De Vergeten Genesis

Radu Cinamar

Tweede druk, mei 2022

© 2022 www.obeliskboeken.nl

De Vergeten Genesis

Radu Cinamar

Oorspronkelijke uitgave in het Roemeens in 2019: Geneza uitată [Vergeten genesis].

Eerste Nederlandse druk: april 2022
Tweede Nederlandse druk: mei 2022

ISBN: 978-94-6461-046-8
NUR: 720

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Er is getracht alle rechthebbenden van de in dit boek opgenomen figuren en foto’s te achterhalen en hen toestemming te vragen. Mocht iemand desondanks menen dat zijn rechten niet zijn gehonoreerd, dan verzoeken we hem of haar met de uitgever contact op te nemen.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Dit boek is opgedragen aan ‘de voorouders’

INHOUD

Voorwoord

1. Dwarsdoorsnede van de Aarde

Problemen met de teamsamenstelling

‘Speciale’ stoel

De ontbrekende schakel

Belangrijke hulp

Apellos gereactiveerd

Verbazingwekkende technologie: een interdimensionale helm

Aarde in dwarsdoorsnede: doorgangszones en subtiele verbindingen

‘Bedekte’ singulariteiten

Subtiele velden en realiteiten

Het bewustzijn van de planeet Aarde

Gelijkenis van subtiele vlakken binnen in de Aarde

2. De ‘platte Aarde’: denkfout

Een vreemde theorie

De ‘platte Aarde’: een ernstige degeneratie

Psychologie van de ‘platte Aarde’

Ruimte en tijd in het fysieke en subtiele vlak

Segregatie van de bevolking

Fanatisme en onwetendheid

Dramatische verschuiving van 3D naar 2D

3. Belangrijke correcties

Overstromingen in de geschiedenis

Bijzonderheden over de Bijbelse zondvloed

Twee uitdagingen in de menselijke evolutie

Migratie via interdimensionale portalen

Interpolatie van de fysieke en etherische werkelijkheid: de verbazingwekkende casus van de Duits-Amerikaanse geheime dienst

4. De oorsprong van de mens op Aarde: van kosmos tot het kwantumniveau

Méntia

Speciale ster configuratie

De eerste belangrijke verandering van DNA

De symbolen E-I en E-U

De occulte betekenis in het stersymbool E-I

Wijziging van een andere DNA ‘golf’

Internetstijl ‘mentale technologie’: hervatting van de visualisatie

Galactische niveaus en heilzame ingreep

Techniek voor temporele gegevens

Het grote kosmische spektakel

5. Tenekau en de oorsprong van de mensheid

Het eerste contact

Eerste stappen in de transformatie van DNA

Twee belangrijke symbolen

Het kosmische vaartuig Neiberáu

De chronologie van de eerste stappen in de transformatie van DNA

Tenekau

De symbolen T, E, N en verandering in DNA

Het hexagonale symbool

6. Splijtende evolutie: de E-N-K en E-N-L tak

Een beslissend moment

De betekenis van T

Het symbool K

Beschrijvingen van E-N-L en E-N-K

Voortplantingsondersteuning op de E-N-L takken

Adam

Het symbool N, het ‘teken’ van voortplanting

Een noodzakelijke uitleg

7. Heruitvinding van het genoom

Hybridisatie van de twee hoofdtakken van menselijk DNA

Synthese

‘Specialisatie’ van het genoom

Verschillende richtingen van evolutie

Details over de evolutie van E-N-L en E-N-K

De ‘erfenis’ van Tenekau

De complexiteit van het menselijk DNA

Evolutionaire sprong van de E-N-L wezens

De hoogste tak van E-N-K

8. Shambhala

Een noodzakelijke vermelding

De vorming van Shambhala

De spirituele missie van Shambhala

De inwoners van Shambhala

Samenvatting

9. De Grote Tarsische Oorlog

De dramatische invloed van kwaadaardige reptielachtigen

Corruptie door hybridisatie

Het verbreken en heropbouwen van het buitenaardse verbond

De rol van de oorspronkelijke Sirianen

‘Waarnemer’ van buitenaardse beschavingen

Tarsische beschaving

Oorsprong van het conflict

De toorn van het gewapende conflict

Na de oorlog

10. Hyperborea

Etymologie en locatie

De Hyperboreaanse beschaving na de Grote Tarsische Oorlog

Genenkwekerij

Terugtrekking van de E-N-L tak

Het einde van een grote beschaving

Verspreiding van de Hyperboreeërs

11. Planetaire Raad van Teotihuacan

De opmerkelijke evolutie van de E-N-K tak

Teotihuacan – het model van de Siriaanse beschaving

Richtlijnen van de Planetaire Raad uit 26.000 v. Chr.

‘Specialisatie’ van menselijk DNA

Halfgoden

Diversificatie van DNA in E-N-K wezens

De rijping van de mensheid

12. Atlantis

Een aantal ophelderingen

De bloeiende beschaving van Atlantis

Het uiteindelijke zinken van Atlantis

De twee Atlantische kampen

De dramatische climax van Atlantis

De grote ontmoeting en het plan om de mensheid te redden

‘Instorting’ van de trillingsfrequentie van het bewustzijn

Steun- en herstelplan voor de mensheid

Enkele persoonlijke overwegingen

Interdimensionale portalen

De ‘revolutie’ en de val van Atlantis

Na de ramp

Steunpunten en inwijdingslijnen

Het belang van de E-N-K tak

Hervorming van de menselijke beschaving

13. De piramiden van Egypte

De echte leeftijd van de piramiden in Egypte

Invasie van Reptilianen in ons Zonnestelsel

De technologie van de grote resonatoren

De complexe rol van de piramiden

Het ontwerp van de grote piramiden

Grote conceptuele verschillen

Specifieke sterrenconfiguratie

Etherisch ontwerpplan en specifieke sterresonanties

Vierentwintig jaar

Buitenaardse betrokkenheid bij de bouw van de piramiden

De bouw van de drie grote piramiden op het Plateau van Gizeh

Samenwerking tussen Atlantis en de buitenaardsen

Geavanceerde technologieën

Laatste aspect van de drie grote piramiden

Geheime structuren en rituelen binnen in de Grote Piramide

14. De Sfinx: het eeuwige raadsel

De oude metropool Helanas

Verplaatsing van een van de beelden naar het Plateau van Gizeh

Egypte, na Atlantis

Verborgen inwijdingen binnen de piramiden

De kortstondige oorlog en de reorganisatie van de Galactische Alliantie

Anubis en andere totemische koppen

15. Troje en de uittocht van de Maya’s

De stad Troje

Het ware verhaal van de Trojaanse Oorlog

De kern van de Maya beschaving

‘Trillingssprong’ naar het etherische vlak

De grote ‘oversteek’ van de Maya’s

16. De Anunnaki: een delicaat probleem

Een vreemde omkering van waarden

Segregatie van bevolkingen en migratie naar andere planeten

De bijzondere bestemming van de mensheid

Een galactische ‘bruiloft’

Eindnoten

De auteur en de serie

Voorwoord

Ik heb dit boek met veel gedrevenheid geschreven, in de wens de lezers de werkelijke basis van de menselijke geschiedenis op zijn essentiële punten te geven. Het was een oud project, een verlangen dat ik al sinds 2004 koesterde, nadat ik in de Projectiezaal met verbazing had gekeken naar enkele beelden uit het ‘verboden’ verleden van de mensheid.

Er waren twee belangrijke redenen waarom ik dit project niet eerder heb voltooid. Enerzijds beschikte ik niet over voldoende informatie om een sluitende visie te geven op het lot van de mensheid, vanaf het begin tot heden. Anderzijds mocht ik destijds slechts een zeer klein deel onthullen van wat ik al wist.

Tot op de dag van vandaag is mij geadviseerd om bepaalde ‘gevoelige’ momenten in de geschiedenis van de mensheid, die de religieuze opvattingen van sommige mensen op hun grondvesten zouden kunnen doen schudden, niet te openbaren. Ook andere gevoelige politieke en geostrategische gebeurtenissen mochten niet openbaard worden, vanwege regeringsproblemen of ‘gêne’ die zouden kunnen ontstaan.

Nadat ik klaar was met het schrijven van de tekst van dit boek, herlas ik het om het te laten nakijken en realiseerde ik me dat het nogal ingewikkeld was en zelfs voor een moeilijke situatie kon zorgen. Een paar dagen lang twijfelde ik. Ik wist niet goed wat ik moest doen. Uiteindelijk bedacht ik me dat het vereenvoudigen ervan later meer vragen zou oproepen, dus besloot ik ‘het erop te wagen’ en de volledige versie ter publicatie op te sturen.

