Bestemming onbekend

Een zomer vol zon en zee, maar zonder bereik

Ellen Ooms

BESTEMMING ONBEKEND

Eerste druk: 12 april 2024

© 2024 Ellen Ooms

© 2024 Uitgeverij Hamley Books

Coverontwerp: Sleepy Fox Cover Designs

Grafisch design: Designs by l²otte

ISBN 9789464510980 

NUR 343

Uitgeverij Hamley Books drukt haar boeken op papier met het FSC© keurmerk. Zo helpen we waardevolle oerbossen te behouden. Lees onze duurzaamheidscharter op www.hamleybooks.be.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op welke wijze dan ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van uitgeverij Hamley Books.

www.hamleybooks.be

SAM

Waarom had ze zich in hemelsnaam laten ompraten om dit te doen? Sam probeerde zuchtend zichzelf en haar koffer in een overvolle bus te proppen. Met het nodige duw- en trekwerk, waarbij ze een ‘toevallige’ knie- of elleboogstoot niet schuwde, slaagde ze erin een plekje te bemachtigen. Rechts van haar scrolde een puistige puber op zijn smartphone en links van haar stond een moeder met een schattig jongetje, dat ineens heel wat minder schattig werd toen hij met zijn kleverige handjes in haar buurt kwam. Plotseling kreeg ze een duw en viel ze naar voren, met haar neus in een oksel die rook naar een camembert die te lang in de koelkast had gelegen.

Gelukkig kwam op dat moment de bus aan bij Brussels Airport. Ze worstelde zich naar de uitgang en kon zich net op tijd met haar koffer naar buiten persen voordat de deuren achter haar met een sissend geluid dichtsloegen.

Zigzaggend door de drukte zocht ze zich een weg naar de vertrekhal. Te midden van al die blije mensen die op het punt stonden op reis te vertrekken, vervloekte ze haar beste vriendin Nina voor de tweede keer die dag. Niet dat Sam niet graag reisde. Integendeel. Ze deed niks liever dan, met haar schetsboek in de ene hand en haar camera in de andere, nieuwe en onbekende plaatsen ontdekken. Maar dan wel in haar eentje, niet op een reis zoals deze, waarvoor ze op het punt stond het vliegtuig te nemen.

Een beetje grimmig dacht ze terug aan de meidenavond van een maand geleden. ‘Het wordt hoog tijd dat jij uit je schulp kruipt,’ had Nina beslist gezegd, ondertussen met haar vinger voor haar gezicht zwaaiend als een politieagent die een tiener terechtwijst voor zijn onbehoorlijke gedrag.

Ze keek Nina vragend aan en nam een slok wijn. ‘Hoezo?’

‘Hoezo?’ riep Nina uit. ‘Hoezo?! Je zit hele dagen opgesloten in je appartement, achter je computerscherm. Te werken. Je ziet niemand, behalve mij. Je hebt geen sociaal leven.’

‘Wel waar!’ riep Sam verontwaardigd uit. ‘Ik heb toch regelmatig contact met mijn opdrachtgevers?!’

‘Ja, via een computerscherm. Kom op, Sam. Dat is toch niet hetzelfde. Wanneer ben je voor het laatst uit geweest? Echt uit, bedoel ik dan,’ vervolgde ze voor Sam de kans kreeg te reageren. ‘Wanneer heb je voor het laatst een date gehad?’

Ze had niet alleen contact met haar opdrachtgevers via een computerscherm, dacht Sam verontwaardigd, hoewel ze wel moest toegeven dat ze niet meer precies wist wanneer ze voor het laatst een date had gehad.

‘Hmm... dat weet ik niet meer...’

‘Precies,’ antwoordde Nina en met een klap had ze de folder voor Sam op tafel gelegd. ‘Dit is precies wat jij nodig hebt.’

Aarzelend, maar toch ook een beetje nieuwsgierig, pakte Sam de brochure van tafel. Ze zag een foto van een immens cruiseschip met op de achtergrond een groen bergachtig landschap tegen een prachtige blauwe lucht. In rood met witte letters stond er Dis-connectedcruise geschreven.

Aan de binnenzijde van de brochure zag ze nog meer foto’s van het cruiseschip, hagelwitte stranden die gekust werden door een azuurblauwe zee en gezellige pittoreske vissersdorpjes.

‘Deze cruise is de ideale manier om nieuwe mensen te ontmoeten. En wie weet vind je er wel meer dan je zoekt,’ was Nina met een knipoog verdergegaan.

Vervolgens deed ze het concept volledig uit de doeken. Aan de hand van een profiel dat je moest invullen werd je door de reisorganisatie gekoppeld aan iemand met wie je de hele zevendaagse cruise een hut deelde. Je kon zelf beslissen of je aan iemand gekoppeld wilde worden van hetzelfde geslacht of van het andere geslacht. Dat laatste had Sam al meteen van tafel geveegd. Geen haar op haar hoofd die eraan dacht om tien dagen een hut te delen met een wildvreemde man!

‘Oh ja,’ voegde Nina nog toe, ‘je mag tijdens de reis geen contact hebben met de buitenwereld. Dat betekent: geen smartphone, geen laptop en geen wifi. Vandaar ook de DIS van Dis-connected.’

Hoezeer Sam de daaropvolgende twee uren ook probeerde Nina van het tegendeel te overtuigen, het was tevergeefs. Was het de wijn, of wilde ze gewoon van het gezeur af zijn? Ze wist het niet. Ze had uiteindelijk toegegeven en nog diezelfde avond hadden ze haar profiel ingevuld en de reis geboekt.

Bij binnenkomst in het gebouw bleef Sam even staan om het tafereel dat zich voor haar ontplooide te bekijken. Overal liepen mensen kriskras door elkaar, koffers in alle maten en kleuren en hun kinderen achter zich aan trekkend. Met samengeknepen ogen keek ze zoekend de vertrekhal rond om te zien of ze ergens het logo van de Dis-connectedcruise kon vinden. In de verte zag ze een rood bordje met witte letters. Dat moest het zijn. Aarzelend liep ze dichterbij en zag ze haar reisgezelschap. Er stonden al een vijftal mensen rond de reisleider. Deze laatste hield met zijn ene hand het rode bordje in de lucht en in zijn andere hand had hij een klembord vast. Sam zag meteen dat het een kleurrijk gezelschap was. Er stonden twee mannen en drie vrouwen gezellig met elkaar te kletsen. Sam voelde haar handen al klam worden bij het vooruitzicht om zich dadelijk aan deze vreemden voor te moeten stellen. Ze gaf haar naam aan de reisleider die hem meteen aankruiste op zijn lijst en haar vervolgens haar reisdocumenten overhandigde.

