Het Mysterie van Egypte

De Eerste Tunnel

Radu Cinamar

Tweede druk, mei 2022

© 2022 www.obeliskboeken.nl

Het Mysterie van Egypte – De Eerste Tunnel

Radu Cinamar

Oorspronkelijke uitgave in het Roemeens in 2007: Misterul din Egipt: primul tunel [Het mysterie van Egypte: de Eerste Tunnel].

Eerste Nederlandse druk: februari 2022

Tweede Nederlandse druk: mei 2022

ISBN: 978-94-6461-043-7

NUR: 720

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Er is getracht alle rechthebbenden van de in dit boek opgenomen figuren en foto’s te achterhalen en hen toestemming te vragen. Mocht iemand desondanks menen dat zijn rechten niet zijn gehonoreerd, dan verzoeken we hem of haar met de uitgever contact op te nemen.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Dit boek is opgedragen aan generaal Obadea, reeds overleden, die deze avonturen mede mogelijk heeft gemaakt.

INHOUD

1. Een geweldige kans

Het geheime laboratorium

De nieuwe ontmoeting

Een subtiele demonstratie

In de ‘Ring’

De schok

2. De tunnel

Occulte redenen

De subtiele werelden

Het probleem van het lijden

Het vertrek

Dierbare herinneringen

Een nieuw ‘bezoek’

3. U.S.A.P.

Uitzonderlijke technologie

Het lot van de mensheid

Levensproblemen en volwassen oplossingen

De halte

Zwerven van de geest

Een bijzondere relatie

De geheime regering

4. De Occulte Kamer

Verrassingen en Mysteries

Energie, intentie en consequenties

Een nieuwe ontdekking

Luitenant Trujo en de geheime tunnel

5. Het geheim onthuld

Energetische blokkades

Akasha kronieken

De openbaring

De eerste projectie

De les over tijd

De sprong in de tijd

De auteur en de serie

Hoofdstuk 1

Een geweldige kans

In de laatste twee jaar hebben zich voor mij enorme veranderingen voorgedaan. Niet alleen voor wat betreft mijn opvattingen en denkbeelden over de wereld en het doel van het leven, maar ook in mijn sociale omgeving en de toegang die ik kreeg tot bepaalde werkelijkheden die voor ieder normaal mens onvoorstelbaar verwarrend zouden zijn. Ik kreeg daarbij ook de mogelijkheid om in contact te komen met uitzonderlijke esoterische kennis. Met name hiervoor, maar uiteraard ook voor al het andere, ben ik Cezar Brad zeer dankbaar, omdat hij mij op een uiterst praktische manier inzicht heeft gegeven in enkele fundamentele aspecten van het leven. Op dit moment kan ik de subtiele oorzaken die hebben geleid tot mijn nogal actieve betrokkenheid bij de ingewikkelde keten van gebeurtenissen rond de activiteiten van Afdeling Nul niet ten volle doorgronden, noch volledig begrijpen, maar het is zo klaar als een klontje dat het visioen van pater Arsenie Boca zich stap voor stap ontvouwt.

In deze zeer bijzondere periode van mijn leven heb ik mij regelmatig serieus afgevraagd of wat ik zag en meemaakte een droom was of werkelijkheid. Ik leerde al snel dat het onderscheid tussen deze twee bewustzijnstoestanden in principe tamelijk relatief is. Op sommige zeer intense momenten lijkt de grens tussen de droomstaat en de wat wij noemen fysieke werkelijkheid zeer vaag. Mijn ontmoeting met de godin Machandi in een grot in Tibet, en vooral mijn inwijding op de Gugu-top van het Retezatgebergte (zoals beschreven in het tweede boek, Ingang naar het Rijk der Goden), zijn met name de momenten waarop dit aspect sterk naar voren kwam. Al deze gebeurtenissen gaven mij een nieuw perspectief op het dagelijks leven, iets wat ik me voor die tijd niet had kunnen voorstellen.

Het geheime laboratorium

Mijn doelen in het leven zijn daardoor sterk veranderd en mijn ambitie richt zich nu helemaal op de verdere studie van esoterie en spiritualiteit. Dankzij de verbazingwekkende informatie die ik van Elinor (de alchemist uit Ingang naar het Rijk der Goden) kreeg, koesterde ik heimelijk de sterke wens om ingewijd te worden in de geheimen van de oorspronkelijke alchemie. Ik begon te begrijpen dat bijna niets in ons leven toevallig gebeurt en dat onze relaties en onze ontmoetingen met bepaalde personen die een diepe mentale en emotionele indruk op ons maken, in feite het resultaat zijn van onbegrepen oorzaken. Ze lijken weliswaar op toeval, maar leiden feitelijk tot een welomschreven doel.

Dit bleek wel tijdens de korte periode die ik met Elinor doorbracht, want kort na de terugkeer van onze tocht naar het Retezatgebergte deelde hij mij mee dat hij het land voor onbepaalde tijd moest verlaten. Ik kreeg dat te horen tijdens een telefoongesprek met hem. Ik herinner mij dat ik zijn veelzeggende pauze opmerkte nadat hij mij van zijn vertrek had verteld. Daarna vertelde Elinor me dat dr. Xien hem had aangeraden mij voor zijn villa te laten zorgen tijdens zijn afwezigheid. Waarschijnlijk spraken ze hier uitgebreider over, maar Elinor deed mij alleen dit totaal onverwachte aanbod. Dit gesprek vond plaats in februari 2005 en, enigszins verrast en opgewonden, vertelde ik hem graag op zijn voorstel in te willen gaan. Niet alleen had Elinor een schitterende moderne villa, ook de enorme bibliotheek, die twee van de grote kamers op de eerste verdieping in beslag nam en die speciaal voor studiedoeleinden waren ingericht, had op mij een onweerstaanbare aantrekkingskracht. Tijdens een van mijn bezoeken aan hem, na onze terugkeer uit het Retezatgebergte, gaf Elinor mij een rondleiding door zijn hele huis, en de bijbehorende gebouwen, en vertelde mij daar uitgebreid over, met name over zijn bibliotheek. Ik keek met verbazing naar de bijna zevenduizend boeken (waarvan hij zei dat sommige zeer zeldzaam waren) die mooi en ordelijk waren gerangschikt op speciale houten planken.

Nu, terugkijkend, weet ik zeker dat hij niet zomaar zijn huis aan mij liet zien. Het kan heel goed zijn dat hij en dr. Xien mij kennis wilden laten maken met het pand. Natuurlijk reageerde ik met een nauwelijks in te houden vreugde toen ik begreep waar mijn gesprek met Elinor over ging. Na een korte pauze, waarin ik zijn blijdschap kon voelen dat ik zijn voorstel had aanvaard, sprak hij mij op serieuze toon toe.

