Striemen aan het zwembad 

Deel 1

door Fiona Gothfield 

STRIEMEN AAN HET ZWEMBAD – deel 1

Feelgood 

Verschijningsdatum: 10 juni 2022

© 2022 Fiona Gothfield

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: London Montgomery Designs

ISBN 9789464510836

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Proloog

Wendy

*tik, tik, tik, tik*

Ik kijk naar mijn wekkerradio die links van het bed staat. De rode cijfers vertellen me dat het tien uur in de ochtend is. Terwijl ik probeer te bedenken wat het tikkende geluid kan zijn, ga ik rechtop zitten. Roos en Lucas zijn niet thuis dus zij kunnen het irritant tikkende geluid niet veroorzaken. Ze zijn op vakantie met vrienden en diens ouders.

Roos is op skivakantie met Silke in Zwitserland. Het arme kind. Ze kan niet skiën. Hopelijk word ik vannacht niet opgebeld dat ze in het ziekenhuis met een gebroken been ligt.

Lucas is met zijn beste vriend Jacob naar de Provence, waar Jacobs ouders een vakantiehuis hebben. Als hij maar niet asociaal op zijn Nintendo Switch aan het spelen is.

Initieel wilden ze niet op reis gaan. Ze wilden me niet alleen laten na wat er gebeurd is met hun vader. De schatten. Ik stond erop dat ze hun geplande vakanties doorzetten. Roos is boos op haar vader zoals iedere tiener. Lucas is helemaal in zichzelf gekeerd. Rick...

Ik kijk naar mezelf in de grote spiegel die aan de overkant in de kleerkast is ingewerkt. Zie je daar nu zitten. Een zak aardappelen. Nee, een zak aardappelen die helemaal ingevallen is van ouderdom en in een hoekje door de eigenaar wordt gesmeten. Natuurlijk verlaat Rick je voor een jongere vrouw.

Gelukkig haalt het tikkende geluid me uit mijn gedachten. ‘Waar komt dat toch vandaan?’ mompel ik tegen mezelf.

Ik sta op, sla mijn kamerjas rond me heen en volg het geluid de gang op. Het wordt luider en brengt me naar de logeerkamer. Sanne... Helemaal vergeten dat zij hier vannacht is blijven slapen.

De slaapkamerdeur staat op een kier. Ik gluur erdoorheen en zie mijn beste vriendin maniakaal haar kleren heen en weer bewegen. Ik duw de deur open. Sanne schrikt op en kijkt me kwaad aan.

‘Ben je nu pas wakker?!’

‘Voor jou ook een goedemorgen, vriendelijkheid kost geen geld, toch? Als je me niet gewekt had met het vervelende getik van de kleerhangers, had ik nu nog lekker in de armen van Chris Hemsworth gelegen.’

Ze zet haar hand in haar zij en kijkt me spottend aan. ‘In je dromen.’

‘Ja, dat was ik aan het doen totdat jij de hele straat wakker moest maken. Waarom heb je zo veel kleren mee voor één avondje uit?!’

‘Je weet dat ik graag een back-upplan heb en ook dat ik sowieso nog driemaal verander van outfit voor ik zeker ben.’

‘Sanne, kom op! Je hebt zeven outfits bij je. Hier kan je een week mee op reis gaan. Toen je met je koffer binnenkwam, dacht ik dat je wijn en chips bij had, niet al die kleren.’

‘Je weet toch dat we er goed moeten uitzien voor oudjaarsavond?’ Ze sluit de kleerkast en ploft naast me neer op bed terwijl ze het notitieboekje, waarop in grote letters ‘oudjaar’ staat, van het nachtkastje grist. Ik laat me op mijn rug vallen.

‘Vertel me nu ook niet dat je een hele planning voor vanavond hebt opgesteld!’

‘Uhm, ja. Een planning is levensbelangrijk, want dit zorgt voor structuur en...’

Ik staar naar Sanne en trek een wenkbrauw op.

‘Wat?’ roept ze terug.

‘Je bent zo’n controlefreak. Hoe houd ik het in godsnaam met je uit?!’

‘I am your sister from another mister. Goed, om twaalf uur deze middag hebben we lunch in het eetcafé hier een paar straten vandaan. We vertrekken om twintig voor twaalf. Dan zijn we er zeker tien minuten op voorhand. Na de lunch rijden we door naar het wellnesscentrum, waar ze ons om twee uur verwachten voor een full body massage.’

