BLOEDJUWEEL

Voor familie, vrienden en lezers.

You guys rock.

“In a country well governed, poverty is something to be ashamed of.

In a country badly governed, wealth is something to be ashamed of.”

- Confucius

Koninklijke Notities

Klok

Uur van de/het:

Tijd:

Muis

23:00-01:00

Os

01:00-03:00

Tijger

03:00-05:00

Konijn

05:00-07:00

Draak

07:00-09:00

Slang

09:00-11:00

Paard

11:00-13:00

Schaap

13:00-15:00

Aap

15:00-17:00

Haan

17:00-19:00

Hond

19:00-21:00

Varken

21:00-23:00

De 6 Koninklijke Ministers

Minister:

Taken:

Minister van Personeel

Personeel van de koning hanteren

Minister van Belasting

Financiën en belasting

Minister van Rituelen

Cultuur en rituelen

Minister van Bescherming

Soldaten en landbescherming

Minister van Gerechtigheid

Wet, slaven en straffen

Minister van Werk

Industrie en landbouw

deel een

1504

––––––––

1

Haejoo

Rijstdorp

Ik was altijd al goed geweest in dit spel. Vanaf het moment dat ik kon lopen, wist ik mezelf al zo goed te verstoppen dat moeder uren bezig was om me te vinden.

Maar toen was ik nog klein. Nu was ik dertien jaar en slimmer dan vroeger.

‘Haejoo, als je nu niet tevoorschijn komt, zwaait er wat!’ klonk mijn moeders stem. ‘Iedereen moet helpen met de voorbereiding van het grote lentefeest. Je gaat Nana toch niet in haar eentje al die bloemen laten vlechten?’

Dat was gemeen. Mijn moeder wist hoeveel ik om Nana gaf. Ik beet op mijn onderlip en drukte me nog dichter tegen de wand aan. De kratten met fruit die als mijn beschutting dienden, kwamen daardoor wankelend in beweging. Ik hield mijn adem in toen een watermeloen ontsnapte uit de krat en met een doffe bonk op de vloer viel. Ik hoorde de voetstappen van mijn moeder naderen en toen die vlak voor de krat stopten, kon ik haar door de kieren in de krat zien staan.

Mijn moeder raapte de meloen van de grond. Door de kieren van de krat heen maakte ze oogcontact met me. ‘Gevonden,’ zei ze grijnzend, waarna ze om mijn beschutting heen liep en me fors bij de arm pakte.

‘Au!’ bracht ik uit. ‘Je doet me pijn, moeder.’

‘Wees dan ook niet zo vervelend. Waarom moet je toch zo kinderachtig zijn?’ Ze snoof minachtend en keek teleurgesteld op me neer, waarna ze de meloen op zijn plek legde.

Ik kromp half in elkaar door de kille blik die op haar gezicht te vinden was. Ondanks die blik was mijn moeder beeldschoon. Ze had lang en glanzend zwart haar, dat was opgerold in een knot op haar kruin en bij elkaar werd gehouden met een houten pin. Haar zongebruinde huid was glad en bij haar ogen had ze een paar lachrimpels. Alhoewel ik moeder niet meer zoveel had zien lachen sinds vader was overleden.

Ik werd meegesleurd aan mijn korte vlecht, terug naar de binnenplaats van het huis. Daar zaten Nana en mijn oudere zus Hwayoung nog altijd te werken. Ze vlochten rietstengels tot de meest prachtige bloemvormen. Ik kon dat niet. Als ik een bloem vlocht voor het festival, dan leek het eerder op een vierkant. Of erger: een poging tot een vierkant.

‘Was mijn kleine juweel weer ontsnapt?’ sprak Nana met een glimlach, zonder op te kijken van haar bloemenkrans.

Nana noemde me graag haar juweel. Omdat het woord een inspiratie was geweest voor het kiezen van mijn naam.

‘Wat had je dan verwacht, Nana?’ antwoordde Hwayoung. In tegenstelling tot Nana wierp Hwayoung wel even een blik op mij. Ze stak haar tong uit.

Ik rolde met mijn ogen en ging naast Nana zitten. Mijn lieve oma overhandigde me een paar rietstengels om te vlechten. ‘Bedankt, Nana.’

Nana lachte weer, waardoor er fijne rimpeltjes bij haar ogen verschenen. Toen hief ze haar kin in de lucht, op zoek naar mijn moeder, die me streng in de gaten hield. ‘Hoe staat het met de rest van de voorbereiding, Hyo?’

Mijn moeder leek te schrikken van Nana’s vraag. Alsof ze was vergeten dat ze nog taken had die voltooid moesten worden. ‘De tafels zijn bijna allemaal gedekt, maar er moet nog het een en ander gebeuren.’ En na dat gezegd te hebben, verliet moeder de binnenplaats van het huis.

‘Ze maakt zich zorgen om je,’ fluisterde Hwayoung. Ze boog ietwat voorover zodat ze mijn blik kon vangen, maar ik had geen zin in een confrontatie. ‘Ik hoor haar ’s nachts huilen. Ze denkt dat je nooit aan een man komt en onze familie te schande maakt.’

Ik wist dat Hwayoung het niet gemeen bedoelde, maar toch deden haar woorden zeer. Hwayoung was niet de enige die moeder had horen huilen. Ik was er gewoon nog niet aan toe om volwassen te worden. Als ik zag wat Hwayoung allemaal moest doorstaan, wilde ik eigenlijk nooit volwassen worden.

Ondanks het feit dat mijn familie uit arme boeren bestond, probeerden we er het beste van te maken. Al ons geld ging uit naar de scholing van Hwayoung. Zij was de hoop van de familie. Zij zou goed moeten trouwen, het liefste met een Geleerde uit de hoofdstad. Al zou een Geleerde uit Xian ook prima zijn. Wel ver weg, maar het was te doen.

Ik kreeg scholing van Nana en mocht af en toe bij de lessen van Hwayoung aanwezig zijn. Moeder hoopte dat ik, ondanks mijn thuisscholing, zou uitbloeien tot een wijze vrouw. Tot nu toe had ik nog niet aan die verwachtingen voldaan.

‘Je piekert, mijn kleine juweel,’ klonk Nana’s stem.

Geschrokken keek ik op. Ik was in gedachten verzonken geweest en had het riet in mijn handen nauwelijks aangeraakt. Vlug maakte ik de eerste knoop. Die leek al nergens op. Ik zuchtte. ‘Sorry, Nana. Ik kan dit gewoon niet.’

‘Alleen dit niet?’ Hwayoung begon te lachen. ‘Je kan wel meer niet. Je wilt gewoon ook niets leren.’

‘Zo kan ie wel weer, Hwayoung,’ waarschuwde Nana.