“Er is nog iets waarover ik met je wil praten,” zei hij, “maar daarvoor moeten we elkaar ontmoeten.”

Ik had de indruk dat het om iets ernstigs ging en we besloten de volgende dag met elkaar af te spreken. ‘s Avonds was ik er al op tijd want ik wilde graag weten waarom Elinor mij bij hem thuis had uitgenodigd.

“Ik moet je eerst vertellen dat ik morgen naar het buitenland ga.”

Dit was het eerste belangrijke stukje informatie dat hij met me deelde. Hoewel ik nogal verbaasd was dat de gebeurtenissen zich zo snel ontwikkelden, had ik al geleerd om in zo’n situatie rustig te blijven en me niet te laten leiden door de ongecontroleerde stroom van gedachten en logische vragen die in me opkwamen, maar om die eerst te ordenen voor wat betreft hun onmiddellijke relevantie.

Elinor gaf mij vervolgens enkele technische en organisatorische details over het onderhoud van het huis voordat hij mij vroeg hem naar de kelder te volgen, een plaats waar ik nog niet eerder was geweest. Ik daalde af langs een elegante trap van wit marmer die uitkwam in een ronde kamer met een diameter van zo’n vijf meter. De ronde muur was geschilderd in een prachtig lichtblauwe kleur wat een rustgevend effect had. De marmeren vloer was ingelegd met mozaïek en toonde een symbool dat ongetwijfeld een diepe esoterische betekenis had. Het was een driehoek met zijn basis bij de trap die we waren afgedaald en zijn top bij de enige deur van de kelder. De driehoek was okerkleurig en binnenin zaten verschillende ingewikkelde tekens waarvan ik er een herkende als de caduceus van Mercurius. De tekens waren ingelegd met wit en donkerrood marmer.

Terwijl ik de laatste trede nam, lopend achter Elinor naar een deur die gemaakt was van massief hout en metaal, ervoer ik plotseling een rilling over mijn hele lijf. Op het centrale deel van de deur was een symbool aangebracht, gemaakt van een koperlegering. Het stelde een grote cirkel voor die bestond uit een slang die dusdanig gepositioneerd was dat hij zijn eigen staart in zijn bek kon nemen.

Bij de deur deactiveerde Elinor het digitale alarmsysteem door het intoetsen van een geheime code. Onmiddellijk daarna reageerde het systeem dat de beveiliging was uitgeschakeld. Elinor opende de deur en we kwamen in een zeer grote ruimte waar ik verschillende apparaten en installaties kon zien. Vele ervan waren van glas gemaakt.

Op zijn uitnodiging betrad ik wat nog het meeste weghad van een heiligdom, maar ik besefte al snel dat het een laboratorium was. Aan de muur hingen foto’s en pictogrammen die momenten uit het leven van middeleeuwse alchemisten voorstelden. De complexiteit van de apparatuur in de kelder van Elinors villa overtrof echter in alle opzichten de kwetsbare voorstellingen op de renaissance tekeningen van alchemistenlaboratoria. Zijn installaties, bestaande uit glazen buizen, waren zeer ingewikkeld en sommige ervan hadden leidingen die boven onze hoofden de kamer in staken, elkaar kruisten en dan afdaalden naar glazen maatkolven.

Sommige van deze glazen maatkolven waren groot, andere klein en ze hadden verschillende vormen zoals kegels en bollen. Er was zelfs een zandloper. Ook zag ik twee moderne centrifuges met verschillende reageerbuisjes en een vreemde metalen installatie die verbonden was met wat leek op iets dat ik beschouwde als de ‘oven’. Ook zag ik een computer.

Aan een van de wanden van de kamer bevond zich een grote kast met verschillende planken waarop in verschillende glazen potten gekleurde stoffen zaten, ieder voorzien van een etiket. Toen ik dichter bij een van die kasten kwam, las ik willekeurig het etiket van een glazen pot die perfect was afgesloten met een speciaal deksel. Erop stond ‘natriumthiosulfaat’.

Alles was perfect geordend en het was duidelijk dat alles speciaal was gerangschikt voor maximale efficiëntie. Ongeveer een derde van de kast was gevuld met boeken en manuscripten die zeer oud leken te zijn en ik vermoedde dat het hier allemaal ging over mysterieuze alchemistische processen.

Ik richtte mij tot Elinor die bezig was iets af te stellen op een metalen apparaat dat dicht bij de centrale marmeren tafel stond en waar retorten en glazen maatkolven op waren geplaatst. Aan de muur achter hem zag ik twee grote, automatische ventilatiesystemen die de lucht in de ruimte op vooraf ingestelde waarden hielden. Er waren vier sprinklers aan het plafond en in de buurt van de moderne oven stond een smalle leren bank, waarop slechts twee personen konden plaatsnemen. Ik liep erheen om de oven te bekijken die een bijzondere vorm had. Hij leek enigszins op een huis met een scherp dak.

“Helaas ben ik tot de conclusie gekomen dat hoe geavanceerd en nauwkeurig deze moderne elektrische oven ook is, hij niet zo goed presteert als een klassieke oven met vuur,” legde Elinor me uit. “Iets subtiels ontbreekt eraan qua dimensie, maar ik ben er nog op aan het mediteren.”

Na een korte pauze glimlachte hij.

“Ik moet je zeggen,” voegde hij eraan toe, “dat sinds ik hier alles heb laten aanleggen, er niemand anders in deze kamer is geweest dan ikzelf. Maar ik voel dat je anders bent en daarom wilde ik je deze geheime kant van het huis laten zien. Gezien je huidige kennisniveau is het echter nog veel te vroeg om in technische details te treden en je de alchemistische processen uit te leggen waar ik mee bezig ben. Bovendien verbergen deze processen talloze raadsels en ik ben ze zelf nog aan het bestuderen.”

Ik stelde een vraag die mij al langer bezighield.

“Je hebt de Steen der Wijzen nog niet verkregen, hè?”

Elinor lachte en ontspande zich en zei:

“Mijn beste, dat is het doel van alle alchemisten, dat is het fundamentele aspect van hun werk. Als ik de Steen der Wijzen al had verkregen, zou ik zo goed als geen reden hebben gehad om hier naar dit laboratorium te komen. Ik heb echter enkele voorlopige resultaten behaald.”