‘Je hebt een massage geregeld?! Oh, San, wat doe je me aan? Heb je me al eens goed bekeken?’ Ik spring van het bed recht en wijs naar mijn buik.

‘Wat valt er te zien? Dat kleine buikje? Niet overdrijven,

Wen, kijk naar mij. Ik ben veel dikker.’

‘En toch heeft mijn man me in de steek gelaten voor die del.’

‘Rick is dan ook een sukkel. Je gaat mee naar de wellness. Ik heb niet voor niets deze hele dag gepland.’

‘Dat moest niet voor mij. Uitslapen, late lunch, onszelf opmaken, aperitieven en naar het nieuwjaarsfeestje. Dat was goed genoeg, maar nee... Jij wilde per se een hele dag plannen. Je bent verslaafd aan structuur, lijstjes en controle.’

‘Ik ben leerkracht, dat hoort zo.’

‘Ik ga douchen,’ mopper ik terwijl ik naar de deur loop.

‘Help je me daarna een outfit kiezen?’

Ik negeer haar, maar in de gang roep ik toch nog: ‘Ja, ja.’     Het getik van de kleerhangers begint opnieuw en met een zucht zet ik de douche aan.

––––––––

Na een verrukkelijke lunch, een zalige massage en geruststellende berichten van Roos en Lucas, plof ik met het heerlijkste gevoel neer in mijn chaise longue. Dat gevoel verdwijnt al snel wanneer Sanne me erop wijst dat we om tien uur op het nieuwjaarsfeestje van haar collega Bart moeten zijn. Gelukkig moeten we niet voor dat feestje naar Limburg, aangezien Bart recent naar het centrum van Antwerpen is verhuisd. Hij ontmoette vorig jaar de liefde van zijn leven tijdens het huwelijk van zijn neef.  

‘Hoe oud is Bart ook alweer?’

‘Hij is 29 jaar.’

‘Waarom gaan wij naar een feestje dat georganiseerd wordt door een puber?! Hij heeft waarschijnlijk al zijn vrienden uitgenodigd. Wat zullen die niet over me denken? Hé, kijk daar is de oude doos.’

‘Overdrijver. Hij heeft ook nog andere collega’s uitgenodigd en die zijn veel ouder dan wij.’

‘Ik durf erom te wedden dat die niet komen. Oh God, ze gaan ons zielig vinden. Hebben we letterlijk enkel maar elkaar?’

‘Stop met je zo druk te maken. We gaan ons vanavond amuseren. De kinderen zijn veilig bij andere verantwoordelijke volwassenen. Rick bestaat niet meer en arme Dennis brengt zijn avond in de kazerne door met wachtdienst.’

‘Arme Dennis? Hij heeft potverdorie een vrije dag op de verjaardag van de koning!’

‘Begin je weer? De koning is de opperbevelhebber van het leger. Hij is Dennis’ baas.’

‘Wij zijn toch ook zijn onderdanen? Waarom hebben wij dan geen vrije dag?’

Sanne negeert me zoals altijd wanneer ik het over dit onderwerp heb en loopt zonder een woord te zeggen naar de keuken waar ze de koelkast opentrekt. Even later tovert ze op de salontafel een heus aanbod aan tapas en andere hapjes tevoorschijn. We ontkurken een fles champagne en klinken op onze avond zonder kinderen en andere huishoudelijke taken. ‘Weet je nog dat we vroeger altijd samen op reis wilden gaan?’

‘San, waarover heb jij het? Alsof dat ooit gaat gebeuren. Je zou de kinderen en Dennis niet kunnen achterlaten. Ik trouwens ook niet. Zeker niet na het hele gedoe met Rick. Ik voel me ontzettend schuldig dat ik hen geen stabiele thuissituatie kan geven.’

‘Stop met die schuldgevoelens. Je thuissituatie is perfect. Enkel de vader is uit beeld verdwenen.’

‘Verdwenen? Hij wil co-ouderschap!’

‘Stop, Wen. Vanavond is het me-time met twee.’

––––––––

De taxi zet ons af aan een gigantische loods die gelegen is aan de Antwerpse kaaien. De bedrijvigheid van vroeger is ver te zoeken, maar de plek blijft toch een bepaalde charme uitstralen.

‘Wat een lugubere plek om een feestje te houden,’ merk ik op. ‘Hopelijk zijn ze niet zo dronken dat ze in het water vallen.’

