Het Geheime Perkament

Vijf Tibetaanse Inwijdingstechnieken

Radu Cinamar

Tweede druk, mei 2022

© 2022 www.obeliskboeken.nl

Het Geheime Perkament

Radu Cinamar

Oorspronkelijke uitgave in het Roemeens in 2009: Pergamentul secret: cinci tehnici inițiatice tibetane [Het geheime perkament: vijf Tibetaanse inwijdingstechnieken].

Eerste Nederlandse druk: februari 2022

Tweede Nederlandse druk: mei 2022

ISBN: 978-94-6461-044-4

NUR: 720

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Er is getracht alle rechthebbenden van de in dit boek opgenomen figuren en foto’s te achterhalen en hen toestemming te vragen. Mocht iemand desondanks menen dat zijn rechten niet zijn gehonoreerd, dan verzoeken we hem of haar met de uitgever contact op te nemen.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Dit boek is opgedragen aan de Innerlijke Zoeker in jezelf

INHOUD

1. Remote viewing: evolutie in de VS

2. Belangrijke missie

3. Het geheime perkament: vijf geheime Tibetaanse inwijdingstechnieken

4. ‘Hot spot’ in Antarctica

5. Het Şureanu Massief

Eindnoten

De auteur en de serie

Aanbevolen literatuur

Hoofdstuk 1

Remote viewing: evolutie in de VS

Na een aanzienlijke onderbreking van het schrijven van Het Mysterie van Egypte, het derde deel in deze reeks, ben ik teruggekeerd om enkele nieuwe dingen te vertellen. Onder andere over de spectaculaire verandering van mijn beroepsstatus en over het bestaan van de mens. Hoewel het twee verschillende dingen lijken, hebben ze beide te maken met de gebeurtenissen die plaatsvonden na de terugkeer van de expeditie door de tunnel naar Egypte. Ik kan daarbij zelfs zeggen dat de ervaringen die ik toen heb opgedaan, naast de kostbare kennis van Cezar Brad, hebben bijgedragen aan mijn spirituele evolutie op een gebied wat tot dan toe relatief onbekend voor me was.

Ik ben ondertussen bijna twee jaar lang stil geweest. Zaken liepen voor mij heel anders dan verwacht, omdat er onvoorziene dingen tussenkwamen. Ik hoop dat deze dingen het wachten kunnen compenseren. Het makkelijkste deel zal zijn om te vertellen wat ik in die periode allemaal heb meegemaakt. Het uitleggen van de elementen in het perkament dat ik van godin Machandi heb ontvangen, zal het moeilijkste zijn. Hierover draag ik een grote verantwoordelijkheid. Bij de uitleg van het perkament heb ik mij laten leiden door de aanwijzingen van Repa Sundhi, oftewel dr. Xien. Deze heb ik ontvangen toen hij de geheime tekst vertaalde.

Het is afhankelijk van ieders begripsvermogen, welk effect de concepten uit het perkament hebben. Voor aandachtige lezers met affiniteit voor de materie kunnen de onthullingen een geheel andere kijk op het leven teweegbrengen.

“Je moet niet alles vertellen en ook geen dingen onduidelijk laten,” adviseerde Cezar mij. “Hoe dan ook, om de specifieke elementen van de tekst te begrijpen, moet degene die deze uitleg leest, aantonen dat hij goede bedoelingen en verstand heeft. En hij moet ook niet hoogmoedig zijn. Denk je dat je dit bij veel mensen zult aantreffen?”

“Ik denk dat op deze manier de jongeren hiervoor open zullen staan en de diepere betekenis van de lessen in het perkament van de godin zullen begrijpen,” antwoordde ik.

“En ik verzeker je dat er vanuit dit perspectief grote verrassingen op je te wachten staan. De meeste van deze mensen zijn kortzichtig. Ze kijken alleen naar ideeën die geen spirituele onderbouwing hebben. Ze verwarren alles met wetenschap en haar ‘bewijzen’.”

“Hoe weet je dit?” vroeg ik.

Op zijn eigen speciale manier glimlachte Cezar een beetje. “We hebben bepaalde onderzoeks- en selectieprogramma’s voor deze leeftijdsgroep. Er zijn speciale tests die hun ware capaciteiten aantonen. Maar je kunt ook op internet zoeken, vooral op fora. Dat is genoeg om de essentie te begrijpen. Stuk voor stuk willen ze slimmer lijken dan de anderen, willen ze verbazen met hun kennis. Maar als het op verstand of spirituele en occulte aspecten aankomt, toont het merendeel zijn trots, hulpeloosheid of arrogantie.”

“Ben je niet een beetje te hard?” vroeg ik verlegen.

“Wil je dat ik iets anders zeg? Zeker, ze zijn niet allemaal hetzelfde. Maar er zijn statistieken hierover die niet genegeerd kunnen worden. Het sociale systeem is gewoon gênant en het verbijstert ze. Ik heb het gevoel dat je me wilt vragen wat hier nu aan gedaan moet worden, maar daar gaan we het voorlopig niet over hebben. Laten we maar hopen dat de tekst van het perkament effect op hen zal hebben en hen zal laten inzien dat, in zekere zin, niet alles wat blinkt goud is.”

Nadat ik de tekst van de godin Machandi had ontvangen en vertaald, wilde ik het zo snel mogelijk uitgeven. Maar Repa Sundhi zei dat het nog niet het juiste moment was en dat ik er nog wat langer mee moest wachten.

Plotseling kreeg ik de drang om deze geheime tekst aan iedereen die erin geïnteresseerd was te laten lezen. Voordat ik deze drang kreeg, vond er een ingrijpende verandering in mijn leven plaats. Hierdoor veranderde de koers van mijn bestaan. Hoewel deze verandering grote mogelijkheden opende, creëerde het ook verantwoordelijkheden.

