© 2022 Obeliskboeken
© 2022 David Icke
© 2022 Afbeeldingen: Neil Hague’s Art &amp; Illustrations | Gareth Icke

Cover Design: Gareth Icke

- Tweede druk -

De Val | David Icke

Wat het is

Hoe het werkt

En hoe we aan zijn illusies kunnen ontsnappen

Oorspronkelijke titel: The Trap
Ickonic Publishing | Augustus, 2022
Vertaling: Coen Vermeeren

Trefwoorden: internationale politiek, Big Pharma, nanodeeltjes, Silicon Valley, Big Tech, mainstream media, Woke, complot, klimaat, pandemie, vaccinaties, Covid-19, coronavirus, 4-D, 5-D, AI, artificial intelligence, bewustzijn, energie, frequentie.

Eerste druk: juli 2022, tweede druk juli 2022
ISBN: 978-94-6461-048-2
info@obeliskboeken.nl

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Opgedragen aan:

Aan al diegenen die niet buigen voor tirannie
en aan hen die een open geest hebben,
waarvan ze kunnen zeggen dat die van henzelf is.

En aan allen die hetzelfde zouden kunnen doen
als ze die keuze zouden maken.

Aan Christianne van Wijk
voor al onze geweldige gesprekken.

Life is what happens to you
while you’re busy making other plans.

- John Lennon -

Het leven is wat je overkomt
terwijl je bezig bent om andere plannen te maken.
- John Lennon -

Is this the real life? Is this just fantasy?
Caught in a landslide, no escape from reality.
Open your eyes, look up to the skies and see.

- Freddie Mercury -

Is dit het echte leven? Is dit alleen maar fantasie?
Meegesleurd door een aardverschuiving, geen ontsnappen aan de realiteit.
Open je ogen, kijk omhoog naar de hemel en zie.

- Freddie Mercury -

Inhoud

1We zijn hier om te herinneren

2Geleid door het Doolhof

3Een soort Magie

4De Werkwijze van de Waanzin

5De Cult New World

6Verboden Kennis

7De Mentale Val

8Misschien is die Icke zo gek nog niet

9De ‘goden’ van de Matrix

10WTF? Ik bedoel … WTF

113-D en 4-D – hetzelfde Doel

12Het Alziend Ik

HOOFDSTUK 1

We zijn hier om te herinneren

David Icke is een geniaal visionair. Iedereen die dat in dit late stadium van het spel nog niet beseft is misleid, onwetend of onnozel.

- James Delingpole -

Wie had na decennia van spot en ridiculisering kunnen denken dat deze woorden op een dag door een gerespecteerd journalist zouden worden geschreven over die gestoorde David Icke? Bijna niemand.

Ik hoop dat mijn levenservaring toont hoe belangrijk het is om je eigen waarheid te spreken, wat die ook moge zijn, ongeacht de consequenties en reacties van anderen. De mensheid is door duizenden jaren van wat wij ‘tijd’ noemen in een realiteitsbubbel gemanipuleerd om zichzelf en het leven te zien met een bijziendheid die zo microscopisch klein is, dat alleen de basisfuncties van het overleven de perceptie vormen van wat we ‘ons leven’ noemen. Maar dit is aan het veranderen nu steeds meer geesten uit de trance ontwaken, maar voor grote delen blijft het de realiteit van de menselijke familie. Daarom zal iedereen die zich blootgeeft, denkt, voelt, weet, voorbij de muren van de kippige waarneming, te maken krijgen met hoon en afwijzing van hen die letterlijk de grotere kaders van de werkelijkheid niet kunnen bevatten. Desondanks moeten we onze waarheid blijven spreken. Zonder die onwrikbare vastberadenheid om vastgeroeste conventionele patronen te bekritiseren kan er niets veranderen. Draaikolken van perceptie blijven spinnen terwijl de rest van de rivier - Oneindige Mogelijkheid - ongezien en ongekend voorbij stroomt. Toen mijn geest in 1990 ontwaakte en in ‘91 openbrak besloot ik dat ik mijn waarheid moest gaan vertellen. Geen enkele mate of vorm van ridiculisering zou me tegenhouden. Platgezegd ben ik gewoon een koppige klootzak. Zo koppig zelfs, dat hoe meer druk er wordt uitgeoefend, hoe sterker ik word, zo sterk als de sluitsteen van een boog. Deze kracht is niet ‘menselijk’, hij is bovenmenselijk. En ik ben ook niet menselijk. Net zo min als jij dat bent. ‘Menselijk’ is de Grote Illusie en het fundament van onze massale slavernij. Wij zijn NIET menselijk. Wij zijn bewustzijn dat een korte ervaring heeft die ‘mens’ genoemd wordt. En hierin ligt de openbaring die ons zal bevrijden.

Ik heb een geweld leven, werkelijk waar, ... geweldig ... en ik zou er niets aan willen veranderen - het goede, het slechte en alles daartussenin. Als ik dat zou doen, zou ik de onderlinge samenhang verbreken die me zoveel heeft laten zien, op zoveel niveaus en in zoveel facetten die de magie hebben opgeroepen die me heeft geleid tot waar ik nu ben. Ik hou van waar ik nu ben, dus waarom zou ik het ongelooflijke tapijt van ervaringen willen veranderen dat me hier heeft gebracht? Ik zou echter veel dingen willen veranderen waarvan ik me bewust ben geworden in een leven van buitengewone synchroniciteit, sinds mijn bewustzijn in ‘90/’91 explodeerde en ik werd gelanceerd in een wervelwind van massale spot, naar uiteindelijk, drie decennia later, gerechtigheid. Over de hele wereld zijn het er inmiddels waarschijnlijk honderden miljoenen, mensen die dit erkennen en er komen er steeds meer bij. Tegelijkertijd zij er nog steeds velen die de overduidelijke waarheid proberen te ontkennen dat ik gelijk had. Dat lukt ze alleen door middel van zelfbedrog. Ik heb al meer dan 30 jaar gezegd dat de huidige gebeurtenissen eraan zaten te komen en hier zijn ze dan. De vraag is, hoe ik dat wist? Waarom worden de ogenschijnlijk waanzinnige dingen die ik zei steeds meer gesteund door demainstream wetenschap? Ik ben tenslotte op mijn 15e zonder diploma’s van school gegaan om profvoetballer te worden. Voor de intellectuele geest is dat een paradox. Hoe kon ik dat alles weten zonder een degelijke ‘opleiding’? Ik kon het weten, juist omdat de ‘wereld’ niet is wat de mensen denken dat hij is, of beter gezegd, wordt verteld dat hij is. De intellectuele geest zou de staat van verruimd bewustzijn moeten dienen. In plaats daarvan is het intellect lange tijd zijn meester geweest en niet zijn dienaar. Als dat gebeurt, slaat de celdeur dicht voor wijsheid en weten, en onze huidige ‘wereld’ is daarvan het resultaat. In de eerste hoofdstukken schets ik de sleutelmomenten van mijn leven om je een ‘menselijke’ blauwdruk te geven. Aan de hand daarvan vergelijken we de bijzonder diepe niveaus van de werkelijkheid die we later onderzoeken. Mijn levenservaring geeft ook de achtergrond van waar mijn informatie de laatste 32 jaar vandaan komt, nu ik 70 ‘jaar’ word ‘op’ het gekkenhuis Aarde.

Ik kwam ‘hier’ in het Aarde-jaar 1952 en zoals velen vandaag de dag had ik een missie om de menselijke waarneming uit de klauwen te halen van een diep kwaadaardige (geïnverteerde) kracht die zich op veel verschillende manieren manifesteert zoals ik nog zal onthullen. Ik wist dit natuurlijk niet bewust want ik groeide op in een woonwijk in Leicester, in Engeland, ging naar school en wilde profvoetballer worden. Ik wist dit evenmin op het moment dat die voetbalcarrière eindigde met artritis en ik vervolgens journalist werd bij kranten, radio en televisie en nationaal bekend werd als sportpresentator bij de BBC. Ik wist het ook niet toen ik eind jaren tachtig uit het niets nationaal woordvoerder werd van de Britse Groene Partij. Maar ik wist het wel na een bezoek aan een helderziende in 1990 en op het moment dat mijn besef van de werkelijkheid in 1991 op een heuvel in Peru stevig door elkaar werd geschud. Ze hebben het wel eens over levensveranderende momenten... Dat komt nog niet eens in de buurt van wat er die dag met me gebeurde. Ik beschrijf gaandeweg al deze ervaringen en nog veel meer. Zij vormen de essentiële achtergrond van hoe ik de actualiteit kon duiden en gedurende drie decennia de mainstream ‘wetenschap’ meerdere keren voor kon zijn.

Ik heb zoveel dingen geleerd (de echte term zou ‘onthouden’ moeten zijn, zoals we zullen zien), waaronder het feit dat de dood niet bestaat. En dat, wat wij dood noemen, slechts een overgang is tussen verschillende uitingen van het leven. In plaats van pionnen in andermans spel te zijn, kunnen we onze ervaren werkelijkheid naar onze hand zetten; als we weten hoe we dat moeten doen. Als we dat niet doen, dan zijn we daadwerkelijk pionnen in iemand anders zijn spel en dat is de grimmige situatie waarmee bijna iedereen wordt geconfronteerd. Ik heb geleerd (onthouden) wat de aard is van de psychopathische kracht achter dit alles, hoe die opereert via verborgen netwerken en met welk doel. Het kennen van het ‘welk doel’ stelde mij in staat de huidige gebeurtenissen te voorspellen. Mij is ook getoond (toegestaan mij te herinneren) dat wat wij de menselijke wereld noemen, een enorm geavanceerd virtual reality computersysteem is, gecreëerd om onze realiteitsbeleving te verstrikken en ons lagere bewustzijn te vangen in een steeds terugkerende feedbackloop tussen verschillende niveaus van deze simulatie of ‘Matrix’. Dit proces is bekend geworden als ‘reïncarnatie’. De fysica van onze werkelijkheid en die van computerspelletjes zijn dezelfde, zoals benadrukt wordt door fysicus en kosmoloog Max Tegmark van het Massachusetts Institute of Technology (MIT). Wie had te midden van de wervelwind van spot die ooit over mij neerdaalde kunnen denken dat we ooit een kop zouden lezen die luidt: ‘We moet David Icke ... onze verontschuldiging aanbieden als het kwantumexperiment bewijst dat we in een Matrix leven.’ Of dat het artikel zou openen met de zin: ‘Niet doorvertellen, maar veel gerespecteerde wetenschappers en academici raken steeds meer overtuigd dat de bewering van de linkse provocateur David Icke, dat onze werkelijkheid een kunstmatige simulatie is, klopt.’ Wie had kunnen denken dat toen ik kort na het millennium zei dat we in een simulatie leven waarvan de ‘muren’ de snelheid van het licht zijn, er 20 jaar later in de mainstream Scientific American een artikel zou staan dat tot dezelfde conclusie was gekomen? Hoe ik dit zo veel eerder kon weten zonder ooit examen te hebben gedaan en zonder academische opleiding? Dat wordt nog duidelijk, maar het punt is dit: iedereen heeft die mogelijkheid. Dat zou althans onze natuurlijke staat moeten zijn. Het begrijpen van de simulatie is het begrijpen van de menselijke samenleving en het begrijpen van de menselijke samenleving is het begrijpen van... perceptie. We zullen zien dat perceptie zowel de basis is van menselijke controle als het middel dat ons van die controle kan bevrijden. De simulatie of Matrix is een manipulator van de waarneming omdat datgene wat achter de simulatie schuilt, weet dat uit de perceptie alles - maar dan ook echt alles - voortkomt. Elk laatste detail van de ervaring.

Hello world

Ik ben geboren op 29 april 1952, in de binnenstad van Leicester in de Engelse East Midlands (Fig. 1 en 2). Ons rijtjeshuis stond in Lead Street, die overging in Wharf Street, dus dan krijg je beetje een beeld (Fig. 3). Lead Street werd vrij snel na mijn geboorte gesloopt als onderdeel van een renovatieproject. Mijn vroegste herinnering is dat ik in een sobere kamer aan een akelig lege tafel zat, op een fles gesteriliseerde melk na, waar een dop op zat zoals op een bierflesje. Gesteriliseerde melk bleef langer houdbaar dan gewone melk, wat betekende dat het goedkoper was en dat was nogal belangrijk omdat we geen geld hadden. En dan bedoel ik platzak.

