Project [Lotgenoot]

Arne Van der Linden

Boek II: Lotgenoten

LOTGENOTEN

Jeugd

Eerste druk: 2 mei 2022

© 2022 Arne Van Der Linden

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepyfox Cover Design

Binnenwerk: Sly Fox Cover Design

ISBN 9789464510300

NUR-code: 284

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC(c) keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden.

Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

A Song About Love

I just wanna find where you are...

Jake Bugg – Shangri La (2013)

[Hoofdstuk 1]     Kanonnenvlees

Er daalde een lange, diepe stilte neer in de briefingzaal. Sam en Eli keken van Greene over het scherm naar Alan. Ze probeerden het verband te leggen tussen de aantrekkelijke jongedame en hun klasgenoot. Die laatste hield zijn blik star op de foto gericht. Opeens had hij spijt dat hij het glas whisky had geweigerd.         

Jij zult gebrand zijn op deelname.             

Uiteindelijk verloste de directeur hen uit dat afgrijselijke stilzwijgen. ‘Thomas Scott en Lauren Hastings: twee zesdejaars van een modale Londense school. Tien dagen zouden ze in Parijs verblijven om er het einde van hun middelbareopleidingscarrière te vieren. Jammer genoeg heeft de pret voor hen niet langer dan drie avonden geduurd.’

‘Hebben we enig idee van hun huidige positie?’ vroeg Aaron Cahill in alle ernst. ‘Weten we of ze Frankrijk inmiddels verlaten hebben of bevinden ze zich nog steeds binnen de grenzen?’                   

‘Volgens de camerabeelden is meneer Scott het hotel om 23.46 uur uit gewandeld. Juffrouw Hastings zat op dat tijdstip in de lounge en heeft, om tot op heden onduidelijke redenen, beslist om hem achterna te gaan. Een ongeruste kamergenote heeft het meegereisde personeel pas vanochtend over haar bezorgdheid ingelicht, wegens de afwezigheid van haar vriendin tijdens het ontbijt. De klok wees toen 07.58 uur aan. De twee kunnen met andere woorden in elke uithoek van het land zitten, als ze – zoals u terecht opmerkt – de grens nog niet zijn overgestoken.’       

Wat spookte Lauren een kwartier voor middernacht alleen uit in de receptie? Waarom had noch een vriendin van haar, noch een vriend van Thomas niet eerder de alarmbel geluid? Hun gemis kon toch niet zomaar onopgemerkt zijn gebleven? Gedurende de dikke maand waarin Alan bij hun klas had gehoord, had hij geen van beide laatstejaars ooit zonder hun trouwe kliekje rond zien lopen. Zelfs de toiletbezoeken gebeurden in groep.                       

‘Was er niemand op de hoogte van Scotts nachtelijke escapade?’ polste een persoon op de voorste rij. ‘En zat juffrouw Hastings werkelijk helemaal in haar eentje bij de balie? Als het opleidingscentrum in Necropolis me één ding heeft geleerd, is het immers dat jongeren kuddedieren van de zuiverste soort zijn.’

‘Geloof me, onze school verschilt daarin absoluut niet van haar varianten voor alledaagse adolescenten. Thomas Scott houdt er niettemin enkele eigenaardige gewoontes op na. Zo wantrouwt hij nagenoeg al zijn medeleerlingen en verkiest hij wel vaker eenzame uitstapjes. Niet zelden gaat het dan om een louche zaakje waarover hij het liefst zo weinig mogelijk potentiële verraders informeert. Een achterdochtig ventje, zonder meer.’

‘En het meisje?’

‘Populair, leuk, grappig. Een typische tiener met wie iedereen bevriend wil zijn en met wie niemand zich ooit een ruzie kan herinneren. Tot acht maanden geleden.’ 

De baas liet zijn met wallen omringde ogen verdacht lang op Alan rusten. Diens blik bleef onverdroten aan het scherm gekluisterd.           

‘In oktober van vorig jaar verloor juffrouw Hastings een kennis met wie haar relatie de limieten van gewone vriendschap kennelijk overschreed. Sindsdien heeft ze een heuse metamorfose ondergaan. Ze begon te spijbelen, zwierf doelloos door de achterbuurten van Londen, al nippend van een flacon of lurkend aan een wietpeuk die ze bij een ongure snuiter om de hoek had losgepeuterd. Aanvankelijk wist ze haar verfoeilijke gedrag te verdoezelen en dichtte haar omgeving die misstappen toe aan een langdurige rouwperiode. Zoals dikwijls resulteerde die nonchalance net niet in een fatale afloop.

Op kerstavond besloot ze Thomas Scott te confronteren met zijn veronderstelde aandeel in het overlijden van haar vriend. De butler des huizes wimpelde haar af voordat ze haar aanwezigheid kenbaar kon maken aan het gezin. Hij stopte haar wat briefjes toe en stuurde haar weer weg. Enkele uren later, terwijl ettelijke families onder het eten van kalkoen en ijsstronk ginnegapten om Home Alone en verhalen zonder clou uitwisselden, vond een toevallige passant de jongste telg uit de Hastingslijn bewusteloos aan een bevroren oever van de Theems. Ze stond met een voet in het graf ten gevolge van een overdosis cocaïne. Van het snel verdiende geld was geen spoor meer te bekennen.’

Greene lastte een pauze in en liet de impact van zijn betoog op het beduusde publiek inwerken. Tegen wil en dank vertroebelde Alans zicht en kronkelde er een warme traan via zijn wang zijn hals in. Wat had hij gedaan? Bijna had zijn egoïstische keuze voor een betere toekomst voor hemzelf en zijn vader een eerste leven gekost. En niet het eerste het beste, dat van Lauren zowaar! Zijn oud-klasgenote met wie hij in een parallel universum over de zonovergoten boulevards van Parijs paradeerde. In plaats daarvan zou haar foto de volgende dag in een miniem vierkantje van de katern voor vermiste personen verschijnen.               

‘In de afgelopen maanden keerde het tij,’ vervolgde de directeur. ‘Na haar feestelijke uitspatting tijdens de nacht van 25 december was juffrouw Hastings aan de beterende hand, in die mate zelfs dat ze tien weken geleden de afkickkliniek opnieuw verruilde voor de duffe klaslokalen van haar oude school. De ontvangst verliep evenwel ontzettend stroef. Haar afzondering bij de zielenknijpers had haar hoegenaamd niet terug in ieders gunst gewerkt. Toch suggereerde haar persoonlijke hulpverleenster dat deelname aan de afstudeerreis haar herstelproces zou bespoedigen. Toen ze dat beweerde, had ze hoogstwaarschijnlijk geen ontvoering in gedachten.’     

‘Hoe groot acht u de mogelijkheid dat de meid die uitstap als de uitgelezen kans beschouwde om Scott eindelijk zijn vet te geven?’ vroeg Ezra Cahill in navolging van zijn broer. ‘Parijs mag dan de bijnaam Lichtstad dragen, een donkere steeg in de late uurtjes telt er evenzeer als een uitstekend decor voor een vergeldingsactie.’

‘Een uiterst logische en gerechtvaardigde redenering,’ beaamde de chef. ‘Hoewel ik vrees dat een nog meer valide verklaring verrijst wanneer we de hele puzzel bekijken. Een snelle controle van Scotts sms-verkeer bracht namelijk een verontrustend nieuw stukje informatie aan het licht. Enkele dagen voor hun vertrek uit Engeland zocht de knul contact met zijn gebruikelijke dealer. Die verschafte hem het nummer van een Franse connectie. Zodoende hoefde de jongen zijn waar niet over grenzen heen te smokkelen, maar kon hij het rechtstreeks op zijn bestemming ontvangen. Dat scheelt een hoop last bij de douane, weet u.’