Nadat hij dat had gezegd, wendde hij zich tot een gedeelte van de grote kast en nam een klein potje met een gelige koperkleurige vloeistof van de plank. Elinor deed twee druppels van die vloeistof in een elegant zilveren theelepeltje en nodigde mij toen uit om die vloeistof op te drinken. Een beetje nerveus en onzeker nam ik het theelepeltje en slikte snel de vloeistof door. Door de kleine hoeveelheid merkte ik nauwelijks dat ik een vreemde vloeistof in mijn mond had genomen. Aanvankelijk gebeurde er niets, maar na bijna een halve minuut begon ik te wankelen. Een acute misselijkheid blokkeerde bijna de adem in mijn keel. Deze leek wel opgezwollen waardoor ik niet meer kon slikken. Ineens begon ik te zweten en in paniek plofte ik op de bank bij de oven.

Elinor bladerde ondertussen rustig door een boek dat hij van een plank had gepakt. De vloeistof zorgde voor reacties in mijn hele lichaam. Zo voelde ik plotseling mijn voeten heet worden waarna de hitte vervolgens snel omhoog ging. Mijn hart ging als een gek tekeer terwijl ik maar bleef zweten. Toen het intense gevoel van hitte mijn keel bereikt had, voelde ik plotseling een sterke energie om me heen vrijkomen, als een bol. Het omringde mijn hoofd en het leek alsof ik door duizenden naalden werd gestoken. Vermoedelijk verloor ik voor enkele seconden mijn bewustzijn, maar ik slaagde er gelukkig in die zeer intense sensatie te weerstaan. Geleidelijk aan voelde ik de hitte verdwijnen en er bleef een zeer aangenaam en puur gevoel achter. Het voelde werkelijk helemaal zuiver, alsof ik zojuist ter wereld was gekomen. Mijn ziel werd overstroomd door een grote vreugde en mijn kracht kwam plotseling en versterkt terug.

Ik sprong van de bank af waar ik zojuist nog gekweld had gelegen. Zonder er rekening mee te houden hoe luid mijn stem was vanwege de vreugde en opwinding die ik voelde, schreeuwde ik naar Elinor dat ik meer van dat vocht wilde drinken. Hij sloeg zijn boek dicht en keek me geamuseerd aan.

“Natuurlijk,” zei hij tegen mij, “maar alleen als je deze wereld wilt verlaten. Dit elixer is zo krachtig dat, gezien jouw huidige toestand en psychofysiologische conditie, je lichaam het zeker zou begeven. Vergeet niet dat een van de essentiële regels van de alchemie is om de harmonische verhoudingen te behouden. Na verloop van tijd zullen deze de mens leiden naar een meer en meer verheven fysieke, mentale en spirituele conditie. De mens kan dan alles op een andere manier begrijpen, vanuit een superieur gezichtspunt.”

Ik kon het bijna niet nalaten hem tegen te spreken, maar ik besefte wel dat hij de waarheid sprak. Daarna verlieten wij beiden de kamer. Elinor beveiligde de ingang en bracht mij naar de woonkamer op de begane grond, waar hij me op de hoogte bracht van enkele administratieve details die ik zou afhandelen terwijl hij weg was. Hij vertelde mij dat hij me vertrouwde en dat er een tijd zou komen dat hij mij enkele specifieke operationele aspecten van de alchemie beter zou kunnen uitleggen. Elinor benadrukte dat ik eerst hard moest studeren om dat niveau te bereiken. Ik begreep direct zijn hint om gebruik te maken van de enorme bibliotheek en ik bedankte hem oprecht voor zijn vertrouwen in mij.

De volgende dag verliet Elinor Roemenië. Hoewel hij mij wel de details en andere specifieke dingen over zijn vertrek en bestemming had verteld, vroeg hij mij die aan niemand door te geven. Omdat ik wist wat voor leven hij had, begreep ik onmiddellijk waarom. Hij stapte in zijn eigen auto waarin nog een volwassen man zat die ik niet kende. Het viel me op dat Elinor alleen een klein reistasje bij zich had, met daarin waarschijnlijk het raadselachtige apparaat dat hij geen moment uit het oog verloor. Hij vertelde mij dat hij niet precies wist wanneer we elkaar weer zouden zien, maar dat het waarschijnlijk niet lang zou duren voordat dat weer zou kunnen. Hij gaf me alle sleutels van zijn huis, maar gaf me niet de code van zijn alchemielab in de kelder. Hij hoopte dat ik begrip had voor zijn beslissing en dat het een extra voorzorgsmaatregel was voor ons beiden. Ik liet toen merken dat ik dat heel erg vond. Elinor, die mijn teleurstelling zag, zei me dat het slechts een tijdelijke situatie was waarover ik me geen zorgen hoefde te maken.

“Spoedig zul je begrijpen dat alles wat er plaatsvindt, gebeurt op zijn eigen tijd. Alles gebeurt in een bepaalde volgorde en wordt gestuurd door een bepaalde noodzakelijkheid in ruimte en tijd die we alleen in uitzonderlijke gevallen moeten overstemmen. Dit zal je duidelijker worden naarmate je je in die kennis verdiept. Zo’n ‘sprong’ kan soms onverwacht plaatsvinden.”

We namen afscheid en hier scheidden onze wegen. We hoopten allebei dat datgene wat begonnen was, op de een of andere manier zou doorgaan vanwege bepaalde evolutionaire wetten. Ik had geen idee hoe treffend de woorden van Elinor waren geweest toen hij mij had verteld over bepaalde momenten in het leven waarop het toeval ons verbazingwekkende kansen geeft.

De nieuwe ontmoeting

Ik kwam er al snel achter dat de bibliotheek van Elinor opmerkelijke werken bevatte en dat vele daarvan van onschatbare waarde waren. Ik maakte er dan ook een gewoonte van er zo vaak mogelijk heen te gaan en bleef er soms urenlang om de boeken die zo zorgvuldig waren uitgekozen te lezen en samen te vatten. Vaak had ik het sterke verlangen dat Cezar er zou zijn geweest om bepaalde aspecten op te helderen die ik in die esoterische teksten niet helemaal begreep. Ik verlangde naar zijn kalme en vriendelijke stem die nooit geneigd was om ironisch of gek te klinken vanwege mijn gebrek aan kennis in dergelijke zaken. Zijn eenvoudige aanwezigheid en nabijheid gaven mij een veilig gevoel, stelden mij in staat helder na te denken en openden mijn ziel.