‘Welkom Sam. Ik ben Bjorn, jullie reisleider. Zodra we compleet zijn, checken we in voor onze vlucht naar Venetië. Vanuit België vertrekken we met zijn tienen. Verder komen er ook een tiental mensen vanuit Nederland. Er reist zelfs iemand mee vanuit de Verenigde Staten, en we treffen elkaar op het cruiseschip met de naam Celebrity Princess. Als we allemaal samen zijn, wordt daar ook de hutverdeling bekendgemaakt.’

‘Oké, leuk,’ Sam meende niet half wat ze zei, maar draaide zich vervolgens met een knikje om, om de rest van de groep te trotseren. Ze voegde zich bij hen en werd direct enthousiast aan iedereen voorgesteld.

De mannen heetten Nico en Karsten en hadden respectievelijk een bierbuik en een rode baard met dito snor en een nogal nerderig voorkomen met een veel te groot, zwart brilmontuur. De drie dames die op dat moment al aanwezig waren, stelden zich voor als Nele, Trui en Chelsey. Nele had een beetje het uiterlijk van een grijze muis, een onopvallend type, Trui leek klaar om zich bij een hippie-commune aan te sluiten en Chelsey... Tja, hoe zou ze Chelsey het beste omschrijven? Platinablond haar, lippen en nagels in dezelfde fuchsiaroze kleur en een jurkje dat bijna evenveel boezem als benen liet zien. Beelden van haar dierbare barbiepoppen flitsten aan Sams verbeelding voorbij. Ze besefte dat ze misschien een beetje te negatief was. Het was niet met volle overtuiging dat ze aan de reis begon maar ze nam zich toch voor om er het beste van te maken.

Het werd meteen duidelijk dat Barbie – het was sterker dan haarzelf, ze kreeg het beeld van haar barbiepoppen namelijk niet meer uit haar hoofd – de spraakwaterval van de groep was. Ze wendde zich meteen tot Sam en brandde los: ‘Spannend hè! Ik heb me zo erg op deze reis verheugd! Ik ben echt benieuwd met wie ik een hut mag delen. Hopelijk is het een knappe kerel want laten we eerlijk zijn, we zouden toch niet opgescheept willen zitten met een man met de looks en geur van een prehistorische holenbeer?’ Ze begon prompt te giechelen en deed daarmee de clichés van het domme blondje alle eer aan. ‘Misschien is het wel de mysterieuze Amerikaanse gast,’ vervolgde ze met fonkelende ogen. ‘Vind je het niet een beetje vreemd dat hij helemaal vanuit Amerika een cruise in Europa komt doen?’ Het volgende kwartier werd Sam noodgedwongen onderworpen aan een volledige uiteenzetting van allerlei theorieën die zijn aanwezigheid konden verklaren, gaande van een voortvluchtige crimineel tot een prins die op de vlucht is voor zijn bemoeizuchtige familie. Daarbij negeerde Chelsey even handig het feit dat er in Amerika in geen velden of wegen een koninkrijk te bekennen is en dus ook geen prins. En voor de derde keer die dag vervloekte Sam Nina omdat ze haar dit had aangedaan.

Zodra de groep compleet was, begaven ze zich naar de incheckbalie. Nadat ze hun koffers hadden afgegeven, gingen ze via de douane naar de juiste terminal. Dit vond Sam altijd een spannend moment, het moment dat jouw gezicht vergeleken werd met die smoezelige foto die je ongetwijfeld op je paspoort had staan. Eenmaal daar voorbij, stapte je een wereld vol verwachtingen in. Overal zag je vliegtuigen met een slurf aan het gebouw verbonden staan en elk toestel bracht mensen naar een heel andere wereld. Je wist dat je, wanneer je in zo’n vliegtuig stapte, een heerlijke tijd tegemoet ging, een tijd om nieuwe plaatsen en nieuwe mensen te ontdekken. Zo was het voor haar tenminste altijd geweest. Meestal beleefde ze dit moment in alle rust, maar niet vandaag. Barbie kwebbelde er nog steeds enthousiast op los. Sam hoopte maar dat ze niet naast haar in het vliegtuig zou belanden. Als dat het geval zou zijn, zou ze wel wat meer dan een kruidentabletje nodig hebben om tot rust te komen.

Toen het eindelijk tijd was om te boarden, bleek Sam heel veel geluk te hebben. Ze had een plaats bij het raam en de zitplaats naast haar bleef leeg. Ze maakte het zich gemakkelijk in haar stoel en keek uit het raampje terwijl ze opstegen. Ze besloot een glaasje champagne te bestellen bij de stewardess, deels om haar zenuwen te kalmeren en deels om zichzelf moed in te drinken.

Met het geroezemoes van de andere passagiers op de achtergrond en het gekwebbel van Barbie dat weerklonk van enkele rijen achter haar, dwaalden haar gedachten af naar haar beste vriendin. Ze glimlachte bij de herinnering die champagne in een vliegtuig bij haar opriep. De eerste keer dat Nina en zij met zijn tweeën een vliegtuig hadden genomen, hadden ze zo veel champagne gedronken dat ze behoorlijk wankel op hun benen stonden toen ze hun bestemming hadden bereikt. Om over hun gegiechel nog maar te zwijgen. De misprijzende blikken die de stewardessen hen toewierpen bij het verlaten van het vliegtuig spraken boekdelen. Maar de lijst met belevenissen van hen samen was eindeloos. Nina en zij leken al wel een eeuwigheid bevriend. Ze hadden elkaar op de middelbare school leren kennen en werden al snel beste vriendinnen. Hoewel ze best wel tegenpolen waren. Nina was vrolijk, goedlachs en spontaan terwijl Sam eerder introvert en op zichzelf was, misschien zelfs een tikkeltje verlegen. Dit was van kleins af aan zo gegroeid en was nooit echt veranderd. Toen Sam drie jaar oud was, kwamen allebei haar ouders om bij een tragisch verkeersongeval. Het was destijds een heel groot drama aangezien de dader doorgereden was en nooit gevonden werd. Het had wekenlang in alle kranten gestaan. Sam verruilde vanaf dat moment haar kamer in de stad voor de boerderij van haar grootouders. Daar werd ze omringd met alle liefde en genegenheid die ze zich kon wensen. Ze was nooit iets tekortgekomen. Haar opa en oma hadden ervoor gezorgd dat ze een fijne jeugd had gehad en ze was hen er eeuwig dankbaar voor. Vlak nadat ze was afgestudeerd had het noodlot echter opnieuw toegeslagen en was haar grootmoeder aan een hartaanval overleden. Nog geen zes maanden later was ook haar grootvader haar gevolgd. Sam troostte zich met de gedachte dat hun liefde zo sterk was dat hij geen minuut langer zonder haar kon leven. Ze waren nu samen. En zij was nu alleen.

