Wereld zonder water

Deel 1

WERELD ZONDER WATER

Young Adult

Eerste druk: 12 mei 2022

© 2022 Inge Sleegers

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510287

NUR-code: 285

“We beseffen de waarde van het water pas als de bron is opgedroogd.” Thomas Fuller

Voor Nia en Tristan, twee topexemplaren van de nieuwe generatie wereldburgers.

Ik heb hoge verwachtingen van jullie.

Het examen

Het zonlicht priemt genadeloos door de gordijnen. Ik knijp mijn oogleden op elkaar in de hoop de bijtende stralen te verdringen. Als ik wakker ben, moet ik de confrontatie met de realiteit aangaan.

Mijn slaapkamerdeur opent voorzichtiger dan normaal.

‘Nimue?’

Onwillig rek ik me uit.

‘Opstaan, meisje.’

Moeder glimlacht meewarig, haar ogen lachen niet mee.

Ik hijs mezelf uit bed en slenter de trap af. De geur van versgebakken broodjes dringt diep in mijn neusgaten, de ontbijttafel is feestelijk gedekt. Onwennig neem ik plaats aan het hoofd van de tafel, waar ik altijd zit. Vaders gitaar staat naast moeders aktetas bij de trap, zoals altijd. Afgezien daarvan is niets zoals het hoort deze ochtend.

Mijn vader staart nietsziend naar een leeg bord. Ik kan me enkel indenken dat zijn gedachten de mijne weerspiegelen: angst, onmacht, verdriet, kwaadheid. Ik ken hem goed genoeg, hij hoeft niets te zeggen om zijn emoties te verraden.

Mijn moeder houdt haar gezicht in de plooi en schuift drie koppen warme chocolademelk over de tafel. Het ruikt overheerlijk, toch doet de geur mijn maag keren.

‘Gelukkige verjaardag, lieverd.’

Ze drukt een kus op mijn voorhoofd. Mijn vader zegt niets en richt zijn hoofd pas op wanneer ze hem een por geeft.

Vandaag is het mijn achttiende verjaardag. Ik apprecieer wat mijn moeder probeert te doen. Ze wil doen alsof dit een normale verjaardag is met een feest en cadeaus. Waar we over zwijgen, is dat ik eerst voor die klotetest moet slagen.

Dat mijn vader niet zoals elk jaar wild enthousiast met zijn gitaar ‘Happy Birthday to you’ staat te zingen zegt voldoende. Hij slaat zijn donkere ogen neer als ze de mijne kruisen.

Ik nip aan de chocolademelk en wurm enkele slokken door mijn keel. Het voelt alsof ik ga overgeven, dus laat ik mijn bord onaangeroerd staan. De minuten tikken langzaam voorbij. Niemand zegt iets, het doet eerder aan als een begrafenis dan als een verjaardagfeestje.

‘Het is niet eerlijk,’ mompel ik.

Niemand reageert. Mijn vader bijt op zijn onderlip en verbergt zich achter zijn mok.

‘Waarom moet ik deelnemen aan dat examen?’

Mijn moeder reageert zonder me aan te kijken. ‘Nimue... We hebben het er al over gehad. Het is voor iedereen hetzelfde. Al je vriendinnen moeten het ook afleggen.’

Ik sla met mijn vuisten op tafel. ‘We hebben het er al mijn hele leven over. Waarom moeten alleen meisjes het examen afleggen? Het slaat nergens op dat jongens zich niet hoeven te bewijzen.’

Mijn vader zakt nog verder weg in zijn stoel, alsof hij op de een of andere manier de oorzaak is van mijn uitbarsting. Mijn moeder behoudt haar kalmte, zoals altijd. Beheerst komt ze naar me toe en legt haar handen op mijn schouders.

‘Luister, je kunt ervan denken wat je wilt. Dat verandert niets aan het feit dat je binnen een half uur op het examen moet zijn. Meisjes moeten zich nu eenmaal harder bewijzen dan jongens. Het is de wet. Dat is altijd zo geweest en zal altijd zo blijven.’

Ze liegt. Mijn grootmoeder heeft me jaren geleden verteld dat het examen pas ingevoerd werd na de Grote Wateroorlog, toen het nieuwe regime de macht greep. Mijn grootmoeder had haar eigen ideeën over dat nieuwe regime en over de ongelijkheid tussen mannen en vrouwen. Ideeën, waar nu gevangenisstraffen op staan. Na haar dood verdwenen ook alle kritische gedachten uit dit huis.

Mijn moeder is een felle voorstander van het huidige regime, zij ziet hen als de grote redders van de planeet. De wereld was niet meer leefbaar, zegt ze, dankzij de acties van ons bestuur is er genoeg water en voedsel voor iedereen. Ze zucht diep.

‘Zie het zo: wanneer je straks terugkomt, gaat de wereld voor je open. Dan heb je je plaats verdiend, meer dan alle jongens bij elkaar.’ Ze werpt mijn vader een scherpe blik toe die me niet ontgaat.

‘Als ik terugkom. Wat gebeurt er als ik niet terugkom?’

Mijn moeders gezicht betrekt. Ik kan moeilijk inschatten of mijn opmerking haar ergert of verdrietig maakt. Mijn moeder is de meest gereserveerde persoon die ik ken. Je houdt best je emoties voor jezelf, zegt ze altijd. Emoties zijn een teken van zwakte.

‘Natuurlijk kom je terug. Ik heb je goed voorbereid,’ zegt ze, met een geforceerde glimlach.

Ze knijpt nog eens in mijn schouder, ruimt de tafel af en begint af te wassen.

‘Ga... Ga je maar omkleden, lieverd.’

