Amarant

––––––––

Emmelie Arents

Hamley Books

AMARANT

Young Adult

Eerste druk: 3 mei 2022

© 2022 Emmelie Arents

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510072

NUR-code: 285

I am drawn to you

For the same reason insects are

Drawn to burning light;

We are both compelled

To jump into beautiful things

Even if they have the potential to

Set us on fire

–Emma Bleker

1

Arelle

Er zat bloed aan de verzakte stoeprand van huisnummer drieënnegentig. Eerst leek het op een speling van het licht, maar de geforceerde deur wees op geweld. Ze hadden iemand meegenomen.

Ons huis bevond zich aan de overkant van de straat. Het had onze deur kunnen zijn.

Het duurde minstens een minuut voor ik mezelf ertoe kon zetten mijn ogen van het huis los te maken. Er verschoof iets in mijn wereld. Dit was hoe het voelde wanneer het gevaar zo dichtbij kwam dat het je de adem afsneed. Alweer.

Wij betekenden nog minder dan een gevallen herfstblad op het asfalt, dat wegrotte zonder te worden gemist. We konden elk moment worden opgeroepen, worden weggesleurd uit onze huizen. Meestal ging dat niet zonder verzet. Maar verzet eindigde meestal in bloed.

De zon kwam elke ochtend op en toch voelde alles als één eindeloze nacht. Er was altijd die angst om een match te vormen. Om te worden opgehaald door de Hoeders, die je in hun zwarte jeeps naar Novum brachten. Je verzetten had geen zin. Uiteindelijk zouden we allemaal hetzelfde lot ondergaan. Ik vroeg me af hoe het was om te leven zonder het besef dat de dood je opwachtte.

De lichten van de stad waren fel en aanwezig, het omgekeerde van wat wij hoorden te zijn. Onzichtbaar. Een mot in verrot hout. Een rat in het donker. Een bij, vastgekleefd in een pot honing. Een vlieg in een spinnenweb.

Elke avond vloog een vleermuis zijn cirkels langs mijn slaapkamerraam, en telkens was ik vervuld van jaloezie. Het dier bezat vleugels. Vrijheid.

Ik dwong mezelf in beweging te komen en liep ons huis binnen. Ik concentreerde me op het gewicht van het voedselpakket in mijn handen. Wat wij mochten eten in een week, aten sommige Imperials in een dag. Zij konden eten en drinken wat ze wilden en zo veel als ze wilden. Chocolade, snoep, gebak... Deze voedingsmiddelen werden ongezond genoemd, dus waren ze ontoegankelijk. Ik wilde het allemaal zo graag proeven, maar mijn hart wist dat die dag nooit zou komen. Ons lichaam moest in topconditie verkeren. Gezond zijn.

Het pakket bestond voornamelijk uit groenten, fruit en vezelrijke voeding. We kookten ons eigen voedsel en werden elke maand op medische controle verwacht. Onze huizen zagen er allemaal hetzelfde uit. Het waren blokken bestaande uit één verdieping, ingericht met strakke meubels in sobere kleuren.

‘...streven allemaal naar perfectie, naar onsterfelijkheid. Amarant is onze toekomst. We kunnen niet langer ontkennen dat...’

Ik kon het geluid van de radio amper verdragen. Als het toestel geen verplicht onderdeel van ons dagelijks leven was geweest, had ik het ding al lang door het raam gegooid. Het toestel werd gebruikt voor nieuws, propaganda en mededelingen. Er werd altijd met een ziekelijk enthousiasme gesproken over Novum, de instelling waar Creatielichamen werden gemaakt.

Ik plaatste het pakket in de koelkast en merkte nu pas dat mijn handen trilden. In een opwelling draaide ik de kraan open en stak ze onder het ijskoude water. Het hielp niet.

‘Heb je het gezien?’ Mama liep de keuken in en begon de tafel te poetsen. De rode vlekken op het tafelkleed waren vast tomatensap, maar op dit moment kon ik alleen maar denken aan bloed. Het bloed dat aan de stoeprand had gezeten.

‘Je moet rusten,’ zei ik. ‘De dokters hebben gezegd –’ 

‘De dokters weten niet alles.’

‘Je bent overstuur, mama.’

Ze balde haar vuist en drukte die hard tegen haar zij. ‘Klink ik overstuur?’

‘Je bent de tafel aan het schrobben alsof je leven ervan afhangt. En je hebt pijn.’

Ze hadden nog maar pas een van haar nieren verwijderd. Ik zag dat ze moe was, dat deze nieuwe schok haar had uitgeput. Ze hoorde te rusten.

‘Wie hebben ze meegenomen?’ Mijn stem klonk dun en breekbaar.

Haar ogen gleden naar het huis aan de overkant van de straat. ‘Lieverd... Het spijt me zo...’

Ik kneep in de handdoek. ‘Mama, wie hebben ze meegenomen?’

Mijn gevoel kon niet kloppen.

‘Het is Lex,’ zei ze zacht.

De handdoek gleed uit mijn hand. Dit was een misverstand. Dat moest wel.

‘De jongen is nog geen achttien,’ mompelde ze. ‘Vreselijk.’

Niet Lex. Iedereen behalve hij... Dit betekende dat hij een match had gevormd met een ziek persoon. Niet zomaar iedereen was geschikt voor orgaandonatie. Hij had dezelfde bloedgroep als de zieke, het juiste DNA.

Ik bleef maar slikken tegen het zuur dat ik achter in mijn keel proefde. Misschien keerde hij nog terug. Als ze een nier of een long zouden weghalen, zou hij het vast overleven. Binnenkort was hij weer thuis.

Mama omsloot me in een omhelzing. ‘Mijn meisje. Ik weet dat het pijn doet.’

Pijn kwam niet in de buurt. Mijn hart was gevuld met afschuw, zowel voor het systeem als voor mezelf. Want diep vanbinnen was ik niet alleen kapot van verdriet, maar ook dankbaar dat mijn familie veilig was. Het maakte me misselijk. Ik hoorde helemaal niet dankbaar te zijn. Niet nu ze Lex hadden meegenomen.

