De Seizoensdief

Aysline McGrath

DE SEIZOENSDIEF

Fantasy

Verschijningsdatum: 24 april 2022

© 2022 Aysline McGrath

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Designs by Lotte

ISBN 9789464510911

NUR-code: 285

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

1. Vesper

De oude bruine kroeg was goedgevuld. De zweetgeur van hardwerkende mannen die heel de dag op het veld hadden staan rooien, kwam met een slag in mijn gezicht terecht. Hoewel de oogst de laatste tien jaar pover was door het slechte weer, gingen ze steeds opnieuw naar hun velden terug. Door de combinatie van hun zweet en de geur van schraal bier moest ik even op de binnenkant van mijn wang bijten om niet te kokhalzen. Het was donker binnen.  De olielampen die in het midden van de kleine tafels stonden, zorgden voor een speels schaduwspel op de muren. Maar andere lichtbronnen waren er niet. Als mijn ogen minder goed waren geweest, zou ik moeite hebben gehad om niet tegen iedereen aan te lopen. 

Niet voor de eerste keer in mijn leven vroeg ik me af wat ik hier deed. Het bier was meestal té warm, het eten niet te vreten en de mannen werden naarmate de avond vorderde handtastelijker. Maar het was de enige kroeg in dit dorp die zowel bier als eten serveerde. Hoewel ik het hier haatte, kende ik iedereen. De meesten wisten intussen wel dat ze hun handen thuis moesten houden sinds Levi drie maanden geleden zijn duim was kwijtgeraakt. Na twee waarschuwingen om van me af te blijven, had ik mijn geduld verloren en mijn wapen getrokken. Ik herinnerde me de uitdagende grijns die rond zijn lippen had gespeeld. Alsof hij dacht dat ik alleen maar loze bedreigingen uitte. Nog geen tien minuten later lag hij jankend en bloedend op de vloer. Iedereen had een stap bij me vandaan gezet, maar niemand bewoog om de krijsende Levi te helpen. Uiteindelijk was hij zonder hulp naar buiten gestrompeld en ik had hem sindsdien niet meer gezien. Niet in het café, niet in het dorp en niet op de velden. 

Ik worstelde me tussen de menigte in de richting van de bar en knikte naar Finn toen ik hem in de linkerhoek zag staan.  Met een snelle handbeweging naar mijn mond gebaarde ik dat ik eerst iets moest drinken. Hij knikte, het enige teken dat Finn gaf dat hij me gehoord had. Aandacht trekken was niets voor hem, daarom had hij de donkerste hoek uitgekozen om me te ontmoeten. Hij stond daar maar wat zenuwachtig te wezen. Zelfs van ver had ik het vermoeden dat hij naar angstzweet rook. Leek hij nog nerveuzer dan anders? Diep vanbinnen hoopte ik dat hij niets had bekokstoofd. Met Finn wist je nooit. 

Toen ik mezelf een weg naar de bar had geworsteld, leunde ik voorover en zwaaide naar de stevig gebouwde waard. Die was druk bezig bier over de toog te laten glijden, en de kroezen werden gretig in ontvangst genomen. Toen de waard me eindelijk in het vizier kreeg, trok hij een borstelige wenkbrauw op. 

‘Vesper,’ zei hij met een knik en tapte ondertussen een verse pint bier. ‘Ik herinner me dat je niet langer welkom bent sinds je die duim hebt afgesneden.’

Ik rolde met mijn ogen en negeerde zijn opmerking. De scherpe, zoete geur van de zelfgestookte whisky drong mijn neus binnen zodra Ed het in een troebel glas schonk. 

‘Bier,’ snauwde ik, gevolgd door een ongeduldig geklop op de toog. 

Ik had er meteen spijt van; het hout plakte en met opgetrokken neus onderzocht ik mijn handpalm. 

‘Wanneer heb je hier voor het laatst gepoetst, Ed? Het is hier smeriger dan anders.’

‘Ik serveer geen dieven,’ bromde hij, maar hij kwam toch mijn richting uit. 

Toen Ed voor me halt hield, boog ik nog iets meer voorover zodat ik hem beter kon aankijken. 

‘Ed,’ fluisterde ik, het venijn in mijn stem duidelijk hoorbaar, ‘als je me niet snel een pint bier geeft, vertel ik jouw vrouw waar je in de vroege uurtjes zit. Iedereen weet dat je niet de kroeg schoonmaakt wanneer de deuren sluiten.’

Hij keek me geschrokken aan en de grijns die rond mijn mond tevoorschijn kwam, maakte mijn uitdrukking ongetwijfeld venijniger. Ik wist goed genoeg dat Ed ’s nachts in de donkere steeg wat verderop te vinden was, waar hij zijn verdiende fooien uitgaf aan Wendy, die hem met veel plezier voor een paar minuten bezighield.

Het duurde geen drie tellen vooraleer er een kroes schuimend bier voor me stond. 

‘Weg jij,’ vloekte Ed. 