Greene stopte even. Hij slenterde tot achter zijn bureau, nam de afstandsbediening van het blad en drukte een knoppencombinatie in. Het hoofdscherm toonde een verhitte discussie uit een realityshow. Onder in het beeld deelde een bewegende tekstbalk mee dat een extra journaal zo dadelijk van start zou gaan.     

‘Scott legde een lijntje uit naar de verkoper. Ze wisselden een aantal weinig omvattende berichten uit en beloofden elkaar dat concrete afspraken vlug zouden volgen. Op de eerste avond in Frankrijk fixeerden ze een definitieve ontmoeting. U mag drie keer raden wanneer die zou plaatsvinden.’

‘Gisteravond om twaalf uur,’ mompelde de jongste Cahill.       

‘En juffrouw Hastings sloop achter hem aan om haar deel van de buit op te eisen!’ trad de actieveling uit de eerste rij hem bij.

‘Of om hem tegen te houden!’ koos Alan op slag dapper voor haar verdediging.  Plots draaide iedereen zijn richting uit. Hij voelde elk paar ongelovige ogen op zijn gezicht branden. Ze gaapten hem aan alsof hij had geopperd dat Lauren simpelweg een Happy Meal bij een van de lokale McDonald’s-filialen had willen halen. 

‘Uiteraard dienen we alle perspectieven open te houden,’ schoot de baas dat idee niet onmiddellijk af. ‘Feit blijft dat de twee leerlingen zich in beide gevallen naar het schouwtoneel van een drugsverhandeling hebben begeven en ze sindsdien van de aardbol verdwenen lijken te zijn.’

Opeens veranderde de scène op de display achter hem. De over ontrouw bekvechtende personages maakten plaats voor een strakke nieuwslezer in kostuum. De man kwam meteen ter zake en onthulde de identiteit van de twee onvindbare Engelse scholieren onder foto’s die de twee van hun gelukkigste kant toonden. Kwestie van het meelijwekkende gevoel nog een tandje op te schroeven.       

Vervolgens zoomde de camera in op een journaliste voor een IBIS-budgethotel. In de verte zetten ochtendstralen de Grande Arche van La Défense in vuur en vlam. De vrouw kondigde een emotioneel interview met Laurens beste vriendin aan alvorens haar ongeduldig aan haar jas het beeld in te sleuren. Alan herkende de meid direct als een enorme, op aandacht beluste aanstelster. Hij wist niet wie de verslaggeefster had geïnformeerd, maar deze jongedame behoorde absoluut niet tot de vaste vriendenkring van zijn vermiste ex-klasgenote. Fake news van de bovenste plank. 

‘Britt,’ begon de reporter desondanks. ‘Wat een schok wanneer je na een heerlijk zorgeloze nacht ontwaakt en verneemt dat je beste vriendin in geen velden of wegen te bekennen is. Hoe ga jij om met zulk schrikbarend nieuws?’       

‘O, help!’ snotterde de tiener overdreven hyperventilerend en met trillende lip. ‘Ik weet niet of ik het zelf wel overleef als Lauren iets ergs overkomt. Wie zou haar nu iets willen aandoen? Oh my god, dit is de verschrikkelijkste dag uit mijn hele leven!’ 

‘Rustig maar, liefje,’ probeerde de werkneemster van de BBC die buitensporig sentimentele bevlieging te temperen. ‘Heeft ze jou helemaal niets verteld over haar plannen gisteravond? Wisten jullie bijvoorbeeld dat ze alleen bij de welkomstbalie rondhing?’

Britt schudde haar hoofd hevig, waarbij het snot en de krokodillentranen vrolijk in het rond vlogen en in haar wapperende, muisbruine haren terechtkwamen.

‘Nee! Ze had geen zin om met de rest te gaan fuiven, dus ging iedereen ervan uit dat ze in onze hotelkamer lag te slapen. Ik begrijp het gewoon niet! Normaal zijn we steeds samen en delen we alles met elkaar! Maar...’

De geïnterviewde verviel in een nieuwe bui van geveinsd gesnik en epilepsieachtig schouderschokken. De journaliste liet dat echter niet aan haar hart komen en haspelde haar vragenlijstje vastberaden af.

‘Maar wat? Wat wilde je nog zeggen, schat?’ drong ze nogal opzichtig aan.   

‘Wel, sinds Alans dood... sinds Alans dood lijkt het wel of eveneens het opgewekte deel van Lauren is gestorven en nog slechts haar pessimistische schim is overgebleven. Ze bewaart tal van geheimen en wil het liefst constant met rust gelaten worden. Ik snap niet eens wat ze ooit in die engerd heeft gezien!’       

Daarna begroef ze haar van tranen gezwollen gezicht in een gestippelde zakdoek en ontsnapte al snuitend aan de waakzame cameralens. De directeur besloot dat de schertsvertoning lang genoeg had geduurd en bevroor het beeld met een zwaai van de controller alsof hij een toverstaf hanteerde. De zwaarbeladen stilte keerde terug en voor de tweede maal staarde elke aanwezige Alan aan. Sinds Alans dood lijkt het wel of eveneens het opgewekte deel van Lauren is gestorven en nog slechts haar pessimistische schim is overgebleven.               

Eli en Sam, en blijkbaar de overige genodigden ook, waren op de hoogte van zijn pubervijandschap met Thomas Scott. Over Lauren, daarentegen, had de jongen te allen tijde gezwegen, maar zijn huidige medeleerlingen waren niet van gisteren. Thomas en Lauren waren klasgenoten. Alan en Thomas waren klasgenoten geweest. Ergo, Lauren en Alan waren klasgenoten geweest. Een eenvoudige deductie. Daarnaast wilde het toeval dat die laatste eerder dat schooljaar – in oktober, om precies te zijn – het leven had gelaten bij een noodlottig verkeersongeval. Eén plus één is twee. Een simpele optelsom waarvan het resultaat nooit ofte nimmer verandert, zelfs niet in het hiernamaals.                     

‘Het heeft er alle schijn van dat jij je vrienden het een en ander te vertellen hebt,’ zei Greene smalend, terwijl hij tot vlak voor Alans stoel stapte. ‘Voor zulke futiliteiten hebben we hier helaas geen tijd. Mij interesseert slechts één ding: ben jij bereid om mee te gaan in een persoonlijke zaak? Want je weet ongetwijfeld hoe een van onze wetten luidt: persoonlijke zaken verlopen meestal niet volgens de regels.’ Hij greep de armsteunen van de bioscoopstoel vast en leunde onaangenaam ver naar voren, tot de tip van zijn neus die van de knaap tegenover hem bijna raakte. In een andere context konden ze op het punt staan om te zoenen. ‘Dus? Mag ik je bij het team rekenen?’ 

‘Ja!’ antwoordde Alan strijdvaardig en vol overtuiging. Over die beslissing hoefde hij geen seconde na te denken. Hij was nog nooit zo zeker van zijn zaak geweest.                       

‘Ja?’ vroeg de baas met zijn zure adem van te weinig slaap en te veel sigaretten. ‘Ik raad het je ten stelligste af.’