Haar ogen flitsen van mijn gezicht naar de afwasbak. ‘We willen niet te laat zijn.’

Oh, maar dat wil ik wel, moeder. Dan ligt het in elk geval niet alleen aan mij dat ons gezin uit elkaar gerukt wordt. Ik open de deur naar de badkamer. Even later staart mijn spiegelbeeld me aan. De azuurblauwe jurk die ze voor me heeft uitgezocht staat me beeldig en laat mijn zandkleurige huid en donkere krullen mooi uitkomen. Die jurk kan me gestolen worden, maar voor moeder is het belangrijk dat ik een goede indruk maak, hoe weinig verschil dat ook zal maken.

Met behoedzame passen sluip ik de trap af.

‘Tot straks, lieverd,’ zegt vader met schorre stem.

Ik stop in de hal, negeer mijn knikkende knieën en kijk hem aan. Voor ik het weet, beginnen mijn benen te rennen en vlieg ik hem in de armen. De tranen volgen. Ongecontroleerd lopen ze over mijn wangen. Moeder is opnieuw de sterkste. Voorzichtig rukt ze aan mijn schouder en verbreekt de omhelzing met mijn vader.

‘Kom, we moeten gaan.’

Ze veegt met haar vingertoppen de vochtige uitlopers van mijn wangen, steekt haar arm door de mijne en trekt me voorzichtig, maar resoluut mee. Ik werp een laatste blik over mijn schouder. Mijn vader kijkt ons na vanuit de deuropening van onze bescheiden woning. Zijn armen hangen moedeloos naast hem, uit zijn blik spreekt pure wanhoop, hoewel hij een glimlach in mijn richting forceert. Zelfs zijn krullen lijken minder weelderig dan anders.

We verlaten onze wijk. De rijtjeshuizen gaan over in witte flatgebouwen, waar het merendeel van de bevolking in woont. Ik heb me altijd gelukkig geprijsd met mijn ouderlijk huis. Het is misschien klein en eenvoudig ingericht, we hebben tenminste een klein tuintje. In verhouding met veel mensen hebben wij het goed, dankzij de baan van mijn moeder. Dat ze vaak laat thuiskomt, moeten we erbij nemen. Mijn vader wisselde zijn muziekcarrière in voor een baan als arbeider in een stedelijk voedseldistributiecentrum. Doordat hij in ploegen werkt is hij meestal thuis als ik van school kom.

Ik slik. Zal hij me ooit nog opwachten met vers gesneden fruit of een smoothie als ik thuiskom?

Mijn moeder lijkt mijn onrust te voelen en verstevigt haar greep.

Ik bestudeer hoe mijn huid afsteekt tegen de hare en kijk dan op. Ze heeft een rode blos op haar wangen, kijkt streng voor zich uit en beent met een stevige pas door.

Er is al volop bedrijvigheid op het marktplein van Atlantis. De meeste economische activiteiten gebeuren ’s ochtends, als het nog redelijk fris is. Ik spot enkele voedselbedelingstrucks van de overheid op weg naar andere wijken, om de inwoners te voorzien van hun dagelijkse voedselrantsoen. Straatwerkers wijden zich aan hun dagelijkse taken zoals het poetsen van de standbeelden van de oprichters. Straks slaat de hitte voluit toe, gaan de luiken dicht en gaat de stad in siësta tot de avond valt, zoals op elke alledaagse dag in Atlantis. De ironie van die naam ontgaat me nooit. De verwijzing naar de legendarische verzonken stad is geen toeval. Het merendeel van de wereld is veranderd in woestijn of oceaan. Drinkwater is het nieuwe goud. Ik denk vaak aan de verhalen van mijn grootmoeder over de tijd dat het water opraakte. Mensen vlogen elkaar naar de keel voor de laatste fles water in de supermarkt. De toestand ontaardde in een bloederige burgeroorlog waarbij meer dan de helft van de wereldbevolking omkwam.

Atlantis is een van de laatste menselijke nederzettingen met drinkbaar water, dankzij een ondergrondse waterbron. Een stuwdam zorgt ervoor dat het water grotendeels van ons blijft en wekt het grootste deel van onze elektriciteit op. Om te poetsen en te douchen gebruiken we gefilterd zeewater, aangezien de oceaan hier nu vlakbij is. Dat moet ooit anders geweest zijn, voor het smelten van de ijskappen. Zo is de stad volledig zelfvoorzienend in energie en water. Ook voedsel wordt deels binnen de stadsmuren verbouwd. We drijven handel met de dichtstbijzijnde stad Caledon voor de producten waarover we zelf niet beschikken. Die ligt op zo’n honderd kilometer hier vandaan en is meteen ook de enige nederzetting waarvoor je geen dagen moet reizen om haar te bereiken. Het bevolkingsaantal van Atlantis bedraagt 39.000 inwoners, een cijfer dat angstvallig wordt bewaakt, met een geboortebeperking enerzijds en het examen anderzijds. Metershoge muren met zwaarbewapende bewakers beschermen de stad tegen invallen van buitenaf, hoewel het al jaren geleden is sinds het laatste incident. In de beginjaren van Atlantis, toen de bannelingen nog talrijk waren, luidden de alarmen regelmatig. Nu komen invallen van plunderende bendes die geen thuisstad hebben bijna niet meer voor. Niemand overleeft lang in de woestijn, hoe georganiseerd de bendes ook zijn.

