De Reis naar de Binnenaarde

De Tweede Tunnel

Radu Cinamar

Tweede druk, maart 2022

© 2022 www.obeliskboeken.nl

De Reis naar de Binnenaarde – De Tweede Tunnel

Radu Cinamar

Oorspronkelijke uitgave in het Roemeens in 2017: În interiorul pământului: al doilea tunel [Binnen in de Aarde: de Tweede Tunnel].

Eerste Nederlandse druk: maart 2022

Tweede Nederlandse druk: maart 2022

ISBN: 978-94-6461-045-1

NUR: 720

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Er is getracht alle rechthebbenden van de in dit boek opgenomen figuren en foto’s te achterhalen en hen toestemming te vragen. Mocht iemand desondanks menen dat zijn rechten niet zijn gehonoreerd, dan verzoeken we hem of haar met de uitgever contact op te nemen.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Dit boek is opgedragen aan generaal Obadea.

INHOUD

Bij de uitgave van 2017

Voorwoord

1. Een enorme schok – Wat de reis naar het middelpunt van de planeet werkelijk betekent

De volle Aarde en de lege Binnenaarde

Raadselachtige verschijnselen

Het moderne wetenschappelijke concept over de binnenkant van onze planeet

De misleidende visie van de ‘buitenkant’ en de ‘binnenkant’

Het magnetische veld van de planeet: raadsels en interpretaties

De ‘kern’ van de planeet

Simulatie: reizen naar de kern van de planeet

De Binnenaarde en de evolutie van bewustzijn

De singulariteit in het centrum van de planeet

Water en de echte manier waarop planeten gevormd worden

Parallel aan de moderne wetenschap

Hoe je in het binnenste van de Aarde komt

Conceptuele barrières

Toegang tot de binnenkant via de polen: nuances, herkenningspunten en zekerheden

Op wateren, in grotten of door de bossen

2. De grote controverse: massief of leeg vanbinnen?

Update

De Projectiezaal, een andere wereld

Mysterieuze ontmoetingen

Een diepgaander begrip

Hoe we de ruimte beschouwen en meten

De huidige wetenschap – wat en hoe ze ‘ziet’

Het Cavendish experiment

Het probleem met de zwaartekracht

Planetaire warmte – waar komt het vandaan?

Complicaties bij het boren

Seismische golven

Andere zaken die niet ‘passend’ zijn

De huidige situatie

3. Tomassis, eeuwenoude wortels

De verrassing van de Tweede Tunnel

Update

Dryn

De dimensionale lift

De binnenruimte en haar merkwaardigheden

In een vlucht over de stad

Korte geschiedenis

Mensen, activiteiten en andere specifieke kenmerken van Tomassis

‘De 30-jarige vrouw’

Tradities, organisatie van de samenleving en evolutie

4. Apellos, de Kristal Stad

Een geavanceerde technologie

In het passagierscompartiment

De stad in de reusachtige holte

De geschiedenis van Apellos

Het licht in de holte

De vijf plateaus en het complexe systeem van de holten onder het grondgebied van Transsylvanië

Het transportnetwerk

Overwegingen en standpunten over het leven in de steden binnen in de Aarde

‘Teleportatie’ van goederen

Magnetische omvormers

Terug naar huis

5. De Wachter

6. Het magische portaal in Yosemite

7. Het midden van de planeet en de magische wereld van Shambhala

Eindnoten

De auteur en de serie

Bij de uitgave van 2017

We hebben in Roemenië een gezegde (Nu aduce anul, ce aduce ceasul!) dat niet zo soepel in het Nederlands vertaald wordt. Misschien is de beste Nederlandse vertaling als volgt: ‘Wat het jaar ons niet gebracht heeft, kan zich op verrassende wijze in één plotseling moment manifesteren’.

Zo was het ook in de maand februari van het jaar 2017 toen, na zovele jaren van stilte en niets van Radu gehoord te hebben, plotseling, in één enkel ogenblik, alles veranderde. Eindelijk verscheen hij weer, klaar om antwoorden te geven aan al de vele lezers die me voortdurend gevraagd hebben naar Radu’s terugkeer, zijn werk, en wat je je verder maar kunt voorstellen.

In het leven zijn er momenten die je op een nogal diepzinnige manier aan het denken zetten. Einstein zei bijvoorbeeld: “Er zijn twee manieren om je leven te leiden: alsof er geen wonderen bestaan of alsof alles een wonder is.”

Misschien is het overdreven te zeggen dat Radu’s terugkeer als een wonder voor ons zou zijn, maar het blijkt inderdaad een heel grote verrassing te zijn geweest voor alle lezers van de reeks De boeken van Radu Cinamar. En dat is vooral zo omdat dit boek veel informatie bevat die voor ons goud waard is. Radu zal een heleboel vragen beantwoorden. Hij zal ook veel stellingen en meningen hebben. Bovendien zal hij een aantal mysteries beter kunnen verklaren die we tot nu toe onoplosbaar zouden vinden.

In een paar regels liet Radu me weten dat dit voor hem precies het juiste moment is om verder te gaan met de onthullingen over de Projectiezaal in het Bucegigebergte, waarbij hij ook vermeldde dat deze boekenreeks hier niet zal ophouden. Wat hij in de toekomst gaat publiceren, zal verbazingwekkende elementen over het verleden en de toekomst van de mensheid onder de aandacht brengen van zowel zijn lezers als de wetenschappelijke gemeenschap.

Alles wat Radu ons in de loop der jaren ooit stuurde is met grote intensiteit en ontroering gelezen en we hebben heel wat magie ontdekt in de vorige vier delen. We vonden het echter nodig een paar kleine veranderingen in de tekst van dit boek voor te stellen. De reden hiervoor is dat bepaalde informatie, als die klakkeloos wordt vrijgegeven, negatieve gevolgen zou kunnen hebben voor zowel onze uitgeverij als het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Radu ging onmiddellijk akkoord met deze kleine wijzigingen en wordt graag bedankt voor zijn begrip en snelle reactie.

Dit nieuwe deel, De Reis naar de Binnenaarde – De Tweede Tunnel, vormt een basis voor een nieuw paradigma met betrekking tot ons begrip van onze eigen planeet. Tegelijk biedt het zowel een esoterische als een fysieke manier om toegang te krijgen tot de werelden van mysterie binnen in de aarde. Hoe we dit boek ook willen bekijken en hoe we het ook interpreteren, ons concept over Terra, de Aarde, moet opnieuw geëvalueerd worden.

Sorin Hurmuz

Voorwoord

Na het uitgeven van het vierde deel van de reeks De boeken van Radu Cinamar, Het Geheime Perkament – Vijf Tibetaanse Inwijdingstechnieken vond ik dat wat ik had ontdekt en beschreven in de serie van vier boeken wel genoeg was. Ik had niet de intentie om nog dieper op de onderwerpen in te gaan. Dit was vooral omdat mijn nieuwe positie bij Afdeling Nul een grotere verantwoordelijkheid met zich meebracht en het grootste deel van mijn tijd en energie kostte.

Toen ik dit aan Cezar uitlegde, was hij het deels met mijn redenatie eens, maar hij merkte wel op dat de hele wereld deze informatie nodig had. Hij doelde daarbij vooral op het feit dat er een andere realiteit bestaat naast die we gewend zijn. Daarom vroeg hij mij om open te staan voor een vervolg van de serie waarin ik mijn ontdekkingen de wereld in kon brengen. Echter, in die tijd was ik veel te enthousiast over de gebeurtenissen die zich in mijn eigen leven hadden afgespeeld en schonk daarom geen aandacht aan het advies van Cezar. Pas na een paar jaar voelde ik weer de drang om te gaan schrijven en de kennis met de wereld te delen waar Cezar mij om had gevraagd. Sterker nog, ik ervaar het nu als mijn plicht.