‘Ja,’ herhaalde de jongen iets aarzelender, verstrooid door het plotse gebrek aan vertrouwen van zijn overste. Hij had immers zonet als eerste de eindproef gehaald. Het was derhalve zijn recht – nee, zijn plicht – om de verantwoordelijkheid voor Laurens slechte houding na zijn getrukeerde overlijden op te nemen en een zoekexpeditie op touw te zetten. Het idee dat hij als een onbekommerde tiener aan zijn zomervakantie zou beginnen wanneer collega’s Europa doorkruisten, speurend naar zijn oud-vriendin, deed het bloed in zijn aderen koken.

Na het schokkende nieuws van haar vermissing en de verwijzing naar haar foute gedrag weigerde één bepaalde gedachte Alan los te laten. Waarom had Greene Laurens dood niet in scène gezet en haar dezelfde keuze aangeboden als haar schijnbaar gestorven ex-medelaatstejaars? Ze voldeed ondertussen ongetwijfeld aan de voorwaarden van een hulpeloos probleemkind. Bovendien had ze op die manier nog het volledige tweede semester kunnen volgen. Ze zou amper iets hebben gemist.

De lotgenoot blies een lange zucht via zijn lippen naar buiten. Was het inderdaad zo gemakkelijk of benaderde het de naïviteit op het belachelijke af? Hoe langer hij erover tobde, hoe meer die ingeving in zijn brein hout leek te snijden. Hoewel hij evenzeer besefte dat een dergelijk scenario in de ogen van het publiek wel opvallend veel zou weghebben van een bedenkelijke B-uitvoering van Romeo & Juliet.

‘Stuur Alan mee,’ onderbrak een stem achter hem zijn geestesarbeid opeens.

Toen de rekruut een blik over zijn schouder wierp, zag hij hoe Aaron soepel opstond en zich rechtstreeks tot zijn werkgever wendde. Een behaaglijke scheut van vertrouwen en affectie golfde door zijn lichaam en hij schaamde zich plots behoorlijk voor de kinderachtige beschuldigingen die hij zijn mentor zonet had toegeschreeuwd.

‘Stuur agent Gray naar Parijs,’ hernam die zijn eerdere standpunt. ‘Indien u hem niet aan de eenheid toevoegt, kunt u net zo goed een extra student van het eiland oproepen. Alle vereisten van een bekwame spion in acht genomen, komt niemand in Necropolis aan zijn hielen. Ik heb hem getraind, meneer. Hij is er klaar voor.’

‘Klaar of niet, je kent de geboden, Cahill.’           

‘Fuck de geboden!’

De directeur kromp ineen bij het horen van die brutale krachtterm en verscheidene stafleden hielden hun adem angstvallig in. Zulk ongeoorloofd taalgebruik aanheffen tegenover de baas van het Project was vergelijkbaar met je behoefte doen midden in de Sint-Pietersbasiliek om daarna je billen af te vegen met de lijkwade van Turijn. 

Godslastering van de hoogste graad.

‘Die voorschriften bestaan om moeilijkheden tijdens een missie te voorkomen. Aye, deze zaak is persoonlijk, maar Alan zal niet rusten voordat juffrouw Hastings en meneer Scott weer in veiligheid zijn, daar kunt u van op aan. Zie het als een drijfveer.’

‘Wik en weeg uw woorden zorgvuldig, meneer Cahill,’ siste de chef dreigend. ‘We hebben uw recentste stommiteit uitzonderlijk door de vingers gezien, omdat we geloofden dat uw huidige fysieke toestand als straf volstond, maar niets weerhoudt ons ervan om dat oordeel te heroverwegen, als u begrijpt wat ik bedoel.’     

‘Laten we geen oude koeien uit de sloot halen,’ snauwde de leraar net zo duister terug, ‘en ons focussen op het probleem voorhanden. Geef Alan Gray permissie.’

‘Goed, goed, de jongen mag mee,’ stemde Greene met tegenzin in, ‘maar deze conversatie is nog niet afgelopen. Ik verwacht u later vandaag op mijn kantoor, Cahill.’

Aaron knikte met zijn gezicht op onweer. Desondanks knipoogde hij zijn protegé bemoedigend toe, toen die hem een erkentelijke blik zond. Wat had zijn mentor in hemelsnaam uitgehaald waardoor hij zijn been, oog en klaarblijkelijk eveneens behoorlijk wat krediet van zijn overste had verloren? De knaap nam zich voor om hem erover aan de tand te voelen wanneer al deze heisa achter de rug was en Lauren zich weer ongedeerd in het land bevond.               

‘Nu we een akkoord hebben bereikt over de samenstelling van het team, kunnen we ons opnieuw concentreren op de ontvoering waar wij paal en perk aan moeten stellen.’

‘Ontvoering?’ viel de praatgrage man van de voorste rij de directeur nogmaals in de rede. ‘Op grond van de actuele informatie lijkt me dat een vrij gehaaste conclusie. Wie verzekert ons ervan dat die twee snotapen zich niet ergens verschuilen, terwijl ze beurtelings een lijntje van die vergaarde coke opsnuiven? Klinkt aannemelijker, niet?’

‘Nee, dat vind ik niet!’ snerpte Greene ongeduldig en vol walging. Speeksel regende neer over de onfortuinlijke wijsneus en zijn buren. ‘Als u me liet uitspreken, zou u vanzelf merken dat we wel degelijk over het bewijsmateriaal beschikken om te veronderstellen dat we met een georkestreerde onderneming te maken hebben!’   

De betweter drukte zich als een gebeten hond tegen de rug van zijn stoel. Indien mogelijk zou hij wellicht helemaal tot tegen de achterwand zijn geschoven. De baas scande de zaal. Iedereen zweeg. Niemand durfde hem nog een strobreed in de weg te leggen. Zelfs de verenigde ademhaling leek stiller te klinken. Het schoolhoofd glimlachte flauwtjes. Zo had hij zijn toeschouwers het liefst: een groep makke lammetjes.

‘Ik zal jullie uitleggen waarom we een kidnapping vermoeden,’ vervolgde hij in die geliefkoosde omstandigheden. ‘Nee, ik zal jullie tonen waarom we met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid kunnen uitgaan van een dubbele mensroof en waarom de timing en plek absoluut geen gelukstreffers zijn.’         

Hij klikte meerdere keren op de bediening en scrolde langs Lauren tot Thomas wederom als een verafgood meisjesidool op het centrale bioscoopbeeld opdoemde.

‘Thomas Scott. Ingeval die naam of zijn foto geen belletje doet rinkelen, zal dat na deze bespreking ongetwijfeld wel zo zijn. Forbes schat hem immers als de op acht na rijkste minderjarige van het Verenigd Koninkrijk. Hij zou na zijn schooltijd kunnen rentenieren, zonder ooit een dag gewerkt te hebben en ook zijn nageslacht zou zich moeiteloos levenslang op een badhanddoek in Hawaii kunnen neervlijen. Uiteraard heeft hij die stek niet bemachtigd als ijverige, zuurverdienende pizzakoerier tijdens de zomermaanden. Nee, dat vermogen heeft hij te danken aan het enorm profijtelijke familiebedrijf. Enter John Scott, zijn vader.’

Een nieuwe druk op de pijltjestoets. Een nieuwe afbeelding op het scherm. Ditmaal vertolkte Scott senior de rol van model. Alan herkende het portret meteen als dezelfde close-up van het gezinskiekje dat hij meer dan een halfjaar geleden in Grahams kantoor had gezien.

