Het Etherische Kristal

De Derde Tunnel

Radu Cinamar

Tweede druk, mei 2022

© 2022 www.obeliskboeken.nl

Het Etherische Kristal – De Derde Tunnel

Radu Cinamar

Oorspronkelijke uitgave in het Roemeens in 2020: Cristalul eteric: al treilea tunel [Etherisch kristal: de Derde Tunnel].

Eerste Nederlandse druk: april 2022

Tweede Nederlandse druk: mei 2022

ISBN: 978-94-6461-047-5

NUR: 720

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Er is getracht alle rechthebbenden van de in dit boek opgenomen figuren en foto’s te achterhalen en hen toestemming te vragen. Mocht iemand desondanks menen dat zijn rechten niet zijn gehonoreerd, dan verzoeken we hem of haar met de uitgever contact op te nemen.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Dit boek is opgedragen aan iedereen die zoekt naar antwoorden.

INHOUD

1. Het laatste geheim: de tunnel naar Irak

Boomstructuur

Voorbereidingen voor de expeditie

Een korte reis

Bestemming: de tweede Occulte Kamer

Het mysterie van het kristal onthuld

Eigenschappen en toestandsverandering

Zeer geavanceerde technologieën

Het effect van ruimtelijke vervormingen

2. Eden – een afgeleide versie van de wonderlijke stoel

3. Nieuwe projecten in ontwikkeling

Een unieke vorm van brainstormen

Een ander referentiepunt: de ‘rimpel’ van de illusie

Het Eden project: de astrologische fase

‘Energieverbetering’ van de ruimte

Midas

Invloed van het shikhara symbool

4. Buitenaardse constanten, symbolen en architectuur op Aarde

Siriaans symbolisch schrift

De basis van de Siriaanse symbolen: de lijn en de punt

De volledige betekenis van de letter K

Symbool van het getal pi (π)

Het Oog van Ra

Het symbool van de uil

Japans deursymbool

5. Een superieure visie op de microkosmische werkelijkheid

Faseverschuiving van een elektron in een baan

De onmogelijkheid om een perfecte cirkel of bol te maken

‘Bewegingsruimte’ van deeltjes

Het probleem van bewustzijn in de kwantumwereld

Atoommodellen

Het probleem van de kwantumonzekerheid: is het toeval of volmaakte orde?

6. Eerste experimenten in de ruimte-tijdmachine

Uitdagingen en obstakels

Een noodzakelijke ‘upgrade’ voor de hedendaagse wetenschap

De subtiliteit van een fout

Onverwacht bezoek

Een belangrijke stap

7. Connectie met Apellos

Elixer

Vraagtekens

Toegang tot de Akasha kronieken en een onopgelost dilemma

De Raad van Apellos - een besluit tot samenwerking

Het holografische scherm herbekijken

Tweede bezoek aan Apellos

Een 4D wereld

Onderzoekslaboratorium

Wetenschappelijke analyse en enkele antwoorden – de ontbrekende schakel

Uiteindelijke conclusie

8. Elinor en Méntia: een gedenkwaardige discussie

Goedkeuring

Nieuwe en verbazingwekkende informatie over Méntia

Vijf ondergrondse steden en hun vermoedelijke hulp

Genialiteit, DNA en technologie

Alien contact: status quo in de samenleving

De gezondheid van de mens: een bijzondere nadruk

De ontmoeting

De premissen van individuele ascentie en DNA transformatie

Besluit van de Raad van Apellos

Voorstel voor Elinor

Het probleem van karmische compensatie

Analyse van mogelijke oplossingen

Elementen van de alchemie en de visie op hun juiste integratie in de moderne samenleving

Verschillen tussen scheikunde en alchemie

9. Het Tweelingproject

Intensieve training

Ervaringen en bijzonderheden

‘Ongemakkelijke getuige’

TR-3B

Zwart project en de verborgen groep

Dilemma

Een heftige discussie

Behoorlijke interventie

Officiële erkenning van het Edenproject

Verkenningen

Bezoek

Uiterste wederkerigheid

Ondergronds laboratorium

Bijna identiek

Fouten in het ‘Tweelingproject’

Verloren ervaring, de oorzaak van

Herprogrammering van AI

10. De Maan: haar oorsprong en ontwikkeling

De tweede uitnodiging van de ‘occulte groep’

Verdubbeling naar de Maan: menselijke en buitenaardse basissen

De waarheid over de satelliet van de Aarde

Conclusies over het ‘Tweelingproject’

Een gift

100 miljoen jaar geleden – Een proto-Siriaanse beschaving

Beschavingen afgeleid over meer dan 30 miljoen jaar

De kunst van terravorming

Wat ik op Aarde zag aan het eind van de krijtperiode

Stagnatie van de evolutie op de planeet

Interventie van Sirianen en admiraals

Orma

Terraformatie en een complexe oplossing op lange termijn voor de Aarde

Een handige vergelijking

De complexiteit van een briljant idee

Kosmische versies op een praktisch niveau

Vervangen van een satelliet

Binnen in de ‘Maan’

Het grote kosmische cataclysme en zijn invloed op de Aarde

Het verschijnen van bloemen op Aarde

Het gevoel van tijd

Eindnoten

De auteur en de serie

Hoofdstuk 1

Het laatste geheim: de tunnel naar Irak

Er is geen twijfel mogelijk dat de openbaringen over de oorsprong van de mens op Aarde en over de geschiedenis van de mensheid een diepe invloed op me hebben gehad. Vrij snel besefte ik dat het initiatief van de man uit Apellos, die geregeld had dat ik toegang kreeg tot die informatie in het kleine tijdvenster dat ik voor zoiets ter beschikking had, heel goed gepland was. De interdimensionale helm, een ongekend geschenk dat ik van de mensen uit Apellos had gekregen, bleek een zeer technologisch geavanceerd apparaat te zijn, niet alleen voor het begrijpen van de complexe informatie die ik bekeek, maar ook voor de manier waarop dit verband hield met wat onze expeditie door de Derde Tunnel zou worden. Het leek alsof alles geregeld was voor een welomschreven doel, maar het was een doel dat me op dat moment onduidelijk was. Het duurde echter niet lang voordat daarover duidelijkheid kwam.

Tevreden over de rijkdom en de aard van de informatie die ik had opgedaan tijdens het bekijken van beelden van het verleden van de mensheid, keek ik uit naar wat voor mij voelde als ‘de kers op de taart’: de expeditie door de Derde Tunnel. Ik had al heel wat ervaring opgedaan tijdens mijn vorige reizen, maar nu had ik een algemeen gevoel van vervulling vanwege het feit dat het laatste mysterie van het Bucegi complex – de Derde Tunnel – aan me onthuld zou worden. Het was weliswaar maar een deel van dat mysterie, want we zouden alleen de aftakking naar Irak gaan verkennen. Ik wist al dat dit de meest ‘toegankelijke’ tak was in de nogal ingewikkelde ‘structuur’ van de Derde Tunnel.