Na het vertrek van Elinor was ik meestal helemaal op mezelf en ik gaf er de voorkeur aan zo diep mogelijk te mediteren over de mensen die ik had ontmoet en de gebeurtenissen die ik de laatste jaren had meegemaakt. Langzamerhand begon ik te begrijpen dat er een diepe betekenis zit in de manier waarop ons leven zich ontwikkelt en dat alles wat ons overkomt, oorzakelijk gezien, direct verbonden is met andere dingen die we eerder hebben gedaan. Deze sterke overtuiging was in dit opzicht echter alleen gebaseerd op intuïtie, simpelweg omdat ik nog niet in staat was de ‘wortels’ te herkennen van mijn vroegere daden die hadden geleid tot de buitengewone omstandigheden waarin ik nu verkeerde. Ik had het gevoel van een helpende hand die ik intuïtief in mijn hart en ziel kon voelen en die mij stap voor stap uit de onwetendheid leidde. Uitgaande van dit idee vroeg ik mij af wie of wat het was die mij begeleidde. Lang daarvoor had ik al besloten het goede te dienen, ongeacht de risico’s, op een altruïstische manier en in overeenstemming met de mogelijkheden die op mijn persoonlijke pad kwamen. Daarbij werden de belangrijkste wegen waarlangs ik dit kon erkennen mij aangereikt door mensen aan wie ik praktisch alles te danken heb wat betreft mijn eigen spirituele rijpheid. Ik verwijs in het bijzonder naar Cezar Brad, dr. Xien, Elinor en vooral de godin Machandi.

Ik heb vernomen dat talloze lezers van mijn vorige twee boeken ongeduldig waren of zich afvroegen waarom het derde deel van deze reeks niet eerder werd gepubliceerd. Als ik heel eerlijk ben, moet ik toegeven dat ik er geen heil in zag een boek te schrijven waarin ik niets te zeggen had behalve over mijn mentale ‘alchemie’ en dat ik sommige basisbegrippen onder de knie had gekregen. Bovendien was, zoals dr. Xien mij had gezegd, de tijd nog niet rijp voor mij om de spirituele technieken te openbaren die waren vertaald uit de tekst van de boekrol die was verborgen in de Tibetaanse grot waar ik Machandi had ontmoet.

Hoewel ik in die periode een normaal leven heb geleid, was het verreweg de meest intense en levendige fase van innerlijke transformatie die ik ooit had meegemaakt. Omdat ik heel bewust had besloten om zoveel mogelijk te leren over de mysteries van het leven en de werkelijkheid om mij heen, legde ik mezelf een rigoureus schema van studie en meditatie op en dwong ik mezelf tegelijkertijd ijverig de vijf geheime Tibetaanse technieken te beoefenen uit de boekrol die mij in Tibet was overhandigd.

Ik had al lang het gevoel dat de innerlijke transformatie die ik had doorgemaakt in de eerste plaats het gevolg was van mijn ontmoetingen en gesprekken met Cezar naast de zeer bijzondere bewustzijnstoestand waarin ik door de verbijsterende godin Machandi terecht was gekomen en die ik een paar uur lang had vastgehouden. Dit alles was een katalysator geweest voor de besluiten die ik later zou nemen. Dit werd bevestigd door het voorstel dat ik van Elinor had gekregen en dat mij de gelegenheid gaf een zee van boeken te bestuderen die mijn kennis van de esoterie zouden verruimen.

Ik bestudeerde ijverig de belangrijkste werken over de oosterse filosofie en ontwikkelde een begrip van de belangrijkste principes van Hindoe-spiritualiteit en enkele van haar fundamentele praktijken. Ik bestudeerde ook de essentiële ideeën van praktisch occultisme en esoterisch symbolisme en leerde enkele van de belangrijkste ideeën kennen die de samenhang inzichtelijk maken tussen de belangrijkste religies.

Ondanks al dit verworven inzicht op mijn pad naar de diepten van ware kennis, had ik nog steeds het gevoel dat ik erin geslaagd was om slechts door de oppervlakkige laag van onwetendheid heen te breken. Om een voorbeeld te geven: ook al had ik veel informatie gevonden in de boeken die ik had gelezen, nog steeds had ik genuanceerde uitleg nodig om te snappen hoe verschillende aspecten van de schepping moesten worden begrepen. Ik wist dat Cezar de enige was die mij die uitleg kon geven en daarom dacht ik vaak met weemoed terug aan de kostbare tijd die we samen hadden doorgebracht en die voor mij ware momenten van spirituele inwijding waren.

Nadat Elinor mij had verlaten om voor zijn villa te zorgen, brak een periode aan van intense geestelijke oefening en studie die enkele maanden duurde. Cezar had mij tijdens onze laatste ontmoeting gezegd dat het alleen noodzakelijk was voor mij om te schrijven over de werkelijk essentiële aspecten die gericht waren op de belangrijke en complexe informatie van de mensheid. Dat was in de winter van 2005 en kort voordat Elinor mij zijn voorstel had gedaan om voor de villa te zorgen. Deze informatie zou moeten verwijzen naar enkele buitengewone werkelijkheden die ik onder ogen kreeg, alsmede naar enkele basisbegrippen die een positieve stempel kunnen drukken op het menselijk bestaan.

Ik begon net te wennen aan het betrekkelijk ‘rustige’ leven van het verzamelen van esoterische en spirituele informatie, toen een onverwachte gebeurtenis opnieuw mijn normale bestaansritme verstoorde. De snelle opeenvolging van gebeurtenissen die daarna volgde en de weerslag ervan hebben mij in een toestand van opwinding en dynamiek gebracht die mij heeft geholpen om de situatie zowel dapper als volwassen te benaderen. Ik had al enkele verbazingwekkende dingen meegemaakt die emotioneel gezien zeer intens waren. En dan te bedenken dat ik al beschikte over een aanvaardbaar kennisniveau om mij te helpen mijn lichamelijk en psychisch evenwicht te bewaren. Ik moet echter bekennen dat er veel momenten waren waarop ik moeite moest doen om mezelf overeind te houden en een aantal moeilijke situaties die ik het afgelopen jaar had meegemaakt te boven te komen.

Ik ben mij er ook van bewust dat de kans die ik kreeg veel betekende en ik meen dat het subtiele spel dat alles mogelijk maakte dimensies van bewustzijn veronderstelt die slechts voor weinigen toegankelijk zijn. Ik zal daarom proberen zo nauwkeurig mogelijk te zijn wanneer ik je vertel over de gebeurtenissen die hebben plaatsgevonden en om je zo goed mogelijk enkele belangrijke nuances uit te leggen van de adviezen en verklaringen die mij door Cezar zijn gegeven. Bovendien ben ik er zeker van dat ik zonder de hulp van Cezar nooit de geweldige kans zou hebben gehad om deel te nemen aan bepaalde gebeurtenissen en om de verbazingwekkende details en het belang van deze gebeurtenissen te leren kennen.