‘John Scott. De natte droom van zowat alle Engelse vrouwen en homoseksuele mannen, het troeteldier van wetenschappers en politici en de nagel aan de doodskist van de paparazzi. Maar bovenal: een uiterst gehaaide ondernemer die met een mix van vooruitstrevendheid en wilskracht het ene succes na het andere boekt. Woonde hij in Amerika, zou hij bij de volgende verkiezingscampagne vermoedelijk een gooi doen naar het presidentschap. Tot die tijd heeft hij met zijn Medical Sciences Global Group, of kortweg Medisci, een van de belangrijkste spelers op de medische markt in zijn bezit. Ze ontwikkelen geneesmiddelen gaande van ordinaire pijnstillers tot revolutionaire behandelingen voor levensbedreigende aandoeningen. Voor wie het nog niet doorhad: Scott is de real deal. Hij wil – en ik citeer – de grote weldoener van Londen zijn, net zoals de Medici dat in Firenze waren.’       

Alan moest het de vader van zijn aartsvijand op school nageven: gezien zijn almaar groeiende populariteit bij het volk, behelsde die gewaagde uitspraak meer dan loze woorden. De faam van de Italiaanse bankiersfamilie zou hij wellicht nooit vergaren, een paar standbeelden, wat straatnamen en eeuwige roem leken desalniettemin binnen handbereik. Ondertussen had Phil Greene de beeltenis van de Engelse chouchou vervangen door die van een chagrijnig uitziende man in een gekreukt hemd die de fotograaf liever scheen te wurgen dan dat hij voor hem poseerde.

‘Spijtig genoeg voor onze John zijn parasieten nooit ver te zoeken wanneer baanbrekende formules hoogtij vieren. Deze knapperd hier, de heer Faegan Cooke, past in dat rijtje opstandelingen. Een lang verhaal kort: in september beschuldigde dokter Cooke meneer Scott ervan zijn remedie tegen een zeldzame, dodelijke en extreem pijnlijke ziekte genaamd decessus diabolicus te hebben gestolen voor eigen winstbejag. Volgens de arts uit Watford zou hij de betekenisvolle aantekeningen van diens eigen fel aangevochten methode hebben ontvreemd tijdens een collegiale ontmoeting bij hem thuis. Op basis van die notities zou Scott nadien wat orthodoxere bestanddelen hebben toegevoegd om de medische maatregelen te omzeilen en de prijs aanzienlijk op te vijzelen. Na meerdere juridische afwijzingen, een langdurige schorsing en een fikse boete voor Cooke wegens het voorschrijven van verboden geneesmiddelen heeft de General Medical Council uiteindelijk ingestemd met een gerechtelijk onderzoek. Haast vanzelfsprekend ontkende John Scott elke vorm van betrokkenheid inzake die wanprakijken en verleende hij zijn volledige medewerking bij de inspectie.’

De directeur zuchtte, alsof hij zichzelf afvroeg hoe een dergelijke vete tussen twee geneesheren had kunnen leiden tot de ontvoering van twee onschuldige scholieren. ‘Zoals u vast en zeker weet zijn beide partijen sindsdien bijna niet meer uit de media weg te denken. Zowel de hoofdzetel van Medisci in Canary Wharf als de bescheiden rijwoning van Cooke in de stadsperiferie lijkt de laatste maanden wel te zijn veranderd in bedevaartsoorden voor persmuskieten. Hoewel geen van de twee kemphanen bekendstaan om hun bereidheid om effectief op die massale kampeerders te reageren. In de rechtszaal, daarentegen, heeft de voorzitter al tal van hamers versleten in een poging hun advocaten het zwijgen op te leggen. Cookes verdediger gaat namelijk tot het uiterste, want waar bij aanvang niemand een pond gaf om de kansen van zijn cliënt, blijkt de man inmiddels over aardig wat materiaal te beschikken om de mening van de jury te doen keren.

Begin dit jaar leek de beschimpte arts zijn opponent, ondanks de povere vooruitzichten, zelfs onherroepelijk van zijn voetstuk te stoten. Cooke had als het ware een heuse Pazzi-samenzwering ontketend tegenover Scotts Medici-geslacht. Het mocht echter niet baten. Ook de jurist in dienst van de aangeklaagde bewees zijn waarde – zijn riante tarief rechtvaardigend – en kwam met zeer overtuigend tegenbewijs op de proppen. Het proces kabbelde voort en Scott herstelde zijn pantser van onaantastbaarheid, terwijl Cooke zich stilaan mocht voorbereiden op een leven als middeleeuwse leproos. Aanstaande maandag volgt het vonnis. De zogezegde kwakzalver heeft nog een druppeltje van een waterkans op een gunstige afloop, maar tot nader order schijnt niets de medicijngigant van een overwinning te kunnen houden. Niets legaals welteverstaan.’

‘Wat insinueert u?’ vroeg Ezra weifelend. ‘Denkt u werkelijk dat Cooke de zoon van zijn tegenstander en een medeleerlinge als pressiemiddel wil inzetten om hem alsnog overstag te doen gaan? Dat is een volstrekt wanhopige aanpak waarmee hij alleen maar meer gaat verliezen, als u het mij vraagt.’

‘Voor de duidelijkheid: ik vraag het u niet,’ antwoordde Greene prikkelbaar. ‘Maar ja, dat bedoel ik inderdaad. Al dien ik eveneens enkele kanttekeningen bij uw redenering te plaatsen. Ten eerste is die arts niet dom. Hij mag dan persona non grata zijn bij het grote publiek, voor zijn aanklacht had hij een exemplaire carrière uitgebouwd en stond hij bij diverse tophospitalen zeer hoog aangeschreven. Als – en slechts op voorwaarde dat – hij achter deze ontvoering zit, zal hij echt niet voor een amateuristische benadering kiezen waarbij hij een kruimelspoor naar zijn eigen deurmat legt. Ten tweede vermoeden we dat louter en alleen Thomas Scott de beoogde buit was. Juffrouw Hastings schijnt spijtig genoeg collateral damage te zijn: verkeerde plaats, verkeerde moment. Toch geeft ze de gijzelnemers een toevallig voordeel. Ze voert immers de druk op om de niet-Scottgezinde burgers voor de kar van haar kidnappers te spannen. En ten derde dénken we geen van dit alles, we zijn er relatief zeker van. Graham, over naar jou.’                   

De chef slofte naar een vrije stoel en nam puffend plaats, opgelucht dat zijn briefingdosis erop zat. Zijn rechterhand maakte de omgekeerde beweging en nam plaats voor het auditorium. Zijn vaderlijke blik haperde even bij Alan. Die meed het oogcontact schichtig en keek naar de witte punten van zijn Converse-schoenen. Hij had geen zin in meelevende fronsen of troostende uitspraken. Het enige wat hij wilde, was de precieze richtlijnen voor deze opdracht kennen en op de eerstvolgende trein naar Parijs stappen om Lauren uit de klauwen van wie haar dan ook gevangenhield te bevrijden. Ze was op het verkeerde moment op de verkeerde plek, dacht hij. Een ongelukkige bijkomstigheid. Kanonnenvlees. De jongen rilde van afschuw. Die huivering ontging kennelijk niet alle aanwezigen, want opeens voelde hij hoe Sams vingers zich met de zijne vervlochten, alsof ze wilde aangeven dat hij er niet alleen voor stond, ze hem zou steunen, net zoals ze de afgelopen nacht had gedaan. En ook toen waren ze in hun opzet geslaagd.

