Ingang naar het
Rijk der Goden

De Geheime Inwijding

Radu Cinamar

Derde druk, mei 2022

© 2022 www.obeliskboeken.nl

Ingang naar het Rijk der Goden

De Geheime Inwijding

Radu Cinamar

Oorspronkelijke uitgave in het Roemeens in 2006: 12 zile: o inițiere secretă în tărâmul tainic al zeilor [12 dagen: een geheime inwijding in het mystieke rijk van de goden].

Eerste Nederlandse druk: januari 2022

Tweede Nederlandse druk: februari 2022

Derde Nederlandse druk: mei 2022

ISBN: 978-94-6461-042-0

NUR: 720

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Er is getracht alle rechthebbenden van de in dit boek opgenomen figuren en foto’s te achterhalen en hen toestemming te vragen. Mocht iemand desondanks menen dat zijn rechten niet zijn gehonoreerd, dan verzoeken we hem of haar met de uitgever contact op te nemen.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Dit boek is opgedragen aan Machandi

INHOUD

Bij de uitgave van 2006

Voorwoord

1. De man die door de tijd was vergeten

Elinor

Lotsbestemming en reïncarnatie

2. De Tibetaanse connectie

Het geheim van een yidam

Repa Sundhi

3. Machandi

De translatie

De Heilige Grot

4. Geheime inwijding

Eindnoten

De auteur en de serie

Bij de uitgave van 2006

De publicatie van het boek Zonsopgang boven Transsylvanië veroorzaakte een schok in de Roemeense samenleving. Het werk van Radu Cinamar heeft veel vragen opgeroepen in het bewustzijn van de mensen. Lezers probeerden erachter te komen wat er allemaal schuilgaat achter het ongelooflijke verhaal van de auteur. Ook wijdde een landelijke krant twee pagina’s aan het verhaal, waarbij diverse elementen uit het boek werden bevestigd. Wij willen van deze gelegenheid gebruik maken om iedereen te bedanken die zijn bevindingen met ons heeft gedeeld en ook al diegenen die hun waardering hebben uitgesproken.

In de tijd die sinds het verschijnen van het eerste boek is verstreken, heeft onze uitgever talloze telefoontjes ontvangen van lezers die hun mening gaven over dit zeer boeiende onderwerp. De meeste lezers hebben zeer positief gereageerd en ons gelukgewenst met de moed om een dergelijk boek te publiceren.

Naast de grote ontdekking in het Bucegigebergte die in het laatste hoofdstuk van het boek wordt beschreven, mogen we ook wel zeggen dat Radu Cinamar ons een ware goudmijn van esoterische informatie heeft aangereikt die ons in het dagelijks leven kan helpen. Deze belangrijke elementen worden door de auteur duidelijk en scherpzinnig verwoord en hadden daardoor, zo blijkt uit de reacties, een grote impact op onze lezers. Mede hierdoor werd het boek al heel snel een bestseller op dit gebied.

We hebben van veel mensen de vraag gekregen of wij de schrijver van het boek kennen en of het waar is wat erin staat. We hebben veel bevestigingen gekregen over de in het boek beschreven elementen. Een van de verrassende bewijzen was te vinden in het artikel van Adina Mutăr in de krant Ziarul, gepubliceerd op 7 februari 2005, waaruit ik hieronder enkele citaten geef:

“Kabinet 1 had een eenheid opgericht om paranormale verschijnselen te bestuderen en ‘para-soldaten’ op te leiden in het Buzaugebergte. Kabinet 2 was jaloers. Zo werd, op bevel van Elena Ceaușescu, een eenheid van ‘paranormalen’ opgericht, die van haar de meest uiteenlopende opdrachten kreeg, waaronder het zoeken naar legendarische schatten.”

Elena’s mannen bespioneerden op de eerste plaats generaal Ilie Ceaușescu. Toen zij bepaalde ‘vaardigheden’ hadden verworven, kregen zij de opdracht om te zoeken naar oude schatten die verborgen waren in mysterieuze grotten in de Karpaten, met name in het Bucegigebergte, waar een enorme galerij gevuld zou zijn met goud.

Afdeling Nul

Eind vorig jaar kwam een bijzonder boek uit, getiteld Zonsopgang boven Transsylvanië, van Radu Cinamar, waarin sprake is van enkele opzienbarende ontdekkingen van Afdeling Nul van de veiligheidsdienst, een departement met veel nullen, wat betekende dat het heel erg geheim was. De afdeling werd in 1968 in opdracht van Nicolae Ceaușescu opgericht om menselijke proefpersonen met ongewone gaven te ontdekken, op te leiden en te ontwikkelen, naar het voorbeeld van de VS, de USSR en China, landen die op dat gebied zeer ver gevorderd zijn. Aangezien Ceaușescu destijds niet op goede voet stond met de Russen, en Moskou steun weigerde in wat de ‘Praagse Lente’ werd genoemd, werd volgens de auteur van het boek een protocol met China ondertekend, waarin werd bepaald dat ene dr. Xien, een meester in de parapsychologie, gedurende 15 jaar het werk van deze top secret afdeling zou gaan opzetten en leiden. Roemenië werd verplicht om gedurende dezelfde periode studiebeurzen toe te kennen aan honderd Chinese studenten.

De auteur plaatst de bases van deze Afdeling Nul, in ‘de buurt van stad B’ en nog een in het Retezatgebergte, en vermeldt enkele belangrijke missies, geclassificeerd als ‘K-gebeurtenissen’, zoals de verdwijningen van mensen in het Buzaugebergte – wat plaats zou hebben gevonden in 1981 – en waarover wij ook al eerder schreven in een vorig nummer van de krant. Het vermeldt ook een systeem voor het opsporen van de ‘trillingsfrequentie van elke persoon, elk voorwerp of elk verschijnsel op basis van het resonantieprincipe’. Het gaat hier in feite om een apparaat dat is uitgevonden door Carol Przybilla en geplaatst onder de absolute ‘bescherming’ van Elena Ceaușescu’s ‘beveiliging’.