Ik moet er ook aan toevoegen dat mijn keuze om weer te gaan schrijven voor een belangrijk deel te maken heeft met mijn lezers. Mijn redacteur, Sorin Hurmuz, liet me weten dat er na zeven jaar stilte van mijn kant veel vragen van lezers waren of er ooit nog een werk van mij zou verschijnen. Daarom zal dit deel je vele antwoorden geven en hopelijk al mijn lezers op een bijzondere manier verblijden. Ik moet echter eerst een paar dingen vermelden.

Sinds een paar jaar verschijnen er verschillende websites en blogs die mijn naam gebruiken of de onderwerpen waarover ik geschreven heb. Hoewel dit meestal gedaan wordt door mensen die door mijn boeken geïnspireerd zijn geraakt om bepaalde feiten, mysteries en veronderstellingen onder de aandacht te brengen, ben ik geen deelgenoot van zulke websites. Ik moet er ook aan toevoegen dat ze eigenlijk niets of weinig te maken hebben met wat ik in de vorige delen geschreven heb. Het feit dat dit gebeurt, zie ik echter wel als positief. Het enthousiasme van degenen die deze artikelen en informatie plaatsen, kan zeker voor de mensen die in deze onderwerpen geïnteresseerd zijn nieuwe horizonten openen. Mijn enige kanttekening is dat je heel voorzichtig moet zijn bij het kritisch beoordelen van de informatie die gepresenteerd wordt.

Het ligt echter heel anders wanneer het gaat om de socialemediapagina’s die mijn naam gebruiken en duidelijk de indruk wekken dat ik het ben. Hoewel ieder mens de vrijheid heeft om zijn blog, website of socialemediapagina te noemen zoals hij wil, sta ik op geen enkele manier in verband met zulke sites of de mensen erachter en ook niet met de informatie die er gepresenteerd wordt. Ik kan het niet duidelijker zeggen: ik heb niets te maken met wat er ook maar in de virtuele ruimte van de massamedia gezegd wordt over mij of over de onderwerpen waarover ik in de eerdere delen geschreven heb. Dit geldt voor alles wat in die richting gezegd is in de vorm van berichten, analyses, forums, persoonlijke meningen of artikelen die de onderwerpen van mijn boeken ter discussie hebben willen stellen. De enige manier die ik gekozen heb om mezelf bekend te maken is via de vier delen die door DAKSHA Publishing Company (van Boekarest) gepubliceerd zijn. Zij bezitten mijn rechten voor de delen die al verschenen zijn en ook voor die in de toekomst zullen verschijnen.

Een heel ander punt van discussie is het echter als het gaat om de heer Peter Moon, de directeur van de uitgeverij Sky Books uit New York, die een grote bijdrage heeft geleverd aan het hoofdonderwerp van mijn geschreven werk. Hij is een integer persoon die goed voorbereid is op het gebied van de esoterie. Ik wil hem bedanken voor de moeite die hij gedaan heeft om verschillende keren naar Roemenië te komen om zich zo goed mogelijk te informeren via de vele connecties die hij heeft gemaakt.

Een van de belangrijke connecties die Peter Moon heeft weten te maken is met dr. David Anderson, een natuurkundige die heel goed de noodzaak inziet van het bijna volledig afschermen van bepaalde informatie. Dit komt vooral door zijn positie als wetenschappelijk adviseur en onderaannemer voor het Pentagon, maar ook door zijn eerdere werkzaamheden voor andere overheidsinstelling van de Verenigde Staten. Het onderwerp van het hier gepresenteerde deel van de reeks De boeken van Radu Cinamar kan een uitstekende studie zijn voor David.

Verder wil ik nog opmerken dat meningen over mijn persoonlijke identiteit die geuit worden op websites of andere vormen van massamedia soms erg vreemd zijn, vooral wanneer ze mij op alle mogelijke manieren proberen te vergelijken met een andere Roemeense schrijver die veel bekendheid heeft gekregen door het schrijven van fictieboeken. Bij mij roept dit een heel groot vraagteken op. Hoe kan iemand dit soort beweringen maken die niets te maken hebben met logica of de opleiding van een bepaald persoon?

Het is gemakkelijk een vergelijkende analyse te maken van bijvoorbeeld stijl, inhoud, en de manier waarop hij een onderwerp behandelt, in tegenstelling tot mijzelf. Omdat ik wil dat het zo duidelijk mogelijk is, bevestig ik hier met klem dat ik in geen geval die persoon ben en ook niet een groep of organisatie die de vorige vier delen geschreven zou hebben.

Hoewel er een aantal factoren zijn geweest die te maken hebben met politiek of de geheime diensten die me een soort druk hebben gegeven om alles wat ik weet bekend te maken, zijn er ook tegengestelde krachten en occulte energieën geweest die me hebben bedreigd om niet te delen wat ik weet of gezien heb. Veel intriges en belangen cirkelen rond het onderwerp van dit boek en het lastigste is dat ik niets of bijna niets mag zeggen over wat er zich voordoet. Je zult het beter begrijpen als ik iets uitleg over Afdeling Nul.

Ook al is Afdeling Nul onafhankelijk en erg goed geïntegreerd als het gaat om staatszaken, is er toch een enorme hoeveelheid diplomatie nodig. Generaal Obadea en Cezar hebben heel wat moeite moeten doen zodat de eerste vier delen voor het publiek konden worden vrijgegeven. Helaas is generaal Obadea niet langer meer bij ons. In mei 2011 overleed hij aan de gevolgen van een herseninfarct. Hoewel ik daarover niet wil speculeren, wil ik iedereen er toch aan herinneren dat de generaal een van de diepste beschermheren van mijn land (Roemenië) was. Ook al is zijn invloed heel verborgen geweest voor de buitenwereld, hij was toch heel beslissend op belangrijke momenten voor de staat. Het overlijden van generaal Obadea betekende ook een heel belangrijk moment voor de Afdeling. Begin 2012 bestond er groot gevaar dat de Afdeling zou worden opgeheven en opgenomen in een andere structuur binnen de diensten. De positie van Cezar Brad, en zijn grote invloed en buitengewone bekwaamheid in het oplossen van zeer delicate situaties, maakte het echter mogelijk dat de Afdeling bleef bestaan. Dit heeft niet alleen zijn relaties met diplomatieke groepen en de geheime diensten verbeterd, maar het heeft hem ook veel respect opgeleverd waardoor hij op zeer hoog niveau bewonderd wordt. Dit geldt zowel voor buitenlandse diplomatieke kanalen als voor hun eigen geheime diensten.

Over de structuur en de activiteiten van Afdeling Nul is opnieuw nagedacht als gevolg van de nieuwe omstandigheden en behoeften. Als een natuurlijke gang van zaken werd de positie van generaal Obadea overgenomen door Cezar en kwam luitenant Nicoară op de plaats van Cezar.