Op een dag in september 2005, net nadat ik na een korte reis door het land was teruggekeerd naar Boekarest, was ik weer thuis. Het was avond en ik deed zorgvuldig enkele boeken in een tas om ze terug te brengen naar Elinors bibliotheek. Ik had namelijk de gewoonte om, als ik daar niet de nacht doorbracht, een of twee boeken die me interesseerden mee te nemen om thuis te bestuderen. Ik bladerde nog een keer door een zeldzame vertaling van de Bhagavad Gita met commentaren van de wijze Janakar, terwijl ik overwoog of ik het boek nog een tijdje bij mij thuis zou houden of dat ik het met de andere boeken terug zou brengen naar de bibliotheek. Daarbij keek ik naar enkele bijzondere commentaren over het belang van de spirituele meester, diepgaand uiteengezet door de schrijver van het commentaar. Plotseling was ik zo ontroerd en onder de indruk van wat ik zojuist had gelezen, dat ik met heel mijn hart verlangde om Cezar weer te zien, zodat hij een heleboel van mijn vragen kon beantwoorden en ik van zijn aangename aanwezigheid kon genieten. En terwijl ik voor me uit staarde en met enige somberheid bedacht dat het onmogelijk was om langere tijd met hem door te brengen, ging plotseling mijn mobiele telefoon.

In mijn onwetendheid hield ik mezelf vaak voor dat sommige van de meest verbazingwekkende gebeurtenissen het resultaat waren van pure toevalligheden. Zelfs als dat praktisch elke logica tartte en elke wetenschappelijke interpretatie ver te boven ging, dacht ik nog steeds koppig, net zoals zovele anderen, dat ik alle verbazingwekkende elementen ervan moest negeren en die als ‘toevalligheden’ moest beschouwen. Al wist ik op dat moment al veel meer, althans in theorie, over de subtiele verbanden die de normale menselijke waarneming ver te boven gaan, toch aarzelde ik nog om de diepe betekenis te begrijpen van het buitengewone verschijnsel van overlapping of, zoals Jung het definieert, de verbazingwekkende synchroniciteit die zich in ons leven voordoet. Natuurlijk, deze zogenaamde toevalligheden, die slechts toevallig lijken te zijn, zijn van persoon tot persoon verschillend en ze kunnen praktisch al onze dagelijkse activiteiten omvatten. Maar wat werkelijk belangrijk is, is niet de synchroniciteit zelf, die ons ongetwijfeld verbaast, maar de diepgaande subtiele betekenis ervan. Wat men ook zegt, het eerste bewijs dat deze synchroniciteiten geen toevalligheden zijn, is dat zij een verborgen betekenis hebben die wij moeten en kunnen ontdekken. Elke keer dat we ons op een oppervlakkige en passieve manier over deze belangrijke toevalligheden heen zetten, missen we eigenlijk een kans extra om onszelf en anderen beter te leren kennen. In zekere zin zijn ze als de wind: we kunnen hem niet zien, maar we kunnen zijn invloed voelen en zijn effecten zien.

Een dergelijk toeval overkwam mij juist op dat moment en veroorzaakte een ongelooflijke verbazing en uitbundige vreugde in mij. Toen ik de telefoon opnam hoorde ik Cezars stem ‘hallo’ zeggen en hij vroeg of ik thuis was omdat hij mij een bezoek wilde brengen. Ik kon nauwelijks spreken van blijdschap en antwoordde dat het buitengewoon was omdat ik juist op het moment dat ik aan hem had gedacht en hem heel graag wilde zien de telefoon hoorde rinkelen. Mijn wens zou op magische wijze in vervulling gaan. Ik vroeg hem hoe dit mogelijk was en hoe men dit kon verklaren.

Cezar lachte hartelijk en antwoordde dat hij over enkele ogenblikken zou komen. Hij vroeg of ik vrij was voor de avond, want hij had mij belangrijke dingen te vertellen en daar hadden wij tijd voor nodig. Ik zei hem dat ik de vrijste man ter wereld was en dat ik vol ongeduld op zijn komst wachtte.

Inderdaad. In minder dan tien minuten hoorde ik de deurbel gaan. Ik opende onmiddellijk de deur en daar stond hij: lang, kalm, glimlachend en in perfecte balans. Hij keek me vriendelijk aan. We omhelsden elkaar als goede vrienden, maar ik voelde diep in mijn hart dat hij voor mij een ware meester was, die mij had ingewijd in de geheimen van het onbekende. Ik wist niet waarom maar ik voelde aan alles dat hij een buitengewone kracht en vastberadenheid bezat zoals ik die nog nooit bij iemand anders had gezien. Zijn kracht leek zo groot dat ik telkens wanneer wij elkaar ontmoetten en slechts enkele seconden nadat ik in zijn buurt was, een diep gevoel van welbehagen voelde, naast een onverklaarbaar verlangen naar het onbekende dat voorbij deze gecompliceerde wereld ligt. Mijn hele wezen was bij hem meer ontspannen dan anders en mijn geest was helderder. In mijn hoofd voelde ik een soort koelte, zo aangenaam dat die een emotie teweegbracht die me aan het huilen bracht, een gevoel als wanneer je een dierbaar iemand na lange tijd weer ziet.

Terwijl ik nauwelijks mijn uitbundigheid in bedwang kon houden, vroeg ik Cezar om binnen te komen. Uitgaande van wat mij zojuist was overkomen, stond ik te popelen om hem alles omtrent synchroniciteit te horen uitleggen. We gingen allebei op een fauteuil zitten en nadat we een paar indrukken over de lange periode waarin we elkaar niet hadden gezien hadden uitgewisseld, vroeg ik hem opnieuw wat hij dacht van de ongelooflijke ‘match’ van gebeurtenissen die hadden plaatsgevonden. Ik verlangde enorm naar deze gouden momenten waarop ik belangrijke aspecten van de raadsels van het leven te weten zou komen. Voor mij waren onze ontmoetingen als water voor de dorstigen die na een mijlenverre tocht door de brandende woestijn bij de oase zijn aangekomen. Cezars woorden en uiteenzettingen hadden een grote impact en iedereen met een minimale gevoeligheid had zijn bescheidenheid en ook zijn bekwaamheid kunnen opmerken.

