Lise

Nellie Mandel

LISE

Spannend verhaal

Verschijningsdatum: 15 april 2022

© 2022 Nellie Mandel

© 2022 Books and Butterflies

ISBN 9789464510881

NUR-code: 330

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Ik leerde haar kennen in de cafetaria van het Institut du Monde Arabe, waar de thee even lekker is als de Libanese gebakjes, maar waar de zoldering te laag is naar mijn zin. De zoldering van een cafetaria of eender welke publieke gelegenheid hoort voldoende hoog te zijn, minstens drie meter of zo en graag zelfs méér, wil ik me er goed voelen. Anders heb ik zo’n beklemd gevoel, alsof het hele gebouw meteen gaat instorten.

Haar naam is Lise, en vandaag hebben we afgesproken, maar nu in een café aan de Linkeroever, want daar spreek je af met een meisje wanneer je wil doorgaan voor een intellectuele student. En ja, dat soort illusies heb ik over mezelf. Het wordt dus een van die verwaarloosde kroegen waar het geld niet rijkelijk over de toonbank gaat en de wijn zelden van de beste kwaliteit is. Ik ben vriendelijk: de wijn is altijd van uiterst middelmatige kwaliteit. Het bier valt dan weer mee. De reden waarom jongere drinkers omschakelen.

Dat is natuurlijk niet de plek om een afspraak met een meisje te maken, maar toen ik haar voor het eerst sprak, leek ze geen verwend wicht. Ze had zelfs in Noord-Afrika rondgereisd met een rugzak en alléén samen met een vriend, en dat vertelde me dat ze niet zou afgeschrikt worden door zo’n kroeg.

Het etablissement zit zelfs behoorlijk vol wanneer ze binnenkomt, maar ze merkt me meteen op. Ik draag opzettelijk dezelfde jekker en sjaal als bij onze eerste ontmoeting. We wisselden toen namen en telefoonnummers uit, lekker ouderwets. Ik stel haar nu een thee voor, die ze hier in veel verschillende soorten hebben, en ze neemt er meteen een stuk taart bij. ‘Lunch gemist,’ zegt ze. Iets heeft haar de lunch doen missen, misschien was ik dat.

‘Er brandt elke dag wel weer een kerk of een tempel af tot de grond,’ zegt ze even later, een opmerking die mij doet fronsen, maar ze gaat meteen over tot meer alledaagse onderwerpen, en ik kom te weten dat ze nu archeologie studeert omdat ze wil lijken op de een of andere filmheld. ‘Hier in Parijs,’ zeg ze. Wel ja, denk ik, waar anders? We bevinden ons midden in het academische jaar. Het is ook al vroeg lente en dus wandelen we nadien een eindje. Ze heeft een kamer in de buurt, maar nodigt me niet uit. We passeren enkele oude boekhandels, en was ik alleen dan ging ik er binnen, maar zij maakt geen aanstalten. Ik vertel haar waar ik mijn flat heb en plots blijft ze staan.

‘Neem vandaag niet de metro,’ zegt ze dringend. ‘Lijn zes naar Nation. Neem die niet.’

‘Die neem ik regelmatig,’ zeg ik. ‘Waarom niet vandaag?’

‘Doe het gewoon niet, wil je? Vandaag niet.’

Dat amuseert me, maar zij is helemaal ernstig. ‘Beloof het me.’

Ze is echt wel bezorgd, dus beloof ik het. Het is best een aangename namiddag en ik hoef niet bang te zijn voor een wandeling naar mijn flat, al zal een deel heuvelopwaarts zijn.