Een perfecte zomer

Feelgood verhalenbundel

Een perfecte zomer

Feelgood 

Verschijningsdatum: 3 juni 2022

© 2022 Ine Maria Kiekens, Saskia Lauwagie, Isa Moora, Britt Van Der Jagt, Stef Van Overstraeten

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510805

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

In de war – Ine Maria Kiekens

‘Nee, ik begrijp het. Oké.’

Verslagen beëindigde ik het telefoongesprek. Het was dus toch geen fout geweest: op mijn bankrekening stond letterlijk nog 340 euro en 39 cent. Hoe kon ik zo stom zijn? Elke dag berichtten de media over internetfraude maar ik, Willemijn Verbeke, zou daar nooit inlopen. Tot die ene aantrekkelijke promotie voor de zomervakantie voorbijkwam: twee weken all-in op Cyprus, voor een prijs die mijn portemonnee niet huilend in een hoekje deed kruipen.

Hoelang was het al geleden sinds ik op reis was geweest? Sinds ik me überhaupt een extraatje had gepermitteerd? Het was intussen drie jaar geleden dat Louis en ik uit elkaar waren en nog steeds had ik de neiging om iedere cent om te draaien. Dat had alles te maken met het buitensporige gedrag van mijn ex-verloofde.

Louis en ik hadden aanvankelijk een geweldig leven samen: we woonden in een fantastische villa, uitgerust met de nieuwste keukenapparaten, de meest stijlvolle meubels en de recentste digitale snufjes. Natuurlijk had ik me er vragen bij gesteld, maar Louis verzekerde me telkens dat alles in orde was: hij kreeg elke maand wat geld via een erfenis van een oudoom die een tijdje geleden overleden was. Tot de waarheid aan het licht kwam: de erfenis was helemaal verzonnen, de oudoom had zelfs nooit bestaan. Louis had alles op krediet gekocht en de schuldeisers zaten hem op de hielen. Ons hele hebben en houden werd verkocht om de schulden in te lossen, maar aan één schuld kon niet worden voldaan: ik kon Louis maar niet vergeven dat hij me zo belogen had.

Ik woonde sindsdien alleen in een kleine flat en werkte tegen mijn zin in een snackbar met een baas die me altijd voor klusjes liet opdraaien die niet in mijn takenpakket pasten. Maar hoewel ik me elke dag naar mijn werk moest sleuren, had ik mijn leven intussen wel weer redelijk op de rails, zelfs op financieel vlak. Tot die vervloekte reis naar Cyprus voorbijkwam natuurlijk. Kon ik dan ook nooit geluk hebben?

Het alarm op mijn telefoon herinnerde me eraan dat het tijd was om te vertrekken naar mijn werk. Mijn baas had een gloeiende hekel aan laatkomers, dus ik deed mijn best om altijd op tijd te komen. Met een diepe zucht pakte ik mijn handtas en liep ik naar buiten.

‘Sofietje, kom, we moeten onze koffers nog inpakken. Kom je me helpen?’

Mijn buurvrouw van 76, mevrouw Westerman, stond in de gang en keek me verwachtingsvol aan. Ik had geen idee waarover ze het had, en nog minder waarom ze me met ‘Sofietje’ aansprak.

‘Nou, kom dan! Of ben jij al klaar misschien? Je hebt toch zeker wel enkele sexy bikini’s meegenomen voor aan het zwembad?’ knipoogde ze. ‘Onze Erik heeft maar wat geluk met een knappe vrouw als jij.’

Erik? Ik begreep er steeds minder van. Wie was Sofietje? En waarom dacht mevrouw Westerman dat ik Eriks vrouw was? Niet dat ik het erg zou vinden om Eriks vrouw te zijn, helemaal niet. Erik was de sympathieke, charmante en vooral buitengewoon knappe zoon van mevrouw Westerman. Zijn halflange donkere haren die er altijd een tikkeltje in de war uitzagen, zijn donkere ogen, zijn perfect getrimde baard, zijn gespierde lichaam, alles aan hem leek perfect. Ik was al vaak weggezwijmeld bij zijn perfecte uiterlijk. Hij kwam minstens twee keer per week bij zijn moeder op bezoek. Als ik hem zag, knikte hij me altijd vriendelijk gedag en soms bleef hij langer staan om een praatje te maken. Een keer was hij zelfs een doos dure chocolaatjes komen brengen, nadat ik zijn moeder naar de eerste hulp had gebracht toen ze van de trap was gevallen. Hij was ontzettend lief en dankbaar, maar daar bleef het ook bij. Wat dacht ik dan? Dat hij wat zou kunnen zien in een vrouw als ik, met een baan in een snackbar en een klein appartement? Hij leek me de ideale man, maar ook minstens zo onbereikbaar. Hij kon ongetwijfeld iedere vrouw krijgen die hij wilde. Hij bracht weliswaar nooit een vrouw mee naar zijn moeder, maar dat hoefde op zich niets te betekenen. Misschien had hij wel een vrouw die niet zo dol was op haar schoonmoeder? Of misschien had zijn vrouw gewoon heel weinig tijd? Zou dat die Sofietje zijn?