We vlochten zwijgend verder. Tijdens het vlechten staarde ik naar Nana. Je kon goed zien dat mijn moeder een kind van haar was. Alleen was Nana’s haar al grijs, bijna wit zelfs. Ze had ook veel meer rimpels, bijna ontelbaar. Haar mond liep naar binnen, omdat ze geen tanden meer had, maar ze was mooi. Niet alleen vanbuiten.

Hwayoung daarentegen leek helemaal niet op mij of op moeder. Hwayoung was het soort meisje dat je alleen maar in het paleis zou zien. Ze was nog mooier dan alle vrouwen binnen onze Song-familie bij elkaar. Ik snapte wel waarom mijn moeder Hwayoung had gekozen om klaar te stomen voor het volwassen leven, voor het huwelijk. Hwayoung was niet alleen twee jaar ouder dan ik, maar ook slimmer en leergieriger.

Ik had een moedervlek onder mijn linkeroog. Hwayoung had er bijna geen. Ik had kort, zwart haar dat altijd de verkeerde richting uitstak. Dat van Hwayoung was lang, steil en glanzend. Ik was mager en had nog een kinderlichaam. Hwayoung begon ronde vormen te krijgen en vet op de plekken waar dat nodig was. Het was oneerlijk verdeeld. Toch vond ik het niet zo heel erg. Omdat Hwayoung mooier was dan ik, hoefde ik niet zoveel te leren en al aan trouwen te denken.

Ik schrok op toen ik in mijn zij werd gepord met een rietstengel.

‘Je zit te dromen, klein juweel.’

‘Sorry, Nana.’

En zo ging ik verder met het vlechten van mijn bloem, die uiteindelijk toch in de prullenbak zou belanden.

Daesung

Koninklijk Paleis

‘Heb je enig idee hoelang je weg was? Hoe ongerust je vader hebt gemaakt?’

Ik schudde mijn hoofd. Te beschaamd om hem aan te kijken.

Mijn broer zuchtte en knielde voor me neer. Zijn hand legde hij op mijn schouder. ‘Wanneer ga je inzien dat je gedrag onacceptabel is? Je bent geen kind meer. Je bent een jonge prins. Gedraag je naar je titel.’

Toen ik eindelijk naar hem opkeek en zijn ogen vond, schrok ik. Ze stonden kil en afstandelijk. Niet zoals ze vroeger waren. Toen ik nog een heel stuk jonger was, stonden de ogen van mijn broer net zoals die van mij: speels en vrolijk. Klaar voor avontuur. Niet bang voor wat komen ging. Dat was echter veranderd sinds onze vader, koning Baek Jum van Joseon en heerser van de Joseon-dynastie, zes maanden geleden ziek was geworden. Mijn broer was de kroonprins van Joseon, erfgenaam van de troon en opgeleid om te regeren. Hij moest Joseon vormen tot een rijk dat voor altijd in de geschiedenisboeken zou worden bejubeld.

Mijn broer wist ook dat vader dat het liefst anders had gezien. Vader had mij op de troon gewild. Had gewenst dat ik de oudste was. De koning en ik hadden een betere band met elkaar en dat had ik te danken aan Youngmi, mijn moeder. Mijn broer was de zoon van de koning en koningin. Ik was de zoon van de koning en zijn minnares. Niemand in het paleis mocht het onderwerp aansnijden, maar keukenhulpen en kamermeisjes roddelden. De koning, mijn vader, hield meer van zijn minnares dan van zijn koningin.

Ik was een bastaardprins.

‘Vroeger zou je iets heel anders tegen me hebben gezegd,’ snauwde ik naar mijn broer, die nog steeds zijn hand op mijn schouder liet rusten. ‘Je zou me hebben verteld dat ik had moeten zeggen waar ik was, zodat je de volgende keer met me meekon. Dat je het paleis kon ontvluchten.’

De hand op mijn schouder kwam los en sloeg me tegen mijn wang. Mijn wang brandde, maar ik greep er niet naar. Ik onderdrukte mijn opkomende tranen.

‘Je weet dat ik dat niet kan doen,’ zei mijn broer nors. ‘Ik moet het voorbeeld geven. Vader heeft niet lang meer.’

Ik zweeg.

‘Hoogheid,’ klonk de stem van meneer Suckchin, de hoofdbediende van mijn broer, ‘het lentefeest kan ieder moment beginnen. De zon is bijna onder.’ Het ruwe geluid van zijn stem weerspiegelde zijn gehavende uiterlijk. Hij had een gekromde rug, wat de meeste bedienden hadden in het paleis. Als bedienden spraken of werden aangesproken, moesten ze buigen. Al helemaal als er iemand van een hogere rang langsliep. Ze moesten hun hele leven dat ze in het paleis woonden buigend doorbrengen.

Mijn broer kwam overeind en rechtte zijn rug. ‘Breng de prins naar zijn kamer en laat hem nadenken over zijn fouten van vandaag.’

‘Wat?’ bracht ik uit. Ik zette een stap vooruit en greep mijn broer bij zijn gewaad. ‘Dat kan je niet maken. Vader zal me willen zien bij de show. Je weet hoe graag hij mij erbij wil hebben.’

Een gevoelloze grijns verscheen op het gezicht van mijn broer. Hij greep mijn handen en ontdeed ze van zijn gewaad. ‘Dat is precies de reden waarom ik het verbied. Je hebt niet alleen jezelf te pakken met je daden van vandaag, maar ook vader.’ Hij weigerde me langer aan te kijken en richtte zich tot Suckchin en de bedienden die achter hem stonden te wachten op een bevel. ‘Breng hem weg.’

‘Ja, Hoogheid.’

Niet veel later zat ik op mijn kamer, met wachters buiten de deur om ervoor te zorgen dat ik nergens heen kon. Ik had geprobeerd om mijn hoofdbediende, meneer Kwang, over te halen om me naar het koninklijk toilet te brengen, maar in plaats daarvan bracht hij het toilet naar mij.

Het ergst was dat hij ook nog bleef wachten tot ik klaar was met mijn behoefte. Wat lang duurde, want ik hoefde natuurlijk helemaal niet. Meneer Kwang had allang in de gaten dat het een poging tot ontsnapping was geweest.

Zuchtend leunde ik achterover op mijn bed en staarde naar het plafond. Mijn arme vader zat vast en zeker op me te wachten. Hoe ziek hij ook was, hij wist dat het lentefeest mijn favoriete feest van het jaar was. Dat was al een reden genoeg voor hem om op te komen dagen, ondanks het feit dat hij daartoe eigenlijk niet in staat was.

Mijn broer zou hem vertellen dat ik de regels weer eens had overtreden. Of erger, dat ik mijn vader niet wilde zien.