Dat was wat er gebeurde als je veiligheid in het gedrang kwam. Je was opgelucht om de dood te vermijden en voelde je er elke seconde van de dag schuldig over. Je raakte ervan overtuigd dat je een monster was, terwijl de echte monsters geen spoor van berouw toonden.

Voorlopig hadden we niets om ons zorgen over te maken. Het was niet onze deur. Het waren niet onze organen die ze zouden nemen. Ooit misschien, maar niet nu. Niet vandaag. 

Mijn zus stond in de deuropening. Intussen was haar buik bijna zo dik als een voetbal. ‘Hij schopt al de hele dag,’ zei ze, haar handen als een kom om haar buik gevouwen.

‘Ga even zitten, Lena,’ zei mama. ‘We hebben het over Lex.’ 

‘Wat heeft het voor zin om erover te praten? We sterven, orgaan voor orgaan. Dat is hoe het gaat.’ Ze liep weg zonder dat mama de kans kreeg om te reageren. 

‘De hormonen,’ zei ze, en ze begon de tafel nog harder te schrobben.

Ik schudde mijn hoofd. ‘Ik ga met haar praten.’ Ik liep mijn zus achterna, die zich op de bank in de binnentuin had teruggetrokken.

Lex. Ze hadden hem. We hadden samen zo veel tijd doorgebracht. Als hij geluk had, zouden ze een orgaan nemen dat hij niet zou missen, zoals bij mama. Ik kon niet huilen. Dat zou hij niet willen. Toch gleden de tranen over mijn wangen.

Dilena keek de andere kant op toen ik naast haar ging zitten, en allebei zwegen we een hele poos. Soms hoefden we niet te praten. De stilte was genoeg om alles te verwoorden wat we liever niet hardop zeiden. Dilena was gewoonlijk de moedigste van ons beiden.

‘Mijn volgende kind zal uit liefde worden geboren,’ zei ze.

Ik pakte haar hand en kneep. ‘Weet ik.’ 

‘Soms haat ik de baby.’ Ze sprak zo zacht dat het bijna onmogelijk te horen was. ‘Omdat hij niet van mij is. Niet echt.’ Haar ogen glansden.

‘Ik weet zeker dat je van hem zult houden.’ 

Ik kon me niet voorstellen dat ik over twee jaar zelf een bolle buik zal hebben. Op twintigjarige leeftijd hoorde elke vrouw een eerste kind te baren. Als er geen geliefde was, werd je naar het ziekenhuis gebracht om te worden bevrucht. Wij mensen hoorden het systeem draaiende te houden. Sommige vrouwen gebruikten de zwangerschappen om niet te worden opgeroepen en baarden wel tien kinderen. Tijdens de zwangerschap kon je namelijk niet voor donatie worden opgeroepen.

‘Ik wil van hem houden,’ zei Dilena, ‘maar ik kan niet ontkennen dat het me momenteel niet lukt.’ Ze hield mijn hand nog steeds stevig vast, zodat ik haar niet los zou laten. ‘Zorg dat je iemand vindt om dit korte leven mee te delen, Arelle. Het maakt alles... draaglijker. Een uit liefde geboren kind is beter dan een kind wiens vader altijd naamloos zal blijven.’

‘Ik wil geen kinderen,’ zei ik, ook al wist ik dat ik helemaal niets te kiezen had. ‘En ik wil zeker niet verliefd worden.’ 

Er zou een moment komen waarop ze een van mijn organen zouden opeisen. Dan een tweede. Een derde. Ze zouden blijven nemen tot mijn lichaam het begaf. Ik wilde niet dat mijn kind dezelfde angsten zou kennen als ik, zonder kans op een normaal leven. Wat was het nut van iets opbouwen als je tijd zo gelimiteerd was?

‘Later zul je er anders over denken,’ zei ze. ‘Sluit je hart niet af omdat je bang bent.’ 

‘Voor wie sluit ik mijn hart af? Ik zie niemand die om mijn hand vraagt.’ 

Dilena rolde met haar ogen en lachte. ‘Je wil vast geen preek.’ 

Ik beantwoordde haar lach. ‘Jij bent de enige die tegen me mag preken.’ 

‘Goed, want zelfs als ik wilde zou ik mezelf niet kunnen stoppen.’ Ze gaf een speels kneepje in mijn hand. ‘Ik wil niet dat je alleen eindigt. Zoals ik.’

Ze sprak alsof haar leven al voorbij was. Mijn ogen brandden. Als de SEOS-infectie nooit was uitgebroken, had iedereen een normaal leven kunnen leiden. Dan hadden de mensen zich nooit hoeven op te offeren voor de Imperials. God, het moest zo geweldig zijn om rijk te zijn. Dan hoefde je maar een Creatielichaam uit Novum te bestellen en kon je jezelf de naam ‘Imperial’ toe-eigenen. Zij werden niet opgeroepen om hun organen af te staan, zij werden behandeld als ze werden getroffen door deze ziekte. Ik haatte het systeem, en bovenal haatte ik de Imperials.

Wanneer mijn zus praatte zoals ze nu deed, wist ik dat ik maar beter om zo weinig mogelijk mensen kon geven. Ik zou hen vroeg of laat toch allemaal verliezen. De oproeping van mama was een grote klap geweest. Het was gelukkig slechts een nier geweest, maar wat zou het de volgende keer zijn?

Nu was het Lex’ beurt. Als Dilena ooit zou worden gekozen, zou ik breken. Tijdens de zwangerschappen was ze veilig, maar wat als het geluk keerde na de bevalling? Ik kon de gedachte aan het verlies niet verdragen.

Het geluid van brekend glas deed ons allebei opschrikken.

‘Ik ga kijken,’ zei ik. ‘Ze laat tegenwoordig alles uit haar handen glippen.’ Ik liep naar de keuken, waar een man met zwart, warrig haar op zijn knieën over de kapotte mok heen gebogen zat.

Mijn vader pakte een theedoek, mijn moeder schoot naar de kast om een borstel te zoeken.

