BRUILOFT IN DE B&B

Eerste druk: 11 oktober 2022

© 2022 Kaat De Kock

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510386

NUR 343

1

‘Noortje, pas op!’ roept Kristie. ‘En niet aan de kat z’n staart trekken.’

Kristie rolt met haar ogen en neemt nog een slok van haar gin-tonic.

‘Weet je nog dat ik het zo erg vond dat Nora deze zomer nog niet kon lopen, waardoor Yassar en ik onze trouwdatum een halfjaar moesten verplaatsen zodat ze op onze bruiloft bloemblaadjes zou kunnen strooien?’

‘Ja, natuurlijk,’ zeg ik.

‘Ja, dat neem ik dus terug.’

Ze roert met haar metalen rietje in haar glas en probeert er een ijsblokje mee te vangen.

‘Hoezo, het is toch leuk dat ze nu zo vlot kan lopen en zo snel is?’

‘Dat is nou net het probleem! Ze is zooooo snel. Ik ren de hele dag achter haar aan. En als ze een keer stilzit, wil ze dat ik met haar speel en voorlees.’

‘Het goeie nieuws is dat je zo wel een fitnessabonnement uitspaart.’

‘Ja, lach maar. En als ik dan ga werken, dan moet ik voor een klas gaan staan met nog eens twintig uitgelaten hyperactieve kleuters. Ik heb geen idee wat de kinderen hier te eten krijgen, maar volgens mij is het pure suiker als ontbijt. Ik ben zo moe-hoe-hoe,’ jammert ze en ze laat haar hoofd tegen mijn schouder zakken.

Ik lach.

‘Ik zal de rest van de dag wel achter haar aan rennen. Ga jij maar naar huis en rust wat. Ga in bad, kijk Netflix, slaap. En kom haar pas halen als je haar mist.’

‘Zeg dat niet, straks kom ik haar pas over een maand halen.’

‘Ha, je zou hier over een uur weer staan als je niet te trots was om me gelijk te geven.’

‘Nee hoor.’

Ik grinnik.

‘Hoe dan ook, ik zit hier goed. Zolang jij achter Nora aanloopt als ze dreigt in de beek te vallen of een van de katten te wurgen.’

We zitten in mijn tuin voor mijn tiny house. Het is mijn favoriete plek op de hele wereld, en nog meer als ik hier samen met mijn beste vriendin en m’n metekindje zit. De zon schijnt, ook al is het al november, en alles is eindelijk goed in mijn leven. Ik heb een succesvolle bed and breakfast, een geweldige vriend, een lieve bff en fijne vrienden, en mijn mama woont op vijf minuutjes wandelen met de man van haar leven en ze baten samen een bistro uit. En sinds kort heb ik twee katjes, geadopteerd uit het asiel. Twee broertjes, uit een nestje dat was achtergelaten in het bos. Echt waar, wie doet er nu zoiets? Het liefst had ik het hele nestje mee naar huis genomen, maar de katjes durven weleens binnen te glippen in de B&B en niet alle gasten stellen dat op prijs.

‘Ik blijf het gek vinden,’ zegt Kristie terwijl ze haar sjaal wat losser trekt - omdat de temperatuur toch wat begint te klimmen - en naar mijn villa kijkt. ‘Dan heb je zo’n groot huis geërfd en dan woon jij in een woonwagen.’

‘Hé, dit is geen woonwagen, het is een tiny house. En nog best een groot tiny house. Niet dat er iets mis is met een woonwagen, maar die zou zelfs voor mij te klein zijn. Maar verder hou ik gewoon meer van knus en gezellig dan van zo’n groot huis. En ook al run ik de B&B graag, op je werk wonen en je huis de hele tijd delen met soms wel tien tot twaalf mensen, het is best vermoeiend. Het is nooit écht stil in dat huis, weet je, terwijl ik hier alleen de vogeltjes hoor. En af en toe een spinnende kat, natuurlijk. En snurken dat die beestjes doen! Wist jij dat katten luid konden snurken?’

‘Nee, maar ik ben dan ook een beetje een hondenmens.’

‘Tssss,’ zeg ik afkeurend. Er is maar één ding dat Kristie niet perfect maakt als beste vriendin, en dat is dat zij geen cat person is, terwijl ik de ultieme crazy cat lady ben. Jammer genoeg heb ik nu pas twee katten, want toen ik nog op mijn kleine appartementje woonde, mocht ik geen kat houden en in de B&B was het ook niet mogelijk, maar nu vind ik het heerlijk om te slapen met twee katten opgekruld tegen me aan. Tenzij mijn vriend Rémi opgekruld tegen me aan ligt, natuurlijk. Als wringen die twee kleintjes zich vaak tussen ons in.

