UFO’s: de 100 meest
indrukwekkende ufo-dossiers

Overweldigend bewijs voor ufo’s
& buitenaards leven

Deel 2

Dossier 51 t/m 100

Coen Vermeeren

Eerste druk

UFO’s: De 100 meest indrukwekkende ufo-dossiers
Overweldigend bewijs voor ufo’s & buitenaards leven
Deel 2 – Dossier 51 t/m 100

Eerste druk: maart 2021

ISBN: 978-94-6461-011-6 NUR: 910

Copyright © 2021 www.obeliskboeken.nl www.instagram.com/obeliskboeken

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Er is getracht alle rechthebbenden van de in dit boek opgenomen figuren en foto’s te achterhalen en hen toestemming te vragen. Mocht iemand desondanks menen dat zijn rechten niet zijn gehonoreerd, dan verzoeken we hem of haar met de uitgever contact op te nemen.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Inhoudsopgave

Deel II – Dossiers 51 t/m 100

51. Roswell, New Mexico, USA, 8 juli 1947

52. Wewak, Australië, 15 juli 1960

53. Travis Walton, USA, 5 november 1975

54. Apollo 13, 11-17 april 1970

55. Fukushima, Japan, 26 juni 2019

56. American Airlines, 21 februari 2021

57. Big Sur Incident, USA, 1964

58. Warren AFB, USA, 23 oktober 2010

59. Bethlehem, Judea, 0

60. Teheran, Perzië (Iran), 19 september 1976

61. Yukon, Canada, 11 december 1996

62. Valencia, Spanje, 11 november 1979

63. Lubbock Lights, USA, 25 augustus 1951

64. White Sands, USA, 1996

65. Broad Haven School, Wales, 4 februari 1977

66. McMinnville, Oregon, USA, 11 mei 1950

67. De Braziliaanse ufo-nacht, 19 mei 1986

68. STS-48, Space Shuttle, 12-18 september 1991

69. Aurora, Texas, USA, 17 april 1897

70. Maan, 26 maart 2020

71. Operation Mainbrace, Noordelijke Atlantische Oceaan, september 1952

72. KLM, 1955

73. Houston, USA, 11 augustus 2014

74. Kirtland AFB, USA, 4 november 1957

75. Henderson, USA, 19 februari 2018

76. Gary Mckinnon, Schotland, 2001-2002

77. Boyd Bushman, USA, 8 oktober 2014

78. Bob Lazar, USA, mei 1989

79. Hessdalen, Noorwegen, continu

80. Holloman AFB, New Mexico, USA 16 oktober 1957

81. Oumuamua, Zonnestelsel, 2017-2021

82. Santiago, Chili, 11 november 2014

83. Hoogkerk, Nederland, 26 mei 2007

84. Bracknell, Groot-Brittannië, 18 juni 2013

85. Whiteman AFB, USA, 16 juni 1966

86. Berkshire, Groot-Brittannië, 13 juli 2013

87. De Duitse Ufo, WWII, 1939-1945

88. Carlos Diaz, Ajusco, Mexico, 23 maart 1981

89. Kaikoura Lights, Nieuw-Zeeland, 21 december 1978

90. Noordpool en Zuidpool, continu

91. Oliver’s Castle, Wiltshire, Groot-Brittannië, 11 augustus 1996

92. Calvine, Schotland, 4 augustus 1990

93. Hudson Valley, New York, USA, 1982-1995

94. Indian Point, New York, USA, 24 juni 1984

95. Kumburgaz, Turkije, 2007-2009

96. Sverdlovks, Rusland, 27 augustus 1968

97. Warren AFB, USA, 1 augustus 1965

98. Florence, Italië, 27 oktober 1954

99. Westall, Melbourne, Australie, 6 april 1966

100. Phoenix Lights, Arizona, USA, 13 maart 1997

Nawoord

Appendix

Index

Lijst van afkortingen

Lijst van websites

dr.ir. Coen Vermeeren

Deel II

Dossier 51 t/m 100

51. Roswell, New Mexico, USA

8 juli 1947

Het is de zomer van 1947 en het is heet in Roswell, New Mexico, een plaats waar echt helemaal niemand van heeft gehoord. Nu, zo’n 75 jaar later is het een van de bekendste plaatsen ter wereld, en terecht. Het is namelijk de plaats van de eerste scheur in de stuwdam die ‘geheimhouding van buitenaards leven’ heet. En die dam staat op barsten. Wat er dan vrijkomt heeft de kracht van een tsunami om onze totale maatschappij voor altijd te veranderen. Het zal zijn als wanneer een wolkbreuk boven een uitgedroogde woestijn al het sluimerende leven in een oogwenk tot bloei brengt… Maar voor ik mijzelf al te zeer in proza verlies, eerst maar eens de feiten.

Roswell, New Mexico. Bron: ‘Crash at Corona’, Stanton Friedman

Ergens in juni 1947, we weten niet wanneer precies, stortte er iets neer zo’n 70 kilometer ten noorden van Roswell. William Brazel werkt op de plaatselijke boerderij van J.B. Foster en stuit op wrakstukken van iets dat uit de lucht is komen vallen. Bij Roswell ligt echter een basis van de luchtmacht en Brazel vermoedt dat het iets van hen is en besteedt er verder geen aandacht aan. In dezelfde tijd echter worden er ook overal ‘vliegende schotels’ gezien. Brazel wordt dan toch nieuwsgierig en besluit op 4 juli terug te gaan naar de wrakstukken om, samen met zijn vrouw, zoon en dochter, wat van het materiaal te verzamelen. Bij terugkomst vertelt hij Sheriff Wilcox dat het misschien wel eens zou kunnen dat hij wat van die ‘vliegende schotels’ heeft gevonden. De Sheriff neemt 6 of 7 juli contact op met Roswell Army Air Field (RAAF), waarna Brazel vervolgens majoor Jesse Marcel aanwijst waar hij die wrakstukken heeft gevonden.