Het begon allemaal een paar dagen nadat ik was teruggekeerd van de expeditie naar de ondergrondse Occulte Kamer onder het Egyptische Plateau van Gizeh, vlak bij de Grote Piramide. Ik was nog steeds behoorlijk ontdaan door de tijdreiservaringen. Ik kon de energetische effecten nog steeds voelen. Onverwacht drong Cezar erop aan dat ik nog een paar dagen op de Alfa-basis zou blijven zodat ik kon uitrusten. Ik ging met plezier op zijn suggestie in, vooral omdat dit betekende dat ik meer tijd met hem zou doorbrengen. De tweede dag na onze terugkomst op de basis, arriveerde generaal Obadea om het verslag rechtstreeks van Cezar te krijgen. Al snel bleek dat dit niet de enige reden van zijn komst was.

De volgende dag verliep heel gewoon. Cezar en de generaal bleven het grootste deel van de tijd op het kantoor. Ik ontspande op het sportterrein van de basis, ademde de schone berglucht in en dacht na over wat ik tijdens de expeditie had gezien en gevoeld. Ik was compleet in gedachten verzonken waardoor ik de tijd uit het oog verloor en pas merkte dat het donker was geworden toen de kou mijn lichaam verdoofde. Net toen ik naar mijn kamer wilde gaan, zag ik een boodschapper op mij afkomen. Op ongeveer twee meter afstand bleef hij beleefd stilstaan en liet mij weten dat ik werd verzocht om naar de protocol kamer te komen.

“Is dit een bericht van Cezar?” vroeg ik.

“Kolonel Brad en generaal Obadea,” antwoordde hij zonder met de ogen te knipperen.

Ik knikte bevestigend met mijn hoofd. Ik was vergeten dat ik me op een geheime plaats bevond met een speciale status die zijn eigen speciale gedrags- en spreekregels had.

“De generaal?” vroeg ik verbaasd. “Weet je misschien wat de reden is?”

“Ik heb geen idee, meneer.”

Samen met de boodschapper vertrok ik in de richting van het gebouw waarin de protocol kamer zich bevond. Naarmate ik dichterbij kwam, voelde ik dat ik steeds meer een onverklaarbaar gevoel van opwinding kreeg. Het was bijna alsof mijn gedachten geen vaste vorm meer aannamen in mijn hoofd.

Bij binnenkomst in de zaal werd ik begroet door Cezar, die glimlachend vroeg of ik me wel goed voelde. Mompelend antwoordde ik bevestigend en liep naar de tafel in het midden van de zaal waar generaal Obadea een dossier doornam. Ik voelde me als een klein, verlegen en angstig kind dat voor mensen stond die ouder waren dan hij en niet wist wat er aan de hand was. Ik schudde de hand van de generaal die me vervolgens uitnodigde te gaan zitten.

Reusachtig, krachtig, serieus en ruig. Generaal Obadea had een grote invloed op mensen. Als Cezars kalmerende invloed er niet was geweest, dan was ik die plaats in sneltreinvaart ontvlucht. Hoewel ik wist dat de generaal een rechtvaardig persoon was en volledig toegewijd aan het welzijn van dit land, voelde ik me toch ietwat verlegen in zijn aanwezigheid.

Hij sprak rechtstreeks en zonder er omheen te draaien tegen me.

“Radu, ik heb begrepen dat je veel aan de expeditie hebt gehad en dat je de fysieke en psychologische beproevingen goed hebt doorstaan. Cezar heeft me in detail over alles verteld. Je moet weten dat wat je tijdens je tijdreis hebt gezien voor ons van groot belang is. Het is niet nieuw voor ons, maar alle extra informatie is welkom. We zullen dit verder nog bespreken.”

Generaal Obadea bleef enkele ogenblikken stil, zijn ogen naar beneden gericht, alsof hij naar de juiste woorden zocht. Ik keek vol bewondering naar zijn kortgeknipte grijze haar, zijn borstelige wenkbrauwen, zijn scherp gelijnde gezicht en zijn uitgesproken kin. Het zijn de kenmerken van een sterk karakter. Men kon in zijn hele wezen de ervaring voelen van vele jaren van zware beproevingen, gevechten en langdurige inspanningen, waarvan ik een deel al kende. Hij was door dit alles niet ingestort, maar juist nog sterker geworden. Zijn relaties en connecties waren nu sterker dan ooit en hielden ook rechtstreeks verband met de politieke sfeer.

Ik schrok op toen ik zijn krachtige stem hoorde.

“Cezar heeft een voorstel gedaan dat ik, om eerlijk te zijn, met enige aarzeling heb aanvaard. Maar het feit dat je al die jaren met ons bent geweest en onze voorwaarden hebt gerespecteerd in de boeken die je hebt gepubliceerd, samen met het feit dat Cezar bepaalde gaven in je schijnt te hebben gezien, hebben mij ervan overtuigd om akkoord te gaan. Hoe dan ook, dit is een uniek geval. Een uitzondering waarvoor ik de volle verantwoordelijkheid op mij neem.”

Ik had nog steeds geen flauw idee waar dit over ging, hoewel ik ondertussen wel een vaag vermoeden kreeg.

“Ons voorstel is dat je in dienst treedt van Afdeling Nul. Als je ermee instemt, is dit vanaf nu van kracht. Je zal worden ingezet als gewone burger, maar je functie zal eerste rang zijn.”

Ik zat op het juiste spoor. Mijn intuïtie, versterkt door een oud en onuitgesproken verlangen, had het goed. Het moment leek onwerkelijk maar toch vol met inhoud. Nauwelijks in staat mijn vreugde te verbergen, accepteerde ik onmiddellijk het aanbod. Ik vroeg naar mijn toekomstige activiteiten. Cezar gaf me wat details.