Gefrustreerd draaide ik me op mijn zij. De titel van een kroonprins moest vast zwaar zijn. Ik kon gewoon niet geloven dat de Kyong waarmee ik was opgegroeid, was veranderd in een gemene zak. Misschien kwam dat omdat hij veel pijn had. Zo nu en dan ving ik een glimp op van rode, schrale plekken op Kyongs huid. Hij krabde aan die plekken tot er bloed van zijn vingers drupte. Vroeger had hij daar ook al last van, maar de laatste jaren werd het alsmaar erger. Het nieuws dat Kyong een huidaandoening had mocht niet naar buiten worden gelekt. Zelfs vader wist niet dat Kyong last had van de ziekte. Alleen ik en de koninklijke heler wisten ervan af.

‘Kwang?’ riep ik verveeld.

‘Hoogheid?’ Kwang klonk al net zo verveeld als ik was.

‘Welk uur is het?’

‘Bijna het uur van de haan, Hoogheid.’

Het lentefeest ging bijna beginnen. Geïrriteerd kwam ik overeind. Ik moest hier zien weg te komen. Als ik nog langer werd opgesloten, zou ik gek worden. Voorzichtig verliet ik het bed en sloop naar de deur, waar de wachters stonden. Zo plat mogelijk drukte ik me tegen het papier van de muur. Kwang en Kyong zouden me nooit vergeven voor wat ik op het punt stond te doen.

Ik zette een gemaakte paniekstem op en riep: ‘Kwang, wachters!’

Binnen twee seconden werden de deuren opengeschoven en rende Kwang de kamer in, gevolgd door de wachters en bedienden.

‘Hoogheid!’ riep Kwang. De paniek in zijn stem was niet gespeeld en terwijl hij richting mijn bed stormde, alsof ik daar op magische wijze onder was verdwenen, sloop ik achter de wachters en bedienden door de gang op.

Sorry, Kwang. Je bent de beste, maar ook een beetje naïef.

Op de gang passeerde ik bedienden, die te verbaasd waren om iets uit te brengen. Ze hadden het bevel gekregen van mijn broer om me binnen te houden, maar ik was ook een prins. Mijn woorden konden hen net zo goed de kop kosten als die van mijn broer.

Dus ik kon blijven rennen. Inmiddels hoorde ik achter me dat Kwang en de wachters doorhadden dat ik ze had misleid, maar ik was al te ver van ze verwijderd. Ze konden me niet meer inhalen.

Ik kon niet naar het lentefeest dat in de tuinen van het paleis werd gehouden, al had ik vader graag willen zien. Het risico om mijn broer tegen het lijf te lopen was te groot. Ik moest het dorp in. Morgen zou ik de consequenties aanvaarden, maar voor nu bleef ik rennen.

Mijn vrijheid tegemoet.

2

Haejoo

Rijstdorp

Nana had mijn bloemen opgehangen. Ze was speciaal voor mij op de tafels geklommen om de bloemwerken aan de gespannen visdraad te bevestigen. Ik had haar nog willen stoppen, maar ze had me weggewuifd en gezegd dat ze nooit meer zou eten als ik haar tegenhield. Een extreem dreigement, maar ik geloofde haar meteen. Soms had ik het idee dat Nana medelijden met me had, omdat ik als het zwarte schaap van de familie werd gezien. Mij maakte het niet zoveel uit en ik had graag gewild dat het Nana ook niets deed, maar ik kon mijn oma’s gevoelens niet bepalen.

‘Gelukkig wordt hij beschut door de rest van de bloemen en de lampions,’ zei Hwayoung, die naast me was komen staan in de mooiste jurk die ze bezat. Hij was gemaakt van donkerblauw zijde. Om haar middel droeg ze een brede, witte lap stof, die op haar rug uitliep tot een strik. De zijkant van de jurk was bedekt met witte, geborduurde bloemen en in haar glanzende haar, dat bij elkaar was gedraaid in een krans, zaten ook allemaal kleine bloemetjes. Hwayoung had zich speciaal gekleed als een bloem voor het lentefeest.

Ik daarentegen droeg een simpele, rode jurk. Er zaten geen extra borduursels op en in mijn gevlochten haar waren ook geen bloemen aanwezig. Alle mooie dingen gingen naar Hwayoung en ik moest het doen met wat Nana en moeder voor me konden maken. Niet dat ik klaagde. Ik vond het niet eng om deze jurk vies te maken. Want ik ging echt niet op mijn kont blijven zitten de hele avond. Ik moest het feest zien.

Het lentefeest was een feest dat door heel het land werd gevierd. Het werd gehouden op de eerste dag van het lenteseizoen. Inwoners van Joseon offerden bloemen en eten aan de Goden die voor de lente zorgden, in de hoop dat de oogst dat seizoen zou slagen en dat we geen natuurrampen op ons dak kregen geworpen. Naast de offers die we brachten, vierden we het feest ook met traditionele muziek. Mijn moeder en Hwayoung waren de beste muzikanten uit ons gezin. Moeder bespeelde de kayagum, een houten plank met twaalf snaren. Hwayoung was een meesteres in het bespelen van de ajaeng, een strijkinstrument waarvan de snaren waren gemaakt van gedraaid zijde.

Ik was goed in dansen en in het klappen van mijn handen. Toen mijn vader nog leefde, dansten we altijd samen terwijl moeder en Hwayoung voor ons muziek maakten. Dat waren mooie en zorgeloze tijden.

‘De Geleerden van Xian zijn vandaag aanwezig,’ klonk mijn moeders stem plotseling achter ons. Hwayoung en ik draaiden ons tegelijkertijd om. ‘Probeer een praatje met ze te maken.’

Ze had het tegen Hwayoung. Niet tegen mij.

‘Uiteraard,’ zei Hwayoung met een oprechte lach op haar gezicht. Aan haar glanzende ogen te zien, stond ze te stuiteren om een knappe Geleerde aan de haak te slaan.

Moeder richtte zich toen tot mij en perste er een wrange glimlach uit. ‘Probeer geen problemen te veroorzaken, Haejoo,’ zei ze. Daarna liep ze naar Nana en liet ze ons aan ons lot over.

‘Ga je mee?’ vroeg Hwayoung. Ze pakte me al bij mijn hand en trok me mee naar voren.

We passeerden lange, houten tafels met eten, drinken en vers geplukt fruit in grote rieten manden. Ik zag hier en daar gerechten staan die van moeder kwamen, maar veel eten kwam bij de koning vandaan. Als geschenk aan zijn inwoners. Mijn maag begon te rommelen bij het aanzicht van al dat eten. Helaas gaf Hwayoung mij geen kans om iets van de tafel te pakken. Ze trok me verder mee de menigte in en had maar één doel voor ogen: praten met een knappe Geleerde.

