Vertel me over de Hemel

Vertel me over de Hemel

Oorspronkelijke titel:
‘Matthew, Tell me About Heaven’ by Suzanne Ward, 2001

Eerder uitgegeven in het Nederlands door Uitgeverij Ankh-Hermes, 2008.

1e druk, herzien, maart 2021

Meer informatie omtrent de auteur kunt u vinden via:

www.obeliskboeken.nl

www.matthewbooks.com

ISBN/EAN: 978-94-6461-007-9
NUR: 720 - Esoterie algemeen

Steekwoorden: spiritualiteit, akasha-kroniek, filosofie, religie, zelfmoord, sterven, abortus, stervensbegeleiding, reïncarnatie, hemel, buitenaardsen, gidsen, geestelijke begeleiders, bijna-doodervaring, karma, dimensies, sferen, homoseksualiteit, lichtsferen.

Copyright © 2021www.obeliskboeken.nlwww.instagram.com/obeliskboeken

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

De boeken van

MATTHEW

Suzanne Ward

Vertel me over de Hemel

1e druk

Inhoudsopgave

Voorwoord

Opmerkingen

Deel 1 – Matthew

Zielsverbondenheid

Matthews familie

Ons verlies onder ogen zien

Contact met Matthew

Deel 2 – Nirvana

Eerste indruk

Etherische lichamen

De omgeving

Voeding

De hemel op Aarde

Oorsprong

Bewoners

Herenigingen

Relaties

Goddelijke liefde - kinderen

Dieren

Engelen - spirituele gidsen

Gebed

Tijd

Communicatie binnen het scheppingsgebied

Contact met de Aarde

Plaats

Reizen

Recreatie

Gebouwen

Cultuurgoed

Jezus

Ontwikkeling

Muziek

Emoties

Werk

Zielen die overgaan

Zelfmoord

Aanpassing aan het scheppingsgebied

Bijna-doodervaringen

Prenatale afspraken – karma

Akasha-kroniek – blauwdrukken

De Raad van Nirvana

Herinneringen

Woordenlijst

Voorwoord

Ieder van ons die van nabij de dood heeft meegemaakt van iemand die belangrijk en dierbaar in ons leven was, weet dat dit verlies ons voorgoed heeft veranderd. Ons verdriet is hierbij hetzelfde, maar ieder gebroken hart kent ook nog een eigen verhaal over de liefde.

Dit is veel meer dan mijn verhaal. Het gaat wel over liefde, persoonlijk en goddelijk, maar meer dan dat is het een bewijs dat onze dierbaren, wanneer zij deze wereld hebben verlaten, voortleven in een wonderbaarlijk scheppingsgebied vol activiteit en diversiteit. Onze godsdiensten stellen dat ons een ‘hiernamaals’ wacht in een wereld na ons verscheiden, afhankelijk van de manier waarop we in het hier-en-nu hebben geleefd. Dat mag waar zijn, maar hun idee van die wereld is een misvatting, omdat ervan wordt uitgegaan, dat niemand die daar eenmaal is aangekomen ons daar iets over zou kunnen vertellen. En dat is niet waar!

We mogen het rijk dat we ‘de hemel’ noemen namelijk leren kennen. En het is zelfs de bedoeling om de hemel te leren kenen, hoewel de eigenlijke naam, zoals mijn zoon Matthew me uitlegde, ‘Nirvana’ is. We kunnen ons onze dierbaren daar voorstellen, want veel dingen zijn daar feitelijk verrassend hetzelfde als hier. De hemel heeft wel veel meer te bieden aan liefde en duidelijkheid, eerlijkheid en zachtheid, aan gezondheid van geest, lichaam en ziel, dan het leven op Aarde. Aan de hand van de openbaringen over het leven in de hemel kunnen we het doel van ons leven hier beter begrijpen en kunnen we leren, hoe we ons kunnen voorbereiden op onze verdere ontwikkeling. We mogen ons verheugen in de wetenschap dat de band van de liefde meer is dan een herinnering en dat het eeuwig leven meer is dan vaag begrip!

- Suzanne Ward

Opmerkingen

Religieuze dogma’s hebben zo’n sterke greep op onze overtuigingen dat alles wat in strijd is met wat ons geleerd is, heel moeilijk te aanvaarden is. Na 35 jaar het trouw bijwonen van en deelname aan Christelijke kerkelijke activiteiten, was ik vol ontzag toen mijn telepathische verbinding met mijn zoon Matthew, die op 17 jarige leeftijd overleed in 1980, ontstond en alles wat hij me vertelde me verbijsterende.