Ik wil hoe dan ook een suggestie aan de lezer doen: lees ten minste het vierde, vijfde, zesde en zevende hoofdstuk aandachtig om de achtergronden van het ‘menselijk project’ te begrijpen. Het opnieuw lezen van enkele passages hieruit zou ook nuttig zijn en bijdragen tot een beter begrip van wat er in die zeer verre tijden is gebeurd.

Ook al lijken de in dit boek gepresenteerde begrippen moeilijk, toch vond ik het nodig een stap voorwaarts te doen en enkele diepere zaken bloot te leggen. Ik geloof ook dat de elementen die in de vorige delen van mijn boekenreeks behandeld zijn de basis hebben gelegd om de lezer een redelijk begrip te geven met betrekking tot de esoterische en andersoortige betekenissen die hierin voorkomen, wat de leesbaarheid van dit en de volgende delen ten goede komt.

Ik zal doorgaan met deze, meer uitgebreide, benadering, omdat dit in de huidige tijd een noodzaak is geworden. Ik hoop dat de lezers van deze serie boeken mijn aanpak en mijn oprechte wens om de wereld enkele onbekende aspecten te tonen van de werkelijkheid waarin wij leven, goed zullen begrijpen.

Radu Cinamar

1 maart 2019

Hoofdstuk 1

Dwarsdoorsnede van de Aarde

Na mijn terugkeer uit Utklaha¹, de stad van de oude Maya’s in het centrum van de Aarde, zeer dicht bij het rijk van Shambhala, moest ik weer in contact komen met de tamelijk harde realiteit aan de oppervlakte van onze planeet. Het verschil in perceptie en trillingsniveau was enorm. In de eerste dagen voelde ik me bijna verstikt en leek alles primitief. Niet alleen de gewoonten van de mensen, hun ideeën en ambities, maar ook de manier waarop zij het leven opvatten en hun levensstandaard.

In tegenstelling tot mij leek Cezar helemaal in zijn element, zowel in het ‘binnenste’ van de Aarde als op haar oppervlak. Vrijwel meteen na mijn aankomst op de basis vroeg hij mij om luitenant Nicoară, die hem als leider van Afdeling Nul had vervangen, bij te praten over de gebeurtenissen. Binnen enkele uren was Cezar al bezig met het uitdelen van opdrachten, het maken van plannen, het plegen van binnen- en buitenlandse telefoontjes, en het nemen van belangrijke beslissingen. Ik bewonderde zijn buitengewone concentratievermogen en zelfbeheersing, de kracht en energie die hij uitstraalde, zijn vastberadenheid en goede bedoelingen, altijd uitgedrukt met prachtige eenvoud en bescheidenheid.

Ik moest voor twee dagen naar Boekarest om persoonlijke zaken af te handelen. De drukte van de hoofdstad en de zaken waarvoor ik daar was, waren niet precies waar ik op dat moment behoefte aan had. Vooral omdat de indrukken van de reis nog zeer levendig waren. Ik keerde echter vrij snel weer terug naar de basis, en de normale stroom van activiteiten werd hervat. Vlak daarna werd ik onder druk gezet om onmiddellijk te vertrekken op een expeditie door de Derde Tunnel, de tunnel naar Irak, die gepland was voor begin februari 2015.

Problemen met de teamsamenstelling

Enkele hoofdlijnen van deze expeditie waren reeds kort daarvoor in overleg met majoor Cross² vastgesteld. Het team voor de korte, doelgerichte reis moest uit vijf leden bestaan. Het zou mijn eerste tocht door de Derde Tunnel³ gaan worden, maar aangezien ik al wat ervaring had opgedaan met de andere twee tunnelexpedities, voelde ik me klaar voor zo’n uitdaging.

De taak om deze expeditie te organiseren was aan mij en luitenant Nicoară. Ik was belast met het administratieve deel van het protocol, dat de samenstelling van de ploeg en het algemene actieplan omvatte, met inbegrip van alle activiteiten en banden met de Amerikaanse kant. De logistiek, de veiligheidsaspecten en het wetenschappelijke gedeelte vielen onder de verantwoordelijkheid van luitenant Nicoară.

Aangezien dit een ‘bliksemexpeditie’ zou worden, was de voorbereiding betrekkelijk eenvoudig. In de eerste fase van de organisatie bestond het team uit Cezar, luitenant Nicoară, ikzelf en, op verzoek van de Amerikanen, twee officieren van de geheime dienst van de Amerikaanse marine. Wij begrepen niet waarom de marine erbij betrokken was en vroegen om uitleg. Het antwoord dat we kregen was verwarrend, waardoor wij de samenstelling van het team wilden herzien. We vroegen om die reden om leden van de geheime interne structuur van het Pentagon op de lijst te zetten, zoals bij andere expedities het geval was. De situatie was enigszins gespannen, vooral door de komst van de Eerbiedwaardige Meester,⁴ met wie wij een discussie hadden waaraan ook majoor Samuel Cross deelnam. Die discussie had echter geen invloed gehad op de samenwerking met de Amerikaanse kant wat betreft de reis van Cezar en mij naar Yosemite.⁵ Het bleek overigens dat de Eerbiedwaardige Meester andere bedoelingen had en niet aandrong op de samenstelling van het team dat de reis zou maken, maar alleen de rechten eiste voor de bestudering van een bepaald artefact. In feite wilde hij het recht om de kristallenhouder te onderzoeken, waarvan hij op grond van verslagen van eerdere expedities wist dat het in de Derde Tunnel was ontdekt.

Naar aanleiding van ons verzoek om de samenstelling van het team te wijzigen, zijn de Amerikanen op hun besluit teruggekomen en hebben zij twee jonge officieren van het Pentagon op de lijst geplaatst. Na deze verandering was er nog een verrassingselement, dat Cezar en ik pas ontdekten nadat we uit Argentinië waren teruggekomen. Aanvankelijk was er slechts een korte, mondelinge briefing van luitenant Nicoară, maar later presenteerde hij de situatie in het door Cezar gevraagde verslag.

‘Speciale’ stoel

Uit de briefing van luitenant Nicoară vernamen wij dat een team van wetenschappers erin geslaagd was een technologie te ontwikkelen die het mogelijk maakt informatie te downloaden van de platina tabletten die gevonden zijn in de Occulte Kamer in Egypte, die bereikt is via de Eerste Tunnel.⁶ Er werd jarenlang onderzoek gedaan om het downloaden te volbrengen.

Het onbekende materiaal en het coderingssysteem van de opnamen bleven een mysterie voor de geleerden, maar uiteindelijk slaagden zij er op de een of andere manier in om toegang te krijgen tot de opgeslagen informatie. Onmiddellijk na de ontdekking van de tabletten was het grootste probleem dat de gegevens die erop stonden op geen enkele manier bereikbaar waren. Ze konden daardoor niet in kaart worden gebracht en dus ook niet worden beoordeeld. In de eerste jaren na de ontdekking werden intensieve studies verricht en met grote moeite kon de informatie op één enkel tablet in ongeveer een jaar worden gedownload. Maar er waren duizenden van zulke tabletten in de Occulte Kamer. Luitenant Nicoară deelde ons mee dat er een belangrijke stap in de goede richting was gezet en zelfs zodanig dat het downloaden in minder dan een maand kon gebeuren. Belangrijker nog was dat er technologie werd verschaft waardoor meerdere tabletten tegelijkertijd gedownload konden worden. Het feit dat het mogelijk is gebleken deze uiterst belangrijke gegevens in digitaal formaat te downloaden, maakt het mogelijk ze te inventariseren en te classificeren, maar dit gebeurt uiteraard onder zeer strenge beveiliging. In zijn verslag zei luitenant Nicoară dat de Amerikanen naar dit protocol vroegen, omdat zij wilden weten of het decoderen en downloaden van de informatie door hen of door ons zou gebeuren. Maar Cezar was hierover zeer duidelijk.

“Als de operatie in de Verenigde Staten wordt uitgevoerd,” zei hij, “betekent dit dat de tabletten daarheen moeten worden vervoerd. Dat kunnen we ons niet permitteren. Als het nu om een gewone schat⁷ ging, zou dit kunnen worden overzien, maar dat geldt absoluut niet voor zo’n waardevolle schat die de hele mensheid aangaat. Het decoderen en classificeren zal hier plaatsvinden.”