Geleerden waren mannen die strenge examens hadden afgelegd. Omdat ze hadden gestudeerd en daardoor aanzien hadden verworven, beschikten ze over geld en macht. Ze dienden de koning als dat nodig was en waren het goede voorbeeld voor de medemens. Kalm, wijs en rechtvaardig.

Trouwen met een Geleerde was de droom van ieder meisje.

Halverwege onze weg naar de groep Geleerden werd Hwayoung gedwongen mijn hand los te laten, omdat een groepje kinderen tussen ons door kwam rennen. Ik werd meegesleurd door de oudste van de groep en verloor mijn zus uit het oog. Hwayoung nam niet de moeite zich om te draaien. Ze leek niet eens te merken dat ik weg was.

‘Waar heb jij uitgehangen?’ klonk plotseling een bekende stem.

‘Jiwoo!’ riep ik opgewekt. Ik kneep even in haar hand als begroeting, waarna Jiwoo zich losmaakte van de groep en me met haar meetrok naar de rand van de menigte.

‘Je ziet er mooi uit. Is dat een nieuwe jurk?’ vroeg ze met fonkelende ogen. Jiwoo werkte voor de minister van Belasting, die bij ons in het dorp een groot stuk grond bezat. Ik kende haar al een paar jaar. Ze had eerst bij onze familie op de rijstvelden gewerkt. Jiwoo beweerde dat haar baan bij de minister van Belasting beter was voor haar en haar toekomst, maar nu ik de blauwe plekken op haar kaak en armen zag, trok ik haar woorden in twijfel.

‘Oude jurk,’ informeerde ik haar met een glimlach. Ik wilde niet praten over de blauwe plekken op haar lichaam. ‘Hoef je niet te werken?’

‘De minister heeft ons vrijgegeven. Hij is zo gul, Haejoo. Als je niet meer bij je moeder op de rijstvelden wilt werken, raad ik je echt aan om een baan bij de minister in overweging te nemen.’ Ze straalde helemaal. Volgens mij geloofde ze echt wat ze zei. Mijn moeder praatte nooit zo warmhartig over de minister. Volgens haar beledigde hij dorpelingen op straat en vernederde hij ze. Wederom besloot ik mijn mond te houden. Ik wilde een leuke avond hebben en ik wilde dat Jiwoo vanavond even niet aan werk hoefde te denken.

De lampionnen die naast de bloemwerken aan de visdraad hingen, werden langzaam een voor een opgelicht. De muziek veranderde en er verscheen een grote, gestoffeerde draak onderaan de heuvel, die danste op de maat van de trommels.

Een dorpsdraak. Mijn favoriete onderdeel van het lentefeest en dat wist Jiwoo. Ik keek haar smekend aan, maar ze wist allang waar ik op doelde.

‘Je wilt naar de draak, of niet?’

En voor ze het wist, waren we al aan het rennen, de heuvel af. Op weg naar de grote, dansende draak.

Daesung

Rijstdorp

Ik had het fout. Ik had het wel vaker fout gehad in de vijftien jaar dat ik leefde, maar deze keer had ik het echt héél fout. De wachters bevonden zich op nog geen tien meter afstand van me. Daar had ik niet op gerekend. Ik had verwacht dat ze me eerst zouden zoeken bij het lentefeest in het paleis. Kwang was slim. Hij kende me inmiddels te goed.

Voor mijn gevoel was ik al uren aan het rennen, maar aan de stand van de ondergaande zon te zien, was ik nog niet zo lang onderweg. In de verte zag ik een dorp verschijnen. Het dorp waar de minister van Belasting woonde en waar ze rijst oogsten. Iets verder naar het oosten lag het vissersdorp, dicht tegen de rivier aan, die uitliep in de zee. Mijn keuze was snel gemaakt. Vis vond ik stinken, dus koos ik voor het dorp van de rijst.

Ik kronkelde tussen bomen door en sprong over een hek. Ik was kleiner en leniger dan de wachters. Bovendien was ik niet uitgerust met wapens en pantsers, waardoor ik sneller was dan zij. Eindelijk bereikte ik het dorp. De eerste huizen begroetten me alsof ik een oude, verloren vriend van ze was. Althans, zo voelde het. De huizen gaven me beschutting en verstopplekken.

Toen ik twee huizen passeerde, sloeg ik een hoek om en drukte me tegen de muur, tussen de twee huizen in. Mijn verstopplek werd gehuld in een donkere schaduw. Ik was onzichtbaar.

Niet veel later renden de wachters voorbij. Ik hoorde de commandant schreeuwen dat ze moesten opsplitsen. Ik wist dat de wachters me geen haar op mijn hoofd zouden krenken, maar het was niet fijn om opgejaagd te worden. Al helemaal niet als je niets verkeerd had gedaan en je werd verbannen van je favoriete feest.

Ik gaf mezelf de tijd om tot rust te komen en mijn ademhaling onder controle te krijgen, maar ik hield het zandpad tussen de huizen door goed in de gaten. Dorpelingen liepen voorbij zonder mij op te merken. Ze droegen goedkope gewaden die de sfeer van het lentefeest uitstraalden. De kleuren groen, rood en oranje doemden op in verschillende tinten. Een paar mensen droegen manden met eten en hun kinderen hielden kleine, zelfgemaakte windmolens vast.

In de verte waren trommels te horen die een bekende melodie voor de feestgangers speelden. Het lied van de draak. Dat betekende dat de drakendans aan de gang was. Dat was mijn favoriete onderdeel van het lentefeest. Ik verwachtte dat de draak in dit dorp niet groter of indrukwekkender zou zijn dan de draak in het paleis, maar het bleef een draak.

Ik nam de gok om mijn verstopplek te verlaten en liep langzaam tussen de huizen door op het geluid van de trommels af. Terwijl ik dat deed, trok ik de koninklijke hoofdband van mijn kruin en knoopte die om mijn pols. Mijn broek rolde ik op tot net onder mijn knieën en mijn gewaad vouwde ik dubbel. Ik bond hem om mijn rug, als een soort jas. De wachters zouden me zo nog steeds herkennen, vooral omdat de kwaliteit van mijn kleding veel beter was dan die van de dorpelingen. Maar het zou hen in ieder geval meer tijd kosten om me te vinden op deze manier.

Een groepje jongens en meisjes van mijn leeftijd rende voorbij. Een van hen draaide zich om, alsof hij in de gaten had dat ik niet uit dit dorp kwam. Hij lachte naar me en gebaarde dat ik mee moest komen. Misschien viel ik inderdaad minder op als ik me bij het groepje aansloot.

‘Je bent niet van hier, of wel?’ vroeg de jongen die zich naar me had omgedraaid. Hij had een zongebruinde huid en vermoeide ogen.

‘Klopt,’ gaf ik toe terwijl ik hem probeerde bij te houden. Voordat ik het wist, was ik op de plek waar het lentefeest werd gevierd. De groep splitste op en begon... Ze begonnen dorpelingen te beroven!