Men in Black in Bozioru

Op basis van deze concrete gegevens, onthuld door anderen die destijds bij dergelijke activiteiten betrokken waren, ontdekten wij dat de ‘K-gebeurtenissen’ van de mysterieuze Afdeling Nul van de veiligheidsdienst verward worden met de activiteiten van de paranormale eenheid van het leger, gevestigd in de bergen van Buzau, onder leiding van generaal Ilie Ceaușescu. Onderzoeker Vasile Rudan, een specialist in buitenzintuiglijke waarneming, werkte onder strenge geheimhouding voor deze eenheid. Hij voerde buitenzintuiglijke experimenten uit met begaafde kinderen. Verslagen, foto’s en negatieven, alsmede films, werden aan de eenheid overhandigd. Hij mocht niets tegenhouden. (...)

Spionnen van Kabinet 2

We hebben contact opgenomen met generaal Nicolae Pleșiță en vroegen hem naar Afdeling Nul van de veiligheidsdienst en zijn paranormale activiteiten. “Ik heb nog nooit van zoiets gehoord. Ik heb gehoord van het leger, maar niet van de Securitate. Maar Elena Ceaușescu hield zich met zulke dingen bezig, in de Nationale Raad voor Wetenschap en Technologie (CNST), waarvan zij voorzitter was. En de eerste vicevoorzitter was Ion Ursu. In het CNST was er een afdeling die van plan was dergelijke verschijnselen te onderzoeken en ermee te experimenteren.” (...)

“Verder gravend vernam ik van een gepensioneerde kolonel die bij de DSS werkte, dat er binnen de CNST inderdaad mensen waren die in hun programma ‘toezicht hielden op onderzoek in de paranormale sfeer, waarbij hun rapporten onder Code Nul stonden, en Elena Ceaușescu bereikten. Daarna verdeelden ze die onder drie ondergeschikten. Twee van hen werkten bij de DSS. Een van hen ontving locaties van strategische voorraden – uranium, olie – ontdekt met behulp van buitenzintuiglijke waarnemingen, en de ander kreeg bepaalde uitvindingen, die vervolgens werden behandeld door het Instituut voor Geavanceerde Technologie. De derde was belast met die van persoonlijk belang voor de kameraad’.”

Met andere woorden, Ceaușescu’s paranormalen waren aan het werk, en Kabinet 2 bespioneerde hen en stal hun rapporten. (...)

De legenden van Peleș

Elena Ceaușescu ontdekte de schatten van Bucegi dankzij koningin Elisabeth – Carmen Sylva die in ‘De verhalen van Peleș’ veel verhalen van plaatselijke bewoners en herders had verzameld over de fabelachtige schatten die in het ‘hart’ van de berg verborgen lagen. In ‘Het Fort van de Baba’, wordt het verhaal verteld van een mysterieus ondergronds fort waar enorme hoeveelheden goud waren opgeslagen. Het lijkt erop dat koning Carol I de locatie van het Peleșkasteel, gebouwd in 1883, in het Bucegigebergte niet bij toeval heeft gekozen, aangezien veel buitenlandse publicaties melding hebben gemaakt van de vreemde megalithische sculpturen in de Sphinx – Babele-rots en grotten omgeven door kluizenaarswoningen. De priesters, bewaarders en bewakers van de geheimen van de schatten die hun voorouders hun hadden nagelaten, hadden een echt netwerk van kluizenaarswoningen als wachtforten gebouwd. (...)

De Heilige Grot in Bucegi

Op de eerste plaats werden de publicaties over grotten en schatten gecontroleerd. In zijn studie ‘Dacia Hiperboreană’, die in 1936 in Parijs is gepubliceerd en in de jaren tachtig in Frankrijk en Italië opnieuw is uitgegeven en die veel stof heeft doen opwaaien, verklaart Vasile Lovinescu dat ‘de berg Om (of Omu) wordt doorkruist door een reusachtige grot die een van de grootste ter wereld is, in die zin dat hij nog niet is ontdekt en slechts over een afstand van ongeveer twintig kilometer wordt geëxploiteerd’. Wie het exploiteerde en met welk doel werd niet gezegd.

Tussen 1966 en 1968 kwam de Peruviaanse architect Daniel Ruzo naar Roemenië om de Sfinx (een naam waar hij het niet mee eens was), die hij op een ansichtkaart had gezien, te onderzoeken. Hij werd vergezeld door een groep Roemenen die een film maakte voor de Alexandru Sania Studio, ‘Mysteries in Stone’. Ruzo had gezien dat de Sfinx leek op de belangrijkste figuur in een beeldhouwwerk op het Marcahuasiplateau in Peru met de naam ‘Het monument van de mensheid’. In feite bestaat de Sfinx ook niet uit slechts één enkel gezicht, merkte de Peruaanse archeoloog op, maar is hij omringd door andere menselijke gezichten van verschillende rassen en het hoofd van een hond. Op grond van zijn lange ervaring concludeert Daniel Ruzo dat de hond de bewaker is van een schat en dat ‘er ook een grot met schatten moet zijn’ in de buurt van dit prachtige monument voor de mensheid.

Op de drempel van onsterfelijkheid

Een andere onderzoekster die een uitgebreide studie heeft gemaakt van het Bucegigebergte – een studie die op het bureau van Kabinet 2 is beland – was Cristina Pănculescu. Volgens haar theorie, die uitvoerig is uitgewerkt in het boek ‘UFO’s – Parallelle Universa’, van kolonel Emil Străinu, bevindt zich in Bucegi, bij de Berg Om, een natuurlijk energetisch informatiecentrum van Terra, waarover in alle tradities van oude beschavingen wordt bericht.

