De Club der Buitenbeentjes

Stefanie Sybens

Trigger warning.

Dit boek bevat scènes rond zelfpijniging en mentale gezondheidsproblemen.

Zit je na het lezen van dit boek met negatieve gedachten, blijf er zeker niet mee zitten.

Je bent niet alleen. Zoek hulp bij je lokale instanties.

DE CLUB DER BUITENBEENTJES

Eerste druk: 2  juni 2022

© 2022 Stefanie Sybens

© 2022 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sly Fox Cover Designs

Grafisch design: Sly Fox Cover Designs

ISBN 9789464510843

NUR 285

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

Voor mijn grootouders,

Altijd samen

Nooit apart

PROLOOG

De natte handdoek plakte aan mijn lichaam net zoals wanneer je uit het zwembad kwam op vakantie. Alleen was ik niet op een tropisch eiland. Ik was hier. Ik veegde de zweetdruppels van mijn voorhoofd terwijl ik mezelf probeerde te overtuigen dat ik oké was. Maar ook dat was ik niet.

Ik heb het warm.

Nee, ik heb het koud.

Het was moeilijk te zeggen hoe ik me precies voelde. Mijn gedachten sprongen van het ene doemscenario naar het andere, en toen ik eenmaal begon me zorgen te maken, kon ik niet meer stoppen.

Koude rillingen.

Waren dit de kankercellen die zich een weg door mijn lichaam baanden? Ik vroeg me af of ik ze echt van het ene orgaan naar het andere voelde reizen totdat ze zich in oneindige delen verspreidden en me van binnenuit verslonden.

Nee, het zit gewoon in je hoofd. Is dat niet steeds zo?

Het was onmogelijk om te zeggen hoe vaak mensen me vertelden dat wat ik voelde niet echt was, me altijd probeerden te overtuigen dat ik me niet al te veel zorgen moest maken over dingen die ik niet kon beheersen. Of mijn favoriet: ‘Negeer gewoon de gedachten als ze opkomen, Maddie. Als je geen aandacht meer aan ze besteedt, verdwijnen ze vast wel.’

Ze begrepen niet dat ik er alles aan zou doen om mijn gedachten te kunnen laten verdwijnen zodat ik door het leven kon gaan als een normaal persoon. Het afgelopen jaar had ik op school geleerd dat het heel makkelijk was het buitenbeentje te worden. In een oogwenk was ik niemand, afgekeurd door iedereen die ik in de gang tegenkwam. Zelfs de gedachte om terug naar school te gaan, deed mijn maag omkeren. Ik voelde de paniek opkomen, net alsof mijn maag in brand stond en het vuur zich razendsnel verspreidde door mijn angstige lichaam.

Niet weer.

Ik liet me op de koude vloer vallen met mijn hoofd tegen de gladde badkamermuur gedrukt. Ik probeerde erdoorheen te ademen maar het lukte niet. Ik kwam in een neerwaartse spiraal terecht, terwijl mijn gedachten zich richtten op de eindeloze tv-programma's die ik had gezien, met mensen die probeerden op adem te komen terwijl ze in een papieren zak bliezen. Het maakte me zo kwaad. Een paniekaanval was niet ademen in een bruine zak! Het was het gevoel hebben dat elk deel van je lichaam kapotging, en er was absoluut niets wat je eraan kon doen. Je buikspieren werden alsmaar strakker en je hart begon te bonzen in je keel. Het voelde alsof je doodging. Iedere keer opnieuw. En ik kon het niet meer.

Ik opende de la en haalde het scheermesje tevoorschijn terwijl de irrationele gedachten alsmaar erger werden. Ik probeerde ze tegen te houden, maar het had geen zin. Het was alsof ik er geen controle over had. Ik keek naar het mes en kon niet geloven dat dit object zoveel macht over mij had. Het was absurd om te weten dat als ik mezelf pijn zou doen, ik me beter ging voelen.

Ik schudde mijn hoofd en begon over mijn voorhoofd te wrijven. Het was al de hele dag aan het bonzen, de ene pijnlijke klop na de andere.

Het is vast een hersentumor.

Nee, je hebt gewoon niet genoeg water gedronken.

Het is een tumor. Je bent ziek. Je weet dat er maar één manier is om het te laten stoppen.

Ik zuchtte.

Ik had beloofd dat ik het niet meer ging doen.

Ik had beloofd dat het echt de laatste keer was.

Maar het zal helpen. Dat is altijd zo, toch?