In mijn geval hadden zij een verdere dimensie die diep spiritueel was en de ware attributen van inwijding vertegenwoordigde, zowel voor het fysieke leven als voor het subtiele leven.

Een subtiele demonstratie

Glimlachend zei Cezar: “Inderdaad, het ‘toeval’ lijkt ongelooflijk, maar het is gebeurd en het was echt en concreet. In de context van dit soort ‘toevalligheden’ lijkt het relatief onbeduidend, maar als je goed oplet, zul je meer vreemde overeenkomsten of overlappende gebeurtenissen opmerken die weliswaar verschillend van aard zijn, maar die een gemeenschappelijke oorzaak hebben. Hoe opmerkzamer je wordt, hoe meer van dergelijke toevalligheden je zult opmerken. Je zal zelfs zien dat ze ook andere mensen overkomen. Wat je echter slechts met grote moeite zult kunnen opmerken is hun betekenis, want dit soort ervaringen zijn hoofdzakelijk subjectief van aard. Ze hebben betrekking op de persoon die ze ervaart en zijn nauw verbonden met zijn of haar lot en met zijn of haar mentale en fysieke kenmerken.”

“Oké, maar wat moet ik begrijpen als ik zo’n gebeurtenis ervaar?” vroeg ik hem. “Ik ben er zeker van dat het niet zomaar gebeurt en dat het een belangrijke betekenis heeft. Het is geen simpel toeval – het heeft betekenis. Dat is eigenlijk de vraag waarop ik een antwoord zoek: waar komt die betekenis vandaan en wie bepaalt die?”

Cezar keek me enkele ogenblikken nadenkend aan.

“Het zou goed zijn om je allereerst af te vragen wat de verborgen betekenis is die je door de synchroniciteit is geopenbaard. Daarna kun je gaan mediteren over de oorzaak of bron ervan. Maar omdat je het mij nu vraagt, zal ik deze vraag kort beantwoorden zodat je een uitgangspunt hebt voor je latere analyse.”

“Vanuit een esoterisch gezichtspunt onthult, wat de meeste mensen toeval of synchroniciteit van gebeurtenissen noemen, in feite Gods aanwezigheid in de hoogste mate. Want zonder Hem zouden alle ongelooflijke gelijktijdige situaties die zich in ons leven voordoen, onmogelijk zijn. Maar het feit dat ze gebeuren toont aan dat er iemand is die in staat is om ze te organiseren, ze op elkaar af te stemmen en ze in werkelijkheid te laten gebeuren. Het is heel belangrijk dat je begrijpt dat de realiteit van synchroniciteit, zelfs als het alleen maar gaat om kleine dagelijkse gebeurtenissen zoals het feit dat ik je vanavond belde, ons in staat kan stellen om onmiddellijk over te gaan naar wat voorbij dit alles is. Daarmee kunnen we onszelf overtuigen van het bestaan van een realiteit die in hoge mate superieur is aan de realiteit die je hier beleeft. Daarmee bedoel ik dat je deze toevalligheden kunt zien als poorten die wachten om geopend te worden, poorten waardoor we kunnen ontsnappen naar een werkelijkheid waarvan we nooit gedacht hadden dat die bestond, maar die essentieel is voor ons geluk.”

Ik was nogal verbaasd over dit antwoord. Het was de eerste keer dat Cezar sprak over het bestaan van God en mij uitlegde dat ik Zijn bestaan onmiddellijk kon waarnemen als ik bereid was de verschijnselen om mij heen te begrijpen.

Ik had me al een tijdje intensief met dit onderwerp beziggehouden maar ik had nog altijd een aantal vragen die ik graag opgehelderd wilde krijgen. Ik had het gevoel dat ik al een eind was gekomen, vooral dankzij mijn zorgvuldige studie van de algemene beginselen die ten grondslag liggen aan de belangrijkste filosofische systemen en praktijken van het Verre Oosten, vooral die uit India. Het was echter nog een grote sprong van theorie naar praktijk en die wilde ik zo snel mogelijk maken. Tegelijkertijd wist ik dat dit een betrekkelijk gevoelig onderwerp was. Veel mensen minimaliseren het belang ervan en velen negeren het zelfs volledig. Ik heb echter altijd in mijn hart gevoeld dat er ‘iets’ bestaat en dat het leven meer is dan een mechanische ontwikkeling van gebeurtenissen. Ik had vaak het verlangen hierover te spreken met mensen die ik vertrouwde en wiens meningen ik respecteerde. Tot mijn verbazing en teleurstelling moet ik echter toegeven dat het idee van God dat de meeste mensen hebben, ofwel verkeerd is, ofwel dat Hij helemaal niet bestaat. Ik merkte bij sommige mensen zelfs een soort onbewuste hardnekkigheid op.

Daarnaast zag ik dat anderen liever het duistere pad van het kwaad volgen. In zulke omstandigheden kun je niet met mensen beargumenteren dat God bestaat. Zeker niet wanneer zij elk gesprek over dit onderwerp uit de weg gaan. Hun duistere kracht en soms duivelse intelligentie geven hun onbewust een vals gevoel van macht en dominantie, dat hen uiteindelijk naar een grote val zal leiden.

Een beetje ontmoedigd door dit gebrek aan succes, had ik Cezar al vaak om raad willen vragen hierover en dit leek mij nu het uitgelezen moment om dat te doen. Hij was immers degene die het onderwerp ter discussie had gebracht. Ik ben er zeker van dat er veel mensen zijn die diep in hun hart oprecht in God geloven, ook al houden sommigen van hen zich nog steeds aan de ‘strengheid’ van de maatschappij en proberen zij zichzelf ervan te overtuigen dat zij het bij het verkeerde eind hebben. Of ze denken dat God een eenvoudige ondefinieerbare ‘bovennatuurlijke kracht’ is, ‘iets’ dat niet toegankelijk is voor mensen. Daarom besloot ik dit moeilijke onderwerp te bespreken en Cezar te vragen het zo duidelijk mogelijk uit te leggen, zodat ik het op mijn beurt aan anderen zou kunnen uitleggen.