‘Hemel, het spijt me,’ mompelde de man terwijl zijn trillende vingers de stukjes porselein bij elkaar duwden. Het was de vader van Lex. ‘Het spijt me zo.’

‘Zit er niet mee, Claude. Het is maar een mok,’ zei mama. ‘Ga maar weer zitten.’ 

Claude staarde naar de scherven. ‘Niets zal ooit nog hetzelfde zijn.’ Zijn ogen vonden mij. Ik voelde me betrapt. Hij glimlachte naar me, een glimlach zo somber dat er een vlaag van wanhoop over me heen spoelde. Ik kon zijn pijn bijna voelen. Claude nam de moeite om naar me te glimlachen terwijl zijn hele leven uit elkaar spatte. Zoals die mok.

Ik moest mijn gezicht afwenden om niet in huilen uit te barsten en slikte de brok in mijn keel weg. Vriendelijkheid in tijden als deze raakte me zo hard als de inslag van een golf op een rots.

‘Melanie is ingestort,’ zei Claude, die zijn aandacht weer op mijn ouders richtte. ‘Ze komt het bed niet meer uit.’

Mijn vader legde een hand op zijn schouder. ‘Je kunt altijd bij ons terecht.’ 

Claude liet zijn hoofd in zijn handen zakken. ‘Ze gaan zijn lijf opensnijden, Aaron.’ Een ingehouden snik sneed zijn woordenstroom abrupt af. ‘Ze halen zijn hárt eruit.’

Ik drukte mijn rug tegen de muur, zo misselijk dat ik het zuur achter in mijn keel proefde. Ik hoorde me om te draaien en naar mijn kamer te vertrekken in plaats van hen af te luisteren, maar een onzichtbare kracht hield me tegen. Zijn hart? Lex zou nooit meer naar huis komen. De drang om te helpen verscheurde me. Het was alsof ik in een fictieve wereld was beland met monsters in de hoofdrol.

Ik motiveerde mezelf om in beweging te komen, maar ik kon het niet. Het gewicht van mijn hart leek mijn voeten aan de grond te hebben gekluisterd. Lex... Ik drong de tranen terug.

Claude schudde zijn hoofd. ‘We hebben er al aan gedacht om te vluchten, maar wat dan? Hoe groot is de kans dat de smokkelaars ons niet verraden of dat we aan de grens in de rug worden geschoten?’

Ik schrok van zijn verraderlijke woorden tegen het systeem. Deze gebeurtenis moest hem werkelijk tot het uiterste hebben gedreven.

‘Ik ben bang dat we ons lot niet kunnen ontvluchten,’ zei mijn vader zacht.

‘Als we iets voor je kunnen doen, laat het ons dan zeker weten,’ zei mama.

Hij knikte weinig overtuigd.

Eindelijk vond ik de kracht om me terug te trekken. Ik griste mijn mantel van de haak en liep naar de achterdeur.

‘Waar ga je heen?’ vroeg Dilena, die op weg was naar haar kamer.

Ze had geen idee in hoeveel pijn ik verkeerde. Ik trok mijn masker op in de hoop dat mijn lieve zus mijn lijden niet zou oppikken, want ik had geen intentie om erover te praten. Dit gebeurde niet echt. Als ik lang genoeg zweeg, zou alles weer normaal zijn morgen.

‘Ik moet werken,’ zei ik. ‘De Sabots geven een feestje.’

Ze rolde met haar ogen. ‘Wees voorzichtig.’

Met mijn ene hand op mijn hart en mijn andere op de deurknop antwoordde ik: ‘Altijd.’

2

Ceda

Mijn Maker beweerde dat hij me zou redden van het lot dat me te wachten stond.

Ik had mijn Testfase doorstaan en was al zevenhonderdtwintig uur in leven. Dertig dagen. Een maand. Ik functioneerde perfect.

Ik had mijn redenen om te geloven dat mijn Maker zijn belofte na zou komen. Reden nummer een: er was niets anders om in te geloven. Reden nummer twee: hij had me een naam gegeven.

Creaties kregen doorgaans geen naam, maar een nummer. Mijn Maker had echter een uitzondering voor me gemaakt, want iemand die zou blijven leven hoorde een naam te hebben.

Misschien geloofde ik hem omdat ik een soort hoop ervoer die niet zou mogen bestaan. Deze waarheid was het enige waaraan ik me kon vastklampen. Ik zou in leven blijven. Ergens diep vanbinnen besefte ik hoe onlogisch dat klonk. Ik was een Creatie. Ik hoorde te sterven.

Ik kneep mijn ogen dicht onder het felle licht van de TL-lampen. Ze hadden mijn bloed en mijn vitale functies getest.

‘Voor wie werd ze Gemaakt?’ hoorde ik een onbekende vrouwenstem vragen.

‘Dat kan ik je niet vertellen,’ zei mijn Maker.

‘Maar goed dat ze niks beseffen van dit hele proces. Ze zouden nog denken dat ze rechten hebben. Stel je voor.’

Ik onderdrukte een geluid van walging. Haar hakken tikten op de glanzend geboende tegels en stierven weg.

Aan de muur hing een afbeelding van het ruggenmerg. Ik concentreerde me op de talloze lijntjes en waar ze naar verwezen. Conus medullaris, cauda equina, filum terminale.

‘Je mag overeind komen,’ zei mijn Maker.

Ik klom van de onderzoekstafel. ‘Wat een afschuwelijke vrouw.’

Zijn mondhoek trok bijna onmerkbaar omhoog, maar lachen deed hij nooit. Als ik al wensen hoorde te hebben, stond een simpele glimlach van mijn Maker boven aan de lijst. Hij was de enige om wie ik gaf. Iets in de uitdrukking op zijn gezicht wees erop dat hij zich ergens zorgen over maakte.

‘Er is iets aan de hand,’ zei ik.

Hij zocht steun aan zijn bureau en rommelde met enkele papieren als om het moment te rekken. ‘Kun je weer even gaan zitten, Ceda? Alsjeblieft?’