‘Ik vind het wel iets hebben.’

We lopen naar binnen waar het feestje volop aan de gang is. De alcohol vloeit rijkelijk. We staan onwennig bij de deur te draaien wanneer een knappe jongeman naar ons toe loopt.

‘Daar ben je dan eindelijk, Sanne! Het feestje is al een uur bezig. Ik dacht dat je niet meer ging komen!’

‘Wat, een uur? Ik dacht dat je tien uur had gezegd?’

Ik weet nu met zekerheid dat Sanne inwendig aan het doordraaien is.

‘Dat was toch een beetje laat volgens sommigen, dus heb ik het een uur naar voren geschoven. Heb ik je dat niet laten weten? Sorry hoor. Het was ook zo hectisch.’

Sanne staat met haar mond vol tanden en ik kan het niet laten om haar uit te lachen.

De man kijkt me vreemd aan, maar plakt dan een glimlach op zijn gezicht. ‘Hallo, ik ben Bart. Jij moet Wendy zijn.’

Hij richt zijn aandacht op de ruimte achter ons en excuseert zich snel. ‘De plicht van de gastheer roept. Ik spreek jullie later nog. Geniet ervan!’

‘Heb je dat gehoord?! Een uur te laat!’ briest Sanne.       ‘Och, maakt toch niet uit? We zijn er en het lijkt een fijn feestje te zijn. Veel mensen dus hoeven we zeker niet met iedereen te praten.’

‘Maar mijn schema...’

Ik neem het papier uit haar handen en scheur het in kleine stukjes.

‘Dat is wat ik wil zeggen en nu op naar de bar!’

––––––––

Na een paar glazen cava voel ik mijn spieren, maar vooral mijn tong losser worden. Sanne sleurt me mee naar de dansvloer, maar toch heeft de alcohol er niet voor gezorgd dat ik zo los ben. Ik ben nooit een danser geweest. Het erge is dat ik het wel graag doe, maar me te hard schaam voor mijn lichaam. Bang dat iedereen naar me zou staren of me zou uitlachen voor mijn moves.

‘Ga nu mee, Wen.’

‘Nee, ga maar.’

Ik wring mijn handen uit haar greep en duw haar de dansende menigte in. Ik neem met een zucht en een gemengd gevoel plaats op een lege barkruk. ‘Een wodka cola alsjeblieft.’

Het lijkt wel alsof de barman mijn leed voelt en hij knikt in stilte. Ik sip van mijn glas en zie in mijn ooghoek dat de barkruk naast me achteruit wordt geschoven. Ik kijk op. Een nogal dikke, kalende man kijkt me met een scheve glimlach aan. Hij geeft me nu al de kriebels.

‘Hallo, ik zag dat je met Sanne hier bent. Ik ben Theo, een collega van haar.’

Hij steekt zijn hand uit ter kennismaking die ik aarzelend vastneem. Zijn vingers, die op worstjes lijken, klemmen zich rond mijn smalle hand. De druk is net te hard naar mijn zin.

‘Uhm, ja. Aangenaam, Leo.’

Hij drukt nog harder en benadrukt dat hij Theo heet. Ik wring me los uit zijn plakkerige hand.

‘Excuseer. Theo.’ Ik wring er een glimlachje uit. Mijn zenuwen roepen: Creep! Wegwezen!

‘Hoe heet je?’

‘Wen... Wendy. Beste vriendin van Sanne.’

Hij grijnst: ‘Dus bij jou moet ik zijn om Sannes hart te veroveren.’ Huh, wat?

Ik kan er niet verder over nadenken, want Sanne komt er hijgend bijstaan.

‘Wen, je moet echt mee! Oh hallo, Theo. Ik wist niet dat je hier was.’

‘Nee, ga maar. Ik had net een interessant gesprek met...’

Ik wil naar Theo wijzen, maar de kruk is leeg. Oké, echt wel creepy.

De eerste noten van The Way To Your Heart van Soulsister bonken uit de luidsprekers en Sanne begint te springen als een konijn.

‘Ga maar,’ roep ik, maar ze is al verdwenen.

Je bent echt een onzeker kuiken. Ik denk terug aan wat Sanne zei. Een reis naar de Dominicaanse Republiek. Water, zon, cocktails, muziek. Misschien wel de kans om uit mijn schulp te kruipen.