‘Nadat de Engelse autoriteiten de onrustwekkende melding over de vermissing hadden vernomen, stuurden ze onmiddellijk een politie-eenheid naar het huis van Faegan Cooke, zijn voormalige praktijk en alle overige panden die ze met hem in verband konden brengen en waar hij mogelijk twee achttienjarigen kon hebben opgesloten,’ begon Graham zijn betoog. ‘Ze hebben er niets verdachts aangetroffen. Sterker nog: het energie- en waterverbruik, zijn telefoonverkeer, evenals verklaringen van diverse omwonenden hebben hem in feite een alibi bezorgd. De man had zijn woning niet verlaten, noch contact gehad met wie dan ook, uren voor en na de verdwijning. Natuurlijk dienen we rekening te houden met een omzichtig geplande operatie waarbij de betrokkenen zichzelf een acceptabel excuus verschaffen, net met als doel om zulke razzia’s te snel af te zijn. Op het eerste gezicht leek de omstreden arts echter brandschoon. Tot we het bedrijf van Medisci aan eenzelfde controle onderwierpen.’

‘Ze zijn tevens bij Scott binnengevallen?’ schreeuwde mevrouw Holgate onthutst. Zo te zien behoorde zij tot de vrouwelijke meute die niet immuun was voor zijn ontegensprekelijke charisma. Alan vroeg zich af of er een naam voor zulke fanatiekelingen bestond. Scotties misschien?               

‘Uiteraard. Zoals ik zei: we moeten elk scenario in overweging nemen. Daar hoort de kans – hoe klein dan ook – op een in scène gezette ontvoering eveneens bij. Je weet hoe dat gaat: ouders zijn altijd hoofdverdachte nummer één.’

‘Wat hebben jullie bij hem gevonden?’ vroeg Alan zijn vroegere begeleider.

‘Aangezien de medische magnaat zich gedurende het hele proces al zeer coöperatief had opgesteld en zijn inboedel zowaar eigenhandig binnenstebuiten had gekeerd, niets nieuws. Tot we ons in zijn elektronische communicatie verdiepten.’ Graham schakelde een nevenscherm in en toonde een aan John Scott geadresseerd bericht van een onbekende afzender. Tijd van bezorging: 00.15 uur. Precies een kwartier na Thomas’ geheime coke-afspraakje en bovendien het geschatte uur waarop de Parijse nacht de twee scholieren in haar duisternis had opgenomen. Een schaduw waaruit ze tot op heden niet waren teruggekeerd.

‘John Scott heeft deze mail ontvangen luttele minuten nadat zijn zoon een Franse drugsdealer zou ontmoeten in een achterafstraatje van de stad. Geen verzender, geen nummer. Alleen een niet mis te verstane boodschap. Oordeelt u vooral zelf en bedenk vervolgens nog eens hoe hoog u de kansen inschat dat Thomas en Lauren gezellig op een bankje zitten te hallucineren. Zíj hopen alvast dat hun huidige toestand slechts zinsbegoocheling is.’

John Scott

Jou kennende verslik je je in een slok late koffie (Foei, foei! Geen cafeïne voor het slapengaan!) en kijk je op van het bedrog waarmee je ongetwijfeld bezig bent wanneer je dit bericht leest. Geen fanmail deze keer, maar ook geen haatpost. Nee, wij verheerlijken niemand en uiten al zeker geen loze bedreigingen. We bezorgen een volstrekt serieuze, zakelijke (en misschien een tikkeltje persoonlijke) mededeling. Wist je trouwens dat jouw lieftallige Thomas niet vies is van een lijntje wit poeder of een rolletje groene blaadjes? Wat zeg ik? Hij kickt erop! Zelfs zo erg dat hij geen tien dagen zonder kan. Ben je je ervan bewust dat hij zich momenteel in Parijs bevindt? Heeft hij je dat tijdens een van jullie zeldzame telefoongesprekken gezegd of heb je dat onrechtstreeks via een bekommerde bediende opgevangen? Zo ja, vermoed je waarschijnlijk dat hij braafjes heeft deelgenomen aan de avondactiviteit en ondertussen warm onder de dekens ligt of, in het slechtste geval, nog van een avondlijk glaasje geniet in het gezelschap van vrienden. Wat je wellicht niet verwacht, is dat hij er stiekem tussenuit is geglipt (de appel valt klaarblijkelijk niet ver van de boom 😉) en dat hij me in zijn eentje heeft opgezocht, vurig verlangend naar die rokerige inhalering of die prettige kriebel als voorbode van een nieuwe portie waanbeelden. Helaas voor hem (en mogelijk gunstig voor jou!) bezit ik geen tripverzekerende middeltjes. Desalniettemin kende onze rendez-vous une fin heureuse (voor mij althans!). Hoe kan dat? zie ik jou al denken. Heb ik hem de nieuwste Playboy verpatst? Welnee! Laten we zeggen dat hij mij iets heeft gegeven, maar er niets voor in ruil heeft ontvangen (buig je daar maar eens over!).

Oké, genoeg gekletst! Even serieus: ik heb je zoon, John Scott (en een buitengewoon bevallige klasgenote). Ben je bereid om hem ditmaal wel de nodige aandacht te schenken? Niet getreurd! Een volgende e-mail zal je duidelijk maken welke acties je moet ondernemen.

XXX

PS: Dat bericht zal enkel in je postvak verschijnen als je deze boodschap voor jezelf houdt. Verwittig je je vrouw, de politie, de brandweer, de slager van twee blokken verder of zelfs het adoptiepetekind van je secretaresse, dan zal er spoedig iets anders in de brievenbus zitten! (Een vinger? Het tongtipje? Een paar nagels? Of misschien kunnen zoonlief en ik het wel goed met elkaar vinden en kiezen we samen het ruime sop! Een vader zal Thomas in elk geval niet missen, aangezien hij er nooit echt een heeft gehad.)

‘Graham –’ stamelde een snelle lezer, maar de nieuwe briefingvoorzitter maande hem middels een geheven hand meteen weer tot stilte.     

‘Voordat jullie ontsteken in een bombardement aan vragen en opmerkingen zal ik de tweede mail tonen die de vermoedelijke ontvoerder aankondigt in zijn slot. Merk op dat hij die pas twee uur na de eerste verstuurde, om exact 02.15 uur. Dat is een belangrijk gegeven. Zo geeft hij John Scott namelijk honderdtwintig minuten de gelegenheid om de initiële schok te verwerken en erop te reageren. Wat doet hij? Gehoorzaamt hij een onbekende die beweert zijn zoon en een medeleerlinge gekidnapt te hebben en zwijgt hij in alle talen? Slaat hij de bedreigingen in de wind en belt hij de arm der wet, met het risico dat hij daarmee het lot van zijn enige kind bezegelt? Onderneemt hij een wanhoopsdaad vanaf het dak van zijn glazen toren om aan deze kersverse nachtmerrie te ontsnappen? Hij zal in elk geval niets doen zonder het verstikkende gevoel dat er iemand over zijn schouder meekijkt of -luistert, zoveel is zeker. Diezelfde tijdspanne stelt de afzender tevens in staat om zijn twee gijzelaars uit de metropool te smokkelen of hen ergens diep in de anonieme krochten van een banlieue weg te stoppen. Een amateur? Ik dacht het niet.’         

De vicedirecteur opende een volgend venster op het scherm rechts van die eerste, vreemde, doch duidelijke boodschap en toverde een tweede instructiebericht tevoorschijn.