Op die roemruchte 8 juli 1947 geeft de pers-officer van RAAF, Walter Haut, de volgende persverklaring: “Personeel van de 509ste Bomb Group heeft een neergestorte vliegende schotel geborgen.” Het is wereldnieuws. Ook in Nederland nemen de kranten het bericht over, o.a. Trouw, het Parool en De Volkskrant. Het begint met geruchten over vliegende schijven, vervolgens met het officiële persbericht dat er inderdaad een is neergestort, om te eindigen met de ‘weerballon’. Hieronder de berichtgeving in De Volkskrant:

Uit ‘De Volkskrant’ van resp. 6, 7, 9 en 10 juli 1947. Bron: via ‘www.ufowijzer.nl’

We moeten ons goed realiseren dat ‘nieuws’ nog niet in een nanoseconde kon worden gedeeld. De postduif was net ingeruild voor de telegraaf en de radio, dus het duurde even voordat ‘de baas’ in Washington op de hoogte was en kon reageren. Het persbericht over de ‘vliegende schotel’ was de deur al uit voordat de militaire leiding in het Pentagon daar iets aan had kunnen doen. Alle hens aan dek dus, tijd voor de nodige damage control.

Generaal Roger M. Ramey herriep dus het eerdere bericht en zei dat het slechts om ‘een weerballon’ ging en geen vliegende schotel. Hij had voor de gelegenheid foto’s laten maken waarop hij samen met zijn stafchef, kolonel DuBose, bij de resten van zo’n weerballon met radarreflector zat. Officieel was het daarmee voor de Amerikaanse overheid einde verhaal. In werkelijkheid begon het pas.

FBI Memorandum

Eens in de zoveel tijd geven overheden documenten vrij. Dat gebeurt meestal omdat geheimhouding gebonden is aan een uiterste houdbaarheidsdatum. Soms wordt er actief gevraagd om documenten te declassificeren. De FBI gaf in 2011 een memorandum vrij van een special agent van de Washington Field Office. Het is gedateerd 22 maart 1950, gericht aan de directeur van de FBI:

De weerballon van Roswell.
Gen. Ramey [links] en Col. DuBose [rechts]

“Een onderzoeker van de luchtmacht verklaarde dat drie zogenaamde vliegende schotels zijn geborgen in New Mexico. Ze werden beschreven als zijnde cirkelvormig met een verhoging in het midden, ongeveer 50 voet [18 meter] in diameter. In elke schotel bevonden zich drie lichamen met menselijke vorm maar niet meer dan een meter hoog, gekleed in een fijne metaalachtige stof. Elk lichaam was gezwachteld op een wijze die wij ook aantreffen bij blackout suits [pakken die moeten voorkomen dat een piloot bewusteloos raakt bij bepaalde vliegbewegingen] voor snelheidsvliegers en testpiloten.

Volgens meneer [verwijderd] zijn de schotels in New Mexico gevonden vanwege het feit dat de regering daar een hoogenergetische radarinstallatie heeft staan en men gelooft dat de radar interfereert met de besturingssystemen van de schotels. Er is geen verder onderzoek gedaan door SA [verwijderd] met betrekking tot bovenstaande.”

Staat hier nu dat het incident in 1947 bij Roswell wel degelijk een ufo betrof?

Het wordt in elk geval een hit – het is het meest gelezen FBI-memorandum ooit. Er blijken naast wrakstukken ook ‘mannetjes’ te zijn gevonden, iets dat de lokale bevolking al vanaf het begin had beweerd.

FBI-memorandum 1950.

Stanton Friedman - ufoloog

De ‘weerballontheorie’ houdt het echter opvallend lang vol en er lijkt dan ook geen vuiltje aan de lucht. Tot 1978, wanneer natuurkundige Stanton Friedman (1934 – 2019) majoor Jesse Marcel interviewt. Marcel, die betrokken was bij de bergingswerkzaamheden in 1947 vertelt Friedman dat hij ervan overtuigd is dat de militairen informatie over een buitenaards ruimtevaartuig achterhouden. Als National Enquirer magazine er in 1980 aandacht aan besteedt, wordt Roswell opnieuw wereldnieuws. Het hek is dan van de dam en er komen honderden getuigen naar voren, lijken vallen overal uit de kast. Er volgen ‘Kamervragen’ en uiteindelijk wordt er geëist dat er een officieel onderzoek moet komen.

Dr. Stanton T. Friedman

Nucleair Fysicus Stanton T. Friedman (1934 – 2019), ontmoette ik in 2010 in Phoenix bij een ufo-congres. Onmiddellijk verwantschap omdat ook hij een wetenschapper was die koos voor het grotere plaatje: ufo-disclosure - weinig in de wetenschap is relevanter dan het buitenaardse dossier… De mensheid heeft heel wat aan Friedman te danken aangezien hij instrumenteel is geweest bij de hernieuwde interesse in ‘Roswell’ en alles waar dat voor staat.

Friedman werkte eerst voor defensiebedrijven als General Electric, General Motors, Westinghouse en McDonnell Douglas. Zijn expertise was geavanceerde nucleaire voortstuwingssystemen voor ruimtevaartuigen en ruimtestations. Dergelijke projecten waren uiteraard ‘top secret’ en hij had daarom de benodigde toegang tot geclassificeerde informatie – de zogenaamde ‘security clearence’.