Figuur 1: Hello world - heb ik hier vrijwillig voor gekozen?

Figuur 2: Ik weet niet zeker of ik het hier wel zo leuk vind.

Figuur 3: Lead Street, Leicester, in 1952 - mijn eerste huis voordat de hele buurt werd gesloopt onder het mom van stadssanering.

Mijn tweede herinnering - slechts een flits - was dat we de bus namen om te verhuizen naar een nieuwe wijk aan de rand van Leicester die in de jaren ‘50 was gebouwd. Dit zou mijn thuis zijn tot ik vertrok om profvoetballer te worden in 1967. Ik heb er later ook korte periodes gewoond en mijn jongere broer Paul woont er nog steeds. Ik heb ook nog een oudere broer, Trevor. Paul en ik deelden na zijn komst dezelfde kleine slaapkamer en gelukkig tot op de dag van vandaag hetzelfde gevoel voor humor. Het duurt nooit lang voordat we moeten lachen. Mijn vader Beric is geboren in 1907 en had een zwaar leven, opgroeiend tijdens de Eerste Wereldoorlog en daarna worstelend om de Great Depression van de jaren dertig te overleven (Fig. 4). Tijdens de Depression liep hij 400 kilometer van Londen naar Blackpool in het Engelse noordwesten en sliep elke nacht op straat terwijl hij zomerwerk zocht op de ‘Golden Mile’ aan de kust van Blackpool. Daar vond hij geen werk en moest nog door fatsoenlijke vent maar met een kort lontje. eens 30 kilometer doorlopen naar Preston waar hij gelukkig werk vond in een fabriek. Al snel kwam de Tweede Wereldoorlog en meldde hij zich als vrijwilliger bij het Medical Corp. Hij wilde altijd al dokter worden, maar zijn financiële en sociale achtergrond maakte dat onmogelijk in het door klassen geteisterde Groot-Brittannië. Desondanks was hij een briljant autodidact ‘arts’. We hadden een dokter die Redizch heette of zoiets, maar wat we uitspraken als Rediski. Hij schreef altijd een recept al uit nog voordat je klaar was met te zeggen hoe je je voelde. Telkens als ik mijn vader vertelde over Redizch’s diagnose, zei hij dat hij het mis had. Beric’s medische conclusie bleek steevast juist te zijn. Hij diende in het Midden-Oosten en Noord-Afrika tijdens de oorlog en vervolgens via Italië richting Noord-Europa wat voor de rest van zijn leven een diepgaand effect op hem had. Vaak zou hij mij daar verhalen over vertellen. Ook waarom hij voor de rest van zijn leven religie had afgezworen na het zien van gezinnen met kinderen die in bittere armoede leefden in plaatsen als Napels, omringd door prachtige kerken waar de geestelijkheid nog steeds het gore lef had om geld te vragen aan de armen. Beric was een rebel in hart en nieren en stond zeer wantrouwend tegenover autoriteit. Hij verloor talloze banen omdat hij onrechtvaardigheid niet kon accepteren noch negeren. Zo werd hij ontslagen bij een Londense pub omdat hij de eigenaar, die een jonge werknemer slecht behandelde, een knal voor zijn kop had verkocht. Daarna vertrok hij naar Blackpool. Later spoorden collega’s in een schoenenfabriek hem aan - omdat ze dat zelf niet durfden - om hen te vertegenwoordigen vanwege de slechte behandeling door hun bazen. Toen hij daarop inging werd hij op staande voet ontslagen. Toen hij zijn spullen ging ophalen zaten diezelfde collega’s daar met gebogen hoofd omdat ze geen oogcontact durfden te maken. Hij liep naar buiten met alweer geen inkomen. Het leerde hem, zoals mijn eigen ervaringen mij hebben geleerd, nooit iets te doen met de motivatie om mensen te helpen. Als je dat doet, wordt je teleurgesteld en gekwetst wanneer diezelfde mensen zich tegen je keren, ondanks wat je voor hen hebt gedaan. Doe in plaats daarvan wat je weet dat juist is en door dat te doen worden mensen geholpen. Wanneer zij zich dan tegen je keren is de dynamiek anders. Je deed het niet voor hen. Je deed het omdat je wist dat het het juiste was om te doen. Je relatie is niet met individuen; het is met het doen wat juist, rechtvaardig en eerlijk is, omdat het juist, rechtvaardig en eerlijk is, ongeacht de betrokkenen. Zo leef ik mijn leven tot op de dag van vandaag.

Figuur 4: Mijn vader Beric. Een door en

Mijn vader was ook in het leger een rebel, maar hij kwam met veel weg. Hij was bereid dingen te doen die anderen niet wilden doen. Zoals het verzamelen van lichaamsdelen van mensen die opgeblazen waren om ze in extra verzwaard kisten naar huis te sturen, zodat hun families, terwijl er maar een paar lichaamsdelen in zaten, geloofden dat er een intact lichaam in zat. De autoriteiten hadden hem nodig en daar maakte hij dankbaar gebruik van. Hij maakte deel uit van een plan om bij een zeer gevaarlijke officier, wiens gestoordheid veel doden veroorzaakte, valselijk tuberculose te diagnosticeren. Dit zorgde ervoor dat deze officier terug naar Engeland werd gestuurd en daardoor niet langer in staat was dodelijke rampspoed te veroorzaken. Toen Beric de Britse Empire Medal won voor het redden van piloten en bemanning uit een brandend neergestort vliegtuig op het vliegveld Chipping Warden in Oxfordshire werd hij zo goed als onaantastbaar. Hij werd ‘s avonds uit de plaatselijke pubs opgehaald, op een vrachtwagen gezet, in bed gestopt en was de volgende ochtend weer klaar om te gaan werken. Er werd nooit iets tegen hem ondernomen. Hij was te waardevol en die medaille was zijn bescherming. De familie Icke heeft rebellie in haar DNA. Beric’s uitdagingen en levenservaringen maakten hem echter niet de makkelijkste man om mee samen te leven. Hij was boos en gefrustreerd op de wereld en hij kon een kort lontje hebben. Daarachter zat een gevoel voor fatsoen en hij huilde gemakkelijk bij het zien van onrecht. Ik daarentegen ben het tegenovergestelde. Onrecht maakt me niet aan het huilen. Mijn reactie is om het recht te willen zetten. Wat mij (heel gemakkelijk) aan het huilen maakt is het zien van vriendelijkheid en mensen die blij en gelukkig zijn. Ik heb een zwak voor een droevige film met een happy end. Ik ben opgevoed in een sfeer van het ter discussie stellen van autoriteit en nooit opgeven. Mijn vader zei me al op jonge leeftijd: ‘Je bent nooit klaar totdat je tegen jezelf zegt dat je klaar bent. Het maakt niet uit wat iemand anders zegt.’ Dat kwam goed van pas toen ik in 1991 het mikpunt werd van nationale spot.

Huurbaas radar

Mijn moeder Barbara was heel anders. Toen ze opgroeide, werd ze door mijn grootvader van huis naar huis en van plaats naar plaats gesleept. Ze heeft nooit wat je noemt een opleiding gehad. Mijn vader zei eens tegen me: ‘Je hebt het uiterlijk van je moeder en de hersens van je vader en godzijdank niet andersom.’ Hoewel Barbara geen academicus was, was ze wel pienter en bijdehand. Mijn vader had haar meer nodig dan zij hem. Ze was ongelooflijk loyaal en het soort vrouw dat je naast je wilt hebben als het moeilijk wordt, wat tijdens mijn jeugd zo’n beetje continu het geval was (Fig. 5). Op donderdagmiddag ging ik met haar naar de klokkenfabriek Gents in St Saviour’s Road in Leicester waar mijn vader met zijn loonzakje naar buiten glipte zodat we die avond konden eten. Barbara klaagde nooit en ging gewoon door. Wij kinderen klaagden ook niet. We wisten niet beter. Je miste niet wat je nooit had gehad in de tijd vóór de massamarketing en de manipulatie van de begeerte waaraan de generaties daarna zijn blootgesteld.

Figuur 5: Mijn moeder en mijn maatje. Zij zorgde altijd goed voor me.

Toen ik nog in een kinderwagen lag, liep ze door de straten om het speelgoed dat mijn vader met Kerstmis maakte bij de winkels af te leveren om nog een paar extra centjes te verdienen. Hij gebruikte ronde taartblikken om speelgoed banjo’s van te maken en het eerste kerstcadeau dat ik me herinner was een grote houten bus die hij voor me had gemaakt. Mijn moeder vertelde de winkels dat ze de kinderwagen gebruikte voor het afleveren omdat de bestelbus kapot was - een bestelbus die we nooit hebben gehad. En dan waren er nog de vele keren dat huurbazen van de gemeente aan de de deur kwamen en mijn moeder ‘Shhhhh!’ tegen me zei en me achter de bank trok. Eerst wist ik niet wat er gebeurde, maar ik leerde dat als er voor de huurbaas niet open werd gedaan (wat vaak gebeurde als mensen die week de huur weer eens niet konden betalen) hij door het voorraam gluurde. Dus als we op dat moment in de voorkamer waren, verstopten we ons meteen achter de bank. Beric en Barbara pasten goed bij elkaar, hoewel hun huwelijk op zijn zachtst gezegd niet altijd harmonieus was. Hij was de boze man die erg agressief kon zijn en zij was de vrouwelijke kalmte die hij zo hard nodig had. Toen ik klein was zong ze altijd als ze de stenen vloer schoonmaakte of de stoep bij de voordeur schrobde, wat een obsessie leek te zijn voor vrouwen uit de arbeidersklasse in die tijd. Een van haar favoriete liedjes rond de Kerst was The Little Boy That Santa Claus Forgot, gezongen door de legendarische oorlogszangeres, Vera Lynn. Het liedje beschreef hoe een kleine jongen als enige geen speelgoed had gekregen met Kerstmis. Ik liep naar mijn moeder toe om te zeggen dat hij het mijne wel mocht hebben! Ik krijg er nog steeds tranen van in mijn ogen als ik daaraan terugdenk. Wat je ook doet, speel dat liedje niet af als ik in de buurt ben.

Een ander aspect van mijn kindertijd is hoe die bijna eindigde, kort nadat hij was begonnen. Ik was nog heel klein toen ik aan het pootjebaden was in de Noordzee bij Caister in de buurt van Great Yarmouth in Norfolk. Ik viel en ging kopje onder. Ik kan me, terwijl ik dit opschrijf, nog goed herinneren dat ik op ruggelings in het water lag en naar de hemel keek. Ik deed geen enkele moeite om op te staan. Alles was zo kalm en ik vond het prima zo, om gewoon te ervaren hoe mooi het allemaal was. Toen zag ik het gezicht van mijn broer Trevor boven me verschijnen en zijn arm dook in het water en trok me eruit. Het volgende wat ik me herinner was dat ik op mijn buik op het strand lag en water ophoestte. Ik heb me vaak afgevraagd, wat als ik daar gewoon was blijven liggen, maar dankzij Trevor ben ik daar nooit achter gekomen. Wat goed dat hij mijn kant op keek en zag wat er was gebeurd. Grappig is, dat ondanks dat ik op het moment zelf niet schrok van de ervaring, ik een groot deel van mijn jeugd bang was voor water, na die worsteling om weer adem te halen. Ik was altijd mijn zwembroek vergeten om onder de zwemles op school uit te komen en ik leerde pas zwemmen toen ik in de 30 was. Een andere angst als kind waren honden en als ik ergens liep leken ze mij altijd te moeten hebben met hun geblaf. Toen ik me realiseerde hoe de realiteit werkt, begreep ik waarom. Ze pikten de energie op die ik uitstraalde. Nu hou ik van honden. Hun ogen en koppen zijn magisch. Terugkijkend op mijn leven en alles wat er is gebeurd, kwam ik symbolisch al uit de baarmoeder met hardloopschoenen aan. Ik sprintte van ervaring naar ervaring en van emotie naar emotie om zo snel mogelijk, zoveel mogelijk kennis te vergaren. Dat had te maken met hoe dingen zijn en wat het betekent om ‘mens’ te zijn en hoe de ‘menselijke’ wereld wordt bestuurd. Uiteraard wist ik toen nog niet waarom ik deze ervaringen had. Ze waren echter essentieel voor wat mijn hogere bewustzijnsniveaus wisten dat eraan zou komen. Anderen die duidelijk hier zijn gekomen om de onderdrukking van de mensheid te pareren, zullen ongetwijfeld mijn achtbaanlevenservaring herkennen. Om te begrijpen hoe het spel wordt gespeeld, moet je eerst alle belangrijke onderdelen van het spel ervaren. Ik zat eens in een kring van mensen van alle leeftijden, rangen en standen en terwijl zij hun persoonlijke verhalen vertelden, dacht ik: ‘Wow, dat is mij ook overkomen’; ‘Ja, ik weet precies hoe dat voelt’ en ‘Jemig, dat heb ik ook gedaan’. Dit is wat ik bedoel met de hardloopschoenen.