De torens van het stadhuis tekenen zich af tegen de wolkeloze hemel. Het is het enige gebouw in de stad dat de Grote Wateroorlog overleefde. Het steekt scherp af tegen de gebouwen eromheen, die er allemaal bijna hetzelfde uitzien. Moderne hoogbouw met dikke, witte muren waarop het zonlicht weerkaatst. Gebouwd om de natuurelementen zo goed mogelijk te weerstaan.

Ondanks het vroege uur is de hitte al verschroeiend. Ik veeg het zweet van mijn voorhoofd en betreed de trappen van het stadhuis. Het voelt alsof ik een bergkam bestijg. Moeders hand glijdt uit mijn greep.

‘Vanaf hier moet je alleen verder. Veel succes, lieverd. Ik heb er alle vertrouwen in dat je zult slagen.’

Het is me niet duidelijk of ze dat echt gelooft. Het doet er ook niet toe. Weigeren om deel te nemen heeft geen zin. Het levert enkel een reis naar de gevangenis op, voor mij en mijn gezin. Dat kan ik mijn ouders niet aandoen. Er  zit niets anders op dan het te ondergaan.

Ze gaat met haar handen door mijn haar in een nutteloze poging mijn verwilderde lokken te temmen en omhelst me korter dan ik wil. Haar handen trillen na op mijn rug. Ik probeer de opkomende tranen te verdringen. Zo dapper als ik kan, stap ik naar de massief houten deur en duw die met al mijn kracht open. Ik kijk niet meer achterom. Met een klein hartje schuifel ik naar de receptie.

Er staat een meisje voor me, ze neemt met bevende handen een badge aan van de medewerker achter de balie. In het voorbijlopen kruisen haar roodomrande ogen kort de mijne.

Ik stap naar voren.

De medewerkster spreekt me aan, zonder op te kijken van haar computerscherm. ‘Goedemorgen. Waarmee kan ik u helpen?’

Haar gemanicuurde nagels tikken onophoudelijk verder, de knot op haar hoofd beweegt af en toe mee. Ik staar haar aan. In het beste geval is dit mijn toekomst, in een stoffig gebouw de hele dag op een toetsenbord tokkelen. Het slechtste scenario verdring ik naar een achterkamer in mijn gedachten, in de hoop mijn relatie met de zwaartekracht te behouden.

‘Ik kom voor... ‘voor de...’

Het woord blijft haperen in mijn keel.

Ze kijkt me strak aan over haar brillenglazen. Wanneer ze ziet wie er voor haar staat, verzacht haar blik.

‘Laat me raden. Je komt voor het examen?’

Ik knik en slik de brok in mijn keel door. Ze reikt me eenzelfde badge aan als mijn voorgangster.

‘Het examen vindt plaats in zaal tien. Deze badge geeft je toegang tot alle deuren. Volg route A. In de zaal krijg je alle instructies.’

Ik neem alles aan en bestudeer de richtingaanwijzers, ondanks het vochtige waas dat mijn zicht belemmert.

‘Gelukkige verjaardag, trouwens,’ roept ze me na.

Als een zombie dwaal ik door de gangen terwijl  ik me probeer te focussen op de route. Elke vezel in mijn lijf smeekt me om te draaien. Het heeft geen zin. De staatspolitie vindt me hoe dan ook. Voor verraders is geen plaats in Atlantis. Mijn enige kans om mijn familie terug te zien is slagen voor de test. De gedachte dat ik minstens 125 moet halen, bezorgt me klamme handen. Had mijn familie maar geld of connecties, dan kon ik deze beproeving skippen. Zoals Morgane, de dochter van de burgemeester. Zij hoeft zich geen zorgen te maken over haar plaats in de samenleving, of ze nu gatachterlijk is of niet.

De deur naar de examenruimte schuift tergend traag open. Het ziet ernaar uit dat ik een van de laatsten ben. Er zijn nog maar een paar plaatsen vrij. Een klein dozijn meisjes bevindt zich al in de zaal, enkele draaien nieuwsgierig hun hoofden naar me toe.

Mijn hart klopt met tweehonderd per uur. Ik zoek steun tegen een van de bureaus en neem plaats. Naast me zit het meisje dat voor me stond aan de balie. Ze heeft vlaskleurig haar en vriendelijke grijze ogen. Haar teint evenaart de kleur van een blad papier. Ik kan niet inschatten of dat altijd zo is, of door de spanning komt. Ik knik haar toe, ze beantwoordt mijn groet met een verlegen glimlach.

‘Ik ben Nimue.’

‘Gwenda.’

Het getik van naaldhakken onderbreekt abrupt ons gesprek. Twee dames in tweedelig uniform komen aangelopen op rode pumps. Op hun haarkleur na, zien ze er bijna identiek uit. Een van de dames trippelt naar voren om de microfoon af te stellen. Haar collega neemt plaats tegen de muur, met in haar armen een grote doos. Geen van hen zegt iets of kijkt ons aan.

Een man in grijs maatpak en dito haar betreedt de ruimte vanuit een zijingang. De vrouw die bezig was met de apparatuur gaat snel bij haar collega staan. De man gunt hen amper een blik waardig en schraapt zijn keel.

‘Goedemorgen, jongedames. Vandaag is een cruciale dag. Niet alleen voor jullie, ook voor Atlantis. Hier bepalen we de toekomst van onze glorieuze stad. Straks verlaten jullie deze ruimte als volwaardige burgers, als jullie bewijzen dat jullie dat waard zijn. Zoals jullie weten, is beperking van de populatie een van de basisstenen om onze welvaart te behouden. Vandaar ook deze test. Enkel de knapste jongedames mogen meebouwen aan onze maatschappij.’