Deze stap voorwaarts maakte mij heel gelukkig, omdat ik nu zeer gemakkelijk toegang kreeg tot al die dossiers om ze te bestuderen. Het protocol bleek alleen iets ingewikkelder te zijn. In de bilaterale besprekingen die volgden, deden de Amerikanen nog vergeefs een poging om de operatie in de VS te laten plaatsvinden, waarbij zij ‘chanteerden’. Maar al snel gaven zij het op, want onze argumenten waren overduidelijk. Ze probeerden ons afhankelijk te maken van deze nieuwe downloadtechnologie die ze ontdekt hadden, maar erkenden de enorme problemen die zouden kunnen ontstaan als de tabletten hier weggehaald zouden worden. Het was veel gemakkelijker om in Roemenië een laboratorium te bouwen dat uitsluitend voor deze taak bestemd was. En er werd, voor alle veiligheid, besloten dat de tabletten, na decodering en inventarisatie van de informatie, zouden worden teruggebracht naar de Occulte Kamer in Egypte. Het protocol voor de beveiliging van de informatie, en de plaats waar deze zou worden opgeslagen, hoe zij zou worden beschermd en hoe er toegang toe zou worden verkregen werd eveneens ingevoerd en was zeer strikt.

De nauwkeurigheid bij het downloaden van gegevens uit de tabletten was bijna 80%, wat zeer hoog was. De samenvatting van wetenschappelijke rapporten rechtvaardigde het verlies van informatie, die op een bepaald moment plaatsvond door een vreemde wisselwerking tussen de gebruikte technologie en het onbekende materiaal dat de holografische informatie ondersteunde. De tabletten hadden enkele zeer speciale magnetische eigenschappen en werkte volgens een algoritme dat tot nu toe niet volledig kon worden ontcijferd. Er ging dus wat informatie verloren, maar het percentage was aanvaardbaar, vooral omdat wij hoopten het probleem op een gegeven moment volledig te kunnen oplossen.

Luitenant Nicoară heeft in het verslag herhaaldelijk gewezen op het bestaan van een element waarmee wij rekening dienden te houden. Met de digitale informatie, die met behulp van de Amerikaanse technologie was gedownload, bekeek ik de meeste van die buitengewone opnamen. Ik merkte op dat in vele daarvan, op het moment dat de beelden begonnen af te spelen, een ‘stoel’ te zien was, die het individuele bewustzijn hoogstwaarschijnlijk in staat stelde zich over grote afstanden te verplaatsen, zowel om ‘ontmoetingen’ te hebben met andere wezens of entiteiten als om plaatsen, planeten, sterren of andere kosmische elementen te ‘zien’ die voor de gewone menselijke geest ondenkbaar zijn. Het leek erop dat de beelden werden verkregen door middel van de stoel.

Van Cezar wisten we al dat er in het ondergrondse complex in Irak, te bereiken door de Derde Tunnel, een ‘kamer’ was, vergelijkbaar met de Occulte Kamer in Egypte, maar dan kleiner. Na het bekijken van de videobeelden van de platina tabletten, vertelde Cezar me dat er in de Occulte Kamer in Irak een ‘stoel’ stond die leek op wat ik op de beelden had gezien. De reden waarom luitenant Nicoară het gemeenschappelijke element tussen de twee Occulte Kamers had genoemd, was dan ook dat in de afbeeldingen op sommige platina tabletten in Egypte een speciale ‘stoel’ te zien was, vergelijkbaar met die in het Iraakse complex stond.

De ontbrekende schakel

Ondanks dat Cezar al verschillende malen in de Occulte Kamer in Irak was geweest, kon hij niet goed begrijpen welk effect die ‘stoel’ op de mens had, aangezien hij het niet werkende kreeg. Alle manieren die hij probeerde, waren gedoemd tot mislukken, inclusief de poging om verbinding te maken met een externe energiebron. De ‘stoel’ heeft zichzelf niet ‘opgestart’ en is, sinds hij is ontdekt, nog niet in een functionerende toestand geweest.

Het raadsel bleef bestaan totdat, toen Cezar de gegevens op een paar platina tabletten in de grote bibliotheek in Egypte had bekeken, het duidelijk werd dat de werking van de ‘stoel’ afhing van een tamelijk groot kristal dat rechts ervan was geplaatst. Het kristal gaf licht en zijn straling varieerde in intensiteit, afhankelijk van de elementen van de gepresenteerde informatie. Voor zover wij konden zien had het kristal de vorm van een tetraëder en was het ondersteboven verzonken.

Het probleem was dat een dergelijk kristal niet bestond in de Occulte Kamer in Irak. De plaats waar het had moeten staan, rechts van de ‘zetel’, was leeg. Dit vond ik nogal vreemd, omdat het niet logisch was dat er alleen een ‘stoel’ was, zonder het kristal waarvan de werking afhing, zoals we zagen in de verslagen op de tabletten.

Daarom werd, nadat het verslag aan het Pentagon was toegezonden, door sommigen in de hoge staf van het Pentagon werd verzocht dat er een IT-deskundige aanwezig was in het team bij de expeditie door de Derde Tunnel. Hun argument was dat de IT-er mogelijk het probleem van de werking van de speciale ‘stoel’ kon oplossen. Persoonlijk had ik Aiden⁸ graag opnieuw ontmoet, maar ik wist dat hij zes jaar geleden uit dienst van het Amerikaanse leger was getreden. In onze vergaderingen op de Alfa-basis hadden wij echter besloten het aantal teamleden niet uit te breiden. Dus dit verzoek werd na extra overleg met het Pentagon afgewezen. Gevoelsmatig zou het ook niet gewerkt hebben. Daarbij waren zulke IT-deskundigen vaak gewone burgers, waardoor het dus heel goed mogelijk was dat er informatie zou uitlekken. De uitzondering was Aiden, die een speciaal geval was.

Eenvoudige voorstelling van het verzonken etherische kristal

Belangrijke hulp

Het mysterie van het vermiste kristal uit de Occulte Kamer in Irak kon niet worden ontrafeld, en daarom besloot Cezar, in een van de planningsvergaderingen voor de expeditie door de Derde Tunnel, contact op te nemen met Dryn,⁹ de wijze man uit Tomassis, om zijn mening en hulp te vragen. Tegen het einde van januari kreeg Cezar dit voor elkaar via de bekende contactmethode in de Projectiezaal. Na terugkeer op de basis vertelde hij me dat Dryn had toegestemd om te helpen en dat hij op zijn beurt de Raad van Apellos om steun zou vragen.¹⁰ Dryn rechtvaardigde dit met het argument dat degenen in Apellos misschien meer zouden weten, aangezien zij gekruist zijn met een ras van kosmische wezens, en dat de technologie van het geheime complex in het Bucegigebergte duidelijk van buitenaardse oorsprong was. Daarom was het logisch dat de mensen uit Apellos deze technologie beter zouden begrijpen en ons zouden kunnen helpen.

Cezars idee werd niet met veel enthousiasme ontvangen op bepaalde niveaus van het Pentagon. Sommige generaals daar wilden geen precedent scheppen van het ‘toegeven aan’ andere beschavingen binnen de planeet. Met andere woorden, de wens was er niet om de technologie in de Projectiezaal en de Occulte Kamers in Egypte en Irak te delen, ook al was de bevolking van Apellos meer geavanceerd dan wij. De informatie kwam ons onofficieel toe via majoor Samuel Cross, een goede vriend van Cezar. Dat wij hierachter kwamen, is te danken aan het directe gezag van majoor Cross, een integere en eerlijke man. Dergelijke spanningen tussen de Roemenen en de Amerikanen doen zich soms voor op besluitvormingsniveau, maar zij worden gewoonlijk snel verholpen, met of zonder diplomatie. Zoals ik al zei, de moeilijkste momenten zijn die waarin we te maken hebben met de tussenkomst van een Eerbiedwaardige Meester, want dan liggen de zaken veel gecompliceerder.

Het antwoord van Dryn liet niet lang op zich wachten. Zijn tussenkomst in Apellos, waar hij zeer gerespecteerd wordt, heeft in feite een buitengewone weg geopend naar een juiste kennis over het verleden van de mensheid, die ik in hoofdlijnen in dit deel zal presenteren. Dryn deelde ons mee dat degenen in Apellos bereid waren ons te helpen en stelde bovendien voor dat er voortaan een verbinding zou zijn tussen hen en de bovenwereld. Mijn verbazing bereikte een hoogtepunt toen Cezar mij meedeelde dat ik, op verzoek van de Raad van Apellos, die verbindingspersoon zou zijn. Zij gaven niet veel details over deze beslissing, maar zeiden dat de ontmoeting met mij in Apellos een goede indruk op hen had gemaakt. Met een tevreden glimlach vertelde Cezar mij ook dat zij iemand wilden met een betrekkelijk goede achtergrond op esoterisch gebied, zodat de openbaringen die zij wilden doen, goed zouden worden begrepen.