John Scott

Goedenacht! Hoe gaat het met je? Heb je het nieuws over je zoon al gehoord? Proficiat met zijn diploma! (Je glundert vast van trots!) Nee, mijn excuses. Laten we opnieuw beginnen. Met ernstige zaken zoals een vermist kind mogen we absoluut niet spotten. Toch dien ik je te feliciteren. Je hebt je immers koest gehouden, bravo! Wat heb je gedaan? Heb je gehuild? Gelachen? Een tumbler met minstens drie vingers veel te dure whisky naar binnen gegoten? Ik durf te wedden dat je op zijn minst met je handen in je nauwkeurig geknipte haar, je ellebogen op dat mooie hardhouten tafelblad en je ogen gesloten aan je bureau hebt zitten vloeken. Niet? Weet je, eigenlijk kan het me niets schelen. Al heb je je nogmaals vergrepen aan een van die buitenlandse schoonmaakstertjes die op dit tijdstip met dweil en vod van hot naar her rennen om het hele gebouw weer naar lavendel te doen geuren. Wat mij interesseert is jouw discipline, jouw bereidheid om datgene te bemachtigen wat je is ontnomen. Wil jij je mooie Timmy-Tommy-Thomas terug? Wel, ik bied je de kans! En dat is niet alles! Nee, je krijgt er nog een heus jong duifje bij! (Is dat niet lief van mij?) Twee voor de prijs van één, zowaar! (En dat mag je letterlijk nemen.) Je hoeft slechts één ding te doen: mijn instructies minutieus opvolgen. Daarna krijg je je kleine rakker terug (pinky promise!). Ongeschonden, weldoorvoed en in topvorm. Beter dan voordien! Oké, genoeg koetjes en kalfjes. Laten we het over de redding van jouw schaapje hebben.

(Voor het dramatische effect zou ik je hebben opgedragen om het blad om te draaien, maar aangezien dit geen in inkt gepend stuk perkament is, dien je simpelweg naar beneden te scrollen. Leve de technologie!)

Kom morgen (25 juni 2017) om 23.55 uur naar de met kinderkopjes (hoe toepasselijk 😉) geplaveide Place des Justes.

Wees alleen. Koop een enkel ticket voor een commerciële vlucht of trein. Doe in geen geval beroep op een van je comfortabele privéjets of luxejachten. Een piloot in de cockpit of een kapitein in de kajuit telt namelijk evenzeer als bondgenoot. Alleen dus. Ik neem aan dat je genoeg films hebt gezien om te voorspellen wat er gebeurt als je dat niet doet. (Ik verklap niets! Besef wel dat je zo een kettingreactie in gang zult zetten waar niets of niemand nog vat op heeft.)

Hou je aan de volgende vestimentaire voorschriften:

Geen hoofddeksel, geen tas. Geen sjaal of handschoenen.

Draag een simpele jeans en een replicatruitje van de rasechte Parijzenaar Adrien Rabiot (rood-blauwe thuistenue PSG, 25, korte mouwen). Een andere naam of rugnummer en onze ontmoeting gaat niet door.

Kies voor zwarte merkloze instapschoenen (veters en klittenband zijn uit den boze!).

Om elk misverstand te vermijden: de enige kledingkeuze waarin je vrij bent, is je ondergoed.

Midden op het plein zal in het wit ‘JS’ gekalkt staan. Begeef je naar die initialen en hef je handen in de lucht.

Voilà! Indien je bovengenoemde eisen volgt, hoeven je zoon en zijn vriendinnetje (al dekt ‘furie’ de lading beter) zich niet druk te maken. Jij hebt ook niets te vrezen, trouwens! Wij (jij en ik) gaan een kwartier (hooguit een halfuur) rond de tafel zitten voor een constructief gesprek (een tête-à-tête, zoals de Fransozen zeggen!). Ik beloof je: voordat we de eerste fles ontkurken, snuiven T en L de zwoele, zomerse nachtlucht alweer op.

XXX

PS: Onze vorige afspraak blijft van kracht. Vertel iemand over deze mails en de kinderen zullen eeuwig kinderen blijven. (Verzin maar een leuke smoes, dat kun jij als de beste! 😉)

Alan bleef volkomen roerloos zitten. Een minuut, daarna twee. In gedachten nam hij de numerieke brieven nogmaals door. De schrijver scheen zich in een opperbest humeur te hebben bevonden toen hij ze typte. Smileys, kusjes, grapjes. De inhoud buiten beschouwing gelaten, zouden het net zo goed ouderwetse liefdesverklaringen in een modern jasje kunnen zijn. De auteur bleek John Scott niettemin geen warm hart toe te dragen. Hij had zijn zoon en een onschuldige jonge vrouw, lichtte de man in over het veelvuldige drugsgebruik van zijn kind, zinspeelde op ontrouw en dreigde bovendien in akelige bewoordingen met een niet zo prettig vooruitzicht wanneer de bedrijfsleider zijn voorwaarden niet inwilligde.

De kinderen zullen eeuwig kinderen blijven.           

Dit was een psychopaat en het behoefde geen genie om uit te vogelen wie zijn opdrachtgever was. Geef mij die Faegan Cooke maar eens, dacht de rekruut verbitterd, dan zal ik de duimschroeven hoogstpersoonlijk aandraaien.

‘Heeft de technische dienst van MI6 geen digitale vingerafdrukken kunnen achterhalen?’ kon Eli zich niet beheersen. ‘Ze moeten de locatie toch vast wel kunnen traceren, niet?’                     

‘Inderdaad, meneer Enyeama,’ repliceerde Graham geduldig. ‘We hebben de gebruikte computer en diens plaats uiterst nauwkeurig kunnen bepalen. Helaas heeft de technologie ons ditmaal geen behulpzame informatie geleverd. De eerste brief is verzonden vanuit een onguur internetcafé waar een lapdance van de bejaarde uitbaatster onbespreekbaar bij de halfuurprijs inbegrepen zit. De tweede leidde ons naar een toestel in een vergane bibliotheek waarop clochards en bohémiens gezamenlijk websites met drie x’jes bezoeken op zoek naar wat fantasie voor later in hun slaapzak.’

‘Geen camerabeelden zoals in het hotel?’

‘Nee, Parijs staat in dat opzicht nog niet half zo ver als Londen. Hoewel ze een dergelijke overvloed aan CCTV-materiaal bij nader inzien ook best kunnen vermijden,’ verzuchtte hij afgetobd. ‘Soit, Alan, Eli en Sam, jullie kleine eenheid zal worden aangevuld met twee meer geroutineerde studenten: een computerexpert en een laatstejaarsstudent voor wie deze opdracht de afstudeertest vormt. De opzet van de missie is eigenlijk ongelooflijk simpel: jullie reizen af naar Frankrijk, waken over een goed verloop van de ruil tussen John Scott en de ontvoerders, brengen de gijzelaars in veiligheid en volgen de kidnapper en zijn nieuwe prooi om hem zo snel en geruisloos mogelijk bij de kraag te vatten. De ervaring heeft ons echter geleerd dat zulke ogenschijnlijk simpele richtlijnen dikwijls de meest chaotische karweien beloven. Neem deze onderneming dus zeker niet te licht op. Er hangen mensenlevens van af. Zijn er nog vragen?’                       