Boomstructuur

Wegens delicate kwesties op diplomatiek niveau mag ik op dit moment geen toelichting geven op de hoofdtak van de Derde Tunnel, die naar Tibet gaat. Hoewel China geen toegang heeft tot deze hoofdtak, heeft het zich het recht voorbehouden om informatie daarover te censureren, en we willen geen extra spanningen veroorzaken wat dit betreft. De laatste tijd krijgen we echter andere signalen van de Chinese regering, maar vanwege de gevoeligheid van het onderwerp geef ik er de voorkeur aan dit in een volgend deel te behandelen, mits ik daarvoor toestemming krijg.

Anderzijds heeft een van de secundaire aftakkingen van de hoofdlijn (van de Derde Tunnel) – de aftakking die naar Buzăului Bocht¹ leidt – een groot strategisch belang voor Roemenië, dat voor nu ook nog niet onthuld kan worden. Dan blijven nog over de aftakking naar Irak en de verdere verlenging van de Derde Tunnel naar het Plateau van Gobi en Mongolië. De aftakking naar Irak is, althans tot op zekere hoogte, het enige waarover ik in dit boek informatie kan delen zonder dat er onaangename gevolgen aan verbonden zijn. In grote lijnen wist ik wat ik daar zou gaan zien, en zelfs specifiek wat we wilden vinden, maar de emotie van de reis en de eigenlijke ervaring was niettemin heel levendig.

Algemeen schema van de Derde Tunnel met zijn vertakkingen

Zoals ik al eerder gezegd heb, impliceert het binnengaan in het geheime complex in het Bucegigebergte automatisch dat er een trillingssprong gemaakt wordt, en dat is de reden waarom je er nooit verveeld, moe of geïrriteerd weggaat.² Integendeel, als je de Grote Galerij binnengaat, lijkt de omringende werkelijkheid te transformeren, ook al zegt je verstand je dat er niets anders is.

Toegang tot de Projectiezaal betekent een duidelijke sprong van zowel de trillingsfrequentie van de geest als die van het lichaam. Binnen deze ruimte werkt het specifieke veld op een zodanig niveau dat het een subtiele invloed op de psyche en de geest heeft en die, op een bepaalde manier, als een soort ‘persoonlijkheid’ kan worden omschreven.

Ik wist dat de Derde Tunnel vrij ‘technisch toegankelijk’ was, maar hij onderscheidde zich door zijn verschillende vertakkingen. In de loop der jaren maakte Cezar verschillende expedities in elk ervan, en ik wist van hun verbazingwekkende bevindingen uit de verslagen die ik gelezen had.

De hoofdtunnel naar Tibet biedt de meest directe toegang tot buitengewone werelden. Aan het eind ervan, in een van de Tibetaanse bergmassieven, bevindt zich een waar ‘lanceerplatform’ dat zich zowel in het fijnstoffelijke bewustzijnsveld als in de uiterlijke fysieke wereld manifesteert. Maar zoals ik al eerder zei, verdere onthullingen hierover zijn onverstandig vanwege bepaalde politieke reacties die allemaal vermeden moeten worden.

Anderzijds is de tunnel naar de kromming van de Karpaten – in een gebied dat overeenkomt met de oppervlakte van een landelijke omgeving in de bergen van Siriu – kort en leidt naar een ondergronds bouwwerk dat op die plek een precieze rol speelt. Vanwege militaire en nationale veiligheidsredenen mag ik er niet in detail op ingaan, maar misschien kom ik in een van de volgende delen op dit onderwerp terug. Voor nu kan ik alleen zeggen dat aan het eind van deze vertakking een ingewikkeld ensemble ligt, dat rechtstreeks in verband staat met het hoofdcontrolepaneel in de Projectiezaal in het Bucegi complex.

De splitsing naar Irak is echter toegankelijker en eenvoudiger, en op basis van wat we daar ontdekten, had ik een idee dat zich later op een heel interessante manier ontwikkelde en tot opmerkelijke resultaten leidde.

Voorbereidingen voor de expeditie

De dag waarop rust en ontspanning op de agenda stonden, verliep heel goed. We hadden slechts een korte informele ontmoeting met twee Amerikaanse officieren, die geen van beiden ooit eerder in de Projectiezaal waren geweest.³ Ze bewezen echter dat ze hun huiswerk hadden gedaan wat betreft de documentatie waar ze toegang toe hadden omtrent de voorbereiding van de missie. Dit omvatte ook een intensieve instructie over de kenmerken van het Bucegi complex, de topografie van de plaats en zelfs de aard van de ruimte-tijd-vervormingen in de drie tunnels. Tegen 2010-2011 hadden we, samen met luitenant Nicoară, een ‘handleiding’ ontwikkeld om degenen die de Projectiezaal in zouden gaan voor te bereiden op de expedities door de tunnels. De tekst werd goedgekeurd door Cezar en generaal Obadea, die toen nog leefde.

De ervaring die opgedaan werd in de eerste jaren na de grote ontdekking in Bucegi toonde aan dat er een speciaal protocol nodig was voor hen die het geheime complex in de bergen zouden betreden en vooral voor de Projectiezaal. We stelden een reeks nauw omschreven regels op, evenals fysieke en psychologische voorwaarden waaraan ‘gegadigden’ moeten voldoen, naast een ethische gedragscode. Dit alles bleek nodig omdat degenen die er binnengingen voor het grootste deel niet bestand waren tegen de trillingsfrequentie van het specifieke energieveld en de artefacten in de Projectiezaal. Het speciale protocol waar enkele maanden aan gewerkt werd, was ongeveer tweehonderd bladzijden lang en behandelde deze kwesties zowel theoretisch als pragmatisch. We stelden twaalf specifieke tests samen en de bijbehorende beoordelingstabellen. Het was dus een waar examen dat de militairen moesten afleggen. Behalve ikzelf mochten tot nu toe slechts negen burgers, allemaal wetenschappers, de geheime locatie betreden.

Het protocol beschrijft ook hoe contact gemaakt kan worden met geavanceerde technologieën, veel superieur aan die welke er nu op Aarde zijn, waaronder technologieën uit ‘zwarte projecten’ die buiten officieel overheidstoezicht worden uitgevoerd. Die technologieën zijn gebaseerd op principes en benaderingen van het universum die totaal verschillen van wat nu bekend is. Daarom zou reverse engineering – dat in veel andere gevallen opmerkelijke worden. Het is alsof we een andere fysica moeten leren, een uiterst geavanceerde, die een diepe kennis van de mysteries van de macrokosmos⁴ inhoudt, in tegenstelling tot de ‘orthodoxe’ fysica, waar het universum slechts gedeeltelijk en beperkt bestudeerd wordt.

De Amerikaanse officieren bleken op alle niveaus die met het protocol te maken hadden zeer goed voorbereid te zijn. Ze slaagden glansrijk voor het examen en kregen zo toestemming voor de expeditie door de Derde Tunnel. Er zijn echter ook bepaalde beperkingen die in de loop van de tijd zijn ingesteld, en hier doel ik vooral op de Tweede Tunnel die naar het binnenste van de Aarde leidt. Deze beperkingen werden opgelegd door sommige van de beschavingen daar, en wij moesten ze respecteren, ook al leverde dat enige spanning op in onze relatie met de Amerikanen. Zo bepaalden de leiders van Tomassis vanaf het begin dat ze niet met de Verenigde Staten wilden samenwerken. Dit was een moeilijk te verteren voorwaarde voor de gezagsdragers in het Pentagon, maar de zeer wijze Dryn bleef in dit opzicht zeer standvastig zonder verdere uitleg te geven. Uiteindelijk moesten de Amerikanen dit accepteren, maar ook voor ons was de situatie niet prettig.