Dave is nooit verlegen geweest… toch?

Ik schrijf en praat veel over de ‘Kleine Ik’-mentaliteit, waarbij mensen zichzelf als machteloos zien om invloed uit te kunnen oefenen op het leven. Ze zijn volgelingen en reageerders, geen leiders en beïnvloeders. Het ‘Kleine Ik’ is de basismentaliteit van de Matrix-simulatie en volstrekt essentieel voor de weinigen die de velen controleren. Ik begrijp ‘Kleine Ik’. Ik ben het zelf ooit geweest. In mijn kleutertijd en toen ik voor het eerst naar school ging was ik erg stil en teruggetrokken, mijn hoofd naar beneden gericht, het leven levend van de niemand die ik dacht dat ik was. Het kwam nooit in me op dat er ooit iets speciaals zou gebeuren. Speciaal, anders en succesvol was alleen iets voor anderen. Mijn eenkennige levenservaringen van de jaren vijftig en begin jaren zestig waren de bevestiging voor mij dat dat mijn leven was. Ik ben al mijn hele leven erg op mezelf, breng graag tijd alleen door en geniet van mijn privacy. Dat is nogal ironisch, aangezien bijna alles wat ik sinds mijn 15e heb gedaan op de een of andere manier in de publieke belangstelling heeft gestaan. De reden waarom ik graag solitair was is echter sinds die tijd veranderd. Dat is om me terug te trekken van het publieke toneel tussen mijn publieke optredens in. Als kind verstopte ik me gewoon voor de wereld. Ik was extreem verlegen, had weinig te zeggen en mijn moeder lachte me uit als ik de straat overstak zodat ik iemand geen gedag hoefde te zeggen. En als ik zeg verlegen, dan bedoel ik verlegen. Ik weet hoe het is en ik weet hoe de ‘Kleine Ik’ voelt. Ik was overal bang voor. Mijn eerste dag op de Whitehall kleuterschool was een nachtmerrie. Ik rende tussen de middag naar huis en zei tegen mijn moeder dat ik niet van school hield en niet meer terug wilde. Ik kreeg een hartverzakking toen ze zei dat ik moest. Ik was iedere dag bang.

En vooral voor de tandarts was ik doodsbang. Ik herinner me dat ik met mijn moeder mee ging om een tand te laten trekken bij de tandarts op school. Als ik naar de tandarts ging, vroeg ik mijn moeder of ik op weg daarheen iets mocht eten. Ik wist dat als ze ‘nee’ zei, er een tand getrokken zou moeten worden en dat ik dan ‘het gas’ zou krijgen om me knock-out te krijgen. Ze verzweeg dat altijd voor me. Ze wist dat ik waarschijnlijk weg zou rennen en dat is wat ik die dag deed. De tandarts zette het gasmasker op mijn gezicht en op het laatste moment sloeg ik hem tegen zijn borst, sprong op, liep met een enorme vaart om hem heen en sprintte, recht door de wachtkamer, de praktijk uit, zo de straat op. Ik bleef rennen terwijl in de verte mijn moeder, met zoals altijd haar tas aan de arm, ‘David!, David! - kom terug’ riep. Ik draaide me om en zag haar een eind achter me aan rennen en het drong tot me door dat ik nergens heen kon. Ik had kiespijn en die zou niet weggaan als ik niet terugkwam. De volgende dag vertelde een van de kinderen op school me dat hij in de wachtkamer zat toen ik voorbij spurtte. Weer een van die voor mijn gevoel van eigenwaarde eindeloos slechte dagen. In de jaren nadat we verhuisden van de achterbuurt in Lead Street naar een nieuwe sociale huurwoning in een nieuwe wijk, was de weg naar de Whitehall kleuterschool nog een zandpad. Mijn vader begon een actie om die weg verhard te krijgen en tientallen jaren later vond ik een foto uit de plaatselijke krant van die tijd waarop hij verslag deed van zijn inspanningen. Op de foto stonden mijn moeder en ik met mijn Whitehall kleuterschoolpetje op (Fig. 6). In diezelfde tijd, zo rond 1958, maakte ik op de kleuterschool iets mee dat mij typeerde in die tijd en mij een griezelige voorbode gaf van waar mijn leven veel later heen zou gaan. Ik speelde mee in een toneelstuk op school (toneelstukken op school zijn belangrijk geweest in mijn leven, zoals we nog zullen zien!) en natuurlijk had ik de ‘hoofdrol’: ik was een boom. Het lievelingetje van de leraar, Graham Glover, was de prins in onze versie van Doornroosje en ik gun hem alle geluk van de wereld. Ik moest er niet aan denken om teksten in het openbaar uit te moeten spreken. Ik was met een groepje anderen, gekleed in bruine broeken, groene shirts en iets op ons hoofd dat op takken moest lijken. Het idee was dat de prins de bomen zou omhakken met zijn nagemaakte zeis en wij zouden omvallen op het moment dat hij voorbij kwam. Ik nam het allemaal heel serieus dus ik dacht, omdat Graham Glover niet dicht genoeg in mijn buurt was, ‘Hoe kan ik dan omvallen?’ Dat bleek dus stom te zijn. Alle andere bomen vielen wél om, ongeacht waar hij stond te maaien, maar ik bleef dus als enige staan. De ouders en leraren in het publiek begonnen eerst te gniffelen en toen te gieren van het lachen. Ik stond daar en dacht: ‘Waarom lachen ze nou? Hij was niet in mijn buurt gekomen, dus hoe kon ik dan omvallen?’ De symboliek van de weigering om te vallen terwijl iedereen me uitlachte was een voorbode van de dingen die zouden komen. De volgende dag werd ik uit de klas gehaald door het schoolhoofd, juffrouw Wilkinson. Bij haar moet je denken aan het type klassieke schooldirectrice uit de jaren 50 en dan heb je een beeld: lang, wijd tweed rokje, jasje met zulke brede schouders dat het leek alsof ze model had gestaan voor de schoudervullingreclames die later gemeengoed zouden worden. Ze boog zich over me heen als Cruella De Vil en begon een tirade over hoe ik het toneelstuk, de school en mezelf voor schut had gezet. Het was als in die oude mop over een opblaasjongen die in een opblaasschoolhoofd stak en in een opblaasschool en daarna in zichzelf. De directrice zei: ‘Je hebt mij diep teleurgesteld, je hebt de school teleurgesteld, en het ergste van alles, je hebt jezelf teleurgesteld.’ Nou, ik moest er desondanks toch om lachten. Juffrouw Wilkinson en het toneelstuk waren nog meer deuken in mijn gevoel van eigenwaarde, maar wat een voorbode van en voorbereiding op wat nog zou komen.

Figuur 6: Het modderpad naar school aan de hand van mijn moeder. We staan net achter de eerste drie links en ik draag een donkere jas, pet en regenlaarzen. De foto is genomen in 1957 toen ik 5 was en net op de kleuterschool van Whitehall zat.

Uppers en downers

Toen ik verhuisde naar de Whitehall Junior School die ernaast stond, begonnen dankzij het voetballen mijn leven en houding geleidelijk aan te veranderen. De geasfalteerde speelplaats lag op een lichte helling en we speelden een spel dat we ‘Uppers and Downers’ noemden. Iemand schopte een plastic voetbal de lucht in, riep ‘uppers en downers’ en iedereen koos voor welk team hij dan wilde spelen - de ups of de downs. De teams konden daardoor erg ongelijk zijn, maar het werkte wel. Ik was vanaf het begin gebrand op de positie van keeper, wat zeldzaam was omdat de meeste kinderen doelpunten wilden scoren, terwijl ik dat juist wilde voorkomen. De speelplaats is er nog altijd, net als de hal van de kleuterschool waar mijn boom maar niet wou omvallen. Op een dag ging ik de school binnen toen er een briefje op de deur hing: of iedereen die belangstelling had voor het voetbalteam van de derde klas, zijn naam wilde noteren voor de test. Geen moment dacht ik eraan om dat te doen. Spelen voor het schoolteam? Daar zou ik toch nooit in komen, dus wat had dat voor zin? Kort daarna liep ik alleen naar huis, toen een jongen achter me aan rende en me riep om te stoppen. Hij zei dat meneer Rickard, de voetballeraar, wilde dat ik de volgende dag naar de test voor het team zou komen. Hij zei dat hij me op de speelplaats in het doel had zien spelen. Ik rende opgewonden naar huis om het mijn vader te vertellen. Op dat moment drong het tot me door dat ik geen voetbalschoenen had. We hadden geen geld voor schoenen en ik had ze tot nu toe ook niet nodig gehad. Hoe dan ook, de winkels waren al gesloten als mijn vader thuiskwam van zijn werk. Winkels hadden toen nog strikte openingstijden en er waren geen supermarkten die dag en nacht open waren. Er waren überhaupt geen supermarkten. Ik ging met hem mee naar de winkels in de buurt waar mogelijk voetbalschoenen te koop waren, in de hoop dat er toevallig nog ééntje open was. Het bleek ijdele hoop. Toen vonden we een klein winkeltje in Green Lane Road in Leicester dat allerlei dingen verkocht. Daar in de etalage stond een paar voetbalschoenen en de winkel was nog open. Het probleem zit hem in mijn omschrijving van ‘voetbalschoenen’. Ja, het waren schoenen en ja, je kon er een balletje mee trappen, maar daar houdt de vergelijking op. Ten eerste waren het enorme schoenen voor volwassenen, veel te groot voor mij en het leek wel of ze in 1915 waren gemaakt. Zelfs in die tijd zou je ze eerder hebben kunnen zien bij een duiker, je weet wel, zo’n duiker met zo’n grote metalen helm, die van die schoenen droeg om onder water te kunnen blijven. Ze hadden een enorme neus en kostten zeven shilling en zes pence en waren feitelijk te duur.

