gebleven.  

Nathan keek bedenkelijk van de pootafdrukken naar het bergpad dat zich voor ons uitstrekte – steil omhoog om vervolgens tussen een grillige kloof te verdwijnen. ‘De hond is ver van zijn roedel geweken.’

‘Misschien is het een eenzame wólf op doorreis en nutteloos dat we hem verder volgen.’

‘Kom nou schatje, je bent toch niet bang?’ Nathan keek met een sceptische glimlach op me neer.

‘Noem me niet zo,’ gromde ik tussen mijn tanden. ‘En nee, natuurlijk ben ik niet bang.’

Er werd gefluisterd dat iedereen die deze bergen in trok nooit meer terug werd gezien. Wat was er om bang voor te zijn?

Ik ploegde door de sneeuw omhoog, in de schaduw van de machtige bergkam die boven ons uit torende – onheilspellend en waarschuwend. We begaven ons door de donkere kloof, terwijl iedere cel in mijn lichaam schreeuwde dat we ons moesten omdraaien. Dat we ons niet in deze bergen hoorden te begeven, als indringers van iets dat veel ouder was dan we ons ooit konden voorstellen.

Na wat een eeuwigheid leek, verlieten we de kloof, waarna we omringd werden door dichte mist. Ik bleef weifelend staan, met het prikkende gevoel dat er iemand – íéts – naar ons keek, alsof er speldenprikjes door mijn kleding heen mijn huid in drongen. Koud zweet parelde in mijn nek terwijl mijn blik onrustig over de muur van mist gleed.

‘Laat mij maar voor gaan,’ zei Nathan zacht. Zijn hand rustte even op mijn schouder, terwijl hij me op het smalle pad passeerde. Ik wilde protesteren, van me afbijten, maar de opluchting die ik voelde snoerde me de mond – deze keer.

Ik volgde Nathan over het steile, rotsachtige pad. Wanneer we niet tegen elkaar liepen te vitten, hing de stilte gespannen tussen ons in.

Er lag geen sneeuw aan deze kant van de kloof, dus we bleven regelmatig staan om de vage sporen te bestuderen. De wolf kon echter onmogelijk afwijken van het pad, met de grillige bergwand links en rechts een afgrond van onbekende diepte.

We hurkten neer bij een hoopje uitwerpselen en Nathan prikte er met een steentje in. ‘We naderen.’ Hij keek naar me op en fronste zijn wenkbrauwen. ‘Gaat het wel?’

‘Het gaat prima.’ Ik perste mijn lippen op elkaar om het tandenklapperen te stoppen. De mist maakte mijn kleding vochtig en plakte ijzig aan mijn huid. Het was onnatuurlijk koud, alsof we in het bevroren hart van de bergen zelf stonden.

Hij ging voor me staan en zijn blik gleed over mijn hele lichaam. ‘Je had warmere kleding aan moeten trekken Zarah.’

‘Ik heb geen warmere kleding,’ beet ik hem toe. ‘Als íémand mijn prooi bij de laatste jacht niet had gestolen, had ik misschien geld om die te kopen.’

‘Zo is het niet gegaan en dat weet je best.’ Nathan klemde zijn kaken op elkaar en zijn bruine ogen werden donker.

Tot mijn ongenoegen maakte dat hem woest aantrekkelijk. Mijn hart begon sneller te kloppen, van woede of een vreemd soort opwinding. ‘Ik weet alleen dat je me mijn prooi hebt afgenomen – en dus ook mijn inkomen.’

‘Je stond in de verkeerde hoek om die tijger met één schot te doden. Je zou eindigen als haar lunch en je weet het. Ik heb je leven gered.’

‘Sinds wanneer maak jij je druk om mijn leven?’

‘Nu in ieder geval niet meer,’ snauwde hij terug.

‘Je bent een klootzak.’ Ik duwde Nathan opzij en stampte verder over het in mist gehulde pad.