Een man naast Eli in een grijs hemd met kolossale okselvijvers, een hipsterachtig brilletje met fluorescerend montuur en een vies zorrosnorretje stond aarzelend op. Alan vermoedde dat hij de briefing had verward met een uitnodiging voor een conferentie over bakfietsen of barbershops. Hij mocht hem meteen niet.     

‘Waarom leggen we hun lot in de handen van een groepje jongeren en laten we het serieuze werk niet aan professionals over?’ vroeg de bureaucraat met een benepen stemmetje en een academische, overdreven tot-op-de-letteraccuratesse. ‘Ze zien haast nog groen achter hun oren!’               

Sam liet Alans hand los, boog zich over de Afrikaanse medeleerling aan haar linkerkant naar zweethemdmans en drukte een wijs- en middelvinger in de plek waar zijn schouder en nek elkaar ontmoetten; klaar om hem middels een dim mak – een doodsgreep, of een Vulcan nerve pinch voor de Star Trek-fans – buiten bewustzijn te voeren. ‘Als ik een klein beetje harder duw,’ zei ze poeslief, maar tegelijk o zo ijzingwekkend, ‘val jij in een diepe slaap waaruit je, afhankelijk van mijn gemoed, al dan niet zal ontwaken. Indien ik jou was, zou ik de kindjes in de zaal dus maar wat vriendelijker behandelen.’                       

Ondanks de omstandigheden kon Alan een glimlach niet onderdrukken. Ook de puntjes van Grahams droevige streepmond krulden eventjes omhoog. Daarna riep hij zichzelf weer tot de orde en diende zijn wantrouwige collega beleefd van antwoord.

‘Ik verzeker iedereen in deze zaal ervan dat de competenties van alle vijf deelnemers buiten kijf staan. Verder zorgt een niet-hackbare, versleutelde internetverbinding voor een constant contact tussen het team en onze hoofdzetels in Necropolis en Londen. Wanneer we merken dat extra steun nodig is, kunnen we bijgevolg in een mum van tijd gepast ingrijpen. Maar ik herhaal: ik heb het volste vertrouwen in onze jonge garde.’                     

‘Goed! Dat lijkt me genoeg!’ riep Greene opeens, terwijl hij kwiek uit zijn bioscoopstoel veerde. ‘Jullie vertrekken over een uur! Meld jullie op de begane grond voor een laatste medische check, schrob vlug al die smurrie weg en begeef jullie nadien naar het veld buiten. Hop, hop! Waar wachten jullie nog op? We hebben geen seconde te verliezen! Als tijd geld was, zou een spion straatarm zijn, als je begrijpt wat ik bedoel!’                         

Alle aanwezigen stonden ineens gehaast op. De dieppaarse zitvlakken van hun stoelen klapten terug tegen de zachte ruggen en de ruimte druppelde langzaamaan leeg. Alan schuifelde peinzend achter Sam naar buiten. Het had er alle schijn van dat hij alsnog naar Parijs zou trekken. Al lagen de kaarten net iets anders. Het zou beslist geen onschuldig schooltripje worden.

[Hoofdstuk 2]   La Ville sans lumière

Alan stopte zijn boek van De drie musketiers weer in zijn rugzak. Een Franstalige robotstem had zonet via de intercom aangekondigd dat ze het eindstation naderden. Hij plaatste de zachtleren kussens van zijn koptelefoon over zijn oren, drukte op de afspeelknop van zijn iPod en leunde relaxed achterover.

De jongen zat in een lawaaierige tweedeklascoupé van de Eurostar, die bijna drie uur geleden vanonder het rode baksteen van Saint-Pancras was vertrokken. Meteen na de briefing had Lily hem aan een laatste medische inspectie onderworpen en hem een nieuw stapeltje kleren en een tas in zijn handen gedrukt. Daarna hadden Graham en Aaron hem, Sam en Eli naar een draaiende helikopter begeleid. De bemoedigende woorden van de twee geheim agenten waren verloren gegaan in een storm van rondvliegende grassprieten en rotorbladenrumoer.       

Een zwijgende piloot had het uitverkoren drietal vervolgens gedropt op het helipad van de noordoosttoren in Necropolis. Van daaruit had een verborgen lift hen tot diep onder de kasteelkerkers gevoerd, waar het zelfsturende treinstel hen had opgewacht. Zo hadden Alan en zijn trawanten acht maanden na de sinistere heenrit de retourlijn naar de Engelse hoofdstad genomen, klaar om te herrijzen uit de dood en opnieuw de wereld der levenden te betreden. Een omgekeerde beweging die slechts een kleine minderheid van de stervelingen gegund was.         

Eenmaal terug in het Londense ziekenhuis had het trio zich opgesplitst. Sam had de metro genomen naar de luchthaven van Heathrow, Eli was op een shuttlebus naar diens kleinere broertje Gatwick gestapt en Alan had te voet koers gezet naar het buurgebouw van King’s Cross. De drie aspirant-spionnen zouden arriveren in respectievelijk Charles de Gaulle, Orly en Gare du Nord. Twee vliegreizen en een treinrit. Drie dood gewaande jongeren die gezellig keuvelden in eenzelfde voertuig was namelijk iets te veel van het goede.                 

Zo kwam het dat Alan omstreeks vier uur lokale tijd de drukste spoorweghaven van Frankrijk in rolde. Om hem heen hieven gehaaste forenzen hun koffers uit het draagrek boven hun hoofd, keken nog vluchtig over hun schouder om te controleren of ze hun smartphone of bluetoothoortjes niet waren vergeten en spoedden zich daarna naar de door medereizigers gebarricadeerde deur om als eerste het perron op te stappen. Zelf sloot Alan zijn ogen berustend en liet hij zich die drukte welgevallen. De trein had zijn traject uitzonderlijk zonder vertraging afgelegd en hobbelde zijn Franse eindpunt zowaar met enkele minuten voorsprong binnen. Hij had tijd genoeg.   

Hoe ontspannen de geheim agent uiterlijk ook mocht lijken, inwendig woedde een oorlog waarin geen winnaar scheen te kunnen triomferen. De gedachte aan Lauren, moederziel alleen in een krappe bezemkast of achter verroeste tralies, met niet meer dan een schoteltje water en een hompje hard brood bezorgde hem een niet-aflatend gevoel van schuld en reddeloosheid. In die mate dat hij zich moest beheersen om de armleuningen niet fijn te knijpen en de rug van de stoel voor hem niet tot moes te stampen. Donders nog aan toe, hij kreeg warempel medelijden met Thomas! Wie had dat pakweg een halfjaar geleden voor mogelijk gehouden?

Toch hield diens ontvoering op een zwartgallige manier nog steek. Als Faegan Cooke daadwerkelijk het brein achter de kidnapping was, had hij met Scotts zoon het ideale drukmiddel gevonden om het rechterlijke pleit in zijn voordeel te doen beslechten. Lauren, daarentegen, was – zoals Greene het perfect had verwoord – op de verkeerde plaats op het verkeerde moment. Dit was niet haar gevecht.

Of wel? Ze had tenslotte eveneens haar aandeel in de knotsgekke carrousel die met Alans dood in gang was gezet. Vreemd, mijmerde hij, hoe actoren uit een leven waaruit hij ontsnapt dacht te zijn, alsnog een belangrijke rol vertolkten in zijn nieuwe.

In de vierledige formatie tegenover hem hoestten twee gezinsleden uitbundig, alsof ze elkaar in geheimtaal toespraken. De rekruut zette het volume wat hoger. Terwijl de Eurostar piepend en schokkend tot stilstand kwam, sloot Jake Bugg zijn Song About Love af. 