Daarnaast verzocht de leiding van Apellos dat wat we naar buiten communiceren alleen datgene is wat zij toestaan en niets meer dan dat. Censuur geldt zowel voor algemene informatie die voor het publiek bestemd is – zoals wat ik in de boeken die ik schrijf presenteer – als voor die van topgeheime aard die voor bepaalde regeringen en veiligheidsdiensten bestemd is. Na mijn bezoek aan Apellos vroegen de vertegenwoordigers van de stad om een ontmoeting met de officiële ‘ambassadeur’ van de mensen aan de oppervlakte. Cezar had deze functie al vele jaren vervuld voor die in Tomassis en voor twee andere ondergrondse beschavingen.

De reden dat ik dit kort wilde bespreken is zodat een en ander beter te begrijpen is in het kader van onze bilaterale betrekkingen met het Pentagon en die beschavingen binnen de planeet. We keren nu terug naar onze expeditie, door de Derde Tunnel, die volgens het geschatte schema maar een paar uur zou duren. Tegen de avond zouden we naar de basis terugkeren.

De door Cezar vastgestelde parameters van de expeditie waren duidelijk en voorzagen ook in een grondig onderzoek van de Occulte Kamer met behulp van de door de twee Amerikanen meegebrachte speciale uitrusting. Dit was allemaal vastgelegd in de bilaterale overeenkomst voor de expeditie door de Derde Tunnel. Tijdens deze expeditie zouden de tabletten worden bemachtigd, de speciale ‘stoel’ worden bestudeerd en mogelijk het ontbrekende kristal worden gevonden dat blijkbaar het ‘pièce de résistance’ op die plek vertegenwoordigde.⁵ Om het kristal te kunnen identificeren hadden zowel Cezar als ik hoop op de mogelijkheden van de etherische helm die we van de mensen uit Apellos hadden gekregen, een technologisch stuk van buitengewone finesse, waarvan de werkingsprincipes zeer geavanceerd waren. Overigens wilde de Amerikaanse kant dat apparaat in detail bestuderen, maar wij moesten weigeren op grond van onze overeenkomst met de mensen uit Apellos en hun verbod om dat toe te staan.

De Amerikaanse logistiek mocht echter evenmin vergeten worden, want de twee officieren hadden een apparaat bedacht om ‘dynamische uitwisselingen van kwantum aard te scannen’. Een technologische primeur, zo werd ons verteld, met een hoge resolutie thermo- en spectrometer met een piekbereik dat alleen in militaire apparatuur te vinden is. Geen van deze high-tech onderdelen is voor openbaar gebruik, want ze maakten deel uit van de zogeheten ‘wondertas’ van de projecten die niet vanuit de overheid komen.⁶ Dit was echter niet onze zaak, bovendien boden de Amerikaanse officieren ons hierover geen verdere informatie aan.

We waren blijkbaar goed uitgerust, maar je wist nooit welke verrassingen de buitenaardse technologie je in het geheime complex in Bucegi kon voorschotelen. Tegen die tijd bleek uit het verrichte onderzoek dat het ons duidelijk was dat er een punt van onverenigbaarheid was tussen de Aardse technologie en die van de buitenaardse beschaving die dat verbazingwekkende complex bouwde, zowel wat de principes als wat de effecten betreft. Zoals gezegd kon zelfs reverse engineering niet helpen, want de grondbeginselen van de buitenaardse technologie konden door de moderne wetenschap niet begrepen worden. We hopen echter bepaalde elementen te vinden die de realisatie zouden versnellen van de fundamentele sprong die de wetenschap nodig heeft om toegang te krijgen tot een veel diepere kennis van de verschijnselen in het universum.

De volgende dag stonden we vroeg op, maar met alle voorbereidingen die getroffen moesten worden, met de bevelen die Cezar nog moest geven, plus de helikoptervlucht, kwamen we pas tegen het middaguur bij het Bucegi complex aan. We bleven enige tijd in de omgeving van de Grote Galerij om de twee Amerikanen de gelegenheid te geven te wennen aan het nieuwe energieniveau van de werkelijkheid waarmee ze nu te maken kregen.

Ondanks al hun voorbereiding door middel van het speciale protocol waren ze na binnenkomst in de Grote Galerij nog in grotere verbazing geraakt en die was niet meer te bedwingen. Nadat we allemaal in de Projectiezaal waren aangekomen, was het nodig nog een half uur pauze te nemen om hen in staat te stellen zich psychologisch aan te passen aan wat ze aan de buitenkant zagen en wat ze in zichzelf waarnamen. Intussen stelde Cezar de ingang van de Derde Tunnel bij op het kleine bedieningspaneel ervoor. Wat mezelf betreft, zoals ik altijd doe als ik op deze wonderlijke plek kom, trok ik me terug op het gebied van het goudgele vierkant bij de koepel en zat daar, proberend al die subtiele invloeden door me heen te laten gaan, me voedend met hun kracht en kennis. Ik zou zeggen dat ik een soort ‘communie’ met die hal beoefende, die een toestand van ‘zweven’ en zelfs euforie teweegbracht, die zich beide snel door mijn wezen verspreidde.

Een korte reis

Ongeveer een half uur later was alles klaar voor de tunnelingang. De twee Amerikaanse officieren stonden naast Cezar voor de kleine console van het bedieningspaneel. De enorme opening in de berg was al geactiveerd, trillend in een licht fosforescerende groenachtige kleur, waardoor hij van binnenuit een beetje zichtbaar was. Ik merkte dat het al donker aan het worden was, een teken van de ruimtevervorming bij de ingang, een gemeenschappelijk kenmerk voor elk van de drie tunnels. Ik verwachtte dat de vervorming iets dieper zou zijn, maar ik merkte dat ze betrekkelijk dicht bij de ingang was en vrij sterk, want haar specifieke pulsatie was breder dan in de eerste twee tunnels.

Aanvoelend wat ik dacht zei Cezar: “Elk van de tunnels heeft zo zijn eigen bijzonderheden. In deze tunnel wordt de manier van verplaatsen versoepeld door enkele ruimte-luchtsluizen, ongeveer dezelfde als de tunnel naar het binnenste van de planeet.”

Hij activeerde vervolgens bepaalde commando’s op de console en een hologram verscheen voor ons met de schematische voorstelling van de tunnelstructuur. Ik merkte de sterke aard van elke vervorming op, gemarkeerd door de geaccentueerde indigo kleur, omgeven door een dynamische helderwitte halo. Elke tak van de tunnel bevatte zo’n vervorming op korte afstand van de ingang.

Vertakkingen en vervormingen in de Derde Tunnel

“Hier zullen we een paar ‘sprongen’ kunnen maken en de hele afstand kunnen overbruggen,” zei Cezar.