Ik deed de dag erna mee met de test als keeper met mijn ‘voetbalschoenen’, wat tot grote hilariteit leidde. Een andere jongen werd echter gekozen als doelman en dus zou ik op de een of andere manier in het team een plek moeten krijgen als buitenvelder. Voor die laatste positie kwam het aan op mij of een andere jongen en meneer Rickard besloot ons allebei een schot op het doel te laten nemen en degene met het krachtigste schot zou in het team komen. Nou, dat zou een makkie worden. Ik had schoenen met neuzen die raketten hadden kunnen lanceren. De bal smeekte om genade toen ik hem een rotschop gaf met de neus van mijn schoen. Ik kwam in het team! Ik kan je niet vertellen hoeveel zelfvertrouwen dat gaf aan een kleine jongen die dat tot op dat moment nooit had gehad. Mijn ogen tranen nog steeds als ik er aan denk. Mijn god, ik kan dus dingen bereiken. Ik scoorde een doelpunt in mijn eerste wedstrijd voor de school. Mijn vader zag het niet. Hij had de neiging om pas van huis te gaan op het moment dat hij er al had moeten zijn. Toen hij arriveerde, rende ik naar hem toe en riep: ‘Ik heb gescoord, ik heb gescoord.’ Dat was overigens niet zo’n grote prestatie, want we wonnen met 16-0 van een katholieke school (The Newry) die net zoveel met voetballen had als Bill Gates met fatsoensnormen. Kort daarna ging vierde van links achteraan. de keeper die voor de derde klas was geselecteerd voor het team van de vierde spelen en dus stond ik ineens in het doel (Fig. 7) Op dat moment besloot ik wat ik wilde worden: voetballer. Wat een ambitie voor het kind dat twee weken eerder nog dacht dat hij nooit iets zou kunnen bereiken. Het volgende seizoen speelde ik met de vierde klas en we wonnen een beker in de competitie waaraan alle scholen in Leicester konden meedoen. Het was een ongelooflijke prestatie - Hé, die jongen van Icke was misschien toch niet zo’n niksnut (Fig. 8). Hierover gesproken moet ik echter nog iets anders vermelden. Hoewel ik tot op dat moment weinig zelfvertrouwen had en niet verwachtte veel te zullen bereiken, had ik daar gek genoeg tegelijkertijd een tegenstrijdig gevoel over. Van jongs af aan had ik ergens heel diep van binnen het gevoel dat ik was gekomen om ‘iets te doen’. Een lotsbestemming zeg maar. Dat kwam ergens anders vandaan dan mijn bewuste gebrek aan zelfvertrouwen. Het was er meer als een gevoel dan als een gedachte. Het gevoel kwam en ging. Toen ik mijn zinnen zette op het profvoetballer worden, dacht ik dat dat misschien het ‘lot’ was waardoor ik dat gevoel had.

Figuur 7: Mijn eerste voetbalelftal met meneer ‘Rickard’. Ik ben de

Figuur 8: Whitehall School all-Leicester cup-winnaars in 1963. Ik ben vierde van links achteraan.

Gepland ‘toeval’

Er waren nog een paar incidenten die me zijn bijgebleven van Whitehall en als ik erop terugkijk waren ze geen toeval. Ze leidden me door het menselijke doolhof en activeerden eigenschappen die essentieel zouden zijn voor mijn toekomstige leven, waarvan ik toen geen idee had dat het zou komen. Andere niveaus van mij wel. Wat ik Lichaam-Geest noem - in feite de vijf zintuigen - zijn slechts een deel van ons multidimensioneel bewustzijn. Als we onze geest openstellen voor verruimde bewustzijnsstaten zijn we veel meer dan dat. Doen we dat niet, dan raakt onze waarneming verstrikt in de bijziendheid van de vijf zintuigen en zijn we de natte droom van iedere manipulator. Lichaam-Geest is als een man die in een kano de rivier af peddelt. De grens van zijn visie en bewustzijn is de volgende bocht in de rivier. Ons verruimd bewustzijn van voorbij de simulatie, voorbij de waarneming van de vijf zintuigen, kan de hele rivier van de bron tot de oceaan overzien. Wat het ene betekent voor Lichaam-Geest, betekent iets heel anders voor verruimd bewustzijn. De kano kan bijvoorbeeld lek raken en je peddelt naar de oever, woedend over zoveel ‘pech’. Dan komt er iemand naar je toe en zegt: ‘Mijn god, jij hebt geluk! Na de volgende bocht is er ineens een enorme waterval’. Dit soort situaties zijn mij mijn hele leven overkomen en niet pas sinds mijn eerste bewuste ontwaken in 1990. Ik begon ze daarna pas te herkennen, maar ze gebeurden al sinds ik een jong kind was. Het leken gewoon toevalligheden en ‘gelukstreffers’, totdat ik bewust genoeg werd om een patroon te zien en me realiseerde dat er iets vreemds aan de hand was dat niet verklaard kon worden met alleen ‘toeval’. Deze openbaring zou echter nog tientallen jaren op zich laten wachten, terwijl ik mijn weg door het schoolsysteem ging.

In het derde jaar op Whitehall zei de voetballeraar van de vierde dat ik mijn eigen klassenleraar om toestemming moest vragen om deel te nemen aan de wekelijkse voetbaltraining van de jongens van de vierde. Ik vroeg het mijn klassenleraar de eerste week en hij zei ja. Maar de tweede week, toen ik in het doel stond, kwam er een jongen uit mijn klas naar me toe en zei dat ik onmiddellijk moest terugkomen. Toen ik dat deed werd ik voor de ogen van iedereen vernederd door een norse klootzak van een leraar. Ik dacht dus dat ik toestemming had om elke week naar voetbal te gaan. Dat had ik niet. Er volgde iets onverklaarbaars. Ik ging aan mijn tafel zitten en hij deelde een spellingstoets uit. Nu ben ik tegenwoordig niet slecht in spelling - door decennia van herhaling - en er is altijd de spellingscontrole. In mijn schooltijd was ik waardeloos. Aan het eind van de les maakte de leraar de uitslag van de spellingstoets bekend. Op de een of andere manier - ik weet niet hoe - was ik als beste uit de bus gekomen. Wat? Ik? In spelling? Ik moet zeggen dat ik genoot van zijn verlegenheid, te midden van mijn eigen ongeloof toen hij moest onthullen dat de jongen die hij zojuist in het bijzijn van iedereen voor schut had gezet en die hij niet erg slim vond, zijn proefwerk als beste had gemaakt. Het was vanaf dit moment dat ik een ‘fuck you’-houding begon te ontwikkelen tegenover iedereen die me probeerde te kleineren en neer te halen. Dat kwam me na 1990 goed van pas. In datzelfde jaar en met diezelfde leraar eindigde ik voor de enige keer in mijn leven als beste van de klas bij de eindejaarsexamens. Het was het enige moment in mijn schoolcarrière dat ik echt mijn best had gedaan. Ik zou profvoetballer worden - dat wist ik - dus waarom had ik al die schoolellende nodig? Er was in feite nog een reden die ik echter nog niet kende: Waarom heb ik al deze perceptie-programmering nodig?

Het andere incident dat ik me herinner was in mijn laatste jaar op Whitehall, toen ik een leraar had die me wel wat respect toonde. Hij stuurde een zeer breekbaar stuk leisteen de klas rond en toen ik het kreeg van de jongen voor mij, brak ik het per ongeluk in tweeën toen ik uitprobeerde hoe sterk het was. Oh, nee! Ik zag hoe de twee stukken hun weg terug vervolgden naar de leraar die woedend was toen hij twee stukken kreeg in plaats van één. ‘Wie heeft de lei gebroken?!’, riep hij. Stilte volgde. Kon ik ermee wegkomen? Ik dacht van wel, totdat hij de klas rondging en om de beurt ieder kind vroeg of het stuk gebroken was toen het bij hem aankwam. Ik kon zien dat ik het alleen zou overleven als ik zou zeggen dat het gebroken was toen het bij mij aankwam en daarmee dus de jongen voor mij de schuld zou geven. Dat kon ik nooit doen en dus zou dit mijn lot worden. Uiteindelijk bleek de leraar een fatsoenlijke vent en foeterde me niet uit. In plaats daarvan zei hij hoe teleurgesteld hij was dat ik het niet meteen op had gebiecht. Dat deed meer pijn dan een standje. Het goede was dat ik weigerde mezelf te beschermen door iemand anders de schuld te geven, wat ik had kunnen doen. Die houding is me altijd bijgebleven en het is verbazingwekkend hoe schijnbaar toevallige, ‘kleine’ incidenten en keuzes, vooral in de kindertijd, een diepgaande invloed op je leven kunnen hebben (Fig. 9).

Figuur 9: Mijn klas in het laatste jaar op Whitehall Junior School met de ‘leisteen’-leraar. Ik ben vierde van links achteraan - mijn gebruikelijke positie!

Vier heerlijke jaren

Voetballer worden was het enige wat telde toen ik in 1963 van Whitehall naar de middelbare school ging, Crown Hills Secondary Modern. Whitehall staat er nog ongeveer zoals het was, terwijl Crown Hills een school met dezelfde naam heeft op dezelfde plaats, maar met een ontzettend lelijk gebouw ter vervanging van het unieke gebouw dat ik kende. Ik zou eerst na Whitehall naar een andere school gaan, Spencefield genaamd, waar ze rugby speelden in plaats van voetbal, maar een groep leerlingen kreeg toestemming om in plaats daarvan naar Crown Hills te gaan, wat om zoveel redenen fantastisch was. Er was een grote personeelswissel op hetzelfde moment dat ik aankwam en hoewel schoolwerk nooit mijn prioriteit was (om het zacht uit te drukken) had ik er een geweldige vier jaar (Fig. 10). De overgrote meerderheid van het onderwijzend personeel was briljant en ik kan me hun namen nog goed herinneren, de heren Danvers, Stone, Jay, Hartley, Duggan, Woodcock en Jones. Het leerplan van de staat was natuurlijk bedoeld om de jonge geesten te vormen op een manier die bij de staat paste, maar dat kwam niet in de buurt van de omvang van de perceptuele programmering die we vandaag de dag zien. De leraren van Crown Hills stonden een vrijheid van denken en meningsuiting toe die de jongeren van de huidige generaties nauwelijks zouden kunnen geloven. Het waren ook geweldige types, vaak erg grappig, en ze deden net dat beetje extra om kinderen te helpen en te steunen terwijl ze dat niet hoefden. Het was een andere en veel betere tijd.

Figuur 10: Crown Hills School aan Gwendolen Road in de jaren 1960. (Met dank aan Tony Danvers.)

Ik begon ondertussen ook een beetje opstandig te worden. Schoolwerk verveelde me en ik zag niet in hoeveel ervan ooit van nut zou kunnen zijn in het leven dat ik voor ogen had. Tegelijkertijd was het op school zijn met mijn vrienden in die onderwijssfeer een vreugde die ik nooit ben vergeten. Mijn lerares Frans, een lieftallige dame die ‘Madame Barwood’ heette, maakte er vaak haar eerste prioriteit van om aan het begin van elke les - en om de een of andere reden vooral die van de late vrijdag - een excuus te vinden om mij op de gang te zetten. Ze wist dat ik niet geïnteresseerd was in Frans, dus wat had het voor zin dat ik er was, was haar conclusie. Desondanks mocht ik haar en toen ik haar jaren na mijn vertrek op straat tegenkwam, hebben we er hartelijk om gelachen. Tot op de dag van vandaag is de enige Franse zin die ik me herinner: ‘Quelle heure est-il?’ Dus, als je ooit in Parijs bent en wilt weten hoe laat het is, ben ik je man. Het schoolhoofd, een man die Oldfield heette en die ik niet echt mocht, gaf op vrijdag les in de klas ernaast en kwam vaak uit de klas om de telefoon aan te nemen. Hij keek me altijd scheef aan als ik weer eens alleen in de gang stond. ‘Wat, jij weer?’ Ik was geen opstandige rebel - misschien rebels op zoek naar een doel - het was gewoon dat ik niet geïnteresseerd was in het meeste van wat ze me probeerden te leren. Ik wist instinctief dat ik er nooit veel van nodig zou hebben en dat is ook zo gebleken. Wat mij het meest interesseerde - zoals geschiedenis - heb ik decennia lang moeten ontleren omdat het gewoon niet waar was of op zijn minst slechts gedeeltelijk.

Figuur 11: Crown Hills schoolfoto toen ik 14 was in 1966. Ik ben degene die in slaap dommelt (dagdroomt).