‘Nora!’ roep ik als ik zie dat ze in een boom probeert te klimmen en zelfs al half aan een tak hangt te bungelen. Het kind kan nog maar net stappen en ze is al een halve acrobaat. Dat heeft ze vast niet van haar moeder. Haar papa, Yassar, is natuurlijk een pak sportiever. En hij is nog de liefste vader ter wereld ook. Kristie heeft echt wel geluk. Maar ik ook, hoor. Rémi heeft dit huisje eigenhandig gebouwd, zo handig is hij. En niet alleen met hout, als je begrijpt wat ik bedoel.

Als ik Nora uit de boom heb geplukt, zet ik me weer bij Kristie.

‘Weet je, sinds ik hier woon, krijg ik een pak minder vragen van gasten. Omdat ze me nu moeten bellen om me vragen te stellen na het ontbijt, gaan ze meer zelf opzoeken in plaats van het me snel even te vragen omdat ze wisten achter welke deur ik zat. Iedereen was beleefd en niemand viel ooit zomaar binnen, maar een echt gevoel van privacy had ik ook niet. Wil je nog een gin-tonic?’

‘Doe maar een tonic, zonder de gin. Als ik op dat kleine monstertje moet letten, doe ik dat liever nuchter. Denk jij nog niet aan kinderen?’

‘Zeker niet nu je net hebt gezegd dat je daarvoor nuchter moet zijn,’ zeg ik lachend. ‘Maar nee, eigenlijk niet. Hoe gek ik ook ben op Nora, ik voel niet meteen de drang om er zelf eentje op de wereld te zetten.’

‘En jij hebt nog wel de perfecte job om te combineren met kinderen, om nog maar te zwijgen van die prachtige tuin om in te spelen.’

‘Ik weet het,’ zeg ik. ‘Het is niet eerlijk verdeeld in de wereld.’

‘En Rémi?’

‘Ook niet. Tenzij hij het niet durft aan te kaarten, natuurlijk. Wie weet wat die man denkt?’

‘Jullie zijn nu een jaar samen, ooit gaan jullie samenwonen, toch?’

Ik haal mijn schouders op.

‘Jij stelt veel vragen. Ik voel ook niet de behoefte om samen te wonen. We wonen op tien minuutjes lopen van elkaar, alles gaat prima zoals het is, dus... Waarom zou ik iets veranderen?’

‘Ik stel vragen omdat ik bezorgd om je ben.’

‘Da’s lief, maar niet nodig,’ zeg ik.

Ik vul m’n glas nog eens bij en doe tonic in het hare.

‘Doe toch maar een bodempje gin erbij,’ zegt ze.

Ik grinnik.

‘Maar eigenlijk ben ik hier om te praten over de bruiloft.’

‘I know, we moeten echt dringend concreet beginnen te plannen.’

‘Gek hè, ik kijk zo enorm uit naar die dag en toch kijk ik er tegenop om alles te plannen.’

‘Ha, ik heb daar een theorie over!’ zeg ik. ‘Het is wel amateurpsychologie, natuurlijk, maar ik denk dat je juist te véél zin hebt om alles te plannen.’

‘Hu?’

‘Luister, nu kan je nog uitkijken naar nadenken, kiezen, duizenden mogelijkheden, maar telkens als je iets beslist, is dat moment voor eeuwig voorbij. En zodra alles gepland is en je trouwfeest achter de rug is, ben je bang om in een zwart gat te vallen.’

Kristie neemt een slok en denkt na.

‘Weet je, voor een amateurpsycholoog ben je écht wel goed. Ik denk dat je theorie zomaar even zou kunnen kloppen.’

‘Dank je, da’s dan vijftig euro.’

Kristie lacht.

‘Ik zal wel op een lunch trakteren.’

‘In de zaak van je man? Da’s valsspelen.’

‘Oh ja, is er dan een plek waar je liever eet?’

‘Oké, daar heb je een punt,’ geef ik toe. ‘Maar hoe dan ook, ofwel trouw je nooit en kunnen we voor eeuwig plannen, ofwel beginnen we eraan. Waar heb je zin in?’

‘Mmmmmm... Ik twijfel tussen taart gaan proeven of een trouwjurk kiezen.’