Hij volgde me in een woedende stilte, terwijl we de ijzige wind trotseerden die langs de helling floot en in onze oren fluisterde dat we terug moesten keren – voor het te laat was.

Even plotseling als we in de mist terecht waren gekomen, was deze ook weer verdwenen. De afgrond naast ons mondde uit in een kloof tussen twee bergen – een immense, donkere diepte die me leek te wenken wanneer ik naar beneden keek. De hoge, besneeuwde bergtoppen omringden ons zwijgend, een stilte die bijna tastbaar door de lucht leek te vibreren. De zon was al verdwenen achter de bergkam, waardoor de duisternis langzaam omhoog sloop vanuit de afgrond naast ons.

Nathan wees naar een ondiepe inkeping tussen twee rotsen. ‘Laten we hier overnachten. De hond heeft vast ook een schuilplaats gezocht en het is hier ’s nachts te gevaarlijk.’

Mijn kleding was nog steeds vochtig en mijn tanden klapperden zo hard tegen elkaar dat praten onmogelijk was, dus knikte ik slechts. Met trillende vingers trok ik mijn buideltas open en ging zitten, mijn rug tegen de koude, puntige rotswand. Ik sloeg de deken rond mijn schouders en kauwde op een stukje gedroogd vlees, terwijl ik probeerde om niet jaloers te kijken naar de grote, dikke deken van schapenvacht die Nathan uit zijn eigen tas haalde.

Ik verslikte me bijna in een slok water toen hij zich begon uit te kleden, zich blijkbaar niks aantrekkend van mijn aanwezigheid. Maar goed, naaktheid in het gezelschap van een vrouw was natuurlijk niks nieuws voor hem.

Voor mij daarentegen... Zijn pezige spieren golfden bij iedere beweging onder zijn huid en ik bleef als gebiologeerd naar hem staren, tot hij zijn wenkbrauwen spottend naar me optrok. Blozend sloeg ik mijn blik neer en keek naar mijn in versleten handschoenen gehulde handen, die ik trillend tussen mijn benen geklemd hield. Ik hoorde hem onder zijn deken kruipen, terwijl ik me opmaakte voor een lange, zware nacht.

‘Je moet die vochtige kleding uitdoen.’ Nathans stem weerklonk zacht tegen de rotswanden om ons heen. Hoewel ik ondertussen oncontroleerbaar rilde, kon hij dat onmogelijk zien in het donker. Misschien hoorde hij het trillen van mijn botten, mijn haperende ademhaling of zelfs het vertraagde kloppen van mijn hart.

Mijn kleine deken zou echter niet genoeg zijn om mijn naakte lichaam tegen de ijzige bergwind te beschermen.

Alsof Nathan mijn gedachten kon lezen, vervolgde hij: ‘Je vriest dood op deze manier Zarah. Mijn deken is groot genoeg voor ons allebei. Kom erbij.’

‘Nee, dat doe ik niet,’ antwoordde ik stellig, hoewel mijn stem kraakte en beefde.

‘Kleed je uit en kom hier, voor ik me bedenk,’ beet hij me toe.

Even overwoog ik om niet toe te geven, maar hij had gelijk – ik betwijfelde of ik zonder zijn warmte de nacht zou overleven.

Beschermd door de duisternis stroopte ik moeizaam de kleding van mijn lichaam en kroop aarzelend naast hem onder de deken.

Terwijl we met onze rug naar elkaar toe lagen, voelde ik de warmte van zijn huid naar me toe stralen. Een behaaglijk geluidje ontsnapte aan mijn lippen en mijn oogleden fladderden dicht.

Toen ik wakker werd, was de nacht verdreven door het vage ochtendlicht. Ik voelde een rustige ademhaling over de haartjes in mijn nek strelen. Kippenvel danste op mijn huid, ondanks de warmte onder de dikke deken. Ik slikte, terwijl ik de neiging onderdrukte om mijn rug tegen zijn warme borstkas te vlijen.