Plots wist ik bijna zeker dat hij zijn belofte zou breken. Dat ik zou sterven. Hij zei nooit ‘alsjeblieft’, en ik haatte hoe vol van medelijden zijn altijd zo zachte stem nu klonk. Waren het zijn donkere ogen waarin ik het bewustzijn zou verliezen?

Ik ging weer op de tafel zitten en bereidde me voor op de woorden. De genadeslag.

‘Conducator Silas heeft beslist dat...’ Hij streek nerveus door zijn haar. ‘Onze afspraak gaat niet door.’

Onze afspraak gaat niet door. Iets zwaars drukte op mijn borst. Ik wilde aandringen, maar mijn keel zat dicht. Een goede vriend van mijn Maker hoorde me te kopen zodat ik zou kunnen blijven leven, maar als het plan niet doorging...

‘Wat betekent dat?’ mompelde ik uiteindelijk. ‘Wil hij me niet meer kopen?’

Hij streek opnieuw door zijn haar. ‘Natuurlijk wel. De aankoop had door moeten gaan, ware het niet dat de conducator interesse in je heeft.’

Derix Silas, de eigenaar van deze instelling en leider van Amarant, had interesse in mij. In míj. Ik hoorde te worden gekocht door de koper die mijn Maker voor me had geselecteerd, niet door hém.

De misselijkheid golfde door me heen. ‘Oké,’ zei ik, maar dat was het helemaal niet. Het plan was dat ik zou leven. ‘Is hij ziek?’ vroeg ik. ‘Waarom wil hij een vrouwenlichaam kopen?’

Hij schudde zijn hoofd. ‘Hij wil je lichaam niet voor zichzelf, maar voor zijn dochter.’

Ik knikte en probeerde niet te denken aan wat me te wachten stond. Al die weken had ik me voorbereid de wereld te leren kennen, dingen te ontdekken, nieuwigheden te leren. Ik had moeten weten dat het slechts een droom zou blijven.

‘Ceda...’

‘Je had de belofte nooit mogen maken,’ beet ik hem toe. Je had me nooit een naam mogen geven. Het was zijn schuld. Mijn hopeloze dromen en hoge verwachtingen waren stuk voor stuk zijn schuld.

Mijn Maker pakte in een plotse beweging mijn handen vast en kneep er hard in. ‘Ik wil dat je leeft,’ zei hij tussen fluisteren en mompelen in. ‘Ik zal er alles aan doen om ervoor te zorgen dat je het overleeft.’ Het vuur in zijn ogen bracht me van mijn stuk. Ik geloofde hem.

Het sprak voor zich dat Makers niet emotioneel verbonden hoorden te zijn met hun Creatie. Waarom zou je een relatie opbouwen met iemand die slechts tijdelijk in leven was? Als ze wisten wat hij had gedaan, zou conducator Silas hem vast ontslaan. Ik had de man nog nooit in het echt gezien.

Zijn hand op mijn pols voelde gevaarlijk en prettig. Het was de eerste keer dat iemand me aanraakte voor niet-medische doeleinden, en tot mijn verbazing sloeg mijn stomme hart over. Mijn reactie moest logisch te verklaren zijn.

‘Waarom?’ was alles wat ik uit kon brengen. Het liefst wilde ik dat hij mijn hand vast bleef houden, en precies om die simpele reden liet ik los. Ze zouden hem vermoorden, kónden hem vermoorden voor een aanraking als deze.

Hij leek het zelf te beseffen en schraapte zijn keel. Op het moment dat hij wilde spreken schoof de dubbele deur open. Zijn houding onderging een transformatie terwijl de dokter naar binnen liep.

‘Dokter Coltan,’ zei mijn Maker op formele toon en met kaarsrechte rug.

De man nam ons aandachtig in zich op, zijn lippen tot een fijne streep geperst. ‘Bent u klaar met de voorbereidingen?’ Coltans scherpe blik gleed steeds weer naar mij, alsof hij me zich voor de laatste keer wilde inprenten.

‘Jazeker,’ antwoordde mijn Maker zonder aarzelen. ‘Er is echter toch nog een vraag die ik u wilde stellen.’

‘Ik luister.’

‘Er zijn nog enkele testen die ik zou kunnen uitvoeren voordat we...’

‘Dokter,’ onderbrak Coltan hem gevoelloos, ‘sommige vragen kunnen beter niet gesteld worden. Je maakt jezelf verdacht, waardoor ik me de vraag ga stellen of je te veel om je Creatie bent gaan geven.’

Mijn blik gleed naar de camera. Hij had het gezien. De aanraking. Ik wist het zo zeker dat de haartjes op mijn armen rechtop gingen staan en er een rilling over mijn rug kroop. De man had me altijd al de stuipen op het lijf gejaagd. Hij had altijd zo’n ijskoude blik.

‘Het gaat naar de operatiezaal op bevel van conducator Silas. Zijn eigendom, zijn beslissing,’ ging hij met nadruk verder, elk woord kouder dan het woord ervoor.

Het. Coltan nam niet eens de moeite om me een meisje te noemen.

‘Uiteraard, dokter,’ zei mijn Maker met verminderde kracht. Het verschil was amper hoorbaar, maar het was er. ‘Ik twijfel niet aan het protocol.’

‘Twee minuten.’ Hij liep de kamer uit.

‘Er is nog iets wat ik wil weten voor ik sterf,’ zei ik zacht.

Conducator Derix Silas had elk aspect van mijn uiterlijk gekozen. Ik was gebouwd naar zijn wensen: lang, donker haar, azuurblauwe ogen en zachte gelaatstrekken. De conducator koos het uiterlijk van elke Creatie die werd geboren.

Mijn Maker knikte. ‘Wat wil je weten?’

‘Hoe heb je mijn naam gekozen?’

Zijn gezicht betrok. ‘Je productienummer was C3D4. Ik heb er gewoon iets van gemaakt. Ik vond dat je een naam verdiende.’ Hij klemde zijn tanden op elkaar en schudde zijn hoofd. ‘Hij heeft zich niet aan onze afspraak gehouden.’