‘Misschien eerst de taart proeven dan, zodat je zeker weet dat je daarna nog in die jurk past.’

‘Oh mijn god, jij bent zo slim, daar zou ik nooit aan gedacht hebben.’

‘Maakt Lucas je taart?’

‘Natuurlijk, wie anders?’

‘Ik weet het niet, misschien wilde je wel eens iets anders dan gebak van de patissier uit je eigen zaak.’

‘Misschien wel, maar dat zou ik niet oké vinden tegenover Lucas. Bovendien vind ik z’n gebak heerlijk. Ik kan me niet voorstellen dat we zelfs iemand beter zouden kúnnen vinden. Zullen we hem vragen om wat voorstellen te doen? Wil jij mee proeven?’

‘Ik kan echt niet geloven dat je dat na al die jaren van vriendschap nog moet vragen,’ zeg ik hoofdschuddend. ‘Maar is dat niet gek, dat jij, ik en Yassar met z’n drieën gaan proeven? Is dat niet zoiets romantisch dat jullie met z’n tweetjes moeten doen?’

‘Op zich wel, maar Yassar heeft gezegd dat ik al die dingen mag kiezen omdat ik toch een veel uitgesprokenere mening heb dan hij en omdat ik meer tijd heb. Hij werkt zes dagen per week en langere dagen. Ik help natuurlijk weleens terwijl Nora een dutje doet, maar al bij al lukt dat niet goed, terwijl trouwvoorbereidingen wél perfect lukken met een peuter erbij.’

Ze werpt een blik op Nora die aan een kei aan het likken is.

‘Nou ja, meestal tenminste,’ zegt ze met een zucht.

Ik loop mijn huisje binnen om een rijstwafel te halen voor Nora, die ik met heel veel moeite weet te ruilen voor de kei, die blijkbaar lekkerder is (ik kan het haar niet kwalijk nemen, zelf vind ik ook álles lekkerder dan rijstwafels) en vul meteen ook een potje met nootjes voor Kristie en mij, want van al dat praten over taarten proeven, heb ik trek gekregen.

‘Mmmm,’ zegt Kristie en ze graait meteen het halve potje leeg.

‘Wat?’ zegt ze als ik haar semi-geschokt aankijkt (niets wat eten betreft choqueert me écht). ‘Van borstvoeding geven krijg je honger hoor!’

‘Kristie, je hebt maar een paar dagen borstvoeding gegeven!’

‘Ja, en ik heb er nog altijd honger van,’ zegt ze.

Ik loop opnieuw naar binnen, pak de zak chips die ik voor mezelf had gekocht om straks voor de tv te eten, trek hem open en gooi de inhoud in een soepbord. Ach ja, de zak delen is vast veel beter voor m’n lijn.

‘Zullen we Lucas dan bellen en hem vragen om een paar voorstellen te doen?’

‘Ja, mmmm, taart,’ zegt Kristie met een mond vol chips. Het ergste is nog dat ze ondanks haar eetlust en haar zwangerschap nog altijd even slank is, terwijl ik er al een kilo bij krijg alleen al door te kijken naar een stuk taart.

‘Zeg hem maar dat hij ze tijdens de werkuren mag bakken, dan kunnen wij ervan proeven en de rest verkopen in de zaak.’

‘Dat is een goed idee!’

‘Ja, we kunnen hem ook niet zomaar gratis proeftaarten laten maken, die arme Lucas werkt al zo hard.’

‘Maar hij heeft wel de beste baas ter wereld. Ik weet dat hij heel gelukkig is in jullie zaak.’

‘Soms ben ik bang dat het allemaal te kleinschalig is voor hem, dat hij grotere ambities heeft. Hij is écht goed.’

‘Zoals in een of andere anonieme restaurantkeuken werken? Op welke manier zou dat beter zijn?’

‘Ik dacht eerder aan zijn eigen zaak beginnen.’

‘Maar waarom zou dat beter zijn dan wat hij nu doet? Jullie geven hem de volledige vrijheid om te bakken wat hij wil, iedereen weet dat het zijn creaties zijn en hij heeft niet de zware verantwoordelijkheid van een eigen zaak, wat kan hij nog meer willen?’

‘Misschien. Ja. Ik hoop het. Denk jij soms nog aan hem, eigenlijk? Nou ja, je weet wel, op díé manier?’

‘Op welke manier?’ vraag ik plagerig, want ik weet wel wat ze bedoelt.

‘Op een... sexy manier.’