‘Er zijn paleiswachters hier,’ liet ik de jongen weten, die zijn handen al snel vol had met koperen munten.

De jongen keek verschrikt naar me op en liet daarna zijn ogen over de menigte glijden. ‘Dat is vreemd,’ zei hij verward.

Plotseling zag ik twee wachters achter hem verschijnen. Ze keken zoekend om zich heen en net toen ik dacht veilig te kunnen ontkomen door achter de jongen te schuilen, draaiden ze zich om en vonden hun ogen de mijne.

‘Hoogheid!’ brulde er eentje.

Maar ik was al weg.

De menigte raakte een beetje in paniek bij het horen van mijn titel, maar ze wisten niet dat ik het was naar wie de wachters op zoek waren. Ik was te snel, alweer. Ik rende en rende en botste bijna op tegen de enorme draak die nog steeds vrolijk aan het dansen was. Ik knipperde met mijn ogen en probeerde snel mijn balans te herstellen, maar dat ging nogal lastig als er een draak tegen je stond aan te walsen. Door mijn eigen onhandigheid ging ik op iemands voet staan.

‘Au!’ klonk een hoog stemmetje.

Ik draaide me om en trok snel mijn voet terug. Het was een meisje, niet veel jonger dan ik. Haar rode jurk was iets te groot voor haar lichaam en er ontsnapten een paar haarplukken uit haar vlecht.

‘Alles oké, Haejoo?’ vroeg het meisje dat naast haar stond. Zij zag eruit alsof ze iedere dag werd afgemat.

Het meisje – Haejoo – knikte kort naar haar vriendin en richtte toen haar blik op mij. Haar ogen leken vuur te spuwen. ‘Zeggen we geen sorry?’

‘Haejoo...’ probeerde het andere meisje haar te kalmeren. ‘Hij ziet er niet uit als een slaaf. Aan zijn kleding te zien, is hij van rijke afkomst.’

Ik zweeg. Wanhopig zocht ik naar een uitweg. Waarom probeerde ik de hele avond al te ontsnappen? Ik wilde van het feest genieten, verdomme. Het meisje bleef maar tegen me ratelen over manieren en excuses en ze begon zelfs met haar handen voor mijn gezicht te zwaaien, omdat ik haar geen antwoord gaf. Ik had andere dingen aan mijn hoofd. De groep wachters die op me af kwamen lopen, bijvoorbeeld.

Ik trok het meisje en haar vriendin tussen de kronkelende draak en duwde ons onder het kostuum. De persoon die achter ons in het kostuum stond keek ons even vreemd aan, maar ging gewoon door met dansen, alsof het hem niets kon schelen. De twee meisjes daarentegen begonnen wild op me in te slaan.

‘Ben je helemaal gek geworden?’ snauwde het meisje dat Haejoo heette.

‘Sst,’ siste ik terug. Ik drukte mijn wijsvinger tegen mijn lippen en gluurde onder het kostuum van de draak. De wachters waren dichtbij. Toen ik weer overeind kwam, werd ik bijna omver gebutst door de danser achter ons. Wij konden dan wel mooi het kostuum zijn binnengedrongen, de draak danste gewoon verder. Ik moest snelle en kleine pasjes zetten om niet te vallen.

‘Haejoo, laten we gaan,’ riep het andere meisje boven het lawaai uit.

Haejoo had geen tijd om te antwoorden. Ze verloor haar evenwicht door de bewegingen van de draak. Ze kon mij nog net bij mijn gewaad pakken voordat ze viel. Ik viel met haar mee, maar ik trok het andere meisje ook mee. We vielen met z’n drieën uit de dansende draak, recht in een grote modderplas.

Ik landde op mijn buik. Toen ik mijn gezicht optilde, spuugde ik bruine drab uit op de schoenen van een wachter.

Fantastisch.

‘Hoogheid,’ zei de wachter formeel. Hij liet zijn blik over de twee meisjes glijden. ‘Heeft u zich bezeerd?’

Ik kreunde en deed geen moeite om op te staan. Ik hoopte dat hij me liet liggen.

Natuurlijk liet hij me niet liggen. Hij greep me onder mijn oksels en tilde me verontschuldigend overeind. Ik deed geen moeite om mee te werken. Mijn hele avond was verpest.

‘Wat doen we met die meisjes?’ vroeg een andere wachter. ‘Hebben ze u lastiggevallen, Hoogheid?’

Ja, ze hebben mijn avond verpest. Ze hebben ervoor gezorgd dat ik ben gepakt. ‘Nee.’

‘Dan gaan we,’ besloot de wachter die mij vasthield.

‘Je bent een prins?’ klonk plotseling de stem van Haejoo. Ik kneep mijn ogen dicht en wenste vurig dat ze haar mond hield, voordat ze alles erger maakte. ‘Dan vind ik het nog onbeschofter dat je niet eens je excuses hebt aangeboden!’

‘Haejoo!’ waarschuwde haar vriendin. Terecht.

Ik keek het meisje hoofdschuddend aan.

‘Hoe durf je op die toon tegen de prins van Joseon te spreken, schoft?’ snauwde de andere wachter. Hij trok zijn zwaard en richtte hem op Haejoo. ‘Wie denk je wel niet dat je bent?’

Het viel me op dat de dorpelingen om ons heen het feestvieren hadden gestaakt. Het was doodstil en ik voelde honderden ogen in mijn nek branden.

‘Neem haar mee,’ zei de wachter die mij vasthield tegen de andere. Inmiddels liepen de andere wachters ook onze kant op. ‘Ze kan zich in het paleis verontschuldigen. Hoe langer we weg zijn, hoe kwader de kroonprins zal zijn.’

‘Dat kost alleen maar moeite,’ probeerde ik de wachters te overtuigen. ‘Ze was alleen maar onhandig. Het was maar een struikeling en toen...’

‘Het was haar schuld dat u bent gestruikeld, Hoogheid?’

‘Eh...’

Er kwamen twee vrouwen en een jong meisje de cirkel ingestapt. Ze keken met waterige ogen naar Haejoo. Familie, nam ik aan. Verstandig als ze waren, hielden ze hun mond. Dorpelingen wisten wanneer ze hun mond moesten houden als er koninklijke zaken in het spel waren. Helaas had Haejoo dat nieuwtje niet meegekregen.

‘We gaan,’ hakte een wachter de knoop door. ‘Zorg dat de prins heelhuids thuiskomt en neem de meisjes mee.’

Tot zover mijn feestelijke avond.

3

Haejoo

Koninklijk Paleis

Domme, domme ik. Op momenten zoals deze snapte ik wel waarom mijn moeder meer trots was op Hwayoung dan op mij.