Cristina Pănculescu heeft aan de hand van een reeks analyses van gesteentemonsters en elektronografie een reeks zeer bijzondere eigenschappen van deze Hemelpilaar – Boom des Levens, geïdentificeerd met de Obolit Spits, vastgesteld. Tenslotte toonde zij aan dat het centrum een geometrische plaats van kosmische verbinding vertegenwoordigt, een poort uit de aardse sfeer, met meetbare energetische activiteit die zich cyclisch manifesteert, waarbij zij opmerkte dat de intensiteit van dit centrum sinds 1986 een drempelwaarde heeft overschreden waardoor deze niet langer verborgen is.

Het centrum was ook bekend in de Dacische tijd, toen het op de heilige berg Kogayon lag. ‘Geroepen door de Sfinx, wisten de Daciërs zich onsterfelijk te maken’, zo luidde de conclusie van de studie, die in 1988 werd voltooid en voorgelegd aan het Centrale Comité van de Roemeense Communistische Partij, vanwaar zij op mysterieuze wijze het ‘volks’-bureau van de kameraad (Elena Ceaușescu) bereikte. En misschien was zij gecharmeerd van het idee van onsterfelijkheid, zoals vele vorsten uit de geschiedenis, die een leger aan alchemisten hadden die de Steen der Wijzen moesten vinden. Daarmee kon men dan het levenselixer maken en elk metaal in goud veranderen. Elena Ceaușescu was een ‘verzamelaar’ van allerlei verjongende en opwekkende praktijken die in ons of in anderen opdoken. Maar de gebeurtenissen van december ‘89 [de Roemeense revolutie] dienden zich aan en toen was er geen tijd meer voor graafwerk behalve dan van haar graf.

In haar tijd werden deze theorieën echter, zij het in het diepste geheim, toch met veel meer ijver bestudeerd dan op dit moment, nu zij openbaar worden gemaakt, maar de autoriteiten geen enkele interesse lijken te hebben.

De fabelachtige schat in de ondergrondse van Bucegi is niet gevonden omdat de schatpoort, die naar de grote met goud gevulde galerij zou hebben geleid, niet is gevonden. Hoewel in het boek Zonsopgang boven Transsylvanië staat dat deze Grote Galerij ontdekt is door satellieten van NASA en dat er een waardevolle schat ligt voor de geschiedenis van de mensheid. Maar misschien heeft de auteur de dingen een beetje overdreven. (...)

De schatpoort

Elena Ceaușescu’s mensen waren goed geïnformeerd. Een van de meest fervente onderzoekers van de heilige geografie van Roemenië, Dan Corneliu Brăneanu, die talrijke artikelen over het priestercentrum van Bucegi heeft gepubliceerd, bevestigt dat er in het hart van de berg een netwerk van ondergrondse galerijen is dat verschillende grotten met elkaar verbindt en gangen heeft die leiden naar andere heilige centra in de wereld. Hij heeft ook het boek van Daniel Ruzo bestudeerd, ‘La historia fantastica de un descubrimiento’, uitgegeven door Diana Publishing, Mexico, over zijn reis ‘door de heilige bergen’ van Roemenië, waar herinneringen aan de beschaving van vóór de zondvloed bewaard zijn gebleven.

Ruzo was gefascineerd door de talloze heilige voorstellingen op de rotsen die de weg naar Omu omgeven, ‘oude beeldhouwerken, van voor de zondvloed, geërodeerd in de tijd’, die priesters en leeuwen voorstellen, als bewakers van de schatten. ‘Wij hebben vele protohistorische heilige centra in de wereld bestudeerd, maar hier, in de Karpaten, hebben wij de Poort van de Schat gevonden’, schrijft Daniel Ruzo. Welke schat kan dat zijn?

Dan Corneliu Brăneanu legt uit: ‘Het is niet alleen een materiële schat, maar ook een spirituele schat, die informatie doorgeeft van de ene cyclus naar de andere, van beschavingen die zich sinds de oudheid op Aarde hebben ontwikkeld. Lobsang Rampa lanceerde het idee van een ondergrondse inwijdingsplaats in de bergen van Tibet. Von Däniken situeerde een andere in de bergen van Ecuador, en Daniel Ruzo meende dat de heilige triade eindigt in Bucegi, zo niet daar begint, gezien het woord OM, van bijzonder spiritueel belang, dat in vele toponiemen alleen in ons land voorkomt.’

Bij de rots

Corneliu Brăneanu veronderstelt, na uitgebreid onderzoek, onder meer door middel van radiësthesie, dat een toegangspoort tot het ondergrondse netwerk onder Omu zich zou kunnen bevinden in de vallei van Obârșiei Ialomiței, op een plaats die wordt gedomineerd door een rots die ‘De Kerk van de Dwaas’ of ‘De Dwaze Steen’ wordt genoemd en die abrupt eindigt met een verticale muur, als steunmuur. Aan de voet van deze muur liggen afgebrokkelde rotsen, waarschijnlijk het resultaat van het uitgraven van een toegangspoort tot het ondergrondse netwerk (dat verschillende grotten in Bucegi met elkaar verbindt), die meer dan 40.000 jaar geleden werd gemaakt (de datering geschiedde met behulp van de C-14 methode) en de ingang afdekte. De stenen figuren die Ruzo tijdens de beklimming van Omu zag, zouden het verticale vlak kunnen aanduiden waarop, op een diepte van 12 meter, deze poort zich bevindt.