De woorden van mijn leerkrachten dreunen door mijn hoofd. Enkel slimme vrouwen krijgen een baan. Enkel verstandige vrouwen mogen moeder worden. Wat er met de minder verstandige gebeurt, is een publiek geheim. Al wat ik weet, is dat die meisjes nooit terugkeren bij hun families. Een lot dat domme jongens bespaard blijft. Voor hen zijn er geen criteria waaraan ze moeten voldoen. Een klasgenote vertelde me eens dat haar tante een brief had gekregen van de regering. Haar nichtje was niet geslaagd voor het examen en werd ‘geherlocaliseerd.’ Op mijn vraag wat dat precies inhield, antwoordde ze door haar schouders op te halen. Geen van de volwassenen gaf ons veel informatie over het examen, buiten dan de veelvuldige taken en opdrachten waar we aan onderworpen werden. Het is maar te hopen dat al die voorbereiding dadelijk effectief iets uithaalt.

‘Ik wens jullie veel succes.’

Na die woorden herschikt de man zijn stropdas en verlaat de zaal. Zodra hij uit het zicht is, deelt een van de dames earsets uit. We krijgen er elk eentje, onze badges voor de deuren neemt ze mee. De andere dame neemt op haar beurt het woord.

‘Zet allemaal jullie hoofdtelefoon op, alsjeblieft. Zo dadelijk volgt een testsignaal. Mocht je niets horen, steek je hand op. Dan krijg je een nieuwe.’

Ik knoei wat met het oortje. Het meisje voor me flipt haar prachtige krullen opzij, die tot halverwege haar rug reiken. Haar haarkleur lijkt wel echt goud tegen de achtergrond van haar zalmroze trui.

Een schril gepiep doet me opschrikken en herinnert me weer aan waar ik ben.

‘Alles werkt?’ Zonder ons antwoord af te wachten vervolgt de dame: ‘Dadelijk verschijnt het startscherm met een instructiefilm. Daarna start de intelligentieproef. Jullie krijgen een uur de tijd. Aarzel niet om ons aan te spreken, mochten jullie technische problemen ondervinden.’

Slechts flarden van de procedure dringen tot me door. Hun hulpvaardigheid is vast niet de enige reden waarom ze hier blijven. Ik durf te wedden dat de examenruimte stevig op slot is.

‘Op mijn beurt wens ik jullie veel succes.’

Een projectie verrijst uit mijn bureau. Binnen luttele seconden verschijnt de introductie. De stem van de presentatrice galmt door mijn hoofd, dat er niet in slaagt er ook maar iets van te registreren. Kort daarna start de test. Gedurende een uur worstel ik me door geometrische figuren, cijferreeksen en codes. Na de laatste oefening verdwijnt de projectie en worden de oortjes weer opgehaald.

‘Een glas water?’ vraagt de dame.

Ik neem dankbaar het glas aan. Mijn tong voelt aan als een droog zeemvel.

Het wachten op de resultaten duurt lang. In de zaal kan je een speld horen vallen.

Een schril signaal vult plots de ruimte. Een van de dames springt als door een wesp gestoken op en verlaat de zaal. Na enkele minuten komt ze opnieuw binnen. Een grote projectie verschijnt op de muur achter haar.

‘Ik krijg de eer om jullie de resultaten voor te stellen. Als ik jullie naam afroep, zijn jullie geslaagd en mogen jullie meegaan met mijn collega.’

Een voor een verschijnen namen, die ze opdreunt.

De letters flitsen voorbij, haar woorden echoën in mijn hoofd.

Kayleigh Prime: 131 – Suzanne Castor: 128 – Rose Sterling: 133. De lijst eindigt met zes namen. Ik doorloop ze telkens opnieuw. Geen Nimue Campos. Mijn hart stopt met slaan. Mijn grootste nachtmerrie wordt werkelijkheid.

Naast me klinkt een snik. Het krullenmeisje grijpt naar haar keel. Blijkbaar zijn alle meisjes die me omringen op het bankje der verdoemden beland.

‘Proficiat, dames,’ galmt de fluwelen stem door de boxen. ‘Jullie mogen je vanaf vandaag burger van Atlantis noemen. Deel snel het goede nieuws met jullie families, die vast staan te popelen om jullie te zien. Deze week contacteren we jullie om verdere toekomstplannen te maken.’

Als een Siamese tweeling klappen beide dames in hun handen. De primussen verlaten opgelucht hun plaatsen. Mijn maag keert om wanneer de deur achter hen sluit.

‘Wat jullie betreft,’ vervolgt de dame. ‘Zoals jullie al begrepen hebben, zijn jullie niet geslaagd. Geen paniek, jullie krijgen een kans jullie nut voor Atlantis alsnog te bewijzen. Zo dadelijk krijgen jullie een opdracht en begeleidt een escorte jullie naar jullie nieuwe woonplek.’

Mijn keel wordt droog. Een andere woonplaats, weg van mijn familie en vrienden. Ik heb wel eens gehoord van stadsdelen waar je enkel met speciale toestemming naar binnen mag. Brengen ze ons daarnaartoe? Veel tijd om na te denken krijg ik niet. Het geluid van soldatenschoeisel weergalmt tegen de muren.

‘Opstaan en volgen.’

De commandant van de staatspolitie laat er geen gras over groeien. Zijn woorden laten weinig ruimte voor vragen of discussie. Ik krijg meteen de kriebels van die vent. Hij heeft iets gemeens in zijn ogen, als een pitbull die bloed geroken heeft. Zijn mond staat hard, uit niets blijkt enige empathie of medelijden. De agenten verzamelen zich op zijn bevel aan de achterzijde van de zaal, hand op hun wapens.