Mijn moeder. Ze had zoveel verdriet op haar gezicht gehad, toen ze zag dat ik werd meegenomen. En Nana was omgevallen als Hwayoung haar niet had vastgehouden. Hwayoung... De teleurstelling in haar ogen was al even pijnlijk.

Ik kneep Jiwoo bijna fijn onderweg naar het paleis. Onze polsen waren vastgebonden en we liepen tussen de wachters in. Ze snauwden soms dat we te traag waren. Ik had spijt van mijn stommiteit. Wat bezielde me? Hoe had ik moeten weten dat die onhandige jongen een prins was? Oké, uiteindelijk wist ik het en ging ik alsnog gewoon door. Ik kan slecht tegen onrechtvaardigheid. Er zijn grenzen. Ik voelde me vooral schuldig tegenover Jiwoo. Zij kon hier niks aan doen.

De prins liep voor ons tussen twee wachters in. Hij draaide zich tijdens de wandeling maar één keer naar me om. Gewoon om te checken of ik er nog wel was, gokte ik. Hij had steil, zwart haar dat niet langer was dan zijn nek. Zijn huid leek op porselein, het gevolg van een luxeleven dat alleen de adel genoot. Hij was lang en slungelig. Veel ouder dan ik kon hij niet zijn. Ik vroeg me af waarom de wachters hem hadden gezocht.

Het was geen lange wandeling naar het paleis, maar het was donker en het licht van de fakkels die de wachters droegen, was soms niet genoeg om te kunnen zien waar je liep. Zo was ik al twee keer gestruikeld. Vallen met vastgebonden polsen was niet fijn.

Jiwoo begon tegen het einde van de wandeling te klappertanden. Ze droeg ook maar een dun gewaad, dat nog steeds nat was van de modder. Ik hoopte dat ze niet ziek werd. Dat zou de minister van Belasting haar nooit vergeven.

Na een tijdje gelopen te hebben, zag ik in de verte de wachttorens van het paleis opdoemen, verlicht door een twintigtal fakkels. Ik had ze een paar keer eerder gezien, maar nog nooit van zo dichtbij. Het was verboden voor simpele dorpelingen en werkers om zonder uitnodiging bij de paleismuren te komen, maar nu kon ik het paleis in al zijn glorie aanschouwen. Boven op de torens stonden wachters, die de deuren voor ons openden naarmate we dichterbij kwamen. Toen waren we binnen.

Of toch niet? We liepen over een meterslang zandpad dat uitkwam bij nog een poort. Er stonden perfect gegroeide bloesembomen naast het pad, waarvan de bladeren naar beneden dwarrelden. De muren om ons heen waren hoog. De pannen op de muren waren smaragdgroen met versiersels van bladgoud.

Uiteindelijk kwamen we aan bij de tweede poort. Ook die werd bewaakt door wachters. Net toen ik dacht dat we er waren, was er nog een zandpad.

‘Leuk optrekje,’ mompelde ik tegen Jiwoo.

Jiwoo gaf geen reactie. Ze bibberde alleen maar. Ik weet niet of dat kwam door de kou of omdat ze bang was, maar ik gokte op dat laatste.

In de verte was hetzelfde soort tromgeroffel te horen als bij ons in het dorp. Het hoofdgebouw van het paleis kwam in zicht en daarachter flakkerde licht. In dat licht dansten schaduwen. Vuurvonkjes rezen metershoog boven de pagodedaken uit.

De wachters brachten ons naar binnen. De deuren gingen dicht en toen was het muisstil. Fakkels aan de wanden van de zaal verlichtten de ruimte. Jiwoo en ik werden gedwongen op onze knieën te zitten, terwijl de prins mocht blijven staan. Hij stond voor ons met zijn gezicht recht vooruit. Ik probeerde om hem heen te kijken, maar de wachter duwde me terug op mijn plek.

Niet veel later werden de deuren achter ons weer geopend. Voetstappen weerklonken door de zaal en bij iedere stap kraakte het hout. In mijn ooghoeken zag ik een donkerblauw gewaad met zilveren stiksels. Toen de persoon eenmaal voorbijgelopen was, hield ik mijn adem in.

Baek Kyong, de kroonprins van Joseon.

Hij zag er niet blij uit.

‘Ik had het kunnen weten,’ was het eerste wat de kroonprins zei. Hij klonk verveeld, alsof hij dit gesprek al vaker had gevoerd. Hij kwam voor zijn jongere broer tot stilstand en keek hoofdschuddend op hem neer. Ze leken als twee druppels water op elkaar, alleen was Kyong groter en volwassen. Ik schatte hem begin twintig. De kroonprins had een ringbaard en zijn ogen stonden killer dan die van zijn jongere broer. Zijn blik gleed naar mij en ik sloeg snel mijn ogen neer.

‘Je kan me niet opsluiten,’ zei de jongere prins. Hij klonk al net zo verveeld als zijn broer. ‘Vader keurt dat echt niet goed.’

‘Vader heeft het al goedgekeurd,’ snauwde Kyong.

Ik wist niet eens dat de kroonprins een broertje had. Ik wist dat zijn vader Baek Jum heette en zijn moeder was koningin Baek Soomin. Maar er was nog nooit over een tweede prins gesproken.

‘Ik ben hier zo klaar mee,’ verzuchtte de jongere prins. Hij wilde zich omdraaien, maar zijn broer zette een stap naar voren om hem de weg te versperren.

‘Als ik straks koning ben, tolereer ik dit soort gedrag niet langer. Je hebt geluk dat vader nog leeft en jij zijn favorietje bent.’ Hij spuugde het woord bijna uit, waarna hij hevig aan zijn eigen nek begon te krabben. Het leek alsof hij ergens last van had.

‘Rode vlekken,’ fluisterde Jiwoo in mijn richting en ik knikte. De kroonprins liet zijn hand weer langs zijn lichaam hangen, waardoor ik de plek kon zien waar hij had gekrast. Een grote, rode en schrale vlek. Toen ik beter keek, zag ik dat meer van die plekken zijn huid bedekten.

De kroonprins had door dat ik staarde, maar ik was te langzaam in het afwenden van mijn blik. ‘Wie zijn deze meisjes?’ wilde hij weten.

‘Twee slaven uit het rijstdorp, Hoogheid,’ zei de wachter naast mij. ‘Ze vielen de prins lastig.’ Ik wilde hem maar al te graag duidelijk maken dat ik het woord “slaaf” niet leuk vond om te horen, maar ik hield wijselijk mijn mond.

‘En wat gaf jullie het recht?’ vroeg de kroonprins.

Ik dacht eerst dat de grond begon te trillen, maar ik kwam er al snel achter dat ik dat zelf was. ‘H...Hoogheid...’ stamelde ik. Mijn stem stierf weg. Dit was allemaal mijn schuld. Arme Jiwoo.