I just wanna find where you are, klonk het onder een heerlijke gitaarmelodie.   Alan stond op. Hij trok zijn kakigroene windjack aan en pakte zijn tas van de grond, toen zijn blik opeens viel op het slapende jongetje van een jaar of acht dat gedurende de hele reis ingedommeld naast hem had gelegen. Nadat zijn vader hem tot aan zijn zitje had begeleid, had de knaap hem verlegen toegelachen, waarna hij de rit in zijn eigen imaginaire wereld in plaats van een onderzeese tunnel had meegemaakt.                     

‘Hé,’ zei Alan en hij wekte hem zachtjes met een hand op zijn arm. ‘We zijn in Parijs aangekomen.’                   

Bij het horen van die woorden veerde de knul plots klaarwakker op. ‘Wat?! Zijn we er echt?’ vroeg hij met ogen zo groot als ontbijtbordjes. ‘Nu al?’

‘Ja,’ antwoordde zijn buurman grijnzend. ‘We rijden het station binnen.’   

’Wauw! Weet je wat mijn mama me beloofd heeft, meneer?’

‘Nee.’                       

‘Ze heeft me gezegd dat we naar Disneyland gaan! Dísneyland! Heeft jouw mama je daar ooit mee naartoe genomen?’

‘Nee.’

‘Dat komt doordat mijn mama de coolste ooit is!’         

‘Vast wel, ja.’

‘Misschien kan ik daar wel tovenaar worden, net als Mickey of Harry Potter!’ schreeuwde hij buitenzinnig, waardoor de kuchende passagiers beschuldigend hun richting uit keken. ‘Stel je voor!’                 

Hij toonde Alan zijn opgevulde pop van Mickey Mouse als magiër, compleet met blauwe punthoed en een rode mantel. ‘Wat kom jij in Parijs doen als je niet naar Disneyland gaat?’ wilde het enthousiaste kereltje fronsend weten, alsof een trip naar de stad onverbiddelijk gelijkstond met een bezoek aan het beroemde pretpark.   

‘Ik... eh... kom de Eiffeltoren bezichtigen,’ vertelde Alan zijn eerste leugen in spionnendienst aan een kind.

‘De Eiffeltoren?!’ echode het mannetje met een uitdrukking die weinig aan de verbeelding overliet. ‘Zal ik anders aan mijn mama vragen of je mee naar Disneyland mag? Al mijn vriendjes zijn nog in Engeland.’

‘Ik waardeer het aanbod, maar ik moet echt in de stad zijn. Een vriendin heeft dringend mijn hulp nodig.’

‘Zit ze soms vast in de Eiffeltoren?’

‘Nee, niet daar,’ lachte Alan en hij zette vlug een punt achter het gesprek. ‘Kom op, als we ons niet haasten, vertrekt de trein zo meteen terug naar Londen!’

Ze wandelden getweeën door het smalle gangpad en stapten de verlaten coupé uit. Eens op het perron verloor de jongen onmiddellijk alle aandacht voor zijn mede-Engelsman en stormde hij recht in de open armen van een wachtende vrouw. Die tilde haar zoon op en knikte Alan erkentelijk toe. Daarna verdween ze samen met haar kind in de drukte van de immense aankomsthal.       

De lotgenoot volgde hun voorbeeld. Al lopend wierp hij een blik op het spiegelende glas van de rustende hogesnelheidstrein om potentiële achtervolgers te identificeren en schrok van wat hij zag. Geen bedreigende schaduwsluipers of een opvallend individu in een ruim zittende winterjas en met een verdachte tas in de hand. Wel een volkomen onbekende die zijn grijze oogopslag op een even ontstelde manier beantwoordde.                       

Na Lily’s medisch onderzoek had een team van stylisten hem onder handen genomen en een heuse make-over uitgevoerd. Net zoals in tv-series op zenders waarin marginale moeders en dochters probeerden om elkaar er minder als doorleefde prostituees uit te doen zien. Zo’n vaart had het bij hem niet gelopen, maar de uiterlijke verschillen met luttele maanden eerder waren op zijn zachtst gezegd frappant. Hij kon immers niet zomaar opnieuw onder de levenden verschijnen.   

Deels mocht hij de verantwoordelijkheid voor die transformatie zelf opeisen, getuige zijn scheve, Owen Wilson-achtige neus. Ook Roy ging niet vrijuit. De blauw-geel-groene plekken van diens hand bedekten zijn gezicht met de vlag van een land dat nog niet bestond. Daarnaast hadden de opmakers Alan een andere kledingstijl aangemeten, waardoor hij nu een spuuglelijke outdoorbroek droeg onder een – godzijdank – effen zwart T-shirt. De blauwe sneakers aan zijn voeten waren een fel betwiste concessie namens Greene geweest. Geen denken aan dat hij met deze temperatuur in bergklimbottines door een stad zou trekken waar de Montmartre zowat de enige verhevenheid bood. Tot slot hadden ze zijn bescheiden kuif gesnoeid tot er nagenoeg niets meer van overbleef. Crew cut, had de kapper de snit bestempeld, in een vorige eeuw geliefd bij onverschrokken soldaten en sindsdien overgenomen door overbetaalde profvoetballers.                     

Om geen onnodig argwaan te wekken en het reizen zo vlot mogelijk te laten verlopen had het Project het uitgezonden trio evenzeer van nieuwe namen voorzien. Volgens het protocol ontving een lotgenoot pas een dergelijk alter ego wanneer hij of zij de opleiding volledig had afgemaakt en zich voorbereidde op een rol als vaste klant van de veerman tussen het rijk der doden en dat van de levenden.

De beloning van een eerste, vroegtijdige missie gebood de dienst echter om hun kalender aan te passen. Zodoende stapte Alan Parijs binnen als Ethan Taylor: een net afgestudeerde leerling die nog geen flauw benul had van zijn toekomstige studies, maar eerst de romantische en verfijnde Franse cultuur kwam opsnuiven alvorens zich daarover het hoofd te breken.                 

Het zoete aroma van deodorant en suikerspin waaide hem toe, toen een voorbijganger een diepe teug van zijn e-sigaret nam en hem uit zijn overpeinzingen wekte. Alan – of beter gezegd: Ethan – beende naar de voorzijde aan Rue de Dunkerque, waar hij als het vierentwintigste standbeeld uit de indrukwekkende façade bewegingsloos op de stoep bleef staan. Auto’s reden af en aan en laadden de talrijke pakketjes op die de honderden treinen in de Lichtstad hadden uitgespuwd. Niet één reiziger had aandacht voor iets anders dan zichzelf of zijn naasten. Geen enkele, op één na.       

De geheim agent gebruikte de alomtegenwoordige wagenruiten om zich een beeld te vormen van zijn mogelijke volger, maar de man had zich zodanig gepositioneerd dat hij aan de glazen weerspiegelingen ontsnapte. Gelukkig was Parijs de kunstwerkenbestemming bij uitstek en reikte die Alan een trucje aan. Hij viste zijn iPod uit zijn achterzak en probeerde nauwgezet het Angel Bear-sculptuur te fotograferen dat het ingangspleintje sierde (of ontsierde, afhankelijk van hoe je het bekeek): een roodstalen, gevleugelde beer met gaten, alsof hij door een geweldige kogelregen was doorzeefd nadat hij had geprobeerd om het hoge aantal treintoeristen te beperken.