Naast haar grootouders waren Nina en haar familie de enige constante in haar leven geweest. Sam vond het heerlijk om bij Nina thuis te zijn. Haar ouders hadden haar vanaf het begin behandeld als hun tweede dochter. Ze was er altijd welkom.

Vanaf hun achttiende hadden ze de meidenavond in het leven geroepen. Die avond gingen ze met z’n tweeën naar hun stamkroeg. Ze hadden daar de grootste lol, maar ook heel serieuze gesprekken. En een van die serieuze gesprekken had een paar jaar later het welbekende gevolg. In eerste instantie had Sam het haar vriendin kwalijk genomen dat ze haar had overgehaald om aan deze reis deel te nemen. Maar diep in haar hart wist ze dat Nina gelijk had. Het werd tijd dat ze uit haar schulp kroop en wat meer onder de mensen kwam. Wat dat betreft was deze cruise, waar ze met geen mogelijkheid aan gezelschap kon ontsnappen, dus nog niet eens zo'n slecht idee.

Na een kleine twee uur voelde Sam dat de daling werd ingezet. Meteen ging haar hartslag de hoogte in. Ze wist niet of dit kwam door het vooruitzicht op een vakantie naar de zon of door de wetenschap dat ze zo meteen weer de confrontatie moest aangaan met één van haar grootste angsten: zich mengen onder vreemden. Het idee dat ze opnieuw een gesprek moest aanknopen met een wildvreemde, bezorgde haar rillingen.

Na een succesvolle landing en het ophalen van hun bagage begaven ze zich naar de uitgang van de aankomsthal. Toen Sam door de dubbele deur naar buiten liep, kwam de warmte haar tegemoet. Ze richtte haar blik op de helderblauwe hemel waarin hier en daar een wit wolkje dreef. Ze greep haar kettinkje met een hangertje in de vorm van een kruisje vast. Het was van haar oma geweest en Sam had het sinds haar dood nooit afgedaan. Terwijl ze zo naar die prachtige lucht stond te kijken, was ze ervan overtuigd dat haar oma bij haar was en dat het allemaal goed zou komen.

Bjorn dirigeerde hen naar de overkant van de straat waar een busje geparkeerd stond. Vanaf de luchthaven van Treviso was het een rit van een klein uurtje tot aan de cruiseterminal. Bjorn stond tevergeefs te kuchen in de microfoon. Het was wel duidelijk dat hij meer dan een kuchje nodig zou hebben om boven de herrie in de bus uit te komen.

‘Mensen, mag ik even jullie aandacht?’ riep hij iets luider. Geleidelijk aan stierf het kabaal weg.

‘Laat ik jullie eerst even uitleggen wat het verloop van de rest van de dag is. Zodra we bij de Celebrity Princess aankomen, mogen jullie de bagage afleveren. Hier zullen jullie ook jullie mobiele telefoons moeten inleveren. Deze worden allemaal samen in een kluisje bewaard. Vervolgens is er de gelegenheid om het cruiseschip te verkennen of een kijkje te nemen in Venetië. Om zes uur worden jullie dan verwacht in de Blue Moon, een van de clubs aan boord. Hier wordt een welkomstreceptie gehouden in aanwezigheid van de kapitein. Dit is enkel voor diegenen die de Dis-connectedformule hebben geboekt. Hij zal dan ook bekendmaken met wie jullie de komende zeven dagen een hut zullen delen. Ongetwijfeld het moment waar jullie allemaal met spanning naar uitkijken. Als jullie nog vragen hebben, mogen jullie altijd naar mij toe komen tijdens de reis.’

Nadat ze haar koffer had afgeleverd besloot Sam om in haar eentje Venetië te gaan ontdekken. Gewapend met haar portefeuille, zonnebrandolie en een flesje water, haar schetsboek en een fototoestel, een echt antiek geval, het was dan ook een erfstuk van haar opa, liep ze over de loopbrug de kade op. Vanaf daar was het een wandeling van een kwartiertje tot op het Piazalla Roma. Daar nam ze een vaporetto – een soort waterbus – naar het San Marco Plein. Dat leek haar een goede plaats om haar verkenning te starten. Ze kon de Basiliek van San Marco zien liggen. Een indrukwekkend gotisch bouwwerk dat prachtig versierd was en ruim voorzien van torentjes en bogen. Deze toeristische trekpleister liet ze echter achter zich. Ze koos ervoor de vele kleine steegjes en pleintjes te gaan ontdekken. Na een uurtje wandelen had ze haar ogen ruim de kost gegeven. Ze was de Rialtobrug overgestoken, had een bezoekje gebracht aan de Libreria Acqua Alta – een van de oudste boekenwinkels ter wereld – en had natuurlijk de ene gondel na de andere zien passeren over de vele kanalen die de stad rijk was. Het was tijd om aan de kant van het water, op het terras van een piepkleine ijssalon, neer te strijken en te genieten van een heerlijk Italiaans ijsje. Ze was nog maar net geïnstalleerd met haar schetsboek voor zich op tafel en een ijsje in haar hand, toen haar rust verstoord werd door opschudding een eindje verderop. Met opgetrokken wenkbrauwen keek ze op, maar ze zag voor zover ze kon inschatten niets ongewoons. Ze besloot dan maar een begin te maken aan een schets van de gondelier die zijn gondel naar de kant van het water aan het varen was. Tussendoor genoot ze van haar heerlijke ijsje.

Plotseling kwam er een man bij haar aan tafel staan. Hij droeg een gescheurde jeans en een hoodie. Het enige wat Sam kon zien van zijn gezicht waren enkele peper- en zoutkleurige lokken die over zijn voorhoofd vielen en een paar lichtgrijze ogen die haar wat verwilderd aankeken.

‘Excuseer, is het goed als ik even bij je kom zitten?’ vroeg hij in het Engels, maar met een accent dat Sam niet meteen kon duiden, terwijl hij een blik over zijn schouder wierp. ‘Je zal niet eens merken dat ik er ben.’

Sam was te verbaasd om te antwoorden dus ze knikte alleen maar. Het viel haar op dat de man een mooie, ietwat hese stem had.

‘Wow, wat een prachtige schets heb je daar gemaakt,’ vervolgde hij.

Snel sloeg Sam haar schetsboek dicht en stopte het terug in haar tas. Als er iets was waar ze nog meer angst voor had dan praten met vreemden, was het wel de inhoud van haar schetsboek aan iemand laten zien. In die tekeningen stak Sam haar hele ziel en zaligheid. Dat deelde ze met niemand, zelfs niet met Nina.

‘Als je wil, wil ik wel een keer poseren hoor, voor een schets,’ voegde hij er met een knipoog aan toe.