Zoals zij de situatie voorstelden, leek hun besluit deel uit te maken van een zeer breed plan voor de evolutie van de menselijke samenleving op het aardoppervlak. Het zou een belangrijke schakel kunnen vormen in de verandering van het bewustzijnsniveau van tenminste een deel van de mensheid door de verspreiding van informatie. Dryn zei dat dit plan op onze planeet wordt gecoördineerd door de Wijzen van Shambhala.¹¹

Hoewel ik heel graag naar Shambhala wilde, was ik mij ervan bewust dat het een bepaald niveau van bewustzijn en begrip vereiste om mijn aanwezigheid daar mogelijk te maken. Mijn bezoek aan Utklaha, in het binnenste van de Aarde, heeft mij dit duidelijk laten zien. Maar het heeft in mijn hart ook een verlangen geplant naar dat droomland, waartoe ik geen toegang had gehad maar dat ik alleen van veraf kon bekijken. Met deze prachtige gelegenheid die de Raad van Apellos mij nu had geboden, dacht ik dat het moment van mijn intrede in Shambhala misschien niet meer zo ver weg was.

Apellos gereactiveerd

Alles ging heel snel. Dryn bemiddelde bij het contact met Apellos en gaf ons de exacte coördinaten die een ontmoetingsplaats aangaven. Een snelle zoektocht bracht aan het licht dat de locatie zich bevond op een verlaten heuvel nabij een kleine Transsylvanische stad aan de voet van het Apusenigebergte. Er werd een precieze datum en tijd vastgesteld om daar te komen, en ik ging er zonder begeleiding heen. Het leek een beetje op wat ik in de beelden had gezien, het was erg herkenbaar. Bovendien was de aangegeven locatie vrijwel onmogelijk te missen: de lage heuvel was kaal, slechts bedekt met een dun laagje sneeuw, en rondom, over een vrij groot gebied, kon ik hetzelfde landschap met weinig bomen, struiken of bos zien. De stad was in de verte zichtbaar, zo’n vijf kilometer verderop. Aangezien er geen toegangsweg is tussen de andere heuvels en de omringende terpen, kun je er niet zomaar komen.

Het was duidelijk dat de locatie ideaal gekozen was om elke poging tot opsporing te blokkeren. Ik geloof echter niet dat degenen uit Apellos dit hebben gedaan omdat zij dachten dat ik gevolgd zou worden, maar eerder vanwege een minimale en zelfs noodzakelijke beschermingsmaatregel. Al vaker hadden bepaalde krachten en partijen, in binnen- of buitenland, bewezen dat hun verborgen belangen en ambities zwaarwegend en ondoorzichtig waren. De neiging om te heersen, te profiteren, te veroveren en zelfs te onderdrukken, heeft in de loop der jaren veel leed veroorzaakt en de situatie is vandaag de dag nog steeds niet beter, ook al lijken de zaken met goede bedoelingen te zijn ingekleed.

Toen ik op de ontmoetingsplaats aankwam, stond daar al een man op me te wachten. Ik had de indruk dat de situatie leek op een herhaling van de ontmoeting in Argentinië, toen Cezar en ik ook op een verlaten plek werden opgewacht, maar dan door een vreemde sjamaan.¹² Deze man leek tenminste ‘normaler’. Hij was van middelbare leeftijd en zag eruit als een gewone man, gekleed in een sportieve winteroutfit en was zeer nonchalant. Bovendien was ik opgelucht, omdat hij, in tegenstelling tot de sjamaan in Argentinië, wel sprak, maar in het Duits, met een licht Beiers accent. Hij wees me de richting aan die we moesten volgen, en tot mijn verbazing zag ik dat we in de richting van de stad gingen waar ik net vandaan was gekomen. Ik uitte mijn verwondering hierover en de man legde uit, zoals ik al vermoedde, dat de ontmoetingsplaats slechts een minimum aan bescherming bood.

“Ik heb de opdracht gekregen jou naar het bevoorradingspunt te rijden,” zei hij.

Ik trok verbaasd mijn wenkbrauwen op.

“Het kan heel gemakkelijk zijn om ons op te sporen, ook als we maar met z’n tweeën zijn,” zei ik, voor het geval dat er later een misverstand zou kunnen ontstaan.

De man glimlachte zachtjes en sprak verder.

“Sinds het moment dat we elkaar hebben ontmoet, werkt elk apparaat dat je bij je hebt niet meer. Je bent voor een tijdje ‘verdwenen’ uit de buitenwereld.”

Ik keek hem vragend aan. Hij pauzeerde even, en voegde er toen cryptisch aan toe: “de technologie van Apellos.”

Ik besefte dat dit het geval was, maar de man liet me geen enkel apparaat zien. In plaats daarvan bleef hij vrij standvastig en geconcentreerd. Nieuwsgierig haalde ik mijn telefoon en de speciale GPS van de Alfa-basis uit mijn zak. Beide apparaten waren inderdaad ‘dood’. Ik zei verder niets, maar ik bewonderde het niveau van die technologie.

De rest van de reis, die maar een paar minuten duurde, verliep aangenaam, en we bespraken alleen algemene dingen. Ik merkte wel op dat de man zich niet had voorgesteld. We waren al dicht bij de rand van het stadje, een gebied waar met name pakhuizen staan. Ik was behoorlijk verbaasd, want ik had verwacht op een meer geïsoleerde en mysterieuze plek terecht te komen, mogelijk zelfs terug in Apellos. Maar in feite leidde de man me langs een gewone, goed onderhouden opslagruimte op een binnenplaats, die omheind werd door een modern hek. We liepen beiden verder naar de ingang en gingen tot mijn grote verbazing gewoon door de deuropening die loods in, net als een gewoon magazijn van een detailhandel.

Ik moet zeggen dat ik iets unieks en mysterieus aan die ontmoeting verwachtte, maar het bleek erg gewoon te zijn. Als deze Duitse man niet zijn beschermende technologie had gedemonstreerd, zou ik gedacht hebben dat het hele gebeuren het resultaat was van een smakeloze grap, of dat ik daar gekomen was om te winkelen. In werkelijkheid, zoals ik snel zou gaan begrijpen, lagen de zaken heel anders.

De loods was slechts een van de basissen van de bevolking van Apellos, waarover ze me verteld hadden bij mijn recente bezoek aan hun stad. Ik keek snel rond en merkte inderdaad dat de plaats vol stond met goederen en met name voedsel. Overal waar ik keek, zag ik balen, zakken, grote dozen, containers en vorkheftrucks. Oftewel, het was als de gebruikelijke bedrijvigheid in een goederenmagazijn.

Verbazingwekkende technologie:
een interdimensionale helm

De man die me begeleid had naar het magazijn sloot de deur achter me, terwijl hij buiten bleef staan. In de verlichte loods zag ik vijf mensen op me af komen en ik herkende in hen de specifieke kenmerken van de mensen uit Apellos. Hoewel ze op ons leken, waren hun gezichten toch eigenaardig bleek, hun voorhoofden waren hoger en hun loopje was heel harmonieus, zelfs adellijk. Hun bruine haar glansde alsof het met olie ingevet was. Ze kwamen rechts van mij staan en groetten me, ditmaal gelukkig in het Roemeens. Ze waren gekleed in eenvoudige maar elegante roodbruine jumpsuits. Hun gezichtshuid was wit, wat een groot contrast vormde met hun zeer donkere haar. Hun ogen waren langwerpiger dan de onze en licht amandelvormig. Een van hen scheen hun leider te zijn, met wie ik een paar woorden uitwisselde. Hij sprak heel goed Roemeens, al was er iets vreemds in zijn uitspraak. Hij was spontaan en makkelijk in de omgang, wat me een heel prettig gevoel gaf. Dit werd versterkt door zijn vriendelijkheid en de warme ontvangst.

De ruimte in de loods met het holografische scherm

Toen vertrokken drie van de mannen naar een ander deel van de loods, terwijl ik achterbleef met hun leider en één andere persoon, die respectvol achter ons liep. De twee leidden me naar een meer afgelegen deel van de loods, waar ik op de grond een cirkel van ongeveer een meter doorsnede kon zien, omgeven door verlichting waarvan ik de bron niet kon zien, maar die op ledlampen leken. Het licht was heel verfijnd wit, voortdurend aan het pulseren en nauwelijks waarneembaar. Het oppervlak van de cirkel was bedekt met kleine vierkanten en lijnen, ook discreet oplichtend, maar in een blauwwitte kleur. Op grond van de eerdere uitleg die ik tijdens mijn vorige bezoek aan Apellos kreeg, begreep ik dat dit een ‘lift’ was met specifieke teleportatietechniek.