Ik maak van deze gelegenheid gebruik om onze lezers mee te delen dat ik de heer Radu Cinamar persoonlijk niet ken. Ik beschik niet over gegevens, informatie of referenties van hem en alle pogingen in die richting van mijn kant hebben niets opgeleverd. Het materiaal voor het boek werd per e-mail ontvangen en alle andere regelingen werden, op uitdrukkelijk verzoek van de auteur, langs dezelfde weg getroffen. Na enige aarzeling vanwege de ongebruikelijke vorm van deze samenwerking heb ik het materiaal toch gepubliceerd, omdat ik de waarde ervan voor het Roemeense volk uitzonderlijk achtte.

Dezelfde methode werd door de auteur gebruikt in het huidige boek (2), dat zoals zal blijken nog schokkender is dan het vorige. De heer Radu Cinamar is een zeer teruggetrokken persoon en ik begrijp zijn beweegredenen volkomen, die rechtstreeks voortvloeien uit de elementen die hij in zijn boeken heeft gepresenteerd. Ik heb echter de sterke hoop dat ik in de niet al te verre toekomst de gelegenheid zal hebben hem te ontmoeten en ik twijfel er niet aan dat dit ook de wens is van de meeste van zijn lezers.

Ingang naar het Rijk der Goden: De Geheime Inwijding, slaagt erin om onze opvattingen over het leven en het universum waarin we leven bijna volledig overhoop te gooien. Hoewel duidelijk uiteengezet, schokken de begrippen en gebeurtenissen in het boek onze denkwijze dermate, dat ik gedwongen ben te aanvaarden dat wij misschien allemaal onze manier van denken en leven grondig moeten herzien.

Sorin Hurmuz, de uitgever, Roemenië, 2006

Voorwoord

Als de verbazingwekkende gebeurtenissen waar ik de afgelopen twee jaar bij betrokken ben geweest beperkt waren gebleven tot de buitengewone ontdekking in het Bucegigebergte (die ik in mijn vorige boek Zonsopgang boven Transsylvanië heb beschreven), zou ik waarschijnlijk geen goede reden hebben gehad om een nieuw boek te schrijven. Zelfs de Grote Expeditie die Cezar leidde door de raadselachtige en reusachtige ondergrondse tunnels, vertrekkend vanuit de Projectiezaal, zou niet voldoende aanleiding hebben gegeven om mij de belangrijkste elementen ervan te doen voorstellen. En wel om twee redenen, waarvan de eerste is dat het hier gaat om het grootste staatsgeheim van Roemenië.

Zoals ik al had verwacht, hield Cezar zich bij zijn terugkeer in het land aan zijn belofte om mij deelgenoot te maken van de belangrijkste gebeurtenissen en ontdekkingen van de expeditie. Hij vertelde dat hij met een elite-commando van 15 goedgetrainde militairen op pad was gegaan. De expeditie was ontegenzeglijk een van de meest gedurfde en meest fascinerende verkenningen geweest in de menselijke geschiedenis. Hoewel ik niet alles erover tot in detail weet, kan ik wel zeggen dat ik een duidelijk beeld ervan heb gekregen uit Cezars verhaal.

Ik ontmoette hem eind oktober (2004), een jaar nadat deze expeditie begon. Het politieke klimaat was intens in deze kritieke periode, zo net voor de verkiezingen. Als ik hem goed begrepen heb, heeft Cezar na zijn terugkeer vijf dagen lang verslag moeten doen aan een speciale Roemeens-Amerikaanse commissie. Mogelijk zijn bepaalde politieke factoren radicaal beïnvloed door hetgeen hij aan nieuwe bevindingen en bewijzen naar voren bracht. We hebben vernomen dat de leden van de commissie zo overweldigd waren door zijn verslag en het getoond bewijsmateriaal, dat zij urenlang niet in staat waren besluiten te nemen of de informatie op samenhangende wijze over te brengen aan de top van de staat. Hun hele waardesysteem werd volledig omvergeworpen en er was niets dat hun oude opvattingen kon ondersteunen. Misschien is men daarom tot de conclusie gekomen dat radicale veranderingen van het systeem en van de occulte invloeden in het land noodzakelijk waren.

Het is verbazingwekkend hoe de opeenvolgende gebeurtenissen, die begonnen met de grote ontdekking in het Bucegigebergte en werden voortgezet met de expeditie door de ondergrondse tunnels, zowel het denken als het lot van sommige mensen nagenoeg compleet veranderde. Onder hen reken ik mezelf, aangezien ik me snel moest aanpassen aan grote veranderingen in mijn bestaan. De transformatie betrof in het bijzonder mijn innerlijke wezen. Het occulte universum waarin Cezar mij geleidelijk heeft ingewijd en het feit dat ik mij persoonlijk heb overtuigd van enkele verbazingwekkende aspecten van het fysieke en fijnstoffelijke leven, hebben mij er de laatste tijd toe gebracht met grote belangstelling de specialistische werken ter hand te nemen en zo mijn kennis te verrijken in deze richting. Informatie die door de meeste mensen bijna geheel wordt genegeerd.

Wat ik vooral erg moeilijk vond was om op een geloofwaardige manier sommige situaties en gebeurtenissen te beschrijven die voor de meeste mensen en voor de huidige materialistische wetenschap grenzen aan het absurde.

In feite is dit de tweede reden waarom ik de Grote Roemeens-Amerikaanse Expeditie niet zal beschrijven. Afgezien van het feit dat Cezar er niet mee instemt om er over te schrijven, ben ik ook van mening dat het erg onwaarschijnlijk is dat het verslag van de ongekende reis significante impact zal hebben op het bewustzijn van de mensen. Natuurlijk zou dat maar tijdelijke zijn. De wereldgebeurtenissen, vooral in deze kritieke periode van de mensheid, zijn immers onvoorspelbaar en vaak schokkend. Het is mogelijk dat een kwestie die op het ene moment nog gebagatelliseerd wordt, het volgende moment ineens wordt geaccepteerd als zijnde waar.