Voor de herstructurering van Afdeling Nul had ik de leiding over het gedeelte dat de ‘onconventionele’ opleiding verzorgde, of wat sommigen zouden kunnen verstaan als ‘paranormale’ opleiding. Verder kreeg ik in 2014 de taak om de leiding en financiering op me te nemen van een speciale opdracht binnen de Afdeling. Die had betrekking op een samenwerking met buitenlandse geheime diensten over ‘gevoelige’ informatie, bekend als ‘limietoperaties’. Dit verwijst naar alle ‘K-type’ verschijnselen die zich zowel op de grond als in de ruimte voordoen, en in het bijzonder die een verband hebben met de Projectiezaal in Bucegi en de drie tunnels daarin. Het besluit van Cezar om mij het opzetten van deze afdeling toe te vertrouwen, had te maken met de ervaring die ik had opgedaan door mijn relaties met bepaalde Amerikaanse inlichtingendiensten. Dit was het resultaat van alle opleidingen die ik tien jaar geleden had doorlopen en de talrijke reizen die ik daarna maakte naar de Verenigde Staten en andere plaatsen die te maken hadden met ‘limietoperaties’. Door gebruik te maken van de diplomatieke kennis die ik al had opgedaan, kon ik enkele relaties en nuttige banden ontwikkelen met de leden van verschillende diensten in het westen.

Het belangrijkste voordeel van deze promoties was dat mijn eigen bevoegdheid toenam waardoor ik vrije en directe toegang kreeg tot de Projectiezaal. We hebben het hier niet over een beveiligingsniveau van de overheid, maar eerder over een intern beveiligingsniveau. Het is een speciale machtiging die uitsluitend door Afdeling Nul wordt afgegeven in overleg met een afdeling van het Pentagon. Dit type overeenkomst, die heel bijzonder is, werd in 2005 ingesteld met de bedoeling om elke politieke inmenging bijna helemaal te reduceren. Zo oefenden het Amerikaanse ministerie van Defensie en een bepaalde commissie uit het Roemeense parlement druk uit om de lijst van degenen die tot de Projectiezaal konden worden toegelaten aanzienlijk uit te breiden. Ze probeerden zelfs een zekere controle te krijgen over het geheime complex binnen in het Bucegigebergte.

Op dat moment realiseerden zowel kolonel Obadea als Cezar zich dat het voor hen heel moeilijk zou worden om de stroom van machten en belangen aan te kunnen die al toegang probeerden te krijgen tot het geheime complex in Bucegi. Daarom hadden ze met alle relaties en interventies die er waren eerst om een reünie gevraagd voor de Roemeense en de Amerikaanse kant waar de politieke deelname minimaal was: één vertegenwoordiger van de defensie-afdelingen van beide landen. Ik wil voor de duidelijkheid zeggen dat het niet om een ‘militair industrieel complex’ gaat, maar eerder om een militair beveiligd complex. Het doel hiervan was om een zeker evenwicht van belangen te bewaren. Dat is iets wat allemaal heel gevoelig ligt als het om de locatie in Bucegi gaat.

Eerdere besprekingen en afspraken zorgden voor veel spanning. Er werd om uitstel gevraagd en van beide kanten vonden in het geheim zelfs bepaalde dreigementen plaats. Maar uiteindelijk stemden zowel de militaire als de politieke partijen in met de onderhandelingen, waarbij het onderwerp ‘aannemelijke ontkenning’ aan de orde kwam. Voor ons was dit een diplomatieke manier om elke ‘bijdrage’ uit de politieke sfeer, waarvan de invloeden en belangen ingewikkeld zijn, te vermijden. Als deze belangen erin geslaagd zouden zijn om op de een of andere manier macht of controle over het Bucegi complex te krijgen, dan had het een en ander gemakkelijk uit de hand kunnen lopen, vooral in het kader van het huidige geopolitieke klimaat. Er is daarom besloten om uitsluitend een militaire vorm van controle te hebben. In werkelijkheid is het zelfs nog ingewikkelder omtrent deze zaken, maar ik zal het hierbij laten.

Door de vrije toegang tot de Projectiezaal, kon ik eindelijk opgelucht ademhalen. Het overlijden van generaal Obadea liet niet alleen bij mij een leegte achter, het betekende ook een groot verlies voor de Afdeling. Door de hoge druk van buitenaf, die zowel Afdeling Nul als het Bucegi complex onder controle wilde krijgen, was het moeilijk om het functioneren van de Basis soepel te houden. Maar dankzij Cezars persoonlijkheid, kalmte en ervaring, samen met de loyaliteit van andere bijzondere mensen binnen de Afdeling, was het mogelijk dat Afdeling Nul haar activiteit voortzette. Van zowel de Roemeense als de Amerikaanse kant, werden door hun geheime diensten en defensie-afdelingen problemen naar voren gebracht of gecreëerd. Tot op zekere hoogte deed de situatie denken aan de eerdergenoemde omstandigheden uit 2005, maar nu was het gemakkelijker om ze op te lossen door de enorme ervaring die was opgedaan en alle nieuwe ontdekkingen.

Generaal Roddey had namens de Amerikaanse kant een belangrijke en invloedrijke stem. Dit had voor een groot deel te maken met zijn zeer nauwe band en vriendschap met generaal Obadea. Tijdens de ontmoeting die in 2012 plaatsvond, deed admiraal Ken Hudson, een speciale afgevaardigde van het Pentagon, een verrassend gunstige uitspraak die gepaard ging met wat een speciale opdracht leek te zijn. Later vertelde Cezar me dat de schadelijke invloed van een belangrijke occulte loge uit de organisatiestructuur was verwijderd. Dit neutraliseerde heel wat spanningen en wederzijdse meningsverschillen, hoewel er nog steeds een aantal op te lossen waren.

Alles kwam tot rust. Afdeling Nul zette haar activiteit voort, waarbij haar structuur was verbeterd en haar financiering verhoogd. Onze samenwerking met de Amerikanen verliep voorspoedig. De zeer geavanceerde technologie om de veiligheid in de omgeving van Bucegi te garanderen was van hen afkomstig. De buitenkant is, vergeleken met wat ik in 2003 zag toen ik hier voor het eerst kwam, nu onherkenbaar. Het landschap in de directe omgeving van de ingang in de berg is licht gewijzigd om voortdurend toezicht en efficiënte controle mogelijk te maken, terwijl twee andere gebieden onder holografische projectie zijn gezet. Alles wordt nu bestuurd vanuit de binnenkant van de berg die speciaal ontworpen werd naast de ingang in de Grote Galerij. De Amerikanen waren tot op zekere hoogte van plan de structuur van hun eigen basis in Cheyenne Mountain na te bouwen. De technologie die ze op de externe locatie in Bucegi hebben toegepast is echter veel geavanceerder dan wat ik op Cheyenne Mountain zag.

Hoewel ik tot 2014 vaak door Cezar begeleid werd in de Projectiezaal, kreeg ik toen pas vrije en individuele toegang. De nieuwe functie die ik heb, stelt me in staat de lijst op te stellen van mensen die aan de beurt zijn om de Zaal te bezoeken, wie hen zal begeleiden en ook de periode die aan het bezoek is toegewezen. Het protocol is erg strikt en behoorlijk ingewikkeld, want behalve het vereiste militaire personeel zijn er ook teams van wetenschappers die regelmatig de plaats bezoeken. Hoewel deze teams nooit groter zijn dan drie personen, blijkt uit onderzoek van documenten dat de plaats in de loop der jaren bezocht is door tientallen wetenschappers uit de hele wereld.

In de dertien jaar die sinds de ontdekking in het Bucegigebergte verstreken zijn, slaagden slechts negen wetenschappers erin om binnen in de Projectiezaal te komen en te bestuderen wat daar aangetroffen werd. De rest van de teams bestudeerde alleen materiaal of gegevens die verstrekt werden aan het laboratorium dat later binnen in de berg naast de ingang van de locatie gebouwd werd, of aan een ander losstaand laboratorium in de hoofdstad.