“Als God synchroniciteiten ‘koppelt’ en mogelijk maakt, dan is Hij altijd in ons, precies zoals de oosterse traditie betoogt,” zei ik, “want als Hij alleen buiten ons zou zijn, zie ik niet in hoe Hij elke synchroniciteit en het spinnenweb van feiten en werkelijkheden om ons heen zou kunnen ‘schikken’. Dit is volkomen in overeenstemming met de beginselen van de Hindoeïstische filosofie die de atman onthult die de essentiële geest en het onsterfelijke Zelf in ieder van ons is. Maar er is een probleem dat hierover door veel mensen naar voren wordt gebracht. Ik doel op het feit dat, zoals je weet, het christendom, op grond van zijn overweldigende autoriteit, dit niet erkent, maar het als godslastering beschouwt. Ik kan je zeggen dat ik de kans heb gehad veel mensen te ontmoeten die zich door dit feit in verwarring gebracht voelden. Sommigen van hen bereikten het punt waarop zij iets ervoeren dat in de buurt kwam van een innerlijk drama, omdat het zuivere gevoel dat zij in hun hart hadden en dat hen een intuïtie gaf van de aanwezigheid van het Zelf en dus van God in henzelf, in de weg werd gezeten door christelijke dogma’s waar zij zich aan vasthielden.”

Cezar luisterde aandachtig en dacht een paar ogenblikken na.

“Het is waar dat de christelijke traditie ontkent dat God aanwezig is in de mens,” antwoordde hij. “Maar zoals je zei, oosterse spirituele tradities en zelfs spiritueel gezond verstand laten ons zien dat God altijd in ons aanwezig is, zelfs wanneer de mens achterlijk is en zelfs wanneer hij egoïstisch of boos is. Daarom is het heel belangrijk voor de mensheid om te weten en te begrijpen dat God altijd en in elke situatie in hen aanwezig is.”

“Je verwijst naar ons essentiële Zelf?” onderbrak ik hem om elke schaduw van twijfel weg te nemen.

“Ja, ik verwijs naar atman uit de Hindoe spirituele traditie. Je moet begrijpen dat als dat niet zo was en als God niet in ieder mens een vonk van Zichzelf had ‘geplaatst’, het voor God onmogelijk zou zijn geweest om de mensheid, via iedere grote ingewijde die geestelijk volledig ontwikkeld was, te vragen Hem te kennen. In zo’n geval zou de mens, zelfs als hij God had willen kennen, niet hebben kunnen kennen, omdat God in het menselijk wezen afwezig zou zijn geweest.”

“En dan zou de mens terecht hebben gevraagd: ‘Waarom zegt U dat ik U moet kennen, terwijl U alleen buiten mij bent? U ziet dat dit onmogelijk is, omdat U buiten mij bent en ik alleen ben. En omdat U niet in mij bent, waar zou ik U dan moeten kennen? Als dat zo was, zou U elk moment kunnen verdwijnen en zou ik U misschien nooit meer zien. Dus, als U alleen buiten mij bent, betekent dit niet dat ik U voor altijd gevonden heb en dit bevredigt mij niet!’”

“Deze mogelijke monoloog zou je de inconsistentie moeten tonen van het idee dat God niet in ieder van ons aanwezig is. Iedereen vertelt ons dat God ‘buiten’ bestaat, maar de ware openbaring van God is die ín ons. Alleen dan kunnen we zeggen dat we goddelijk zijn geworden.”

Cezars woorden vergrootte mijn begrip beter. Ook al was er vanuit mijn standpunt geen scheiding tussen deze tegenstrijdige aspecten over het bestaan van God, de pertinente demonstratie van Cezar inspireerde mij met een dieper begrip van deze werkelijkheid. Daarom nam ik het idee onmiddellijk aan.

“Ik geloof dat dit de reden is waarom Jezus verklaarde: ‘Ik ben in mijn Vader en mijn Vader is in mij,’ maar slechts weinigen begrepen deze uitspraak en we kunnen daar nog steeds de resultaten van zien,” zei ik tegen Cezar.

“Je hebt het essentiële element begrepen,” antwoordde Cezar, bevestigend wat ik had gezegd.

“Ik moet echter opmerken dat wat volgens het christendom alleen voor Jezus gold, tegelijkertijd voor ieder van ons geldt. Dit is een fundamentele waarheid. Door de afwijkingen in de vertalingen van de Bijbel waren er ideeën die stelden dat God niet bestaat in de mens en dat wij God de Vader alleen kunnen kennen door Jezus te kennen en door de genade van Jezus. Geestelijken stellen dat het niet mogelijk is God in onszelf te kennen.”

“Zelfs indien wij zouden toegeven dat dit idee reëel is, moeten wij toch vaststellen dat er vóór Jezus personen waren die de openbaring van God hadden. Denk aan de holografische beelden in de Projectiezaal waar je zelf kon zien dat er menselijke wezens bestonden die missies hadden die vergelijkbaar waren met die van Jezus, maar dan tienduizenden jaren vóór Jezus. Daar kon je ook de zuiver goddelijke invloed van hun daden zien.”

Ik was het onmiddellijk met hem eens. Ik herinner me dat dit voor mij op dat ogenblik zeer raadselachtig was, maar omdat er veel beelden en inlichtingen na elkaar kwamen, kwam die sterke indruk op de een of andere manier op het tweede plan. Later, na enkele maanden, toen ik vanuit mijn herinnering een gedetailleerde terugblik maakte op wat ik in de Projectiezaal in het Bucegigebergte had gezien, merkte ik dat ik niet meer zo verbaasd was en dat de situatie natuurlijk leek. Er waren dus vele andere menselijke wezens geweest die vóór Jezus de volle gemeenschap met God de Vader hadden bereikt en die zeer belangrijke geestelijke opdrachten hadden. In de beelden die ik zag, zag ik de samenvatting van de missies van drie wijzen, van wie er twee grote geestelijke hervormers waren.

Cezar vervolgde onmiddellijk zijn betoog.

“Zelfs dit eenvoudige feit toont aan dat God altijd in ons aanwezig is. Als dat niet zo was geweest vanaf onze oorsprong, zou dat hebben betekend dat alle mensen die vóór Jezus leefde Gods ‘verworpenen’ zouden zijn geweest, die God uiteindelijk hadden kunnen verwijten en Hem hadden kunnen vragen: ‘Waarom hebt U ons geschapen en ons uitgelachen voordat U Uw zoon stuurde, zodat wij voor altijd verworpenen zullen zijn?’”

“Natuurlijk is zo’n idee onzin, net als de notie van zonde en eeuwige kwelling. De mensen moeten begrijpen dat zo’n idee gewoon absurd is. En dan bedoel ik vooral die fanatici van geloof en dogma die de minimale opening van de ziel missen die hen zou kunnen helpen gemakkelijk in hun intuïtie de betekenis te begrijpen van wat ik je nu vertel. Als je bedenkt dat het maken van een fout, die uiteraard beperkt is tot de tijd van een mensenleven, onmogelijk is en dat men dan voor eeuwig gekweld zou worden.”