Ik merkte dat de Amerikaanse officieren nogal opgetogen waren, en ik kon me dat heel goed voorstellen vanuit mijn eigen ervaringen bij het binnengaan van de Projectiezaal, maar vooral toen ik op expeditie ging door de tunnels. Ik grapte wat met ze, om ze op te vrolijken. In hun geval was er geen sprake van ongerustheid of een gevoel van angst, maar eerder van de emotie van mysterie en ervaring die slechts voor een uiterst klein aantal mensen op deze planeet bestemd was. De enorme opening van de tunnel en de hypnotiserende pulsatie van de vervorming hebben inderdaad een grote invloed op de menselijke psyche en geest. Het duurt een aantal minuten om lichaam en geest af te stemmen op de immense subtiele energie die uit de Projectiezaal straalt, want die tijd is nodig om je wezen een evenwichtig geheel te laten zijn.

Ik vertelde de twee officieren kort wat ze konden verwachten wanneer ze de tunnel binnenstapten. Het was echter meer een recapitulatie, want ik wist maar al te goed dat niets de eigenlijke ervaring kon vervangen. Bij het binnengaan van de tunnel voelden we meteen de specifieke geluidsisolatie, het leek op een onderbreking van de ons omringende werkelijkheid. Ik merkte dat, net als bij de Tweede Tunnel die in verbinding staat met het binnenste van de Aarde, de gekleurde kristallen op hun plaats lagen vóór de vervorming, zo’n vijftien meter van de ingang. Het oppervlak ervan golfde ritmisch in de lucht, waardoor het zicht naar de andere kant enigszins veranderde.

Ik wachtte even op Cezar die bij het bedieningspaneel bleef staan. Nadat hij de tunnel was binnengegaan, ging hij heel ontspannen en vol vertrouwen door de vervorming en verdween meteen uit het zicht hoewel we de voortzetting van de tunnel erachter nog konden zien. Deze manier van ‘oversteken’ had ik al eens eerder ervaren, en ik seinde de twee majoors om te volgen. Na een korte aarzeling gingen ze snel door de vervorming en verdwenen vrijwel direct. Ik volgde als laatste en voelde daarbij een lichte tinteling in de huid, hetzelfde gevoel dat ik had ervaren in de doorgang van de tunnel naar het centrum van de Aarde. Ik zag onmiddellijk Cezar en de twee officieren op me wachten voor een enorme ingang van een zijtak van de tunnel.

De ‘verplaatsing’ was in feite een ‘omschakeling’ tussen twee gebieden in verschillende ruimten door een verandering in trillingsfrequentie. Omdat de afstanden in dat geval betrekkelijk klein waren, nam ik aan dat voor het ontstaan en in stand houden van de vervorming geen grote energiebron nodig was. Toch was dit voor ons het grootste raadsel en is het dat nog steeds: wat is het dat alle verbazingwekkende technologie die in de Projectiezaal aanwezig is energetisch ondersteunt, inclusief het specifieke veld daar en de vervormingen die op deze manier al tienduizenden jaren standhouden?

De eerste aftakking, die van de hoofdtunnel naar Tibet is afgesplitst, ging naar links en liep door naar het gebied met de kromming van de Karpaten. Die tunnel was iets kleiner in omvang dan de hoofdtunnel. Ik schatte de hoogte op zeven en een halve meter en de breedte op ongeveer vijf meter. Op de kruising, zowel op de hoofdlijn als op de aftakking, zagen we aan weerszijden van de tunnels sets gekleurde ruitvormige kristallen, gevolgd door een vervorming zoals die bij de ingang waar we zojuist doorheen waren gegaan.

Bij de aftakking naar de ondergrondse beneden Buzău, bij de ingang aan de rechterkant, zag ik een van de nieuwe elektrische auto’s en een aantal verzegelde kratten die op de grond stonden opgeslagen. Ik wist dat die zending van het leger ongeveer een jaar geleden was aangekomen en dat het eigenlijk om veel meer kratten ging. Vanaf toen tot nu was er maar één expeditie georganiseerd met een uitsluitend Roemeens team, zij het alleen voor technische doeleinden. Ik nam daarom aan dat de rest van de kratten naar hun uiteindelijke bestemming was gebracht, maar vroeg er niet naar. Van Cezar wist ik dat het om logistieke uitrusting ging en misschien zouden we ons in de nabije toekomst met de installatie ervan gaan bezighouden.

Cezar wenkte ons om door de volgende vervorming te gaan, verder op de hoofdlijn naar Tibet, en dat deden we meteen. We gingen toen op een nieuwe splitsing af die vrijwel identiek leek aan de eerste tak, maar deze ging recht op Irak af en was kleiner in omvang dan de hoofdtunnel naar Tibet. We stonden nu op het kruispunt van onze expeditie, want onze bestemming lag op dit pad naar Irak.

“Nog een sprong,” zei een glimlachende Cezar toen we aankwamen.

Ik bedacht hoe handig zulke reizen zijn waarbij je binnen enkele minuten duizenden kilometers vanaf het beginpunt kunt bereiken, en ik stelde me voor hoeveel vooruitgang de mensheid zou kunnen boeken met zo’n technologie tot haar beschikking. Alleen al de verwerving van deze technologie, zowel conceptueel als pragmatisch, zou minstens vijftig procent van de wereldhandel, de inkomsten, de vrijheid en vooral de efficiëntie op bijna alle economische gebieden kunnen veranderen. Het eenmalig indrukken van een belangrijke knop in het ontwikkelingsproces van de wetenschap zou grote veranderingen in het leven en het lot van de mensheid teweeg kunnen brengen.

Ik waardeerde ook dat expedities door de Derde Tunnel het gemakkelijkst te realiseren waren, of het nu om menselijke verplaatsingen of om transportmiddelen ging, dankzij de buitengewone snelheid en efficiëntie waarmee ze tot stand kwamen. De hoofdlijn naar Tibet behoudt een enigszins lineaire frequentie zonder bijzondere verstoringen, maar de grote magnetische wervelingen – dat zijn die naar de kromming van de Karpaten, Irak en het Plateau van Gobi in Mongolië – verslinden de tunnels. Ik realiseerde me dat de complexe structuur in Bucegi een groot deel van de planeet ‘verkent’ in richtingen die verschillende kenmerken hebben, wat wijst op het bestaan van gebieden waar verschillende maar heel oude beschavingen tot ontwikkeling waren gekomen, nu bedekt door het ‘stof’ van de tijd dat alles wegvaagt.

Bestemming: de tweede Occulte Kamer

We weken allemaal af van de hoofdtunnel en gingen de zijtak in die naar Irak leidde. Achter de kristallen, ongeveer tien meter vanaf de ingang, bevindt zich de ruimtelijke vervorming, en zoals gewoonlijk gingen we er zonder problemen doorheen. Plotseling stonden we in het laatste deel van de tunnel van de secundaire tak, misschien zo’n twaalf meter verwijderd van een ondoorzichtige muur van indigo kleur. Het licht in de tunnel was niet langer blauw, maar het was groen geworden, net als dat bij de ingang van de tunnel. Er was een perfecte gelijkenis met wat we in de tunnel naar Egypte gezien hadden. Het verschil zat hem echter in wat zich aan het eind ervan bevond. In de tunnel naar Egypte was het einde ervan afgesloten door een enorme stenen deur, perfect gepolijst. Bij de aftakking naar Irak daarentegen was de stenen poort vervangen door een indigo kleur die langzaam van tint verandert. Ik had een voorgevoel, maar om zeker te zijn zette ik mijn helm op die onze vrienden in Apellos me gegeven hadden. Ik zag onmiddellijk het subtiele veld van de ‘poort’ dat een dam van energie was, en ik zag zelfs de binnenkant van de ruimte erachter.