Veel lezers stellen zich misschien voor dat de Grote Galerij en de Projectiezaal een soort ‘musea’ zijn, waarin de stroom van mensen ononderbroken en behoorlijk intens is. In dit geval is het belangrijk om een goed begrip te krijgen van de aard van de ontdekking die gedaan is. Deze ontdekking omvat een reeks kenmerken en verschijnselen die vaak verbijsterend zijn voor de psychische en de mentale gesteldheid van de gewone mens. Ik denk dat de omschrijving ‘een onverwachte verandering van gedrag en denken’ de beste manier is om weer te geven wat er met iemand gebeurt nadat hij in de Grote Galerij is doorgedrongen. Als je eenmaal in de Projectiezaal bent, raakt je geest zowat geheel geïsoleerd van herinneringen en secundaire gedachten. Op een manier die nauwelijks te beschrijven is, wordt de geest als het ware ‘opgeschort’ en ‘stil’. De gedachten zijn zeldzaam en ze vermengen zich met een soort heel diepe emotie die haast een heilig karakter heeft. In het begin, toen ik de plaats voor het eerst bezocht, dacht ik dat deze sensatie werd opgewekt door de buitengewone grootsheid van het gebouw en de ruimte daar, vanwege de zeer geavanceerde technologie en de unieke situatie. In de jaren die volgden, kwam ik er echter achter dat het verschijnsel zich voortdurend en op identieke wijze herhaalt. Met andere woorden, het is niet te danken aan een of andere persoonlijke aanleg, maar is een gevolg van de heel bijzondere trilling die op die plek bestaat.

De algemene indruk die je krijgt is er een van ‘een andere wereld’. Dit komt niet alleen omdat de techniek en de voorwerpen daarbinnen zo bijzonder zijn, maar vooral door de ‘intuïtieve kennis’ die tevoorschijn komt welke de aard van iemands gedachten en handelingen verandert. De ontspannen en meditatieve staat waarin je je bevindt wordt benadrukt, samen met een gevoel voor edele en verheven dingen, evenals alles wat goed, mooi en doordrongen van een zielsverheffend streven is.

We realiseerden ons al snel dat toegang tot deze bijzondere plaats alleen geboden kan worden aan een bepaalde categorie mensen die eerst een goede mentale en fysieke training nodig hebben. Zelfs het personeel dat belast was met routinematige, periodieke taken moest ofwel gekozen worden uit een verzameling hogere officieren, of ze moesten speciale cursussen volgen. Zonder een goede paranormale training is er bij het binnengaan van de Zaal het risico dat er zich later enkele bizarre verschijnselen kunnen voordoen. Cezar vertelde me dat deze aspecten pas begrepen werden nadat hij het vreemde gedrag had opgemerkt van sommige soldaten die aanwezig waren geweest direct na de ontdekking van het complex in de berg. Die mensen leken losgekoppeld van de werkelijkheid en herstelden zich pas een paar weken later volledig. Ook hun motorische functies waren aangetast. Ze bewogen nauwelijks, hun lichaam was stijf en ze staarden met de ogen naar een vast punt, ook al waren er hoorbare en visuele prikkels. Dit is de reden waarom er speciaal gevraagd werd om een opleidingsprogramma op te zetten en de mensen die het gebied binnengaan te testen. Met de oprichting van de contraspionage sectie binnen de afdeling die ik leid, kon ik het protocol herzien en het geschikt maken voor de huidige behoeften.

Dit onderwerp is altijd een van de gevoeligste geweest in de gesprekken met onze partners uit andere staten. Ze schijnen niet te begrijpen dat de Projectiezaal meer voorstelt dan een eenvoudig fysiek gat in het binnenste van de berg en zelfs zeer rijk is aan technologie. We kunnen het inderdaad over een ander concept en een andere visie hebben, over een enorm verschil in technologie, maar die bijzondere ruimte is ook een ‘kruising’ en dit aspect lijkt voor de moderne wetenschap onvoorstelbaar te zijn. We kwamen al snel tot de conclusie dat, om goed te begrijpen wat het ondergrondse complex uit het Bucegigebergte betekent, het nodig is de meeste principes en de materialistische manier waarmee de meeste moderne wetenschappers denken los te laten. Een duidelijk bewijs hiervoor is dat de wetenschappers die rond 2010 betrokken waren bij de studie van de locatie in Bucegi, geen enkele aanwijzing konden geven voor de verschillende aspecten en vraagtekens die deze geheime locatie met zich meebracht.

Men ontdekte dat het belangrijkste aspect is dat, zodra iemand in de Grote Galerij is doorgedrongen, en dan met name binnen in de Projectiezaal, de trillingsfrequentie van het biologische wezen verandert. Dit is de sleutel om alle schijnbaar vreemde processen te begrijpen die bij de psychische en mentale kanten van mensen verschijnen. Ook de vaak vreemde waarnemingen die zich mengen bij het binnendringen in de drie tunnels, die zich vanuit de Projectiezaal uitstrekken, zijn hiermee te begrijpen. Ik wil op dit punt niet op de zaken vooruitlopen, want dit is een van de belangrijkste onderwerpen die ik in dit boek zal behandelen.

De ervaring die ik had tijdens de eerste expeditie waar ik deel van uitmaakte, heeft me diepgaand beïnvloed. Dit was mijn avontuur dat beschreven wordt in het boek Het Mysterie van Egypte – De Eerste Tunnel. Het kwam niet alleen door de unieke ontdekking omtrent de Occulte Kamer onder het Plateau van Gizeh in Egypte, maar ook door de specifieke bewustzijnstoestanden die ik tijdens de reis door die Eerste Tunnel had ervaren. Ik dacht dat de expedities door de andere twee tunnels vergelijkbaar zouden zijn met die van de Eerste Tunnel, maar de werkelijkheid bleek totaal anders te zijn. Tegen het eind van 2014 kwam ik daar door de verhalen van Cezar achter. Pas nadat ik was aangesteld om de speciale groep binnen de Afdeling te leiden, kreeg ik de mogelijkheid en de buitengewone ervaring om op expeditie door de andere twee tunnels te gaan.

Tot die tijd maakte Cezar verschillende reizen, met name door de Tweede Tunnel naar de Binnenaarde. Soms was hij weg voor perioden die enkele maanden duurden. Ik probeerde de afwezigheid van Cezar in mijn leven op te vullen met een degelijke opleiding op het gebied van esoterie en paranormaliteit. Nadat ik in de structuur van de Afdeling opgenomen was, wijdde ik me aan de organisatie, de opleiding en het opdoen van de nodige ervaring op dit zeer moeilijke en slinkse terrein van de geheime diensten.

Uit de gesprekken die ik met Cezar had, begreep ik volkomen hoe belangrijk persoonlijke training is. Het is een essentieel ingrediënt voor succes als het gaat om toekomstige expedities. Hij vertelde me dat het wat anders was wat betreft de tunnel naar de Binnenaarde (de Tweede Tunnel) en die naar Irak (de Derde Tunnel). Er was een bepaalde innerlijke voorbereiding nodig die intenser was dan de voorbereiding op de toegang tot het Bucegi complex. De woorden van Cezar maakten me nog nieuwsgieriger. Ik wachtte geduldig af en probeerde op niveau te blijven door zijn aanwijzingen op te volgen en zowel de training binnen de basis als de stadia van speciale voorbereiding uit het programma voor remote viewing in de Verenigde Staten voort te zetten.