Voordat Sam de kans had te reageren, hoorde ze in de verte weer een hoop geschreeuw en zag ze een aantal mannen hun kant uit lopen. De vreemdeling die wel heel nieuwsgierig was sprong op, riep: ‘Ik moet ervandoor!’ en zette het op een lopen. Hij werd op de hielen gezeten door een vijftal mannen, allemaal met camera’s.

Wat had dat te betekenen? Sam had werkelijk geen idee. Ze haalde haar schouders op, rekende af bij de ober en besloot terug te wandelen naar de Celebrity Princess om het schip aan een nadere verkenningstocht te onderwerpen. Op de terugweg verwonderde ze zich over de kleine straatjes die krioelden van de toeristen.

Sam was blij dat ze die drukte achter zich kon laten en de rust kon opzoeken van de Celebrity Princess. Hoewel die rust natuurlijk wel relatief was op een schip dat zo’n dertienhonderd crewleden en drieduizend passagiers telde. Het schip was van die omvang dat het haar minstens een dag zou kosten om het allemaal in zich op te nemen. Tijdens haar wandeling over de verschillende dekken van het schip passeerde ze talloze barretjes, restaurants, een drietal zwembaden, een heuse bioscoop en een wellness. Ze was ondertussen een aantal trappen op en af gegaan en was aanbeland bij een gezellige, brede boulevard met aan beide zijden meer van hetzelfde, namelijk winkels, barretjes en restaurants. Overal waar ze liep kwam ze medepassagiers tegen: gezinnen met kinderen, koppels op leeftijd, groepjes vrienden. Allemaal mensen die geen deel uitmaakten van hun Dis-connectedavontuur maar gewoon van een weekje vakantie kwamen genieten.

Over een half uur werden Sam en de anderen die aan het Dis-connectedavontuur deelnamen verwacht in de Blue Moon voor de indeling van de kamers. Sam keek lichtelijk onder de indruk om zich heen en moest tot haar schrik vaststellen dat ze geen idee had hoe ze daar moest komen. Hoe kon ze in godsnaam verdwalen op een cruiseschip? Ze keek een beetje verloren om zich heen, proberend te beslissen welke richting ze uit zou gaan.

‘Kan ik je helpen?’ hoorde ze plots een stem in wel heel Brits-Engels achter zich vragen. Ze draaide zich snel om en zag dat er een crewlid voor haar stond in zijn smetteloze uniform. Hij lachte haar vriendelijk toe.

‘Ja, ik ben op zoek naar de Blue Moon,’ antwoordde ze eveneens in het Engels.

‘Oh, maar dat is gemakkelijk. Zie je die trap recht voor je? Die neem je twee dekken naar boven. Dan zie je het aan de rechterkant liggen.’

‘Dank je wel!’ Ze vertrok in de richting die hij had aangewezen. Na zo’n twintig minuten rondlopen en nog twee keer (twee keer!) de weg te hebben gevraagd, zag ze eindelijk haar reisgenoten staan.

Chelsey kwam meteen op haar afgelopen. In een andere outfit. Hoe had ze dat in hemelsnaam voor elkaar gekregen? Ze hadden immers hun koffers al afgegeven en Sam was in de veronderstelling dat deze al in hun hut stonden.

‘Hoe heb jij je al kunnen omkleden?’ vroeg ze.

‘Oh, dat,’ zei ze, een blik op haar outfit werpend. ‘Er was een allerschattigste steward die zo behulpzaam was om me mijn koffer en een ruimte ter beschikking te stellen. Maar wat belangrijker is: waar heb jij in godsnaam gezeten? Je hebt onze mysterieuze Amerikaanse gast gemist. Hij heet Flynn, hij is echt een hunk en ik hoop zo hard dat ik een hut met hem mag delen.’ Chelsey kreeg een dromerige blik in haar ogen die Sam deed glimlachen. In tegenstelling tot haar had Chelsey er duidelijk voor gekozen om de romantiek op te zoeken. Sam was al blij als ze op het einde van de reis vriendschap had gesloten met de vrouw met wie ze haar hut deelde.

Ze daalden het trapje af naar de Blue Moon, de club waar de receptie werd gehouden. Terwijl ze naar binnen liepen was het de hele tijd Flynn hier en Flynn daar. Ondertussen was ze er al achter gekomen dat hij er bijzonder goed uitzag en behoorlijk goed Nederlands sprak met een licht Engels accent, wat volgens Chelsey zijn sexappeal enorm vergrootte. Sam was ondertussen zelf ook wel benieuwd geworden naar die mysterieuze Amerikaan.

De Blue Moon had zijn naam niet gestolen. De club besloeg drie verdiepingen en baadde in het blauwe licht. De volledige linkerwand werd in beslag genomen door een bar die contrasteerde door een helder zilverkleurig licht. Achter de bar was een enorme spiegelwand waar honderden glazen en flessen drank stonden uitgestald. Een zestal barmannen en -vrouwen mixten de meest exotische drankjes en er liepen constant obers af en aan om de mensen van hun bestellingen te voorzien.

Sam schrok op van een stoot tussen haar ribben. ‘Daar, daar is Flynn,’ riep Chelsey uit, wijzend naar een man die een eindje van de bar stond met een cocktailglas in de hand. Hij droeg een donkerblauwe, nauwsluitende broek met een wit hemd waarvan hij de bovenste knoopjes open had gelaten. Zijn mouwen waren opgerold en lieten een glimp zien van zijn gespierde armen. Niet alleen zijn armen, maar zijn volledige lichaamsbouw deed Sam vermoeden dat hij veel trainde. Sam moest toegeven dat hij er bijzonder goed uitzag. Maar ze zou zweren dat ze hem eerder had gezien. Ze kon echter niet meteen bedenken waar. Het was alsof hij voelde dat ze keek want plotseling keek hij op en zijn ogen boorden zich recht in de hare. Er kwam een zweem van een glimlach rond zijn lippen terwijl hij langzaam naar haar toe liep. Vlak voor haar bleef hij staan en zei met zijn diepe, hese stem: ‘And so we meet again.’

Hoofdstuk 2

FLYNN

1 maand eerder

Flynn stond voor de enorme ramen van zijn kantoor en keek naar buiten. Hij nam de bruisende stad beneden met een glimlach in zich op. God, wat hield hij van New York. De smeltkroes van culturen, de geuren en de geluiden. Hij bleef het fascinerend vinden hoe de wolkenkrabbers de lucht in rezen en dat je je dan, als je een paar blokken verder ging, in een gezellige volksbuurt bevond.