‘Vertel me over de Hemel’ is een selectie van onze vroegste gesprekken, gedurende de eerste paar weken van 1994. Afgezien van het redigeren en herschikken van de volgorde van de onderwerpen om te komen tot wat ik denk dat de meest logische inleiding tot het leven in Nirvana is, is dit boek een weergave van mijn gesprekken met Matthew.

Alle hoofdstukken zijn afzonderlijke te lezen, maar het is aan te bevelen ze in de aangeboden volgorde te lezen, omdat latere passages voort-bouwen op informatie uit de eerdere hoofdstukken. Omdat sommige woorddefinities enigszins afwijken van wat ons is geleerd, kan het nuttig zijn eerst de woordenlijst te lezen.

Bijna altijd gebruikt Matthew mannelijke voornaamwoorden waarmee hij zowel man als vrouw aanduidt. Hij zei me: ‘lees dit alsjeblieft zoals het bedoeld is, namelijk alleen voor het gemak van mijn spreken en jouw begrip en NOOIT als een suggestie van mannelijke superioriteit in welk opzicht dan ook’.

Deel 1

Matthew

Zielsverbondenheid

Laat in middag van 17 april 1980 reed de 17-jarige Matthew naar huis, na een drukke dag werken op zijn vaders boerderij in Panama. De mensen die zagen hoe hij uit de jeep werd geslingerd nadat die van de weg af was geraakt en op rotsachtig terrein terecht was gekomen, zeiden dat er geen enkele duidelijke aanleiding voor het ongeluk was. De bestuurder reed niet te hard, er was geen ander verkeer, het weer en het zicht waren prima en de weg was goed. Toch gebeurde dat ongeluk en mijn zoon stierf in de armen van de hulpverleners.

[Bijna 14 jaar later]

Suzanne: Matthew, wat was de oorzaak van het ongeluk?

Matthew: Dat wat de familie uiteindelijk concludeerde, dat ik gewoon in slaap was gesukkeld. Dat is tenminste waardoor de jeep van de weg af raakte. Ik weet dat sommigen van jullie vonden dat ik gewoon naar de radio had moeten luisteren om wakker te blijven. Maar moeder, dat had niets veranderd. Het was wat mijn ziel had afgesproken. Het was mijn tijd en als ik niet met de jeep was verongelukt, was op datzelfde moment mijn leven op een andere manier geëindigd.

Suzanne: De dokter zei dat je verwondingen zo ernstig waren dat je zelfs met directe medische hulp geen kans om te overleven had gehad. Maar ieder medium dat ik raadpleegde, zei dat je geen pijn hebt gevoeld, dat je geest je lichaam al had verlaten voordat het ongeluk gebeurde en dat je ervan bovenaf naar hebt gekeken. Hoe kan dat dan allemaal waar zijn?

Matthew: Ze hebben je gezegd wat ik ze heb verteld en toen je dat hoorde gaf het je troost, toch? Dat was mijn bedoeling. Maar het is niet helemaal waar toen ik zei dat ik geen pijn had gehad, want mijn lichaam voelde wel wat er gebeurde. Het is waar, dat mijn geest al voor dat moment uit mijn lichaam was bevrijd, zodat er geen trauma voor mijn wezen als geheel ontstond. Was mijn ziel op dat moment nog in mijn lichaam geweest, dan was voor ik hier aankwam mijn psyche ernstig getraumatiseerd geweest. Niet een dergelijk trauma hoeven ondergaan is goddelijke genade. Het bevordert hier een soepele en snellere genezing en aanpassing, zonder dat een langere en ingewikkelde behandeling nodig is om de beschadigde psyche weer volledig te laten functioneren. Ik ben hier dus in een goede psychische conditie aangekomen.

Suzanne: Als het je bedoeling was om me te troosten, waarom heb je dan negen maanden gewacht om contact met me te zoeken via mijn eerste droom over jou sinds je dood? Het medium met wie ik kort na het ongeluk sprak, zei dat je er nog niet aan toe was om met me in contact te komen. Haar woorden waren letterlijk: ‘Hij is in diepe rust en is nog bezig met de verwerking van zijn beslissing om over te gaan.’ en ze zei dat je me een duidelijk teken zou geven als je zover was. Ik heb dus mijn droom als dat teken opgevat.

Matthew: Je had gelijk dat die droom mijn teken aan jou was, maar het medium had er ook bij kunnen zeggen dat ik ‘ontzet’ was. Moeder, ik stuitte hier op een probleem dat ik niet had verwacht en mijn eerste paar maanden hier waren volkomen onproductief, een emotioneel zeer inspannende periode.