Ik gris naar mijn gsm in mijn handtas en open de internetbrowser. Vier klikken later kijk ik naar hotels, prijzen en verblijfsduren. En nog eens tien klikken later heb ik een reis geboekt voor twee. Volgend jaar twee weken zon en zee met mijn beste vriendin. Beter kan niet, toch?

‘Ik heb net een reis geboekt,’ zeg ik trots tegen de barman.

‘Een goede start voor het nieuwe jaar. Ze gaan zo meteen aftellen. Uw vriendin staat op de dansvloer naar u te zwaaien.’

Ik draai me om en inderdaad, Sanne staat met een gigantische lach naar me te wenken en houdt nog een wodka cola voor me in haar handen. Met een gelukzalig gevoel en een glimlach die mijn hele gezicht bedekt, stap ik vol goede moed naar haar toe. Dé verrassing van het nieuwe jaar.

‘Jij kijkt wel heel gelukkig. Dat is een hele verandering met daarnet.’

‘Ja, ik moet je iets vertellen.’

‘Nu even niet. Het aftellen begint!’ zegt ze terwijl ze het drankje in mijn handen duwt. Dat wordt hoofdpijn morgen...

Honderd stemmen roepen samen: ‘Tien, negen, acht, zeven, zes, vijf, vier, drie, twee, één! Gelukkig nieuwjaar.’

Sanne valt me rond mijn nek en wenst me het beste voor het nieuwe jaar. Ze wordt daarna opgeslokt door haar collega’s en ik verdwijn weer stilletjes naar de achtergrond. Ik vertel het haar morgen wel.

––––––––

De volgende ochtend word ik gewekt door de ping van een e-mail. Het is twaalf uur ’s middags. We zijn rond een uur of drie thuisgekomen na veel te veel drank. Met een bonkend hoofd en een draaiende maag neem ik mijn smartphone van het nachtkastje. Sanne ligt naast me te stinken. Kwijl druipt uit haar mond. Ik heb haar graag, maar bah!

Ik verleg mijn aandacht naar het schermpje in mijn handen. Een bevestigingsmail. Wat heeft Roos nu weer besteld?! Ik klik op het icoontje.

Hoi Wendy,

Bedankt voor je boeking bij Reizen Transit. Leuk dat je met ons vliegt!

Voor je reis naar Dominicaanse Republiek is het belangrijk dat...

Ik laat mijn gsm uit mijn handen vallen.

‘Wat heb ik gedaan?’ mompel ik. Ik spring uit bed, ruk de deur open en loop naar de badkamer waar ik overgeef. Niet veel later hoor ik gestommel en een ongeruste stem. Een zachte hand bindt mijn haren vast om ze uit het toilet te houden.

‘Gaat alles wel goed met je?’

‘Nee,’ kreun ik, ‘ik heb iets doms gedaan.’

‘Wat dan? Ik kan me geen erge acties herinneren.’

‘San...’ Ik plof naast het toilet neer, druk op de spoelknop en houd een handdoek tegen mijn gezicht. ‘Ik... reis... Dominicaanse,’ mompel ik in de dikke stof.

‘Wat zei je? De handdoek onderdrukt je stem. Ik heb er niets van begrepen.’

Ik herhaal mijn woorden. Sanne trekt bleek weg.

‘Wat heb je?!’

‘Een reis geboekt naar de Dominicaanse?’        ‘Sjeezes, Wendy! Ik hoop dat je een goede annuleringsverzekering hebt genomen!’

‘Uhm...’

‘Je hebt toch aan een annuleringsverzekering gedacht?!’     ‘Eerlijk gezegd weet ik dat niet. Ik heb het gisteren in een dronken bui vastgelegd... Die laatste wodka cola was volgens mij te veel.’

‘Denk je?! Je stuurt me nu alle gegevens door zodat ik kan uitpluizen wat je hebt gedaan!’

Ze stampt boos uit de badkamer en ik hoor de deur van de logeerkamer dichtknallen.

––––––––

Twee uur later zakt Sanne naast me in de zetel neer. Met een bang hartje kijk ik haar aan en vraag ik: ‘En?’

‘De annuleringsverzekering dekt enkel sterfgevallen dus proficiat, je gaat volgend jaar in juli naar de Dominicaanse Republiek.’

‘Ik? Je bedoelt wij.’