“Er zijn enkele gebieden die onze afdeling zou willen opstarten en ontwikkelen. Daarom maken wij gebruik van de samenwerking met de Amerikanen. Jouw taak zal in principe zijn om leiding te geven aan de groep die zich zal bezighouden met de ‘grenslijn’ oftewel datgene wat zich op de scheidingslijn tussen het werkelijke en het onwerkelijke bevindt. Onze mensen hebben dit nodig omdat wij ons de laatste tijd meer zijn gaan oriënteren op het tactische en administratieve gebeuren.”

Ik werd plotseling bang omdat ik dacht dat ik misschien niet klaar was voor zo’n taak. Ik begreep het belang van deze rol binnen de afdeling, maar het was moeilijker om te wennen aan het idee dat ik degene was die het zou gaan coördineren. Generaal Obadea zag mijn innerlijke onrust en sprak mij vriendelijk toe.

“Ik heb je al gezegd dat ik in het begin ook sceptisch was over het voorstel van Cezar. In deze positie kunnen we ons echter geen buitenstaander veroorloven, ongeacht of die persoon bekwaam is op dit gebied. De situatie is te gevoelig en we moeten ontzettend voorzichtig zijn. Het personeel van het bureau is één ding, maar de coördinatie van een ‘schaduwafdeling’ brengt toegang tot een groot aantal geheime gegevens met zich mee. Cezar kan, gezien zijn huidige positie, deze specifieke opdracht niet voor zijn rekening nemen.”

De generaal pauzeerde even en keek me onderzoekend aan.

“Ik heb vernomen dat je al veel te weten bent gekomen over dit gebied en er belangstelling in hebt. Daarbij komt dat je speciale banden hebt met dr. Xien en de godin Machandi. Op de een of andere manier ben je voortdurend naar ons toe geduwd. Cezar heeft hier ook een belangrijke rol in.”

Ik voelde me steeds meer ontspannen en kreeg steeds meer vertrouwen in de toekomst die zich voor mij ontvouwde. Alles heeft immers een begin.

“Maak je geen zorgen. Je zult specialisatie cursussen volgen,” ging de generaal verder. “Ik heb de situatie samen met Cezar bekeken en hij zal je trainen in de taken die je hier moet gaan vervullen. Maar je moet wel begrijpen dat je van nu af aan bepaalde verplichtingen hebt die bij de geheime diensten horen, en nog specifieker bij onze speciale afdeling. Denk goed na, want je kunt nu nog weigeren.”

Ik knikte met mijn hoofd, vastbesloten om de functie aan te nemen. Ik had te veel dingen gezien van buitengewone waarde om me te laten tegenhouden door een aantal regels die onlosmakelijk verbonden zijn met zo’n taak. Bovendien, zoals ik later van Cezar vernam, speelde het feit dat mijn sociale situatie mij niet beperkte een grote rol in de beslissing van de generaal. Ik was niet getrouwd en had geen andere familieverplichtingen, waardoor ik van het begin af aan al aan een belangrijke toelatingseis voldeed.

Er volgden enkele procedures. Ik tekende een geheimhoudingscontract en werd ingewijd in de voor mij minder bekende delen van Afdeling Nul. Normaal gesproken leggen de kandidaten een reeks buitengewoon moeilijke fysieke en psychologische tests af. De geselecteerden volgen dan drie maanden lang een speciale opleiding, waarna de eindevaluatie in de praktijk plaatsvindt.

“Er zijn gevallen geweest waarin uiteindelijk geen van de kandidaten in aanmerking kwam,” bekende Cezar mij. “Er zijn er over het algemeen een paar honderd mensen die zich inschrijven. Na de testen blijven er nog maar een veertigtal over. En bij de evaluatie slagen er hooguit twee of drie. Vaak blijft er maar één over. En in sommige gevallen, zoals ik al zei, bleef er geen één over.”

De agenten van de technische dienst moeten zeer goed opgeleid zijn. Na de ontdekking in het Bucegigebergte heeft Cezar de toelatingsvoorwaarden een stuk strenger gemaakt. Niet zozeer om op hetzelfde opleidingsniveau te zitten als de Amerikaanse eenheden, maar vooral om bestand te zijn tegen de problemen en de onvoorspelbare omstandigheden van de expedities. Deze intensieve vakopleiding was ook bedoeld voor andere soorten operaties op Roemeens grondgebied. De kandidaten die uiteindelijk werden toegelaten, hoorden pas na hun toelating dat zij deel zouden uitmaken van Afdeling Nul waarbij zij later aan aparte procedures moesten voldoen.

Na enkele weken was ik gewend aan het ritme op de basis. Het was behoorlijk intens. Het spreekt voor zich dat ik geen toestemming heb gekregen om de hoofdactiviteiten die daar plaatsvonden te beschrijven. Ik zal alleen zeggen dat ze mij de studeerruimte lieten zien waar ik verschillende specialistische groepen zou gaan vormen. In feite waren er twee van zulke zalen. Maar ze hadden niet dezelfde indeling. In het begin begreep ik niet waar het allemaal om draaide, maar Cezar legde het me al vrij snel uit.

“Ik heb met generaal Obadea afgesproken dat we een groep oprichten die gespecialiseerd is in remote viewing, dat is het vermogen om op afstand te ‘zien’. We moeten ons eigen team van deskundigen op dit gebied samenstellen. Jij gaat deze activiteit opstarten en leiden. Het is van groot belang dat we dit doel bereiken.”

Het leek erop dat mijn aanstelling bij Afdeling Nul vorm begon te krijgen. Ik had tot dusver alleen een paar verwijzingen gelezen over remote viewing, zonder me verder in de materie te verdiepen.