Uiteindelijk besluit hij in 1970 om zich full time op ufo-technologie en -informatie te storten, zich waarschijnlijk niet realiserend dat dit zijn levenswerk zou worden. Het was een tijd waarin een sterk optimisme bestond dat ufo-disclosure – en contact met buitenaardse beschavingen – ophanden was. Hij werd een van de bekendste en meest uitgesproken ufo-onderzoekers, gaf vele honderden lezingen en was een graag geziene gast in radio- en tv-programma’s. Daar kreeg hij het herhaaldelijk aan de stok met ufo-ontkenners van wie hij zei:

-zij zijn niet geïnteresseerd in de feiten, hun mening is al bepaald;

-wat het publiek niet weet, gaan zij niet vertellen;

-als ze de ufo-feiten niet kunnen weerleggen, dan vallen ze de ufo-getuige aan;

-ze doen zelf geen onderzoek, maar roepen gewoon dat ze dat hebben gedaan: mensen zien het verschil toch niet.

Friedman schreef een aantal boeken en een groot aantal artikelen. Een belangrijk onderzoek deed hij naar de authenticiteit van de documenten van de zogenaamde Majestic 12: een geheime groep binnen de overheid die zich bezighield met ufoonderzoek en de ufo-cover up.

De getuigen

Het zal niemand verbazen dat er in de gemeenschap rond Roswell behoorlijk wat mensen getuige waren geweest van de crashes – inderdaad het bleek dat het ging om meerdere crashes, niet slechts één enkele. In de dagen erna, toen het pas echt hectisch werd, kwamen daar nog eens honderden getuigen bij: personeel van de luchtmachtbasis van Roswell; ingevlogen militairen en militaire politie voor de bewaking van het crash-gebied; artsen en verplegers van de militaire medische afdelingen waar de lijken van de buitenaardsen heen werden gebracht; de bergingsteams; militair- en luchtmachtpersoneel voor het vervoer van de wrakstukken en de lijken; de lokale bevolking, de Sheriff en zijn staf, openbare bestuurders etc… mensen die ook allemaal een thuisfront hebben…

De getuigen verklaarden dat het inderdaad om schotelvormige vliegende objecten ging met daarin een buitenaardse bemanning. Men vond dode lichamen van kleine wezens met een groot hoofd. De lijken stonken vreselijk omdat ze al een aantal dagen in de woestijn hadden gelegen.

De autopsie van de Roswell ET’s?

Uiteindelijk zou het gaan om meer dan 600 getuigen uit de eerste en tweede hand, die kennis droegen van de crashes bij Roswell en die meestal met naam en toenaam verklaringen aflegden aan diverse ufo-onderzoekers. Getuigen meldden dat de veiligheidsmaatregelen zeer stringent waren en de naleving uiterst agressief. Ook zeiden veel familieleden van mensen die beroepsgeheim hadden, dat het hen was opgevallen dat zij ‘na Roswell’ ingrijpend waren veranderd en niet wilden of konden praten over wat zij hadden gezien en meegemaakt. En dat allemaal officieel vanwege een weerballon…

De officiële onderzoeken

Dat eerdergenoemde interne onderzoek werd gedaan door de Office of the Secretary of the Air Force. Dat gebeurde pas in 1994. De verrassende conclusie was dat wat er bij Roswell gevonden is, resten waren van een luchtballon, gebruikt op grote hoogte voor het meten van geluidsgolven veroorzaakt door Russische raketten en atoomwapentesten – beter bekend onder de naam ‘Project Mogul’.

De weerballon: Project Mogul?

Een ander onderzoek moest antwoord geven op de geruchten dat er ‘mannetjes’ waren gevonden. Dat wordt in 1997 creatief verklaard als zijnde ‘onschuldige verdraaide herinneringen van getuigen’. Het zou gaan om ‘herinneringen aan ongelukken waarbij militair personeel om het leven was gekomen’. En ‘herinneringen van getuigen die menselijke poppen (dummies), gebruikt tijdens ‘Project High Dive’, na verloop van tijd hadden aangezien voor buitenaardsen’. De waarnemingen van vele honderden getuigen waren hiermee ‘definitief verklaard’…

De beroemde weerballon

Behalve William Brazel vonden ook andere mensen wrakstukken omdat die over een heel groot gebied verspreid lagen. Naast de schotelmaterialen maakten vooral de lichamen van de bemanning grote indruk. Met de ‘officiële verklaring’ dat het ging om een weerballon werd duidelijk dat het in werkelijkheid ging om een cover up. Weerballonnen waren een bekend verschijnsel in de omgeving van Roswell omdat die door de luchtmachtbasis vaak werden gebruikt. Boeren en veehouders haalden de neergestorte exemplaren direct van het land zodat hun dieren ze niet zouden opeten. Mensen toonden echter de vreemde materialen aan elkaar. Vooral het geheugenmetaal – een dun metaalachtig materiaal dat na buigen vanzelf weer in de oorspronkelijke vorm terugveerde – sprak tot de verbeelding. Materiaal dat door de boeren mee naar huis was genomen werd later door het leger opgehaald en in beslag genomen, soms uiterst hardhandig. Diverse mensen werden daarbij korte of langere tijd vastgezet. Regelrechte doodsbedreigingen waren geen uitzondering. Het materiaal zou nooit meer boven water komen. Volwassenen en kinderen werden zwaar onder druk gezet om niets over de zaak naar buiten te brengen. Militairen hadden geheimhoudingsplicht.

Maj. Jesse Marcel.

Militaire klokkenluiders

Hoewel de meeste militairen niets wilden zeggen over Roswell maar ook geen leugens over weerballonnen wilden verspreiden, zeiden de meesten desgevraagd dat zij het zich ‘niet meer konden herinneren’. Wie wel spraken waren brigadegeneraal Thomas J. DuBose, destijds kolonel, en generaal Arthur E. Exon. DuBose zegt onder andere dat hij medeverantwoordelijk was voor het transport van de geborgen materialen en lichamen en dat de weerballon-verklaring aan de pers gedaan was om de hele zaak toe te dekken, de zogenaamde ‘cover up’.

Exon, destijds als beginnend officier gestationeerd op Wright Field, Dayton en later commandant van Wright-Patterson Air Force Base, verklaart dat hij direct betrokkenen heeft gesproken die zeiden dat de gevonden materialen absoluut ‘uit de ruimte kwamen’.