‘Nee, ben je gek. Wat moet er met de kinderen gebeuren of wat zal Dennis zeggen? Het is dan ook nog eens zomervakantie en Dennis zit dan net in Afghanistan. Je beseft toch wel dat Roos en Lucas dan bij Rick en de del moeten logeren? Het was echt een impulsieve beslissing van je. Ik denk zelfs de impulsiefste tot nu toe.’

‘Je moet mee. Ik heb het voor ons gedaan, zodat we onze veertigste verjaardag in stijl kunnen vieren en we eindelijk de reis kunnen maken waar we al zo lang van dromen.’

Ik krijg net geen tranen in mijn ogen. Sanne zucht.

‘Ik weet het. We vinden wel een oplossing, maar hé, heb je dat hotel gezien? We gaan echt wel kunnen genieten.’

Opluchting overspoelt me en nog geen twee minuten later zijn we op de laptop het hele hotel aan het uitpluizen.

Laatste dag van het schooljaar

Sanne

Confetti wordt in de lucht gegooid, de frisdrank vloeit rijkelijk en de chips ligt al op de grond. Het is de laatste dag van het schooljaar en de leerlingen mogen dan traditiegetrouw een feestje houden in de klas.

Ik werk nu al twintig jaar in het onderwijs, maar dit zal ik nooit beu worden. Het uitkijken naar de zomervakantie, eindelijk rust. Ik doe mijn job graag, maar zo’n vierentwintig leerlingen dag in, dag uit entertainen... Zeer vermoeiend! 

‘Juf, mag ik op het bord tekenen?’ 

‘Wanneer gaat de bel?’ 

‘Waarom komt Jonas niet naar school?’

Duizend vragen worden op me afgevuurd, maar ik ben te moe om erover na te denken. Mijn gedachten dwalen af naar de vakantie, waarin Wendy en ik naar de Dominicaanse zullen gaan. Jammer genoeg hadden we de annuleringsverzekering wel nodig...

Zoals elk jaar tel ik met mijn leerlingen af naar het einde van het schooljaar: ‘Drie, twee, één! Hoeraaaaa!’

De laatste chips vliegt in de lucht en bekertjes cola en limonade vallen omver. Dat zal ik ook alweer allemaal kunnen opruimen, zeker als ik niet wil dat mijn klas in september bedolven zit onder de spinnen... Bah, spinnen!

––––––––

Nadat ik mijn klas heb opgeruimd en de tafels en stoelen bij elkaar heb gezet in het midden van het lokaal, kan ik mijn deur voor twee maanden sluiten. Rust.

Of dat dacht ik, want wanneer ik voorbij de turnzaal wandel, loopt Theo achter me aan.

‘Ah, Sanne. Goed dat ik je nog zie. Ga je morgen iets doen voor je verjaardag? Wat ga je doen tijdens de vakantie? Wil je misschien vanavond nog iets gaan drinken?’

Hoe raak ik ooit van deze man af?

‘Dag Theo, ik moet op tijd thuis zijn. De kinderen hebben hobby’s waar ik ze naartoe moet brengen. Morgen ga ik lekker uitslapen en ik vermoed dat de kinderen wel iets gepland hebben. Volgende week ga ik op een relaxe vakantie met mijn beste vriendin naar de Dominicaanse Republiek. Maar goed, ik moet nu door. Zie je volgend schooljaar.’

‘Maar, Sanne. Ik...’ hoor ik hem nog zeggen, maar

ik stap in mijn zwarte Volvo XC60 en sluit de deur. Ik kijk voor me uit wanneer ik de parkeerplaats van de school achter me laat en ik zie Theo in mijn achteruitrijspiegel zwaaien als een gek. Daar ben je maar weer snel van verlost...

Ik adem diep in en ruik het leer van de autostoelen. Het ruikt nog als nieuw en doet me terugdenken aan mijn man, Dennis. Hij had de auto voor mijn veertigste verjaardag gekocht vorig jaar. Hij was net naar Afghanistan vertrokken en wou de pijn van zijn afwezigheid verzachten door mijn droomwagen voor me te kopen. Zijn volledige loon ging op aan mijn auto en op de dag van mijn verjaardag stond de wagen op onze oprit te pronken. Op het briefje dat hij erbij had laten leveren, liet hij de liefste verjaardagswensen voor me achter. Al wist ik op dat moment niet dat het zijn laatste woorden aan me zouden zijn...