Op de linkerwand van de tunnel, ook omhuld met hetzelfde bijzondere materiaal, zagen we het even duidelijke teken als dat van de poort in de Grote Galerij: een vierkant waarbinnen een driehoek met de punt omhoog gegraveerd was. Cezar kwam voor ons staan en legde uit.

“Het beveiligingssysteem is overbodig. Maar in zekere zin is het omgekeerd. Dat wil zeggen, je kunt hier geen toegang krijgen, tenzij je herkend wordt door de console voor de tunnel in de Projectiezaal. Het lijkt erop dat het gebruik van het bedieningspaneel daar een biologische of subtiele indruk achterlaat die hier herkend wordt. Alleen degene die de console bedient kan hier het beschermingsveld openen. Maar nogmaals, je kunt de console niet bereiken tenzij je voorbij de energetische dam bij de poort van de Grote Galerij komt, en dit is de echte test voor een indringer met onzuivere gedachten.”

Ik wilde dit nagaan en raakte de driehoek aan, maar er gebeurde niets. Cezar deed toen hetzelfde. Bijna onmiddellijk werd de ondoorzichtige indigo achtergrond doorschijnend en verdween toen. Voor ons verscheen een vrij brede ruimte. Het was een rechthoekige ruimte die meer diep dan breed was en zacht verlicht werd in een lichtblauwe tint die heel aangenaam aanvoelde.

Nadat we allemaal die kamer waren binnengegaan, vertelde Cezar ons dat dit de Occulte Kamer van Irak was, waarbij hij zijn aandacht vooral op de twee Amerikaanse officieren richtte. Ze lijkt veel op die in Egypte, maar hier waren we vooral geïnteresseerd in de bewustzijnsprojectiestoel en het kristal dat ervoor zorgt dat hij werkt. Bij de andere expedities die hier ondernomen werden, was er meer belangstelling voor het bestuderen van de tabletten.

Ik keek rond en zag dat de muren van de kamer talloze nissen van verschillende diepte hadden waarin tabletten geplaatst waren. Dit was anders dan de Occulte Kamer in Egypte, want hier in Irak waren de planken voor platina platen vervangen door nissen van verschillende soorten die zich op verschillende plaatsen bevonden. De kamer was kleiner dan die in Egypte, ongeveer iets meer dan de helft, zo’n zeven tot zeven en een halve meter lang en ongeveer zes meter breed.

De nissen waren dieper verzonken in de muren van de kamer. De muren waren niet van steen maar van het speciale materiaal dat vanuit de tunnel was doortrokken: een bijzondere textuur, schijnbaar een combinatie van iets amorfs en iets biologisch. De kleur van dat materiaal was indigo en aan het oppervlak licht fosforescerend. Bij aanraking wekte het de indruk dat het ‘gesluierd’ was, maar in werkelijkheid was het hard, zowel voor de handpalmen als voor de voetzolen.

Binnen in de kamer leek het materiaal op verschillende plaatsen van de muren ‘gegoten’ te zijn, want we zagen vele nissen van een rechthoekige of ‘L’ vorm, gevuld met platen van ongeveer dezelfde grootte als die in Egypte. De nissen waren verdeeld over drie muren van de kamer, want de vierde overgebleven muur, waar we doorheen waren gegaan, was in feite een subtiel beschermingsveld. De verdeling van de nissen leek me willekeurig en de tussenruimten waren betrekkelijk groot.

Elke nis was gevuld met platen, maar ik merkte met verbazing op dat ze, in tegenstelling tot die in Egypte, allemaal uit volkomen doorzichtig materiaal bestonden, waarschijnlijk kristal. Ik stapte op een ervan af en nam een tablet. Ik ondervond geen enkele weerstand, ook dat was een verschil met de platen in Egypte. Hier stonden ze rechtop, zich op mysterieuze wijze vastklampend in een verticale, stabiele positie, alsof ze door een magneet werden aangetrokken. Ze waren al tijdens een vorige expeditie in kaart gebracht, en luitenant Nicoară had de lijst van hun verdeling in de nissen. Er zijn iets minder dan duizend platen in de Occulte Kamer van Irak, wat veel minder is dan die in Egypte.

Vooraanzicht van de Occulte Kamer

Cezar legde uit dat het bestuderen van de kristalplaten opzettelijk was uitgesteld tot er een technologie ontworpen was om informatie over te zetten of te onttrekken aan de platina platen in de Occulte Kamer van Egypte. Men was van mening dat de kristalplaten in Irak moeilijker te ontcijferen zijn dan die van platina.

Een dag eerder, toen de twee Amerikaanse officieren hem om nadere opheldering vroegen, zei Cezar dat we de studies van deze tabletten niet door elkaar wilden halen. Het was echter slechts een kwestie van tijd voor er een geavanceerde technologie ontwikkeld zou worden om deze informatie op te halen en om te zetten in een formaat dat voor ons gemakkelijk te gebruiken zou zijn. Nu we toegang hebben tot de platina platen is het tijd om onze aandacht ook op de kristalplaten te richten.

Het mysterie van het kristal onthuld

Ik begreep niet wat de nissen in de muren betekenden en ook niet de logica van hun indeling. Maar voordat ik dit probeerde uit te zoeken, werd mijn aandacht getrokken door het belangrijkste deel van de Occulte Kamer, namelijk de bijzondere ‘stoel’. Hij stond loodrecht op de beschermende muur van energie, het leek alsof hij in de vloer was ‘gegoten’ en kwam in grootte en vorm overeen met een mensachtig wezen van minstens twee en een halve meter hoog.

Vergeleken met de afmetingen van een gewoon mens leek de stoel me enorm. De wanden ervan waren heel dik met ‘inlegwerk’ dat leek op spijkerschrifttekens die verlicht waren in een fosforescerende blauw metallic kleur. Als we de kristallen platen buiten beschouwing lieten, was de stoel eigenlijk het enige voorwerp in de kamer, indrukwekkend in omvang en complex van vorm.

Op het eerste gezicht leek hij uit één stuk gegoten te zijn, want ik zag geen verbindingen. Al zijn vormen waren gebogen en afgerond waardoor hij zowel een modern en enigszins aerodynamisch, maar ook een zeer technologisch uiterlijk had. Hij zag eruit als een ergonomische stoel met de rugleuning onder een hoek van ongeveer dertig graden, maar hij was erg massief met veel uitsteeksels, rondingen en kleine uitsparingen.

Aan de rechterkant van de stoel zag ik een zijdelingse verlenging, als een extra rechthoekig blok met een breedte van ongeveer dertig centimeter, dat in het midden een lege ruimte had met een tamelijk ingewikkelde structuur op de binnenwanden. Het was als een verlenging van de stoel, ongeveer vijftien centimeter in doorsnede en ongeveer veertig centimeter diep.