Je moet weten dat aanpassing hier NIET op die manier hoeft te gaan. Net als iedere ziel die hier aankomt, werd ik liefdevol ontvangen en kreeg ik die maanden alle mogelijke hulp en troost. Maar niets kon me toen nog bevrijden van mijn zorgelijke gedachten over de reactie van de familie op mijn vertrek uit het aardse leven. Ik had er nooit rekening mee gehouden dat ik ooit spijt zou hebben van of zou twijfelen aan de wijsheid van onze overeenkomst van voor mijn geboorte om al op zo jonge leeftijd over te gaan. Maar toen we die afspraak maakten hadden we nooit zo’n intens en langdurig verdriet bij de familie voorzien.

In onze wereld hier voelen we wat onze dierbaren op Aarde voelen. Niet dat ik ooit terug heb gewild, maar jullie verdriet hield me wel die eerste maanden nauw met jullie allemaal verbonden. Ik was er net zo door verlamd als jullie, tot ik in staat was mijn heengaan te zien als volledig in overeenstemming met onze afspraken waardoor ik mezelf los kon maken van het verdriet van de familie.

Suzanne: Ik weet niets af van die afspraken van de familie waar jij het over hebt en het spijt me dat we je op die manier hebben beïnvloed.

Maar natuurlijk voelden we verdriet, Matthew! Hoe had je dan gedacht dat we zouden reageren op het verlies van jou?!

Matthew: Lieve moeder, ik bekritiseer jullie gevoelens niet. Ik leg alleen maar uit hoe mijn begin hier was. Het was nooit de vraag wat ik had verwacht, het ging erom dat ieders verdriet veel groter was dan wie van ons ooit had gedacht toen we de afspraak maakten.

Suzanne: Hoe kan een afspraak zo ondenkbaar wreed zijn om daar geen rekening mee te houden?

Matthew: Een prenatale afspraak is nooit een straf of een onpersoonlijke schuldvereffening. De afspraak werd door ons allemaal op zielenniveau gemaakt. We hadden al eerder levens gedeeld en tijdens die ervaringen hadden we emotionele kracht verworven. We kozen voor elkaar als familie omdat ieder van ons dan in omstandigheden zou worden geplaatst die we nodig hadden voor onze spirituele groei. Spirituele groei is alles waar het in het leven op Aarde om draait. Tijdens onze gesprekken over de door onze ziel bereikte hoogte dachten we allemaal dat mijn vroegtijdige vertrek zou worden verwerkt op een zodanig heilzame manier dat die zou bijdragen aan ieders opdracht in dat leven. Maar dat is niet gebeurd. Het verdriet was niet heilzaam.

Suzanne: Wat is nou ‘heilzaam verdriet’?

Matthew: Dat is je spirituele kracht de ruimte geven om de geliefde mens vrij te laten om een nieuw leven te beginnen. Als je jezelf steeds blijft kwellen met gedachten aan wat je de dood, of het verlies, van die mens noemt blijft zijn ziel met je verbonden. Onze binding in verdriet is even sterk als onze binding in de liefde en beide hebben hier een krachtige uitwerking op ons. De negatief geladen energie van aanhoudend verdriet belet onze groei in de ontwikkeling van de ziel terwijl daarentegen de positieve energie van de liefde ons spirituele pad verlicht en onze groei bespoedigt.

Natuurlijk mis je de fysieke nabijheid! Als er sprake is van liefde, dan kun je op geen enkele manier verdriet om het heengaan ontlopen. Maar als je het accepteert, ontvang je in de gedeelde liefde spirituele kracht in plaats van de verlammende uitwerking van gedeeld leed. En dan weet je, dat jullie heilzame verdriet ook ons helpt.

Suzanne: Als jouw band met ons zo sterk blijft, Matthew, hoe kun je daar dan ooit een normaal en zelfstandig leven leiden?

Matthew: Moeder, het is niet anders dan mensen liefhebben tijdens onze dagen op Aarde en toch plezier hebben in andere aspecten van het leven. Toen ik uiteindelijk hier in beweging begon te komen kwam dat doordat ik vrij van verdriet was, niet omdat ik had opgehouden jullie lief te hebben. Onze liefdesband is net zo sterk als altijd! Mijn leven hier is - sinds ik mij eraan overgaf - fantastisch! Ik heb goede vrienden en zielen die me bijzonder dierbaar zijn. Mijn werk is enorm bevredigend. Ik heb net zo’n plezier in sport en in allerlei andere vrijetijdsbezigheden als vroeger en ik studeer, ik reis. Nu heb ik ook contact met jou, zoals de mediums je hebben gezegd. Zou je dan niet kunnen zeggen dat dit leven ‘normaal en onafhankelijk’ is? Nou, ik wel!