Verdomme Zarah, het is Nathan naast je. Nathan!

Ik kon me beter aankleden, voor hij wakker werd. Voor ik dingen deed waar ik onherroepelijk spijt van zou krijgen.

Ik glipte vanonder zijn deken. Een zacht geluidje ontsnapte aan zijn lippen en ik bevroor in mijn beweging. Hij leek echter nog steeds in diepe slaap te zijn, zijn wenkbrauwen licht gefronst en zijn volle lippen een beetje van elkaar geweken.

Ik had het verbeeld dat hij mijn naam zuchtte. Dat moest wel.

Mijn kleding was koud, maar in ieder geval opgedroogd. Zodra ik was aangekleed, schudde ik voorzichtig aan Nathans schouder. Hij opende zijn ogen en knipperde, waarna een lome glimlach om zijn lippen gleed. Blozend ging ik rechtop staan en wendde mijn blik af. Hij zag er absurd knap uit met zijn haar in de war en de slaap nog in zijn donkere ogen.

‘We moeten verder.’ Ik wachtte met mijn rug naar hem toe terwijl hij zich aankleedde, waarna ik hem zwijgend een stuk van mijn gedroogde vlees aanbood – een gebaar van dankbaarheid dat hij met een knikje aanvaardde. Hoewel hij er tot mijn opluchting niks van zei, wisten we allebei dat ik mijn leven aan hem te danken had. Alweer.

Het voelde onwennig. Ik had nog nooit eerder geprobeerd om hem niet te haten, hem niet als een rivaal te zien - maar toen hij bemoedigend naar me glimlachte, lachte ik terug.

We spraken af om nog één dag naar de hond – wólf – te zoeken. We hadden niet genoeg voedsel om het nog dagen op te jagen en het beest leek alleen maar dieper deze onheilspellende bergen in te trekken. Ik kon niet wachten om terug te keren naar dorp, hoewel ik dat natuurlijk niet hardop toegaf.

De huilende wind was ons enige gezelschap terwijl we onze weg vervolgden, over een grillig pad vol steile klippen waarlangs we hoger de berg op klommen.

Het spoor leidde ons door een rotsachtige vallei en langs een koraalblauw bergmeer, terwijl de bergtoppen met zorgwekkende snelheid werden verzwolgen door donkere, aanstormende onweerswolken.

Het licht werd opgeslokt. De wind rukte genadeloos aan mijn kleding en blies de regen in mijn ogen, waardoor ik Nathans gestalte amper nog kon onderscheiden. Donder deed de aarde onder onze voeten trillen. We snelden tussen de blokken gesteente door, richting een rotswand waar we hopelijk een schuilplaats konden vinden.

De storm speelde met mijn zintuigen, liet me dingen zien, horen en voelen die er niet echt waren – schimmen gehuld in gewaden die om ons heen cirkelden, maar verdwenen wanneer ik met mijn ogen knipperde. Flarden van fluisteringen om ons heen. Onzichtbare vingers die naar mijn armen grepen.

Goden, ik hoopte dat het mijn verbeelding was. 

Even dacht ik dat ik de bergen hoorde kermen, jammeren onder de toorn van de genadeloze storm – maar toen besefte ik dat het iets heel anders was.

Het ging razendsnel. Het moment dat het ijzingwekkende gejank opnieuw door de lucht sneed, zag ik een gedaante opdoemen op de rots naast ons. Twee rode ogen gloeiden als een smeulend vuur, gefixeerd op zijn prooi. Mijn jagersinstinct wist al dat het naar Nathans kwetsbare nek ging springen, nog voor het beest zich met zorgwekkende lenigheid afzette.

Een angstkreet ontsnapte aan mijn keel, terwijl ik mezelf met al mijn kracht vooruitwierp.  