Ik schiet in de lach. Kristie kan toch soms zo preuts zijn.

‘Nora, geen zand in je luier doen!’ zeg ik als ik zie dat Nora in een van m’n bloembakken aan het graven is. Ik ren snel naar haar toe.

‘Goeie manier om van onderwerp te veranderen!’ roept Kristie me na.

Ik maak Nora’s luier los, probeer hem uit te schudden, besef dat deze gemakkelijkheidsoplossing niet zal volstaan en neem haar mee naar binnen om haar schoon te maken en een nieuwe luier om te doen.

‘Wel?’ vraagt een stem plots naast me.

‘Jezus, ik schrik me een ongeluk! Ben je me gewoon naar binnen gevolgd om een antwoord te krijgen?’

‘Lucas? Voel je nog iets voor hem?’

‘Nee, natuurlijk niet!’ zeg ik terwijl ik de luier vastmaak. ‘Het was trouwens sowieso nooit echt vuurwerk tussen ons op dat gebied.’

‘Maar jullie waren pas een halfjaar samen! Nogal logisch dat je je zo snel in Rémi’s armen geworpen hebt.’

‘Hé, dat heb ik ni- ja, oké, je hebt gelijk,’ geef ik toe.

Ik hield van Lucas, maar misschien niet op de juiste manier en om de juiste redenen. Mijn hart was een paar keer gebroken geweest en mannen hadden me belogen en bedrogen en in Lucas vond ik een veilige haven en een fijne vriend. Dat ik in bed geen vonken voelde, vond ik niet eens zo erg. Tot ik bij Rémi een veilige haven, vriendschap én vonken vond. Toen snapte ik hoe het hoorde te zijn. Gelukkig is Lucas intussen al een jaar samen met zijn jeugdliefde Thalia, met wie ik ook goed bevriend ben.

Ik overhandig Nora aan Kristie, terwijl ik de luier in de vuilnisbak doe. Als trotse meter heb ik alle spulletjes in huis om voor Nora te zorgen, zelfs van die luierdoeken, waarvan ik nog altijd niet precies weet waar ze voor dienen, maar dat is vast iets waarvoor je een ouder moet zijn.

‘Ik zal meteen even naar Lucas bellen,’ zeg ik. ‘Dan is dat ook weer geregeld.’

‘Betekent dat dan dat jij nu officieel mijn weddingplanner bent?’ vraagt Kristie enthousiast.

‘Oh help, nee!’ zeg ik snel.

‘Maar je bent er zo goed in!,’ zegt ze. ‘Ik praat alleen maar over aan Lucas vragen om taarten te bakken en jij pakt de telefoon en belt hem meteen op om af te spreken. En jij begrijpt me zo goed, zoals je analyse van zonet bewijst, waarom ik uitstelgedrag vertoon en zo. Zonder jou red ik het niet. Please?’

Ze wappert met haar wimpers en kijkt me aan met een pruilmondje.

‘Dat werkt vast bij Yassar,’ zeg ik. ‘Maar ik ben immuun voor je verleidingspogingen.’

‘Toe? Dan ben je de aller-allerbeste vriendin ter wereld.’

‘Was ik dat niet sowieso al?’

‘Meh,’ zegt ze.

‘Hé,’ zeg ik.

Ze lacht.

‘Ik meen het, Hanne, ik kan het niet zonder jou,’ zegt ze dan ernstig.

Ik had vorig jaar nog zo gezegd dat ik het niet ging doen. No way. Maar ik weet dat ik goed kan organiseren en eigenlijk doe ik het ook graag. En laten we eerlijk zijn, het is best fijn om te weten dat iemand je nodig heeft.

‘Oké dan,’ geef ik toe.

Ik kan alleen maar hopen dat ik besef wat ik me op de hals heb gehaald.

2

‘Kan jij ook niet slapen?’

‘Natuurlijk niet, er zit een kat in m’n oor,’ antwoordt Rémi.

Rémi hangt graag de brompot uit, maar hij is gek op Ben en Jerry, mijn twee niet-meer-kittens-maar-toch-nog-erg-speelse katten. Op een keer betrapte ik hem terwijl hij ze aan het wiegen was als een baby, toen hij dacht dat ik niet keek. Eentje op elke gespierde arm, want hij zat met ontbloot bovenlijf. Als ik daar een foto van had genomen en er een kalender van had laten maken, dan was ik nu vast rijk geweest. Rémi is echt wel sexy. Niet dat ik niet van hem zou houden als hij er niet zo zou uitzien, maar het is wel een héél aangename plus. Als hij in Hollywood was geboren in plaats van in een klein dorpje in de Ardennen, was hij vast een wereldster. Nu is hij lekker van mij alleen.