Als je er goed naar kijkt kun je zien dat alles wat in de wereld gebeurt, duidelijk ergens toe leidt. Het heldere licht kan door sommigen reeds worden gezien, omdat zij het kunnen herkennen tussen de vele andere mogelijkheden. We kunnen dus een snelle en verbazingwekkende omwenteling in het bewustzijn van de mensen verwachten en alleen dan zullen de elementen van de Grote Expeditie, die vanuit het Bucegigebergte is vertrokken, op hun juiste waarde kunnen worden geschat, en vooral begrepen.

Een bijzonder aspect dat Cezar mij onthulde is dat er reeds verschillende groepen zijn die proberen een soort informatieve en praktische basis op te bouwen, zodat het assimileren van de openbaringen van de Grote Expeditie betrekkelijk gemakkelijk zal zijn. Op hetzelfde moment, zei hij, zijn er ook andere belanghebbenden die invloed op de besluitvorming op het hoogste niveau van de nationale veiligheid willen overnemen, vooral als het gaat over de locatie Bucegi. Cezar vernam dat Signore Massini, vergezeld door twee andere hoog ingewijden van de wereldvrijmetselarij, verschillende belangrijke contacten en besprekingen over dit onderwerp had met bepaalde politieke persoonlijkheden in Roemenië en vooral in de Verenigde Staten van Amerika.

Tijdens een van de gesprekken die ik met hem had, nadat we elkaar meer dan een jaar niet hadden gezien, vertelde Cezar mij onder meer dat zowel hij als generaal Obadea reeds enige druk in die richting voelden. Zo bezien lijkt de ‘strijd tussen goed en kwaad’, ondanks de positieve factoren van de grote ontdekking en de expeditie, nog heviger te zijn geworden.

Maar de plot is zeer gecompliceerd en bevat uiterst geheime elementen die ik, hoewel ik de meeste ken van mijn gesprek met Cezar, nog niet mag onthullen. Ik ben er echter absoluut van overtuigd dat er een tijd van ‘grote openbaringen’ zal komen en volgens sommige signalen die er al zijn, lijkt het erop dat die toekomst niet ver weg meer is.

Soms is het, om een harmonieus en samenhangend verloop van de gebeurtenissen mogelijk te maken, van belang dat de zaken niet worden ‘geforceerd’, ook al is dat moeilijk te aanvaarden. De werkelijkheid die wij allemaal op microkosmisch niveau ervaren, is immers niets anders dan een weerspiegeling van universele wetten die op macrokosmisch niveau werkzaam zijn. De veranderingen en transformaties die in onze wereld plaatsvinden, moeten een diepe betekenis hebben en met wijsheid worden ingezet, om geen verstoringen of ‘breuken’ in de universele ritmiek te veroorzaken.

De huidige situatie van het Roemeense volk en van de gehele mensheid kan worden vergeleken met de situatie van een kankerpatiënt. De ziekte is ernstig, maar genezing is mogelijk. Het gaat niet om een eenvoudige verkoudheid die onmiddellijk kan worden behandeld. In het geval van een man met kanker moet men, om geen uitzaaiingen te krijgen, nauwkeurig en intelligent te werk gaan. Als de kankerpatiënt bijvoorbeeld, in zijn grote verlangen om te genezen, een wondermiddel leert kennen en het onmiddellijk en zonder onderscheid gebruikt, dan is het heel goed mogelijk dat zijn lichaam het zal begeven omdat het er nog niet klaar voor is om de toevloed van helende energie te ontvangen. Daarom zijn eerst een paar voorbereidende zuiveringsstappen nodig en pas daarna kan de definitieve behandeling, die tot volledige genezing zal leiden, worden ingezet.

Evenzo heeft het massabewustzijn, aangetast door de complexiteit van de moderne samenleving, niet altijd het niveau dat nodig is om bepaalde informatie en kennis goed te assimileren. Soms kan dat zelfs leiden tot ‘afsluiting’ van zijn ontvankelijkheid of tot een tegenreactie. Exact om die reden is het goed om het juiste moment af te wachten om de schokkende onthullingen te doen die Cezar met mij heeft gedeeld. Ze gaan immers zowel het gehele land als de gehele mensheid aan. Het gaat hier, met andere woorden, om een kwestie met grote algemene gevolgen, met een grote reikwijdte en met een grote impact op het bewustzijn van de massa, als die bereid is om het op te nemen.

Op individueel niveau is de situatie veel eenvoudiger. Als de gebeurtenissen waar wij aan deelnemen een spectaculaire wending krijgen, voelen wij intuïtief dat ‘het lot’ ons ergens op voorbereidt. Dan worden we onbewust betrokken bij bepaalde ontwikkelingen die ons er praktisch toe dwingen ons ‘onmiddellijk’ aan te passen aan de nieuwe situatie. Op hetzelfde moment hebben we grote belangstelling en een intens verlangen om meer te weten te komen om effectiever te kunnen reageren. Dit is precies de situatie waarin ik mij nu bevind. Ik ben mij slechts ten dele bewust van de subtiele krachten die hierbij betrokken zijn en van de verborgen redenen voor hun inmenging, maar ik heb sterk het gevoel dat zij mij stap voor stap naar een welomschreven doel in de toekomst leiden. Wat ik wel met zekerheid kan zeggen is dat de verbazingwekkende intensiteit waarmee ik de gebeurtenissen, die ik in dit boek zal beschrijven, heb beleefd, mijn hele wezen fundamenteel hebben veranderd. Ik ben bijna geneigd te geloven dat mijn ontmoetingen en gesprekken met Cezar, de inleidende uiteenzettingen die hij mij gaf, zelfs mijn aanwezigheid op de plaats van de grote ontdekking in het Bucegigebergte en het leren van de belangrijkste elementen van de expeditie die hij leidde, uiteindelijk slechts een soort ‘voorkamer’ waren, een absoluut noodzakelijke voorbereiding op wat ik later zou meemaken. De feiten zijn perfect gecorreleerd en ik voel dat elke actie is geïntegreerd in een groot oorzakelijk geheel dat naar een bepaald doel beweegt met de precisie van een Zwitsers uurwerk.