Een paar meter verder zagen we een ruimte die van de rest gescheiden was door drie hoge muren, de vierde was de muur van het magazijn zelf. Het was een vrij grote kamer, ik schatte het oppervlak op zo’n dertig vierkante meter, met een dik tapijt van een materiaal dat leek op rubber. Het was niet echt rubber, want het was poreuzer en donkerblauw van kleur. Ik was verrast door de perfecte netheid en orde binnen, waar ik alleen een bureau, twee fauteuils en een archiefkast zag. Voor een van de zijmuren zag ik een metaalachtig, zilverkleurig oppervlak op de vloer, in de vorm van een rechthoek met een grote zijde van ongeveer anderhalve meter en een kleine zijde van een halve meter. Men legde me uit dat dit een hulpmiddel was om Akasha kronieken te projecteren, die ze in Apellos vooral gebruikten om bepaalde huidige situaties te onderzoeken in relatie tot hun eigen veiligheid. Terwijl ik die uitleg kreeg, begon de metalen rechthoek te bewegen, maar ik zag niemand er speciale commando’s voor geven. Toen het ongeveer een meter omhoog was gekomen stopte het. Het was in wezen een zilveren, rechthoekige, perfect gladde, haast glanzende, metalen doos. Na een paar seconden verschenen er holografisch bepaalde lichtblauwe markeringen aan de kant die naar ons gericht was, dicht bij de oppervlaktelijn, en ze veranderden snel. Sommige werden rood. Plotseling verscheen er voor de metalen doos, en op ongeveer een meter afstand ervan, een holografische projectie. Het was een groot holografisch scherm, rechthoekig met afgeronde hoeken, en ongeveer een halve meter diep. Hoewel ik er doorheen kon kijken, ‘rimpelde’ het petrolblauwe hologram langzaam, als golven, maar op de een of andere manier gebeurde dat binnenin, want het oppervlak van het scherm bleef glad. Daarna verschenen geleidelijk beelden van de dichtstbijzijnde stad, met afbeeldingen van straten, gebouwen, mensen, interieurs, in een gelijkmatige opeenvolging, zodat ik het goed kon assimileren. Ik realiseerde me meteen dat ik een voorbeeld kreeg van hoe dat holografische scherm werkte.

De leider van de groep van Apellos, die me als eerste had ontvangen, toonde me toen een apparaatje, een soort helm, maar heel dun en klein. Hij stak er iets in dat leek op een kaart. Hij vertelde me dat, om bepaalde dingen die me voorgeschoteld zouden worden beter te kunnen begrijpen, het nodig was dat ik op de een of andere manier ‘gekoppeld’ werd aan het rechthoekige toestel op de grond. Daarom moest ik de miniatuurhelm opzetten.

Het belangrijkste element van de helm was een ring die leek op een smalle, lichtgevende band die over het voorhoofd en rond het hoofd liep. Aan de voorkant had de ring een heel dun, doorzichtig, kristallen scherm. Als er niet twee kleine vertakkingen van de helm omlaag richting de oren waren, zou ik gezegd hebben dat het een nieuw type moderne bril was. Het was een zeer technologisch geavanceerd apparaat, dat ook ‘slim’ was. De man vertelde me dat het apparaat zich op een subtiele manier zou koppelen aan mijn persoonlijke trillingsfrequentie en een soort extra accessoire van mijn zijn zou worden, afgestemd op de bijzonderheden van mijn mentale processen. Met andere woorden, ik begreep dat het een soort ‘persoonlijk accessoire’ aan het worden was.

De man uit Apellos vertelde me ook dat het apparaat automatisch alles opnam wat ik zag zodra het werd opgezet. Hij zei daarbij dat ik, om het terug te kijken, alleen maar met mijn hand de linkerkant van de helm lichtjes hoefde aan te raken en me dan te concentreren op het moment, beeld, wezen of voorwerp dat ik wilde oproepen. Maar van alles wat mij verteld werd, was het ‘de kers op de taart’ dat de helm het vermogen had om in het etherische vlak te visualiseren. Het schakelen tussen het fysieke en etherische gezichtsveld gebeurde automatisch of ‘op aanvraag’ door zachtjes met mijn vingers op de rechterkant van de helm te tikken. De man drong er bij me op aan met deze speciale functie van de helm te experimenteren.

Aanvankelijk zag ik niets raars in de buitenwereld. Na een paar seconden begon ik echter ‘anders’ waar te nemen, kleurrijker en met veel duidelijker driedimensionale details. Bovenaan de ‘lens’ verschenen figuren en andere specifieke tekens, maar in een holografische weergave en op enige afstand voor mij. De informatie ontvouwde zich vrij snel, net zoals ik had gezien met de rechthoekige metalen doos in de kamer.

Toen richtte ik mijn ogen op het holografische scherm en zag beelden van een nogal drukke markt. Het was alsof ik naar een documentaire keek. Het interessante was dat ik de beelden niet gewoon op het scherm geprojecteerd zag, maar op zo’n manier alsof ik er zelf bij was, midden in die gebeurtenissen, en alles met mijn zintuigen kon beschouwen. Ik had op de een of andere manier met behulp van de helm de beelden op het grote holografische scherm waargenomen en er het emotionele aspect aan toegevoegd. Dit was me op zich niet vreemd, want ik wist al van dit soort dingen af door zowel Cezars uitleg als mijn eigen ervaring met tijdreizen in de Occulte Kamer in Egypte. Ik raakte zachtjes de rechterkant van de helm aan en het beeld werd enigszins ‘melkachtig’ rond voorwerpen en wezens, met een vage gloed. Dat liet me zien dat ik op de ‘etherische modus’ was overgeschakeld.

Met betrekking tot de helm, begreep ik niet hoe dat mogelijk was, maar ik vermoedde dat het deel uitmaakte van de geavanceerde technologie van Apellos. Ik kon alles zien wat zich op het holografische scherm afspeelde, maar ik had ook een dieper gevoel en begrip bij de beelden. Er was duidelijk een verbinding tussen die helm en het holografische scherm die ik niet begreep.

Interdimensionale helm

In zekere zin maakte ik daadwerkelijk deel uit van die ‘documentaire’. Ik nam eraan deel, alsof ik er zelf bij was, hoewel ik tegelijk maar al te goed wist en voelde dat ik in de loods stond met de mensen uit Apellos. Ik had niet het gevoel dat ik ‘ergens naartoe was gegaan’ of dat ik het contact verloor met de fysieke werkelijkheid waarin ik me bevond, maar toch voelde het alsof ik in zowel die ruimte in de loods was als ‘binnen in’ de beelden die ik op het holografische scherm zag.

Aarde in dwarsdoorsnede: doorgangzones en subtiele verbindingen

Net toen ik me ernstig afvroeg waarom ik die beelden van een overvolle stad zag, voelde ik mezelf tot een zekere hoogte ‘stijgen’, alsof ik erboven zweefde. Het stijgen ging zo snel en hoog dat het niet lang duurde totdat ik de planeet in haar geheel kon zien, en toen de Aarde lang genoeg om haar as draaide, zag ik links een dwarsdoorsnede ervan.

Ik was stomverbaasd, want het leek erop dat degenen uit Apellos me wilden confronteren met mijn eigen idee om de doorsnede van de Aarde te zien. Ik had het onderwerp namelijk al enige tijd geleden ter sprake gebracht in mijn ontmoetingen met dr. Xien. Ik verklaarde dit aan mezelf door middel van de helmtechnologie, die blijkbaar, althans gedeeltelijk, toegang had tot mijn neurale activiteit. Toch was ik tevreden dat ik ‘live’ kon zien wat ik me niet lang daarvoor alleen maar mentaal had voorgesteld. Het zou heel interessant geweest zijn om te weten welke technologie ze gebruikten om zoiets te reproduceren, maar dit was niet het moment om zo’n vraag te stellen.

In het begin dacht ik dat het een grafische weergave zou zijn, maar al gauw besefte ik dat alles wat ik zag heel echt was. Op een manier die ik niet goed kan verklaren, kon ik duidelijk onze planeet zien die in tweeën gedeeld was, en ik kon dat zicht zelfs veranderen in termen van afstand. Het kwam in me op dat de mensen uit Apellos me een kaart wilden tonen zodat ik kon zien waar ik vanaf de oppervlakte naar Apellos kon komen.