Aan het begin van elk schooljaar stond ik vooraan in de rij voor het nieuwe klaslokaal, zodat ik mijn plaats voor dat jaar kon pakken aan een raam dat uitkeek op het sportveld. Ik bracht vele uren dagdromend en uit het raam kijkend door, zoals ik ook nu nog een groot deel van mijn leven doorbreng met dagdromen (Fig. 11). Dagdromen is mijn meditatie waarbij ik mijn geest de vrije loop laat. ‘Icke, hier kijken’, en ‘Icke, stop met dagdromen’ waren een regelmatig terugkerende frasen van de leraren die mijn hoofd probeerden vol te stoppen met wiskunde (jakkes!) of wat dan ook. Mijn geest was alleen maar actief tijdens Engels (schrijven, de rest niet), geschiedenis en aardrijkskunde. De rest ging aan me voorbij. Oh ja, en er was ook nog kunst met Tony Danvers, een topleraar. Hij moedigde kinderen aan om creatief te zijn, zelfs als je niet kon tekenen of schilderen (Wie? Ik?). Ik maakte, door Tony aangemoedigd, een symbolische voorstelling van de grote Engelse keeper Gordon Banks, mijn held in die tijd, gemaakt van gips. Tony selecteerde mijn werk voor een tentoonstelling - de enige keer ooit in mijn leven, aangezien ik er niets van bakte. Mijn ‘Gordon’ was om eerlijk te zijn niet erg fraai: Banks leek nog het meest op de winnaar van de Midsomer pruimentaarteetwedstrijd. Tony was een uitstekende leraar en maakte van kunst wat het moest zijn - plezier. Het was een genoegen om weer contact met hem te hebben voordat ik aan dit boek begon en hij gaf me enkele van zijn foto’s die ik mocht gebruiken (Fig. 12). Ik herinner me nog veel van mijn tijd op Crown Hills, bijna alles met genegenheid, maar ook nu weer waren er belangrijke momenten die me diep troffen in de zin dat ze me voorbereidden op wat komen ging. Zo was er een bullebak op school die, zoals alle bullebakken, mensen angst aanjoeg door ze bang te maken voor de gevolgen als ze niet deden wat hij zei. De gevolgen hoefden niet uitgevoerd te worden - de gedachte eraan was voldoende (zie de mensheid gedurende duizenden jaren en langer). Op een dag zeiden hij en de groep jongens om hem heen, lafaards allemaal, niets meer tegen mij en begon het verbale pesten dat wekenlang doorging. Ik was toen 13 jaar. De pestkop dreigde vaak om me in elkaar te slaan. Mijn vader zag dat ik niet gelukkig was en vroeg me wat er aan de hand was. Toen ik hem dat vertelde zei hij: ‘Oké, ga naar school, kies de belangrijkste uit en zeg hem dat je het tegen hem opneemt.’ Voor mij was de boodschap dat als je een probleem hebt, kijk het dan recht in de ogen en los het op. Als je een pestkop hebt, laat je dan niet bang maken om te doen wat hij zegt. De volgende schooldag kwam de pestkop naar me toe met zijn bende en zei dat ik na school moest wachten in de jongenstoiletten. Hij ging me, jawel, ‘in elkaar slaan’. Ik zie zijn gezicht nog voor me toen ik antwoordde: ‘Oké, ik zal er zijn.’ Dat was niet de reactie die hij wou. Ik was alleen in de toiletten nadat alle andere kinderen naar huis waren gegaan en toen kwam de pestkop binnen met zijn ‘bende’. De daaropvolgende vijftien minuten probeerde hij me te slaan, maar dat lukte niet één keer. Wat hij ook deed, ik blokkeerde het. Het leek op de vertraagde versie van Neo in The Matrix! Toen ik naar hem toe ging en het leek alsof ik hem ging slaan (dat was niet zo, maar dat wist hij niet), trok hij zich als een bange kwezel terug. Oh, dus dit was dus de grote, gemene pestkop als iemand ‘kom maar op’ zei. Hij droop vervolgens af, zijn bende achter hem aan, nog steeds geen klap uitgedeeld. De volgende dag begonnen ze allemaal weer tegen me te praten en hield het pesten op. Tot op de dag van vandaag zal ik niet opzij gaan voor een bullebak, wie het ook is; van een ambtenaar in een lichtgevend jasje tot de psychopaten achter de massale menselijke controle. Dit was nog zo’n ogenschijnlijk onbeduidende jeugdervaring die een diepgaand effect op mij heeft gehad.

Figuur 12: Ik speelde iets of iemand in een toneelstuk in mijn laatste schooljaar op Crown Hills. Ik ben tweede van links met mijn speer. (Met dank aan Tony Danvers.)

Van grote voetbalschoen tot voetbalprof

Ik speelde drie jaar voor voetbalteams van Crown Hills - in de eerste twee jaar vele malen buitenveld - en mijn kansen om profvoetballer te worden werden steeds kleiner. Om gezien te worden door scouts van profclubs moest je spelen voor het team dat jouw stad vertegenwoordigt. De gedachte was dat als je niet in je stadsteam kon komen, je niet goed genoeg was om interessant te zijn voor voetbalclubs. Ik was daar nog lang niet aan toe. Tot de doorbraak kwam die me op weg zette naar de ambitie die jaren eerder was begonnen met die gigantische schoenen. Er was een test voor het team van Leicester Schools Onder-14 en mijn sportleraar, een geweldige kerel genaamd meneer Stone, stuurde me er samen met een paar anderen heen. Het nadeel was dat hij me als buitenvelder stuurde. Het was logisch dat de geselecteerde keeper een andere jongen zou zijn, Dave Vallance genaamd. Hij speelde al een jaar hoger voor het team van Leicester Schools Onder-15 en natuurlijk zou hij ook voor zijn eigen leeftijdsgroep worden gekozen. Ik kwam opdagen op een koude, mistige ochtend met het gras nat van de dauw in een gebied dat nu bekend staat als Ellis Meadows. Ik denk dat het in die tijd bij de oude John Ellis School hoorde. Ze speelden wedstrijden van een half uur met verschillende groepen spelers en ik was op dit niveau vrij nutteloos op het buitenveld. Ik had mijn mijn hart niet bij het spel, ik was keeper en dat was alles wat ik wilde zijn. De leraar die de leiding had zei tegen een stuk of vier van ons dat we ergens anders een balletje moesten gaan trappen en hij zou ons roepen als hij ons nodig had. Het was duidelijk, bedankt, maar nee, bedankt. Ik liep weg en dacht na over waar mijn ambitie heen zou kunnen gaan. Ongeveer vijf minuten later hoorde ik in de verte een schreeuw van de leraar - ‘Hé, speelt er iemand van jullie in het doel?’ Ik rende onmiddellijk naar hem toe: ‘Ja, ik!’ De andere keeper naast Vallance was geblesseerd geraakt en ik nam het over. Ik deed het goed en de leraar zei me na afloop dat ik naar de volgende testwedstrijd moest komen, want ‘We hebben een reservekeeper nodig voor Dave Vallance’. Das mooi...

De volgende wedstrijd was een hele testwedstrijd tussen twee teams van de overgebleven spelers en de selectie leverde een team op met veel meer talent dan het andere, met mij in het andere team. Ik werd de hele wedstrijd bestookt met schoten uit alle hoeken en het was een van die dagen dat als ik de verkeerde kant op was gedoken de bal mij alsnog op de een of andere manier zou hebben geraakt waardoor die niet in de goal zou zijn beland. Ik was geïnspireerd, mijn doel werd de hele tijd geteisterd en slechts één schot ging langs me heen. Over de prestatie van mijn leven gesproken op precies het juiste moment. De leraar-manager zei dat omdat ik zo goed had gespeeld tijdens de testwedstrijd hij mij wel móest kiezen voor het team. We hadden nu een vreemde situatie waarbij Vallance voor het Onder-15 team speelde maar niet voor het Onder-14 team kon uitkomen. Een scout van FC Arsenal zag me een paar weken later voor het team spelen waarna ik bij hen op proef ging in de week dat Engeland in 1966 voor de enige keer de wereldbeker won. De hele Engelse selectie kwam naar het trainingsveld van Arsenal in de week voor de finale op Wembley, toen de spelers die niet in het hoofdteam zaten een oefenwedstrijd tegen Arsenal speelden. Ik stond op de zijlijn naast deze wereldberoemde spelers, waaronder de aanvoerder Bobby Moore en mijn held, de toenmalige Leicester City keeper Gordon Banks. Wat een droom voor een kind dat van voetbal hield. Ik had de vaardigheden van het keepen geleerd door week na week naar Banks te kijken van achter het doel op het voormalige stadion van Leicester aan de Filbert Street. Arsenal vroeg me om hun, wat men noemde schooljongensformulieren te tekenen, maar mijn vader hield de boot nog even af. Een andere beroemde doelman die ik kende van het schoolvoetbal in Leicester was Peter Shilton, die op 16-jarige leeftijd voor het eerste elftal van Leicester City speelde en daarna meer wedstrijden voor Engeland speelde dan welke andere speler dan ook (125). Hij is houder van het record voor de meeste competitiewedstrijden in het wereldvoetbal - 1.390. Ik had voor Leicester kunnen tekenen, maar in die tijd speelde Gordon Banks in het eerste team en Peter Shilton was zijn reserve en ik vond het beter om ergens anders heen te gaan! Het volgende seizoen werd ik in plaats van Dave Vallance gekozen voor het team van Leicester Boys Onder-15 en voor het team van Leicestershire County Schools. Alles kwam nu in een stroomversnelling (Fig. 13). Scouts van Liverpool, Nottingham Forest, Blackpool, Millwall en anderen wilden dat ik op proef kwam. Mijn vader stond erop dat hij me eerst op proef wilde hebben bij Coventry City, toen geleid door de flamboyante Jimmy Hill. Hij had hen van een obscure derde divisie naar de hoogste divisie gebracht in het seizoen dat ik bij hen kwam in 1967. Ik speelde slechts een half uur in de oefenwedstrijd voordat ze me een full-time contract aanboden. Coventry was slechts 40 kilometer van Leicester wat betekende dat ik in het weekend na de wedstrijden thuis kon komen. Hier stond ik dan, zes jaar na mijn ‘grote schoenen’ test op Whitehall, mijn school achterlatend om profvoetballer te worden. Zou dat zijn gebeurd als de eerste doelman niet geblesseerd was geraakt bij de test van Leicester Onder-14 nadat ik in eerste instantie was afgewezen? Een stuk minder waarschijnlijk, moet ik eerlijk zeggen. Dit zijn de ‘toevalligheden’ en ‘gelukjes’ die mijn leven hebben doorspekt. Succes in het voetbal had me gered. God weet wat ik anders gedaan zou hebben. Zelfs als kind al was de gedachte aan werken in een fabriek of op kantoor - waar de meesten van mijn school terechtkwamen - ondraaglijk. Ik had er de geest niet voor. Waar zouden we zijn zonder mensen die in fabrieken en kantoren werken in termen van productie en organisatie? Dat weet ik en ik heb niets tegen degenen die dat pad bewandelen. Het is gewoon dat ik was doodgegaan van verveling en dat wist ik van jongs af aan. Gelukkig was er voetbal dat me een uitweg bood.

Figuur 13: Leicester scholen onder-15 team in 1967 toen professionele club scouts geïnteresseerd raakten. Derde van links achteraan deze keer.

Het verlaten van Crown Hills was nog steeds een grote klap, ongeacht waar ik heen ging. Ik had genoten van mijn vier jaar daar toen ik kon dromen over voetballer zijn en alles wat ik wilde doen. Nu moest ik dat waarmaken in een heel andere omgeving. In het laatste jaar op school hoefde ik alleen maar op proef te komen om te weten dat ik zou worden gekozen, dankzij mijn groeiend zelfvertrouwen en talent. Maar nu ging ik naar een andere stad om te concurreren met mensen die ouder en net zo goed waren of beter. Mijn relatie met voetbal moest veranderen en dat gebeurde ook. Het viel me zwaar om afscheid te nemen van Crown Hills om mijn ambitie na te jagen. Bye, bye, Crown Hills, bedankt voor de herinneringen. Er was ook nog een meisje een klas lager waar ik contact mee wilde houden. Ik voelde me erg aangetrokken tot haar en zij tot mij. Ik was natuurlijk verliefd op haar, voor zover een 15-jarige kan weten wat dat betekent. We schreven elkaar een paar maanden lang elke week toen ik naar Coventry ging, voordat ze me plotseling en zonder uitleg uit het niets liet vallen. Ik heb nooit geweten waarom, maar vreemd genoeg - en ik bedoel echt vreemd - kwam ze 52 jaar later terug in mijn leven. Nou ja, niet ‘zij’ in de letterlijke zin, maar later in het boek zie je wat ik bedoel.

