Onbereikbaar dichtbij

Nicole Schelling

ONBEREIKBAAR DICHTBIJ

Feelgood

Verschijningsdatum: 13 mei 2022

© 2022 Nicole Schelling

© 2022 Books and Butterflies

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

ISBN: 9789464510652

NUR-code: 340/343

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Books and Butterflies.

www.booksandbutterflies.be

Een imprint van uitgeverij Hamley Books

Playlist

Pillowtalk - Zayne

Sexy and I know it - LMFAO

Satisfaction - Benni Benassi

Pony - Ginuwine

Freak me - Another Level

No Diggity - Blackstreet

A thousand years - Christina Perri

––––––––

1

Oh nee, ik had hier echt geen zin in. Maar al toen ik het dacht, voelde ik me schuldig. Ik was blij dat het contact met Claire eindelijk weer was opgebloeid, na haar vijf jaar nauwelijks te hebben gezien.

Vroeger waren mijn nicht en ik twee handen op één buik, maar nadat mijn ouders en ik waren verhuisd, groeiden we langzaam uit elkaar en hadden we een eigen leven opgebouwd waarin de ander niet echt meer een rol speelde. Nu stond ik hier samen met zes andere meiden en het enige dat mij met hen verbond, was het neon roze, veel te korte jurkje dat we allemaal droegen. Claire droeg hetzelfde jurkje in het wit.

Over drie weken ging ze trouwen met Morris, maar ik had hem nog nooit gezien. Dat op zichzelf was al gênant, maar het feit dat Claires vriendinnen het non-stop hadden over hoe knap hij wel niet was, zorgde voor een nog grotere kloof tussen hen en mij.

Maar goed, ik was er nu en Claire had al zo'n duizend keer gezegd hoe leuk ze het vond dat ik deel uitmaakte van haar vrijgezellenfeest en wat kon er nu helemaal gebeuren tijdens één avond uitgaan?

Nou, die vraag beantwoordde zichzelf toen een stuiterende Pauline, Claires beste vriendin, verkondigde dat er vanavond een stripper zou komen en dat Claire van niets wist en dat ook zo moest blijven. Ze had ons om de beurt aangekeken alsof ze ons hoogstpersoonlijk zou ombrengen als de bruid erachter zou komen.

Nu stonden we dus voor de striptent, al begreep ik niet helemaal hoe het werkte, aangezien het eruitzag als een doodnormale club en de mensen om ons heen in de rij wel heel divers waren. Het had in ieder geval niets weg van een tent waar mannelijke strippers uit de kleren gingen. Begrijp me niet verkeerd, ik vond het absoluut niet erg om naar mooie mannen te kijken, maar ik knapte echt af op mannen die van die vrouwelijke bewegingen maakten en veel losser met hun heupen konden bewegen dan ik. En daarbij hield ik al helemaal niet van die glimmende, opgepompte spieren waarmee ze dan zo overduidelijk pronkten. Ik was duidelijk de enige van ons clubje die er zo over dacht, aangezien de rest om me heen begon te stuiteren en hoge gilletjes lieten horen.

We stonden voor de gesloten deuren te wachten totdat we eindelijk naar binnen mochten. Ook al had een van de vriendinnen van Claire gereserveerd, toch stonden we hier al tien minuten te verkleumen in de buitenlucht.

Eindelijk gingen de deuren open en een zwaar basgeluid bereikte mijn oren. Het klonk eerder alsof we naar een hardcore feestje gingen en ik fronste mijn wenkbrauwen.

Ik stootte Lindsay aan, die naast me stond.

‘Draaien ze in een stripclub normaal gesproken geen andere muziek?’

De slanke blondine boog haar hoofd naar me toe alsof ze me een geheimpje ging verklappen.

‘Dit is geen stripclub, gekkie. Pauline heeft alleen maar een stripper ingehuurd die Claire vanavond een exclusieve lapdance gaat geven.’ Ze giechelde als een klein meisje om haar eigen woorden.