Wankel verlaat ik mijn bureau. We passeren de gastvrouw, die al druk aan het opruimen is. Hoeveel aandacht kan een doos earsets vragen? Het is duidelijk dat ze oogcontact probeert te vermijden. Ik ben misschien niet geslaagd, een oen ben ik niet. Deze militaire begeleiding belooft weinig goeds. De agenten drijven ons verder door de catacomben van het gebouw.

‘Een rij vormen, twee aan twee.’

Mijn schouder raakt zacht die van Gwenda. Haar grijze ogen kruisen schichtig de mijne.

Met een zwaai opent de deur voor ons. Bruut duwen de agenten ons naar binnen.

Opnieuw twee dames, in hetzelfde troosteloze uniform. Een van hen heeft een tablet vast.

De eerste twee meisjes worden naar voren geschoven. De vrouw zonder tablet raakt met haar roodgelakte vingertoppen de wangen van het rechtse meisje aan en duwt haar gezicht van de ene naar de andere kant.

‘Flamingo Departement,’ zegt ze toonloos tegen haar collega, die ijverig swipet. Ze keert zich naar het linkse meisje en zucht. ‘Maintenance, misschien. Ze is stevig gebouwd.’

Opnieuw vinkt de collega iets aan op haar scherm.

De meisjes worden van elkaar gescheiden en in aparte hoeken van de ruimte gezet.

De agenten introduceren het volgende paar. Een breekbaar uitziend meisje en het krullenmeisje stappen naar voren. Het bleke meisje komt eerst aan de beurt. De dame schudt meewarig haar hoofd en wappert met haar hand. ‘Exit,’ besluit ze.

Ik weet niet wat dat allemaal betekent, maar het klinkt onheilspellend. Een agent grijpt het laatste meisje en verdwijnt met haar naar buiten. Haar wanhoopskreet weergalmt door de ruimte.

Mijn handen worden klam. De dame bestudeert het krullenmeisje en tuit haar lippen.

‘Mm... Flamingo Departement. Zonder twijfel.’

Ik slik een nieuwe prop door. Als een lam dat naar de slachtbank geleid wordt, zet ik een stap naar voren. Gwenda volgt mijn voorbeeld. De vrouw kijkt ons vluchtig aan, haar ogen blijven kort rusten op mijn donkere krullen. Ze wendt zich tot haar collega, die daarna nieuwe vinkjes zet naast onze namen.

‘Deze kunnen er ook wel mee door voor het Flamingo Departement.’

We voegen ons bij onze lotgenotes. Een deel van de politie-escorte begeleidt ons naar buiten.

‘Jullie hebben geluk. Je mag blijven,’ zegt een jonge agent met een smerige grijns op zijn gezicht.

De druk op mijn borstkas wordt groter. Het voelt alsof mijn hart er wil uitspringen.

De staatspolitie gebiedt ons in een legertruck plaats te nemen.

We verlaten de parkeerplaats via de achterzijde van het stadhuis en rijden door achterwegen die ik niet herken. Elke meter verwijdert me verder van mijn thuis en mijn geliefden. In mijn gedachten passeert het beeld van mijn ouders. Ik wil gillen, me een weg naar buiten klauwen. In de plaats daarvan doe ik niets. Als een lafaard blijf ik op mijn plaats zitten en vervloek mezelf.

‘Weet jij waar ze ons naartoe brengen?’

Gwenda praat gedempt, alsof ze bang is dat iemand anders haar hoort. Ik haal mijn schouders op.

‘Hoe moet zij dat weten?’ snauwt het krullenmeisje haar toe. Opgedroogde tranen vormen sporen van zout op haar wangen.

Gwenda slaat haar ogen neer en zwijgt.

‘Er is geen reden om haar zo af te bekken,’ zegt het vierde meisje. Haar sluike hoogblonde haar omlijst haar hartvormige gezicht, waarin haar hemelsblauwe kijkers het meest prominente kenmerk zijn. ‘We zitten allemaal in hetzelfde schuitje.’

Ik forceer een glimlach, voor ik weer in de duisternis van mijn gedachten duik.

Een grote, metalen poort doemt op, geflankeerd door bewakers. De bestuurder groet hen, met een apparaat scannen ze de tatoeage op zijn pols. Met veel lawaai opent het stalen gevaarte. Met gierende banden rijdt de truck naar binnen, de poort sluit onmiddellijk weer.

Ik gluur door de flappen van de truck. Identieke witte gebouwen met Griekse zuilen glijden aan ons voorbij. Abrupt stopt de truck voor een villa. Het gebouw verschilt van de andere. Hoge muren omwallen het, met centraal een poort, groot genoeg om een vrachtwagen door te laten. Aan weerszijden branden toortsen. De poort zelf heeft iets antieks. Hij ziet er stevig uit, als de toegangspoort van een burcht. Boven de poort steken rode dakpannen uit, toebehorend aan het voorlopig nog verborgen gebouw.

‘Uitstappen.’ Een nieuw bevel dreunt door de truck.

Ik laat me uit de laadbak glijden en help Gwenda uitstappen. Het avondrood kleurt de hemel, de laatste zonnestralen verlichten de fuchsia en oranje wolken die voorbijglijden.

Een van de agenten drukt op de bel. ‘Een nieuwe lading.’

Langzaam zwaait de poort open. Een prachtig verlichte Spaanse villa verschijnt. Het verlichte pad ernaartoe heeft iets feeërieks. Een rode loper leidt ons naar een vrouw, die ons opwacht aan de voordeur. Ze heeft glanzend donker haar in een lange vlecht, die over haar linkerschouder hangt. Haar scharlaken satijnen jurk reikt tot op de grond. Een hoge split toont de getaande huid tot op haar heup. Kristallen oorbellen en dito halssnoer maken het geheel af. Ze heeft iets statigs, als een barones. Ze glimlacht minzaam naar de agenten. Het komt gemaakt over, alsof ze de hoofdrol speelt in een theaterstuk.