Ik slikte.

‘Jij was míjn project.’ Voor een moment klonk hij zo bezitterig, bijna alsof ik zijn eigen vlees en bloed was. ‘Je hoorde te worden verkocht aan mijn beste vriend. Op papier zou je van hem zijn, maar in werkelijkheid wilde ik dat je een eigen leven kon opbouwen. Derix breekt zijn belofte door jou nu voor zijn dochter op te eisen, en er is niets dat ik ertegen kan doen.’

Dokter Coltan liep de kamer weer in. ‘Het is tijd.’ Zijn roodomrande ogen wezen op slaapgebrek.

‘Ik weet het,’ snauwde mijn Maker hem toe. Hij leek zelf te schrikken van zijn toon.

‘Het is goed,’ zei ik.

Het deed me pijn om hem zo te zien. In deze voorbije weken hadden we een band opgebouwd en was ik om hem gaan geven. Hij had me tegen de procedure in alles geleerd over de buitenwereld. Via een chip in mijn hersenen had hij me allerhande informatie gevoed. Andere Creaties hoefden geen kennis te hebben, aangezien hun hersenen werden vervangen door dat van de koper. We werden geboren in een incubator en waren van vlees en bloed. Het hele groeiproces duurde slechts drie maanden. Na het verlaten van onze cocon van glas waren we officieel in leven, dag één van ons bestaan. Daarna doorliepen we een maand lang allerlei testen, waarna ons lichaam werd overgedragen aan degene die het had gekocht.

We werden dom gehouden. Het was zinloos om ons dingen aan te leren, maar mijn Maker had nooit de intentie gehad om me te verkopen. Ik wist meer dan goed voor me was.

Ik deed alsof het me niet raakte, maar in werkelijkheid wilde ik schreeuwen dat ze me moesten laten leven. Dat ze mijn hersenen moesten laten zitten waar ze hoorden. Mijn benen voelden zwak toen ik me rechtop duwde; het papier van de onderzoekstafel bleef kleven aan mijn vochtige handen. Ik liep naar de arts toe.

‘Welke zaal?’ wilde mijn Maker weten.

‘Drie.’ Coltans stem klonk krasserig. Ik hoopte dat hij niet degene zou zijn die mijn hoofd zou opensnijden.

Mijn Maker fronste. ‘Je ziet er niet uit, Coltan. Ga naar huis.’

‘Zo meteen. Ik moet de Creatie begeleiden naar de bezoekerszaal.’

‘De bezoekerszaal?’

‘Dit is geen standaard overplaatsing, dokter Davic. De patiënte wil haar eerst ontmoeten, en conducator Silas heeft met enige moeite toestemming gegeven.’

‘Ze wil mij ontmoeten?’ vroeg ik zwakjes. ‘Waarom?’ Ik begreep niets van dit alles. Patiënten voerden doorgaans geen gesprekken met de persoon wiens lichaam ze zouden krijgen. Ik wenste dat het al voorbij was.

‘Dat is alles wat ik weet,’ antwoordde hij een beetje ongemakkelijk. Dokter Coltan leek moeite te hebben me in de ogen te kijken. ‘C3D4, gelieve me te volgen.’

Ik wilde de patiënte niet ontmoeten. Het vooruitzicht maakte me onrustig.

Voor ik door de deur verdween draaide ik me om naar mijn Maker, zodat ik hem kon bedanken. Toen ik hem aankeek, stierf het woord op mijn lippen. Hij keek me met die tegelijk gefrustreerde en bezorgde blik van hem aan, alsof hij bergen zou kunnen verzetten om me hier bij hem te houden.

Ik wist hoe bergen eruitzagen, maar de oceaan was veruit mijn favoriet. De uitgestrekte, oneindige diepte. Het geluid van golven. Ik wilde het zout proeven en het zand voelen. Onmogelijk. Dromen waarvan ik dacht dat ze ooit zouden uitkomen, want mijn Maker ging ervoor zorgen dat ik zou blijven leven. Leugens.

Ik zei niets. We keken elkaar in stilte aan, terwijl er in werkelijkheid nog zo veel te zeggen was. Dokter Coltan begeleidde me naar de bezoekerszaal, waar het meisje dat mijn lichaam zou krijgen op me wachtte. We liepen door de gangen van de instelling, die getypeerd werden door witte muren en witstenen tegels. Schoonmaakploegen waren dag en nacht aan het werk om Novum een onberispelijke plek te maken.

Aan de muur hing een portret van Yvain Hassel, de originele oprichter van Novum en bedenker van de Creatielichamen. Silas werd door Hassel aangesteld als zijn opvolger.

Dokter Coltan leidde me de bezoekerszaal in. Het was een grote zaal met verschillende tafels, maar behalve de patiënte was er verder niemand aanwezig.

Het meisje had geen bijzonder uiterlijk. Haar donkere haar zat in een zijdelingse vlecht. Haar neus was een tikkeltje te scherp, haar gelaat bleek. Ze had het moeilijk met rechtop staan, maar ik apprecieerde de moeite die ze nam. Er waren verschillende redenen waarom mensen een Creatielichaam kochten. Of deze mensen waren ziek en rijk genoeg om voor zichzelf een tweede kans te creëren, of ze wilden deel uitmaken van de elite en een Imperial worden. Dit meisje was duidelijk ziek.

‘Hallo,’ zei ze met twijfel in haar stem.

Ik stond daar alleen maar, omdat ik niet wist wat te zeggen. Ik kon amper bevatten dat ik hier was, terwijl ik al die tijd had geloofd dat ik aan de muren van de instelling zou ontsnappen. Ik had moeten weten dat Novum niet zo eenvoudig te verlaten zou zijn.

‘Ik...’ Ze drukte haar handen in haar zij. ‘Ga zitten, alsjeblieft.’

Niet wetend aan welk soort gesprek ik zou deelnemen deed ik wat me werd gevraagd. Ik vond het moeilijk haar in de ogen te kijken. Zij was de reden waarom ik het niet zou overleven.