Suzanne: Ja, lieverd, het klinkt echt wel als een volwaardig leven, een goed leven, en natuurlijk ben ik daar blij om. Maar we missen je toch, Matthew. Waarom moest jouw dood op zo’n jonge leeftijd een deel van de overeenkomst in onze familie zijn? Ik kan me niet voorstellen dat ik daar ooit mee heb ingestemd.

Matthew: Toch wel, moeder, en iets wat niet nodig is voor ieders ervaring zou nooit een deel van die overeenkomsten kunnen zijn. Laat het maar even los voor dit moment, stel ik voor.

Matthews familie

Vanaf het begin stond Matthews leven in het teken van onafhankelijk zijn. Dat liet hij al blijken op het moment waarop ik hem voor het eerst in mijn armen hield en ik heb dat in zijn jaren hier op Aarde altijd gerespecteerd. Hij was de derde van mijn vier kinderen en werd geboren toen Eric vier was en Betsy bijna drie. De oudere kinderen waren zo volop met elkaar bezig dat ze maar sporadisch belangstelling voor hun kleine broertje hadden. Matthew en ik waren dus bijna twee jaar samen, afgezien van onze brave oude spaniël Freckles, met wie hij dezelfde vertederende, hechte band had als met de honden die we later hadden.

Totdat hij begon te praten, kort voor zijn tweede verjaardag en twee maanden nadat Michael geboren werd, was Matthew ongewoon ernstig en beschouwend. Ik sprak veel tegen hem maar hij luisterde voornamelijk, zonder iets te zeggen. Zijn vader dacht dat hij zwakbegaafd was maar ik wist wel beter. Als ik hem zei dat we alle dieren en ook elkaar lief moesten behandelen, of dat we God overal om ons heen konden zien, leek hij mijn woorden in zich op te nemen alsof zijn leven ervan afhing dit alles te kunnen nazeggen. Als mijn onderwerp en mijn toon luchtig waren, had hij dat scheve, ontwapenende glimlachje en twinkelden zijn grijze ogen alsof hij een ondeugend geheimpje bewaarde. Het verbaasde me niet dat Matthew, toen hij begon te praten, duidelijk en in volledige zinnen sprak, en algauw verkondigde hij zijn mening over ieder onderwerp soms onthutsend volwassen en wijs tegen wie het maar wilde horen.

Toen Matthew drie was verhuisden we van Miami naar Panama. Het hele gezin verhuisde naar de geboorteplaats van de vader van de kinderen en dat leverde behalve een multiculturele omgeving ook een meelevende familie op, die de latere keuzes in ons leven beïnvloedde. Matthew bloeide op in zijn nieuwe omgeving, in een tweetalig samengaan van bruisende activiteiten, introspectie en verbeelding. Zijn juffrouw van de eerste klas belde me geërgerd op dat hij de cijfers op zijn proefwerken in bloemetjes veranderde. Die kleine verfraaiingen groeiden uit tot surrealistische beelden, ruimteschepen en vreemde wezens op tekenblokken en die doorspekten op de middelbare school de leerstof in zijn schriften.

Tot zijn laatste uur op Aarde haalde Matthew alles uit zijn leven. Hij en Eric ontdekten of bedachten avonturen. Ze blonken uit in spectaculaire bewegingen met skateboards, surfplanken en crossbrommers en Matthew deed daarnaast aan basketbal, tennis en voetbal. De kleine Matthew was niet gewoon even goed in sport als zijn broers, hij was zelfs een stuk beter. Toen ze alle drie in hun tienerjaren zaten waren ze bij iedereen geliefd; goede medespelers en geduchte tegenstanders.

In die tijd hadden de kinderen al een paar jaar heen en weer gereisd tussen het huis van hun vader in Panama en het mijne in de Verenigde Staten. Een scheiding had een einde gemaakt aan het gezinsleven en, geografisch gesproken, aan de stabiliteit van hun bestaan. Twee jaar na de scheiding, in dezelfde maand waarin Matthew tien werd, verhuisden de kinderen en ik van Panama naar Virginia, dicht bij Washington DC, de eerste van een aantal met mijn werk verbonden verhuizingen. De kinderen moesten snel zelfstandig worden. Eric haalde al jong zijn rijbewijs omdat dat noodzakelijk was voor het gezin; Betsy benoemde zichzelf tot hulpmoeder en stond haar broers met raad en daad bij; Matthew was slim in prijsbewust boodschappen doen en werd een vindingrijke kok; Michael stelde de menu’s en de boodschappenlijstjes samen. Ze waren allemaal trots op hun thuis, waar zich dat ook bevond. Ze hielpen enthousiast mee met het opknappen en inrichten en, misschien wat minder graag, met de huishoudelijke karweitjes. Om het gevoel van toch ergens wortels te hebben werden ze, omdat ze in Miami geboren waren, vurige bewonderaars van de Dolphins.