Ik zag veel grotten, spelonken en tunnels, waaronder de grote tunnels waar de bevolking van Apellos met hun shuttles binnen de planeet doorheen reist. De beelden die ik in die doorsnede zag, waren perfect, waar ik ook keek. Met andere woorden, overal waar ik in die sectie van de Aarde keek, zag ik alles duidelijk, tot in de details.

Ook zag ik de tunnels waar de mensen uit Apellos materieel zoals ‘goederen en koopwaar’ door verstuurden met behulp van hun speciale teleportatietechnologie. Ik telde vier van dat soort transporttunnels in het gebied dat overeenkomt met Roemenië, maar ik denk dat het er in werkelijkheid meer waren. Niemand zei wat tegen me of legde die dingen uit, maar toch begreep ik wat ik zag en wat die beelden betekenden. Ik was er al stellig van overtuigd dat de technologie zeer geavanceerde software bevatte, maar bovendien was er volgens mij nog iets anders dat te maken had met een directe wisselwerking met het etherische vlak.

Het deel dat ik bekeek werd toen groter en kwam ‘dichter’ bij me, waardoor ik duidelijk onderscheid kon maken tussen het Transsylvanische gebied en het noordwestelijke deel van Roemenië. Aan de kant van het deel vanuit Oradea zag ik op een gegeven moment een zilverachtige, ondoorzichtige bol, die diende om te verbergen wat er zich achter bevond. Toen ik vroeg wat het voorstelde, vertelde de man – die me tot dan toe had vergezeld samen met de leider en steeds respectvol achter ons was gebleven – dat zulke ondoorzichtige bollen gebieden waren waar ik voorlopig niet mocht kijken. Hij verduidelijkte me dat er vijf van zulke grote verborgen gebieden onder de aardkorst zijn, die zich onder het grondgebied van Roemenië bevinden.

In deze gebieden zijn ingangen naar het ‘binnenste’ van de Aarde die verborgen moeten blijven. Er is er een in Dobrogea, een andere in de omgeving van Buzău, er zijn er twee in Transsylvanië en de vijfde is in het noordoosten van het land. Het zijn de doorgangzones van de oppervlakte naar de tunnelnetwerken in het binnenste van de Aarde, die de steden en bevolkingsgroepen ondergronds met elkaar verbinden. Dit zijn interdimensionale luchtsluizen of portalen, oftewel het zijn ingangen waardoor je van het fysieke vlak naar het etherische vlak kunt gaan en ondergronds bepaalde plaatsen kunt betreden. Er kunnen meerdere van zulke zones zijn, maar ze toonden me, weliswaar verborgen, vijf ervan.

Terwijl ik alsmaar hoger en hoger kwam en de doorsnede van de buitenste schil van de planeet bekeek, verbaasde ik mij steeds meer over het enorme netwerk van subtiele etherische verbindingen binnen in de Aarde. Ook de uitbreiding daarvan naar het stoffelijke vlak, dat bewoonde gebieden omvatte zoals grotten, steden, tunnels en grote holten, werd steeds indrukwekkender.

In die buitengewone dwarsdoorsnede van de Aarde zag ik helderdere punten, waarvan sommige zodanig schitterden dat ze energie uitstraalden. Ik vroeg wat die lichten waren en men legde me uit dat daar sterke magnetische vervormingen zijn. Het zijn portalen die het ook mogelijk maken om van het fysieke naar het etherische vlak over te gaan, zelfs in de ‘binnenkant’ van de Aarde. Het zijn in feite verbindingen tussen het oppervlak en het inwendige van de planeet.

“Dergelijke etherische verbindingen zijn niet beperkt tot de Aarde, want zij zijn interdimensionaal,” legde de man uit Apellos mij uit. “Deze portalen vormen niet alleen een verbinding tussen de buiten- en binnenkant van de Aarde, maar ook tussen de Aarde en andere planeten. Degenen die over voldoende ontwikkelde technologie beschikken, maken zeer verstandig gebruik van deze verbindingen.”

Ik moet bekennen dat ik destijds niet echt begreep hoe dit in zijn werk ging, omdat mij alleen werd getoond wat met de Aarde te maken had. De kolossale etherische schakels leken op zilveren bogen, maar hun precieze plaats bleef verborgen. Ik keek en besefte dat ze etherisch waren. Niet alleen door het directe begrip dat naar mijn hersenen werd overgebracht, maar ook omdat ze helderder waren, omvat in een discrete, glinsterende halo. Zo kon ik bijvoorbeeld het verschil zien tussen grotten of natuurlijke holten in de aardkorst op het fysieke vlak en die op het etherische niveau, die op die specifieke manier straalden.

Zoals de subtiele energiemeridianen in het menselijk lichaam de circulatie van energie ondersteunen en ons op de verschillende niveaus ‘voeden’, zo heeft de Aarde ook haar eigen ‘meridianen’ en ‘subtiele kanalen’ die zeer actief en tegelijkertijd ‘voedend’ zijn. Toen begreep ik dat de bevolkingen die in de Aarde leven grotendeels ‘gevoed’ worden door deze subtiele tellurische energieën en dat het daarom voor hen vrij gemakkelijk is om in contact te komen met het etherische vlak. Zij maken geen gebruik van onze planeet, maar leven ermee samen in een soort harmonieuze en efficiënte symbiose. Dit is een fundamenteel verschil met het paradigma van het menselijk begrip en denken op de oppervlakte van de planeet, dat haar praktisch vernietigt door vervuiling, verspilling of irrationele exploitatie.

‘Bedekte’ singulariteiten

Sommige punten waar subtiele meridianen het oppervlak ‘kruisten’ waren zeer helder, wat de aandacht vestigde op hun belang. Toen ik de werking van de helm begon te begrijpen, die voor zover ik kon zien een zeer technologisch geavanceerde omvormer was van menselijke psychologische ervaringen, vroeg ik mij af of die punten zich in bewoonde of meer afgelegen gebieden bevonden. Dit verbazingwekkende technologische apparaat verbond op de een of andere manier de menselijke geest met bepaalde informatie die was opgeslagen in subtiele dimensies van de schepping. Ik zou de ‘dialoog’ die binnen bepaalde grenzen mogelijk was niet op een andere manier kunnen verklaren. Nadat ik de vraag goed had geformuleerd, zoomde het beeld vrijwel onmiddellijk scherp in op een paar van die heldere plekken op het oppervlak van de planeet. Ik was enigszins verbaasd toen ik zag dat sommige van hen bepaalde huizen, kastelen of oude gebouwen aanduidden. Andere waren geplaatst in bossen, op de flank van bergen of zelfs op het vlakke oppervlak van sommige plateaus.

Ik was vooral geïnteresseerd in de gebouwen die precies op de snijpunten van de etherische meridianen zijn gebouwd. Ik draaide mijn hoofd verwonderd om richting de man uit Apellos die mij begeleidde en vroeg wat die gebouwen voorstelden op de aangegeven plaatsen. Ik wist al dat de man het telepathisch vermogen had om mijn reis te volgen door middel van de beelden in de speciale helm, en dat hij graag wilde dat ik goed begreep wat mij werd geopenbaard.

“Jullie noemen ze wellicht ‘huizen van de kabal’, maar deze gebouwen bedekken in feite belangrijke kruispunten tussen het fysieke en het etherische vlak. Ze zijn als portalen,” legde hij uit.

“Oké, maar wie woont daar dan?” vroeg ik verbaasd.

“Sommigen van ons komen uit Apellos, maar er zijn ook andere geavanceerde beschavingen binnen de planeet met wie wij samenwerken in deze zin van het gebruik van het portaal om van het ene vlak naar het andere te gaan. Wij kunnen het ons niet veroorloven deze essentiële overgangen naar het etherische vlak en binnen de Aarde vrij te geven. Althans voorlopig niet, omdat het een te grote verstoring voor de bevolking zou zijn, en jullie leiders ze voor militaire doeleinden zouden willen gebruiken.”

“Ik zie dat er een aantal erg oud zijn,” reageerde ik.

“Ja, de kastelen zijn honderden jaren oud, maar daarvoor waren er andere nederzettingen op dezelfde plaats, zelfs duizenden jaren geleden. De gevoelige convergentiegebieden in de steden zijn echter het belangrijkst, omdat zij blootgesteld zijn en zeer goed moeten worden bewaakt. Er zijn natuurlijk eigendomsbewijzen voor ze allemaal, maar soms is dat niet genoeg. In de loop van de jaren zijn er incidenten geweest, een aantal zelfs kortgeleden. Met de ontwikkeling van de technologische mogelijkheden waarover jullie beschikken, is jullie vermogen om toezicht te houden verfijnder geworden. De inlichtingendiensten van sommige ontwikkelde landen zijn argwanend geworden en begonnen informatie over deze punten te verzamelen, maar zij begrijpen nog steeds niet wat daar werkelijk aan de hand is. Wanneer de situatie kritiek wordt, treden er ‘breuken’ op. Dan moeten wij ingrijpen en de etherische lading van de plaats opheffen, de structuur veranderen en het ‘convergentiepunt’ van de etherische meridianen naar een ander – veiliger – gebied verplaatsen.”