Maar was dit oprecht waar? Zou deze eindeloze cyclus van absurde angsten en pijn ooit eindigen? Het leek soms allemaal zo hopeloos. Toen ik door mijn Instagram-feed scrolde, voordat ik mijn account abrupt verwijderde, leek iedereen wel angstig te zijn, en ze leken het allemaal te kunnen oplossen door een bubbelbad te nemen met een gezichtsmasker op. Waarom werkte dat niet voor mij? Was #angst niet bedoeld voor mensen met een echte stoornis die motiverende woorden moesten horen in plaats van afbeeldingen van bruisballen zien, zodat ze zich niet alleen voelden?

‘Je bent niet ziek, Maddie,’ zei mijn schoolpsycholoog Sophie vanmorgen opnieuw en ze zuchtte. ‘Je hebt gewoon een angstaanval.’

Gewoon.

Alsof het maar een kleinigheidje was, zoals een tentamen of je ex-vriendje in de Starbucks zien. Niet dat ik wist hoe het voelde om een vriendje te hebben (tenzij je Harry Batters meetelde die per ongeluk mijn hand greep tijdens een schooluitje naar het aquarium toen er een haai uit het niets kwam).

Ik legde Sophie uit dat ik voelde dat er iets mis was, dat het deze keer anders was, maar ze keek me aan alsof ik gek was. Ik wist dat ze het zat was om naar me te luisteren, maar hoe kon ze van me verwachten dat ik niets zei terwijl mijn hersenen me vertelden dat ik doodziek was? Mijn hoofd lanceerde letterlijk vuursignalen en zei: ik heb hulp nodig nu!

‘Dit is een paniekaanval,’ legde ze me weer uit. ‘Herinner je je de foto die ik je heb laten zien? Je rijdt nu de heuvel op en dat voelt erg moeilijk, maar binnen enkele minuten ga je weer bergaf en voel je je weer beter. Het gaat altijd voorbij, nietwaar?'

Mijn mond viel open. Een heuvel?

'Waarom ga je niet terug naar de les, dan bel ik je moeder in de tussentijd om je op te halen, oké?'

Ik smeekte haar dat niet te doen. Mama zou hysterisch zijn als ze weer een telefoontje van school kreeg, die zei dat haar dochter tijdens de les opnieuw een angstaanval had gekregen. Iedereen op school dacht nu al dat ik helemaal gek was. Dat was helemaal niet moeilijk na wat er met Nora was gebeurd. Ze praatte nog steeds niet met me.

Ik herinnerde me onze eerste schooldag, al lachend wandelden we door de schoolpoort. Destijds was ik nog volkomen normaal, zelfs populair, hoewel dat vooral kwam door mijn vriendschap met haar. Nora had iets speciaals in zich zitten waardoor iedereen maar al te graag bevriend met haar wilde zijn; maar niemand had wat wij hadden: geschiedenis. Al jaren gingen we samen door het leven en voor een lange tijd waren we als twee handen op één buik. En toen brak onze vriendschap.

Na het ‘voorval’ was Nora de eerste die vertrok, en toen volgde de rest. Ze was familie voor mij, maar ik wist maar al te goed dat dit eigenlijk niets meer betekende. Ik ontdekte snel hoe het voelde om in mijn eentje door de gang van de school te lopen, buiten voor de poort te lunchen zodat niemand zou zien dat ik geen vrienden had, of terug naar huis te wandelen in plaats van de bus te nemen om de starende blikken te vermijden. Er was geen plek in de wereld waar ik... gewoon mezelf kon zijn.

‘Ik weet niet wat er met je aan de hand is, Maddie,’ zei mam altijd. ‘Waarom ben je zo vastberaden om het voor iedereen moeilijk te maken? Je bent volkomen gezond.'

Hoe kon ik iedereen duidelijk maken dat ik dat niet was? Ik had haar meerdere keren gesmeekt om mijn gezondheid volledig te laten checken, inclusief bloedonderzoek en scans, maar ze wilde het niet doen. Ze vertelde me dat we al vaker bij de SEH waren geweest dan ze kon tellen. Ik probeerde haar uit te leggen dat het nu vast anders kon zijn. Cellen konden in de loop van vierentwintig uur muteren. Ik zou nu kanker kunnen hebben, en het zou niemand iets kunnen schelen!

Ik draaide mijn hand zodat ik mijn pols duidelijker kon zien en liet mijn vinger voorzichtig over mijn arm glijden, waarbij ik de ene subtiele bult na de andere aanraakte. Elke misvorming vertelde een verhaal dat alleen mijn lichaam zich herinnerde.

Doe het niet.

Maar ik wil het.

Een golf van misselijkheid overspoelde me opnieuw.

Ik weet zeker dat het kanker is.