De wereld tolde. Nathan viel door de klap van mijn gewicht en samen tuimelden we op de grond. Klauwen sneden door mijn huid en een onaards gegrom vulde mijn oren. Ik draaide me op mijn rug, trok mijn mes van mijn riem en hield het blind voor me uit – het enige wat voorkwam dat het beest zijn tanden in mijn nek liet zinken.

Het lemmet verdween in zijn middenrif. De roestige geur van bloed prikte in mijn neus, terwijl ik moeizaam de woeste tanden op afstand hield. Ik hoorde Nathan vloeken terwijl hij zich onder me uit werkte.

Mijn longen werden dichtgedrukt door het gewicht van mijn belager. Nagels sneden door mijn kleding en de druk van zijn poten leek mijn botten te verpletteren. Ik kermde terwijl ik het mes ronddraaide, een wanhopige poging het beest van me af te krijgen. Een oorverdovend gejank vulde de lucht.

Vervolgens werd het stil.

Nathan trok zijn mes terug uit de keel van het schepsel en schopte er hard tegenaan, waardoor het naast me op de rotsachtige grond stortte. Ik bleef hijgend liggen, druipend in het bloed van zowel mijzelf als het beest.

Het beest. Ik keek naast me, naar de onmiskenbare kop van een hond. Het lichaam was echter zo groot als dat van een wolf, met pezige spieren onder zijn inktzwarte vacht. De rode ogen keken dof in het niets.

‘Gaat het? Ben je gewond?’

‘Ik ben oké.’ Kreunend ging ik rechtop zitten, maar Nathan hield me tegen zodra hij mijn bebloede arm zag. ‘Het valt wel mee. Een oppervlakkige wond.’

Hij klemde zijn kaken op elkaar en knikte, waarna we allebei een blik wierpen op het schepsel naast ons. Nathan slikte. ‘Je weet wat het is, toch?’

Ik knikte. Het viel niet te ontkennen. Naast ons lag een vleesgeworden nachtmerrie. Een horrorverhaal waarover werd gefluisterd bij het haardvuur.

‘Een helhond,’ prevelde ik.

De grot om ons heen trilde onder een nieuwe donderklap.

‘Het valt wel mee,’ verzekerde ik Nathan opnieuw. Ik wierp een schuine blik op hem, terwijl hij mijn wond voorzichtig schoonspoelde met water uit zijn veldfles. Het voelde koud tegen mijn huid en ik rilde.

‘Sorry.’ Het was het eerste wat hij tegen me zei sinds we de storm hadden ontvlucht. Voor ik kon protesteren scheurde hij een reep stof van zijn shirt en begon de wond te verbinden. Zijn gezicht stond grimmig en ik kon wel raden waar hij was met zijn gedachten. Een helhond. We hadden geluk dat we het konden navertellen.

Waar kwam hij vandaan? Waar was zijn roedel?

‘Hij had je kunnen doden,’ onderbrak Nathan ruw mijn gedachten. Zijn ogen waren donker.

‘Anders had hij jou gedood,’ antwoordde ik zacht.

Hij snoof, waarna ik hem geïrriteerd aankeek. ‘Wat is je probleem? Jij redde mij, ik redde jou.’

‘Ik heb je nooit om een wederdienst gevraagd,’ beet hij me toe.

‘Nou, ik heb jou ook nooit gevraagd om mij te redden. Ik snap niet eens waarom.’

Nathan perste zijn lippen op elkaar en bond zwijgend de lap stof strak om mijn arm. Arrogante zak. Hij kon het gewoon niet hebben dat ík voor de verandering de betere reflexen had.

‘Ik vond je leuk en jij haatte me,’ sprak hij opeens, mijn onjuiste gedachten onderbrekend. ‘Ik hoopte dat het alles zou veranderen.’ Hij lachte even, zonder een spoor van humor in zijn stem. ‘Je haatte me alleen maar meer.’