Ik stond op het punt om mijn droom te leven en ik wist nu waarom ik als kind al het gevoel had dat ik ‘hier was om iets te doen’. Ik was hier om voetballer te worden! Ja, dat was het! Toch?

HOOFDSTUK 2

Geleid door het Doolhof

Het is niet nodig om een labyrint te bouwen als het hele universum er een is.

- Jorge Luis Borges -

Jimmy Hill, de manager van Coventry City, nam ontslag, drie weken nadat ik in de stad was gaan wonen en mijn profcarrière was begonnen. Noel Cantwell verving hem, een aardige vent. Ik had Noel nog maar kort daarvoor vanaf de tribune zien spelen voor Manchester United in Leicester en nu was hij hier mijn clubmanager. Hill ging naar de televisie, waar ik hem vele jaren later zou ontmoeten en met hem zou samenwerken, terwijl Noel de taak had om het eerste elftal van Coventry City in de hoogste divisie te houden met een staf van beperkte bekwaamheid op dat niveau. Het feit dat hem dat lukte met een aantal nipte overwinningen zegt veel over hem. Noel had een groot hart en was een grote steun voor mij. Wat het elftal van Coventry aan toptalent miste maakte het meer dan goed in karakter. Het gelach was nooit ver weg in die groep met de uitstekende keeper Bill Glazier, die altijd overdreven deftig ging praten als hij dronken was. Je wist dat hij teveel op had als hij zijn h’s en g’s niet meer uit kon spreken of ze op de verkeerde plaats zette. Bovendien waren er twee spelers die Cantwell had meegenomen - Maurice Setters, die met hem bij Manchester United speelde, en Ernie Hunt van Everton. Beiden waren hysterisch. Ernie was een van vaardigste spelers die ik ooit van dichtbij heb meegemaakt en zeker de grappigste. Hij hoefde maar met een van zijn verhalen of liedjes in zijn platte West Country-accent te beginnen en je moest al huilen van het lachen. Maurice was een verdediger die niet kon rennen, kromme benen had, te zwaar en veel kleiner was dan de meeste aanvallers die hij moest dekken. Ondanks dit alles was hij onovertroffen. Hij kende alle trucjes, een duwtje hier, een schopje daar, precies op het juiste moment. Ik leerde veel van zijn ruime ervaring tijdens de vele wedstrijden die we samen speelden. Cantwells werk werd er niet eenvoudiger op toen de houten hoofdtribune op Highfield Road op een nacht afbrandde. Ik werd de volgende ochtend gebeld door Graham Paddon, een jeugdspeler die later met West Ham de FA Cup zou winnen, om me te vertellen dat er brand was geweest. We ontmoetten elkaar en liepen de hoek om van de straat met rijtjeshuizen en zagen overal brandweerwagens bij een groot gat in de tribune. We gingen naar binnen aan een kant die nog intact was en daar was Cantwell. Hij stuurde ons naar binnen om de schoenen van alle eerste elftalspelers te halen terwijl de brandweerlieden nog bezig waren met de grote houten spanten die maar bleven branden. We stonden tot onze enkels in het water. De volgende dag las ik in de krant dat Cantwell zich naar de brandende tribune had gehaast om ‘de voetbalschoenen te redden’. Nou, niet helemaal. Ik droeg een zwarte trui en de geur van rook was er niet meer uit te krijgen. Stel je voor dat je vandaag de dag nog langs de man met het klembord komt om een nog brandend gebouw in te gaan.

De voetballer

Ik was 15 en nog maar een paar weken van school toen ik begon te spelen voor het jeugdelftal onder de 18 jaar van Coventry met en tegen mensen die vaak groter, sterker en zeker ouder en meer ervaren waren (Fig. 14 en 15).

Figuur 14: Dit was ik toen ik bij Coventry kwam - nog maar een kind van 15 dat snel volwassen moest worden.

Figuur 15: Voetbalkaart voor verzamelaars, uit mijn begintijd bij Coventry City.

Sommigen speelden zelfs al in de eerste elftallen van clubs uit de hoogste divisie en deden alleen in grote bekerwedstrijden in het jeugdteam mee. Het spel was zoveel sneller dan ik gewend was, het schieten was moeilijker en de fysieke kant van de dingen was veel harder, soms keihard zelfs. Ik moest heel snel volwassen worden en in alle opzichten mentaal en fysiek op snelheid komen. Er werd geen rekening gehouden met je leeftijd, nog maar 15 of niet, je moest presteren of je lag eruit. Het was een echte uitdaging. Daarnaast moest ik de klap verwerken van het feit dat ik na een paar maanden verkering was gedumpt door een meisje uit Crown Hills. Dit had emotioneel heel wat voeten in de aarde met al die hormonen die door mijn lichaam gierden. Ik werd ook niet echt geholpen door mijn oudere neef uit Leicester die ik nooit had ontmoet voordat ik bij Coventry kwam. Hij speelde centrale verdediger in het jeugdteam. Hij was drie jaar ouder en één van de meest arrogante mensen die ik in die tijd heb meegemaakt. Bij elke tegengoal die door zijn fout werd veroorzaakt, wees hij naar de jongen achter hem, met andere woorden, naar mij. Het lukte hem nog een paar keer eerste elftalspeler te worden bij enkele clubs maar daarna hoorde je niets meer van hem. Ik weet zeker dat hij in zijn hele carrière (naar zijn idee) nooit één doelpunt tegen heeft gekregen dat niet de schuld van iemand anders was. Wat ik wél was in die tijd was superfit. Ik won veldlopen met een kilometer voorsprong - vaak letterlijk - tegen veel oudere eerste elftalspelers, ook al kwam ik net van school. Ik kon rennen als de wind, zoals ze zeggen, en wat een ironie dat juist fitheid mijn carrière zou plagen. Obsessief wilde ik leren en mezelf verbeteren. Als de officiële training voorbij was, was ik nog steeds op het trainingsveld bezig met de een of andere vaardigheid. De FA Youth Cup was de topcompetitie in het professionele jeugdvoetbal, het jeugdequivalent van de FA Cup, waaraan elke profclub meedeed en veel clubs die dat niet deden. In dat eerste seizoen, toen ik nog 15 was, kwamen we via de voorrondes tot in de halve finale. Dat was een verdienstelijke prestatie in het licht van de tegenstand die we moesten overwinnen (Fig. 16).

Figuur 16: Het Coventry City jeugdteam van het seizoen 1967-68 waaruit ik zonder waarschuwing werd verwijderd. Ik was 15 jaar. Derde van rechts op de achterste rij.

Ik speelde in de eerste wedstrijd van een halve finale over twee wedstrijden uit bij Crystal Palace. We speelden gelijk, wat een goed uitgangspunt was voor de tweede wedstrijd thuis. Toen kwam de crash. Mijn leven stond op het punt om in een paar minuten op heel veel vlakken te veranderen. Ik zat op het gras van het trainingsveld van Coventry Ryton in de lente van 1968, de dag voor de tweede wedstrijd, toen de manager van het jeugdteam, Pat Saward, een voormalig speler van Aston Villa, de opstelling voorlas van het elftal dat hij had geselecteerd. Hij liet zijn aankondiging voorafgaan door de woorden: ‘Sommigen van jullie zullen teleurgesteld zijn als ze dit horen.’ Saward noemde de geselecteerde spelers één voor één op en ik zat er niet bij. Wat? Ik had tot nu toe in elke wedstrijd gespeeld! Ik had Saward nooit gemogen of vertrouwd en ik mocht hem nu nog minder. Ik vond altijd dat hij niet integer was en daarin had ik me niet vergist. Ik was 15, ik had in elke ronde van de competitie gespeeld, inclusief de eerste ronde van de halve finale, en hij liet me vallen zonder vooraf ook maar een woord met me te wisselen om de klap enigszins te verzachten, of mij op z’n minst te waarschuwen. Tot overmaat van ramp zei hij toen dat alle spelers van het team met hem mee moesten gaan voor een trainingssessie en dat de rest van ons maar een balletje moest gaan trappen. De woorden van de leraar tijdens het schooltoernooi in Leicester werden herhaald, maar deze keer zou het niet goed aflopen. Integendeel. Ik was verdwaasd toen ik zag hoe het team waarin ik het hele seizoen had gespeeld (ze zouden de finale verliezen) in de verte verdween, een handvol van ons aan ons lot overlatend. Deze donkere dag, of eigenlijk het duister kwartiertje, was echter nog niet voorbij. We deden een oefening waarbij iemand de bal in het doelgebied voorgaf en ik de bal onder druk van andere spelers moest vangen. Kort nadat we begonnen waren sprong een grote jongen op me af en begroef zijn knie in mijn linker dij. Ik ging neer alsof ik geraakt was door een sluipschutter. Folterende pijn was nog zacht uitgedrukt. Ik werd naar onze clubfysiotherapeut Norman Pilgrim gebracht, een heel aardige vent. Hij constateerde een hematoom - ‘een abnormale verzameling van bloed buiten een bloedvat’ - die kan volgen op een klap zoals ik die had gekregen. Het zag eruit als een ei dat uit mijn dij stak. We noemden ze een ‘weekje-thuisblijvers’ in Coventry. Norman stuurde ons naar huis om een week te rusten voordat de behandeling begon. In één dag was het vooruitzicht om de volgende avond voor een grote menigte in Coventry’s Highfield Road stadion de tweede wedstrijd van de halve finale te spelen, omgeslagen naar op de bank zitten in mijn pension aan de Westminster Road in Coventry, met een omzwachteld dijbeen en een gebroken hart.

Een essentiële voorbereiding op waar mijn leven heen zou gaan, was dat ik emotioneel ongelooflijk sterk zou worden. Anders zou ik waar mijn pad me zou brengen niet hebben kunnen overleven. Iedereen die niet kon omgaan met een onverzettelijke emotionele aanval, laat staan slecht met teleurstelling, zou snel ten onder gaan in het kielzog van wat mij nog te wachten stond. Het leven geeft je vaak de grootste geschenken vermomd als je ergste nachtmerries. Kijk naar je eigen leven en je zult zien hoe de slechte perioden je de kans gaven om wijzer, empathischer en emotioneel sterker te worden. Ik heb veel emotionele klappen en teleurstellingen in mijn leven gehad (naast ook veel mooie momenten) die mij de emotionele kracht gaven om door te gaan, wat er ook op mijn pad zou komen. Deze ervaringen kunnen je óf vernietigen óf emotioneel onbreekbaar maken. Het is jouw keuze. Ik koos voor het laatste.

Ik zou graag zeggen dat alles beter werd na het kwartiertje dat mijn leven veranderde, maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het nóg erger zou worden - veel erger. Toen de zwachtels werden verwijderd, bleek mijn linkerknie duidelijk sterk gezwollen. Er werd mij verteld dat bloed en restanten van de klap zich in mijn knie hadden verzameld. Mijn lichaam zou snel helen en het zou allemaal goed komen, was de onnauwkeurige medische conclusie. Die knie is tot op de dag van vandaag gezwollen en toch heb ik in al die tijd geen enkele keer pijn gehad. Norman Pilgrim en de clubchirurg in het plaatselijke ziekenhuis waren verbijsterd dat de zwelling niet wegging. Ik heb ongeveer zes maanden niet gespeeld terwijl iedereen probeerde er iets aan te doen. Aangezien er geen pijn was, adviseerden ze me om weer te gaan spelen en te zien wat er gebeurde. Dat deed ik, de knie was in orde ondanks dat hij opgezwollen was, en de meest succesvolle periode van mijn carrière bij Coventry brak aan. Een seizoen daarna, ik was intussen 17 jaar, speelde ik met veel zeer getalenteerde spelers in een jeugdteam onder leiding van Dennis Mortimer. Hij zou later de aanvoerder worden van Aston Villa toen ze in 1982 de Europa Cup wonnen. Ik was nu super zelfverzekerd, zowel als keeper als persoon. Het bedeesde kleine kind in Whitehall was totaal iemand ander geworden. Mijn beste vriend was Coventry-speler Bob Stockley, die in de jaren zeventig voor Wimbledon zou spelen in een gedenkwaardige FA Cup-serie. Wie zich de beroemde televisieserie The Likely Lads kan herinneren, krijgt een idee van onze relatie. We gingen uit naar nachtclubs en discotheken in de hoop meisjes te ontmoeten maar gingen altijd alleen naar huis! Maar we hebben wel heel veel gelachen. Hij was een geweldige gast, een geweldige kerel en ik hoop dat het goed met hem gaat.