Hij was zelf geboren in een buitenwijk van Los Angeles. Na zijn studies aan NYU was hij echter blijven hangen in the city that never sleeps. Samen met zijn beste vriend Blake, de zoon van zijn moeders jeugdvriendin, had hij Sfinx Media uit de grond gestampt. Hun core business bestond uit de productie van diverse films en het vertegenwoordigen van acteurs en actrices van allerlei pluimage. Hun harde werk had ertoe geleid dat er al een tweetal kaskrakers door hen geproduceerd werden. Verder hadden ze een ruime selectie aan zowel A- als B-list-acteurs en -actrices onder hun vleugels.

Blake was de man van de cijfertjes en hij was eveneens verantwoordelijk voor het juridische deel van het bedrijf. Flynn zelf hield zich bezig met de commerciële kant en was ook het gezicht van het bedrijf als ze in de media verschenen.

Het was dan ook niet meer dan normaal dat hij regelmatig in de tabloids verscheen. Zeker met zijn afkomst. Zijn ouders waren Carrick Newton en Jennifer Boman. Beiden voerden ze al tientallen jaren de A-list van acteurs en actrices aan. Zijn vader was geboren New Yorker en zijn moeder was op en top Belgische. Zij was op haar achttiende naar LA gekomen om de Amerikaanse droom na te jagen en actrice te worden. Het was ondertussen tweeëndertig jaar geleden dat ze elkaar hadden leren kennen op de set van de film A girl gone wild. Het was de eerste film waarin ze samen speelden en het was meteen raak geweest. Zowel op carrièregebied als op liefdesvlak. Zelf beweerden ze dat het liefde op het eerste gezicht was. Het vertrouwen in het slagen van hun relatie was niet erg groot, aangezien hun carrières op dat moment nog in hun kinderschoenen stonden. Ze hadden echter het tegendeel bewezen en waren na al die jaren nog altijd samen.

Flynn schrok op uit zijn gemijmer toen de deur van zijn kantoor met een grote zwaai openging en hij klakkende hakken op de tegelvloer hoorde. Zijn moeder, hij hoefde zich zelfs niet om te draaien om te weten dat ze zijn kantoor was binnengestormd. Gelaten draaide hij zich om.

Ze kwam op hem aflopen met ogen die vuur spuwden, op de voet gevolgd door Lizzie, zijn assistente, die hem met een verontschuldigende blik aankeek. Achter haar dook Blake op met een geamuseerde uitdrukking op zijn gezicht. Flynn zag dat hij met moeite zijn lach kon inhouden. Wat zou er deze keer weer voor gezorgd hebben dat zijn moeder veranderde in een vuurspuwende draak? Hij hield van zijn moeder, echt waar, maar ze was niet geheel onterecht actrice geworden. Gevoel voor drama had ze wel. Met een glimlach bedacht hij zich dat zijn zusje, Olivia, dat niet van vreemden had.

‘Hallo mam, wat een verrassing. Wat brengt jou naar de Big Apple? Zijn jullie aan het filmen in de stad?’ Hij schakelde moeiteloos over naar het Nederlands. Thuis spraken ze altijd Nederlands tegen hun moeder.

‘Flynn Ryan Newton, waag het niet zo’n onschuldige toon aan te slaan tegen mij,’ zei zijn moeder briesend.

‘Mam, ik weet werkelijk niet wat je bedoelt.’ De onschuldige blik die hij zijn moeder toewierp, was er eentje die hij in de loop der jaren geperfectioneerd had.

‘Dit bedoel ik,’ zei ze terwijl ze de ene na de andere tabloid op het tafeltje tussen hen in gooide.

Flynn wierp een blik op de tabloids en zag dat zijn foto de voorpagina’s van alle vier sierde. Of beter gezegd een foto van hem en Joy Reeds. Zijn vriendin van dat moment, of eigenlijk ex-vriendin. Want daar gingen alle artikelen natuurlijk over. De breuk tussen Joy en hem.

Het ding met Joy was dat ze, zonder enige twijfel, bloedmooi was. En voor een tijdje had ze hem ook echt kunnen boeien. Bovendien was ze geweldig in bed. Nu hij erover nadacht was dat waarschijnlijk ook de reden dat hij het zo lang had uitgehouden met haar. Want laten we wel wezen, de enige reden dat Joy in hem geïnteresseerd was, was zijn afkomst. De vrouwen die in hem geïnteresseerd waren kon je namelijk in twee groepen verdelen: enerzijds waren er de vrouwen die hem wilden omwille van zijn rijkdom en succes in de zakenwereld, anderzijds waren er diegenen die hem wilden omwille van zijn ouders. Zij hoopten door zijn connecties een stapje dichter bij de roem te komen. Joy behoorde heel duidelijk tot die laatste categorie. Hoewel hij dit al vrij snel doorhad, was de seks te goed om er meteen een punt achter te zetten. Uiteindelijk was haar constante gezeur aan zijn hoofd over het feit dat ze te weinig kansen kreeg in de filmindustrie hem te veel geworden en gisteren had hij haar mee uit eten genomen om haar vriendelijk maar duidelijk te vertellen dat het voorbij was. Wat hij niet kon voorzien, was dat zij een enorme scène zou schoppen en het daarbij ook nodig vond dit uitgebreid op social media en in de tabloids tentoon te spreiden. Het gevolg was dat de pers sinds gisteravond voor zijn huis en voor het kantoorgebouw kampeerde in de hoop een glimp van hem op te vangen. Dat zijn moeder net nu in de stad kwam opdagen en hem vereerde met een bezoekje, was alleen maar olie op het vuur voor de persmuskieten.

Een van de voornaamste redenen voor Flynn om niet aan iets serieus te beginnen. Soms wilde hij dat zijn ouders boeren waren in een of ander gehucht in Kentucky en dat hij als een normale jongen was opgegroeid, samen met zijn ouders en zijn zusje op een boerderij tussen de koeien of paarden. Wie weet was hij dan wel in staat geweest om iemand te vinden die hém wilde in plaats van zijn roem.

Zuchtend richtte hij zijn blik op zijn moeder. ‘Mam, laat me het nou even uitleggen.’

‘Uitleggen? Wat wou je precies uitleggen? Waarom je zo’n leuke meid als Joy aan je neus voorbij hebt laten gaan? Of waarom je voor de zoveelste keer op een niet al te positieve manier in de media bent verschenen?’

‘Mam, ik begrijp dat Joy er goed uitziet en dat dat belangrijk is voor de foto’s, maar dat constante gezeur over het uitblijven van de ‘serieuze’ filmrollen begon me echt mijn keel uit te hangen. Hoewel ik moet toegeven dat het bij momenten leek of ze zich aan het inleven was in de dramarol van haar leven.’

Blake kon een proest niet binnenhouden. Flynn wierp hem een vernietigende blik toe, waarna hij zijn gezicht terug in de plooi probeerde te houden.