‘Daar heb je lang om getreurd ja,’ mompelde ik, terwijl ik me herinnerde dat hij na het jachtfeest een mooie meid mee naar huis had genomen.

‘Schijn bedriegt, Zarah. Ik heb haar naar huis gebracht en in mijn eigen hut geslapen – alleen.’ Zodra het verband goed vast zat, leunde hij een beetje naar achteren. ‘Ik was van plan om de opbrengst van de tijger met je te delen. Ik had het móeten delen. Maar je was zo boos, irritant en frustrerend dat ik besloot het niet te doen. Het spijt me, dat was verkeerd.’

Sprakeloos staarde ik hem aan. Ik had de situatie – hém – niet goed beoordeeld. Ik voelde mijn wangen warm worden.

‘Ik haat je niet. Niet meer in ieder geval,’ mompelde ik schaapachtig.

Nathan begon zachtjes te lachen en onwillekeurig deed ik met hem mee.

Pas tegen de avond stopte het met onweren. De storm trok verder door de bergen, maar liet iets achter. Een ongrijpbare aanwezigheid van iets anders, iets wat niet van deze wereld kwam.

De geesten die ik eerder in de storm zag rondwaren, stonden nu in de hoeken van de grot naar ons te kijken. Ik dook iets verder weg onder de deken, alsof ik me daardoor voor hun dode blik kon beschermen. Zelfs de warmte van Nathans lichaam kon de kilte niet verjagen. Ik kneep mijn ogen stijf dicht.

We waren hier niet welkom. We waren in een domein dat niet tot de levenden behoorde. Fluisterende stemmen weerklonken door de grot, of enkel in mijn eigen hoofd, ik wist het niet.

Het was alsof ik hun kille ademhaling op mijn huid voelde. Alsof ik hun dode vingers over mijn wangen voelde strelen. Mijn gejaagde ademhaling klonk luid in mijn oren.

Ik voelde een beweging naast me en Nathans gespierde arm trok me tegen zijn borst. Ik verstijfde.

‘Het is oké, ik ben hier,’ fluisterde hij bij mijn oor. ‘Ik zal je beschermen.’

Ik wilde naar hem snauwen, hem wegduwen, ontsnappen uit zijn intieme greep – maar ik deed het niet. Zijn armen waren sterk, veilig en warm om me heen – een gevoel dat ik nog nooit eerder had ervaren. Langzaam ontspande ik tegen hem aan en concentreerde me op zijn sterke, rustige hartslag.

De lucht was koud, maar kraakhelder. De doden waren gevlucht voor het ochtendlicht en ik werd wakker in de behaaglijke warmte van Nathans armen.

Nadat we een verdwaald konijn hadden geschoten en onze magen vulden, dachten we na over onze vervolgstappen. We liepen terug naar het lichaam van de helhond, terwijl Nathan me genadeloos pestte met het feit dat hij gelijk had – het was een hond. Een soort van.

‘Heeft hij een roedel? Kunnen we die zomaar door de bergen laten zwerven?’

Nathan schudde bedenkelijk zijn hoofd. ‘Deze is ook helemaal afgedaald naar het dorp. Als ze er zijn, is het een gevaar.’ Hij had de woorden nog niet uitgesproken of er klonk een woest gehuil, echoënd door de vallei.

Kippenvel kroop over mijn rug bij het onaardse geluid. ‘We hebben ons antwoord’, fluisterde ik, terwijl mijn blik de horizon afzocht. Ik hield mijn boog stevig in mijn hand geklemd, al mijn zintuigen op scherp.

Nathan staarde me aan.

‘Wat?’

‘Je bent zo mooi als je jaagt, als een engel des doods.’

Blozend rolde ik met mijn ogen en gaf hem een por tegen zijn arm. ‘Ach, hou toch op.’