“Waarom doen jullie dan niet hetzelfde met al die gevoelige plekken en vestigen ze op veilige plaatsen?” vroeg ik openhartig.

“De natuur moet haar eigen spel kunnen spelen. Er is een reden voor alles en een betekenis die vaak verborgen is. Als we pezen in mensenbeen uit hun natuurlijke positie zouden halen, denk je dat diegene dan nog zo goed kan lopen? Dit is hetzelfde, alleen in geval van overmacht maken we gebruik van dit soort extreme methoden. Maar zelfs dan vindt de verschuiving plaats in een bepaalde tijd en in een opeenvolging van goed berekende stappen, om omstandigheden te bewerkstelligen die in harmonie zijn met de natuur.”

“Hebben jullie zulke situaties meegemaakt?”

“Ja, een zo’n geval was een paar jaar geleden,” antwoordde de man uit Apellos.

Hij concentreerde zich enkele ogenblikken met gesloten ogen en raakte toen een klein apparaatje aan dat vastzat op zijn slaap. Ik had het niet eerder opgemerkt, omdat het bijna bedekt was door het zwarte haar op zijn hoofd.

Onmiddellijk begonnen er beelden in mijn helm te verschijnen die anders waren dan wat ik eerder had gezien. Ik kreeg een vrij oud huis te zien in een stad in Duitsland. Toen veranderde het beeld abrupt en toonde een ander huis, dit keer in de VS, want ik kon de specifieke manier zien waarop de straten waren gemarkeerd en benoemd. Toen veranderde het beeld weer en kon ik de Aarde van grote hoogte zien, met de duidelijke contouren van Europa en Noord-Amerika. Tussen twee punten van de twee continenten – de twee plaatsen die mij waren getoond – verscheen een regenboogachtig kanaal, wazig en vergezeld met vele symbolen.

Er was dus sprake van een ruimtelijke vervorming, een discontinuïteit in het weefsel van het ruimte-tijd-continuüm, die al zeer lang bekend was en bewaakt werd door deze unieke methode met oude gebouwen die over zulke portalen waren geplaatst. In principe was het dezelfde methode die de indianen in Yosemite gebruikten met de hut, gebouwd in 1776, over de poort naar de ‘binnenkant’ van de Aarde. De man uit Apellos had mij verteld dat in een aantal gevallen al ‘gejaagd’ werd door de inlichtingendiensten van sommige landen. Maar omdat ik uit ervaring wist dat op een bepaald niveau dergelijke informatie in ruil werd aangeboden, was ik van plan dit na mijn terugkeer op de basis te onderzoeken. Ik was benieuwd wat daar gebeurd was en hoe ze met de situatie omgingen. Omdat ik toegang heb tot betrouwbare informatie uit de twee landen, hoopte ik hier gegevens over te vinden.

Subtiele velden en realiteiten

De man uit Apellos bracht vervolgens het verloop van de beelden van de Aarde terug op het holografische scherm. De beste vergelijking die ik kan maken met wat ik op dat moment beleefde, is dat ik keek naar, en zelfs zintuiglijk en emotioneel ‘deelnam’ aan, een zeer goed gemaakte documentaire. Ik was onder de indruk van het enorme aantal bewoonde gebieden onder het aardoppervlak en de talloze variaties van ‘reliëf’ binnen onze planeet. Deze gebieden leken op de zenuwnetwerken in ons lichaam, vol leven en vertakt tot de uiteinden van het lichaam. Ik had nooit gedacht dat de activiteit binnen in de Aarde zo complex kon zijn. Nu ik op grote hoogte was en een breder zicht had op het gedeelte van de planeet door de korst naar de mantel, kon ik veel van die zilverachtige bollen zien in andere gebieden van de aardbol, waardoor de kennis van wat daar was vertroebeld werd. Sommige van die zilveren bollen waren kleiner, andere groter, maar een aantal waren echt enorm. Ik werd nieuwsgierig en vroeg wat daar was.

In het geval van de grote zilveren bollen werd mij verteld dat zij meer voorstellen dan alleen een belangrijke doorgang van het aardoppervlak naar de ‘binnenkant’. Sommige verbergen bepaalde buitenaardse bases die in die gebieden zijn geplaatst. Ik heb zulke bollen bijvoorbeeld gezien in de korst die overeenkomt met de bodem van de Atlantische en de Stille Oceaan op verschillende diepten. Vanaf die bases kon ik ook subtiele etherische netwerken zien, die verbonden waren met verschillende andere structuren of nederzettingen op Aarde. Ik vroeg mij toen af of die bases in bestaande holten waren gebouwd of dat er rotsblokken moesten worden uitgehakt om die holten te vormen. Ik had begrepen dat het niet nodig was om in de rotsen te hakken om ruimte te maken voor de bouw, omdat de aardkorst vol holten zit en er al vele ondergrondse grotten zijn, elk met zijn eigen kenmerken.

Ik begon de dwarsdoorsnede van de planeet steeds duidelijker te zien. Ik merkte op dat de Aarde zich niet chaotisch vormde, maar op een precieze manier, door bepaalde magnetische veldlijnen te volgen die door het zwarte gat – van zichzelf ook uiterst complex – in het centrum werden opgewekt. Ze leken enigszins op het dwarsgestreepte spierweefsel van de handen en voeten. Ik kon een complexe superpositie zien van die lijnen die diep in de planeet gingen. In de holografische beelden werden zij op het etherische vlak weergegeven als gloeiende bogen, variërend in kleuren van verschillende intensiteit.

In mijn geest ontstond toen het inzicht dat de korst van de planeet is gevormd langs magnetische veldlijnen en dat vortices ontstaan op verschillende plekken waar leegte is. Ik begreep toen dat in die ruimten geen materie kon ontstaan vanwege een opeenhoping van intense magnetische, elektrische en zwaartekrachtvelden, en dat die ruimten nu juist de holten, grotten en grote leegten in het binnenste van de Aarde zijn. Ook zag ik dat de veldlijnen verschillende eigenschappen hebben en, afhankelijk van hoe ze zich in sommige gebieden van de planeet combineren, materie omhoogduwen en bergen vormen, en in andere gebieden materie naar beneden trekken en grote valleien vormen.

De hypothese van de wetenschappers over hoe de bergen zijn ontstaan – door de botsing of wisselwerking van tektonische platen die aan elkaar vastzitten – is niet verkeerd, maar het is onvolledig. Ik heb bijvoorbeeld duidelijk gezien dat de korst niet op magma drijft, zoals de hedendaagse wetenschap ons vertelt. Het klopt dat er uitgestrekte gebieden van magma binnen de planeet zijn, maar er zijn ook gebieden waar de aardkorst zelfdragend en gebogen is (gebaseerd op magnetische veldlijnen die zich als bogen manifesteren), zoals ik zag in het gedeelte van de planeet dat mij werd gepresenteerd.

Daarom is magma een soort ‘bijproduct’ en worden bergen niet noodzakelijkerwijs gevormd doordat verschillende tektonische platen die op het oppervlak drijven tegen elkaar botsen en elkaar voortduwen. Zij ontstaan door een combinatie van factoren die verband houden met magnetisme, elektriciteit, druk, temperatuur, en ook bepaalde bewegingen van de Maan, die wisselende spanningen op de aardkorst veroorzaken en de kenmerken van de veldlijnen die in die gebieden voorkomen beïnvloeden. Ik kon zien dat er een heleboel complexe velden waren, maar waar ik de aard niet eens van kon achterhalen. Elke schommeling in de veldlijnen veroorzaakt een herschikking van de korst. De rotsen zijn daar niet meer stevig, maar zacht, als klei.

Ik heb ook gezien dat deze veldlijnen, opgewekt door het centrale zwarte gat van de planeet, niet statisch, maar dynamisch zijn. Zij bewegen voortdurend en waar hun structuur verandert, wordt vaste materie aangespannen. Op sommige plekken zijn er kloven en spanningen, en deze herschikkingen en verschuivingen veroorzaken aardbevingen. Vulkanische activiteit heeft een soortgelijke verklaring, want de magmazak kan zich terugtrekken of stuwen, afhankelijk van hoe de veldlijnen georiënteerd zijn. In zo’n geval komt de vulkaan tot uitbarsting.