‘Sofietje?’

Mevrouw Westerman klonk plots een stuk minder zeker en ze keek verschrikt om zich heen. Ik ging naar haar toe.

‘Mevrouw Westerman, ik ben het. Willemijn, uw buurvrouw. Zullen we even gaan zitten?’

Ik nam haar bij de arm en begeleidde haar naar haar appartement. De oude vrouw was helemaal in gedachten verzonken en liet me begaan toen ik haar in haar zetel installeerde. Ze leek in een totaal andere wereld te vertoeven. Ik twijfelde wat ik moest doen. Ik moest hoogdringend naar mijn werk vertrekken, maar ik kon mevrouw Westerman toch niet alleen in deze staat achterlaten? Moest ik de hulpdiensten verwittigen? Voor een verwarde oude dame? Dan kon ik beter Erik bellen. Maar zou hij het wel oké vinden dat ik hem hiervoor zou lastigvallen? Bovendien had ik zijn telefoonnummer niet eens. Misschien moest ik gewoon vertrekken naar mijn werk. Mijn baas zou al laaiend zijn. Plotseling omklemde mevrouw Westermans hand mijn pols.

‘Wie ben jij? Waar is mijn Sofietje?’

Ze keek me met angstige ogen aan en haar stem trilde. Ik moest duidelijk iets doen.

‘Ik ben uw buurvrouw, mevrouw Westerman, we kwamen elkaar daarnet tegen in de gang. Zal ik even een kopje thee voor u maken?’

‘Oh, met twee klontjes suiker, ja, dank je.’

Mevrouw Westerman ontspande zienderogen. Ik ging naar de keuken en speurde naar een teken van Erik. Daar, aan het prikbord, hing een briefje met zijn nummer. Zou ik hem durven te bellen? Ik haalde diep adem, nam mijn telefoon en toetste het nummer in.

––––––––

Voor me stond Erik, knap als altijd, maar met een gejaagde blik in zijn ogen.

‘Sorry, ik kon echt niet sneller komen. Hoe gaat het met haar?’ Ik nam hem mee naar de woonkamer, waar zijn moeder al een halfuur onverstoorbaar aan het neuriën was.

‘Dag mama.’ Erik boog zich voorover om zijn moeder een kus te geven. Dat deed haar uit haar trance ontwaken.

‘Zo, ben je er eindelijk? Heb jij je koffers al gepakt? Sofietje is er ook, zie ik. Kom je me helpen, meisje? We hebben nog veel werk.’

‘Mama, dit is Willemijn, de buurvrouw, niet Sofie.’

‘Wat doe jij met de buurvrouw? Weet Sofietje hiervan?’

Haar ogen flitsten van mij naar Erik en terug.

‘Mama!’ zuchtte Erik.

Er klonk verdriet door in zijn stem. Ik voelde me steeds oncomfortabeler in deze bizarre situatie en bovendien was ik nu al zeker een uur te laat op mijn werk. Mijn baas zou woedend zijn. Erik nam me even apart.

‘Sorry, mama is helemaal in de war. Kan ik straks even bij je langskomen om het uit te leggen?’

Ik knikte. ‘Nu moet ik echt vertrekken naar mijn werk.’

‘Natuurlijk,’ antwoordde hij.

Voor ik vertrok, greep hij me nog even bij mijn arm en keek me recht in de ogen. ‘Dank je wel, Willemijn, dat je bij haar gebleven bent.’

Mijn hart maakte zowaar een sprongetje. Nu niet, Willemijn, voor hem betekent dit niets, temperde ik mezelf. Hij is gewoon blij dat je zijn moeder geholpen hebt, meer niet. Ik maakte een onhandige zwaaibeweging en rende het appartement uit voordat hij kon zien hoe mijn wangen een perfecte imitatie van een hoogrijpe tomaat gaven.

––––––––

‘Verdomme!’