Zelfs zonder de aanwezigheid van hun vader vormden de kinderen en ik een gezond gezin, één van geest. Toch waren die jaren van een zwervend bestaan in ons leven een zware opgave en na verloop van tijd bleef ik alleen achter. Eric ging terug naar Panama voor zijn laatste schooljaar en later een baan naast zijn studie aan de universiteit.

Het volgende jaar schreef Betsy zich in aan de Technische School in Virginia. Om een verdere opsplitsing door mijn verhuizingen te vermijden gingen Matthew en Michael naar een kostschool in Florida, vlak bij mijn moeder en andere familieleden, en later gingen ook zij naar Panama terug om hun middelbare school af te maken.

Dat ik in staat was mij de kinderen tijdens onze geografische scheiding te visualiseren in hun eigen omgeving was cruciaal voor mijn moedergevoel. Ik had in alle plaatsen, waar ieder van hen zich nu bevond, gewoond of ik had die bezocht en ik kende dus hun omgeving en hun vriendjes. Ik kon me voorstellen hoe ze studeerden en gezellig bezig waren; hoe ze surften, fietsten en dansten; werkten in hun diverse baantjes; aan tafel zaten bij hun vader en stiefmoeder. Hoe ver weg mijn kinderen ook waren, ik was toch door die ontelbaar vele beelden die ik voor mijn geestesoog zag een soort toeschouwer, al was ik geen deelnemer aan hun dagelijkse bezigheden. Onverbrekelijk verbonden door banden van liefde kon ik me door die beelden dicht bij hen voelen tijdens de vele perioden waarin we niet bij elkaar waren.

Op 16 april 1980 was Matthew in Panama. Hij had dat semester al vroeg afgesloten en hij werkte op de kruidenkwekerij van zijn vader tot hij bij mij in Philadelphia zou komen wonen, waar ik bijna vier maanden daarvoor naartoe verhuisd was. Matthews brieven waren hoofdzakelijk enthousiaste verslagen van de verantwoordelijkheden die zijn vader hem had toevertrouwd, maar die wel een uitstel van enkele weken op zijn oorspronkelijke reisschema betekenden.

Later zou ik horen dat hij en Betsy een nieuw plannetje hadden gemaakt om me te verrassen met Moederdag, maar de avond toen Matthew belde met een verlate felicitatie gaf ik hem een standje, omdat hij zijn zielige oude moeder was vergeten. Hij zei: Ik denk iedere dag aan je en ik houd iedere dag van je, en dat zal ik altijd blijven doen. Vergeet dat nooit. De volgende avond belde Matthews vader om me te vertellen dat onze zoon dood was.

Ons verlies onder ogen zien

In de uren voor mijn vliegtuig vertrok kon ik het bericht over Matthew niet bevatten. Het kon niet waar zijn dat hij zomaar ineens weg was en dat de vertrouwde beelden die ik van hem had als we niet bij elkaar waren, niet meer klopten. Het was eenvoudigweg onmogelijk dat ik me geen voorstelling meer van hem zou kunnen maken. Ik dacht aan de woorden ‘Matthew is bij God’, maar dat bood me geen troost - ik was daar waar het mijn zoon betrof nog niet aan toe. Matthews en mijn wereld zou in stukken liggen als ik dat zou aanvaarden. Ik moest me met hem verbonden blijven voelen, net zoals toen we vroeger gescheiden waren, met mijn hele voorraad aan beelden.

Maar die waren verworden tot een dolgedraaide caleidoscoop en ik kon me hem niet langer duidelijk voor de geest halen. Toen Betsy en ik elkaar in Miami troffen om samen naar Panama door te reizen, zei ze me: ‘Jij hebt een zoon verloren. Ik verloor een zoon en een broer.’ Haar jaren als hulpmoeder waren zo diep in haar geest en haar hart gegrift dat ik begreep en voelde dat zij een dubbel verlies had geleden. Mijn hart kromp ineen om mijn dochter, die al zo jong volwassen had moeten worden en toch kon ik niets doen om die plotselinge, wanhopige leegte in haar leven te vullen toen niet en uiteindelijk nooit.

Die avond, toen de hele familie de foto’s van Matthews laatste schooljaar bekeek die een neef bij de fotograaf had gehaald, zagen we dat zijn blik bijna mystiek was, alsof hij iets zag wat ons weten te boven ging.