‘Kristie vroeg me vandaag of het niet gek is dat we nog niet samenwonen. Is dat gek?’

‘Ik krijg die vraag ook weleens, waarom heeft iedereen zoveel haast in onze plaats?’

‘Weet je zeker dat je het oké vindt? Want soms denk ik wel dat je het niet durft voor te stellen omdat mijn relatie met Lucas daarop stukgegaan is.’

‘Hanne, dat was misschien de reden waarom je de moed vond om de relatie te beëindigen, maar niet de reden, toch?’

‘Nee, dat is waar.’

‘En het was niet omdat hij het vroeg, maar om hoe hij reageerde toen je zei dat je er nog niet klaar voor was.’

‘Dat is ook waar.’

‘Dus ik zou zeker niet bang zijn om het voor te stellen als ik het echt heel graag zou willen, maar ik vind het prima zo,’ zegt Rémi.

‘Echt?’

‘Echt. Jij ook?’

‘Ik ook,’ bevestig ik.

‘Nou dan.’

‘Stom hè, dat we ons zo laten leiden door wat onze vrienden én de maatschappij van ons verwachten. We vinden onszelf zo hip en modern en eigenwijs, maar eigenlijk zijn we dat totaal niet!’ zeg ik.

‘Tja, dat heb je ook wel als je in een dorp woont en mensen je constant vragen of je nog niet gaat trouwen en aan kinderen begint.’

‘Eigenlijk is dat superonbeleefd, als je erover nadenkt. Wat als wij geen kinderen kunnen krijgen? Dat is trouwens nog altijd mogelijk, dat wij geen kinderen kunnen krijgen. Je moet het me trouwens ook eerlijk zeggen als je een kinderwens hebt.’

‘Weet je, na al dat hollen achter Nora aan, weet ik dat het voorlopig niet hoeft voor mij,’ zegt Rémi.

‘Echt hè? Wat was ze schattig toen ze nog een baby was. Ik ben nog steeds gek op haar hoor, maar ze is o zo vermoeiend.’

‘Over vermoeiend gesproken, ik heb morgen een zware dag.’

‘Ik heb nog wel een goed idee om in slaap te geraken,’ zeg ik en ik laat m’n hand onder de lakens verdwijnen.

‘Nou, ik heb nog nooit zo heerlijk geslapen,’ zegt Rémi met een grijns als ik een kop koffie voor z’n neus zet. Ik heb het ontbijt klaargezet voor de gasten en ben daarna terug hiernaartoe gekomen. Vroeger ging ik persoonlijk koffie en thee inschenken, nu zet ik alles klaar in grote thermoskannen. Daardoor hoef ik er niet bij te blijven en kan ik gezellig ontbijten met mijn vriend. Er hangt een knop waarop mensen kunnen drukken als ze me nodig hebben. Die is verbonden met mijn telefoon. Perfect, toch?

‘Werk je vandaag verder aan het park?’

‘Ja,’ zegt hij. ‘Zes huizen, daar ben ik nog wel even zoet mee.’

Sinds Rémi mijn huis heeft gebouwd, stromen de aanvragen binnen. Nu is hij zes huizen aan het bouwen voor een luxe vakantiepark. Het is een groot domein, met maar zes huizen erop, zodat de gasten alle ruimte en privacy hebben. Er moeten dus ook een sauna en hottub voorzien worden én meubels op maat. Terwijl veel vakantieparken werken met kant-en-klare woningen, kiezen zij voor maatwerk. Hij is er al een halfjaar mee bezig en het einde lijkt nog niet in zicht. Ik heb al een paar keer gevraagd aan Rémi of hij wel blij is met de opdracht, want voor iemand die ervoor koos om zijn eigen baas te zijn, is het niet vanzelfsprekend om zo’n lange tijd voor iemand anders te werken. Maar Rémi zegt dat hij het werk bevredigend vindt en dat hij blij is met het vaste inkomen, omdat iemands gras afrijden of goten schoonmaken dan misschien wel een gevoel van vrijheid geeft, maar hij zich ook wel vaak zorgen maakte over geld.

‘Misschien moet je gewoon echt een bedrijf beginnen, met een website en zo.’

‘Wat voor bedrijf?’