Gen. Arthur Ernest Exon

Een belangrijke militaire getuige was sergeant Lewis S. Rickett. Voor zijn overlijden in 1992 werkte hij mee met de Roswellonderzoekers. Rickett was persoonlijk aanwezig op het veld met de wrakstukken en verklaarde dat ze daar materiaal vonden dat leek op zilverpapier: ‘Je kon het wel vouwen maar daarna nam het weer de oorspronkelijke vorm aan’. Ook vonden ze materiaal dat net zo dun was maar dat zelfs met een voorhamer niet stuk te krijgen was. Belangrijk was wat hij vertelde over zijn samenwerking met dr. Lincoln La Paz die betrokken was bij het Manhattan Project voor de ontwikkeling van de atoombom. Washington had hem gevraagd berekeningen te doen naar de impactsnelheid van het object dat bij Roswell was gecrasht. Het rapport van La Paz was geheim en ging linea recta naar het Pentagon. De conclusies van La Paz hoorde Rickett wel: het object was een ‘onbemande interplanetaire sonde’ geweest. Die conclusie zou La Paz ook later nog vaker herhalen.

Lewis S. Rickett

Dr. Lincoln La Paz.

Dr. Edgar Mitchell

Een interessante man die in april 2013 via skype aanwezig was bij de presentatie van mijn boek ‘Ufo’s bestaan gewoon’, was Apollo-astronaut Edgar Mitchell, de 6e man op de Maan. Mitchell komt zelf uit Roswell en kende daar tout le monde. Hij heeft zich na zijn carrière bij NASA nadrukkelijk uitgesproken over ufo’s en buitenaards contact. Vanaf 2008 zegt Mitchell overal in interviews het volgende:

-In Roswell is een buitenaards voertuig gecrasht met buitenaardsen aan boord;

-De buitenaardsen zijn overleden bij die crash;

-De overheid weet dit;

-Er is contact geweest met buitenaardsen, zeker vanaf WWII.

Mitchell sprak volgens eigen zeggen met alle Amerikaanse astronauten tot en met de Apollo-missies. Voor zover hij weet hebben zij allemaal tijdens hun militaire dienst als piloot ufo’s gezien, niet als astronauten.

-De astronauten hebben allemaal te horen gekregen daar niet over te spreken;

-De regering van de VS houdt alles geheim;

-Er is niet alleen een cover up, maar er wordt ook veel disinformatie verspreid;

-Er is veel over ufo’s bekend en dat moet openbaar worden gemaakt;

-De buitenaardsen zijn vriendelijk anders waren we er al lang geweest;

-Veel getuigen willen hierover spreken voordat ze dood zijn;

-Er zijn ook getuigen bij defensie en geheime diensten met geheimhoudingsplicht;

-Een deel van de talloze ufo-waarnemingen betreft aardse voertuigen;

-Back Engineering werd en wordt daarvoor gebruikt

-Een deel van de ufo’s is buitenaards.

Tot slot nog luitenant Walter G. Haut – de informatieofficier van het Roswell Army Air Field – die een getuigenverklaring gaf die pas na zijn dood mocht worden gepubliceerd. Hij bevestigde in opdracht van kolonel Blanchard op 8 juli de fameuze eerste persverklaring te hebben opgesteld: de Amerikaanse Luchtmacht was in het bezit gekomen van een vliegende schotel. Haut stelde zijn verklaring op in 2002. Na zijn dood in december 2005 is deze gepubliceerd.

Walter Haut

Haut woonde in Roswell en heeft altijd volgehouden dat hij de tekst van de persverklaring gedicteerd kreeg van Blanchard maar verder overal buiten stond. In 1993 verklaarde hij onder ede dat hij dacht dat de originele persverklaring op waarheid berustte. Hij was ervan overtuigd dat het geborgen materiaal afkomstig was van een buitenaards ruimtevoertuig. Hij voegde eraan toe dat hij zich niet voor kon stellen dat Blanchard, van wie hij zeker wist dat hij de wrakstukken zelf had gezien, de fout zou maken om het materiaal toe te schrijven aan een weerballon.

Uiteindelijk zou Haut dus in 2002 verklaren dat hij in de afgeschermde hangar zowel het gecrashte voertuig als de buitenaardse bemanning had gezien. Haut was aanwezig geweest bij de vergadering van de staf, waar ook generaal Ramey was en waar bepaald werd met welk verhaal men de pers te woord zou staan. Tijdens die vergadering lagen brokstukken van de vliegende schotel op tafel. Niemand van de aanwezigen had ooit dergelijk materiaal in handen gehad. Ook werd daar besproken dat op de tweede hoofdcrashplaats (zo’n 130 kilometer noordwestelijk van Roswell) het gecrashte buitenaardse voertuig en zijn bemanning waren gezien door burgers. Na die meeting dicteerde Blanchard Haut het persbericht over de vliegende schotel. Haut dacht dat Ramey het verhaal aanpaste naar de weerballon onder directe orders van het Pentagon. Die coverstory, die zonder medeweten van Haut werd opgesteld, werd kracht bijgezet door de persverklaring van Ramey in aanwezigheid van DuBose en de wrakstukken van een echte weerballon.