Na het overlijden van generaal Obadea werd de situatie een stuk moeilijker en de periodes van Cezars afwezigheid waren erg zwaar. In zekere zin neigde zijn functie naar die van een ‘ambassadeur’ voor het binnenste van de planeet. Tijdens een van de gesprekken die ik met hem had, tussen twee reizen in, vertelde hij me dat de vraag of hij in de Binnenaarde moest blijven ter sprake was gekomen. Het overlijden van de generaal veranderde de gang van zaken en Cezar keerde terug. Hij was zich er volkomen van bewust dat, in zijn afwezigheid, het levenswerk van de generaal en ook alle geheimen van de Afdeling op zeer gevaarlijke en egoïstische manieren ontdekt, beheerst en misbruikt zouden zijn.

Tijdens die periode vol spanning werkte de reünie met Elinor als een sprankje licht. Eind 2012 keerde hij onverwacht voor een paar dagen terug naar het land. Voor mij was dat als een waterfontein midden in de woestijn. Zijn blik was onveranderlijk en hij leek zelfs een beetje jonger dan toen ik hem voor het laatst zag. Elinor dook op zijn onmiskenbare manier op, en stapte natuurlijk en deftig de kamer van zijn landhuis binnen waar de bibliotheek zich bevindt. Ik ging er op bezoek in een van de weinige vrije momenten die ik me veroorloofde nadat ik op de Afdeling was gaan werken. De meeste tijd bracht ik door binnen de Alfa-basis of op andere reizen in binnen- of buitenland, allemaal voor afdelingszaken. Het was óf een opmerkelijke synchroniciteit, óf Elinor wist gewoon dat ik op dat moment in zijn landhuis was. Wat het antwoord ook mocht zijn, zijn aanwezigheid was een heerlijke verrassing en de volgende paar dagen waren een genot terwijl we met elkaar praatten en ingewikkelde informatie deelden. Hij bekende me dat zijn bezoeken over het algemeen eens in de zes tot zeven jaar voorkomen. Mensen als hij of dr. Xien hebben een bijzonder statuut en hun missies vinden meestal over zeer lange perioden plaats. Dr. Xien werkt via connecties met de regering, maar Elinor maakt deel uit van een ‘onzichtbare’ categorie mensen die sterk ‘opgejaagd’ worden door bepaalde occulte genootschappen. Vooral ook door de ‘Organisatie’. Daarom moet zijn aanwezigheid incognito zijn en blijven zijn verblijfplaatsen over de hele wereld onbekend.

Cezar bleef sinds 2013 het grootste deel van de tijd binnen de basis. Het was alsof ik terugkeerde naar de goede tijden toen ik dagelijks uren met hem zat te praten en zorgvuldig aantekeningen maakte van wat hij tegen me zei terwijl ik verschillende dingen vroeg en verduidelijkte. Mijn tijd als nieuweling was inmiddels al lang voorbij en ik was nu ervaren. We hadden het vooral over zijn verbazingwekkende reizen naar de Binnenaarde, over die mysterieuze werelden en de kenmerkende verschijnselen, over de gevolgen van dit soort kennis, en over vele andere mogelijkheden en plannen die wellicht een gunstig resultaat voor het land zouden hebben.

Ik denk dat de herfst van 2014 tot nu toe de mooiste tijd was van mijn leven. Als iemand denkt dat sprookjesachtige momenten niet kunnen bestaan in een droomlandschap binnen in een topgeheime gemilitariseerde basis, dan heeft hij het zeker mis. Ik heb een onbeschrijfelijk gevoel van blijheid ervaren toen ik mijn nieuwe functie toegewezen kreeg en de daarbij horende vrijheid van kennis. Er waren ook de verbazingwekkende beschrijvingen van Cezar waarmee hij mij een ongelooflijke wereld op een ongelooflijke plaats onthulde. Ook waren er de buitengewone mysteries van de geschiedenis van de mensheid en de wereldlijke bibliotheek die kan worden bereikt door de Derde Tunnel.

Tijdens een van die opmerkelijke avonden met een prachtige kalme zonsondergang, vertelde Cezar me dat we binnenkort op een nieuwe expeditie zouden gaan. Mijn jarenlange droom werd nu werkelijkheid. Ik zou voor het eerst binnendringen in het binnenste van de Aarde en mysteries ontdekken die voor de meeste mensen onbekend en niet te begrijpen zouden blijven. Ik wist al dat de omstandigheden in de Tweede Tunnel moeilijker waren dan in de tunnel naar Egypte, en nog verwarrender om te begrijpen. Ik was al aardig op de hoogte, maar degene die nog veel zaken voor mij zou ophelderen was dr. Xien, die zou worden vergezeld door zijn mysterieuze assistente Shin Li.

De discussies, toelichtingen en de belangrijkste gebeurtenissen die daarop volgden, vormen de inhoud van dit deel van de reeks en verwijzen naar de reizen die Cezar en ik samen maakten naar het binnenste van de Aarde in november en december van 2014.

Radu Cinamar

10 januari 2017

Hoofdstuk 1

Een enorme schok

Wat de reis naar het middelpunt van de planeet werkelijk betekent

De nieuwe expeditie naar de Binnenaarde die ik op het punt stond te ondernemen kwam met nog een verrassing toen Cezar me vertelde dat wij de enige twee mensen waren die de reis zouden maken. Dit idee was niet helemaal nieuw voor mij omdat ik wist dat hij de meeste reizen door de Tweede Tunnel, vooral tussen 2008 en 2012, in zijn eentje had gemaakt. Cezar vermeed hierover meer te zeggen tegen mij vanwege de gevoeligheid van de informatie. De enige met wie hij hier wel over zou praten was generaal Obadea. Maar uit enkele zinspelingen maakte ik op dat er iets groots in voorbereiding was en dat hij er tijdens zijn vorige expedities in geslaagd was enkele zeer belangrijke connecties te leggen.

Met de beperkte kennis die ik op dat moment had, kon ik alleen maar bedenken dat Cezar op de een of andere manier tot het mythische rijk Shambhala was doorgedrongen. Waar ik echter in de daaropvolgende jaren achter gekomen ben, gebaseerd op zowel mijn persoonlijke ervaring als op de verklaringen die ik heb gehad, zorgt voor een uiterst complex perspectief dat niet op een eenvoudige manier beoordeeld kan worden. Daarom zal ik niet verwijzen naar de belangrijkste studies die er al over dit onderwerp zijn verschenen, zoals het werk van Ossendovski, Roerich en Bernarden, of naar diverse artikelen over verschillende vreemde aspecten met betrekking tot de holle Aarde. Hoewel al dit werk iets probeert over te brengen, laat geen ervan zien wat het totale plaatje is en hoe op de juiste manier het binnenste van onze planeet begrepen kan worden.

De volle Aarde en de lege Binnenaarde

Wetenschappers verklaren dat zij niet in staat zijn om op duizenden meters diep in de Aarde materiaalmonsters te verzamelen, laat staan te bestuderen. Hierdoor kunnen zij alleen maar theorieën maken die gebaseerd zijn op indirecte en onnauwkeurige metingen. Aan de andere kant beschrijven de verhalen en de boeken over de lege Aarde dit onderwerp ook onnauwkeurig en in vage bewoordingen, zonder enige details of conclusies.