Nee, het zit in je hoofd, vertelde ik mezelf.

Ik probeerde mezelf te overtuigen dat het vast wel weer overgaat, zoals Sophie me had verteld, maar het werkte niet. Haar advies was nutteloos. Ze was er zo aan gewend me in deze wanhopige toestand te zien dat ze niet eens verbaasd was toen de lerares me vandaag naar haar kantoor had gebracht.

‘Ik heb iemand voor je,’ zei mevrouw Alby met een diepe zucht. 'Alweer.'

Ze wandelde met me mee tot ik in Sophies vertrouwde stoel zat en sloeg toen de deur abrupt dicht. Ik kon niet geloven dat ze me hierheen had gebracht, alleen maar omdat ik betrapt werd omdat ik mijn mobieltje aan het gebruiken was tijdens de les. Het was alsof haar blik altijd op mij was gericht terwijl iedereen aan het appen was en zij werden niet weggestuurd. De hele klas barstte in lachen uit toen ze mijn mobieltje van me afpakte.

'Madeleine, wist je niet dat we symptomenzoeker niet gebruiken tijdens biologielessen?'

Iedereen begon te lachen, alsof de stemmen in mijn hoofd niet luid genoeg waren. Mevrouw Alby begreep niet dat ik niet geïnteresseerd was in biologie. Waar ik wel in geïnteresseerd was, was het opzoeken van verschillende soorten kanker om te zien welke ik had, zoals een Primark-mix-en-match. Ik raakte nog meer geobsedeerd toen ik me realiseerde dat de symptomen van een hersentumor precies overeenkwamen met de mijne. Het was geen angst; ik was ziek! Mijn lichaam liet me in de steek en niemand zag het. Het had toch geen zin om het ze uit te leggen. Niemand wist waar ik het over had. Ik stelde me voor dat ik op mijn sterfbed lag, wetende dat dit alles vermeden had kunnen worden als iemand gewoon naar me had geluisterd.

Ik keek naar de klok in onze badkamer en besefte dat school nu uit zou zijn. Ik hoopte dat de leraren niet zouden merken dat ik vertrokken was nadat ik Sophie had gezien, maar waarschijnlijk wel. Waarom was ik de oorzaak van zoveel problemen in het leven van mensen? Waarom kon ik niet gewoon normaal zijn?

Ik controleerde mijn hartslag en zag die omhooggaan.

68, 76, 88, 95.

Ik ga een hartaanval krijgen.

Het scheermes vond zijn vertrouwde plaats in mijn hand en ik maakte een diepe snee. De ene na de andere, totdat het bloed begon te stromen.

Ik laat het los.

Ik zag druppels bloed van mijn pols op de grond vallen en ik voelde me opgelucht. Mijn hoofd was stil. Voor een keer voelde het helemaal leeg en was er gewoon ruimte om... aanwezig te zijn. Ik wou dat er meer van dit soort momenten waren; momenten waarop ik aan niets hoefde te denken en alles uit mijn lichaam verdween als een stop die uit een gigantische tank met water getrokken werd. Mijn gedachten gleden weg als galmende golven die door de stroming dreven.

'Nee! Nee, nee, nee, nee!' Ik hoorde een stem schreeuwen in de verte. Het geluid leek mijlenver weg. Het deed me denken aan toen ik als klein meisje op het strand was en mama op het goudgele zand zat te schreeuwen dat ik niet dieper het water in kon gaan. Golven omringden mijn benen en kwamen steeds hoger tot papa me oppakte. Water had me altijd gefascineerd. Ik hield van het koude gevoel dat mijn lichaam als zijde omhulde. Toen ik na zijn ongeluk ging zwemmen, voelde het alsof de golven me opslokten. Het was alsof ik vanbinnen bevroor en ik was overtuigd dat ik nooit meer het water in zou gaan. Maar het bleef me terugtrekken, alsof ik ermee verbonden was.

'Verdomme, Maddie,' hoorde ik mama's stem steeds dichterbij komen. ‘Niet weer!’

Ik voelde me zo zwak. Mijn hoofd rustte tegen de badkamermuur, waardoor ik niet omviel. Mijn gedachten dwaalden alweer af naar de oceaan. Ik zag hem steeds verder het water in gaan, verdwijnend in de machtige onzekerheid.

‘Het spijt me,’ zei ik. En toen was er duisternis.

HOOFDSTUK 1

De weg was zo hobbelig dat mijn hoofd iedere keer het raam raakte als we een draai maakten.

‘Jeetje, mam!’ zei ik en ik trok mijn wenkbrauwen op vanaf de achterbank. ‘Kalm aan doen, misschien?’