‘Jongen, dit kan zo toch niet langer? Je bent bijna dertig, hebt een succesvol bedrijf, je ziet er goed uit. Wanneer ga jij je eens settelen met iemand? Om nog maar te zwijgen over de negatieve publiciteit die dit voor jezelf, jouw bedrijf en voor ons teweeg brengt. Misschien moet je eens een tijdje van de radar verdwijnen.’

‘Wat bedoel je daarmee?’ Flynn wierp een ongeruste blik op Blake. Die haalde zijn schouders op alsof hij wilde zeggen: je kent je moeder. Als ze iets in haar hoofd heeft, gaat het er niet zomaar uit.

‘Kelly, die onze reizen altijd regelt, bracht deze reis onder mijn aandacht. Het is een cruise in Europa waarbij je op basis van een profiel dat je invult, gekoppeld wordt aan iemand met wie je tijdens de reis een hut deelt. Bovendien, en dat is het grootste voordeel, heb je gedurende de hele reis geen toegang tot social media en internet. Beeld je eens in, Flynn, dat is perfect. Op die manier kan je genieten van een heerlijke cruise op de Middellandse Zee zonder dat je opgejaagd wordt door de pers. Misschien biedt het je de gelegenheid om eens na te denken over hoe je nu verder wil met je leven.’

Nadenkend bekeek hij de brochure die zijn moeder hem overhandigde. Het klonk inderdaad wel heel erg aanlokkelijk. Ver weg van de pers. Privacy gegarandeerd. Wie weet werd hij wel gekoppeld aan een leuke Europese meid. Daar had hij nog nooit iets mee gehad. Hij sloeg zijn ogen op en ontmoette de blik van Blake. Die keek hem met opgetrokken wenkbrauwen aan.

‘Ik zal er eens over denken. Maar euhm mam, ben je nog even in New York? Kunnen we misschien straks samen een hapje gaan eten? We kunnen Olivia meevragen. Zij zal het vast ook geweldig vinden.’ Hij keek zijn moeder hoopvol aan.

‘Sorry schat, maar ik vlieg over twee uur terug naar LA.’

Flynn voelde een scheut van teleurstelling, maar herstelde zich snel. ‘Geen probleem. Een volgende keer misschien.’

Zijn moeder gaf hem een kus op zijn wang en liep naar de deur. ‘Denk eens na over die cruise, wil je? Je zou er je vader en mij een groot plezier mee doen.’

‘Doe ik. Tot ziens mam!’ Gelaten liet hij zich in zijn bureaustoel zakken.

Blake nam hem onderzoekend en enigszins bezorgd op. Hij ging tegenover hem zitten en wachtte af. Flynn wist dat Blake hem nooit zou dwingen om iets te zeggen, maar hem de tijd gunde om tot zichzelf te komen.

‘Dit zou niet als een verrassing moeten komen, hè?’ Flynn keek Blake aan. ‘Wanneer heeft ze wel ooit tijd gehad voor mij of Olivia? En toch voel ik me iedere keer teleurgesteld.’

‘Dat snap ik,’ antwoordde Blake. ‘Maar ze had wel een punt wat die cruise betreft. De pers staat hier beneden twee rijen dik op het trottoir te kamperen. Het zou geen slecht idee zijn om er een tijdje tussenuit te gaan zodat je daar even van verlost bent.’

‘Ik kan toch onmogelijk een week vrij nemen op dit moment? Niet nu we midden in de productie van Snowstorm in New York zitten.’

‘Natuurlijk kan je dat wel. Alles loopt toch op rolletjes en Lizzie kan het perfect van jou overnemen tot je terugkomt. Je weet dat ze daar heel goed toe in staat is.’

‘Dat weet ik wel. Maar toch... Zoals ik al zei, ik ga er nog eens over nadenken.’

Flynn besloot het aanbod van Blake, om naar hun favoriete bar te gaan, naast zich neer te leggen en zich die avond voor de uitgezwermde pers te verschansen in zijn loft in het hart van de stad.

Hij vond dat hij veel geluk had met dit pareltje van een woonruimte op zo'n mooie plek. Zijn loft lag in een oud fabrieksgebouw met een mooie authentieke gevel en grote boogramen. Hij had het gebouw bij toeval ontdekt net op het moment dat het te koop aangeboden werd. Hoewel het een klein fortuin kostte, had hij niet lang getwijfeld om het te kopen.

Op de benedenverdieping bevonden zich twee kleinere appartementen. Zijn loft besloeg de volledige eerste en tweede verdieping en als kers op de taart had hij een dakterras om u tegen te zeggen.

De keuken en de woonkamer namen zo goed als de volledige eerste verdieping in beslag. In alle gevels kwamen de enorme boogramen terug en die boden veel licht in de ruimtes. De vloeren waren van gepolierd beton en hij had met steigerhout en ijzerwerk een industriële doch sobere look gecreëerd. Buiten de woonkamer en keuken bevond zich op de eerste verdieping ook nog een studeerkamer. Halverwege de ruimte ging een metalen trap naar boven waar twee slaapkamers met aangrenzende badkamer te vinden waren. Nog een groot pluspunt was de fitnessruimte in de kelder van het gebouw. Daar beulde hij zichzelf elke ochtend, en soms ook wel eens ’s avonds, af.

Hij wilde zich net omkleden om naar beneden te gaan toen Jack, de conciërge, zich meldde via de intercom. ‘Meneer Newton, je zus Olivia is hier. Ze zegt – en ik citeer: “als die eikel me niet binnenlaat, zorg ik ervoor dat de pers zich hier binnen vijf minuten verzamelt in de lobby.’’ Laat ik haar naar boven komen?’

Flynn zuchtte gelaten. ‘Laat haar maar binnen, Jack.’

Hij liep alvast naar de voordeur en deed deze open net op het moment dat zijn zusje uit de lift stapte. In haar ene hand had ze een fles gin en in de andere een fles wodka, ideaal om zijn favoriete cocktail Vesper, helemaal in James Bond-stijl, mee te bereiden. Dat was misschien een veel beter idee dan zich afbeulen in de fitnessruimte.

Hij drukte glimlachend een kus op haar kruin terwijl ze de woonkamer binnenstapte.

‘Ik dacht dat je wel wat afleiding kon gebruiken,’ zei ze terwijl ze zich op zijn bank liet zakken.

Hij liep met de flessen naar de bar en begon hun cocktails te mixen. ‘Waar haal je dat idee in godsnaam vandaan?’

‘Blake,’ was het enige wat ze zei.

Had zijn beste vriend zijn mond weer voorbijgepraat? Hoe zat dat trouwens tussen die twee? Hij maakte een mentale aantekening dat hij Blake er toch eens over aan de tand moest voelen de volgende keer dat hij hem zag.

‘En wat heeft Blake dan precies verteld? Dat ik eindelijk Joy gedumpt heb of dat onze lieftallige moeder mij vereerd heeft met een blitz-bezoek om mij de les te lezen?’