Ik begreep toen hoe moeilijk het is voor hedendaagse wetenschappers om deze realiteiten te begrijpen, die beginnen met iets etherisch en onzichtbaars, en eindigen met iets fysieks op grote schaal, zoals vulkaanuitbarstingen, aardbevingen of bergvorming. Het is uiterst ingewikkeld om iets dat tot het subtiele rijk van manifestatie behoort, voor te stellen in de huidige fysieke parameters. Dat komt omdat de wetten en verschijnselen van de subtiele werelden veel complexer zijn dan die van de fysieke werelden. Je kunt noch Newtons klassieke natuurkunde, noch Einsteins gegeneraliseerde relativiteit toepassen op een etherische of astrale werkelijkheid. Ook al is het besef van zulke verschijnselen gegrond en wordt het erkend door de academische wereld, dan nog wordt het beperkt door de opvattingen en vooroordelen die de meeste wetenschappers er nog op nahouden.

Het bewustzijn van de planeet Aarde

Toen ik verder keek naar de doorsnede van de planeet voor me, zag ik waar het magma ophield, maar onder me was het al donkerder en meer verduisterd. Na een paar seconden begon ik de structuur in dat deel van het binnenste van de planeet duidelijker te zien. Het was gebaseerd op de gravitatievervormingen veroorzaakt door het centrale zwarte gat, maar hun ‘textuur’ of ‘weefsel’ was anders.

Ik kreeg te zien dat het overgangsgebied tussen het fysieke en het etherische vlak ongeveer op een diepte van 2.300 à 2.500 kilometer is, en voorbij deze ‘diepte’, beginnend bij ongeveer 2.800 kilometer, is de etherische dimensie. Dit verbaasde mij, omdat ik van dr. Xien wist dat de overgang naar het etherisch vlak 1.800 tot 2.000 kilometer is. Toen ik deze kwestie aan de orde stelde, legde de man uit Apellos mij uit dat wat dr. Xien zei niet onjuist was, maar dat er verschillen ontstaan door de dynamiek van de krachten die door de centrale singulariteit worden gemanifesteerd en die van tijd tot tijd kunnen variëren, afhankelijk van wat het bewustzijn van de planetaire geest wil bereiken. Aan de andere kant heb ik in het vorige deel van de boekenreeks al uitgelegd dat de ‘scheiding’ van de dimensies van het bestaan – het fysieke, het etherische, het astrale en het causale vlak – geen ‘versnijding’ van de dimensionale vlakken betekent. Dat wil zeggen dat het geen gelaagdheid is, een ‘sandwich’, zoals sommige lezers ten onrechte zouden kunnen denken¹³. De scheppingsvlakken worden onderscheiden door hun specifieke trillingsfrequentie, die elk binnen een bepaald bereik valt, maar zij bestaan naast het fysieke vlak. Deze werkelijkheid is net als die van radiogolven, die in dezelfde ruimte naast elkaar bestaan. Ze ‘vermengen’ zich niet, maar zijn toegankelijk zodra de radio overschakelt op hun specifieke frequentie. Natuurlijk kan er in sommige gevallen ook sprake zijn van ‘interferentie’, veroorzaakt door energetische anomalieën.

In het geval van onze planeet neemt de trillingsfrequentie van materie vanaf een bepaalde ‘diepte’ toe en begint te resoneren met de trillingsfrequentie van het etherische vlak, die hoofdzakelijk wordt gedicteerd door de nabijheid van de centrale singulariteit of het zwarte gat. De verandering in trillingsfrequentie treedt ook op als je van de ene subtiele dimensie naar de andere gaat, helemaal tot dat van het causale vlak dat de centrale singulariteit precies in het ‘centrum’ omringt. Het moet echter duidelijk zijn dat de subtiele vlakken niet uit zichzelf bestaan, maar er juist zijn door de aanwezigheid van het zwarte gat en zijn raadselachtige aard in het centrum van de Aarde.

Aarde in doorsnede - afstanden en kenmerken

Binnen in de doorsnede van de Aarde die ik zag, waren enkele grof taps toelopende, kegelvormige formaties die naar het zwarte gat in het centrum waren gericht. Dit verbaasde mij, want toen ik daadwerkelijk de planeet was binnengegaan had ik zeeën, land en vegetatie gezien, maar wanneer ik door de speciale helm keek, leek er een donkere leegte te zijn, gemarkeerd door die kegelvormige formaties.

Zodra ik mezelf deze vragen stelde, veranderde het beeld en draaide het onder een kleine hoek. Ik belandde recht boven het centrum van de planeet, precies boven het zwarte gat. Ik realiseerde me meteen dat wat er te zien is van gebied tot gebied verschilt, afhankelijk van de trillingsfrequentie van het gebied van waaruit je kijkt. Ik werd vlak boven het centrum van het zwarte gat ‘geplaatst’, waar ik een soort glinstering opmerkte, een gloed die ik nog nooit eerder had gezien.

Ik begreep dat het voor mij heel belangrijk was om de prachtige werkelijkheid van die poëtische grootsheid te observeren die bijna niet te beschrijven is. Op het moment dat het bekeken wordt, brengt het een tranceachtige toestand in je teweeg, een nostalgische en zelfs mystieke sensatie. Dat visioen is haast hypnotiserend, onmogelijk om exact na te bootsen en ongetwijfeld onvindbaar op onze bovengrondse wereld. Zoals ik het heb begrepen, vertegenwoordigt deze manifestatie de hemelse entiteit, de ware hemelse geest die onze planeet baarde. De mystieke gloed ervan wekt een toestand van absolute fascinatie op, maar zelfs terwijl ik die werkelijkheid bewonderde, bleef ik me volledig bewust van wat er met mij gebeurde en waar ik me bevond.

De eerste indruk die ik voelde na die gemoedstoestand van fascinatie en verwondering was een staat van wonderbaarlijke zachtmoedigheid die afkomstig was van die voorouderlijke geest. In tegenstelling tot wat wordt verteld in de mythologie van de mensheid en het huidige algemene geloof, is deze geest van de planeet of de subtiele entiteit die haar vertegenwoordigt mannelijk, dus niet vrouwelijk. Ik begreep dit onmiddellijk toen die overweldigende gloed op mij ook de staat van kracht en dynamiek overbracht, welke eigenschappen zijn van mannelijke aard.

Wat de mensen en de esoterische traditie Gaia noemen, als de ‘geest van de planeet’, verwijst in feite naar haar bio-energetische component, naar het leven dat bestaat en zich manifesteert op haar oppervlak en ook binnen haar. Daarom wordt Gaia al gauw opgevat als de ziel van de planeet, een term die haar leven en dynamiek impliceert. Anderzijds is de geest van de planeet het bewustzijn zelf dat dit alles heeft geschapen en dat de planeet zelf vertegenwoordigt, wat mannelijk van aard is. Deze waarneming is belangrijk in het kader van het begrijpen van de wetten van manifestatie, waar alles gebaseerd is op polariteit. Dus, de mannelijke geest van een planeet, die de krachtlijnen schept op basis waarvan zij wordt gevormd, correspondeert met de vrouwelijke aard, die de ziel van de planeet is en het leven ontwikkelt en in stand houdt.

Haast overweldigd door de diepgang van de indruk die ik had, kreeg ik de tijd om, ongestoord, dat transcendente visioen te verwerken. Ik waardeerde het respect en begrip van de twee mannen uit Apellos zeer. Tegelijkertijd was mijn observatie van die beelden, dat vrij snel overging in overpeinzen, niet passief en ook niet alleen in enkelvoudige zin. Vrijwel onmiddellijk voelde ik dat het zeer diepe ‘contact’ dat ik maakte ook werkelijk wederkerig was, want ik nam toen een toestand waar die lijkt op die waarin je een huis wordt binnengelaten en welkom wordt geheten.

Gelijkenis van subtiele vlakken binnen in de Aarde

Geleidelijk aan kwam ik uit de trancetoestand en ging verder met de zorgvuldige observatie van de doorsnede van de planeet.

Ik begreep dat, ook al begint vanuit ons standpunt – metrisch gesproken en corresponderend met het fysieke vlak – het etherische vlak binnen in de Aarde ongeveer 2.500 kilometer onder het vaste oppervlak van de planeet, daarbinnen de holte toch groter is omdat de metriek van de ruimte zich daar in een dimensie bevindt, die anders is dan die van het fysieke vlak.

De informatie die ik toen telepathisch ontving, was dat de inwendige diameter van onze planeet, met betrekking tot de subtiele dimensie, ongeveer gelijk is aan de diameter van Venus, die heel dicht bij de diameter van de fysieke Aarde ligt.