‘Ze hebben me niet lastiggevallen,’ zei de jongere prins plotseling. ‘Ze waren gewoon op de verkeerde plek toen de wachters me vonden.’

‘Dat mag dan wel zo zijn,’ zei Kyong grijnzend, ‘maar ze weten nu dat vader ziek is. Dat hebben ze net gehoord.’

‘We hebben niks gehoord, Hoogheid,’ riep Jiwoo in paniek. ‘We beloven dit nooit aan iemand te vertellen.’ De wachter gaf haar een trap in haar rug. Jiwoo viel brullend voorover.

‘Wie gaf jou het recht om tegen de kroonprins van Joseon te spreken?’ siste de wachter.

‘Vermoord de slavenmeisjes,’ besloot Kyong. ‘Het is misschien goed voor mijn broertje als hij ziet wat de consequenties zijn van zijn ongehoorzaamheid.’

De jongere prins begon te vloeken en smeekte zijn broer om ons met rust te laten. Ik hoorde het niet. Wat er gebeurde, ging als een waas aan mijn ogen voorbij. Ik voelde hoe ik bij de kraag van mijn modderige jurk werd gegrepen en overeind werd getrokken. Jiwoo overkwam hetzelfde. De wachters sleepten ons al in de richting van de opengaande deur. De lemmeten van hun zwaarden glommen in het maanlicht.

Wanhopig keek ik om me heen, maar het enige wat ik zag was hoe de kroonprins weer begon te krabben aan de rode plekken op zijn lichaam. En toen wist ik het. ‘Hoogheid!’ brulde ik hysterisch. ‘Ik kan u helpen!’ De wachters stopten echter niet met lopen. ‘Met de jeuk, bedoel ik!’

‘Stop!’ riep Kyong onmiddellijk na het horen van mijn woorden. Hij wachtte niet tot de wachters mij naar hem toe brachten, maar liep zelf met grote passen op me af. ‘Hoe weet jij van mijn aandoening?’ Hij ontblootte zijn tanden. ‘Wie heeft je dat...’ Kyong staakte zijn zin, rechtte zijn rug en gaf de wachters het bevel om mij en Jiwoo los te laten. De wachters deden wat hij hen opdroeg en vertrokken toen door de deur. Alleen de kroonprins, de jongere prins, Jiwoo en ik stonden nog in de zaal.

‘Ik herken de symptomen,’ gaf ik zachtjes toe. Dat was niet gelogen. Mijn vader had dezelfde huidaandoening gehad. Schrale, rode plekken hadden zijn hele lichaam bedekt. Hij probeerde ze vochtig te houden, maar dat gaf geen resultaat. Nana had een dikke zalf voor hem gemaakt, dat leek te helpen. Zolang hij de plekken vettig hield en genoeg rust nam, trokken ze langzaam weg. Hoewel ze nooit voor altijd wegbleven.

‘Liegen tegen een kroonprins is dodelijk,’ waarschuwde Kyong.

‘Ik lieg niet. Dat zweer ik.’

Jiwoo stond naast me, nog steeds te trillen als een rietje. Op haar wangen hadden haar tranen een spoor getrokken in de opgedroogde modder.

De jongere prins kwam nieuwsgierig naast zijn broer staan en keek van hem naar mij en weer terug. ‘Je kunt mijn broer helpen?’

Ik knikte vastberaden.

Daesung

Koninklijk Paleis

Dit meisje genaamd Haejoo was of ontzettend slim of ontzettend dom. Het was een grote gok van haar om Kyongs huidaandoening te benoemen. Het had erger kunnen aflopen. Kyong kennende was hij erg onzeker over de rode plekken. Als dit meisje een oplossing kon bieden die de koninklijke heler nog niet had gevonden, zou Haejoo rijkelijk worden beloond.

We waren verplaatst naar het gebouw achter de troonzaal. Daar had Phong, de koninklijke heler, zijn eigen kleine zaaltje en slaapplek. Kyong beval de wachters om het vriendinnetje van Haejoo buiten te houden. Ze had hier volgens hem niets mee te maken. Het meisje zag eruit alsof ze ieder moment kon omvallen.

Haejoo daarentegen moest Phong vertellen wat hij moest doen. Alleen de koninklijke heler mocht de kroonprins aanraken. Terwijl Kyong zich ontdeed van de bovenkant van zijn gewaad, hield ik het meisje in de gaten. Ze bibberde, maar minder erg dan haar vriendin. Ze hield haar kin in de lucht om zelfverzekerd over te komen. Ik had respect voor haar. Al helemaal toen ze geen vin verroerde toen Kyongs torso helemaal ontbloot was. Zelfs ik had moeite om niet naar adem te happen.

Zijn hele bovenlijf zat onder de rode vlekken. Sommige daarvan waren recentelijk nog opengekrast. Dat was te zien aan het opgedroogde bloed en de gezwollen, rode huid eromheen. Het was het akeligst wat ik in lange tijd had gezien.

‘Moet jij niet ergens anders zijn?’ snauwde Kyong in mijn richting, toen hij zag dat ik staarde.

‘Ik wil zeker weten dat je je belofte nakomt en de meisjes vrijlaat,’ snauwde ik terug. Dat was deels waar. Ik was namelijk ook gewoon nieuwsgierig. In jaren had ik mijn broer niet zo kwetsbaar gezien.

‘Mijn vader had dezelfde huidaandoening,’ begon Haejoo voorzichtig. Ze probeerde voorzichtige blikken te werpen op de torso van mijn broer, maar liep vuurrood aan en keerde zich toen tot mij. Haar glanzende ogen waren hazelnootbruin. Iets in mijn buik trok vreemd samen. ‘Hij krabde aan de plekken tot ze opengingen en het bloed naar buiten stroomde.’

‘Had?’ vroeg Kyong benauwd. ‘Is je vader eraan overleden?’

Haejoo schudde snel haar hoofd. ‘Nee, aan iets anders,’ slikte ze. ‘Ik weet dat mijn oma altijd vettige zalfjes maakte voor mijn vader om de huid te kalmeren. Vette zalf en veel rust doet wonderen.’

‘Onzin,’ mengde Phong zich in het gesprek. Hij streek met zijn vingers over zijn lange, grijze sik. ‘Wonden moet je vochtig houden en niet afdekken met vettige goedjes. Hoogheid, ik kan u vertellen dat dit een truc is. Geloof dit meisje niet.’

Kyong zweeg en leek na te denken. Toen zei hij: ‘Vertel Phong wat hij moet doen.’

‘Ik weiger uw lichaam te verminken,’ zei Phong vlug. ‘Het kost mij de kop als er iets met u gebeurt.’

‘Het gaat je sowieso de kop kosten als je niet in beweging komt.’