Wrakstukken van de Roswell crash

De Amerikaanse overheid is altijd blijven ontkennen dat er een vliegende schotel bij Roswell is neergestort. Eventueel bewijs zou achter slot en grendel blijven. Naar aanleiding van de filmbeelden van de ‘tic-tac’s die eind 2017 werden getoond en de interviews met de betrokken F-18 piloten [#1] besloot Anthony Bragaglia toch maar eens een FOIA-verzoek [de Amerikaanse variant van de Wet openbaarheid van bestuur] in te dienen bij het Ministerie van Defensie [DoD]. Hij refereerde aan het Advanced Aerospace Threat Identification Program – feitelijk het onderzoek naar ufo’s dat liep tussen 2007-2012 en 22 miljoen meekreeg – en verzocht de DoD om de volgende zaken met betrekking tot neergestorte UAP’s:

-een beschrijving van alle fysieke materialen die zijn gevonden;

-de plaats van herkomst van het materiaal;

-de omstandigheden waaronder de materialen zijn verkregen (bijv. door een crash);

-de overheidsorganisatie die het materiaal onder zijn hoede heeft;

-namen van de betrokken wetenschappers die onderzoek deden aan de materialen;

-namen van bedrijven in de private sector die betrokken zijn (geweest);

-de resultaten van de testen op de materialen, hun chemische samenstellingen, fysische eigenschappen, en de getrokken conclusie of ze van aardse of buitenaardse oorsprong zijn.

Het zal niemand verbazen dat de DoD ‘enige tijd’ nam om zijn verzoek in te willigen. Er zijn bovendien ook een paar clausules in de wet opgenomen waaronder men geen informatie hoeft te verstrekken: als het gaat om privé gegevens of als het de bekende ‘Nationale Veiligheid’ betreft. Onder dat laatste valt heel erg veel – helaas of gelukkig, afhankelijk aan welke kant je staat – en er valt niet over te discussiëren.

Maar… op 8 januari 2021 komt er een brief met een antwoord, vergezeld van 154 pagina’s documentatie. Dat laatste betreft vooral technische rapportages en die zijn wat minder interessant voor dit boek. Laten we het samenvatten door te zeggen dat er buitengewone materialen zijn gevonden. Het geheugenmetaal bijvoorbeeld, of materialen met een matrix van zowel metaal als plastic. Daarnaast ook materialen die iets doen met licht, waardoor je iets onzichtbaar kunt maken – heel handig voor Harry Potter en militairen uiteraard. Kortom, smullen voor materiaalkundigen, ingenieurs en militairen inderdaad. Maar wat zeer interessant is, is het begeleidend schrijven van de DoD (in dit geval de DIA – de Defense Intelligence Agency) waaruit we het volgende citeren:

“Dit is een reactie op uw FOIA-verzoek, gedateerd 27 december 2017, dat u hebt ingediend bij de Defense Intelligence Agency (DIA) voor informatie betreffende het opvragen van alle informatie over testresultaten van het UAP-materiaal van Bigelow Aerospace. Ik verontschuldig mij voor de vertraging bij het beantwoorden van uw verzoek.

Een zoekopdracht van DIA's systemen van dossiers vond vijf documenten (154 pagina's) die beantwoorden aan uw verzoek.”

Staat hier nu inderdaad dat er dossiers zijn gevonden die beantwoorden aan de gestelde vraag naar materialen van UAP (!) – Unidentified Aereal Phenomenon – [ufo’s dus]? De correspondentie heb ik voorgelegd aan meerdere juristen en die beaamden dat er juridisch gezien inderdaad staat dat er een ‘UAP’ is gevonden.

Overigens denk ik dat er over de formulering goed is nagedacht door de DIA. Dat is ook een van de redenen dat er gesproken wordt over UAP’s in plaats van UFO’s. Met fenomenen kun je altijd nog zeggen dat het iets vaags en onbestemds is… een ‘fenomeen’… en dat is minder hard dan een fysiek ‘object’ van buitenaardse oorsprong. In elk geval staat tussen de regels door toch daadwerkelijk dat er fysieke objecten zijn gevonden waarvan het materiaal dermate exotisch was dat er in het geheim onderzoek naar is gedaan.

Dit explosieve bericht haalde uiteraard niet de mainstream media. Immers we zaten begin januari 2021 nog altijd middenin de uiterst merkwaardig verlopen Amerikaanse verkiezingen. Op 6 januari was er bijvoorbeeld wat gedoe bij het Capitool en owja, er was ook nog iets met een virus… Kortom, reden genoeg om geen enkele aandacht aan neergestorte buitenaardse voertuigen te hoeven besteden… En het was toch ook al zo lang geleden?

Hoe langer hoe meer lijkt er echter te worden gewerkt aan soft disclosure. We gaan het zien.

[Robert Bigelow is overigens een multimiljardair die zijn geld verdiende met hotels, maar die veel interesse heeft in ufo’s en buitenaards leven en (daarom?) een Aerospace bedrijf oprichtte. Een man om in elk geval in de gaten te houden.]

In de Appendix zijn de belangrijkste teksten van de FOIA en de reply te vinden.

De boodschap van generaal Ramey

Er zit nog een heel leuk klein staartje aan de fotosessie met de weerballon. Onderzoekers zagen dat generaal Ramey op één van de foto’s een stuk papier met tekst vasthield. Met behulp van moderne softwaretools probeerde men de boodschap daarop te ontcijferen. Staat daar nou dat ze toch een ‘disk’ hebben gevonden?

Generaal Ramey en Jesse Marcel en de weerballon. Uitvergroting van het stuk papier in Ramey’s hand.

52. Wewak, Australië

15 juli 1960

Australië is een van de landen die zijn ufo-dossiers publiceerde [Bron: www.naa.gov.au – ‘Wewak’]. Daar kunnen we lezen over een incident dat plaatsvond op 15 juli 1960 boven een testlocatie voor atoomwapens. Van 1952 tot 1963 voerden de Britten, met instemming en steun van Australië, kernproeven uit op drie locaties in Australië: op de Montebello-eilanden voor de kust van West-Australië en op Emu Field en Maralinga in Zuid-Australië.

Memorandum Wewak, Australië, 1960.