Aan weerszijden van die rechthoekige bak zag ik een paar verlichte blauwe tekens. Ik herkende onmiddellijk de verlenging voor het gebruik van het kristal, precies zoals ik gezien had op de beelden die van de platen in Egypte waren overgezet. Hoewel de twee Amerikaanse officieren de verschillende ruimten van de Occulte Kamer zorgvuldig doorzochten, gebruik makend van de apparatuur die ze voor dit doel hadden meegebracht, slaagden ze er niet in enige ‘anomalie’ op te vangen die enige aanwijzing over het kristal zou kunnen bieden.

Zijaanzicht van de speciale stoel

Bovenaan de stoel, overeenkomend met de plaats waar het hoofd zit, zag ik twee halfronde metalen ‘strips’ met een derde die er loodrecht op stond. Aan het onderste uiteinde daarvan hing een groot rond kristal, waarschijnlijk in de buurt van het voorhoofd van degene die in de stoel zit. In het midden van de zitting, overeenkomend met de plaatsen van de onderarmen, waren twee apparaten van een enigszins rechthoekige vorm waarvan de uiteindes puntig gemaakt waren. Bij de voeten, rond het gebied van de enkels, zag ik een brede ‘band’ van kristal, ondersteund door een voetstuk waarop verlichte tekens in fosforescerend blauw stonden.

“Voor het grootste deel hebben we hier weinig te doen,” zei Cezar. “Het is de bedoeling dat we de platen verzamelen en zorgvuldig op zoek gaan naar het tetrahedrale kristal.”

Zijverlenging van de zitting – de plaats voor het kristal.

We keken hem allemaal verbaasd aan. Waar zouden we het kristal dan moeten zoeken?

Met een handgebaar wees Cezar me op de helm die de mensen van Apellos gegeven hadden. Hij had volkomen gelijk. Nadat ik de helm gebruikt had om de aard van de ondoorzichtige wand van de ingang naar de Occulte Kamer vast te stellen, legde ik hem neer omdat de kristallen platen en de bijzondere stoel mijn aandacht hadden getrokken. Ik zette de helm weer op mijn hoofd en besefte dat ik me zo goed mogelijk moest concentreren, wetend dat er een nauw verband bestaat tussen mijn psychische bewustzijnstoestand en het voorwerp waar ik me op richtte. Met die helm werd de aanblik van de kristallen platen een waar spektakel, want elke nis schitterde fel door de elektromagnetische straling die ze uitzonden. Het was een enigszins verdubbeld beeld met een fonkelend licht rond de rand, wat me erop wees dat het apparaat me het etherische vlak en zijn subtiliteiten toonde. Hoewel ik zorgvuldig een 180° panorama van de muren in me opnam, lukte het me niet iets bijzonders op te merken. Terwijl ik de geheimzinnige stoel in het midden van de Occulte Kamer bekeek, wist ik met zekerheid dat hij alleen werkte als hij gekoppeld was aan het kristal dat we zochten. Aan de andere kant was het voor mij onlogisch dat het kristal er niet was, want ofwel was het opzettelijk door de tunnelbouwers meegenomen, wat niet logisch was, ofwel was het verborgen. Ik was eerder geneigd de tweede versie te geloven.

Ik begon de vormen van de stoel zorgvuldig te onderzoeken, terwijl Cezar en een van de Amerikanen de kristallen platen uit de nissen haalden en ze in de speciaal daarvoor bestemde kisten legden die we meegebracht hadden. Terwijl ik de bijzondere stoel zorgvuldig onderzocht, lette de andere Amerikaan goed op mijn bewegingen en hoe ik te werk ging. Waarschijnlijk had hij hierover instructies gekregen, maar ik zag niet in wat dat zou opleveren.

De stoel leek bedekt te zijn met een sterk fijnstoffelijk energieveld dat fosforescerend indigo was, vrijwel dezelfde kleur als die van de tunnelwanden. Toen ik de zij-uitbreiding bereikte die voor het kristal bestemd was, stond me een grote verrassing te wachten: ze was leeg, als een diepe cilinder die me ‘vol’ leek met een cilindrisch voorwerp dat ook bedekt was met een beschermend veld, maar roze van kleur was. Ik realiseerde me dat ik die ‘buis’ in het etherische vlak zag en dat dezelfde ruimte in het fysieke vlak leeg zou blijken te zijn. Op dat moment zagen we niets op de opnamen, noch in de Occulte Kamer, omdat we alleen het perspectief van het fysieke vlak hadden. In feite bleken het kristal en de buis waarin het ‘opgesloten’ zat in het fijnstoffelijke etherische vlak te liggen waardoor het niet algemeen te zien was.

Ik was een beetje teleurgesteld omdat ik niet begreep hoe de stoel onder deze omstandigheden kon werken. Toen ik de zijuitbreiding naderde, keek ik nauwkeuriger naar de cilinder binnen in de ruimte die ik zonder helm als leeg waarnam. Gevangen in die ruimte werd hij op de een of andere manier vastgehouden door uitsteeksels die ik uit de wanden van de lege ruimte zag komen. Hij was volkomen doorzichtig en had aan de bovenkant én aan de onderkant een dunne, zilverkleurige ring aan de omtrek. De ring bevond zich aan de bovengrens van het holle cilindrische omhulsel, erboven zag ik een doorzichtige, licht iriserende koepel die als een veld van bescherming diende.

Bij het zien van het kristal in de buis werd ik helemaal vol van emotie. Het had de vorm van een tetraëder met de punt naar beneden en hing in het middengebied van de cilinder, waarschijnlijk in een veld dat in die ruimte werd opgewekt. Hoewel de helm geen volledige diepteperceptie gaf, kon ik toch vrij veel zien van het kristal dat een prachtig blauwe kleur had. Het was vrij groot, aan alle kanten perfect gepolijst en van tijd tot tijd reflecteerde het de veelkleurige ‘vonk’ die er binnenin zat.

Een vergelijking kwam in me op van een geanimeerde weergave van elektrische verbindingen tussen synapsen in de menselijke hersenen. Wat ik daar zag leek erop, maar op een verfijndere manier. Ik voelde de schoonheid en harmonie die eigen is aan een zuiver esthetisch object, iets wat je nauwelijks in woorden kunt uitdrukken. Dankzij de helm voelde ik zelfs dat het etherische kristal een bewustzijn had. Terwijl ik ernaar keek ontstond er een bijna hypnotiserende, maar diep empathische en heilzame verbinding tussen het kristal zelf en mij. De stoel en het etherische kristal vormden een subtiele symbiose, een wederzijdse verbinding met mezelf die niet binnendringend was. Het trillingsniveau van het bewustzijn van de persoon die met deze opstelling in wisselwerking stond werd rechtstreeks beïnvloed, en van hieruit kon ik een groot aantal wonderlijke mogelijkheden tegemoetzien.

Ik haalde diep adem en vertelde de anderen wat ik ontdekt had. We waren blij dat we het mysterie van de ‘verdwijning’ van het kristal begonnen te begrijpen, maar het raadsel van de werking van de stoel bleef bestaan. Ons verzamelend rond het kristal wisselden we er standpunten over uit toen, op een gegeven moment, Cezar het voorstel deed dat ik de cilinder van zijn plaats haalde. Ik was immers de enige die hem kon zien, omdat ik de voor mij op maat gemaakte helm droeg. Ik strekte mijn hand uit naar de ‘metalen’ ring van de cilinder om te proberen hem uit de behuizing te trekken. De anderen zagen alleen een lege ruimte, maar ik was bezig met een ‘bio-energetische operatie’.