‘Goeienavond, heren. Welkom! Ik veronderstel dat ik u niet kan verleiden tot een drankje, commandant?’

De commandant grijnst. ‘Vandaag niet, Maeve. Ik ben in dienst. Hier zijn de nieuwe rekruten.’

Het gezicht van de vrouw verstrakt terwijl we onder haar keurende ogen naar binnen glippen. Ze zucht diep.

‘De kwaliteit wordt steeds bedroevender. Allemaal grijze muizen. Behalve deze.’

Ze grijpt het krullenmeisje bij de arm en trekt haar naar zich toe. ‘Hier kan ik wel wat mee. En die daar heeft wel een mooi kleurtje.’ Haar wijsvinger priemt in mijn richting. Het bevalt me allerminst hoe ze over ons praat, alsof ze steak bestelt bij de slager.

‘Cassandra, breng dat zootje ongeregeld naar hun kamer. Vandaag kunnen ze rusten. Morgen start hun training.’

Een roodharig meisje in een strapless groene jurk snelt naar ons toe en geeft een signaal haar te volgen.

Ik schat haar een paar jaar ouder dan ons, haar opzichtige make-up maakt het echter moeilijk dat met zekerheid te zeggen. Haar smaragden zwart omrande ogen kijken dwars door ons heen. Ze leidt ons door een lange gang. Her en der klinkt geroezemoes.  We passeren een luxueus ingerichte salon, enkele meisjes van onze leeftijd komen naar buiten. Ze zijn opgemaakt en gekapt alsof ze naar een bal gaan.

Het roodharige meisje gaat ons voor op een lange marmeren wenteltrap, waar geen einde aan lijkt te komen. Opnieuw een lange gang met gesloten deuren. Ze opent de achterste deur.

‘Dit is jullie kamer. Geniet van jullie laatste avond rust.’

Met een klap slaat ze de deur weer dicht. Met het knarsende geluid van een omdraaiende sleutel klikt de deur in het slot.

Gwenda laat zich op een bed vallen en staart naar het plafond. Ik snel naar de ramen en trek de zware overgordijnen opzij. Alle moed zinkt me in de schoenen wanneer ik door het raam staar. Metalen tralies van onder tot boven. Ontsnappen is onmogelijk.

‘Wat doe je?’ vraagt het krullenmeisje. Een geërgerde ‘v’ tekent zich af tussen haar wenkbrauwen.

‘Een manier zoeken om hier weg te komen.’

‘Dat heeft geen zin. De deur is op slot. Bovendien waren de instructies duidelijk. We moeten hier wachten. Morgen krijgen we meer informatie.’

Plots begrijp ik waarom sommigen van ons niet slagen voor de IQ-test. Ik zit opgescheept met een kudde schapen.

‘Geloof je dat echt? Dat ze ons hier gaan helpen met onze toekomst? Waarom mogen we onze familie dan niet zien? Dat slaat nergens op.’

Het blonde meisje kijkt moedeloos naar beneden, het krullenmeisje werpt me een giftige blik toe.

‘Ik snap wat je bedoelt. Ik vertrouw het ook niet helemaal. Alleen kunnen we weinig anders doen dan afwachten.’ Gwenda legt vriendschappelijk haar hand op mijn schouder. Ik ben blij dat er tenminste iemand aan mijn kant staat.

‘Hoe heten jullie?’ vervolgt ze. ‘Ik ben Gwenda. Dit is Nimue.’

‘Ik heet Zoë,’ antwoordt het blonde meisje.

‘Angie,’ snauwt het krullenmeisje.

‘Uit welk stadsdeel komen jullie?’

Zoë maakt aanstalten te antwoorden, Angie is haar voor. ‘Luister, ik ben hier om aan mijn toekomst te werken, niet om vrienden te maken. Ik ben doodmoe en wil slapen.’

Dat gezegd hebbende, beent ze naar het dichtstbijzijnde vrije bed, schopt haar schoenen uit en nestelt zich onder het dekbed. Woest knipt ze haar nachtlampje uit, wat weinig verschil maakt. Ik kijk haar geïrriteerd na.

‘Aanstelster,’ gromt Zoë tussen haar tanden.

Gwenda grinnikt.

‘Kunnen jullie alsjeblieft stil zijn?’ klinkt het gesmoord onder de lakens vandaan.

Ik draai me naar haar toe. ‘Het is niet omdat jij per se wil slapen dat wij niet meer mogen praten.’

Wat denkt dat wicht wel? Dat ze hier de baas is?

Gwenda kijkt me aan. ‘Misschien is het geen slecht idee te gaan slapen. We weten niet wat ons te wachten staat. Misschien niet slecht om uitgeslapen aan de ochtend te beginnen.’

Zoë knikt. ‘Geen slecht idee, inderdaad.’

Ik knoop mijn veters los. Zoë kruipt onder de wol. Ik wil hetzelfde doen, als Gwenda mijn schouder aantikt.

‘Eh... Nimue... Mag ik je wat vragen?’

Haar gezicht kleurt wat, waardoor haar grijze ogen nog meer opvallen. ‘Ik ben niet gewend alleen te slapen. Mijn vader is vorig jaar overleden. Sindsdien slaap ik bij mijn moeder. Mag ik bij jou in bed?’