‘Tiny houses bouwen. Daar is nu toch een enorme vraag naar?’

‘Pfff, Hanne, je kent mij toch? Ik ben al blij als ik er aan het einde van de maand in slaag om de facturen uit te sturen, en al zeker als er dan ook geen fouten in staan. Een eigen bedrijf is me veel te ingewikkeld.’

‘Dan neem je iemand in dienst die de administratie en website voor je kan doen, zodat jij alleen maar hoeft te bouwen.’

‘Iemand in dienst nemen, dat is pas ingewikkeld, met sociale zekerheid en verzekeringen en al die dingen. Ik zou niet weten hoe je daaraan moet beginnen.’

‘Dan neem je iemand aan die dat ook allemaal kan.’

‘Dus je bedoelt iemand aannemen die zijn of haar eigen contract opstelt, loon berekent, vakantiegeld regelt, verzekering en sociale zekerheid... Dat klinkt veilig.’

Ik lach.

‘Oké, ja, het moet natuurlijk wel iemand zijn die je volkomen vertrouwt.’

‘Nou ja, ik heb nog wel een paar maanden werk en daarna zien we wel weer. Maar ik denk dat ik liever minder geld en minder stress heb.’

‘Dat snap ik,’ zeg ik.

Mij is ook al een paar keer aangeraden om meer tiny houses op mijn domein te zetten (ja, ik heb een heus domein) om te verhuren, en ik heb er serieus over nagedacht, maar het is toch echt niks voor mij om nóg meer gasten te ontvangen en m’n tuin te delen en rust op te geven. Ik word nu eenmaal liever gewekt door fluitende vogeltjes en spelende kittens dan door gillende kinderen. En aangezien ik het huis heb geërfd, verdien ik genoeg met het verhuren van de kamers. Ik ben van de stad hiernaartoe verhuisd voor een beter leven, met frissere lucht en minder stress, dus dan ga ik natuurlijk ook niet meer werken dan nodig is om comfortabel te leven. En als ik met pensioen ga, dan verkoop ik het huis en koop ik een kleine flat of een rijtjeshuis. Maar zo ver is het gelukkig nog lang niet. Veel mensen zouden me voor gek verklaren, maar ik vind een fijn leven nu eenmaal belangrijker dan geld. En zelfs als ik veel geld zou verdienen, wat zou ik er dan mee moeten doen? Ik heb mijn droomhuis, een giga tuin, geld om lekker te eten en cocktails te drinken met mijn vrienden. Op reis gaan is nu sowieso geen optie met de B&B, maar ik ben nooit echt een fervent reiziger geweest. Eerst omdat ik het geld niet had, daarna omdat ik het gezelschap niet had. Nou ja, ik ben wel eens op reis geweest met m’n vriendinnen, maar op de tweede dag hadden we al kletterende ruzie. Vooral mijn vriendin Julia krijgt nogal graag haar zin. Zij en onze andere vriendin Jade komen wel een keer per maand een weekendje logeren in de bed and breakfast, maar dat is toch anders – en gelukkig maar – omdat ik dan aan het werk ben en we elkaar vooral zien tijdens de lunch of als we ’s avonds uitgaan. En dat gaat telkens op dezelfde manier: cocktails en eten in de bistro van mama’s vriend Nathan (waar zij ook helpt) en daarna worden daar de tafels en stoelen aan de kant geschoven en dansen we op foute muziek. Dat is altijd heerlijk omdat we ons niks hoeven aan te trekken van wat mensen van ons denken. Dat is toch anders in de stad, waar ik vroeger woonde, waar je vaker het gevoel hebt dat je ‘cool’ moet zijn. Hier dansen we like nobody is watching, en dat is best bevrijdend.

‘En wat zijn jouw plannen? Nou ja, buiten de kamers poetsen en zo, natuurlijk.’

Net op dat moment krijg ik een appje. Hoewel ik weet dat ik het niet zou mogen doen, mijn berichten checken terwijl ik zit te ontbijten met deze prachtige man, kan ik het toch niet laten om een snelle blik te werpen.

‘Blijkbaar ga ik taart proeven met Kristie. Lucas heeft volgens mij de halve nacht gebakken.’

Rémi lacht.

‘Ik kwam hem gisteren nog tegen en hij was superenthousiast dat hij z’n eerste trouwtaart mocht maken.’

‘Zeg dat maar niet tegen Yassar, of hij gaat nog bang zijn om Lucas kwijt te raken.’