‘Misschien is dit een stom idee. Mijn vader keurt dit gesprek af.’ Ze uitte een nerveus lachje. ‘Maar ik wilde je echt ontmoeten, want ik wil je zeggen hoe erg het me spijt.’

Ik staarde haar aan. Ze verontschuldigde zich omdat ik dood zou gaan. Knaagde haar geweten zo erg dat ze hoopte verlossing te vinden door met me te praten? Dacht ze mijn goedkeuring te krijgen?

‘Het spijt me dat ik je lichaam neem.’ Ze richtte haar blik op haar handen. ‘Ergens weet ik dat het nooit uit mijn gedachten zal gaan. Ik heb altijd gezegd dat ik nooit een lichaam zou nemen, maar nu de dood nadert besef ik hoe graag ik wil blijven leven. Ik heb nog niet echt geleefd, zie je.’

Ik heb nog minder geleefd.

Ik heb níét geleefd.

‘Hoe heet je?’ vroeg ik. Haar bruine ogen deden me aan chocolade denken, en aan het feit dat ik de smaak van cacao nog nooit had geproefd.

‘Vianne,’ antwoordde ze aarzelend. ‘Hebben ze je verteld wat er zal gebeuren?’

‘Ik weet precies wat er zal gebeuren.’

Ze haalde diep adem. ‘Dit is normaal niet hoe het gaat, maar ik... ik wilde zo graag met je praten. Het voelt vreemd.’

‘Ik denk dat ik weet waarom je hier bent. Je voelt je schuldig. Jij wilt dat ik zeg dat alles goed is. Dat ik hiervoor tot leven ben gewekt. Om te geven.’ Ze schrok duidelijk van mijn woorden, want haar lippen weken uit elkaar. ‘Dat is waarom je me wilde ontmoeten. Om je geweten te sussen. Is het niet?’

‘Hoe...’ Ze knipperde met haar ogen. ‘Je... Ik had niet verwacht dat je zulke sterke gevoelens zou hebben. Wat hebben ze je allemaal verteld?’

Mijn Maker had me niet volgens de procedure Gemaakt. Ik was geen leeg omhulsel. Ik werd Gemaakt met de bedoeling te functioneren. Niet om te sterven. Dat ik nu zo’n menselijk gesprek met haar aanging bracht haar duidelijk van haar stuk.

‘Heb ik gelijk?’ vroeg ik koud.

‘Dit was geen goed idee.’ Viannes stem trilde.

‘Nee,’ zei ik. ‘Geen goed idee.’

Ze ging rechtop staan en veegde haar handen af aan haar jurk.

‘Ben je trots op wat je vader doet?’ vroeg ik.

‘Hij heeft een nieuwe wereld gecreëerd,’ reageerde ze gedecideerd.

‘Ik wil leven, Vianne.’

‘Jij zou niet bestaan zonder mijn vader,’ zei ze verward. ‘Hij heeft zo veel levens gered. Zonder hem zou iedereen sterven aan de gevolgen van SEOS. Dit is wat nodig is om te overleven.’

‘Moet ik blij zijn dat ik doodga?’

Ze wendde haar gezicht af, dat nog bleker was dan voorheen. Het meisje had duidelijk niet lang meer te leven.

‘Wat is er mis met je lichaam?’ vroeg ik.

Ze schudde haar hoofd. ‘Al sinds mijn zesde jaar lijd ik aan een aftakelende ziekte. Ik dacht dat mijn lichaam sterk genoeg zou zijn, dat ik het zou redden zonder...’

‘Ik weet dat je me nodig hebt,’ zei ik. ‘Neem me niet kwalijk dat ik daar niet gelukkig van word.’

‘Je bent erg mooi. Als een betere versie van mezelf. Ik snap waarom mijn vader jou heeft gekozen. Je Maker heeft goed werk geleverd.’

Ik kon het niet verdragen dat ze over hem sprak.

Haar blik gleed naar mijn gebalde vuisten. ‘Je vijandigheid brengt me in de war.’ Ze glimlachte ongemakkelijk, waardoor haar gezicht nog holler werd. ‘Als mijn vader jou niet had gekozen, dan was je lichaam voor iemand anders bestemd geweest. Is het niet beter dat het iemand is die je respecteert en je voor altijd zal herinneren?’

Ze had geen idee. Ik kon haar onmogelijk vertellen dat ik zonder haar tussenkomst was blijven leven. Het zou mijn Maker verraden en ze zouden hem ongetwijfeld straffen.

‘Je hebt gelijk,’ zei ik. ‘Ik zou blij moeten zijn.’

Ze sloeg haar ogen neer en liep langzaam naar de deur, die automatisch voor haar openschoof.

Mijn hart kon niet met de procedure akkoord gaan. Een hart dat straks niet langer van mij zou zijn, maar van het meisje dat nu het contract van transactie zou gaan tekenen. Een meisje dat trots was op haar vader – de man die ik het meeste haatte. Ik zou een deel van hun familie worden, als je het zo durfde te bekijken. Zijn dochter. Ze gingen haar hersenen naar mijn lichaam verplaatsen.

‘Ik denk dat mensen altijd op zoek gaan naar een schuldige,’ zei ik. ‘Zolang ze zichzelf maar vrij kunnen pleiten.’

Ze knikte. ‘Dat lukt niet altijd.’ Vianne verdween door de deuropening.

Straks bestond ik niet langer. Ik was blij dat ik mijn Maker had leren kennen. Voor enkele maanden had hij me het gevoel gegeven dat ik van belang was geweest, dat mijn leven iets had betekend. Hij had ervoor gezorgd dat ik me meer voelde dan ik was.

Ik gaf om hem, ook al faalde hij erin me vandaag te redden.

3

Arelle

Ik nam de shuttle naar Coz, negen haltes verder dan Watslock. Ik hield mijn ogen op de grond gericht terwijl ik een staanplaats achterin het stelsel uitzocht. Zitplaatsen waren gereserveerd voor Imperials.