In een vertrouwelijk rapport van 2 pagina’s staan details van een aantal waarnemingen van ongeïdentificeerde vliegende objecten bij Wewak. Het testgebied voor kernwapens ligt ongeveer 24 kilometer van Maralinga Village, in het zuiden van Australië. Het rapport is gedateerd 24 juli 1960 en geschreven door sergeant security officer Maralinga J.J.A. Hanlon en was oorspronkelijk onderdeel van een dossier van het Dept. of Supply on the Weapons Research Establishment (WRE) in Zuid-Australië.

Het document schetst een uitgebreid onderzoek naar meldingen van ufo’s die werden waargenomen boven het verboden gebied van Woomera, het Woomera Prohibited Area (WPA). Daar werden tussen 1959 en 1963 meer dan 40 uiterst geheime en streng beveiligde kernwapentests gedaan met de codenaam Vixen. De plaats Wewak en het nabijgelegen Taranaki die in het rapport worden genoemd, liggen in het 270.000 km2 grote WPA-gebied, met daarin de testlocaties Maralinga en Emu.

Er waren een aantal redenen om een grondig onderzoek in te stellen

-het in goede banen leiden van ongewenste publieke interesse;

-nationale veiligheid; en

-wetenschappelijke nieuwsgierigheid.

Test van een atoombom, Australië, jaren ‘50.

Enkele tientallen getuigen werden geïnterviewd in verband met de ufo-waarnemingen bij Wewak, waaronder getuigen bij de Commonwealth Police, WRE-medewerkers, militair personeel en burgers. In de tijd dat dit rapport werd opgemaakt waren er tests aan de gang op locaties binnen de WPA en was WRE ook bezig met het ontwikkelen van een ruimtevaartprogramma op de Woomera Rocket Range. Zoals we al eerder zagen waren ufo-waarnemingen heel normaal tijdens de Koude Oorlog - de periode tussen 1945 en 1990. In de jaren zeventig waren ufo-waarnemingen inmiddels zo gewoon geworden dat de Royal Australian Air Force (RAAF), verantwoordelijk voor het onderzoek naar ufo’s, vragenlijsten uitdeelde aan het publiek als er door iemand melding was gemaakt van ufo’s. Zij gaven daarna ook samenvattingen van recente waarnemingen.

Wetenschappers kwamen met verschillende verklaringen van de ufo-waarnemingen boven Wewak. Die varieerden van vliegende schotels en satellieten tot aan meteoren, de effecten van statische elektriciteit op weerballonnen – het zogenaamde St. Elmo’s Fire – en 'reflectie van koplampen van ver weg rijdende auto’s op een lage inversielaag', een creatieve verklaring die in 1979 ook bij Soesterberg [#13] werd gegeven.

Kritiek op de testen

Hoewel Australië zeker in de jaren ’50 buitengewoon dun bevolkt was, en dat geldt zeker voor de testlocaties, was de keuze van de Britten om atoomwapentesten ver weg van eigen land te doen niet toevallig. Want er mochten op de locaties zelf dan weinig mensen wonen, de radioactieve fallout van de testen werd uiteraard ook door de wind verspreid naar locaties waar wel veel mensen woonden. De Britten hielden vol tegenover de Australische regering dat radioactiviteit niet gevaarlijk was. Ze wisten echter wel beter.

Op de testlocatie Maralinga verbleven gedurende de jaren met atoomwapentesten zo’n 35.000 Britse en Australische militairen. Velen van hen werden blootgesteld aan radioactiviteit – met name van de 7 testen met de uiterst giftige Plutoniumbom. Velen kregen verschillende vormen van kanker, waaronder lymfekanker, longkanker en leukemie, typisch kankersoorten die gerelateerd zijn aan radioactieve straling en radioactief stof van de fallout. En hoewel er (uiteraard?) geen officiële gegevens zijn bijgehouden, stierven volgens onderzoekers velen van hen al op jonge leeftijd. Dat geldt ook voor de groepen Aboriginals – de inheemse bevolking van Australië – die daar woonden. [Bron: Atomic Thunder: The Maralinga Story van dr. Liz Tynan]

Met alles wat we inmiddels weten van ufo-waarnemingen bij atoomlocaties elders in de wereld, is het niet verwonderlijk dat ook de Australische bevolking bezoek kreeg vanuit de ruimte.

53. Travis Walton, USA

5 november 1975

Het is één van de minder positieve kanten van het hele ufo-dossier: de ontvoeringen ofwel de ‘alien abductions’. Toch is het een belangrijk en uitgebreid dossier. Lange tijd heb ik me er bewust niet mee beziggehouden omdat ik het niet goed kon plaatsen. Misschien ook omdat het ronduit beangstigend is en dat is niet in de laatste plaats te danken aan ‘Hollywood’. Maar bij een ufo-congres in 2010 hoorde ik Travis Walton die op 5 november 1975 werd ontvoerd. Het is één van de meest geloofwaardige en best gedocumenteerde abductions.

Vuur in de hemel

De 21-jarige Travis Walton werkte als houthakker met zes collega’s in de Apache-Sitgreaves National Forests in de buurt van Snowflake, Arizona. Aan het einde van de dag keerden de zeven in een pick-up truck terug naar huis. Onderweg zagen ze in de verte een rode gloed in het bos en ze dachten als eerste aan een bosbrand. Op de bewuste plek aangekomen zagen ze een schotelvormig object een tiental meter boven de grond zweven. Ze hoorden geen geluid. De groep schrok en de opwinding werd nog groter toen Walton uitstapte en in de richting van het object begon te lopen. Toen hij onder de schotel, van zo’n meter of vijf diameter, stond kwam er plotseling een blauwgroene lichtstraal uit, recht naar beneden, precies richting Walton. Hij sloeg bewusteloos achterover. De zes stoven er met hun pick-up vandoor.

Travis Walton met zijn boeken tijdens een ufo-congres in 2017.