“Ik weet het niet. Ik heb kennis nodig. Ik heb tijd nodig,” zei ik. “Voor zover ik weet, ben ik de enige op de afdeling die hierover de leiding zal hebben.”

“Ja,” antwoordde Cezar. “Je gaat daarvoor een intensieve specialisatiecursus volgen in de Verenigde Staten. De Amerikanen hebben geheime diensten van een aantal landen uitgenodigd om een uitgebreide training te geven op het gebied van remote viewing. Wij zijn daar één van. We weten nog niet precies wat er achter hun gastvrijheid schuilgaat, maar we kunnen in elk geval van deze gelegenheid gebruik maken. Als de Projectiezaal er niet was geweest, denk ik niet dat ze ons überhaupt hadden gebeld.”

Zaken gingen in een rap tempo vooruit. Zo’n anderhalve maand na het tekenen van mijn contract, kondigde Cezar mij aan dat ik met een paar dagen zou vertrekken naar de cursus. In de tussentijd zocht ik zelf wat documentatie over het onderwerp. Helaas was alle informatie over remote viewing die ik op het internet vond slechts oppervlakkig. Al gauw realiseerde ik me dat voor diepgang zulke papers helemaal niet geschikt zijn. Voor zoiets is er behoefte aan zeer deskundige en praktische begeleiding. Misschien dat dit precies het doel is van de opleiding van de Amerikanen. Als er bij dit initiatief geheime en nationale diensten van acht landen betrokken zijn, is het logisch om aan te nemen dat deze opleiding veel meer inhoud heeft dan alleen de algemene begrippen waar iedereen toegang tot heeft.

Daarbij was deze opleiding voor mij ook bedoeld om ander soort kennis op te doen. Ik had nog weinig connecties in dit wereldje en mijn kennis over de wereld van speciale agentschappen had nog erg veel gaten. Ik was op dit gebied een compleet apart geval, zoals ik kon merken aan de pret die Cezar hierdoor had.

“Ik denk niet dat er een andere agent van de geheime dienst is met zo weinig ervaring maar die wel aan deze cursus kan deelnemen! Je zal er een aantal beroemde militaire spelers ontmoeten. En hoogstwaarschijnlijk zal je er enkele gesprekken voeren. Maar over dingen die te maken hebben met de ontdekking in het Bucegigebergte mag je absoluut niet praten.”

In eerste instantie wilde de afdeling luitenant Nicoară sturen, maar hij is belast met tactische operaties en vanuit dat oogpunt was zijn aanwezigheid op de basis onmisbaar. Ik voelde me wat nerveus. Ik had het idee dat ik naar het hol van de leeuw ging. Ondanks dat voelde ik me toch zelfverzekerd en sterk genoeg om de mogelijke ‘druk’ vanuit die context het hoofd te bieden. Het voordeel was dat, met het voorstel van de Amerikanen, de geheime diensten zelf mochten kiezen wie ze wilden sturen. Al vertelde Cezar mij dat de Amerikanen toch wat vraagtekens hadden bij de beslissing om mij erheen te sturen. Zij begrepen de keuze niet en hadden het vermoeden dat deze keuze een andere vorm van infiltratie was. Generaal Obadea is goed bevriend met de Amerikaanse programmaleider, generaal Roddey, en heeft dit gelukkig rechtgezet.

In 2004, de eerste maanden na de ontdekking in het Bucegigebergte, was hij een van de Amerikanen die aan Roemeense kant stond en bleek een rechtschapen man. In die periode was er veel paniek. Elke overhaaste beslissing zou reacties kunnen uitlokken met onomkeerbare gevolgen, waarbij in beide landen totale chaos zou ontstaan. Nadat er vragen ontstonden over mij en mijn aanwezigheid, had generaal Obadea met generaal Roddey gebeld. Hierdoor kreeg ik toestemming om deel te nemen aan de speciale opleiding.

Voordat ik vertrok, kreeg ik van Cezar en generaal Obadea ook nog een speciale opleiding. Die ging over verschillende staatsgeheimen, zaken die te maken hadden met contraspionagediensten en enkele communicatie-richtlijnen, die ik om voor de hand liggende redenen niet kan delen. Als lezer moet je je hier niet gefrustreerd door voelen. In de loop van de tijd ben ik regelmatig beschuldigd over het feit dat ik de exacte locatie van de ontdekking in het Bucegigebergte niet deel. Na alles wat in het eerste deel van de serie is geschreven, zijn dit soort beschuldigingen ronduit kinderachtig. Het lijkt erop dat sommige lezers denken dat onze maatschappij geen geheime diensten meer nodig heeft. Alsof er geen barrières zijn voor grootse samenwerkingen. Alsof men wezens uit andere beschavingen met open armen kan ontvangen. Alsof zulke ontdekkingen als een soort museum elk moment moeten open staan voor het publiek.

Ik heb al uitgelegd dat er, behalve de weerstand op de heftige ontwikkelingen voor de Mensheid – en ik doel hier niet alleen op de Projectiezaal, maar ook op de drie ondergrondse tunnels – ook een groep is die het tegenovergestelde verlangt. Zij gaan uit van het goede en willen dat de bevolking wordt geïnformeerd. Maar deze informatie moet wel op een goede manier naar buiten worden gebracht, zodat het aansluit bij de situatie op het moment zelf. Als zo’n complexe kwestie als eenvoudig wordt afgedaan, is dat zeker niet bevorderlijk om het te doorgronden want door ongeduld en arrogantie mis je dan de diepere boodschap. Toch ben ik er zeker van dat de aandachtige lezer zal begrijpen waarom ik niet alles tot in de diepte naar buiten kan brengen. Sommige dingen kunnen verteld worden, andere niet. Althans, nog niet. Maar zelfs die dingen die onthuld kunnen worden, worden slechts gedeeltelijk verteld. Dat heeft alles te maken met regeringsbelangen en onvoorziene gevolgen voor de samenleving. Het gaat hier om erg gevoelige zaken, waar niet lichtjes mee om mag worden gegaan.