“Nu, ik denk dat je goed genoeg weet dat het lijden of de kwelling van mensen rechtstreeks verband houdt met hun begane fouten in het leven. Ik veronderstel dat je wel eens gehoord hebt van mensen die een crisis doormaken of zelfs ernstige psychische stoornissen gedurende een bepaalde periode in hun leven. Na een tijdje herstellen zij zich en soms ontwikkelen zij zich juist daardoor in vergelijking met hun toestand vóór de ziekte.”

Ik besefte dat ik hier nooit aan gedacht had.

“Ja, je hebt gelijk,” antwoordde ik met verbazing. “Hoe kunnen ze herstellen?”

“Normaal zouden de zware crisis en de ziekte hen moeten doden,” antwoordde Cezar zonder zich er druk over te maken. “In hun geval echter was het kwaad niet zo groot en is de periode van kwelling voorbij doordat ze zich verzoenen met hun fouten uit het verleden. Er is compensatie geweest voordat hun leven eindigt. In andere gevallen is de situatie anders. Sommigen herstellen nooit meer, anderen worden paranoïde of worden zelfs paranoïde geboren en verlaten de fysieke wereld in dezelfde toestand.”

In de ‘Ring’

Ik had het mechanisme van karma of het lot goed begrepen, maar de uitleg van Cezar verduidelijkte dit nog meer.

“Je moet weten dat ik anderen een deel heb verteld van wat je zojuist hebt gezegd, maar ik was verbaasd over de felheid van velen van hen en over de manier waarop ze een andere betekenis gaven aan wat ik zei. Soms had ik bijna geen idee wat ik terug moest antwoorden, omdat hun opmerkingen zo spottend en gemeen waren. Ik was verontrust omdat ik niet begreep waarom ik er niet in geslaagd was het standpunt van het goede over te brengen dat altijd wint.”

Cezar lachte heel even en ontspande zich in de fauteuil.

“Het is waar dat het goede altijd wint, twijfel daar nooit aan! Maar in sommige gevallen is het niet genoeg om goed te zijn als we zwak zijn vanuit het oogpunt van innerlijke kracht en bezieling. In onze confrontatie met een kwaadaardig wezen dat sterk is, zullen we snel verslagen worden, zelfs als we goed zijn maar niet genoeg innerlijke kracht hebben. In dergelijke situaties, die zelfs heel dramatisch kunnen zijn, zullen wij niet de mogelijkheid hebben om onze wil op te leggen, zelfs als de waarheid aan onze kant staat en zelfs als wij de waarheid goed kennen en het voor ons duidelijk is dat de ander een viezerik is die ons in verwarring wil brengen of duizenden mensen wil misleiden. Onze waarheid zal geen belang meer hebben, zelfs als we bezwaar maken en iedereen vertellen over de wandaden van die persoon, dat de betreffende persoon slecht is en dat we de monsterlijke waarheid over hem kennen, zal dit paradoxaal genoeg inderdaad bijna geen enkel belang meer hebben.”

Ik was enigszins in de war. Op een bepaalde manier, in mijn onderbewustzijn, stelde ik mij voor dat het goede en de waarheid automatisch en snel zouden moeten winnen, ongeacht de situatie.

“Waarom?” vroeg ik, met enige aarzeling. “Waarom heeft het goede geen macht in die situatie?”

Cezar sprak langzaam. Hij benadrukte de woorden alsof hij zichzelf ervan wilde overtuigen dat ik dit zeer belangrijke aspect goed begreep.

“Omdat we, wanneer we slap reageren en antwoorden, niet in staat zullen zijn om efficiënt en met bijna gelijke krachten te strijden tegen iemand die kwaadaardig maar wel sterk is, zelfs als we het goede als wapen aan onze zijde hebben. Tegen een wezen dat machtig en kwaadaardig is, is een goed en machtig wezen nodig om zich te verzetten. Als de goede niet gelijkwaardig in kracht is, dan zal de kwade maar sterkere winnen. Ik denk dat je wel weet dat er in de geschiedenis veel van zulke gevallen zijn geweest waarin een tiran er door zijn vastberadenheid in slaagde miljoenen mensen te misleiden doordat hij ze abnormaal liet handelen. Als goedheid niet wordt verdubbeld door innerlijke kracht, zodat het efficiënte goedheid wordt, is het niet zoals Gods goedheid. Ik zou eerder zeggen dat het een betreurenswaardige toestand is waarin velen over de betreffende persoon zouden kunnen zeggen dat hij ‘net zo goed is als dat hij dom is’.”

“In zulke situaties zal de goede persoon, die een zwak aura en zwakke innerlijke kracht heeft, zich op de een of andere manier ‘geplet’ voelen, klein en bijna onbeduidend tegenover de overweldigende kracht van een tegenstander die, helaas, slecht is.

Je kunt die zwakke persoon herkennen aan de specifieke toestand die hij of zij vertoont. Gewoonlijk halen zij hun schouders op en, denkende dat zij volledig in hun recht staan, verklaren: ‘Ik ben klein, er is niets wat ik kan doen, en ik moet gehoorzamen.’ En dus gehoorzamen zij ook, ook al is het tegen hun wil. Zulke mensen kunnen zich niet efficiënt verzetten tegen de bozen omdat hun energetische aura klein en slap is. Daarmee bedoel ik dat zij nog niet voldoende kracht ten goede bezitten om de druk van de boze tegenstander met succes te weerstaan.”

Er volgde een pauze waarin geen van ons beiden sprak. Ik staarde naar een punt op de vloer en probeerde mijn huidige toestand te begrijpen vanuit het gezichtspunt van zo’n confrontatie tussen goed en kwaad. Er zijn inderdaad enkele jaren verstreken sinds de gesprekken die ik met mijn ‘tegenstanders’ had gevoerd, maar ik was terughoudend om een conclusie te trekken. Ik had graag Cezar hierover ondervraagd om zo een duidelijke ‘evaluatie’ van hem te krijgen, maar iets scheen mij ervan te weerhouden het hem te vragen.

Dus vroeg ik: “Hoe kan deze kracht van het goede in de aura toenemen? Ofwel, hoe kan ik sterk genoeg worden om met succes het kwaad in anderen te trotseren?”

Ik voelde op dat moment dat ik het pad van het goede had gekozen. Cezar keek me strak aan, tevreden met mijn vraag. Mij recht in de ogen kijkend antwoordde hij mij rustig.