Betsy was de enige die wist dat hij na zijn dood gecremeerd wilde worden. Hij had haar dat de voorgaande zomer verteld, nadat ze over het boek ‘Leven na dit Leven’ hadden gesproken dat hij net had gelezen. Ze herinnerde zich dat hij toen had gezegd: Wat na het leven op Aarde komt moet wel het allergrootste avontuur zijn! Kon hij geweten hebben dat zijn avontuur al zeven maanden later zou beginnen? Eric zei dat hij weigerde te geloven wat hij over Matthew had gehoord. In plaats van naar het rouwcentrum te komen, zoals hem was gevraagd, reed hij een uur in de auto naar die afgelegen plaats waar hij de jeep zag liggen, onheilspellend stil op het rotsige terrein. Hij was naar het ingedeukte voertuig toe gerend, was er tegenaan blijven trappen en had als een bezetene staan schreeuwen tot hij, zoals hij zei, ten slotte wel het ondenkbare moest geloven. Mijn oudste kind leek op dat moment in niets op de drukke zakenman die hij zou worden, maar was een klein jongetje met een gebroken hart en niet in staat te accepteren wat hij niet kon veranderen.

Michael en ik zaten in de kamer die hij met Matthew had gedeeld. Zolang Michael de reacties had gezien van de familie, die uiteenliepen van hysterie tot stille tranen, had hij zich zwijgend in zichzelf teruggetrokken. Ik dacht dat praten over Matthew hem zou helpen dat te doorbreken en ik begon over hun tweeën in die kamer en de vele gesprekken die ze er gehad moesten hebben. Michael barstte uit: ‘Ik had dood moeten gaan in plaats van Matthew, dan zou iedereen zich niet zo afschuwelijk voelen.’ Hoe kon ik dieper getroffen worden dan mijn jongste kind te horen zeggen dat zijn leven niet evenveel voor de familie betekende als dat van zijn broer? ‘Michael, lieverd, begrijp je dan niet dat Matthew en ik als jij gestorven zou zijn hier over jou hadden zitten praten, dat we je gemist hadden en dat wij hetzelfde hadden gevoeld als jij en ik nu?’

Ik zag het verdriet van mijn kinderen en mijn hart bloedde om hen, maar iets in mijn geest beschermde me nog steeds tegen de realiteit van Matthews dood, alsof alleen ik wist dat zijn afwezigheid maar tijdelijk zou zijn. Zelfs toen ik de volgende morgen in het rouwcentrum naast zijn lichaam stond ervoer ik een vreemd gevoel van opluchting - mijn Matthew zat niet in dat lichaam. Toen we later oefenden op de gezangen en op ‘Zegen de Dieren en de Kinderen’ voor de herdenkingsdienst van de volgende dag, kwam Eric thuis en schreeuwde: ‘Hoe kunnen jullie zingen terwijl hij gecremeerd wordt?’ Voor mij was dat net zo onwerkelijk, maar ik vond mooie muziek tijdens een dienst voor Matthew belangrijk. Terwijl ik de rest van de familie hielp een opstelling te maken voor de vele bloemen en planten in de kerk, had ik een blij gevoel om al deze geschenken aan mijn zoon, die hij goed zou verzorgen, net zoals hij altijd met de bloemen thuis had gedaan - en nog zo kortgeleden ook met de kruidenplantjes op zijn vaders kwekerij.

Deze verwarrende geestesgesteldheid hulde die eerste dagen in een waas en dit hield aan tot de avond na de kerkdienst. De rest van de familie sliep al toen het toesloeg: Matthew was voorgoed weg...

Het kwam zo hard aan dat ik me naar het balkon haastte om niemand te storen en ik snikte zo hartgrondig dat mijn lichaam slap en mijn geest er helder van werd. Ik was van zelfbedrog via het verwerken van een folterende pijn in een halfuur tot een vreemde, vredige aanvaarding gekomen en tot mijn eigen verbazing had ik honger. Ik realiseerde me toen pas dat ik tijdens de drie dagen in Panama niets gegeten had. Ik nam een bord met wat koude hapjes mee naar de eetkamer en ik zat daar te kijken naar de lichtstreep in de baai, waar schepen lagen te wachten op hun beurt om door het kanaal te varen.