‘Ik denk dat Lucas perfect tevreden is bij Yassar. Als je die twee bezig hoort tijdens het werken, dat is echt hilarisch, ze lijken wel een komisch duo, ze zijn zo grappig en maken zoveel plezier samen.’

‘Kunnen doen wat je graag doet, dat is echt het allerbelangrijkste in het leven,’ zeg ik.

‘Gelukkig is jou kussen iets wat ik graag doe,’ zegt Rémi en hij voegt de daad bij het woord. Daarna belegt hij twee pistolets met kaas, legt ze in z’n brooddoos, sluit zijn brooddoos, opent ze weer, duwt er nog een croissant bij waardoor alles een beetje geplet zit, sluit zijn brooddoos weer, vult zijn drinkbus met water, geeft me nog een kus en haast zich naar buiten.

Terwijl ik de tafeltjes en het buffet in de eetkamer afruim, de lakens in de wasmachine stop en daarna mama – die nog steeds parttime voor me werkt - ga helpen met de kamers schoon te maken, denk ik na over wat ik zelf net zei. Het is waar dat doen wat je graag doet het belangrijkste is in je leven, dat vind ik echt. Rémi, Lucas, Yassar, Kristie, mama: allemaal worden ze gelukkig van wat ze doen. En hoewel weggaan uit de stad en vluchten van een job die me doodongelukkig maakte om deze bed and breakfast te beginnen de beste beslissing is die ik ooit heb genomen, toch blijf ik zitten met dat vervelende gevoel dat dit toch niet echt m’n droom is. Het lijkt zo idyllisch, een bed and breakfast uitbaten, maar het grootste deel van de dag ben ik toch bezig met poetsen, wassen, strijken en dezelfde uitleg geven aan alle gasten die inchecken. Niks mis mee, natuurlijk, maar om nu te zeggen dat dit is wat ik voor de rest van m’n leven wil doen... Nee, dat denk ik niet. En tegelijk denk ik dan: count your blessings, Hanne. Je bent veel te verwend.

Als ik klaar ben, eet ik samen met mama een boterham en praten we bij. Allebei vertellen we graag over onze avonturen met lastige klanten. ‘Die man uit kamer vier is nog een paar keer op de deur van m’n huisje komen kloppen,’ vertel ik. ‘Ik had hem nog gezegd dat hij me maar moest bellen als er iets was, maar dat vond hij “te onpersoonlijk”. Ik durfde niet te zeggen dat dat juist de bedoeling was. En telkens om zo’n stomme reden: “Ik heb honger, heb je iets te eten?” of “Kan ik een fles wijn bij je kopen?” Geen probleem op zich, maar toch ook niet iets waarvoor je bij iemand gaat aankloppen, vind ik. Dit is geen hotel met roomservice. Een keertje klopte hij zelfs net voor middernacht aan, ik lag al in bed. Gelukkig was Rémi er om de deur te openen. Toen is hij snel weer weggegaan.’

‘Ik vermoed dat de man niet echt honger of dorst had,’ zegt mama.

‘Hoezo?’

‘Nou ja, hij hoopte vast dat jij hem zou uitnodigen in je huis en dat van het een het ander zou komen.’

‘Mama, ieuw, hij was oud genoeg om mijn vader te zijn. Nee, mijn grootvader!’

‘Nou ja, hij kan het maar proberen hè,’ zegt mama met een grijns. ‘Waarom zou hij anders weggelopen zijn toen Rémi de deur opende?’

‘Nou ja, des te beter. Dan laat hij me van nu af aan misschien met rust. Ik ga het bij één boterhammetje houden,’ zeg ik. ‘Ik moet nog veel taart proeven zo meteen. Nou ja, dat hoop ik tenminste.’

‘Wat heerlijk, weddingplanner zijn,’ zegt mama lachend.

‘Ja, en morgen gaan we trouwjurken passen. Ik weet dat het vervelend is, zo op je vrije dag, maar... zou jij morgen de gasten kunnen ontvangen?’

‘Natuurlijk,’ zegt mama. ‘Dat weet je toch? Ik hou niet van stilzitten. Voor mij zou de bistro elke dag open mogen zijn, maar Nathan heeft graag een dagje per week vrij.’

‘Je bent een schat,’ zeg ik. ‘Dank je, ook in naam van de bruid.’

‘Zeg maar... zei je nu “wij gaan trouwjurken passen”? Heb je me iets te vertellen?’

Mama’s gezicht klaart helemaal op.