Ik was al gauw ingewerkt bij de geheime dienst, want ik was al bekend met de problemen door alles wat Cezar me vertelde en door de invallen waar ik bij was. Mijn ‘overname’ van deze geheime activiteit ging heel vlotjes en na korte tijd voelde ik me helemaal geïntegreerd in het werkschema van Afdeling Nul. Ik was enthousiast over het belang en het nieuwe van mijn missie, dus ik verspilde geen tijd met het maken van een grondige documentatie over remote viewing om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op de start van mijn opleiding in de VS.

Bij mijn aanstelling bij Afdeling Nul, wist ik alleen de algemene betekenis van remote viewing, namelijk ‘zien op afstand’. Oftewel kijken op plaatsen die onze gewone zintuigen niet kunnen bevatten. Nadat ik me ging verdiepen in dit onderwerp, kwam ik erachter dat deze paranormale gave niet alleen slaat op ‘zien in de ruimte’, maar ook op ‘zien in de tijd’. Ik was al vrij bekend met esoterische begrippen, dus ik begreep al snel waar dit verschijnsel op gebaseerd was en hoe het mogelijk was om onze normale zintuigen te overstijgen. Tegelijkertijd begreep ik ook dat dit vermogen van levensbelang is bij militaire operaties en ook binnen de geheime diensten. Het is handig om te weten waar een topgeheime basis van de vijand zich bevindt. En het is ook fijn om op voorhand te weten welke wapens de vijand gaat gebruiken. Deze techniek is ook nodig om de locatie van bepaalde personen met geheime plannen te ontdekken. De reikwijdte van operaties kan op deze manier natuurlijk flink worden vergroot.

“De Amerikanen hebben dit vakgebied al uitgebreid ontwikkeld en, van wat ik van generaal Obadea weet, hebben ze buitengewone resultaten behaald,” legde Cezar me uit. “De Russen hadden in de jaren zeventig al een hoog niveau bereikt in dit onderzoek. Destijds werd de VS volkomen verrast door een bepaald incident waarbij ze dachten dat in hun veiligheidsnetwerk door Russische spionage was ingebroken. In werkelijkheid lagen deze zaken net wat anders. Contraspionage liet zien dat wat de Russen ontdekt hadden niet het directe resultaat was van actieve spionage, maar dat het een paranormaal karakter had. Hierdoor realiseerden ze zich dat deze studies van de Russische ‘kameraden’ al behoorlijk ver was gevorderd. Ze werden ontzettend bang. Ze hadden geen vat op zo’n proces, waardoor de Russen hun grootste geheimen te weten konden komen. Maar tegelijkertijd hadden ze geen flauw idee waar ze moesten beginnen met terugvechten.”

Toch kwamen de Amerikanen snel in actie. Cezar vertelde me dat er een trainingsfaciliteit werd opgezet en dat de eerste protocollen die te maken hadden met wat zij ‘remote viewing’ noemden, werden bedacht. Ik vond het erg interessant dat het team het onderzoek begon met honderden, zelfs duizenden experimenten met gewone mensen. Allemaal om langzaam de basis te begrijpen wat het waarnemingsproces van remote viewing inhoudt. Ze realiseerden zich dat er een rigoureuze training nodig is om in een andere bewustzijnstoestand te komen waarin relevante zaken worden waargenomen op een voorgenomen doel dat zich op grote afstand in tijd en ruimte bevindt.

Eigenlijk heeft deze waarneming te maken met de juiste interpretatie van een soort energetische informatie die geen verband heeft met onze driedimensionale ruimte. Ze worden overgebracht door een soort energetische informatie ‘golven’ die bestaan in een ruimte of niveau die hoger is dan het fysieke waarin we leven. Een niveau met meer ruimtelijke dimensies dan de drie waaraan we gewend zijn. Toen de Amerikanen tot deze conclusie kwamen, was het voor hen vrij eenvoudig om te begrijpen op welke manier de verzamelde informatie gebruikt kan worden. De echte moeilijkheid zit in het juist decoderen van elke vorm van hogere informatie waarmee we elke seconde zijn verbonden, ook al zijn we ons daar niet van bewust. Ik moet bekennen dat ik niet zo goed begreep hoe dit werkte, maar ik hoopte dat Cezar dit voor mij kon verduidelijken. Gelukkig kwam die gelegenheid al gauw, want in die perioden ontmoetten we elkaar dagelijks op de basis.

“Je weet al dat de mens meer is dan alleen het fysieke, materiële lichaam,” zei hij, “maar wat de mens nog meer is, is voor de gewone mens moeilijk te zeggen. Als we alleen maar vlees en bloed waren, zouden we niet erg grote verwachtingen leven hebben. Laat staan een duidelijk doel. Ons wezen is veel complexer en bestaat gelijktijdig op verschillende niveaus van het universum, of beter gezegd in de Schepping.”

“Ik heb wat onderzoek gedaan en leerde over de drie hoofdniveaus van het bestaan. Op volgorde van hun toenemende trillingsfrequentie zijn dit: het fysieke niveau, het astrale niveau en het causale niveau,” zei ik, “maar jij hebt mij hier ook al over verteld.”

Cezar knikte goedkeurend met zijn hoofd en ging verder. “Ja, de drie fundamentele dimensies van de Schepping hebben ieder een eigen type trillingsfrequentie. Beter gezegd, een scala van trillingsfrequenties als een soort radiobandbreedte. Samen vormen de fysieke, astrale en causale dimensies wat occultisten de macrokosmos noemen, waarmee de Schepping zelf bedoeld wordt.”