Even later stond Phong met tegenzin een vettig goedje te bereiden. Haejoo vertelde hem wat ze aan ingrediënten kon herinneren – bewerend dat ze haar oma soms had geholpen met het medicijn. Ze keek af en toe mee over Phongs schouder om te controleren of hij het wel goed deed. Iets wat Phong ontzettend op zijn zenuwen werkte. Ik betrapte mezelf erop dat ik het grappig vond.

Een tijdje later was het klaar. Phong keek neerbuigend naar zijn creatie en liep met tegenzin op Kyong af. ‘Hoogheid,’ zei hij nors en hij maakte een buiging. ‘Het medicijn.’

‘Gebruik het,’ beval Kyong, kil als altijd. ‘Ik heb geen idee hoe ik dit gebruik.’

Phong hapte naar adem en rechtte zijn rug. ‘Dat kan ik niet. Ik ben bang dat ik uw lichaam vermink.’

Kyong zag eruit alsof hij de kom met het medicijn het liefst in Phongs gezicht wilde smijten, maar hij bleef tot mijn verbazing kalm. Dit was een goed teken. Ik vond het een fijn idee dat hij zijn woede tot iemand anders richtte en niet tot mij.

‘Ik kan het doen,’ zei Haejoo aarzelend.

Mijn mond viel open van verbazing. Hoeveel lef droeg dit meisje met zich mee?

‘Hoe durf je dat zelfs maar voor te stellen?’ blafte Phong haar toe.

Kyong keek van de kom met zalf naar Haejoo en weer terug. ‘Laat het meisje me helpen.’

‘Hoogheid?’ Phongs gezicht straalde een en al verwarring uit. Het was komisch om te zien. Een dorpsmeisje dat won van een koninklijke heler.

Kyong zweeg en keek met waarschuwende ogen in Phongs richting. Uiteindelijk kwam Phong in beweging. Hij stapte op het meisje af, drukte ruw de kom in haar handen en maakte toen plaats voor haar.

Meteen kwam Haejoo in actie, alsof ze niet nog meer tijd wilde verspillen. Ze wist natuurlijk dat haar vriendin buiten in de kou stond te wachten. Geboeid keek ik toe hoe ze twee kinderlijke vingers in de kom liet glijden en een klodder zalf pakte, waarna ze haar hand naar Kyongs borstkas bracht. Toen aarzelde ze. Haar vingers met de klodder zalf hingen trillend in de lucht.

‘Ga je gang,’ zei Kyong dwingend. ‘Ik bijt niet.’

Nog niet.

Haejoo drukte zachtjes haar vingers tegen Kyongs huid. Mijn broer kromp ineen, maar leek zich vrijwel direct weer te ontspannen. Zijn schouders, die de hele tijd zo gespannen waren geweest, liet hij rustig zakken. Hij gooide zijn hoofd in zijn nek en zijn mond vormde een kleine o. Schijnbaar deed de zalf meteen zijn werk.

De concentratie was van Haejoo’s gezicht af te lezen. Rustig smeerde ze de zalf uit en gebruikte daarbij alleen de topjes van haar vingers. Ze graaide in de kom naar meer van het medicijn en bedekte ook de andere plekken. Ze ging extra voorzichtig over de wonden heen die het meest vers waren. Ze was zo geconcentreerd bezig met haar werk dat ze niet in de gaten had dat mijn broer nu met grote ogen op haar neerkeek.

Dat was vreemd om te zien. Dit was Kyong, de jongen die door de jaren heen langzaam was getransformeerd van een aardige, zorgzame broer naar een onuitstaanbare en misgunnende klootzak. Mijn broer die me het liefst voor altijd verborgen hield en het gelukkigst was als ik leed. Nu was hij anders. Hij was kwetsbaar en hij leek gebiologeerd te zijn door Haejoo. Het jonge meisje met de brutale mond uit het rijstdorp. De blik in Kyongs ogen was een onherkenbaar iets voor mij.

Phong leek dit ook in de gaten te hebben en schraapte zijn keel. Zowel Kyong en Haejoo leken uit een trance te ontwaken. Ze keken elkaar aan, waardoor Haejoo achteruit wilde stappen, maar Kyong greep haar pols.

‘Ga door. Het helpt.’

‘Ja, Hoogheid,’ knikte het meisje.

‘Wat is je naam?’

‘Song Haejoo, Hoogheid.’

Kyong wierp zijn blik op Phong. ‘Je dienst is over voor vandaag. Je mag de kamer verlaten.’

‘Maar, Hoogheid...’

‘Ga.’

Phong maakte een buiging en verdween door een deur achter de medicijnkast. Zijn voetstappen galmden nog na en toen hij de trap opliep, hoorden we het hout door de muren heen kraken. Niet veel later keerde mijn broer zich ook tot mij.

‘Breng het slavenmeisje dat buiten staat te wachten naar de vertrekken van de hofdames. Vraag of zij haar willen opfrissen en willen verwarmen. Daarna mag je gaan en staan waar je wilt. Je daden van vandaag zijn vergeven.’

Ik knipperde met mijn ogen. Dit was niets voor Kyong om te zeggen en het feit dat hij mij deze opdracht gaf en niet zijn hoofdbediende, betekende alleen maar dat hij me weg wilde hebben, dat hij alleen met Haejoo wilde zijn. Er moest een knop in zijn hoofd zijn omgegaan. Een knop om mij te vergeven, iets wat hij nooit zou hebben gedaan als dit meisje er niet was geweest.

Haejoo draaide zich even om en liet haar blik op mij rusten. Haar grote ogen keken me smekend aan, alsof ze wilde zeggen dat ik haar niet alleen moest laten. Helaas stond een bevel van de kroonprins boven dat van een bastaardprins.

Ik knikte kort naar mijn broer en verliet de kamer.

4

Haejoo

Rijstdorp

Jiwoo en ik werden terug naar het dorp begeleid door vier paleiswachters. Ik was thuis rond het uur van het varken. Nana en Hwayoung waren op me afgestormd met hun armen wijd gespreid. Ik had mijn best moeten doen om Hwayoung van me af te trekken. Mijn moeder had me alleen maar een schouderklopje gegeven, maar aan haar ogen kon ik zien dat ze had gehuild.

Jiwoo daarentegen werd begeleid naar het huis van de minister van Belasting. De wachters hadden beloofd aan de minister uit te leggen waar zijn slaaf was gebleven. Ze zouden hem ook vertellen dat hij Jiwoo niet mocht straffen voor haar afwezigheid en late terugkomst. De hofdames hadden Jiwoo in bad gestopt en een nieuwe jurk aangetrokken. De jurk bedekte merendeels haar blauwe plekken. Ik hoopte maar dat ze geen trauma’s overhield aan het lentefeest en het paleis. Dat zou ik mezelf nooit vergeven.