Toen ik hem die avond op ons vaste moment zou bellen via Skype, kreeg ik geen gehoor. Misschien was hij gestuurd om op patrouille te gaan. Ik dacht er niet teveel over na. Tot het telefoontje dat ik de dag daarna kreeg vanuit Brussel... Dennis was KIA, ‘Killed In Action’. Woorden die je als vrouw van een militair nooit wil horen.

Ik moest dit natuurlijk ook uitleggen aan onze dochters, Liv en Noa. Ze waren toen amper vijftien en veertien jaar, het was de vreselijkste dag van mijn leven. Van ons leven.   Ik heb op dat moment mijn auto enkele maanden niet durven gebruiken, het was in mijn hoofd een bloedsgeschenk. Zijn bloed heeft moeten vloeien om de auto en ons huis te betalen. Ik zit voor de rest van mijn leven financieel veilig, maar ik zal Dennis nooit meer kunnen aanraken. Hem vertellen hoeveel ik van hem hou, zeggen dat hij de vaat uit de vaatwasmachine moet halen, vragen of hij Noa met fysica wil helpen. Hij zal nooit Livs en Noa’s eerste liefjes de deur kunnen wijzen, omdat de jongens, of wie weet meisjes, hem niet aanstaan. Hij zal zijn dochters nooit naar het altaar kunnen brengen of kleinkinderen kunnen ontmoeten. Ik zat maanden in een zwart gat. Ik wist dat ik eruit moest kruipen, voor mijn dochters. Ze hebben niets aan een moeder die enkel maar blind voor zich uitstaart. Ze hebben iemand nodig om naar op te kijken.

Ik kreeg mijn passie voor het lesgeven terug en kleedde mijn klas aan met veel fleurige kleuren. Overal tegen de muren zag je de leukste posters en ik werd er zelf ook gelukkiger van. Ik wou eindelijk met mijn nieuwe auto rijden en toen Wendy voorstelde om met haar mee te gaan naar de Dominicaanse Republiek, heb ik toch besloten om toe te stemmen. De annuleringsverzekering dekte gelukkig alle kosten toen Dennis gestorven was, maar Wendy stond erop dat we dan maar onze eenenveertigste verjaardag in stijl zouden vieren op de Dominicaanse Republiek.

Over enkele dagen zal onze vlucht naar de zon vertrekken. Ik heb nood aan zon, zee, heel erg veel gin-tonic en rust. Rust in mijn hoofd en rust in mijn hart. Ik zal de meiden erg missen, maar Liv en Noa zijn oud genoeg om thuis te blijven. Ik vertrouw ze ook, zeker als hun grootouders af en toe een oogje in het zeil kunnen houden.

Ik open de automatische poort en rij de oprit van ons huis op. Ik zie dat Noa net aankomt met haar fiets. Wanneer ik uitstap, komt ze naar me toe en zegt ze dat ze me zal missen wanneer ik met tante Wendy op reis zal zijn. ‘Ik ga je ook missen, lieve schat.’

Ik open de zijdeur van het huis en zie in de berging nog een lading vuile was liggen die op me aan het wachten is om gewassen te worden. Dat ga ik helemaal niet missen. Twee weken geen was, geweldig.

Ik voel mijn gsm afgaan en controleer het inkomende berichtje.

––––––––

Theo: Sanne, wil je misschien nog even afspreken voor je op vakantie vertrekt? Ik wil je graag even privé spreken.

––––––––

‘Hoe hard kan die man zichzelf opdringen?’ zeg ik tegen mezelf op het moment dat Liv binnenwandelt. Ik stop mijn gsm weg en negeer het bericht.

‘Waar heb je het over, mama?’

‘Theo, hij is weer bezig. Sinds papa gestorven is, houdt hij maar niet op met me lastig te vallen.’

‘Zou je er niet eens mee verder gaan?’

‘Je weet toch dat de directeur daar niets tegen kan doen.’

‘Ik bedoel dan ook de politie, niet de directeur.’

‘Ik denk niet dat ze zich met zulke dingen bezighouden, Liv. Het zal wel overwaaien.’

‘Misschien wel tijdens de vakantie, maar in september zit je weer met dat blok aan je been.’

‘Hoe was het trouwens op school? Hadden jullie ook een fijne afsluiting van het schooljaar?’ vraag ik haar om van onderwerp te veranderen. Gelukkig praat ze voluit over haar fijne schooldag, waarbij ze met haar klas naar het subtropisch zwembad is geweest.

––––––––