We kunnen wel een duidelijk onderscheid maken tussen deze twee belangrijkste stromingen. Enerzijds zegt de hedendaagse wetenschap dat de planeet ‘gevuld’ is met een bepaalde vaste, gelaagde samenstelling. Anderzijds is er een deel van de bevolking dat gelooft dat het binnenste van de planeet in werkelijkheid leeg is. Als gevolg van deze tegenstrijdige zienswijze wordt dit deel van de bevolking door de wetenschappelijke gemeenschap en de massamedia gecategoriseerd als aanhangers van complottheorieën. Het is het gemeenschappelijke en ruwe front van de materialistische wetenschap en de staatsbelangen gelukt om het onderwerp belachelijk te laten lijken, ondanks dat het helemaal niet duidelijk is waarop deze zogenaamde complotten en complottheoretici eigenlijk gericht zijn.

De geloofwaardigheid van een onderwerp neemt af zodra het als een grap wordt afgedaan in plaats van als een uitgangspunt voor een mogelijke discussie. Om dezelfde redenen kunnen we de theorie van de moderne wetenschap over de inwendige structuur van onze planeet net zo goed als een complottheorie beschouwen, omdat deze geen data en concrete metingen bevat, maar alleen benaderingen, interpolaties en hypothesen. Daarom is het niet zuiver om het idee van een holle Aarde te verwerpen, vooral niet als er sprake is van voldoende elementen die dat kunnen ondersteunen. Sommige elementen zijn zelfs algemeen bekend, zoals de geheimzinnige operatie High Jump in 1947, toen admiraal Byrd van de Amerikaanse marine een grote militaire expeditie naar Antarctica leidde. Ook Byrd deed vreemde en geheimzinnige uitspraken over het binnenste van de Aarde. Hoe admiraal Byrd of de expeditie ook ongeloofwaardig gemaakt of zelfs genegeerd worden, de feiten blijven feiten en zijn nog steeds vastgelegd.

Het concept van een lege planeet is een taboeonderwerp voor alle legers en geheime diensten van de wereld. Het wordt beschouwd als een van de hoogste staatsgeheimen, vergelijkbaar met de geheimen over buitenaardse beschavingen. Mogelijke onthullingen hierover kunnen grote ideologische, economische en militaire gevolgen hebben. Daarom is ontkennen, bagatelliseren of negeren van zulke ongemakkelijke ideeën, ook al wijzen zij op de waarheid, voor hen de enige optie. Als het aan de grote wereldmachten ligt, vooral de Verenigde Staten van Amerika, wordt het idee dat de Aarde vanbinnen leeg is als een occult onderwerp beschouwd. En als er net als bij ufo’s en buitenaardse beschavingen alleen voor ingewijden misschien het een en ander daarover duidelijk is, zelfs als er bij het grote publiek niets over bekend is, dan is het niet gek dat er dus ook bijna niets bekend is over het binnenste van de Aarde. Deze onwetendheid en het onvermogen om de verschijnselen bij het betreden van het centrum van de planeet onder controle te krijgen of te begrijpen wat daar is, heeft de militaire en politieke leiders de afgelopen decennia de nodige ergernis bezorgd.

Het is de onzekerheid die hen het meest stoort. Kennelijk weet geen van de militaire en politieke leiders van de wereld wat er precies binnen in de planeet bestaat. Ze weten niet wat ze kunnen verwachten, maar op een zeer hoog veiligheidsniveau kennen sommige inlichtingendiensten bepaalde ‘toegangszones’ naar binnen heel goed, waarvan die van de Zuid- en Noordpool de belangrijkste zijn. Hoewel de Verenigde Staten, Canada en Rusland speciale bewakings- en studieprogramma’s hebben, zijn ze niet in staat om de verschijnselen die ze tegenkomen te beheersen, laat staan te begrijpen. Het doordringen in de binnenkant van de Aarde is voor de mensheid altijd een technologische en conceptuele strijd geweest.

Raadselachtige verschijnselen

Toen het geheime complex in het Bucegigebergte werd ontdekt, betekende dit een onverwachte sprong voorwaarts. Het leek een buitengewone kans te zijn om duidelijkheid te krijgen over het binnenste van onze planeet. We waren er snel van overtuigd dat het allemaal niet zo eenvoudig zou zijn als in eerste instantie gedacht was. Van begin af aan hadden we te maken met spanningen en misverstanden, vooral omdat de locatie in Roemenië lag waardoor de Amerikanen er geen directe controle over konden uitoefenen.

Aan de andere kant begrijpen slechts enkelen dat het doordringen van de Binnenaarde niets te maken heeft met bewapening, militaire strategie of financiering. Een van de belangrijke aspecten is het feit dat niet zomaar iedereen zich door de Tweede Tunnel naar het lege binnenste van de planeet kan begeven, waardoor het aantal mensen dat expedities door deze tunnel kon ondernemen drastisch verminderde. Sterker nog, ook voor mensen die zich niet tegen dergelijke expedities verzetten, schijnt iets onverklaarbaars de toegang te blokkeren. Zij voelen zich plotseling ziek, misselijk en krijgen paniekaanvallen.

Ook moet erop gewezen worden dat zelfs een intense individuele training geen garantie geeft op succes bij het binnengaan van de tunnel of een gebied binnen in de planeet. Zulke mensen hebben simpelweg niet het potentieel en de mogelijkheid om verder te komen dan een bepaald punt.

Deze ongewone situaties riepen bepaalde frustraties op en we beseften vrij snel dat we te maken hadden met verschijnselen die niet met wilskracht, wapens of technologie te beheersen waren. Wat zowel voor de Amerikanen als voor onszelf duidelijk werd, is dat de toegang tot de Binnenaarde niet voor iedereen open is en dat de verschijnselen die gepaard gaan met een reis door de Tweede Tunnel het bevattingsvermogen van de hedendaagse wetenschap te boven gaan.

Gelukkig heb ik de gelegenheid gehad om waardevolle uitleg te krijgen van zowel dr. Xien als van Cezar, die beiden mijn begrip van de inwendige structuur van onze planeet hebben verduidelijkt. Op een eenvoudige en directe manier wees dr. Xien mij op de belangrijkste wetenschappelijke en esoterische elementen, zodat ik een duidelijke visie op dit onderwerp kon krijgen. Voorafgaand aan die opmerkelijke discussie had ik tot op zekere hoogte mijn eigen onderzoek gedaan door de belangrijkste referenties te raadplegen die er op dit moment zijn over de inwendige structuur van de Aarde.

Het moderne wetenschappelijke concept over de binnenkant van onze planeet

In feite denken wetenschappers dat de Aarde vanbinnen massief en stijf is en zij hebben deze conclusie verder uitgebreid tot alle tellurische planeten, ook wel aardse planeten genoemd, in de kosmos. Ze beredeneren dat als onze planeet vanbinnen leeg is, andere massieve planeten dat ook zouden moeten zijn. Volgens dit concept zijn dus alle tellurische planeten óf vol en massief, óf leeg vanbinnen. Volgens dit concept is het niet logisch om te denken of aan te nemen dat sommige planeten vol zijn en andere leeg, omdat hun dichtheden gelijk lijken te zijn wanneer de massa’s van de planeten vergeleken worden. Daarom zijn de wetenschappers tot de conclusie gekomen dat tellurische planeten zich op een soortgelijke manier vormen en structureren, wat betekent dat zij óf vol, óf leeg zijn vanbinnen.

Helaas hebben zij gekozen voor de versie waarin de Aarde massief en stijf is vanbinnen, wat zorgt voor veel problemen die onopgelost blijven. Hoewel de inwendige structuur van de planeet door de wetenschap is uitgewerkt, is alles gebaseerd op veronderstellingen en extrapolaties van resultaten uit diverse metingen. Deze leveren vaak vreemde of zelfs tegenstrijdige factoren op die niet kunnen worden begrepen.