Het verbaast me dat ze dat zomaar aan een volslagen vreemde durft te vragen. Normaal gesproken ben ik nogal op mijn persoonlijke ruimte gesteld, de wanhoop in haar ogen overtuigt me. We zitten in een uitzonderlijke situatie, niets is nog normaal. ‘Tuurlijk.’

Ze schuifelt wat over en weer op het bed. ‘Dankjewel.’

‘Geen dank. We moeten elkaar steunen waar we kunnen.’

We kruipen tussen de lakens. Haar warme rug leunt tegen me aan. Op de een of andere manier geeft het mij ook troost. Het haalt de rauwe kanten eraf wanneer de tranen over mijn wangen lopen. Mijn gedachten dwalen opnieuw naar mijn ouders. Wat zouden zij nu doen? Liggen ze ook in bed? Of zitten ze nog steeds in onze krappe huiskamer te wachten op een dochter die nooit meer thuiskomt?

De opleiding

Het is nog donker buiten wanneer we bruut gewekt worden.

‘Opstaan, luiwammesen!’

De vrouw van gisteren heeft haar galajurk ingewisseld voor een strak, militair uitziend pak.

Twee meisjes grijpen ons bij onze armen en sleuren ons uit bed. Ik sla hun armen van me af, waardoor ik onzacht op de grond beland.

‘Ik verwacht jullie binnen exact tien minuten aangekleed en wel beneden.’

Met die woorden verlaat ze de kamer en laat ons achter. De deur klapt met een dreun in het slot. Slaapdronken wrijf ik in mijn ogen. Er zijn aangenamere manieren om wakker te worden. Ik krabbel overeind en rek me uit. Naast me wurmt Gwenda zich in haar broek. Angie is al bijna aangekleed en borstelt verwoed haar haar. Waar ze zo snel een kam vandaan heeft, is me een raadsel.

Ik slenter naar de aanliggende badkamer. Ik ruk aan de deurklink, die geen meter meegeeft.

‘Ik zit op het toilet.’ De stem van Zoë dringt amper door de gesloten deur.

‘Oké. Maak je wat voort?’

Ik leun tegen de muur en geeuw uitgebreid.

‘Wat sta je daar te lummelen? We moeten binnen vijf minuten beneden zijn.’

Ik hoef niet in haar richting te kijken om de irritante stem te herkennen.

‘Ik doe niet aan haast en spoed in de ochtend. Eerst mijn tanden poetsen. Daarna zien we wel.’

Eindelijk zwaait de deur open. Zoë glijdt langs me naar buiten. Ze is volledig aangekleed, enkel haar kapsel geeft prijs dat ze net uit bed komt. Tevergeefs probeert ze het te temmen met een haarelastiekje.

Ik stap langs haar heen, sluit de badkamerdeur en kijk naar mezelf in de spiegel. Donkere kringen verraden een veel te korte nacht. Ik geeuw en gooi wat water in mijn gezicht en onder mijn oksels. Ik haal een tandenborstel uit de verpakking, poets mijn tanden, haal snel mijn vingers door mijn haar en doe een hopeloze poging de plooien uit mijn jurk te strijken. Dat heb je als je in je kleren in slaap valt. Anderzijds bespaart het me wel werk. Een doffe klik weerklinkt door de kamer.

Meisjesstemmen verwijderen zich haastig door de gang. Het lijkt erop dat de andere meiden de onmogelijke deadline willen halen. Ik stap de kamer weer binnen en wurm me in mijn schoenen. Enkele minuten later loop ik de trap af en voeg me bij de andere meisjes, die netjes in een rij opgesteld zijn in de gang.

‘Zo, de juffrouw vindt op tijd komen niet belangrijk?’ sneert de vrouw.

Ik reageer niet op de uitval en buig mijn hoofd. Ze grijpt mijn kin vast en dwingt me haar aan te kijken. Haar puntige nagels dringen in mijn huid.

‘Jij bent een brutaaltje he? Geen nood, dat krijgen we er wel uit.’

Haar roodgeverfde mond wringt zich in een gemene grimas, waar ik koude rillingen van krijg.

‘Gelukkig stink je niet, zoals deze hier.’

Vanuit het niets keert ze zich naar Gwenda en geeft haar een klap op haar rug.

Gwenda struikelt en valt voorover.

‘Evenwicht heeft ze ook al niet. Sta op, stuk ongeluk.’

Gwenda doet een onhandige poging, wat haar een nieuwe duw oplevert, ditmaal van de voet van de vrouw.

‘Auw!’ Ze grijpt met haar hand in haar zij.

‘Als je dat al erg vindt, ga je het hier niet lang volhouden.’

De vrouw struint verder en laat Gwenda voor wat ze is.

Die krabbelt intussen op. Ik leun dichter naar haar toe.

‘Gaat het?’ fluister ik tussen mijn tanden. Ze knikt kort.

‘Dit is nu een voorbeeld van hoe het wel moet. Een plaatje. Ik had niet anders verwacht.’

Goedkeurend neemt de vrouw Angie van top tot teen in zich op. ‘Als je goed naar me luistert, maak ik van jou een ster, liefje.’

Angies gezicht klaart op als dat van een kleuter die een snoepje krijgt. ‘Ik ben hier om te leren, mevrouw.’

‘Beleefd ook nog. Dat hoor ik graag. Hoe heet je?’

‘Angie, mevrouw.’

Uitslover, denk ik in mezelf.

‘Mmm... Dat is veel te gewoon. Vanaf nu noemen we jou Aurora. Je mag met Cassandra mee.’

Het roodharige meisje leunt met dezelfde lege blik als gisteren tegen de muur. Ze zegt niets en wacht tot Angie zich bij haar voegt. Daarna verdwijnen ze in een van de aanliggende kamers.