‘Nee, mama, ik ga niet trouwen,’ zeg ik. ‘Maar dat hoeft de uitbater van de trouwjurkenzaak niet te weten, natuurlijk,’ voeg ik er met een grijns aan toe.

3

‘Wauw!’ zeggen we bij elke taart die Lucas heel voorzichtig uit de koelkast haalt en op de tafel zet. Het is nog geen middag en laagseizoen, dus zitten we alleen in de zaak van Yassar. De taarten zijn allemaal even mooi versierd met glazuur en marsepeinen bloemetjes. Er is een taart met witte lelies, een gele met boterbloempjes, een rode met rode rozen en een paarse met lavendel. Ze lijken wel gemaakt van plastic, zo perfect zijn ze. Ik heb nog nooit zoiets moois in het echt gezien, en misschien zelfs ook niet op tv. 

‘De meest traditonele is de witte,’ zegt Lucas. ‘Die is met vanille- en chocoladesmaak binnenin. Daar kan je niets fout mee doen. De gele is citroencake en limoenroom, zurig maar ook zacht en zoet. De rode is zwartewoudtaart. Die is wat zwaarder en specialer, maar vol smaak en overheerlijk.’

‘En de paarse?’ vraag ik nieuwsgierig. Ik heb nog nooit een paarse taart gezien.

‘Geen nood, die is niet met lavendelsmaak,’ lacht Lucas. ‘Het is cheesecake met witte chocolade en een koekjesbodem. Het paarse was gewoon voor het kleureffect. Als je bijvoorbeeld een bepaald thema hebt, dan kan ik de taart aanpassen aan jouw kleuren. Dat wil zeggen dat elke smaak natuurlijk elke kleur kan hebben. Als je geen enkele lekker of mooi vindt, heb ik nog smaken en kleuren in de aanbieding. Dit zijn maar wat voorbeelden, om inspiratie op te doen. Ik kan élke smaak maken die je wil. En elke kleur, al zou ik pakweg blauw niet aanraden, want dat ziet er minder smakelijk uit. En natuurlijk maak ik voor de kinderen ook cupcakes,’ zegt hij, en hij gaat naar de keuken en haalt een schotel met cupcakes met verschillende kleuren topping. Dezelfde kleuren als de taarten en ook met een bloemetje in marsepein erop.

‘Wat goed bedacht!’ zegt Kristie. ‘Daar was ik nooit op gekomen.’

Cupcakes zijn zo’n beetje het symbool van Kristie en Yassars dochter Nora: ze heeft een grote tekening van een cupcake met haar naam erop op haar slaapkamermuur, en diezelfde cupcake stond op haar geboortekaartje én is het logo van de koffieshop. Eigenlijk is het dus niet meer dan logisch dat er cupcakes worden geserveerd op hun huwelijk. En we hadden het uiteindelijk vast zelf ook bedacht, maar zoals Lucas het heeft gedaan, matchend bij de huwelijkstaart, dat is echt heel origineel en bijzonder. Maar Lucas is natuurlijk zelf ook heel bijzonder. We werkten dan misschien niet als koppel, maar ik bewonder hem echt heel erg als mens. En ik weet zeker dat hij altijd voorbestemd is geweest om samen te zijn met Thalia in plaats van met mij. Misschien gebeurt alles wel echt met een reden.

‘Met welke willen jullie beginnen?’ vraagt Lucas.

‘Allemaal!’ zeg ik. Want kom op, hoe kan je daar nou tussen kiezen?

‘Doe maar de zwartewoudtaart, want daarvan ben ik het minst overtuigd. Lekker natuurlijk, maar toch niet echt iets voor op een bruiloft, denk ik,’ zegt Kristie. ‘Maar perfect om in de zaak te verkopen, dus sowieso goed gedaan.’

Lucas snijdt twee – tot mijn grote spijt –dunne plakjes af en legt ze allebei op een bordje dat hij voor onze neus zet met een vorkje ernaast. Daarna kijkt hij aandachtig toe hoe we een stukje op onze vork prikken en naar onze mond brengen. Ik word er een beetje ongemakkelijk van, maar dat gevoel verdwijnt meteen als de taart m’n lippen raakt. Kijk, ik ben een grote fan van zwartewoudtaart: chocolade, kersen, room... what’s not to like? Maar dit een zwartewoudtaart noemen is een grove belediging... voor deze taart. Dit is alleen een zwartewoudtaart als het Zwarte Woud in de hemel ligt en ik net gestorven ben en dit gebakken is door engeltjes.