Een eind verderop beseften de mannen dat ze Walton niet zomaar achter hadden mogen laten en besloten terug te rijden. Aangekomen op dezelfde plek bleek alles weg te zijn; geen schotel en geen Travis… Thuisgekomen hadden ze wat uit te leggen. Maar hoe leg je mensen uit dat je kameraad niet mee terug is gereden maar is ontvoerd door een vliegende schotel?

‘Fire in the Sky’ een boek van Travis Walton uit 1978.

Toen bleek dat het geen grap was en Walton inderdaad niet mee naar huis was gekomen, dacht iedereen dat er een flinke ruzie was geweest waarbij Walton een onfortuinlijke ontmoeting had gehad met een houthakkersbijl. De sheriff werd ingelicht. Die bleek ook wat problemen te hebben met het scenario van een alien abduction, maar ja… er was geen lijk, geen plaats delict met sporen van een misdrijf en ook geen moordwapen. De FBI moest er maar eens bijkomen. En dan gebeuren vervolgens de dingen die deze zaak zo uniek maken.

De jonge mannen worden allemaal stevig aan de tand gevoeld. De FBI vraagt alle betrokkenen vrijwillig mee te doen aan een leugendetectortest (een polygraaf). Iedereen stemt toe en op één van de mannen na, die ‘onbeslist’ testte slaagt iedereen! Als er werkelijk sprake zou zijn geweest van een moord dan was die kans extreem klein, aldus de betrokken onderzoekers.

In de VS worden in rechtszaken vaker leugendetectortesten gebruikt en toegelaten als ondersteunend bewijs. We mogen ervan uitgaan dat de testen serieuze resultaten opleveren.

Uitvinder van de leugendetector, Leonarde Keeler. Bron: Wikipedia

National Enquirer, 16 december 1975: ‘Getuigen slagen voor leugendetectortest terwijl ze beweren dat een man uit Arizona is ontvoerd door een ufo’.

Saillant detail: achttien jaar later worden Travis en twee van zijn collega’s (inclusief degene die ‘onbeslist’ testte) opnieuw aan een polygraaftest onderworpen en ze slagen nu allemaal.

Travis duikt op

Hij is al vijf dagen spoorloos toen plotseling de telefoon ging. Het was Travis die vertelde in een telefooncel te staan en of hij opgehaald kon worden... Hij doet dan verslag en vertelt dat hij zich herinnert onder de ufo te hebben gestaan toen hij buiten westen raakte. Hij had intense pijnen toen hij wakker werd op een verhoogde tafel in een ruimte die hij omschreef als een soort ziekenhuiskamer. Apparaten bewogen zich over zijn lichaam. Hij werd gadegeslagen door drie afgrijselijke wezens en probeert zich vrij te vechten, maar hij had geen kracht. Met verbaal geweld probeert hij dan de kleine wezens met hun kale koppen te laten stoppen met wat ze ook maar van plan zouden zijn met hem. Dat lukt niet en uiteindelijk raakt hij weer bewusteloos.

Het eerste wat hij zich daarna herinnert is het moment dat hij 25 km van de plaats waar hij ontvoerd was langs de weg staat. Hij is naakt en ziet eruit alsof hij is overreden. In het dorp naast Snowflake belt hij vanuit een telefooncel naar huis.

De zaak Travis Walton kreeg enorme mainstream publiciteit en blijft één van de bekendste verhalen van een mogelijke buitenaardse ontvoering. Er zijn veel mensen die claimen ontvoerd te zijn geweest. Een deel van hun ervaringen is buitengewoon negatief, maar er zijn ook mensen die beweren een gevoel van ‘thuiskomen’ te hebben ervaren.

John E. Mack

Eén van de bekendste wetenschappelijk onderzoekers naar ‘alien abductions’ is de Amerikaanse psychiater dr. John E. Mack (1929-2004), op dat moment hoofd van de afdeling Psychiatrie van de bekende Harvard Medical School. Buitenaardse ontvoeringen waren voor de wetenschap een ‘no-go area’, wat op zich buitengewoon onwetenschappelijk is. Mack trok zich daar niets van aan, als één van de weinigen.

In eerste instantie dacht Mack dat mensen die claimden te zijn ontvoerd door aliens geestesziek waren. Tijdens zijn uitgebreide onderzoek kwam hij op dat standpunt terug, zonder zich te verliezen in het fenomeen. Mack zei: “Ik zou nooit zeggen, ja, er zijn buitenaardse wezens die mensen meenemen. Maar ik zou zeggen dat er een dwingend en krachtig fenomeen is dat ik op geen enkele andere manier kan verklaren. Dat is mysterieus. Toch kan ik niet weten wat het is, maar het lijkt me dat het uitnodigt tot nader, diepgaand onderzoek.”

Uiteraard werd hij daar door zijn vakgenoten om verguisd. Mack interviewde ook de groep kinderen die een Close Encounter hadden gehad bij de Ariel School in Zimbabwe. [#14]

Uiteraard vinden we online voornamelijk dat Walton een fantast is die alles bij elkaar heeft gelogen. Als zijn ontvoering volledig op zichzelf zou staan dan zou daar wat voor te zeggen zijn. Het aantal serieuze getuigen van ontvoeringen is echter veel te groot. Sterk aan deze zaak is bovendien dat de zes getuigen altijd volgehouden hebben dat hun verhaal waar was en zij slaagden meerdere keren voor de test met de leugendetector.

Mind Control

Ufo-ontkenners zijn dol op buitenaardse ontvoeringen omdat die uitermate geschikt zijn om het hele ufo-fenomeen mee te ridiculiseren. In dat opzicht moeten we er ook rekening mee houden dat sommige ontvoeringen door aardlingen zijn uitgevoerd waarbij de ‘abductees’ een vorm van ‘mind control’ hebben ondergaan. Doel daarvan is om de waarheid rondom het ufo-fenomeen te verbergen en angst te genereren. Dat er ook door geheime diensten gebruik van kan worden gemaakt laten films gebaseerd op gelijknamige boeken als de The Manchurian Candidate en The Bourne Identity en The Bourne Legacy zien. De ongekende mogelijkheden van ‘mind control’ zijn voor het grote publiek grotendeels onbekend.