“Wat een interessante vergelijking met de radiobandbreedte,” zei ik. “Het geeft me een duidelijker beeld over de structuur van de macrokosmos.”

“Als iemand de verschillende frequenties in zichzelf ontwikkelt, kan diegene toegang krijgen tot elk van deze trillingsfrequenties. Het is alsof je probeert naar een bepaald radiostation te luisteren uit de vele beschikbare op de frequentieband van je radio. Er is dus een duidelijke overeenkomst tussen wat de mens in zich heeft en wat er buiten hem is.”

Ik had gelukkig al wat kennis op dit gebied vanwege de boeken in Elinors bibliotheek.

“Ik weet het,” zei ik. “Dat staat ook beschreven in het beroemde Smaragden Tablet van Hermes Trismegistus. Wat boven is, op macrokosmisch niveau, is ook beneden te vinden, op microkosmisch niveau. Dat laatste is het niveau van de mens.”

“Met de microkosmos bedoel ik niet alleen het fysieke lichaam, maar ook de andere structuren van subtiele aard die tegelijk met dit lichaam bestaan. Dus ook het astrale en het causale lichaam. Ik denk dat je dit wel goed begrijpt.”

Ik knikte instemmend mijn hoofd.

“Op dezelfde manier bedoel ik met de macrokosmos niet alleen het fysieke universum of de kosmos zoals wetenschappers die definiëren, maar ook het astrale en causale universum. Je bent al bekend met de relaties tussen de macrokosmos en de microkosmos. Dat is mooi. Sommigen denken dat het een metafoor is als er wordt gezegd dat de hele Schepping als microkosmos in de mens te vinden is. Maar deze metafoor bevat zeker waarheid. Nu je weet dat de microkosmos van de mens zijn drie lichamen is, zie je dat dat de macrokosmos is in het klein. Het gaat om een heel nauwkeurige overeenkomst in de zin dat alles wat in de macrokosmos is, ook in de microkosmos van de mens is.”

“Ik begrijp het. Maar geldt deze overeenkomst ook voor de spirituele essentie van de mens waarover je me een tijd geleden wat vertelde? Als de mens een zelf heeft en als er zo’n overeenkomst is, betekent dat dan dat er twee soorten zelf zijn? Een kleinere en een grotere voor de macrokosmos?”

Cezar moest hard lachen. “Nee, natuurlijk niet. Maar je moet weten dat de essentie van de macrokosmos in feite God zelf is. Occultisten noemen het de alwetende, almachtige en eeuwige geest. In feite is dat Gods ultieme essentie. Deze essentie bestaat ook als ‘goddelijke vonk’ in ieder mens. En ook al kan de mens het niet zeggen en gelooft hij niet dat het mogelijk is, toch heeft hij een goddelijke natuur die eeuwig is.”

Hoewel ik dit stukje nu had uitgepluisd, waren er nog andere dingen die opgehelderd moesten worden. Ik dacht even na voordat ik wat zei.

“Ik begrijp niet goed hoe de drie dimensies in de macrokosmos van elkaar worden onderscheiden. Is er een grens? Mijn voorstelling is dat ze een soort overlappende lagen zijn met verschillende diktes. Aan de basis is er het fysieke, het astrale in het midden en als laatste de causale. Ik kan je echter vertellen dat dit slechts een gedachtenkronkel van mij is. Hoe zit dit werkelijk in elkaar?”

“Allereerst moet je aannemen dat de drie universums die samen de macrokosmos vormen (het fysieke, het astrale en het causale) gelijktijdig bestaan en nauw verbonden zijn met de microkosmos die in de mens is. We kunnen niet spreken over een manifestatie op het niveau van de mens die niet ook op een bepaald niveau in de macrokosmos plaatsvindt. Bijvoorbeeld, emoties verbinden mensen met het astrale universum, of diegene dat nu weet of niet. Zijn fysieke aspecten verbinden hem met het fysieke universum dat we om ons heen kunnen opmerken of door een telescoop kunnen bekijken. Op diezelfde manier staat het causale universum in nauw verband met de wereld van ideeën. Ook al is dit universum moeilijker te begrijpen en om ons heen waar te nemen omdat het heel subtiel is, toch is het in ieder mens aanwezig via het ‘causale lichaam’, wat een esoterische term is.”

“De meeste mensen hebben geen idee van het bestaan van het astrale en het causale lichaam,” zei ik. “Bijna allemaal concentreren we ons op ons fysieke lichaam dat we kunnen zien en voelen.”

“Dat is waar, want het handelen van de mens met de andere twee onzichtbare lichamen hangt nauw samen met de mate waarin hij zijn bewustzijn in deze fundamentele werelden heeft ontwaakt. Gewoonlijk is de mens al tevreden om alleen instinctief te leven op het niveau van het fysieke lichaam. Maar wanneer de mens zich voldoende bewust wordt van de astrale wereld, kan hij in die dimensie manifesteren en zal hij in vol bewustzijn handelen, net als in de fysieke wereld.”

Ik was nog steeds wat in de war. “Als we alles in ons hebben, als we deze energetische structuren of fundamentele lichamen in ons hebben, waarom zijn we er ons dan niet bewust van zoals we ons bewust zijn van ons fysieke lichaam?”

“Wees er maar van overtuigd dat wanneer je bewustzijn in een van die twee subtiele lichamen is, je je volledig bewust bent van het bestaan van dat lichaam.”

Cezar pauzeerde even en staarde me recht aan. “Vertel eens. Als je slaapt of droomt, ben je je er dan van bewust dat je een fysiek lichaam hebt?”

“Nee,” antwoordde ik terwijl ik me voorstelde wat er nu zou komen. Het antwoord kwam meteen.