Ik gooide mijn handtas in een hoek van de hal en smeet de deur dicht. Hoe was dit mogelijk? Ik begroef mijn gezicht in mijn handen en liet mijn tranen de vrije loop. Wat een dag. Hoe moest het nu verder? Het gerinkel van mijn telefoon haalde me uit mijn gepieker. Ik wilde de oproep negeren totdat ik zag dat het hetzelfde nummer was dat ik eerder vandaag had gebeld. Erik! Zou er iets met zijn moeder zijn?

‘Hoi, met Willemijn?’ Ik hoopte dat hij mijn schorre stem niet kon horen.

‘Met Erik, hallo. Ik wou je nog eens bedanken om er vandaag voor mijn moeder te zijn. Ik kan me voorstellen dat het heel vreemd op je overkwam. Mijn excuses daarvoor. Ik wil je graag even uitleggen wat er gaande is...’

Ik hoorde Erik nog verder praten, maar ik kon niet meer begrijpen wat hij zei. Een snik ontsnapte mijn mond en ik barstte opnieuw in tranen uit.

‘Willemijn?’ klonk het aan de andere kant van de lijn. ‘Wat is er aan de hand?’

‘Mijn baas... ik ben ontslagen... en mijn reis gaat niet door... en ik heb geen geld meer.’

Het lukte me niet om verder nog iets te zeggen, ik kon enkel nog met lange uithalen huilen.

‘Ben je thuis? Blijf waar je bent. Ik kom eraan, oké?’

Ik staarde verdoofd naar mijn telefoon. Erik had opgehangen. Het kon niet veel erger worden dan het al was. Dat mijn ideale man me in deze staat zou aantreffen, maakte me niets meer uit. Ik wilde gewoon iemand die me vertelde dat alles goed zou komen.

––––––––

‘Dus een of andere malafide organisatie heeft je rekening geplunderd nadat ze je een schitterende reis naar Cyprus hadden beloofd?’

Erik keek me ongelovig aan. ‘En je baas heeft je de laan uitgestuurd omdat je te laat was vandaag? Jeetje, Willemijn, dat is inderdaad wel heftig. En dus ben ik er eigenlijk verantwoordelijk voor dat je je job kwijt bent?’

Ik schudde verwoed mijn hoofd. ‘Ik kon je moeder toch niet aan haar lot overlaten.’

Intussen was ik, gelukkig maar, gestopt met huilen, maar ik moest er verschrikkelijk uitzien. Erik was met een rotvaart naar hier gekomen en had geduldig geluisterd naar mijn verhaal. Hij leek zich niets aan te trekken van hoe ik erbij zat. Hij daarentegen zag er zoals steeds uit om door een ringetje te halen, al had hij wel donkere kringen onder zijn ogen.

‘Hoe is het nu met je moeder?’ vroeg ik hem.

‘Wel, eigenlijk lijdt ze al een tijdje aan alzheimer.’

Ik keek Erik verbaasd aan. ‘Wat erg, ik had geen idee.’

Ik wilde hem direct een knuffel geven, want ik zag hoeveel pijn het hem deed om dit te vertellen, maar ik durfde niet. Dit was nog altijd Erik.

‘Tot voor kort kon ze zich prima behelpen, maar het zelfstandig wonen gaat haar steeds moeilijker af. Ze wordt steeds vergeetachtiger, bepaalde taken in het huishouden lukken haar niet meer en ze haalt mensen door elkaar, zoals bij jou vandaag.’

Daar wrong voor mij het schoentje. Ik besloot het Erik op de man af te vragen. ‘Dacht je moeder dat ik jouw vriendin was?’

‘Mijn vrouw,’ antwoordde Erik.

‘Oh’. Ik wist helemaal niet meer wat te zeggen. Dus hij was getrouwd?

‘Mijn moeder leeft soms in het verleden. Dan denkt ze bijvoorbeeld, zoals vandaag, dat we ieder moment op reis kunnen vertrekken, zoals we vroeger geregeld deden. We gingen vaak naar Franse badsteden en mijn moeder vermaakte zich de hele middag bij het zwembad. Ze herinnert zich niet meer dat mijn vrouw jaren geleden overleden is.’

Erik zag de verbaasde blik op mijn gezicht en vervolgde: ‘Een verkeersongeval. Ze was op slag dood nadat een spookrijder haar van de weg had gereden.’

‘Oh, Erik...’

‘Het is oké,’ antwoordde hij snel. ‘Het verleden is het verleden en we moeten focussen op de toekomst. Onder meer op die van jou. Wat zijn jouw plannen?’ Hij keek me onderzoekend aan.

‘Euhm, ik heb geen idee. Ik zal werk moeten zoeken, maar op de jobmarkt liggen de aanbiedingen momenteel niet voor het rapen.’

‘Nee, dat is een feit,’ beaamde hij. Het bleef even stil. ‘Voel je je weer oké nu?’