Figuur 17: In het buitenland spelen met Coventry - Pat Saward staat helemaal links achteraan met Bob Stockley rechts vooraan. Je weet inmiddels wel wie ik ben!

Figuur 18: Een programma met Dennis Mortimer voor een van de fantastische Coventry-Spurs wedstrijden. Veel van die spelers werden later professioneel voetballer, waaronder ikzelf.

Iedere zomer speelde Coventry voetbaltoernooien in Nederland en ook een keer in Frankrijk, tegen de topteams van Europa, waaronder Barcelona en Real Madrid. Mijn ervaring, inzichten en gevoel voor eigenheid en persoonlijkheid ontwikkelden zich snel (Fig. 17). In het seizoen 1969-70 kwamen we opnieuw door de voorrondes van de FA Youth Cup en versloegen Manchester United met 1-0 op Old Trafford om de finale te bereiken tegen een Tottenham Hotspur-team met topspelers in spe als Graeme Souness en Steve Perryman (Fig. 18). Ik zeg topspelers ‘in spe’, maar ze waren al uitmuntend en Souness was zelfs op 16-jarige leeftijd al een bijzonder figuur. Hij was toen al helemaal de ‘fuck you’-speler, -manager en TV voetbalexpert die hij later zou worden.

Ik mocht hem wel. Hij was een arrogante klootzak, vol van zichzelf, dat is zeker. Hij was ook een unieke persoonlijkheid. Ik hou van unieke persoonlijkheden. De finale ging over twee wedstrijden, maar de teams waren zo aan elkaar gewaagd dat het er vier werden voordat ze ons op White Hart Lane met één-nul versloegen en de beker pakten (Fig. 19 en 20). Je overleefde mijn vaders korte-lontjes-persoonlijkheid alleen als je emotioneel sterk was en dat begon voor mij al vroeg - precies zoals van tevoren gepland. Mijn leven bevestigde de woorden van de Duitse filosoof Friedrich Nietzsche (1844-1900): ‘Men moet sterk moeten zijn, anders zal men nooit sterk worden.’ Het is een fantastisch seizoen geweest, hoewel het, zoals later bleek, een korte ontsnapping aan de realiteit was. Het volgende seizoen was ik te oud voor het jeugdteam en Coventry leende me uit aan andere clubs om ervaring op te doen op een hoger niveau. Ik zat drie maanden bij Oxford United, toen in de Tweede Divisie, nu de Championship, en onder leiding van Ron Atkinson of ‘Big Ron’ (dat was hij), die later naam zou maken als voetbalmanager bij clubs als Manchester United en vervolgens als een briljant voetbalexpert met zijn ‘Ronistische’-uitspraken, waarmee hij zich onderscheidde. Zo was er ‘vroege deuren’, als in ‘pak ze bij de vroege deuren’, wat betekent dat je ze meteen vanaf het begin onder druk moest zetten.

Fig. 19: Spelend voor Coventry City tegen Tottenham Hotspur op White Hart Lane in 1970.

Fig. 20: Spelend voor Coventry City tegen Tottenham Hotspur op White Hart Lane in 1970.

Ik heb geen idee waar die deuren vandaan komen maar hij gebruikte die uitdrukking al in Oxford. Zijn TV-carrière werd kapt gemaakt door de politieke correctheidskliek toen hij een kennelijk racistische opmerking had gemaakt terwijl hij dacht dat de microfoon uitstond. PC tirannie (Political Correctness) is onvergeeflijk en je mag je niet één keer vergissen. Ze móeten je kapot maken en dat is wat ze deden. Ik zei dat de opmerking ‘kennelijk’ racistisch was. Hoewel het op zijn zachtst gezegd helemaal niet aardig was wat hij zei, kende ik Ron Atkinson in de loop der jaren van een aantal voetbalwedstrijden en TV-optredens hier en daar en het laatste wat hij was is een racist. Hij was het die zwarte spelers hun grote doorbraak gaf toen hij West Bromwich Albion leidde en een team rond hen opbouwde. Maar niets van dit alles deed er meer toe. De PC-maffia wordt verteerd door een misleid gevoel van eigengerechtigheid en zodra men bloed ruikt, moet het ook bloed proeven. Neem het masker van de zelfingenomenen af en je ziet altijd dat ze zelf alles zijn waartegen ze tekeergaan.

Van Oxford United herinner ik me het breken van mijn duim en het zonder reden opzwellen van mijn rechterenkel. Deze keer, in tegenstelling tot mijn linker knie, was het pijnlijk - zeer pijnlijk. Wat was dat nu weer in godsnaam? Wat was er aan de hand? De zwelling wilde niet afnemen en ik ging terug naar Coventry voor behandeling. Ik probeerde door te gaan en ik werd gekozen als reservekeeper toen het eerste elftal van Coventry uit speelde bij Bayern München in de Europese competitie met voetballegendes in hun team zoals Franz Beckenbauer en Gerd Müller. Coventry verloor met 6-0 en het zou 20-0 zijn geweest als ik op het veld had gestaan. Mijn enkel was stevig ingezwachteld en ik had flink veel pijn. Nadat het een beetje minder werd, hoewel nog steeds gezwollen, ging ik op uitleenbasis naar Northampton Town. Mijn linker knie voelde wat zwakker, maar ik had er nog altijd geen pijn aan. Toen ik later weer terugging naar Coventry dachten ze dat het beschadigd kraakbeen moest zijn. Ik werd geopereerd om het te laten verwijderen, maar het bleek niet het kraakbeen te zijn. Toen was mij linker elleboog ineens gezwollen, ook zonder duidelijke reden.

‘Het is voorbij, jongen’ (Hé, niet zo snel)

Het onvermijdelijke gebeurde toen ik het nieuws te horen kreeg dat ik waarschijnlijk reumatoïde artritis had en dat mijn carrière voorbij was. Ik was pas 19. Wat ooit begonnen was op die grote schoenen in Whitehall was ten einde, zo leek het althans. Natuurlijk was ik er kapot van. Het ergste was om terug te rijden naar Leicester om het mijn vader te vertellen. Hij had een zwaar, uitdagend leven geleid en ik wist wat een kick het hem gaf dat ik het patroon in zekere zin had doorbroken. Hij kwam me tegemoet uit de klokkenfabriek van Gents, waar ik als kind met mijn moeder naartoe ging om op donderdagmiddag zijn weekloon op te halen. Het was een vreselijk moment. Mijn vader had de neiging om na een teleurstelling zijn woede en frustratie op iemand anders af te reageren en deze keer was ik dat. Onze relatie bereikte een dieptepunt en is daarna nog jaren slecht geweest en zelfs toen het weer goed kwam, is het nooit meer zoals vanouds geworden. In deze periode ontmoette ik Linda, met wie ik binnen enkele maanden na onze eerste ontmoeting trouwde en die de daaropvolgende 29 jaar mijn vrouw zou zijn (Fig. 21).

Figuur 21: Trouwen met Linda op 30 september 1971, slechts vier maanden nadat we elkaar ontmoet hadden.

Ze is nog steeds een goede vriendin, woont verderop in de straat en helpt me op vele manieren, zodat ik me voor 100 procent kan concentreren op wat ik doe. We kregen drie kinderen, Kerry, Gareth en Jaymie, die alle drie enorme pilaren van vrijheid zijn en die mij heel erg steunen. Ik had op dat moment zeker een vriendin nodig als Linda en wat warmte en liefde. Mijn voetbalcarrière was voorbij, ik was door mijn vader het huis uit gezet en ik kon nergens slapen. Linda woonde in Leamington Spa, niet ver van Coventry en ze was Coventry City supporter die naar de wedstrijden van FA Youth Cup op Highfield Road kwam. Ze hielp me een pension in Leamington te vinden om er een week te verblijven en daarna een flatje. Grappig genoeg was onze huisarts in Leamington Vernon Coleman, die bijna 50 jaar later een van de belangrijkste stemmen in het Verenigd Koninkrijk was die de ‘Covid’-hoax aan de kaak stelde en in 2021 stonden we samen op het podium tijdens een grote publieke manifestatie op Trafalgar Square in Londen.

Figuur 22: Het Hereford United elftal toen ik voor het eerst meedeed in een poging om mijn carrière te redden ondanks de artritis. Met de grote John Charles helemaal links op de eerste rij.

Hoe nu verder? Rond die tijd werd ik gebeld door John Camkin, een van de directeuren van Coventry City en eigenaar van een keten reisbureaus met hun hoofdkantoor in Leamington Spa. Hij vroeg me wat ik van plan was en ik zei dat ik het nog niet had opgegeven om te blijven spelen als mijn gewrichten zouden herstellen. John was sportjournalist geweest bij nationale kranten, gaf wat commentaar op televisie en had veel contacten in het voetbal. Hij bood me een baan aan bij zijn reisbureau - vreselijk vond ik dat - en zei dat hij bij een paar voetbalclubs zou informeren. Ik kreeg een aanbod van voetbalgrootheid John Charles, die trainer was van een destijds semi-professionele club, Hereford United (Fig. 22).

Grote (zeg maar gerust, kolossale) John stond bekend als de ‘Gentle Giant’ (Vriendelijke Reus) en hij was een legende in Italië waar hij voor Juventus speelde. Ik speelde tegen hem in Hereford toen hij trainer werd en bij een andere club ging werken. Hij was een lastpak, zelfs toen hij al de 40 gepasseerd was. John Charles was een geweldige kerel, veel te aardig om voetbaltrainer te zijn, hoewel hij me ooit een wrak van een ‘auto’ verkocht heeft waar regelmatig onderdelen vanaf vielen, zoals bij een clownsauto in het circus. De auto hing van roest aan elkaar, nou ja, in elk geval het grootste deel van de tijd. Hereford speelde in de Southern League die buiten de volledig professionele competitie viel en dat hield in dat er een paar keer per week gespeeld werd met waar mogelijk een trainingssessie. Spelers hadden andere banen zoals ik bij het reisbureau, tot mijn nutteloosheid daar tot mijn vertrek leidde. Die baan bevestigde mijn overtuiging dat ik nooit een ‘echte baan’ zou kunnen hebben. Mijn verveeldrempel lag veel te laag.

John Charles zou Hereford een paar maanden na mijn komst verlaten en hij zou vervangen worden door Colin Addison, die naam zou maken als de speler-trainer die de club naar een historische FA Cup leidde, met onder andere de beroemde overwinning op topclub Newcastle United in 1972. Ik had aan het begin van het seizoen in het team gezeten en verloor mijn plaats toen ik een maand lang geblesseerd was. Ik kon mijn plaats niet terugkrijgen voor de bekerwedstrijd. Het volgende seizoen promoveerde Hereford naar de profliga en werd ik weer full-time beroeps. Mijn gewrichten waren rustiger geworden. De zwelling was er nog steeds, maar ik had niet veel pijn - vooralsnog. Het nieuwe seizoen was het omgekeerde van het vorige. Ik begon buiten het team en veroverde mijn plaats in de beginfase en bleef daar tot het einde, toen we na ons eerste profseizoen promoveerden. Als ik terugkijk leek ik altijd in succesvolle teams te hebben gespeeld, van de eerste in Whitehall tot Hereford. We speelden thuis in een prachtige ambiance, waar elke week de borden ‘stadion vol’ werden opgehangen. In die dagen was de voetbalclub het middelpunt van nagenoeg de hele stad. ‘Hereford United we all love you’ was niet zomaar een clublied - zo was het gewoon (Fig. 23 en 24).