Een man van middelbare leeftijd stapte bij de achtste halte in en probeerde zich staande te houden aan een van de palen. Hij trilde op zijn benen. Uiteindelijk liep hij naar een van de stoelen om te gaan zitten. Ik dacht even dat ik het me verbeeldde, maar de Imperials in de buurt keken de man precies zo geschokt aan.

Ik liep voorzichtig naar hem toe. ‘Meneer? Bent u onwel?’

Ik wilde hem zo snel mogelijk overeind krijgen.

‘Dit is ongehoord,’ zei een van de Imperials.

Het duurde even voor zijn ogen me vonden. Hij hijgde. ‘Ik moet eventjes...’

Had hij net een operatie ondergaan?

Ik doorzocht mijn tas en haalde een flesje water tevoorschijn. Na een bemoedigende knik nam hij enkele slokken.

Bij de volgende stop stokte mijn adem in mijn keel. Een Hoeder liep het gangpad door en kwam recht op ons af. Hoeders zagen er intimiderend uit in hun uniform, bepantserd met leder en staal. Op hun schouders zat een ronde plaat met een zilveren logo: links een vlinder en rechts een mot. Hun gezichten waren altijd onbedekt. Helmen droegen ze nooit.

Ik pakte de arm van de man vast om hem overeind te helpen. ‘Kunt u gaan staan?’

Ik wist dat de Hoeder geen enkel spoortje begrip voor de situatie van de man zou tonen. Mijn wanhoop nam toe toen hij naderde.

‘Hij is onwel,’ zei ik toen hij bij onze zitplaats bleef staan.

‘Aan de kant,’ antwoordde de Hoeder op lage toon.

Ik kwam overeind en zette aarzelend enkele stappen achteruit. De Hoeder pakte de trillende man vast en sleurde hem van zijn stoel. Hij zakte op de grond. De reizigers keken onbeschaamd toe.

Op de gezichten van de meeste Imperials stond tevredenheid te lezen, hoewel sommigen met een neutrale uitdrukking voor zich uit bleven kijken. De mensen op hun staanplaatsen hielden hun ogen op de grond gericht, wellicht bang dat ze zelf in de problemen zouden belanden.

De man kroop van hem weg en nestelde zich in een hoekje van de wagon, zijn armen beschermend voor zijn gezicht geslagen.

Mijn hart huilde, niet alleen omdat ze ons behandelden als uitschot, maar ook omdat we langzaam begonnen te geloven dat we dat waren.

De Hoeder had zijn heldere, donkerblauwe ogen op mij gericht. Ze waren net zo onleesbaar als een stuk glas, maar ik wist precies wat hij dacht.

Ik zou een stap achteruit moeten zetten, me verontschuldigen en een plekje uitzoeken bij de andere mensen achterin de shuttle. Dat was wat hij van me verwachtte.

‘Deze man is onwel,’ zei ik.

‘Is hij een Imperial?’ vroeg hij. Zijn stem was hard en kleurloos.

‘Nee,’ mompelde ik.

‘Ben jij een Imperial?’

Ik schudde mijn hoofd. ‘Nee, meneer.’

Hij wees naar de plek waar ik hoorde te staan.

Als ik nog meer zou zeggen, zou hij vast mijn naam vragen en me op een of andere lijst zetten. Ik keek de arme man nog een laatste keer aan voor ik aan zijn stilzwijgende bevel gehoorzaamde.

‘Volgende halte: Watslock,’ zei de robotachtige stem.

‘Ik moet de trein verlaten,’ zei de man voorzichtig.

De Hoeder knikte. ‘Laat me je helpen.’ Hij pakte hem bij zijn jas en sleurde hem naar de deuren.

Ik beet hard op mijn lip toen hij hem optilde en de man op de straatstenen gooide. Ik volgde hen mee naar buiten. Mijn adem stokte toen de Hoeder zijn wapen hief.

‘Nee!’ riep ik.

Hij negeerde mijn protest en het wapen kwam hard tegen het hoofd van de man terecht. Met bloed dat langs zijn slaap droop kroop hij op trillende handen bij de Hoeder vandaan. Hij hield het echter niet lang vol en zakte in elkaar. Ik rende naar hem toe en depte het bloed op met mijn sjaal. De wond was diep. De ogen van de man zochten maar vonden me niet.

‘Kijk me aan,’ zei ik dringend. Ik tikte op zijn wang. Alsjeblieft.

De zware voetstappen van de Hoeder naderden. Ik ben gek ik ben gek ik ben gek. Mijn ouders zouden woedend zijn als ze zouden weten dat ik me hierin mengde. Ik vond de moed om op te kijken. De Hoeder hield zijn kille ogen niet langer op de man gericht. Ik was zijn doelwit nu. Onder hun koude maskers kon elke emotie schuilen. Elke emotie behalve verdriet, medelijden, liefde. Ik wist dat hij woedend moest zijn dat ik me tussen hem en de overtreder bevond.

Zonder zijn ogen van me los te maken hief de Hoeder zijn wapen naar de man en vuurde zonder waarschuwing.

Zijn hoofd was niets meer dan een onherkenbare massa. Ik leunde voorover op mijn handen en kokhalsde. Tegen de tijd dat ik opkeek was de Hoeder verdwenen. Rondom ons stonden groepjes Imperials die naar ons wezen. Ze stonden daar gewoon, niet als getuigen van een moord maar om zichzelf te vermáken.

Ik krabbelde overeind en liep de hoek om. In het steegje, ver weg van priemende ogen, gaf ik over. Ik was duizelig van alles wat er door mijn hoofd ging: de Sabots die me zouden verwijten dat ik te laat was, de gevolgen van het gaan zitten op de plek van een Imperial, de schok dat ik nog in leven was, de opengebarsten schedel van de man, het bloed.

De Sabots.

Ik veegde mijn mond af en nam enkele slokken water. De weg naar het domein van de familie Sabot was één grote leegte. Ik had geen idee welke straten ik was ingeslagen, hoe ik hier in vredesnaam was beland. Plots stond ik voor het grote huis.