‘En jij.’ De vrouw richt zich tot Zoë. ‘Bijna goed, maar niet goed genoeg. De kracht van een dame zit in de details. Haar voorkomen moet onberispelijk zijn.’

Hardhandig trekt ze het elastiekje uit Zoë’s haar. Enkele lange blonde haren vallen op de grond.

Zoë maakt een grimas en grijpt naar haar hoofd.

‘Je haar ziet eruit alsof je net uit een vuilnisbak gekropen bent. Helena, een kam, graag.’

Haastig komt een meisje aanlopen en haalt een kam uit haar handtas. Ze heeft prachtig donker haar en een licht getinte huid, lichter dan de mijne in elk geval. Ik schat haar begin twintig.

‘Zie je?’ De vrouw zwaait de kam heen en weer voor Zoë’s neus. ‘Een echte dame is altijd voorbereid op onvoorziene omstandigheden.’

Hardhandig haalt ze de kam enkele keren door Zoë’s haar. Zoë’s verkrampte gezicht spreekt boekdelen.

‘Beter.’ De vrouw ijsbeert over het hoogpolige tapijt en kijkt ons een voor een doordringend aan.

‘Wat een trieste bende zijn jullie. Helena, jij bent vandaag verantwoordelijk voor hen. Zet hen aan het werk. Ze kunnen starten met de ontvangstzaal op te ruimen.’

Helena knipt met haar vingers en wenkt ons. We volgen gedwee in haar spoor. Ze leidt ons naar een bergruimte, waar ze ons werkkleding aanreikt.

‘Hier, trek dit aan. Je zal het nodig hebben.’

Er klinkt geen spot of genoegen in haar stem.

Ik stap in een overall. Een muffe geur van alcohol en etensresten overspoelt me.

‘Getver, worden die dingen nooit gewassen?’

‘Soms.’ Helena trekt haar neus op.

Ik kijk rond. Gwenda’s werkpak is twee maten te groot. De broekspijpen hangen over haar schoenen. Dat van Zoë heeft een grote scheur ter hoogte van haar knie. Ons gezelschap is er niet minder bedroevend op geworden.

‘Volg me. De ontvangstruimte is daar.’

Ze opent de dubbele deur naar een gigantische ruimte. Eenzelfde bedompte geur als die van het werkpak komt me tegemoet. Het is één grote bende. Overal staan vuile glazen en liggen lege flessen op de grond.

‘Jullie hebben de ochtend om deze zooi aan kant te krijgen. Alle benodigdheden vind je in de berging.’ Ze ploft neer in een witte lederen sofa en veegt nonchalant wat rotzooi op de vloer. Ik staar verbijsterd naar het neerdwarrelende vuil.

‘Ben je gek? Dit krijgen we nooit in een paar uur opgeruimd.’

‘Dan zou ik maar snel beginnen. Je verliest kostbare tijd. Maeve houdt niet van meisjes die treuzelen.’ Helena kijkt Zoë brutaal aan. ‘Je weet wat er gebeurt als je haar boos maakt.’

Zoë’s wangen krijgen een lichtroze kleur, woede vlamt op in haar ogen. Ik grijp haar bij haar mouw.

‘Kom,’ zeg ik. ‘Dit heeft geen zin.’

We voorzien ons van de nodige schoonmaakspullen en gaan aan de slag. Gwenda verzamelt het afval, Zoë start met stofzuigen. Ik ga een aantal hardnekkige vlekken op het hoogpolige tapijt te lijf. Alles gebeurt onder het alziende oog van Helena, die languit in de sofa in een glossy magazine bladert. Ik kan haar ogen wel uitkrabben. Vier uur later zijn we klaar. Een stekende pijn in mijn nek en rug voorspelt weinig goeds. Zwarte randen onder mijn vingernagels verraden mijn noeste arbeid. Een zurige geur komt me tegemoet, tot mijn afgrijzen moet ik vaststellen dat die niet enkel van het werkpak afkomstig is.

Maeve verschijnt in de deuropening. Helena springt meteen overeind en strijkt de plooien uit haar kleren.

‘Ik... Ik hoop dat u tevreden bent.’

Op dat ogenblik realiseer ik me dat wij niet de enigen zijn die op onze kop krijgen als ons werk haar niet bevalt. Maeve bestudeert nauwkeuring het meubilair, ze speurt het tapijt af. Haar geringde vingers glijden kletterend over de bar. Ze neemt de zaal in zich op en kijkt ons aan.

Ik houd mijn adem in.

‘Niet slecht. Helena!’ Ze knipt met haar vingers, alsof ze haar hond roept.

Helena haast zich in looppas naar haar toe.

‘Ja, mevrouw?’

‘Ze mogen douchen en krijgen frisse kleding. Daarna geef je hun verdere instructies. Vanavond bemannen ze de bar.’

‘Zeker, mevrouw.’

Helena gedraagt zich als een soldaat tegenover haar meerdere. Ze durft Maeve niet eens aan te kijken, die heupwiegend de kamer verlaat.

‘Kom,’ wenkt Helena.

Wat later bevinden we ons weer in onze slaapkamer. Ik ben blij dat ik de viezigheid van me kan afspoelen. Met elke straal voel ik me fysiek en mentaal schoner. Het gefilterde zeewater smaakt zout op mijn tong. Ik slaak een zucht wanneer het alarmsignaal klinkt en het water onherroepelijk stopt met stromen. Langer dan twee minuten douchen per persoon is niet toegestaan, net zoals in de rest van Atlantis. De laatste zeepresten verdwijnen samen met mijn optimisme in de afvoer.