‘We zijn in niemandsland, Maddie,’ zei ze geïrriteerd. 'Wat wil je dat ik doe?'

‘Omkeren,’ kaatste ik naar haar terug.

Ze keek me aan in de achteruitkijkspiegel en kneep haar ogen tot spleetjes. ‘We hebben het hier al over gehad. Je gaat.'

‘Ik ren weg!’

‘Nee, dat doe je niet,’ zei ze kalm, alsof ik daardoor van gedachten zou veranderen. 'Ik heb een fortuin betaald om je hiernaartoe te brengen. Je gaat, en ik hoop dat je je tijd hier gebruikt om aan jezelf te werken. Ik meen het, Maddie. Dit is je laatste kans.'

‘Laatste kans om wat te doen?’

‘Om voor jezelf te zorgen. Je bent het hele jaar bezig geweest met het bedenken van allerlei gekke ziektes. Je leeft in een wereld die niet echt is en je hebt hulp nodig om weer helder te denken.'

Ik keek naar buiten. Mijn ogen speurden elke dennenboom af waar we langsreden alsof het saaie landschap zo mijn verschrikkelijke zomer zou goedmaken. Ik kon niet geloven dat ik twee weken in een godvergeten kamp zou moeten doorbrengen. Ik dacht dat mama me naar een therapeut zou brengen, of me misschien ergens een zomercursus zou laten volgen, maar niet... dit. Het doel van Camp Mind was helemaal zinloos. Alsof mijn angsten verdwijnen als ik elke avond rond een kampvuur ga zitten met andere gekken. Ik werd er zo zenuwachtig van, wetende dat ik daar twee weken moet blijven en een stapelbed moet delen met iemand die ik niet eens ken. Ik kon niet anders dan nadenken over alle dingen die mis zouden kunnen gaan, en ik realiseerde me dat er veel mis kon gaan in een kamp voor mentaal gestoorde tieners. Als mensen op school erachter komen dat ik hier was, zou mijn leven definitief voorbij zijn.

De weg was iets verderop weer gelijk en toen we weer een bocht namen, zag ik houten chalets op de heuvels oprijzen, de een na de ander verscheen in het zonlicht. We volgden het smalle pad bergopwaarts totdat er meer hutten verschenen, allemaal geschilderd in verschillende kleuren zoals de huizen op de Notting Hill-markt. Papa nam me elke zondag mee naar zijn favoriete kraampje, waar we een cheeseburger met extra kaas haalden. Wanneer zijn leerlingen van school hem zagen, verzamelden ze zich altijd om hem heen. Hoewel ik vaak grapjes maakte over zijn werk als een saaie schoolbegeleider, was hij eigenlijk best populair. Hij kon met iedereen goed praten en, nou ja, zijn grappen waren ook niet al te slecht. Dat is echter niet de enige reden waarom we naar de markt gingen. Papa had er een gewoonte van gemaakt om voor mama pioenrozen te kopen. Dat waren haar favoriete bloemen. Hij zei me altijd dat iets aardig doen voor iemand van wie je houdt, geen vervaldatum had. Ik wou dat ik nog iets voor hem kon doen.

Deze plek is een absolute grap, dacht ik. De parkeerplaats was nog hobbeliger dan de weg waar we net op gereden hadden en in de verte zag ik mensen kajaks boven hun hoofd houden. Dit kon niet. Ik ging echt het water niet in hier.

Mam parkeerde vlak voor de receptie en wierp me een waarschuwende blik toe. Ik sloot mijn ogen en wenste dit moment weg. Ik dacht dat als ik aan een andere plek bleef denken, ik mezelf er op de een of andere manier op magische wijze naartoe kon teleporteren.

Je bent in je kamer. Je bent in je kamer. Je bent in je kamer, fluisterde ik tegen mezelf. Er gebeurde niks.

'Kom je ooit de auto nog uit?' verzuchtte mam.

Verdomme!

Ik vroeg me af of ze me er echt uit zou trekken als ik weigerde uit te stappen, maar ik wist dat ze daar geen problemen mee zou hebben, dus ik deed zo langzaam de deur open alsof er gevaar op de loer lag. Ik wist dat er geen alternatief universum was waar dit niet gebeurde, of dat mama me mee naar huis zou nemen, aangezien het prijskaartje namelijk te hoog was. Zo hoog dat ik haar op een avond met oma hoorde praten en haar hoorde vragen of ze wat geld kon lenen zodat ik hierheen kon komen. Een deel van mij wilde op de voorstoel springen en wegrijden, maar één, ik kon niet rijden, en twee, waar zou ik heen moeten?