Hij riep me nog iets na, maar wat precies kon ik niet horen omdat ik al onderweg was naar Finn. Het kon me te weinig schelen om me nog eens naar de waard om te draaien. 

Ik merkte een vrije tafel op en liet me opgelucht op een stoel vallen. Ik zette de kroes aan mijn lippen, nam een grote slok en zuchtte. Het bier was niet fris, ook niet lekker, maar het was goed genoeg. Finn schoof aan; stil en nerveus. Ik leunde achterover, bekeek hem en schudde geïrriteerd mijn hoofd. 

‘Wat doen we hier? Je weet dat ik hier liever mijn gezicht niet vertoon,’ zei ik kort en ik liet het idee varen om de dagschotel te bestellen. Mijn honger was verdwenen zodra Ed lastig begon te doen over een pint. ‘Je hebt tot mijn bier op is, dan ben ik weg.’

Nieuwsgierige blikken en fluisteringen waarvan ze dachten dat ik ze niet kon horen trokken mijn aandacht. Het deed me niet veel, maar ik bleef liever niet langer dan nodig waar ik niet welkom was. Ik zette me zo op de stoel zodat ik alleen maar de muur achter Finn kon zien.

‘Het spijt me, Vesper,’ begon Finn, friemelend met zijn handen. 

Ergens in de verte klonk het gerommel van het onweer dat al een hele dag in de lucht hing. Ook Finn had het gehoord. Zijn nerveuze houding was niet nieuw; hij was als kind ook steeds bang. Hij zou intussen nochtans gewend moeten zijn aan de hevige bliksems en zware donders die over ons land bulderden. 

‘Ik weet dat je het hier haat, maar ik heb een nieuwe opdracht voor je.’

Ik knikte, nam een slok van mijn bier en instinctief gleed mijn linkerhand naar het heft van de dolk die rond mijn middel gebonden was. Schichtig flitsten Finns bruine ogen heen en weer. Een vluchtig handgebaar van hem zorgde ervoor dat ik meteen rechtop zat en op mijn hoede was. 

Een schaduw leek even achter Finn te bewegen en ik kneep mijn ogen tot spleetjes. Misschien was het mijn verbeelding? Een speling van het zachte licht van de olielampen? Mijn ogen verraadden me nooit, dus ik wist dat het geen waanvoorstelling was.

‘Ben je alleen?’

Mijn vingers omklemden het gegraveerde hout van de dolk. Finn keek me schuldig aan. Ik voelde zijn blik op mijn gezicht, maar ik was afgeleid door een donkere vlek achter hem. Weer een beweging, het zacht ruisen van katoen en een flits van wat een wapen kon zijn. 

Traag, bijna onmerkbaar, maar de beweging was er. 

‘Vesper, het spijt me,’ klaagde Finn, maar ik onderbrak hem, mijn blik recht op de zwarte schaduw gericht, die nu gebogen in de hoek leek te staan. 

‘Alleen lafaards verbergen zich in het duister,’ snauwde ik. 

Toen de schaduw zich omdraaide en het flikkerende kaarslicht over de vreemde zijn gelaat speelde, keken een paar donkere, bijna zwarte, ogen mij aan.  Meteen veerde ik recht. De dolk, die ik ondertussen uit de schede had getrokken, hield ik dicht bij me met de scherpe punt naar de vreemdeling gericht. De geur van gevet leder en hout kwam me tegemoet. Behoedzaam trok hij zijn mantel naar achteren zodat ik zijn gezicht kon zien. Inktzwarte stoppels decoreerden zijn scherpe gelaatstrekken, zijn al even zwarte haren waren naar achteren gebonden. Ik liet mijn blik over de rest van zijn lichaam gaan.  Hij was zwaar bewapend; een dolk aan de rechterkant in zijn riem, een zwaard in de schede aan de andere kant. Waarschijnlijk had hij, net als ik, ook nog een stiletto of twee verborgen in die lederen laarzen van hem.

Meteen werd ik defensief.

De vreemdeling zag er fit en sterk uit. Net zou oud als ik, of misschien iets ouder. Zijn leeftijd was moeilijk te schatten in het vale licht. Voor zover ik kon ruiken had hij niet gedronken. De lucht rondom onze tafel werd plots zwaar en leek te knisperen in mijn oren, alsof er iets rond de vreemdeling hing dat ik niet kon plaatsen. Nog niet. 

‘Vesper, ik ken hem. Hij is de opdrachtgever,’ fluisterde Finn. 

‘Ik ken hem níét. En ik heb je gezegd dat ik geen contact wil met de opdrachtgevers,’ zei ik nijdig. ‘Dat is jouw job. Die van mij is stelen en jij betaalt me als ik terug ben met de buit.’

Een glimlach verscheen op het gezicht van de vreemdeling, wat zijn donkere gelaat een stuk aantrekkelijker maakte door de kuiltjes in zijn wangen die tevoorschijn kwamen. Ik beet op mijn onderlip terwijl ik elke spier in mijn lichaam moest tegenhouden om niet uit te halen toen de man in het vage licht stapte. 