Mijn nicht kennende zou ze op het punt staan de avond van haar leven te beleven. Ze stond altijd graag in de belangstelling. Als iemand ooit zoiets voor mij zou regelen op mijn vrijgezellenfeest, zou diegene onverbiddelijk van de gastenlijst van mijn bruiloft geschrapt worden.

Ik verwelkomde de warmte toen we eindelijk binnen stonden en dankzij de blacklights die her en der ophingen, vielen we behoorlijk op in onze neon jurkjes. Sowieso leek het voor mannen een vrijbrief te zijn om schunnige opmerkingen te maken tegen vrouwen die een vrijgezellenfeest hielden. Afgaande op de lengte van onze rokjes, had Pauline dat nog eens extra benadrukt.

De club was redelijk groot en een podium in het midden domineerde de dansvloer, die langzaam vol druppelde. We liepen in de richting van de bar en zaten niet veel later met een zoet ruikende cocktail in onze handen rond een tafeltje aan de rand van de dansvloer. Het werd al snel zo druk dat we elkaar niet meer goed konden verstaan en toen Claire opstond om te gaan dansen, volgden we haar de dansvloer op.

Ik moest toegeven dat het leuk was en na mijn tweede cocktail was het zelfs zo gezellig dat ik samen met de andere meiden los durfde te gaan. Ik werd moeiteloos in hun vriendengroep opgenomen en toen Claire haar armen om mijn hals sloeg, had ik op dat moment nergens anders willen zijn.

We waren net als een stelletje malloten de Macarena aan het dansen, toen ineens sirenes klonken.

‘Dit is de politie. Blijf allemaal stilstaan,’ klonk er keihard door een megafoon. Het kwam van de ingang en ik ging op mijn tenen staan om te zien wat er aan de hand was. Er ontstond commotie en overal om me heen hoorde ik opgewonden vrouwenstemmen.

Wat was dit nu weer?

Lindsay, die weer naast me stond, giechelde opgetogen.

‘Nu gaan we het krijgen,’ schreeuwde ze in mijn oor. Toen ik haar niet begrijpend aankeek, grijnsde ze samenzweerderig. Ah, er ging een lampje branden! Iets vertelde me dat dit geen echte politie was...

Er werd een felle spot op ons gericht en Claire slaakte een gilletje. Ze pakte mijn hand vast.

‘Wat is er aan de hand, Vic?’ Zij was nog steeds de enige die me nooit Vicky noemde, maar altijd Vic.

Voordat ik een antwoord had verzonnen, weken de mensen voor ons uiteen om ruimte te maken voor de politieagent die op ons af kwam lopen. Hij bleef voor ons staan en keek Claire vanonder zijn politiepet aan. Jezus, dit leek precies die scène uit die film met Jim Bakkum, Onze jongens. Wat een vreselijke film had ik dat gevonden en ik moest mezelf beheersen om mijn gezicht in de plooi te houden.

‘Mevrouw Waterman? Wilt u even met mij meekomen?’

Die arme Claire verstarde en kneep in mijn hand.

‘Waarom?’ stamelde ze zacht. ‘Hoe weet u mijn naam?´  

‘Ga nou maar mee, Claire,’ spoorde ik haar aan. Ik duwde haar zachtjes naar voren. De agent pakte haar hand en trok haar, zonder nog iets te zeggen, achter zich aan in de richting van het podium.

Op dat moment klonk Pony van Ginuwine door de speakers en een orkest van gillende vrouwen brak los. Claire draaide zich met een ruk om en schreeuwde: ‘O mijn god! Volgens mij is dit geen echte politieagent!’

Ik barstte in lachen uit.

Er werd een stoel op het podium gezet waar Claire op moest gaan zitten. Wij drongen naar voren om het van dichtbij te kunnen zien. Er kwam een andere agent het podium op, maar deze had een zwart masker voor zijn mond en zijn politiepet ver over zijn ogen getrokken. Er was niets van zijn gezicht te zien.