‘Ja, het gaat. Sorry voor mijn huilbui.’ In realiteit kon ik wel door de grond zakken. Had ik hier nu echt als een klein kind zitten snotteren? Voor tips om indruk te maken op je droomman moest je bij Willemijn Verbeke zijn, bedacht ik ironisch.

‘Geen excuses nodig. En eigenlijk is het deels mijn verantwoordelijkheid dat je nu in zo’n benarde situatie zit. Ik wilde dat ik iets voor je kon doen.’

Erik wierp een blik op zijn horloge. ‘Het spijt me, maar ik moet vertrekken.’

Hij leek even te aarzelen, maar kwam toen naar me toe en gaf me een knuffel. Wow, wat rook hij hemels. Zijn ogen straalden en ik voelde opnieuw hoe mijn wangen bloedrood kleurden.

‘We horen elkaar snel.’

––––––––

Erik was amper een uurtje vertrokken of ik kreeg al opnieuw telefoon van hem.

‘Willemijn, sorry dat ik je alweer lastigval. Misschien is dit een heel stom voorstel, maar zou je het niet zien zitten om mijn moeder te helpen? Een paar huishoudelijke klusjes, haar wat gezelschap houden, controleren of alles goed gaat? Tegen betaling natuurlijk.’

‘Je moeder helpen?’ Bood uitgerekend hij me nu een baantje aan? ‘Ik... eum...’

‘Denk er rustig over na, waarschijnlijk overval ik je ermee. Maar het lijkt me een ideale oplossing en tegelijk wil ik me zo ook excuseren. Het is namelijk mijn schuld dat je je job kwijt bent. Bovendien ben je volgens mij een heel zachtaardige vrouw die weet hoe ze met oudere mensen moet omgaan.’

Gelukkig kon Erik niet zien hoe ik het record blozen op één dag aan het verbreken was.

‘Denk erover na, alsjeblieft. Je hebt mijn telefoonnummer. Bel je me zodra je een beslissing hebt gemaakt? Je kan ervan op aan dat je een goed loon zult krijgen en de werktijden zullen flexibel zijn, zolang je ook daarbuiten een oogje in het zeil kunt houden.’

––––––––

‘Zo, kan ik nog iets meebrengen van de winkel voor u?’

Mevrouw Westerman glimlachte en schudde haar hoofd. ‘Erik, mijn zoon, is gisteren nog geweest. Heb je hem wel eens gezien, Willianne?’

Ik had de indruk dat mevrouw Westerman steeds minder kon onthouden, maar met mijn hulp was het wel mogelijk om haar nog een tijdje in haar vertrouwde omgeving te laten wonen.

En of ik Erik kende. Ik glimlachte. Lang had ik niet over zijn vraag moeten nadenken om voor zijn moeder te zorgen. Het leek me de ideale manier om geld te verdienen en bovendien vond ik het een prettige baan die me veel voldoening opleverde. Als kind had ik er altijd van gedroomd om verpleegkundige te worden en voor anderen te zorgen, maar mijn ouders hadden geen geld gehad voor een vervolgopleiding. Een bijkomend en vooral aangenaam voordeel was dat ik Erik nu ook best vaak zag. Hij kwam tegenwoordig zelfs iedere dag langs om te kijken hoe het met zijn moeder ging. Af en toe bracht hij wat lekkers mee en dan zaten we met zijn drieën rond de tafel, alsof we een echte familie waren. Daarover fantaseerde ik althans, dat Erik mijn partner was en dat we samen op bezoek gingen bij zijn moeder.

Op weg naar de winkel kwam ik Erik opnieuw tegen, deze keer in de hal van het flatgebouw. Hij had een grote bos bloemen bij.

‘Daar zal je moeder heel blij mee zijn,’ glimlachte ik. Wat was het toch een attente man.

‘Wel, eigenlijk zijn ze voor jou,’ antwoordde hij.

‘Voor mij? Maar waarom?’ vroeg ik hem verbaasd.

‘Ik wil je bedanken, omdat je zo goed voor mijn moeder zorgt.’

‘Maar dat is mijn baan. Je betaalt me ervoor, meer dan royaal zelfs.’ Ik begreep niet waarom hij me dan ook nog een extra cadeautje wilde geven.

‘Dat is ook niet meer dan terecht. Je gaat zo zorgzaam met haar om. Je bent zo’n aardige vrouw. Je straalt veel warmte en liefde uit.’

Ik stond met mijn mond vol tanden. Eriks woorden deden me zweten en ik had geen idee welke richting dit gesprek uitging.