De naam ‘Mind Control’ – het besturen van het brein van een slachtoffer, komt van het gedeclassificeerde CIA-programma met de codenaam ‘MK-Ultra’. De ‘K’ staat daarbij voor het Duitse ‘Kontrol’ omdat het programma volgens onderzoekers een voortzetting is van nazi-experimenten in concentratiekampen op gevangenen. Met Operation Paperclip zouden ook deze programma’s naar de VS zijn overgebracht.

Het eeuwige geld

Vaak hoor je ufo-ontkenners zeggen dat mensen zoals Walton het voor het geld zouden hebben gedaan. Dat houdt echter geen stand als je ziet dat verreweg de meeste ontvoerden er geen stuiver aan overhouden terwijl wel hun hele leven overhoopligt. Mensen verliezen hun reputatie en baan en worden door iedereen met de nek aangekeken. Nee, ufo’s en geld verdienen zijn niet compatibel. In het geval van Walton zou hij bovendien zijn ‘fortuin’ hebben moeten delen met zijn collega houthakkers. Dat om ervoor te zorgen dat ze zouden volhouden te zeggen dat hun verhaal waar was. Maar het blijft een lastig onderwerp en dus oppassen geblazen.

Walton zelf schreef een boek over zijn ervaringen in 1978 en in 1993 verscheen een film met de naam ‘Fire in the Sky’. In 2016 verscheen de documentaire over Walton met de titel ‘The True Story of Travis Walton’.

Documentaire over de ontvoering van Travis Walton.

54. Apollo 13

11-17 april 1970

Wie regelmatig vliegt weet dat bijna alle luchtvaartmaatschappijen geen ‘rij 13’ in hun vliegtuigen hebben. Op zich flauw, want iedereen in rij 14 weet dat ie eigenlijk in rij 13 zit, maar nummers zijn belangrijk. Het ongeluksgetal 13 is diep ingegrift in de menselijke psyche en wie wil weten waar dat vandaan komt moet zich verdiepen in Tempeliers en brandstapels…

Bij NASA zijn ze gelukkig niet bijgelovig dus de derde bemande missie naar de Maan werd gewoon Apollo 13 genoemd. En dat hebben ze geweten… de missie mislukte compleet maar werd nog net geen tragedie… althans, zo ging Apollo 13 de geschiedenis in.

Het officiële verhaal

Apollo 13 met aan boord Jim Lovell, Jack Swigert en Fred Haise vertrok op 11 april 1970 van John F. Kennedy Space Center in Merritt Island, Florida. Je zult het niet geloven maar de vertrektijd was 13:13. Hoezo vragen om ongelukken?

Twee dagen na de lancering, ja inderdaad, het is dan 13 april en de raket is nog altijd op weg naar de Maan, ontploft een zuurstoftank. Daarmee raken allerlei systemen aan boord beschadigd. Commandant Lovell spreekt de historische woorden: “Houston, I believe we’ve had a problem.”

De bemanning van Apollo 13. Bron: NASA

De beschadigde maanlander van Apollo 13. Bron: NASA

De missie is feitelijk voorbij. Het gaat nu om overleven en zien terug te keren. Maar zomaar omkeren kan niet. Ze moeten minstens één keer rond de Maan om haar zwaartekrachtsveld te gebruiken om terug te kunnen keren. De maanlander wordt dan inmiddels gebruikt voor het leveren van water, elektriciteit en zuurstof en de raket van de maanlander zal gebruikt worden voor de terugkeer.

Er dienen zich dan allerlei ellendige zaken aan: men moet besparen op energiegebruik dus de camera’s werden uitgezet; de klimaatregeling is stuk, dus het werd steenkoud; door uitademingsgassen steeg het CO2-gehalte wat dodelijk kan worden; de navigatie werd een flinke uitdaging… enfin… Om een lang en dramatisch verhaal kort te maken, op 17 april landen ze uiteindelijk weer op Aarde. Wie houdt van een stukje ruimtedrama kan de film Apollo 13 bekijken uit 1995.

Het andere verhaal

We weten dat getallen en symboliek belangrijk zijn. De voetballer die iedere keer voordat hij de grasmat oploopt deze even aanraakt of een kruisje slaat; testpiloten die een talisman in hun binnenzak stoppen voordat ze in een experimenteel toestel kruipen; de politicus die bij een belangrijke toespraak altijd dezelfde sokken draagt; de dag van de uitgifte van aandelen van grote multinationals, de dag waarop een schip gedoopt wordt laten bepalen door een astroloog… het zijn maar een paar voorbeelden van het sturen op maximaal geluk of succes. Het is onmogelijk dat NASA per ongeluk de Apollo 13 lanceert om 13:13 uur en dat het noodlot toeslaat op de 13e van de maand. Toeval bestaat niet, hier speelt meer, maar dat gaat te ver voor dit boek. Maar gelukkig is er nog een ander ‘ander verhaal’ en dat past hier dan weer uitstekend!

De vlucht van Apollo 13. Bron: NASA

Buitenaardse ‘ruimtewacht’

De kansen voor de bemanning om terug te keren naar de Aarde waren ‘minimaal’ en misschien zelfs wel nihil. Normale ruimtereizen met de technologie van de jaren ’60 was al een hachelijke zaak, maar als er dan iets serieus misgaat is het feitelijk einde oefening. Had de Apollo-11 bemanning alleen maar een ufo gezien, Apollo-13 was zo fortuinlijk om erdoor geholpen te worden, aldus Col. Ross Dedrickson…

Dit spectaculaire ufo-incident noemde Dedrickson terloops tijdens het interview voor het Disclosure Project: de ufo die werd waargenomen bij Apollo 13:

Col. Ross Dedrickson