We hadden niet echt een concreet idee waar we de roedel konden vinden, maar we wisten wél dat we niet konden terugkeren voor we ze hadden gedood. We liepen naar de andere kant van de vallei en vervolgens een steil bergpad op. Misschien was het een vreemd voorgevoel dat ons die kant op dreef, of slechts geluk, maar zo nu en dan klonk het gehuil van de helhonden – en steeds een beetje dichterbij.

Het was een zware klim, maar makkelijker door Nathan die regelmatig zijn hand naar me uitstak. Ik kon het zinderende gevoel dat zijn huid teweegbracht maar moeilijk negeren, evenals het opgewonden samentrekken van mijn borstkas.

Ik begon de kuiltjes in zijn wangen wanneer hij naar me lachte te waarderen, evenals de broeierige blik in zijn donkere ogen. Goden, de ijle lucht begon duidelijk zijn tol te eisen.

Hijgend trok ik me op en klom op een hoge rots. We waren bijna bij de top van de berg en wanneer ik naar beneden keek, deed de diepte me duizelen. Hoopjes sneeuw lagen glinsterend in het zonlicht, waardoor ik bijna de andere glans miste, die in de lucht voor ons leek te vibreren.

‘Wacht.’ Ik greep Nathans arm en hield hem tegen. Onder zijn vragende blik schuifelde ik langs hem heen en bracht mijn hand omhoog. Ik ademde scherp in toen mijn vingers knetterend een doorzichtig energieveld raakten. Rimpelingen golfden door de lucht onder mijn aanraking en Nathan trok me vloekend naar achteren.

Ongelovig bracht ik mijn andere hand naar voren en drukte die opnieuw tegen het krachtveld. Mijn blik volgde de kleine golven, terwijl deze om een bijna ronde vorm bogen. Ik ademde scherp in. ‘Nathan, kijk.’

Op onze knieën zaten we voor het gat in de koepel. ‘Het lijkt donkerder aan de andere kant,’ mompelde Nathan. Het gehuil van de helhonden sneed door de lucht – heel dichtbij nu – en ik moest de neiging onderdrukken om mijn oren te bedekken.

‘Je weet dat we moeten gaan kijken.’

‘Ik weet het.’ Hij keek me schuin aan, een flauwe glimlach om zijn lippen. ‘Durf je het aan?’

Ik grijnsde. ‘Met jou? Vooruit dan maar.’

Hij beval me om te wachten en kroop als eerste door het gat. Hoewel het krachtveld doorzichtig leek, verdween hij uit mijn zicht, tot zijn hand me door de doorgang wenkte.

Het zonlicht werd gedempt en een onnatuurlijke warmte dampte in mijn gezicht. De wereld leek ontdaan van al haar kleur, ondergedompeld in grauwe grijstinten.

We klommen nog één steile richel op, waarna we op de top van de berg stonden. Ik ademde scherp in en draaide om mijn as.

We waren in de hel.

Een eenzame boom stond in brand en de aarde ademde stoom. Het gehuil van de helhonden echode weer door de lucht, maar scherper, ongefilterd deze keer. De gigantische koepel naast ons, die ons dorp, de vallei en de bergen daaromheen omringde, was niet de enige. Het waren er tientallen. Groene werelden. Platte werelden. Grijze werelden. Geel met blauwe werelden. Er was er zelfs één helemaal zwart. Koepel na koepel bevond zich om ons heen, van elkaar gescheiden door de brandende hel.

Nathans vingers vlochten zich door de mijne en ik keek naar hem op.

‘Wil je ernaartoe?’ Hij gebaarde naar de werelden om ons heen. Honderden werelden. Honderden mogelijkheden op een nieuw leven.

‘Ik weet het niet.’ Ik voelde een mengeling van angst en nieuwsgierige opwinding. ‘Jij?’

‘Nee, ik wil mijn familie niet alleen laten.’ Hij viel even stil, terwijl zijn blik over mijn gezicht gleed en mijn huid deed gloeien. ‘Ik zou het fijn vinden als jij ook bleef Zarah. Bij mij. Laat me voor je zorgen.’