'Telefoon!' zei mama, terwijl ik haar volgde naar het felgele gebouw, klaar om mezelf in te checken bij Nut Camp 101.

'Wat?'

‘Telefoons zijn niet toegestaan,’ zei ze, wijzend naar het bordje 'geen mobiele telefoons' dat aan de voordeur hing. ‘iWatches ook niet. Geen elektronica eigenlijk.'

‘Maak je een grapje?’ zei ik. ‘Verwacht je dat ik twee weken zonder mijn e-books kan? Ik ben net aan Sylvia Plath begonnen!’

‘Geef hier, Maddie. Geen discussie mogelijk. Niemand mag zijn telefoon meenemen. Heb je de folder niet gelezen?'

Ik gaf haar een rare blik. ‘Het is onmogelijk dat alle tieners hier hun telefoon hebben afgegeven, mam. Hoe denk je dat ze het zonder zullen redden?'

‘Dat zullen ze vast wel doen,’ zei ze vastbesloten. ‘En jij ook. Kijk om je heen. Het is hier heerlijk! Je hebt je telefoon helemaal niet nodig in deze prachtige streek en je krijgt de kans om met zoveel nieuwe mensen te praten. Een nieuwe omgeving gaat je vast goed doen.’

‘Klinkt goed,’ zei ik opgewonden, ‘blijf jij hier dan? Ik haal je over twee weken op.'

'Telefoon,' zei ze boos. 'Nu!'

Ik beantwoordde haar boze blik en schakelde de telefoon uit voordat ik hem overhandigde. Ik kon het niet riskeren dat ze mijn browsergeschiedenis zou controleren. Dat alleen al zou ervoor zorgen dat ze me levenslang opsloot.

Ik kon niet geloven dat ze me al had beroofd van mijn welverdiende zomervakantie, en nu was ik ook nog afgesneden van de wereld. Wat moest ik nu doen als ik mijn symptomen wilde opzoeken? Hoe zou ik weten dat wat ik voelde normaal was?

We liepen samen naar de receptie nadat ik al mijn elektronica had overhandigd. Mam liep achter me aan met mijn koffer in haar hand. Radeloze ouders zaten in de wachtruimte en keken bezorgd om zich heen alsof hun kinderen hier niet thuishoorden. Op een van de hoge stoelen zat een jongen met pikdonker haar en een neusring. Hij glimlachte naar me terwijl ik tegen de muur leunde, maar ik ging echt niet teruglachen. Stel dat hij een seriemoordenaar was? Ik kon op deze plek geen enkel risico nemen.

Een ouder stel dat voor ons in de rij stond, was druk aan het kletsen met de vrouw achter de receptie, en naast hen stond een meisje dat op haar telefoon aan het typen was terwijl ze tegelijkertijd ongeïnteresseerd met een andere jongen praatte. Ik was tenminste niet de enige die druk bezig was haar verleden te verwijderen. Ze had lang, rood haar, verborgen onder een vintage baseballcap.

‘Dit wordt een lange zomer,’ verzuchtte de jongen.

‘Daar kun je zeker van zijn,’ hoorde ik haar zeggen. Onze blikken kruisten elkaar en toen ik op het punt stond weer weg te draaien, schonk ze me een glimlach.

Ik keek om me heen en een man verscheen van achter de balie en liep naar de jongen met de neusring. Ik vond het maar raar, want ze droegen exact hetzelfde bandshirt terwijl de man beslist ouder was dan wij. Hij leek in de twintig te zijn en had een ruwe bruine baard die hem echt niet stond. De jongen gaf hem onmiddellijk een boks alsof ze elkaar heel goed kenden. Zeg me alsjeblieft niet dat ze hier elkaar een boks geven.

De man hielp de jongen met de neusring zijn koffer naar de uitgang te slepen en ze gingen de heuvel op richting de kleurrijke chalets. Toen ze de deur openden, merkte ik dat de parkeerplaats aan het vollopen was, waardoor ik me afvroeg hoeveel van ons hier zouden zijn. Stel dat er een kudde gekken was en ze allemaal op hetzelfde moment gek werden en de therapeuten hier vermoordden? Ik kon me de kop in de krant al voorstellen:

‘Een bende gekken hebben Hampshire's New Forest verwoest.’