Eigenschappen en toestandsverandering

Toen ik mijn hand door de kleine energetische ‘koepel’ boven de cilinder stak, klonk er een korte klik en werd een lichte trilling door de hele stoel gevoeld, gepaard gaande met een licht gezoem. Er verschenen enkele lichtgevende tekens aan het uiteinde van de stoel, ditmaal rood oplichtend en pulserend. De stoel leek tot leven te komen, wachtend op bedieningscommando’s. Ik wist niet wat dat kon betekenen, maar Cezar was tamelijk optimistisch en voorzag dat het een vrij gemakkelijke opgave zou worden om de functies van dat geavanceerde apparaat uit te vogelen.

Door het scherm van de helm zag ik een ogenblikkelijke verandering van frequentiespectra die eigen waren aan het fysieke vlak. De helderheid van de vorm verdween, evenals het koepelvormige fijnstoffelijke energieveld, en de ‘binnenste’ buis leek iets te krimpen door de afname van de trillingsfrequentie. In principe was het een ontkoppeling van de etherische werkingswijze en een activering van de fysieke modus.

Terwijl Cezar glimlachte, uitten zijn Amerikaanse collega’s een kreet van verbazing. Langzaam trok hij het doorzichtige buisje van zijn plaats, het kwam er moeiteloos uit. Toen hij de ruimte uitkwam en ik het buisje met het kristal vasthield, voelde ik een rilling door mijn hand lopen die tot boven in mijn hoofd ging. Tegelijkertijd merkte ik een trilling in de stoel met die specifieke brom. De discrete rode lampjes bovenaan bleven branden, langzaam pulserend. Hoewel de stoel natuurlijk geen bewegende delen had, vermoedde ik dat de brom en de trillingsverandering te maken hadden met een specifieke frequentieverandering, zoals bij het overschakelen van de ene werkingsstand naar de andere. Ik stak herhaaldelijk de cilinder met het etherische kristal in en uit de daarvoor bestemde plaats, en telkens hoorde ik dezelfde manifestaties van geluid, verminderd in intensiteit maar niettemin helder. Daarna richtten we onze aandacht op de cilinder.

Ik hield de buis vast bij de bovenste ring, die een metaalachtig uiterlijk had dat erg op titanium leek. Ik voelde echter dat het geen titanium was maar een onbekend materiaal waarvan de informatie in mijn cortex kwam door de telepathische invloed van de helm waar ik doorheen keek. Ik probeerde het voorwerp rechtop te houden, denkend dat dit een mogelijke verstoring van de positie van het kristal aan de binnenkant zou voorkomen. Het werd kennelijk ondersteund door een mysterieus krachtveld, want we zagen geen bron, hulpstuk of ander onderdeel dat de energie zou leveren die daarvoor nodig was.

Tot mijn verbazing bleef het etherische kristal volkomen onbeweeglijk, alsof het ingebed was in dat subtiele energieveld. Praktisch gezien zweefde het binnen in de cilinder en straalde onopvallend een discreet licht uit op zijn oppervlak. De aanblik van dat schijnsel was alsof het uit een andere wereld kwam en de blauwe kleur ervan wekte in mijzelf een innerlijke toestand van verbijstering op. Iets leek door te dringen tot diep in mijn hart en raakte daar onverwachts een gevoelige snaar. Zelfs een ver gevoel van nostalgie dook op, iets wat ik niet helemaal kon begrijpen.

Toen gebeurde er iets verbazingwekkends in mijn wezen, want ik voelde een soort mentale ‘openheid’, als een telepathische overdracht van enkele belangrijke gegevens over die stoel en het etherische kristal. Het was als een blok kennis dat ik niet kon ontcijferen. Wetend dat het belangrijk was, nam ik het gewoon aan, maar ik was nog niet in staat het te begrijpen.

Het etherische kristal binnen in de cilinder

Ik werd uit mijn wonderbaarlijke ‘droom’ gewekt door de stem van een van de Amerikanen.

“Waar kijk je nu naar? De cilinder is leeg, maar wat zie je er binnenin?”

Ik deinsde terug terwijl ik een rilling door mijn hele wezen voelde. Toen ik de helm neerlegde merkte ook ik dat de fysieke cilinder die ik vasthield blijkbaar ‘leeg’ was. Hij was uiterst licht, bijna alsof ik zijn gewicht niet voelde. De ronde wand was gemaakt van een materiaal dat op het eerste gezicht op glas leek, maar het wekte een gevoel van grote verfijning op, ook al was hij heel dun. Je kon nauwelijks zien dat er een beschermende laag tussen de buitenkant en de binnenkant van de cilinder zat.

We realiseerden ons toen allemaal dat de verlaging van de trillingsfrequentie alleen de buitenste behuizing omvatte, zodat de buis een fysieke consistentie kreeg. De technologie ervoor was waarschijnlijk alleen van belang voor het geval ze vervangen of uit de behuizing gehaald moest worden, of zelfs voor eventuele vervanging van het etherische kristal binnenin door middel van een of andere speciale techniek. De bron van de transformaties en ervaringen, het kristal binnen in de cilinder, bleef echter etherisch van aard. Misschien is dit zelfs dezelfde eigenschap die het mogelijk maakt de subtiele lichamen van wezens op andere niveaus van de schepping los te maken en om te zetten. Die uiterst geavanceerde en onbegrijpelijke technologie maakt het mogelijk dat het etherische kristal op de een of andere manier in die buis ‘gevangen’ wordt en verbonden blijft met de speciale stoel om een verschijnsel van scheiding tussen het fysieke en het fijnstoffelijke lichaam van hen die de ervaring ondergaan te vergemakkelijken. Waarschijnlijk ontstond er een soort ‘affiniteit’ tussen het kristal en het betreffende wezen en werd die versterkt door de technologie van de speciale stoel, maar dit waren op dat moment slechts mijn veronderstellingen, gebaseerd op een kortstondig begrip.

Fysiek gesproken keken we allemaal naar een simpele holle buis, maar in werkelijkheid vertegenwoordigde die een unieke vorm van manifestatie, met in zijn samenstelling een fysiek deel (het buitenlichaam) en een fijnstoffelijk etherisch deel (het kristal binnenin). Wie goed keek kon zelfs in het fysieke vlak, maar wel alleen vanuit bepaalde hoeken, een heel zwak licht in het midden van de buis zien, een soort uiterst fijne gloed. Dit was duidelijk het gevolg van de sterke subtiele invloed van het kristal dat op de een of andere manier van het etherische tot het fysieke vlak doordrong. Dit was echter heel discreet en kon alleen onder bepaalde omstandigheden worden waargenomen, althans voor zover we konden nagaan.

Zeer geavanceerde technologieën

Enerzijds verheugde de ontdekking van het kristal ons omdat het de mogelijkheid bood, nadat enkele noodzakelijke aanpassingen gedaan waren om het aan de afmetingen van een gewoon mens aan te passen, experimenten uit te voeren met de bijzondere stoel. Anderzijds was het een reden tot teleurstelling omdat onze huidige aardgebonden technologie de bestudering van dat buitengewone apparaat, verbluffend door zijn eenvoud maar toch zo efficiënt vanwege de aard van de effecten die het teweegbracht, niet mogelijk maakte.