De gebeurtenissen die ik heb meegemaakt zijn indrukwekkender dan wat je in je stoutste dromen kunt ervaren. Ik ben gedurende een periode van ongeveer twee weken continu in een staat van volslagen verbijstering geweest. Dat was in feite de ‘motor’ van een fundamentele verandering in mijn wezen. Het diep spirituele karakter ervan is niet in woorden te vatten.

Ik snap dat veel lezers grote vraagtekens zullen zetten bij mijn verhaal. Misschien zullen zij het zelfs bestempelen als fantasie. Wat kan ik daarover zeggen, behalve dat iedereen deze informatie met zijn eigen hart en ziel zal moeten wegen? Nu ik vrij en gezuiverd ben van de ‘mist’ die over deze onvermoede aspecten en werkelijkheden hing, die ik niet lang daarvoor niet begreep of zelfs aannam dat ze niet bestonden, voel en beleef ik elk moment intens en intuïtief en dat geeft een veel diepere betekenis aan mijn leven.

Voor al diegenen die bij het lezen van dit boek zullen twijfelen aan de waarheidsgetrouwheid ervan, realiseer je dat ik het vaak zelf was die een impuls van twijfel en verbazing kreeg. Ik vroeg me steeds af of ik droomde of dat het werkelijkheid was. Maar afgezien van deze mentale schokken, die de lezer ongetwijfeld ook in zekere mate zal voelen, ben ik geholpen om werkelijkheid van fantasie, en waarheid van illusie te onderscheiden. Bovendien werd ik zo geleid dat deze openbaringen zeer diepe overtuigingen in mijn bewustzijn werden. De basis die dit essentiële proces ondersteunde was een enorme energetische transformatie die plaatsvond in mijn eigen wezen.

Ik zou dit ‘wonder’ kunnen vergelijken met iemand die enkele dagen niet eet, maar alleen water drinkt. Je zou dit als een analogie kunnen zien van de algemene toestand van de gewone mens, die zijn bestaan doorbrengt als een larf in een cocon. Hij heeft nog niet het minste vermoeden van de immense potentiële capaciteiten waar hij, als hij maar zou willen, nagenoeg onmiddellijk toegang toe heeft. Uiteraard is iemand aan het einde van het vasten verzwakt en krachteloos, maar, in termen van onze analogie, hij beseft niet in welke situatie hij zich bevindt. Hij denkt inmiddels dat dit zijn natuurlijke toestand is. Zodra hij echter begint met eten, ontdekt hij tot zijn grote vreugde en verbazing hoe krachtige impulsen van energie zijn hele wezen binnenstromen. Die geven hem leven, kracht, handelingsbekwaamheid, inspiratie, wil, geluk en vele andere gevoelens en gewaarwordingen waarvan hij zich kort daarvoor nauwelijks meer bewust was. Een saai, vaak nietszeggend leven, of een leven dat zich louter triviale en onbeduidende doelen stelt, verdwijnt als bij toverslag. Dit is het ‘wonder’ dat de energetische diepte van ons wezen verricht.

Ik ben nu in een positie om, zij het nog niet volledig, de staat van bewustzijn en de subtiele energetische toestand van Cezar Brad te begrijpen, aangezien ik nu zelf een ‘ander’ leven leef, veel rijker en bruisender dan het leven dat ik tot nu toe heb gehad.

Voordat ik dit boek schreef, vertelde ik Cezar over de wonderlijke gebeurtenissen die ik had meegemaakt. Op zijn eigen onnavolgbare wijze, vol kalmte en begrip, was hij oprecht blij en gaf hij mij tegelijkertijd waardevolle adviezen om snel verder te kunnen. Ik voelde dat hij erg blij was te zien dat zijn keuze en inspanningen voor mij niet tevergeefs waren geweest.

Ik denk niet dat er iemand is die niet gelukkig wil zijn en die niet de mysteries van het universum zou willen kennen. Maar de fundamentele vraag is: hoe kan dit worden bereikt? Voor zover ik weet zijn er vele manieren, maar zij hebben alle hetzelfde element gemeen, namelijk dat wij te maken hebben met een wordingsproces dat zich in de loop van de tijd voltrekt. Veel mensen willen of durven zich op dit terrein niet in te spannen of hebben eenvoudigweg niet het vereiste doorzettingsvermogen. Misschien is dit ook de voornaamste reden waarom veel mensen het spirituele pad van kennis opgeven nog voordat zij een werkelijke innerlijke transformatie van hun wezen hebben bereikt. In mijn geval verliep het transformatieproces zeer snel, het duurde slechts twaalf dagen. Als het langer had geduurd, zou mijn geest waarschijnlijk enkele ‘subversieve’ manieren hebben gevonden om de schok te verzachten van de verbazingwekkende gebeurtenissen waarmee ik werd geconfronteerd. Mogelijk zou ik dan op een lager begripsniveau zijn blijven steken. Wie weet hoelang ik daar had moeten blijven voordat ik aan de volgende stap zou kunnen beginnen!