Toen mama me vertelde dat ik twee weken in het kamp zou blijven, zei ze dat er andere tieners zoals ik zouden zijn, zodat de therapeuten zich op ons allemaal konden concentreren. De manier waarop ze het zei, gaf me het gevoel dat ik deel uitmaakte van een soort experiment waar ik niet aan mee wilde doen. Stel dat ze allemaal gek waren? Of nog erger, stel dat ze echt allemaal zoals ik waren en mama gelijk had? Mensen met gezondheidsangst moesten zo ver mogelijk bij elkaar vandaan blijven. Het was net een infectie. We zouden elkaar besmetten als we bleven praten over onze fobieën. Ze zouden zich in een mum van tijd van de ene persoon naar de andere verspreiden, en voordat je het wist, zaten we allemaal bij de SEH, ervan overtuigd dat we een zeldzame ziekte hadden opgelopen.

‘Volgende!’ De vrouw achter de toonbank klonk opgewekt, alsof ze echt blij was om hier te zijn.

Mama rende naar haar toe en overhandigde gretig de bundel papieren die ik gedwongen had ondertekend.

'Hallo! Mijn naam is Daisy.' Ze glimlachte naar ons allebei. ‘Oh, ik zie dat je goed voorbereid bent,’ zei ze terwijl ze naar de ondertekende papieren keek. ‘Dit zou dan niet lang moeten duren. Voor je het weet zit je in je hut met je nieuwe kamergenoot!’

Ze bekeek de toestemmingsformulieren en overhandigde me dezelfde folder die mama me thuis had gegeven; de folder die ik niet gelezen had. Ik rolde met mijn ogen en keek naar de omslag. Lachende tieners stonden in de rij om hun gezicht te laten schilderen.

‘Ben je blij om hier te zijn, lieverd?’ vroeg de vrouw.

'Nee,' zei ik botweg.

'Ja hoor, dat is ze wel,' kwam mama tussenbeide terwijl ze me met haar elleboog in de ribben duwde. ‘Ze is gewoon een beetje nerveus.’

‘Ach, het duurt een paar dagen om te wennen aan het kamp en het personeel, maar je bent erg dapper dat je dit doet.’

‘Echt waar.’ Mam glimlachte naar haar.

'Nou, zoals u weet, zijn er hier vier raadgevers, allemaal toegewezen aan verschillende kampleden. Er is Julie,' zei ze opgewonden. ‘Zij organiseert al jaren Camp Mind. En dan is er nog Andrew, die net de deur uit ging.'

‘Die met het bandshirt?’ vroeg ik.

‘O ja,’ zei ze lachend. 'Dat is hem. Andrew is behoorlijk populair onder de jongeren.'

‘Dat is goed om te horen,’ zei mam, terwijl ze me aankeek alsof dit nieuws me op de een of andere manier zou moeten geruststellen. ‘Wie zijn de twee anderen dan?’

‘We hebben Emma en Brian, die zijn dit jaar bij ons gekomen, maar ze zijn absoluut geweldig. Emma is opgeleid in yogatherapie, dus je zult veel van haar zien, en Brian werkt als diëtist, dus hij zal je hier veel heerlijkheid bezorgen.'

‘Leuk,’ zei ik sarcastisch.

‘Dat klinkt geweldig,’ zei mama.

‘Nou, hier is je sleutel,’ zei Daisy. ‘Volg gewoon het pad aan je rechterkant, de houten trap op. Je slaapt in hut veertien, een van de kampleiders wacht daar op je. '

'Heel erg bedankt!' zei mama terwijl ze me de deur uit haastte.

De kleine parkeerplaats was nu helemaal gevuld. Ik bleef maar denken aan hoe gek deze mensen zouden kunnen zijn. Ik was weer terug. Ik wist dat ik angst- en paniekaanvallen had en zo, maar mama zou me gemakkelijk kunnen achterlaten bij een stel Ted Bundy's, en ze zou het niet eens weten totdat ze me kwam ophalen en ik in stukken was gesneden en in de vriezer was gelegd. Ik denk dat ze dan niet meer zou denken dat ik gek was.

Ze zuchtte terwijl ze mijn koffer achter haar aan sleepte. Ze vroeg me om haar een handje te helpen, maar ik liep gewoon verder. Het kon me niet schelen dat ze het moeilijk had. Ze had me hierheen gebracht tegen mijn wil. Het minste wat ze kon doen, was mijn koffer dragen. Ik keek om me heen terwijl ik de steile helling op liep. Er was letterlijk niets te zien, behalve duizenden bomen. Ik voelde me al misselijk. Ik dacht onmiddellijk aan het eten dat Brian voor ons zou maken, en of het wel echt gezond was. Het leek erop dat er geen winkels in de buurt waren, dus het was waarschijnlijk rommel vol met bacteriën. En hoe zat het met de douches? Zou het water hier schoon zijn? En had mama ze verteld dat ik mogelijke voedselallergieën heb?