Het huidige geaccepteerde wetenschappelijke concept is dat er zich in het centrum van de Aarde een massieve bol bevindt die hoofdzakelijk bestaat uit de metalen ijzer en nikkel, welke beide krachtige magnetische eigenschappen hebben. Deze massieve metalen bol zou volgens de wetenschappelijke visie het binnenste deel van de kern van de Aarde vormen. Het is omgeven door een dikke laag magma en dit vormt het buitenste deel van de kern van de Aarde. De wetenschappers stellen dat, door de draaibeweging van de planeet en door de intense dynamiek tussen deze binnen- en buitenkern, thermische energie naar het oppervlak wordt uitgestraald die het magnetisch veld van de Aarde genereert.

De wetenschap vertelt ons vervolgens dat de samenstelling in het centrum van de planeet, bestaande uit de binnen- en buitenkern, omgeven is door een dikke mantel in half vaste toestand. Deze mantel bestaat uit een viskeuze materie, oftewel verschillende soorten magma, en is aan de buitenkant omringd met wat wij beschouwen als de massieve aardkorst.

In werkelijkheid is er voor natuurkundigen en geologen niets duidelijk over de inwendige structuur van de planeet. Er zijn aanzienlijke tegenstrijdige gegevens en resultaten die geen stand kunnen houden tegen een onverklaarbaar wetenschappelijk model.

Wat is bijvoorbeeld de echte bron van het magnetisch veld van onze planeet? Hoe wordt het werkelijk gecreëerd? In dit opzicht zijn het, net als bij de theorieën over de inwendige structuur van de Aarde, slechts veronderstellingen die zijn gemaakt. Deze veronderstellingen zijn gebaseerd op het in stand houden van bepaalde concepten en benaderingen die allemaal berusten op een hypothetisch model dat onderzoekers hebben gecreëerd. Hierbij hebben zij geen idee gehad van wat er zich werkelijk binnen in onze planeet afspeelt.

De basisstructuur van de binnenkant van onze planeet vanuit de wetenschappelijke visie

De hele visie van wetenschappers is puur materialistisch. Toch heeft nog niemand een kloppende ‘verticale doorsnede’ kunnen maken die de theorie van deze inwendige structuur onderbouwt. Ondanks het feit dat de huidige technologie niet verder kan komen dan twaalf kilometer de Aarde in, publiceren wetenschappers toch vol overtuiging hun meningen over wat er in de kern van de Aarde op ruim 6.300 kilometer diepte zit.

De misleidende visie van de ‘buitenkant’ en de ‘binnenkant’

Vanaf nu beschrijf ik de verklaringen van dr. Xien. Ik had met hem en Shin Li afgesproken in de protocolkamer binnen in de Alfa-basis, waar ik comfortabel aan de ovalen tafel zat die in het midden van de kamer stond. Het doel van de vergadering was om mij een korte training te geven voor de reis die ik ga maken door de Tweede Tunnel samen met Cezar.

Omdat het mij natuurlijk leek, begon ik met de opmerking dat de moderne wetenschap geen rekening houdt met het idee dat de Aarde hol vanbinnen zou kunnen zijn. Vrijwel meteen na mijn opmerking begon dr. Xien een discussie die mij enigszins verward maakte.

“Alles wat wetenschappers geloven over het vol en massief zijn van de binnenkant van de Aarde is een illusie gebaseerd op hun eigen conceptuele beperkingen. Dit geldt ook voor alles wat andere onderzoekers zeggen die het bestaan van een holte in het midden proberen te verklaren. Beiden zien de Aarde op basis van meeteenheden die in de huidige wetenschap gebruikt worden. Ze analyseren de gegevens die ze hebben op basis van het bewustzijnsniveau dat ze bereikt hebben. Maar wat zij zien als het ‘antwoord’ op de vraag hoe het binnenste van de Aarde er uit ziet, geeft niet de werkelijke stand van zaken weer. Het is meer een denkwijze die is aangepast aan het vermogen van de wetenschapper om de situatie te begrijpen met de bestaande meetinstrumenten. Dit is hun niveau van bewustzijn dat in beperkte mate in staat is geweest om het mysterie van de planeet te ontrafelen.”

Even dacht ik dat dr. Xien de spot met mij dreef en ik zocht naar de reden waarom hij zoiets zou doen. Ik zette me er snel overheen. Per slot van rekening was dit slechts een reactie van mijn ego.

“Oké, wat is dan de waarheid?” vroeg ik hem. “Ik begrijp hieruit dat geen van beide juist is. Is de Aarde dan wel leeg vanbinnen?”

“Er is zeker een hele speciale realiteit in het hart van de planeet,” antwoordde dr. Xien, “maar het is niet aan de ‘binnenkant’, het bestaat enkel. Wanneer wetenschappers zeggen dat een planeet een hoger of een lager volume heeft, is dit niets meer dan een kwantitatieve voorstelling zonder enig kwalitatief aspect van dat hemellichaam. Er bestaat in wezen geen ‘binnenkant’ of ‘buitenkant’, omdat deze termen slechts tot een beperkte taal behoren. Deze taal is te wijten aan het onjuiste begrip dat wetenschappers hebben van de ruimte.”

Ik moet toegeven dat ik stomverbaasd was. Tot op dat moment had ik altijd gedacht dat ik bepaalde natuurkundige kennis meester was, maar wat ik van dr. Xien hoorde overviel mij en deed mij afvragen of wat ik wist überhaupt een kern van waarheid bevatte. Ik kon de wijsheid van de doctor niet in twijfel trekken, dus er bleef mij niets anders over dan te proberen beter te begrijpen wat hij mij vertelde.

“Als we een cirkel tekenen op een stuk papier zorgt onze manier van denken ervoor dat wij een ‘binnenkant’ en een ‘buitenkant’ waarnemen met betrekking tot die cirkel,” ging hij verder. “Echter, deze waarneming is alleen ten opzichte van dat stuk papier, dat tweedimensionaal is. Als wij werkelijk tweedimensionale wezens zouden zijn en op het stuk papier zouden leven, dan zou de cirkel die wij hebben getekend inderdaad een beperking voor ons zijn. Dit betekent dat daardoor die werkelijkheid zou worden ‘opgesplitst’ in wat wij ‘binnenkant’ en ‘buitenkant’ noemen. Maar als we het bekijken vanuit het gezichtspunt van iemand die in de driedimensionale wereld leeft, de mensheid bijvoorbeeld, dan begrenst de cirkel in feite niets. Voor ons is de ‘binnenkant’ en de ‘buitenkant’ op het papier niet relevant. Verplaats nu het voorbeeld van het papier van de tweede dimensie naar een hogere dimensie, bijvoorbeeld de derde dimensie. Je hebt dan geen cirkel, maar een bol die een zogenaamd ‘binnenkant’ en ‘buitenkant’ afbakent. Voor een wezen dat in de vierde dimensie leeft begrenst de driedimensionale bol helemaal geen ‘gesloten’ volume. Voor dat wezen zou het zijn zoals de cirkel getekend op het stuk papier voor ons was. Alles is doorzichtig en onze beperkingen zorgen ervoor dat we denken dat er een zogenaamde ‘lege ruimte’ is binnen in de Aarde.”

De logica van dr. Xien was perfect. Ik begon me te realiseren dat onze discussie duidelijk een grotere diepgang had dan ik tot nu toe kon begrijpen en dat mijn eigen concepten en ideeën over de wereld er niet in pasten.