‘Neem je mijn bloemen nog aan?’ vroeg Erik plagend.

Ik stak mijn hand uit en zijn vingers raakten mijn pols kort even aan. Kriebels borrelden op in mijn buik. Was dit echt aan het gebeuren of beeldde ik me dit in?

‘Kom je anders even mee binnen?’ hoorde ik mezelf zeggen.

Eriks gezicht lichtte op: ‘Graag.’

Ik liep naar de keuken om een vaas te zoeken. ‘Wil jij water opzetten voor thee? Of als je graag iets anders wilt, mag je gerust even in de koelkast kijken.’

Vanuit mijn ooghoeken zag ik hoe Erik zich gedroeg alsof hij zich hier helemaal thuis voelde. Het was een plaatje dat vreemd genoeg heel vertrouwd overkwam. Het leek net alsof we elke dag samen doorbrachten. Hij kwam naast me in de zetel zitten, behoorlijk dichtbij zelfs. Elk spiertje in mijn lichaam spande zich op. Hij wierp me een serieuze blik toe.

‘Ik wou nog even op daarnet terugkomen. Mijn moeder is echt op je gesteld. Ze is in de beste handen bij je.’

Ik wriemelde wat heen en weer. ‘Ik zorg graag voor je moeder. Ze is fijn gezelschap.’ In gedachten voegde ik eraan toe dat het nog fijner was als hij aanwezig was, maar dat durfde ik niet luidop te zeggen.

Eriks hand schoof in mijn richting op. ‘Ik vind het altijd gezellig als ik langskom. Weet je, ergens kan ik begrijpen dat mijn moeder je met Sofie verwart. Je lijkt op haar. Jij kan ook de grauwste momenten opfleuren met je aanwezigheid.’

Hij keek me intens aan, legde zijn hand op de mijne en kneep in mijn vingers. Ik wist niet wat ik moest antwoorden, maar dat hoefde ook niet meer. Plotseling voelde ik Eriks lippen op de mijne. Hij leek even mijn goedkeuring af te wachten en ging toen verder met een zalige kus.

‘Dit wilde ik echt al een hele tijd doen,’ glimlachte hij. ‘Ik wist alleen niet zeker of jij dit ook wilde.’

Je wilt niet weten hoelang ik hier al van droom, bedacht ik me, terwijl ik hem opnieuw kuste.

––––––––

‘Jacqueline? Ik ben het, Willemijn. We gaan samen onze koffers inpakken.’ Met een brede glimlach stond ik voor de deur.

‘Onze koffers? Waarom?’ De oude dame fronste haar wenkbrauwen.

‘We gaan morgen naar Nice met zijn drietjes. Erik komt straks nog langs, maar ik kom al even helpen. We nemen maar beter zomerse kledij mee, want het belooft heel warm te worden. Ze verwachten de tweede hittegolf van deze zomer.’

‘Ah ja kindje, maar bikini’s kan ik niet meer dragen, hoor. Dat is meer iets voor jou. Ben je getrouwd of heb je een vriend?’ De dame kon het niet nalaten om te knipogen. Wat een fantastische vrouw was het toch, ook al speelde haar geheugen haar steeds meer parten.

Ik begeleidde haar naar haar slaapkamer en bekeek samen met haar de inhoud van haar kleerkast. Op haar nachttafeltje stond er een foto van Erik en mij, met onze namen in het groot eronder geschreven, verbonden met een hartje. Willemijn en Erik. Op die manier konden we haar er snel aan herinneren wie ik was en wat ik in haar leven deed. Soms had ook ik die foto nodig om me te kunnen realiseren wat er in de voorbijgaande maanden was veranderd. Ik was samen met de knapste en meest charmante man op aarde die me werkelijk op handen droeg; ik was bij Erik ingetrokken maar ging wel nog elke dag bij Jacqueline langs om haar te helpen bij haar dagelijkse bezigheden en tegelijk volgde ik een avondcursus om verpleegkundige te worden want ik was er nu echt wel van overtuigd dat dit mijn droomjob was. En nu stonden we dus op het punt om samen op reis te vertrekken. De nare herinnering aan de malafide organisatie die me zogezegd een all-in-reis naar Cyprus had verkocht maar ondertussen met al mijn geld was gaan lopen, lag intussen ver achter me.

‘Schatje? Waar zit je?’ Eriks hoofd verscheen vanachter de deur. ‘Ben je mama aan het helpen met haar koffers in te pakken? Wat ben je toch een lieverd.’ Hij kwam op me toegestapt en gaf me een kus op mijn haar.

Een ding was zeker: het zou een perfecte zomer worden, met Erik aan mijn zij.