“Wanneer je slaapt, kun je zeggen dat je leeft en handelt met je astrale lichaam terwijl je fysieke lichaam in bed ligt te rusten. Je bent je er dan niet van bewust, hoewel het duidelijk is dat het bestaat. Zo is het ook als je wakker wordt. Je wordt je bewust van je fysieke lichaam, maar je bent je niet meer bewust van je astrale lichaam. Hieruit blijkt dat er een serieuze training van het zuivere bewustzijn nodig is om toegang te krijgen tot een ruimer kennisgebied. Het is niet moeilijk om je bewust te zijn van je lichaam en van de manier waarop je kunt bewegen in de fysieke wereld waarin je leeft. Dit is anders in de astrale en causale wereld. Om ze te kunnen waarnemen en begrijpen, moet je je inspannen zodat je daarna in je volle bewustzijn kunt handelen. Hun voertuigen, die voor de normale waarneming onzichtbaar zijn, moeten zo veel mogelijk worden verhoogd en gezuiverd.”

“Over welke ‘voertuigen’ heb je het?” vroeg ik verbaasd.

“Dat is een term uit de esoterische en spirituele literatuur. Je fysieke lichaam is het ‘voertuig’ dat je bewustzijn ter beschikking heeft om te handelen in de fysieke wereld waarin je je bevindt. Op dezelfde manier is je astrale lichaam het ‘voertuig’ dat je helpt in de astrale wereld te handelen. Natuurlijk is het causale lichaam het hele speciale ‘voertuig’ dat je helpt de causale wereld te kennen en erin te handelen. Ik heb je hier al over verteld.”

Ik bleef wat peinzen. Het lijk me vrij duidelijk, maar toch vroeg ik me af waar en hoe de evolutie van de mens was ontstaan, want hij wordt in elk bestaan met de drie lichamen geboren. Ik vroeg dit aan Cezar. Hij antwoordde en glimlachte over het verloop van de discussie.

“Wat betreft de structuur blijft het fysieke lichaam van het ene op het andere leven hetzelfde, wat betekent dat het zichzelf niet fundamenteel kan veranderen. Wat ik bedoel is dat als je nu het bekende uiterlijk van een mens hebt, je in een volgend leven niet met een totaal andere vorm geboren zult worden. Dat wil zeggen dat je nog steeds jezelf zult herkennen in een menselijk lichaam. Persoonlijke karma en genetische informatie leiden je naar dezelfde structuur van de menselijke vorm op het fysieke niveau. Wat wel verandert, zijn de subtiele structuren van je essentie. Daarmee bedoel ik het astrale en het causale voertuig. Dit is in feite wat er evolueert van het ene leven naar het andere. En daarin zijn de voornaamste kenmerkende pijlers versleuteld die je bestaansvormen bepalen. Zoals je natuurlijk weet, hangen deze pijlers af van hoe je in het vorige leven handelde.”

Deze discussie heeft me iets fundamenteels duidelijk gemaakt: niets dat zich in de macrokosmos – die alles wat zichtbaar en onzichtbaar is omvat – bevindt, is afwezig in de microkosmos die wij zelf zijn. Maar hoewel de macrokosmos altijd actief is, zijn we in een soort ‘slapende’ toestand.

Daarom is het heel belangrijk dat we wakker maken wat zich in onze microkosmos bevindt, want zo kunnen we de macrokosmos volledig begrijpen. Omdat ieder mens een deel bevat van wat in de macrokosmos en God bestaat, stelt dit ons in staat om tot op zekere hoogte te bereiken wat God in zijn Schepping heeft bereikt. Cezar heeft me dit op een wonderbaarlijke manier duidelijk gemaakt.

“Het feit dat de mens in dezelfde proportie kan bereiken wat God heeft bereikt met zijn Schepping, de macrokosmos, heeft een correlatie met wat er in de Bijbel geschreven staat. Er staat namelijk dat de mens naar Gods beeld en gelijkenis is gemaakt. De diepe betekenis van dit aspect is verbonden met het feit dat alles wat zich in de macrokosmos bevindt, ook in de microkosmos van de mens aanwezig is. Maar nog niet alles is ontwaakt. Wees ervan overtuigd dat je voortdurende inspanningen geleidelijk aan zullen leiden tot het inschakelen van alles wat latent in je wezen aanwezig is. Dan zul je begrijpen dat de verschillen tussen mensen in feite worden bepaald door de mate waarin ze wakker gemaakt hebben wat er in hun microkosmos bestaat.”

Ik luisterde aandachtig naar wat Cezar zei en op het eind vatte ik een paar hoofdideeën samen. Allereerst zijn we een complex geheel, een echte miniatuur universum, want dat is de betekenis van het woord microkosmos. Ik begreep ook dat de microkosmos die we allemaal zijn tegelijk een miniatuur replica is van de macrokosmos, dat wil zeggen, van de Schepping, het Grote Geheel waarvan we een geïntegreerd deel zijn. Het is onmogelijk om buiten dit geheel te staan. Of beter gezegd, om ons los te maken van de macrokosmos. Het is een onbegrijpelijk mysterie dat we in het geheel, de macrokosmos, zijn opgenomen. Dit wordt tegelijkertijd weerspiegeld in de microkosmos van elk wezen dat bestaat op het fysieke niveau of in een van de andere subtiele niveaus van de Schepping. Het lijkt vreemd je voor te stellen dat engelen of andere godheden, bijvoorbeeld, niet Alles in zich hebben. Wat het ene wezen van het andere scheidt is, zoals Cezar opmerkte, de dominantie van de ene soort energie of de andere, waardoor dat wezen een zekere ‘affiniteit’ of neiging bezit tot iets in de Schepping dat specifiek voor hemzelf is.