Ik keek naar dit panorama en naar de lichten van de stad en dacht aan de gelukkige uren met Matthew. In dit mooie huis van mijn ex en zijn vrouw, op de top van een heuvel, waar Matthew nog zo kortgeleden was geweest, voelde ik me ongewoon helder. Ik glimlachte bij de herinneringen aan mijn onverschrokken zoon, hoe hij in het regenwoud tegen een waterval op was geklommen, toen plotseling de grote deuropening naar het balkon gevuld werd met een doorzichtig beeld van Matthews hoofd. Zijn grijze ogen twinkelden, zijn ondeugende glimlach was duidelijk zichtbaar, de kleur van zijn huid was, ook al verbleekte het beeld, zijn eigen gezonde bruin. De vreugde die ik voelde was onbeschrijfelijk. Ik kon de liefde voelen die vanuit Matthews verschijning in mij overvloeide en de stroom van mijn liefde, die naar hem uitging. Onze allesomvattende cirkel van liefde hield misschien een minuut aan voor het beeld, dat zo plotseling was verschenen, langzaam vervaagde, alsof het aarzelde om te verdwijnen. Nadat de laatste vage glimp helemaal was vergleden bleef die band van liefde, net zo sterk als tijdens die magische, vreugdevolle geestelijke hereniging.

Wij, Matthews familie, begonnen de draad weer op te pakken zonder hem. Misschien vervolgden we dezelfde weg, maar dan toch in een ander ritme of met een ander gevoel in ons hart. Of misschien sloegen we, onbewust, een andere weg in. Wie weet in hoeverre onze levens werden beïnvloed sinds het verlies van Matthews betrokkenheid?

Ik weet niet hoe ik in de loop der jaren met zijn dood in het reine zou zijn gekomen als ik in Panama was gebleven een land dat me nog altijd zeer na aan het hart ligt te midden van familie en vrienden. Misschien was het me daar niet beter afgegaan dan ergens anders, omdat de feiten niet te veranderen waren. Ik zou mijn zoon nooit meer kunnen knuffelen, of met hem kunnen lachen. Ik zou nooit zien hoe hij opgroeide tot man, echtgenoot, vader.

En zo keerde ik dus terug naar een stad vol vreemden en een baan waarin ik verondersteld werd verantwoordelijk te functioneren, verstandige beslissingen te nemen en mijn staf en collega’s goed te begeleiden. Binnen het bestuur van de universiteit deed zich het beangstigende feit voor dat drie andere ouders ten tijde van Matthews dood ook een kind verloren hadden. De zoon van de voorzitter, even oud als Matthew, was bij een auto-ongeluk omgekomen. Een vrouw die voor het eerst zwanger was na 20 jaar vergeefse pogingen daartoe, baarde een doodgeboren meisje. Een andere vrouw treurde om de dood van haar 33-jarige dochter, zelf ook moeder, die goed herstelde van een eenvoudige chirurgische ingreep en toch plotseling stierf.

We hebben maar één keer over ons verlies gesproken. De moeder van de baby vertelde dat de meeste mensen vonden dat het een zegen was dat haar kindje niet had geleefd, omdat ze nu niet zou missen wat ze nooit had gekend. Ze zei me dat niemand kon begrijpen dat ze pijn voelde om de baby, die meer voor haar betekende dan wat ook in de wereld. Ze zei: ‘Ik wou dat ik haar ook 17 jaar had mogen hebben, zoals u uw zoon.’

Nadat de voorzitter en ik over de gelijkenis tussen het leven en de dood van onze zoons hadden gepraat, greep hij mijn hand en even huilden we samen, waarna hij zwijgend mijn kamer verliet. De grootmoeder zei me dat het voor haar niet gemakkelijker of moeilijker was omdat ze haar dochter twee keer zo lang had mogen hebben als ik mijn zoon. Haar hart huilde om de ontreddering van haar jonge kleinkind en het verdriet van haar schoonzoon. Ze zei dat het zo’n verkeerde volgorde in het leven is, wanneer onze kinderen eerder sterven dan onze ouders. ‘Waarom laat God deze dingen gebeuren?’ vroeg ze me. Geen van deze ouders zocht nadien nog contact met me, en ik niet met hen, voor een blijk van medeleven.

Wellicht begrepen ze net als ik, dat verdriet een diepgevoelde, pijnlijke privéaangelegenheid is. Een neef, die Betsy en mij bijzonder dierbaar was, zou het weekend van Moederdag bij ons doorbrengen. In plaats daarvan stierf hij een paar dagen daarvoor aan een hartaanval. Mijn dochter en ik troffen elkaar in Cleveland om in drie weken tijd de tweede begrafenis binnen de familie bij te wonen. Maar wij huilden om Matthew en niet om Richard, omdat we eenvoudigweg geen ruimte hadden voor nog meer verdriet.