Iedereen kende de feesten van de Sabots. Het was mijn taak om me onzichtbaar te maken en alles in goede banen te leiden. 

Het huis was gelegen in een rustige wijk vlak bij een park met een gigantisch meer. Het was er rustig, met heel wat open bebouwing en het metrostelsel op wandelafstand.

Ik scande mijn vingerafdruk via een apparaat dat aan de gevel van het huis was bevestigd. Zo goed als elke woning was beveiligd met camera’s en hoogtechnologische systemen die in de mensenwijken ontbraken. In Watslock waren er natuurlijk wel camera’s op de straten.

Het poortje naar de achtertuin gleed open. Ik volgde het pad langs de rozenstruiken en liep door de achterdeur naar binnen.

‘Eindelijk.’ De blauwe ogen van Meliza Sabot namen me minachtend op. Haar Gemaakte gezicht was opgemaakt met rouge en kohl. Witte parels decoreerden haar vlamrode krullen. ‘Dek de tafel. De gasten arriveren om zeven uur.’ 

Meneer Edam Sabot liep me haast omver toen ik de eetkamer inliep. Hij keurde me geen blik waardig. Hij droeg een maatpak en een horloge waar ik een jaar voor moest werken.

Ik dekte de tafel in recordtempo en bereidde de hapjes voor. De afleiding hielp. Telkens wanneer ik dacht aan de dode man of aan Lex voelde ik me misselijk. Hoe harder ik werkte, hoe minder ik over alles nadacht.

Bij het opentrekken van de koelkast verkrampte mijn maag. Alles zag er zo lekker uit; met slagroom afgewerkte desserts, allerlei soorten kazen, pudding, bruisende drankjes en dingen die ik niet kende.

‘Niet treuzelen.’ Meliza stond plots achter me. ‘Vul de glazen.’ 

Ik wilde de flessen champagne stukgooien op de pas geboende keukenvloer. Ik dwong mezelf tot beweging.

De gasten stroomden langzaam binnen, Imperial na Imperial. Ik bracht de hapjes en glazen champagne naar hen toe. De mannen droegen een maatpak, de vrouwen waren gehuld in glitterjurken met diepe decolletés. Ja, ze waren perfect. Ik wist dat er niets mis met me was, maar toch voelde ik me als een paardenbloem in een rozenperk. Sommigen staarden te uitvoerig, te uitdrukkelijk naar me.

‘Hoe kan een meisje haar haren toch zo verpesten?’ zei een van de vrouwen. Haar eigen haar was opgestoken en gedecoreerd met schelpen. Ze keek me onbeschaamd aan. 

Ik veegde mijn krullen uit mijn gezicht en schonk haar halflege glas met champagne weer vol. De rand was bezet met blauwe lippenstift.

‘Ze is zo geboren.’ De vrouw die naast haar stond krulde haar groen gestifte lippen in een grijns. ‘Ze kan het niet helpen dat ze lelijk is.’ 

Mijn wangen brandden. Ik had mezelf nooit lelijk gevonden en andere, ménselijke jongens hadden me zelfs mooi genoemd. Lex had het ooit gezegd. Lex vond me mooi. Ik glimlachte naar de twee vrouwen.

In de keuken veegde ik een traan van mijn wang. Mijn verdriet had niets met hun snijdende woorden te maken. Lex ging dood en er was niets wat ik kon doen. Misschien zou ik volgende week worden gekozen, of mama, of papa.

Imperials waren afschuwelijk. Hoeders nog afschuwelijker. Ik wenste dat Derix Silas ze nooit had ontworpen.

Rond middernacht was het feest nog steeds gaande. Toen er werd aangebeld haastte ik me naar de deur. Meliza was me te snel af. 

Ik hield me klaar om champagne en toast te brengen, maar het was geen late gast. Het was een jonge dokter, lang niet knap genoeg om een Imperial te zijn. Zijn neus was geen rechte lijn – er zat zelfs een klein deukje in – en zijn kaaklijn was allesbehalve afgetekend. Hij hield zijn dokterstas stevig in zijn linkerhand geklemd en duwde zijn afgezakte ronde bril weer recht.

Toen zijn ogen op de feestgangers viel verhardde zijn gezicht. Mijn hart sloeg over. Keurde hij het af? Voelde hij evenveel weerzin voor ze als ik?

‘Ze is boven,’ zei Meliza.

Op zijn weg naar de trap kruisten onze blikken. Hij knikte me vriendelijk toe. Ik was te geschokt om zijn onverwachtse glimlach te beantwoorden. In dit huis voelde ik me altijd als een geest die door de gangen dwaalde. Maar ik was geen geest. Zijn glimlach bewees het.

Ik liep naar de keuken en vulde nog enkele glazen. Ik vroeg me af hoe het smaakte. De goudkleurige prik maakte de gasten luidruchtiger en leek hun wangen rood te kleuren. Zou het mijn verdriet kunnen verdoven?

Ik morste champagne toen Edam plots achter me stond en onderdrukte de impuls om mijn vingers af te likken.

‘Breng een glas naar boven,’ zei hij.

Ik aarzelde. ‘Naar de dokter, meneer?’ 

Hij knikte. ‘Naar de kamer van Camren.’ Edam streek zijn hemd glad en verdween weer naar de eetzaal. ‘Hij is verdomme nog zo jong,’ hoorde ik hem tegen Meliza zeggen. ‘Het zou me sterk verbazen als die knul...’ Zijn woorden verdronken in de stemmen van de feestgangers.

Ik betwijfelde of de arts behoefte zou hebben aan alcohol. Tenslotte moest hij het hoofd toch helder houden? Ik besloot ook een glas water mee te nemen en beklom de trap.

Camren was hun perfecte dochter. Misschien voelde ze zich niet goed. Op haar zestiende verjaardag had ze van haar ouders een nieuw lichaam cadeau gekregen. Het was walgelijk. Er was helemaal niets mis geweest met het originele lichaam van het meisje. Ze was zelfs behoorlijk knap geweest. Als je geen Gemaakt lichaam had, betekende je natuurlijk niets.