Terwijl ik mediteerde over wat mijn goede vriend me had verteld, begreep ik nog dieper het feit dat de macrokosmos in verhouding wordt weerspiegeld in de microkosmos van ons wezen. Vrijwel alle esoterische teksten laten dit doorschemeren, maar zeggen het niet letterlijk. De hoofdgedachte is dat de mens, door spirituele evolutie met behulp van bepaalde initiatiemethodes of -technieken, toegang kan krijgen tot de energetische bronnen die in een slapende toestand in zijn microkosmos aanwezig zijn. Op den duur bepaalt dit de mogelijkheid om gigantische krachten te krijgen door verbondenheid met de grote macrokosmische energieën. Dit feit zelf is dus een direct gevolg van het ontwaken van de kracht- en energiebronnen van onze microkosmos. Maar toch, als dit proces niet helemaal begrepen wordt, kan het tot volstrekt verkeerde ideeën leiden. Met zijn opmerkelijke gevoeligheid legde Cezar dit verschijnsel voortreffelijk bloot.

“Sommigen stellen zich misschien voor dat ze met het ontwikkelen en ontwaken van de overeenkomstige krachtbronnen uit de macrokosmos er zelfs meesters van zouden kunnen worden, dat wil zeggen God. Maar de waarheid is dat we nooit kunnen zeggen dat we gelijk zijn aan God, ongeacht de mate waarin we deze energieën evolueren en versterken, ook al bereiken we het maximum. Dit is een verzinsel dat alleen Lucifer, in zijn immense domheid, kon bedenken. Het is daarom heel belangrijk in gedachten te houden dat deze analogie tussen de macrokosmos en de microkosmos van de mens, of elk ander wezen in de macrokosmos, niet gelijkheid maar evenredigheid betekent. Natuurlijk kan de druppel zich met de oceaan vermengen. Maar het zou krankzinnig zijn als de druppel zich zou verbeelden dat hij de oceaan is en dat hij kan doen wat hij wil. In werkelijkheid zijn er krachten die ervoor zorgen dat de oceaan zich uit zoals hij dat doet en die niet door hem gecontroleerd kunnen worden omdat hij slechts een druppel is. Ik hoop dat je de analogie begrijpt. Elk deel in de microkosmos van een wezen is als een cel in een immens groot organisme. Het kan door zijn eigenheid en daden zeker bijdragen aan de harmonie van sommige plannen van de Schepping.”

“Dus zo kan ik de daden van heiligen of van sommige van de grote spirituele leraren van de Mensheid verklaren,” zei ik, geboeid door de uitleg die ik kreeg.

“Precies! Een wezen dat streeft naar zijn goddelijke manifestatie zal in volledige overeenstemming en harmonie zijn met die goddelijke werkelijkheid. Het zal een deel van die eenheid zijn. Het Geheel van die werkelijkheid zal dan daarin weerspiegeld worden. Het zal solidair zijn met het Geheel. Op deze manier kun je wel begrijpen hoe wonderen werken. Je kunt de heiligheid, zuiverheid en onaantastbaarheid van sommige buitengewone mensen begrijpen. Je kunt begrijpen hoe bij sommige mensen mystieke extase en paranormale krachten ontstaan. In zo’n wezen zal nooit kwaad opduiken en dat is precies waarom ik je enige tijd geleden vertelde dat de afwezigheid van kwaad het goede betekent. Hetzelfde kan gezegd worden in het geval van een mens dat kwaad brengt in zijn daden. Die mens vertegenwoordigt dan het kwaad en laat het zo in de buitenwereld zien. Elk mens kan door persoonlijke keuzes bijdragen aan het goede of het kwade. Maar natuurlijk zullen de gevolgen van die daden radicaal verschillen.”

“Ja, dat is duidelijk,” zei ik. “Toch vind ik het wel moeilijk om te bevatten hoe iets dat vrijwel oneindig is, zoals de macrokosmos, kan passen in iets dat eindig is zoals de microkosmos.”

Geduldig legde Cezar ook dit misverstand uit.

“Op deze manier kun je je nu beter voorstellen waarom gezegd wordt dat de mens in feite een microkosmos is die gemaakt is naar het beeld en de gelijkenis van de macrokosmos, maar dan figuurlijk. Dit is de sleutel. Zonder diep inzicht is het vrijwel onmogelijk te weten hoe het mogelijk is God en Zijn Schepping in jezelf te ontdekken. En hoe het mogelijk is dat in de mens zowel het helse, demonische licht als het hemelse licht kan bestaan. Als je deze fundamentele waarheid niet volledig begrijpt – namelijk dat alles wat in Gods Schepping bestaat ook in verhouding en op dezelfde manier in jezelf aanwezig is – zul je het antwoord op sommige paradoxen onmogelijk kunnen vinden. Je zult bijvoorbeeld niet begrijpen hoe het kan dat sommige mensen zeggen dat God niet bestaat terwijl anderen zeggen dat Hij wel bestaat. Sommigen zeggen dat liefde niet bestaat, terwijl anderen zeggen dat ze eindeloos is. Het is een analogie: net zoals God de macrokosmos geschapen heeft, is de mens ook een microkosmos, een miniatuur universum. Omdat God bestaat en Hij alom aanwezig is, is Hij ook in de mens. En deze goddelijke aanwezigheid in ons wezen is als een Godsvonk, eeuwig en onverwoestbaar. De heiligen en de verlichte mensen van vroeger beweren dit nadrukkelijk, omdat ze deze goddelijke aanwezigheid op een diepgaande manier in zichzelf hebben kunnen ervaren.”

Wat Cezar me uitlegde is voor mij een openbaring geweest. Hij heeft namelijk bepaalde nuances op een rijtje gezet. Ik ben een microkosmos volgens het metaforische voorbeeld van de macrokosmos. Alles bestaat latent en in verhouding in mij. Om alles te krijgen wat ik wil, hoef ik alleen maar al het latente wakker te maken.