De beschrijving van deze ongelooflijke twaalf dagen van mijn leven is het eigenlijke onderwerp van dit boek. Waar je normaal gezien, qua ervaringen, een aantal jaren over doet, was nu gecondenseerd in niet meer dan twaalf dagen. We praten hier over een complexe dimensie van mijn wezen en om die te begrijpen zorgde het lot ervoor dat ik een aantal wezens, niet noodzakelijk menselijke, ontmoette die mij het pad toonden naar de buitengewone ontmoeting met Machandi. Die ontmoeting was zonder twijfel het keerpunt in mijn bestaan. Vanaf dat moment was niets meer hetzelfde. Een andere wereld, een ander universum...

Hoewel het enkele maanden geleden is sinds de gebeurtenissen die ik toen met grote intensiteit beleefde, de karakteristieke trilling ervan heeft mij nog geen moment verlaten. Daarom heb ik besloten de gebeurtenissen nu op deze manier bekend te maken. Hopelijk hebben ze de belangstelling van de lezer.

Er is oorzaak en betekenis in elk aspect van ons leven. Misschien zal in deze tijd van immense versnelling mijn verslag van de gebeurtenissen een wonderbaarlijk radertje zijn dat in staat is een diepgaande geestelijke transformatie in ons wezen teweeg te brengen. Fundamenteel daarvoor is dat het ons raakt in ons hart...

Radu Cinamar

Hoofdstuk 1

De man die door de tijd was vergeten

Enkele weken na de publicatie van Zonsopgang boven Transsylvanië kreeg ik een telefoontje van mijn uitgever. We hadden afgesproken dat hij mij telefonisch alleen zou contacteren als het echt heel dringend was. Vanwege de inhoud van het eerste boek was het niet meer dan logisch dat ik geconfronteerd zou worden met diverse lezersreacties maar ook met reacties van bepaalde staatsinstellingen. Dat laatste was de reden dat ik had gevraagd alleen die correspondentie door te sturen die echt belangrijk was. Ik kon echter niet vermoeden dat dit specifieke telefoontje mijn leven zo ongelooflijk snel zou veranderen.

De directeur van de uitgeverij legde schoorvoetend uit dat hij enkele dagen achter elkaar telefoontjes op zijn mobiele telefoon had ontvangen van een man die niets anders wilde dan mij persoonlijk spreken over een zeer belangrijke kwestie. De uitgever legde uit dat de man verder geen details had gegeven en zich ook niet wilde voorstellen. Omdat de man erg beleefd en goed gemanierd was, werd het verzoek meerdere keren beleefd geweigerd, maar nadat hij bleef bellen werden de gesprekken op een wat beslistere toon beëindigd. Toch was het hier niet mee afgedaan.

Slechts twee of drie dagen na het ‘laatste’ telefoongesprek werd mijn uitgever nogmaals gebeld door hem. Hoewel nog altijd beleefd, was zijn toon nu een stuk dwingender geworden en deze keer maakte de energetische impact van het gesprek behoorlijk wat indruk op de uitgever, meer dan daarvoor. Hij begon zich plotseling af te vragen of het toch niet opportuun zou zijn om een ontmoeting te regelen met mij en de man. Het doorslaggevende argument was wat de man aan het einde van het gesprek zei, namelijk dat degene die me zo graag wilde ontmoeten een Tibetaanse lama was. Dat verbaasde me en had meteen mijn aandacht.

Ik stelde de uitgever nog een paar vragen over de identiteit van de beller, maar hij zei dat de man weigerde zijn naam of andere details achter te laten behalve dat het ging om een heel bijzondere situatie. Dit was de reden dat deze respectvolle maar zeer mysterieuze persoon om begrip vroeg en nogmaals benadrukte dat het erg belangrijk was dat hij contact met me zou hebben. Tenslotte stemde mijn uitgever ermee in om mij op de hoogte te stellen van de situatie zonder te beloven dat ik zou instemmen met een ontmoeting. De man liet een mobiel telefoonnummer achter voor het geval ik zou besluiten het aanbod te accepteren.

Ik bedankte mijn uitgever en verzekerde hem dat hij juist had gehandeld. Ik vond de situatie intrigerend en werd nieuwsgierig, ik had namelijk nog nooit een Tibetaanse lama ontmoet. Trouwens, ik vroeg me af waarom een lama in mij geïnteresseerd zou zijn.

Zonder nog langer te wachten en met een vreemde innerlijke emotie dat ik hier door een ongeziene kracht toe werd aangezet, ging ik naar een openbare telefooncel en belde het nummer dat ik had gekregen. Na een paar keer bellen nam een man met een aangename stem en een licht Transsylvanisch accent op. Ik stelde me voor en zei dat ik bereid was om te praten als hij mij het doel van dat gesprek van tevoren zou mededelen.

“Wat ik u nu kan mededelen,” zei de man, “is dat we het gesprek niet telefonisch kunnen voeren. Ik ben gevraagd om een ontmoeting met u te regelen en wil benadrukken dat het karakter ervan geheim is.”

“Mij is verteld dat het gaat om een Tibetaanse lama die met mij wil spreken,” zei ik, en vroeg om meer details.

“Dat is waar en als u het ermee eens bent, kan ik u nu het adres geven,” zei hij, op elegante wijze, verdere verklaringen vermijdend.

We spraken af elkaar over twee dagen te ontmoeten. Ik beken dat ik tijdens die twee dagen wachten steeds ongeduldiger werd en steeds geïnteresseerder naar de reden van de ontmoeting. Naast het speciale belang van de ontmoeting intrigeerde me vooral het mysterieuze aspect van de persoon met wie ik sprak en die zich niet voor wilde stellen. Daar kwam nog bij het vooruitzicht met een Tibetaanse lama te spreken, zonder het onderwerp van het gesprek te kennen. Al deze dingen zorgden voor een zekere opwinding, vergelijkbaar met wat ik voelde voordat ik Cezar voor het eerst zou ontmoeten. In zekere zin was er een goede reden voor mijn nieuwsgierigheid en rusteloosheid. Hoewel ik vermoedde dat het allemaal te maken had met de grote ontdekking in het Bucegigebergte, kon ik me nog ste eds niet voorstellen wat de connectie was met de Tibetaanse lama.