Mijn gebroken leven herstelde zich enigszins door hard te werken. Ik had tot mijn geluk een staf van verstandige jonge mensen, goede schrijvers en nauwgezette redactieleden. Tijdens de eerste vergadering na mijn terugkomst vertelde een van hen een incident dat zich in mijn afwezigheid had voorgedaan, waarom ze zich ‘doodgelachen’ had.

Ik verbrak de plotseling ingevallen stilte door ze te verzekeren dat dit een gewone uitdrukking was die me geen pijn deed. En dat was ook zo, omdat ik het niet met Matthew in verband bracht. Dat deed ik wel met de reclameborden voor Pepsi, lachende gezichten, luchtvaartmaatschappijen en ‘pop’-stations op de radio en alleen tijdens de rit van een halfuur van en naar de universiteit stond ik mezelf toe te huilen.

Door de week bleef ik ‘s avonds tot tien uur, en vaak nog later, op kantoor en tijdens de weekends had ik een tas vol manuscripten bij me om te lezen en te redigeren, rapporten om af te maken en brieven om te beantwoorden. Het was een goed hulpmiddel omdat de daarvoor benodigde concentratie mijn gevoelens afschermde en ik ging door tot ik boven mijn werk in slaap viel. Mijn eerste weken verliepen in die mechanische toestand, met alleen af en toe korte en willekeurige momenten waarop ik me door de Hele Waarheid liet overspoelen.

Tweemaal, toen de angst me zo te pakken had dat ik erdoor werd verteerd, belde ik midden in de nacht niet met familie of vrienden, maar met willekeurige kennissen. De eerste die ik belde zei dat niets zo belangrijk was dat het niet tot de volgende ochtend zou kunnen wachten. De tweede, een nieuwe kennis wiens dochter een jaar eerder overleden was, maakte het niet uit of ik zijn verdriet al of niet meevoelde. Een vriend belde me, een die Matthew goed had gekend, en toen ik hem van het overlijden van Matthew vertelde zei hij: ‘Ik wil het niet eens horen, dat kan niet waar zijn.’

In juni kwam een broodmagere, volwassen Michael met zijn been in het gips, samen met zijn vader over voor Betsy’s diploma-uitreiking en Michael ging zoals afgesproken voor de zomer met me mee terug naar Philadelphia. Hij hobbelde rond op de universiteit en vulde enveloppen tot hij aan het tuinwerk kon beginnen waarvoor hij aangenomen was, niet wetend dat zijn salaris uit het mijne betaald werd. Af en toe namen we een uitnodiging aan van mensen die dachten tactvol te zijn, maar die er geen flauw idee van hadden hoe pijnlijk het voor me was om me vrolijk te moeten voordoen. Michael leek bij deze gelegenheden meer op zijn gemak en hij had plezier in zijn werk en in de complimenten dat de grote tuin er nog nooit zo mooi had uitgezien.

Betsy nam een week vrij toen mijn schoonzuster bij me logeerde omdat haar tienjarige zoon een orthopedische operatie moest ondergaan. Ik zag hem daar doodstil liggen, nog onder narcose, op die spierwitte lakens en ik dacht aan Matthew in het rouwcentrum terwijl ik Marlene troostte omdat ze bang was voor de uitslag van deze gecompliceerde operatie. Toen mijn huisbaas mij de huur wilde opzeggen omdat ik meer mensen in huis had dan de drie die volgens het huurcontract toegestaan waren, gaf de rechter mij gelijk en voegde de man toe dat hij harteloos was. Ik zei echter dat ik toch zo snel mogelijk wilde verhuizen.

In vele opzichten liep de draad die ik weer had opgepakt voor het oog van de wereld dus gewoon door, maar zelf zat ik behoorlijk in de knoop. Omdat ik wat er gebeurd was niet kon terugdraaien, besloot ik dat de enige oplossing om me weer levend te voelen was om me bij Matthew te voegen en ik bad dat dit zou gebeuren. Dat gebed gaf me hoop of misschien motiveerde het me om iets anders te doen dan alleen maar in mijn schulp te kruipen tot mijn tijd gekomen was om me bij mijn zoon te voegen. Als ik nou maar hard zou werken zou mijn gebed wel worden verhoord. Als ik het niet oprecht zou proberen was ik het niet waard om met Matthew herenigd te worden. Het kwam nooit in me op dat hard en serieus werken niets nieuws was. Het was de ruggengraat van de ‘beroepsethiek’ waarvan mijn vaders leven een voorbeeld was geweest en die ik sinds mijn eerste baan ook tot de mijne had gemaakt. Ik had er eenvoudigweg een nieuwe beloning aan verbonden.