‘Allebei,’ antwoordde ze stilletjes terwijl ze de cocktail aannam die hij haar aanreikte. ‘Over Joy wil ik alleen maar zeggen – good riddance! Dat mens had de hersenen van een naaktslak en was er alleen maar op uit om mee te liften op jouw succes, of dat van mam en pap. Ik vind dat je het nog lang met haar hebt uitgehouden trouwens. Daar zullen bepaalde prestaties tussen de lakens wel voor hebben gezorgd, vermoed ik.’ Ze knipoogde naar Flynn met twinkelende ogen.

Flynn schoot in de lach. ‘Jij neemt ook geen blad voor de mond, hè? Maar je hebt wel gelijk. Ik wist echt niet meer waar ik het met haar over moest hebben. Zij wilde het alleen maar hebben over films, premières, mam en pap, audities... Ik was dat zo beu, maar ja, tussen de lakens...’

‘Ja, ja, details hoef ik niet te horen. En wat had mam hierover te melden?’

‘Ze was er duidelijk niet blij mee. Ze sloeg me nog net niet met een hoop tabloids om de oren. Slecht voor mijn reputatie, slecht voor hun reputatie, blablabla...’

‘Blake zei dat ze wel een interessant voorstel had gedaan?’

‘Is dat zo?’ vroeg Flynn haar terwijl hij haar recht aankeek. ‘Had hij misschien nog meer te melden?’

Olivia sloeg haar ogen neer en er trok een blos over haar wangen. Ze had dan toch nog het fatsoen om een beetje gegeneerd te zijn. Zijn privéleven zo bespreken met zijn beste vriend. Hier was wel degelijk meer aan de hand.

‘Hij is alleen maar bezorgd om jou, Flynn. En ik ook trouwens,’ antwoordde ze kleintjes.

‘Dat weet ik toch. Ik weet alleen niet of ik het nou zo’n leuk idee vind dat jullie twee mijn liefdesleven samen bespreken. Je blijft wel mijn kleine zusje!’

Olivia draaide met haar ogen. ‘Zeg me nu liever welk voorstel mam had.’

Flynn liep naar de keuken waar hij de flyer van de cruise had neergelegd en gaf hem aan haar. Ze begon hem door te nemen en hij zag haar enthousiasme toenemen met elke letter die ze las. ‘Dit is geweldig! Denk je eens in welke fantastische plaatsen je allemaal gaat zien, nieuwe mensen ontmoeten, en dat allemaal buiten het bereik van de pers. Hoe zalig zou dat niet zijn.’

‘Ik weet het niet hoor. Is het wel zo’n goed idee om de zaak een week in de steek te laten? Blake en Lizzie met alles op te zadelen in het midden van zo’n groot project? Bovendien, denk je niet dat ze me zullen herkennen op dat cruiseschip?’

‘Flynn,’ zei ze terwijl ze een hand op zijn onderarm legde. ‘Ten eerste kunnen Blake en Lizzie de zaken met zijn tweetjes wel aan voor een week. Ze hebben al wel voor hetere vuren gestaan, denk je ook niet?’

‘Misschien wel,’ antwoordde Flynn aarzelend. Het idee was best wel verleidelijk.

‘En ten tweede, goed punt. We zullen je misschien een vermomming moeten geven.’

Hij zag de radertjes in haar hoofd draaien en als dat gebeurde, kon je maar beter dekking zoeken. ‘Ik weet het niet hoor, Olly...’ antwoordde hij sceptisch.

‘Ik weet het,’ riep ze enthousiast uit. ‘Het is eigenlijk heel simpel. In plaats van je haar de volgende keer bij de kapper te blonderen laat je het gewoon kleuren in je eigen haarkleur. Geen mens die je nog herkent als je van blond naar peper- en zoutkleurig gaat.’ Ze keek hem aan alsof ze hem zojuist de winnende cijfers van de loterij had gegeven. ‘En een andere naam, je moet een andere naam hebben!’

Hij trok vragend zijn wenkbrauwen op.

‘Foster...’ Hij schudde zijn hoofd.

‘Frank,’ riep ze uit.

‘No way,’ sputterde hij tegen.

‘Wacht even, laat me even denken...’ ze knipte een paar keer met haar vingers, ‘Finn! Dat is het! Finn... Het lijkt op jouw naam, dus dat is perfect.’

Hoe meer hij erover nadacht, hoe meer hij het plan zag zitten. Iedereen kende hem uit de boekjes met zijn blonde haar. Niemand zou vermoeden dat hij het was als zijn haar donkerder was. Maar die naam, dat ging een beetje te ver.

‘Luister Olivia,’ zei hij geduldig en met opzet haar volledige naam uitsprekend om te benadrukken dat hij het meende. ‘Ik zeg niet dat het een slecht idee is, maar die naam is een no go. Ik wil gerust een andere achternaam aannemen maar het blijft wel gewoon Flynn.’

‘Oké,’ antwoordde ze bedachtzaam, ‘een bril dan, dan moet je zeker voor een bril gaan, vind ik. Geen mens die je dan nog herkent.’

De rest van de avond brachten ze in typische Olivia-stijl door. Dat wil zeggen: veel drank, veel praten – vooral van haar kant – en veel lachen.

Na de vijfde cocktail – of was het de zesde? Flynn kon het niet meer zeggen – waren ze online gegaan en hadden ze zijn profiel ingevuld en de reis geboekt. Het zag er dus naar uit dat hij op cruise ging op de Middellandse Zee.

Hoofdstuk 3

SAM

‘Hoi, ik ben Chelsey,’ zei Barbie terwijl ze haar perfect gemanicuurde hand uitstak en ze hem vanonder haar lange wimpers een verleidelijke blik toewierp. De man die ze daarstraks vluchtig had ontmoet en die de befaamde Flynn bleek te zijn, verplaatste zijn blik langzaam naar Chelsey. Dit gaf Sam de gelegenheid om zijn gezicht eens goed te bestuderen. Ze kon het niet meteen duiden, maar iets aan zijn uiterlijk leek anders dan daarstraks. Maar wat? Plots zag ze het. Hij droeg een bril. Het was een stijlvol, zwart montuur. Die had hij daarstraks nog niet gedragen. Flynn liet een stralende tandpastaglimlach zien terwijl hij Chelseys hand naar zijn lippen bracht en er een kus op gaf.

Sam keek verbouwereerd naar het tafereel en kon geen woord uitbrengen. Wat gebeurt hier nu eigenlijk? Chelsey had zich ondertussen aan Flynn vastgekleefd als een kauwgom aan een schoenzool. Niet dat dat hem leek te storen. Hij bleef haar met een stralende glimlach aankijken en had ondertussen zijn arm om haar middel geslagen.