Ik ga hier dood. Ik weet het gewoon.

Hoe verder ik klom, hoe meer ik buiten adem raakte. Ik voelde het gevoel van onheil over me heen spoelen en niemand zou me geloven als ik zei dat er iets mis was. Zelfs mijn therapeut had alle hoop opgegeven. 'Ik ga je niet langer geruststellen, zodat we deze enge gevoelens kunnen verwelkomen, in plaats van ertegen te vechten.' Goed advies als je op de badkamervloer je haar uittrok omdat je de angst niet meer aankon.

'Kijk! Nummer 14!' gilde mama, terwijl ze met volle kracht op de deur klopte. Een vrouw die even oud leek als mama, deed de deur open en nodigde ons uit om naar binnen te gaan.

‘Hallo, jij moet Madeleine zijn?’

‘Maddie,’ corrigeerde ik haar, terwijl ik de kamer doorzocht.

Stapelbedden. Echt niet!

‘Oeps, sorry daarvoor. Hoi, Maddie,' verbeterde ze zichzelf. ‘Ik ben Julie. Ik ben de hoofdadviseur bij Camp Mind en ik zal de komende weken nauw met je samenwerken.'

‘Geweldig,’ zei ik sarcastisch.

‘Dus dit is jouw kamer,’ zei ze, wijzend naar de saaie stapelbedden, ‘en dit is Lily. Zij is je kamergenoot.'

Het meisje met de pet op bij de receptie verscheen uit het bovenste bed en zag er net zo depressief uit als ik. ‘Hallo.’ Ze zwaaide naar me.

Ik zwaaide terug en gooide mijn koffer op het onderste bed. De kamer was klein. Echt heel klein. Het bed was weggestopt in de hoek van de kamer en tegen de andere muur stond een oud eikenhouten bureau, terwijl de badkamer achter een kleine deur ernaast verborgen zat. Ik ben tenminste niet claustrofobisch, dacht ik. Nog niet in ieder geval.

‘Nou, ik laat jullie rustig afscheid nemen,’ zei Julie terwijl ze terugliep naar de deur. 'Ik zie jullie allebei vanavond bij je eerste Camp Mind-kampvuur. Je ontmoet daar je therapeut en je krijgt de kans om de andere kampleden te leren kennen.'

We keken elkaar aan met gigantische ogen.

‘Leuk,’ zei Lily ontzet.

‘Ik kan niet wachten,’ voegde ik daaraan toe. Ik opende mijn koffer en pakte een oversized trui, de enige die ik had meegenomen, aangezien er een hittegolf zou komen. Ik wist niet dat het ijskoud zou zijn in deze deprimerende bunker.

'Ik zal je laten dan,' zei mama. 'Ik heb oma beloofd dat ik haar vandaag mee zou nemen om boodschappen te doen.'

‘Oké,’ zei ik.

‘Kun je even naar buiten komen?’

Ik zuchtte maar volgde haar toch en sloot de deur stevig achter me. ‘Ik dacht dat je al weg was.’

‘Denk je dat ik dit leuk vind? Dit is ook niet mijn ideale zomer, weet je.'

‘Hou je me voor de gek?’ vroeg ik lachend. ‘Je kon niet wachten om me naar deze plek te sturen! De toestemmingsformulieren waren al ondertekend voordat ik zelfs maar de kans kreeg om ja te zeggen.'

Ze schudde haar hoofd. Dat deed ze altijd. Ze gaf me een blik die zei dat ik het niet begreep. Het was altijd ik. Ik. Ik. Ik.

'Bel me, oké?' vroeg ze ten slotte.

'Met wat?'

‘Je kan wekelijks naar huis bellen,’ antwoordde ze. 'Verdomme, Maddie, heb je dan helemaal niet de moeite genomen om iets te lezen?'

‘Nee, dat heb ik niet gedaan,’ zei ik. ‘Ik genoot toen nog van mijn vrijheid.’

‘Dit zal goed voor je zijn. Dat beloof ik je.'

‘Wat als het dat niet is?’

‘Dit is allemaal goed,’ zei ze vastbesloten. ‘Maar je moet er ook in geloven.’

‘Je verwacht dat er een wonder zal gebeuren, maar dat komt er niet.’ Ik schudde mijn hoofd naar haar. ‘Er is geen pot met goud aan het einde van de regenboog. Weet je dat inmiddels niet?’

‘Maddie, als dit over...’

‘Ga nou maar, mam!’ riep ik tegen haar. ‘Je wilde me hier, en ik ben hier nu. Ga gewoon naar huis.'