Zijn woorden deden de hel om me heen vervagen. Ik zag alleen nog maar hem. Nathan. Haat en liefde lagen dichter bij elkaar dan ik ooit kon vermoeden. ‘Ik denk dat ik dat ook wil.’

Even dacht ik dat hij me ging kussen. Daar, in die smeulende onderwereld, naast de koepel die niet alleen ons thuis, maar ook onze toekomst omringde.

Het volgende moment klonk er een huiveringwekkend gegrom en kwam een roedel helhonden op ons af geslopen, hun ogen glanzend van onverhulde haat. Het waren er veel. Te veel.

Nathan duwde me voor zich uit. ‘Ren!’

Rennen was onmogelijk, maar toch klom ik zo snel mogelijk over het pad naar beneden. De helhonden zaten op onze hielen en ik liet me op mijn buik door de doorgang glijden. Ik draaide me in dezelfde beweging om, trok een pijl uit de koker op mijn rug en richtte. Mijn schot raakte de open muil die kwijlend naar Nathans been hapte, terwijl ook hij door het gat kroop.

‘Sluit het af!’

Ik bleef pijlen schieten om de hongerige muilen en afschrikwekkend scherpe tanden op afstand te houden, terwijl Nathan kermend tegen een groot rotsblok duwde tot deze eindelijk in beweging kwam.

Ik schoot nog een paar pijlen door de laatste spleet, voor hij het gat volledig afsloot en het gejank, gegrom en gehuil verstomde. Hijgend liet ik mijn armen zakken.

Nathan klopte even met zijn hand op de rots. ‘Deze zal ze wel tegenhouden.’ Ook hij was buiten adem, maar grijnsde toch naar me. Zijn ogen glansden. ‘Nou, waar waren we?’

Voor ik het wist stond hij voor me, gleden zijn handen om mijn middel en trok hij me tegen zich aan. Ik hapte naar adem, maar mijn mond werd gesnoerd door zijn stevige, warme lippen die de mijne zachtjes beroerden.

Een buitengewoon, prachtig moment leek mijn hart te krimpen en te ontploffen. Leek mijn bloed te veranderen in vuurwerk, dansend en knetterend onder mijn huid. Leken alle verschrikkingen van die dag te verdwijnen in een versluiering van genot, lust en iets wat nog veel dieper ging.

Hij streelde met zijn eeltige duim over mijn wang, een spoor van warmte achterlatend. ‘Dit wilde ik al zo lang doen.’ Zijn stem was heser, dieper dan normaal.

‘Ik hoop dat het niet tegenviel.’ Ik keek hem door mijn wimpers aan en werd beloond met een prachtige grijns.

‘Integendeel.’ Zijn voorhoofd rustte tegen het mijne. ‘Ik wil het de rest van mijn leven doen. Opnieuw en opnieuw.’

We gebruikten de lange reis naar huis om te verwerken wat we hadden gezien en besloten de bizarre waarheid te verzwijgen, simpelweg omdat niemand ons zou geloven.

‘We zullen ieder jaar moeten controleren of de doorgang nog afgesloten is,’ zei Nathan bedachtzaam.

‘Laten we dan in ieder geval in de zomer gaan,’ kreunde ik, terwijl we de kloof uit liepen en de dikke laag sneeuw in de vallei zagen liggen.

Hij gaf een kneepje in mijn schouder. ‘Gaan we dan samen?’

‘Natuurlijk.’ Ik rolde met mijn ogen. ‘Zonder mij had je het deze keer niet eens overleefd.’

‘Jij anders ook niet,’ lachte hij. ‘Het lijkt erop dat we een goed team zijn.’

We liepen het dorp in, mijn hand stevig in die van Nathan geklemd – en zodra ik Jannahs zelfvoldane glimlach zag, werd het me duidelijk dat dit precies de afloop was waar de oude vrouw op gehoopt had.  