Mijn verwarring werd nog groter door het feit dat Cezar nooit iets had gezegd over een Tibetaan die wist van de verbindende ondergrondse tunnel naar het Tibetaans Plateau. In het eerste deel van de Grote Expeditie, die betrekking had op de voortgang via de Egyptische tunnel en vervolgens door de Tibetaanse, werden ongelooflijke dingen ontdekt. Ongelooflijk in elk geval voor wat betreft de aannames en waarden van de moderne samenleving (aspecten waarvan ik al eerder zei dat ik ze nog niet openbaar mag maken). Er werden daar echter geen mensen aangetroffen. Ik kwam er via Cezar achter dat in het Tibetaanse deel, beginnend bij de tunnel die daarheen leidde, een uitloper naar de oppervlakte was gevonden die echter volledig geblokkeerd was. Topografische studies toonden aan dat deze specifieke uitloper van de tunnel twee richtingen opging: de eerste in de richting van de berg Kailasa, waar een zeer oud lamaklooster staat, en de andere in de richting van Lhasa, de hoofdstad van Tibet, vermoedelijk met een geheime verbinding naar het koninklijk paleis. Er was nog een grote uitloper van de hoofdtunnel die in de richting van de Gobiwoestijn ging, maar in deze richting werd in de eerste fase van de expeditie geen verder onderzoek gedaan.

Hoe dan ook, de verrassing die ik op het punt stond te ervaren bij de op handen zijnde ontmoeting overtrof mijn stoutste verwachtingen. Ik kan stellig beweren dat het een van de meest cruciale momenten in mijn leven was en die mijn leven grondig zou veranderen. De gebeurtenissen die zich de komende dagen zouden ontvouwen hadden iets weg van het effect van een shocktherapie, zowel ideologisch als existentieel.

Elinor

Twee dagen na het telefoontje ging ik ‘s middags naar het opgegeven adres. Het was een afgelegen straat in een exclusieve wijk van Boekarest. De mooie huizen lagen in de schaduw van grote lommerrijke bomen die langzaam bewogen in de wind. Het huis was makkelijk te vinden, een onlangs gerenoveerde moderne villa met één verdieping. Er werd vrijwel direct nadat ik had aangebeld opengedaan. Een beetje nerveus ging ik naar binnen en kwam op een kleine binnenplaats met veel groen en twee goed onderhouden geplaveide paden. Ik ging snel een paar trappen op en ik stond bij een prachtige voordeur met houtsnijwerk die voor mij openging.

Eindelijk werd ik begroet door de mysterieuze man wiens accent ik onmiddellijk herkende. Ik was echter behoorlijk verrast om te zien dat hij erg jong was. Hij zag er niet ouder uit dan eind twintig en hij was blond, had een gemiddelde lengte en droeg een groen shirt met bijpassende broek. Hoewel zijn kalme, lachende gezicht vertrouwen en oprechtheid wekte, hadden zijn ogen een verborgen diepte. Ondanks zijn jeugd maakte hij op mij een zeer volwassen indruk.

Beleefd nodigde hij me uit in de woonkamer en stelde zich voor. Aangezien de ontmoeting vertrouwelijk was, zal ik zijn echte naam niet bekendmaken. Hij wist dat ik dit boek zou gaan schrijven en stelde voor dat ik voor hem het pseudoniem Elinor zou gebruiken in plaats van zijn echte naam.

“Maar in mijn geval,” zei hij, “is deze naamkwestie betrekkelijk. Het is een familie-erfstuk dat van tijd tot tijd moet worden veranderd.”

“Hoezo dat?” vroeg ik verbaasd. “Ik begrijp het niet, verander je je naam regelmatig?”

“Ik word daartoe gedwongen, maar ik heb er geen probleem mee,” antwoordde hij.

“Maar waarom dan? Dat is nogal apart,” zei ik, terwijl ik in een leren fauteuil zat, de oosterse thee drinkend die Elinor mij juist daarvoor had aangeboden.

De sfeer van de kamer was geweldig. De prachtige inrichting bestond uit zowel antieke als moderne meubels die voor een comfortabel en ontspannen gevoel zorgden. Het geheel maakte een vrolijke indruk. De jongeman legde uit dat de lama zich snel bij ons zou voegen, waarna we een natuurlijk en vloeiend gesprek begonnen waarin al snel een reeks opzienbarende onthullingen voorbijkwamen.

“Ik wist dat we al snel op dit punt in onze discussie zouden komen,” zei Elinor. “Onder de huidige omstandigheden heb ik besloten dat ik een enorm geheim met je ga delen, een geheim waartoe menigeen bereid zou zijn een moord voor te plegen. Dat is dan ook de belangrijkste reden waarom ik zo voorzichtig ben met deze informatie, maar ik weet dat je zeer integer bent en dat je goede bedoelingen hebt.”

Ik bevestigde Elinor dat ik absoluut discreet was en maakte hem tegelijkertijd duidelijk dat ik erg geïnteresseerd was in wat hij me wilde vertellen.

“Binnenkort,” ging hij verder, “zal ik mijn naam opnieuw moeten veranderen, want anders zou ik ongewenste aandacht trekken. De reden hiervoor is dat mijn fysieke uiterlijk niet overeenkomt met mijn werkelijke leeftijd.”