Claire trappelde opgewonden met haar voeten op de grond. Ze vond dit fantastisch. Nou, zij liever dan ik, maar toch verdween de brede glimlach niet van mijn gezicht. De ‘agent’ ging achter Claire staan en legde zijn handen op haar schouders. Het publiek gilde het uit. Typische strippersmuziek, die zo ontzettend fout klonk, schalde door de boxen. Claire liet zich gewillig betasten door de stripper en even vroeg ik me af wat haar verloofde daarvan zou vinden.

Even later werden er door de andere agent, die even uit beeld was verdwenen, nog meer stoelen op het podium gezet. Zes stoelen om precies te zijn.

Op dat moment had het me moeten dagen dat dat pas echt foute boel was, maar ik liet me te veel meeslepen door de opgewonden sfeer die nu overal om me heen hing.

Pas toen de agent recht voor ons stond en met luide stem zei: ‘Meekomen, dames’, had ik het door. Shit! Dit was niet goed. Dit ging een kant op die ik absoluut niet op wilde gaan.

Lichtelijk in paniek probeerde ik een uitweg te verzinnen, terwijl de opwinding van zonet in koude sliertjes van me af droop. Een van de vriendinnen van Claire kneep hard in mijn hand en krijste in mijn oor: ‘Die andere stoelen zijn voor ons!’

Goh, goed opgemerkt, Einstein.

Een van de meisjes, die het dichtst bij de agent stond, kon haar handen zelfs niet thuishouden en betastte zijn gespierde bovenarmen, die onder het strakke t-shirt duidelijk te zien waren. Jezus, was ik dan echt de enige die dit niet wilde?

Ja dus, want de vijf anderen volgden hem gedwee het podium op. Lindsay draaide zich naar me om en grijnsde breed. Het publiek klapte aanmoedigend. Ook dat nog.

Nee, nee, nee... Geen haar op mijn hoofd die erover dacht om op dat podium te klimmen.

Het zweet brak me bijna uit, toen ik vanaf mijn stoel op het podium om me heen keek, in de veronderstelling dat er ieder moment halfnaakte mannen in glimmende strings op ons af kwamen springen. Ik had het niet over mijn hart kunnen verkrijgen om als enige achter te blijven en de dwingende hand van de stripper die me had meegesleurd, had ik ook niet bepaald kunnen negeren.

Ik perste mijn benen tegen elkaar, me er pijnlijk van bewust hoe kort mijn jurkje was. De rest leek daar totaal niet mee bezig te zijn en keek alleen maar verwachtingsvol om zich heen.

Claire was in de ban van haar agent, die nu met zijn eigen handen op die van haar over zijn bovenlichaam op en neer wreef.

Het publiek ging weer uit zijn dak toen er zes politieagenten vanaf de zaal het podium op klommen. O god, ik vond het verschrikkelijk, maar toch keek ik nieuwsgierig naar de mannen die doelbewust op ons af kwamen lopen. Het leek alsof ze van te voren hun slachtoffer hadden uitgekozen, want ze liepen allemaal doelbewust naar een van ons toe.

Ik keek recht in een paar donkere ogen, die vanonder een donkerblauwe pet terugkeken. Zo op het eerste gezicht zag hij er jong uit, misschien een paar jaar ouder dan ik.

Ik kon niet ontkennen dat mijn hart iets sneller ging kloppen. Hij verbrak het oogcontact niet en schonk geen aandacht aan de andere meiden. Zijn mondhoeken krulden zich op tot een brutale grijns. Net als de rest droeg hij een strakzittend donkerblauw politieshirt met gele strepen op een even donkere broek, waarvan de pijpen in zware legerkisten verdwenen. Zijn verkleedpakje was verre van origineel, maar toch liet het me niet helemaal koud.