In een kort gesprek dat we hadden terwijl we het cilindrische voorwerp en de stoel bestudeerden, uitte Cezar zijn bezorgdheid over de aard van de experimenten waarbij het etherische kristal en de cilinder betrokken zouden zijn. Ik dacht dat er waarschijnlijk enige voorzichtigheid geboden was ten aanzien van de aard van de subtiele velden waarmee gewerkt zou worden, want er was weinig kans dat andere moderne wetenschappelijke methoden van mechanische of chemische aard enig effect zouden hebben op de cilinder. Cezar reageerde zelfs niet op de door de Amerikanen meegebrachte geavanceerde apparatuur. De sonde met het speciale scanapparaat gaf bijvoorbeeld helemaal niets aan en de thermische spectrometer registreerde slechts een geringe variatie van de parameters. Het was aanvankelijk nogal ontmoedigend, maar per slot van rekening was de studie en het onderzoek van de artefacten in het geheime complex in Bucegi de taak van wetenschappers. Hoewel hun vooruitgang na al die jaren minimaal was, leek die toch precies te ontstaan in de sfeer die ons interesseerde: de Akasha kronieken.

Een directe ervaring in de speciale stoel was erg verleidelijk, maar na enig overleg besloot Cezar dat we dit zouden uitstellen omdat eerst aan een aantal voorwaarden moest worden voldaan. De eerste was de positie in de stoel zo af te stellen dat het lichaam van de persoon die erin zit aan alle noodzakelijke elementen gekoppeld was: hoofd, handen en voeten. Alleen het hoofdgedeelte was gemakkelijk toegankelijk, maar voor de andere twee, waarvan de constructie-elementen veel groter zijn, moest een technische oplossing gezocht worden. Voordat er daadwerkelijk geëxperimenteerd kon worden waren een paar voorbereidende expedities nodig om de verschillende aanpassingen uit te voeren. Anders konden de mogelijkheden van de stoelen niet verkend worden.

Ik maakte de nodige foto’s en controleerde het terughalen van alle tabletten volgens de inventaris. De cilinder met het etherische kristal werd door Cezar meegenomen. We bleven bijna twee uur in die kamer, en hoewel we met z’n vijven waren, voelden we geen verschil in het binnenklimaat. De luchtvochtigheid en temperatuur waren hetzelfde en het zuurstofgehalte was volkomen normaal. Ik wisselde hierover een paar woorden met Cezar en hij vertelde me dat dit aspect ook zijn aandacht trok sinds de eerste expedities naar de twee Occulte Kamers in Egypte en Irak. Het was echter een waar mysterie, want je kon geen enkele bron vinden die de omgevingsatmosfeer op peil hield. De enige conclusie die de wetenschappers konden trekken die inderdaad logisch en relevant leek, was dat de atmosfeer binnenin op de een of andere manier automatisch geregeld werd door de ‘intelligente’ eigenschappen van de tunnel zelf. Hoewel deze omgeving aan alle biologische eisen van een mens wist te voldoen, bleef het een onopgelost mysterie.

Het effect van ruimtelijke vervormingen

Behoorlijk beladen met bakken en containers verlieten we de Occulte Kamer in de tunnelruimte en gingen op weg naar de ruimtelijke vervorming. Achter ons sloot het subtiele ondoorzichtige veld zich als een trouwe bewaker, waardoor elk beeld van het interieur van de kamer werd afgesloten. In een paar minuten liepen we de weg terug, dezelfde waarop we waren aangekomen, waarbij we achtereenvolgens de vervormingen langs de tunnel kruisten. Omdat de vervormingen veel talrijker waren, raadde het protocol een herstel van enkele dagen aan om bepaalde onaangename reacties op het niveau van de mitochondriën te voorkomen, een effect dat de onderzoekers na verloop van tijd waarnamen bij degenen die deelnamen aan de expedities door de drie tunnels. Na één of twee passages door deze ruimtelijke vervormingen was de invloed op de fijne structuur van het menselijk lichaam niet merkbaar, maar na verscheidene opeenvolgende ‘sprongen’, vooral binnen korte tijd, beginnen de cellen te reageren.

De effecten lijken enigszins op die van nucleaire bestraling, hoewel ze niet dezelfde gevolgen hebben. Het heeft meer te maken met een ontregeling van het mitochondriaal DNA ten gevolge van de energiebehoefte tijdens de passages. Dit kan snel toestanden van zwakte en zelfs duizeligheid veroorzaken. Er zijn echter uitzonderingen waarbij zulke effecten niet gevoeld worden. Cezar is bijvoorbeeld zo’n geval. Ook al is hij op tientallen expedities geweest met veelvuldige ‘sprongen’, toch is hij bij medische controles altijd gezond bevonden. Persoonlijk heb ik gemerkt dat hij na zulke expedities nog vitaler is, zijn huid lijkt fijner en glanzender te zijn. Onderzoekers die bij dit programma betrokken zijn, hebben echter de hypothese dat, naarmate de tijd verstrijkt en met de herhaling van de ervaringen, het DNA de specifieke afdruk van de sprong leert kennen en zich er vrij snel aan aanpast.

Ik kwam aan in de Projectiezaal en laadde toen alles op de elektrische transportbanden buiten de ingang van de Grote Galerij. Snel doorliepen we de administratieve en andere protocollaire stappen, droegen het materiaal over aan het wetenschappelijk team voor verdere inspectie en klommen in de wachtende helikopter.

De avond bracht ik zeer ontspannen door in de leeszaal van de basis, terwijl ik de belangrijkste elementen van de expeditie waarvan we net teruggekomen waren doornam. De reis door de Derde Tunnel was de snelste en gemakkelijkste reis geweest, heel efficiënt qua tijd en toegang. Niet één keer dacht ik aan de verbazingwekkende veranderingen van omgeving die gepaard gaan met het zeer snel bewegen tussen werkelijkheden die tot verschillende vlakken van bestaan behoren. In slechts enkele uren kun je duizenden kilometers heen en weer reizen, meerdere ruimtelijke sprongen uitvoeren en enkele van de meest unieke mysteries verkennen, alvorens terug te keren naar de basis waar je een avond lang gezellig kunt discussiëren in de studeer- of vergaderzaal terwijl je een aromatische thee drinkt. Het is verontrustend voor je psychisch evenwicht, maar na een tijdje raak je eraan gewend en wordt het een wezenlijk deel van je levenservaring.

Ik was vooral erg blij dat het mysterie van het kristal opgelost was, want door het gebruik van de bijzondere stoel in de nabije toekomst zou dat een heel universum van onverwachte mogelijkheden van kennis kunnen openen. Ook dacht ik intens na over de momenten waarop ik een onverwachte subtiele ‘communie’ had met de etherische werkelijkheid, waarin ik de ‘puls’ voelde van het leven van dat kristal, iets wat ik bijna als een levende entiteit waarnam. Ik vermoedde niet hoe snel en in welke vorm ik naar die werkelijkheid zou terugkeren, het vertegenwoordigde een grote sprong in mijn evolutie en kennis.