Sam zag haar kans schoon om te ontsnappen en begaf zich richting de bar. Ze had dringend een drankje nodig, iets met alcohol. Misschien dat ze zich dan een beetje meer op haar gemak ging voelen. Ze had eigenlijk zin in een gin-tonic maar besloot het toch maar bij een wijntje te houden. Ze wilde niet het risico lopen dat ze zich al de eerste avond belachelijk zou maken. Want eerlijk gezegd, alcohol en Sam waren geen ideale combinatie. Nina lachte haar er altijd mee uit. Ze zei dat haar oma nog beter tegen alcohol kon dan zij.

Net toen ze haar glas aan haar lippen zette, hoorde ze een diepe, ietwat hese stem achter zich zeggen: ‘Dit is nu al de derde keer dat ik je zie en ik weet nog steeds niet hoe je heet.’

Sam verslikte zich bijna en kon met moeite haar slok wijn binnenhouden. Ook nu hij Nederlands sprak, had hij een accent. Dat overigens écht wel sexy is, flitste het door haar hoofd terwijl ze zich omdraaide. ‘Ik ben Sam,’ zei ze. Ze voelde dat haar kaken rood begonnen te worden. Blijkbaar had ze toch nog niet genoeg wijn gehad om een normaal gesprek met iemand te voeren. En al helemaal niet met iemand als Flynn, die haar met zijn indringende ogen aankeek. Het moment dat die ogen zich in de hare boorden, werd Sam helemaal terug gekatapulteerd naar de lagere school. Ze stond weer op het schoolplein, met haar rug tegen de muur en omringd door meisjes en jongens uit haar klas. Ze riepen allemaal: ‘Sam is een wees! Sam is een wees!’

‘Sam?’ Ergens in de verte hoorde ze een stem die haar naam noemde. ‘Is alles in orde?’ Het kostte Sam de grootste moeite om terug te komen naar het heden. Ze liet het kettinkje los dat ze in haar hand geklemd had en sloeg haar ogen op. Ze zag Flynn bezorgd naar haar kijken.

‘Je ziet eruit alsof je een spook hebt gezien.’

‘Nee, euhm, sorry, ik euhm, alles is prima. Ik ben dus Sam,’ en ze stak haar hand naar hem uit.

‘Ik ben Flynn,’ zei hij terwijl hij haar hand vastpakte en het handkus-ritueel van daarnet nog eens overdeed. Zijn hand voelde warm en stevig in de hare. Ook nadat hij haar hand losliet, voelde ze zijn lippen op haar huid en er ging een lichte trilling naar een plekje ergens in haar onderbuik. Ze besloot beide signalen te negeren.

‘Sam.’ Hij sprak haar naam uit alsof hij hem wilde proeven op zijn tong. Voor de tweede maal voelde ze een trilling in haar onderbuik. ‘Ik weet nu dat je Sam heet, dat je goed kan tekenen en dat je mooi bent. Vertel me nu eens iets wat ik nog niet weet?’

Sam stond hem even zwijgend aan te staren. Ze had even nodig om te verwerken wat hij daarnet had gezegd. Zij? Mooi?

‘Waarom denk je dat ik meer over mezelf aan jou zou willen vertellen?’ vroeg ze koeltjes. Ze had hem al wel door. Zijn geflirt en zijn mooie praatjes zouden bij haar geen effect hebben.

‘Is dat niet juist de bedoeling van deze cruise?’ Zijn toon klonk betweterig.

Sam zuchtte en net toen ze een minimum aan informatie aan hem wilde geven, hoorde ze een hoge fluittoon van de microfoon. Ze zag dat Bjorn op het podium gesprongen was en wachtte tot het geroezemoes een beetje was bedaard.

‘Namens de bemanning en de reisorganisatie wens ik jullie van harte welkom op de Dis-connectedcruise. Het principe van de cruise hoef ik jullie niet meer uit te leggen, vermoed ik. We zullen tijdens deze cruise de havens van Bari, Corfu, Santorini en Dubrovnik bezoeken en tussendoor is er ook nog een dagje dat we op volle zee varen. Er is voldoende tijd in de havens om deze te verkennen en we hebben daar ook telkens allerlei excursies voor jullie georganiseerd. Ik zie jullie dan ook morgen graag daar,’ hij wees naar de aangrenzende loungebar, ‘om tien uur voor de verdere informatie over het verloop van de dag.’ Hij liet even zijn microfoon zakken voor hij vervolgde: ‘Ik ga de spanning er niet langer inhouden. De kapitein zal nu de kamerverdeling geven. Laat ik wel al even duidelijk maken dat de kamerverdeling niet meer veranderd kan worden. Deze werd zorgvuldig samengesteld aan de hand van jullie ingevulde profiel. Dus als jullie dit eerlijk hebben ingevuld, zou alles goed moeten komen.’ Bjorn overhandigde de microfoon aan de kapitein en verliet met een grote glimlach het podium.

Nadat de kapitein de nodige formaliteiten had doorlopen, was eindelijk het moment aangebroken dat ze te weten kwamen met wie ze een kamer zouden delen. Dit was wat Sam betrof geen moment te vroeg want ze verheugde zich er nu al op om zich in alle rust terug te trekken.

De kapitein noemde de eerste namen en ze voelde de spanning stijgen. Met de minuut werd ze zenuwachtiger. Ze was ondertussen al aan haar tweede glas wijn begonnen en de inhoud slonk zienderogen. Vanuit haar ooghoeken zag ze Flynn heel relaxed naast haar staan. Uiteraard was hij totaal niet zenuwachtig. Wat hem betrof zou het waarschijnlijk al voldoende zijn als zijn kamergenoot een stel borsten had.

De volgende twee namen die geroepen werden, waren Chelsey en Karsten. Ze zag dat Chelsey een spijtige blik op Flynn wierp. Ze vermande zich echter snel en draaide zich om, om zich bij Karsten te voegen. Die keek haar met een knalrood hoofd aan. Sam glimlachte in zichzelf: dat kon nog wel eens interessant worden. Ze ging zo op in haar gedachten over Chelsey en Karsten dat ze de volgende twee namen niet had gehoord. Totdat Flynn een arm om haar heen sloeg en zei: ‘Het lijkt erop dat wij nog tijd genoeg zullen hebben om elkaar te leren kennen.’

Sam keek hem een tikkeltje verward aan. ‘Hoe bedoel je?’

‘Heb je het niet gehoord? Wij delen samen een hut.’

‘Wat!’ riep Sam verbouwereerd uit. ‘Dat kan niet! Jij bent een man en ik ben een vrouw.’

‘Dat kunnen we in de volgende dagen beslist wel eens zonder kleren vaststellen.’ Flynn gaf haar een vette knipoog en keek haar verlekkerd aan.