‘Als dat is wat je wilt,’ zei ze, leunend tegen de houten paal, wachtend tot ik het goed met haar zou maken.

Niet deze keer. Dit is niet goed te maken.

Ik knikte naar haar. 'Ja, dat is wat ik wil.'

‘Ik wil graag nog een knuffel,’ zei ze teleurgesteld, ‘aangezien ik je een tijdje niet meer zal zien.’

‘Ga gewoon, mam!’

‘Kom op, Maddie,’ smeekte ze. ‘Wil je echt dat het zo gaat?’

‘Je hebt me hiernaartoe gebracht tegen mijn wil. Hoe had je verwacht dat het zou gaan?' riep ik tegen haar. Ik kon er niet meer tegen. Ik was zo boos dat de tranen in mijn ogen opwelden. Ik draaide me om en sloeg de deur dicht. Ik dacht dat ze me weer naar binnen zou volgen en me naar huis zou brengen, maar toen ik uit het raam staarde, was ze al verdwenen.

Ik heb niemand meer.

Ik kroop in bed en trok de stoffige dekens over me heen terwijl ik mijn keel voelde dichtknijpen.

‘Au. Dat klonk heftig!' zei Lily terwijl ze haar hoofd naar beneden liet vallen. ‘Ik sta echter helemaal aan jouw kant, hoor. Ouders denken het altijd beter te weten.'

Ik schopte de dekens van me af en keek haar ondersteboven aan. Haar haar was zo lang dat willekeurige lokken onder haar pet ontsnapten en zich als Rapunzel door de lucht weefden.

‘Je weet het,’ zei ik. ‘Zijn die van jou ook zo vervelend?’

'Erger nog.' Ze rolde met haar ogen naar me. ‘Ze hebben me al gebombardeerd met veel te veel verplichte knuffels.’

‘Verschrikkelijk,’ zei ik. ‘Ik haat het als ze dat doen. Dus... waarom ben je hier precies?’

‘Blijkbaar ben ik erg depressief. Zie ik er zo ongelukkig uit?' Ze trok een droevig gezicht.

‘Nee,’ zei ik, terwijl ik haar van dichtbij aankeek. ‘Je ziet er redelijk normaal uit.’

Dat maakte haar aan het lachen. 'Waarom ben jij hier?'

‘Omdat ik niet normaal ben,’ antwoordde ik. ‘Ik maak mensen helemaal gek.’

'Oh. Bedoel je de grote A?'

‘De grote A?’ vroeg ik.

‘Angst,’ zei ze. ‘Ik noem het de grote A. Ik had daar ook last van voordat ik overstapte naar een fulltimedepressie. Ik denk dat die beter bij me past, hoewel een combinatie van beide me ook een geweldige rit lijkt.'

'Nou, dan zijn we op de perfecte plek gekomen. Genoeg mentale stoornissen om uit te kiezen.' Ik lachte.

‘Ik bedoel dit niet slecht, want ik begin je echt leuk te vinden, Grote A, maar mijn plan is om niet te veel met andere mensen te praten hier, want ze lijken te blij om hier te zijn. Ik wil deze plek niet verlaten om dan in contact te moeten blijven met een stelletje stalkers.'

‘O mijn god, ja!’ zei ik. ‘Dat was ook mijn plan.’

'Misschien moeten we dan gewoon bij elkaar blijven, jij en ik? Samen hebben we een grotere kans om het kamp te overleven.'

‘Deal,’ zei ik. ‘Heb je enig idee hoe we onze tijd hier kunnen doorbrengen? We bevinden ons letterlijk in een of ander gat.'

‘Nou, dit zou kunnen helpen,’ zei ze, terwijl ze uit het bovenste bed sprong en een fles wodka boven haar hoofd hield. ‘Ik ben misschien wel mijn mobieltje kwijt, maar dit hebben ze gelukkig niet gevonden.’

Mijn ogen lichtten op alsof god zelf naar de aarde was gekomen en in een roodharig meisje was veranderd om mij, Maddie Wrangler, te redden van deze verschrikkelijke plaats.

‘Jij, Lily,’ fluisterde ik, ‘bent mijn ultieme redder.’

'Weet ik! Vandaag is de dag dat we officieel drinkmaatjes worden,' zei ze met een strenge predikantenstem, terwijl ze de fles voor zich hield alsof het een oud relikwie was.

‘Je kunt altijd op me rekenen,’ zei ik, ook al was ik nog nooit dronken geweest.

Er is toch een eerste keer voor alles?

'Kom op, Grote A. Laten we dat vreugdevuur te gek maken.'