Wat ik hoorde betekende niet per se dat mijn eigen ideeën onjuist waren. Het is waarschijnlijker dat er een onderliggend probleem was met betrekking tot mijn vermogen om de informatie te begrijpen en te verwerken. Dr. Xien ging verder met uitleggen.

“Om een reis te maken die ergens aan het oppervlak van de Aarde begint en naar de wereld ‘binnenin’ gaat, is het niet voldoende om de afstand van hier naar daar te berekenen. Je moet de meting en de daarbij horende meeteenheden veranderen om te begrijpen hoe je die afstand zou moeten afleggen. De manier waarop je reist zorgt ervoor dat je kunt bereiken wat over het algemeen ‘het binnenste van de Aarde’ wordt genoemd. Dat komt omdat er duidelijk geen echt en materieel ‘leeg gat’ is binnen in de Aarde, maar eerder een mysterieuze wereld in een hoger bestaansniveau dat bestaat in het gebied dat het zogenaamde ‘binnenste’ van de planeet wordt genoemd.”

Ik begon de gedachtegang van het onderwerp te begrijpen.

“Bedoel je dat de afstand tussen een punt op het oppervlak en het middelpunt van de Aarde schijn is omdat het op deze manier niet kan worden uitgedrukt?” vroeg ik om beter te begrijpen hoe hij het ziet.

“Ja, dat is precies wat ik bedoel. Immers, wat betekent ‘afstand’ voor jou?”

Ik had eventjes nodig om na te denken en de juiste woorden te vinden.

“Een maat of een hoeveelheid ruimte dat ik kan passeren, van de ene plek naar de andere,” antwoordde ik.

“Het is inderdaad een maat, maar het is een maat die op zichzelf de werkelijkheid niet weergeeft. Het is eerder gewoon jouw manier om de ruimte tussen twee plekken te zien. Maar als je het perspectief verandert, is je concept van ruimte irrelevant. Vanwege het perspectief dat je hebt, is een kleine of een grote afstand alleen maar een manier om te zeggen of je wel of niet van de ene plaats naar de andere kunt komen. Sterker nog, je voegt dan een andere maat toe om afstand te definiëren, en deze nieuwe maat is tijd. Hoe zou je de afstand van de Aarde tot de Zon uitdrukken? Je zou kunnen zeggen dat het de afstand in kilometers is, maar je meet niet in meters. In plaats daarvan zeg je dat het acht minuten duurt met de snelheid van het licht om die afstand af te leggen, omdat je je ervan bewust bent dat je die afstand niet kunt lopen. De tijd die nodig is om te voet van de Aarde naar de Zon te gaan, even aangenomen dat je dat zou kunnen, is voor jou in elk opzicht onmogelijk te meten. Op deze manier heb je dus het probleem opgelost.”

“Hoe bedoel je ‘opgelost’?” vroeg ik, niet begrijpend wat hij bedoelde. “Dit verandert alleen het referentiesysteem van de meting. Er wordt verwezen naar tijd in plaats van naar ruimte.”

“Dat klopt. Je gebruikt de meetreferentie die overeenkomt met zowel je begrip als met de mate waarin je bewustzijn geopend is. Als je iets meet, of het nu groot of klein is, doe je dat in overeenstemming met de capaciteit van je eigen bewustzijn of besef.”

Ik begreep niet goed wat hij probeerde te zeggen.

“Het meetsysteem doet er niet toe!” drong ik aan. “Iedereen weet dat de afstand tot de Zon gigantisch is!”

“Weet een adelaar dat? Het is een levend wezen. Net als jij schat hij afstanden in, vooral bij het jagen en dat doet hij op zijn eigen manier, gebaseerd op het instinct en de ervaring die hij heeft opgedaan. Wat zou de mens over deze afstand gezegd hebben in het jaar 1200? Wat zou een autist zeggen? En een imbeciel?”

Ik moest toegeven dat het onderwerp verfijnder was dan ik me had voorgesteld. Het was niet zo moeilijk te begrijpen en ik besefte dat ik voorzichtiger moest zijn. Ik gaf toe dat het nu duidelijker was.

Dr. Xien bracht me terug naar onze discussie.

“Wanneer je kijkt naar de situatie binnen in de Aarde, zou je gevoelsmatig zeggen dat daar iets moet zijn omdat je de situatie niet anders kunt verklaren en jezelf geen antwoorden kunt geven. Je denkt dat als je maar ver genoeg graaft je eerst bij zand komt, dan stenen breekt, water bereikt, dan lava en andere dergelijke geologische lagen. De mens kan zich er niet veel bij voorstellen buiten wat hij al weet en dat is allemaal gebaseerd op wat de wetenschap hen vertelt. Dit geldt evengoed voor een bedelaar als voor een intellectueel...”

“Wie is er nou op zoek naar een acceptabele theorie voor wat er binnen in de Aarde mogelijk gevonden kan worden?” voegde ik eraan toe, al vooruitlopend op wat hij zou gaan zeggen. Ik was blij dat ik eindelijk het verband zag met het onderwerp dat vanaf het begin besproken werd.

“Precies. Mensen stellen zich voor dat er in het centrum van de planeet ‘iets’ moet zijn dat tastbaar en materieel is, want dat is de manier waarop ze mentaal voorbereid zijn om te weten en te begrijpen. Omdat hun ervaring zich afspeelt op het oppervlak van een bolvormige planeet en geassocieerd wordt met de buitenkant ervan, denken ze automatisch dat er een bijbehorende ‘binnenkant’ van de planeet moet zijn. Het is dus een conceptueel probleem.”

Alles wat ik leerde nam ik uiterst geconcentreerd in me op. Ik was verrast en tegelijkertijd gefascineerd door de eenvoudige en duidelijke manier waarop dr. Xien een waarheid kan uitleggen die voor iedereen beschikbaar is en toch systematisch genegeerd blijft.

“Sommige wetenschappers vragen zich af of die massieve bal van ijzer en nikkel echt binnen in de Aarde bestaat,” vervolgde hij. “Anderen vragen zich af of daarbinnen mensen leven. Geen van hen heeft in de gaten dat hun visie onvolledig en beperkt is, omdat zij zich voorstellen dat er een wereld is die functioneert op basis van dezelfde materiële wetten als die aan de oppervlakte bestaan. Maar stel dat ze gaan graven naar het middelpunt van de Aarde, steeds dieper en dieper, zouden ze zonder twijfel hun perspectief en hun meetsysteem moeten veranderen.”

Ik had een paar seconden nodig om na te denken. Dr. Xien legde dingen op een directe, snelle en intelligente manier uit en liet geen onderbrekingen of zinloze mentale ‘ontsnappingen’ toe. Het was belangrijk dat je je aandacht erbij hield, vooral met belangrijke onderwerpen. Het verwerken en in je opnemen van zijn informatie moest onmiddellijk gebeuren, anders dreigde je de samenhang van de uitleg te verliezen.

“Bedoel je dat er een mentale en bewuste gewenning optreedt?” vroeg ik. “Een mentaal automatisme, een denkreflex? Mensen hebben de neiging om dingen, ook als ze die niet kennen, te beoordelen aan de hand van een model van wat ze al weten. Dit betekent dat ze, met betrekking tot de binnenkant van de Aarde, alleen de afstand van het oppervlak tot het middelpunt berekenen waarbij ze steeds het kwalitatieve perspectief van deze ‘afstand’ negeren.”

Dr. Xien liet zijn goedkeuring blijken door met zijn hoofd te knikken.