Figuur 23: Bij Hereford United, 20 jaar oud, toen we in ons eerste seizoen promoveerden naar de professionele Football League.

Figuur 24: Cartoon in de plaatselijke krant van Hereford.

Mijn carrière was nieuw leven ingeblazen nadat alles verloren leek. Ik was net 20, stond in het doel van een professioneel voetbalteam en dat was zeldzaam voor een keeper van mijn leeftijd. Ik had het op één na minste aantal tegendoelpunten in de vier divisies van de Football League in Engeland dat jaar. Ook had ik het minste aantal tegendoelpunten per wedstrijd van alle keepers in de geschiedenis van Hereford United, een record dat volgens de plaatselijke krant nog steeds staat (Fig. 25).

Figuur 25: De bal over de lat draaien voor Hereford United. Er kwamen zoveel mensen naar de wedstrijden van Hereford dat ze aan de rand van het veld moesten gaan zitten, zoals je op de achtergrond kunt zien. Stel je voor dat dat tegenwoordig zou mogen!

Alles was goed in mijn wereld. Ik was weer op weg. Nou, niet helemaal. Er speelde een ander verhaal waar alleen Linda en ik van wisten. Hereford is de thuisbasis van de SAS, de elite Special Air Services van het Britse leger, die net buiten de stad een basis hadden in het plaatsje Credenhill. Ze hadden voor die tijd eersteklas sportfaciliteiten en velden en we trainden er elke dag. Stel je voor dat dat nu zou mogen, maar dit was lang voor 9/11 en de nep-’oorlog tegen terreur’. Naarmate het seizoen vorderde werden de ochtenden kouder en mijn artritis kwam in alle hevigheid terug. Ik kon het de club niet vertellen, anders hadden ze een nieuwe keeper gezocht en ik speelde goed, dus het was niet te zien dat er een probleem was, behalve elke ochtend op Credenhill tijdens de warming-up. Mijn gewrichten waren stijf en pijnlijk totdat ze warm waren. Elke dag werd ik wakker met de wetenschap dat ik weldra minstens een half uur van soms ondraaglijke pijn zou moeten doorstaan. Ik verzon elk mogelijk excuus voor mijn gehink - ‘Oh, ik heb een beetje last van een verrekking’ of ‘Ik denk dat ik een blaar heb.’ Het had altijd dezelfde oorzaak - de artritis in mijn knieën (beide inmiddels) en mijn enkels. ‘Er is altijd iets mis met je, Ickey,’ zeiden andere spelers dan en ik lachte terwijl ik dacht ‘je zou eens moeten weten.’ Verbazingwekkend genoeg voelde ik nooit pijn in de wedstrijden zelf, wat onverklaarbaar leek. Ik kan je vertellen dat als je een enorme vastberadenheid om niet op te geven in iemand naar boven wil halen, laat hem dan warmlopen met reumatoïde artritis op frisse of ijskoude Engelse ochtenden als ze profvoetballer willen blijven. Dat is goed advies.

Er was één incident dat seizoen dat me een krachtig inzicht gaf in het feit dat de realiteit die we denken te zien niet alles is wat er is. Ik sta daar al mijn hele leven voor open, maar dit was mijn eerste directe ervaring. We speelden een bekerwedstrijd tegen Barnet op het oude Underhill-terrein in Noord-Londen. Het zat die avond stampvol en er hing een geweldige sfeer. Newcastle’s ‘reuzendoder’ Hereford United was een aardige publiekstrekker in die tijd. Ik herinner me dat de bal op 15 meter van het doel voor een Barnet-speler viel en hij de bal met grote kracht in één keer op z’n slof nam. Vaak denk je als keeper als de bal wordt geraakt ‘deze zit erin’ en dan op de een of andere manier tik je hem weg. Dit was zo’n moment. Ik zag de bal zijn voet verlaten in real time, maar toen ging alles in slow-motion. Geluid werd stilte terwijl ik naar links bewoog in de richting van de bal. Ik lanceerde mezelf van de grond terwijl de bal naar de linkerbovenhoek ging - alles in slow-motion naar mijn ervaring en dus zonder geluid. Ik boog mijn hoofd naar achteren en ik zag mijn rechterhand de bal aanraken en hem net genoeg van richting veranderen om een centimeter of wat over de lat te gaan. Op het moment dat ik de bal aanraakte kwam alles weer in een stroomversnelling en het geluid van het publiek klonk weer alsof ik op de knop ‘unmute’ drukte. Terwijl ik landde en mijn medespelers naar me toe renden om te zeggen: ‘Geweldige redding, Ickey,’ lag ik daar en dacht: ‘Wat is er in hemelsnaam gebeurd?’ Ik zeg ‘in hemelsnaam’, want aards was het zeker niet. Die ervaring zal ik nooit meer vergeten en ik zie het nog steeds helemaal voor me terwijl ik dit schrijf. Het was mijn beste redding ooit. Verdorie, dacht ik, er is meer in deze wereld dan we denken. O, absoluut.

Aan de naald

Ik was op zoek naar iets om de pijn en de zwelling te verlichten en omdat de reguliere geneeskunde me had opgegeven, moest ik elders op zoek. Ik had na het je-carrière-is-geëindigd-vonnis in Coventry een grote pot pillen gekregen, Indocin, met de waarschuwing dat ik, gezien de jonge leeftijd waarop de artritis was begonnen, na mijn dertigste wel eens in een rolstoel zou kunnen belanden. Daar had ik maar één antwoord op: Dat gaat echt niet gebeuren! Ik vroeg ook of Indocin de artritis zou genezen. Nee, kreeg ik te horen, het zou alleen de pijn verlichten. Goed, hou het dan maar, dacht ik. Zelfs op deze jonge leeftijd was ik dankzij mijn vader al uiterst sceptisch over geneesmiddelenfabrikanten en hun producten. Dat was maar goed ook. Later las ik dat Indocin en dezelfde niet-steroïde ontstekingsremmers onder andere handelsnamen niet bepaald goed zijn voor de gezondheid:

Niet-steroïde anti-inflammatoire geneesmiddelen (NSAID’s) zorgen voor een verhoogd risico op ernstige cardiovasculaire trombotische voorvallen, waaronder myocardisch infarct en beroerte, die fataal kunnen zijn. Dit risico kan zich al in een vroeg stadium van de behandeling voordoen en kan toenemen met de duur van het gebruik ... NSAID’s veroorzaken een verhoogd risico op ernstige gastro-intestinale bijwerkingen, waaronder bloedingen, ulceratie en perforatie van de maag of darmen, die fataal kunnen zijn. Deze voorvallen kunnen zich op elk moment tijdens het gebruik en zonder waarschuwende symptomen voordoen.

Ik kreeg deze al op mijn 19e voorgeschreven en kreeg niets te horen over de mogelijke effecten of een lijst van andere bijwerkingen die zo lang is dat je stijl achterover slaat. Als ik ze had ingenomen was ik allang dood geweest, feitelijk vermoord door Big Pharma en de dokter die me ze adviseerde te nemen, zonder rekening te houden met de effecten of me er zelfs maar voor te waarschuwen. Linda vertelde me kort na onze ontmoeting in 1971 dat ze een artikel had gelezen over een man in Kenilworth, een eindje van Leamington Spa, die mensen genas met iets dat acupunctuur heette. Ik ging naar hem toe en het bleek dat hij over mijn artritis in de plaatselijke krant had gelezen. Ik had niet alleen een acupuncturist gevonden - ik had Professor J.R. Worsley gevonden, die vandaag de dag wordt omschreven als ‘universeel erkend als de vader en meester van de vijf-elementen acupunctuur in de moderne wereld, die dit systeem van geneeskunde naar het Westen heeft gebracht’. Hij en anderen in zijn praktijk hielden mij in de jaren in Hereford tegen alle verwachtingen in aan het voetballen. Ik herinner me dat ik op een donderdagmorgen, twee dagen voor een wedstrijd, tijdens de training mijn pols bezeerde en dat men mij vertelde dat ik nooit op tijd fit zou zijn om te spelen. Ik verliet de training en reed de 70 mijl naar Kenilworth voor een paar naalden in de pols en ik trainde de volgende ochtend zonder problemen met mijn pols. Ik heb er altijd voor open gestaan om dingen op een andere manier te doen en was wantrouwend tegenover elke vorm van autoriteit. In acupunctuur raakte ik zeer geïnteresseerd, omdat het mij duidelijk hielp terwijl de reguliere geneeskunde dat niet deed. Ik las over het waarom van de werking en luisterde tijdens de behandelingen naar de uitleg van Professor Worsley.

Het lichaam is een veld van energie (informatie) en acupunctuur brengt de energetische flow in evenwicht met behulp van zijn dunne naalden en andere technieken. Mijn geest opende zich voor andere manieren van het kijken naar de wereld. Hoewel de artritis pijnlijk was, gaf het me ook talloze geschenken, niet in het minst in het ontketenen van een onbreekbare vastberadenheid. Acupunctuur is een perfect voorbeeld van hoe de onderdrukking van kennis je onwetend maakt van wat mogelijk is. Mensen zeggen dat je geen naald in je voet kunt steken om hoofdpijn te genezen. Hun vijf-zintuigen lichaam-geest bijziendheid neemt alleen losse punten waar en kan niet zien hoe de voet en het hoofd met elkaar verbonden zijn. Wel, dat zijn ze als het lichaamsveld doordrongen is van energiestromen van informatie, meridianen genoemd, en deze werken in circuits waarvan sommige door de voeten en het hoofd gaan. Als een blokkade of verstoring in de stroom van die lijn in de voet leidt tot hoofdpijn verderop in het circuit, wat is dan het nut om de naald in het hoofd te steken? Oh, zegt de vijf-zintuiglijke, dat wist ik niet. Nee. Je weet bijna niets over wat dan ook, dat is nou juist het probleem!

‘Het is voorbij, jongen’ (Oké dan, mee eens deze keer)

Het einde van mijn voetbalcarrière kwam ironisch genoeg tijdens de voetbalstop in de zomer van 1973. In de laatste weken van het voorgaande seizoen was de pijn verdwenen en kon ik zowaar elke ochtend bijna normaal warmlopen. De lentetemperaturen hielpen, maar het was meer dan dat. Ik was net 21 geworden en had een nieuw contract getekend bij Hereford dat op weg was naar de derde divisie toen het einde zich eindelijk aandiende. Op een avond bij het naar bed gaan bekeek ik mijn linkerknie en zag ik dat ie voor de eerste keer niet gezwollen was sinds die dreun op mijn dij in 1968. Mijn god, ik heb het overwonnen, dacht ik, de zwelling is weg. De volgende ochtend werd ik wakker in een halfslaap en ik besefte dat ik niet kon ademen of bewegen. Ik probeerde Linda aan te raken die naast me lag. Er gebeurde niets. Ik leek wel bevroren. Ik dacht dat ik dood ging tot ik uiteindelijk naar adem hapte en onmiddellijk weer gevoel in mijn lichaam kreeg. Ik had een gevoel dat er messen in elk gewricht werden gestoken. Als profvoetballer was ik naar bed gegaan en ik werd wakker om nooit meer te spelen. Linda moest me de eerste drie dagen zelfs naar het toilet helpen. Ik kon geen enkel onderste gewricht bewegen en als ik het probeerde was de pijn ondraaglijk. Ik hoopte dat het weer beter zou worden voordat over een paar maanden het nieuwe voetbalseizoen zou beginnen. Hoewel het uiteindelijk beter ging, werd het nooit goed genoeg om te kunnen spelen. De clubarts raadde me aan om met voetballen te stoppen. Niet dat ik die raad nodig had, want ik kon toen al echt niet meer spelen. Toen ik probeerde met de voorseizoenstraining te beginnen was de pijn te erg en ik kon het ook niet langer meer verbergen. Trainer Colin Addison vroeg me tijdens de lunch naar zijn kantoor te komen, nog geen uur nadat ik het vonnis van de clubarts te horen had gekregen. Wat volgde was een bizarre interactie waarin hij mij vertelde dat hij vond dat ik niet hard genoeg mijn best deed tijdens de training (ik leed pijn) en ik hem zei dat ik stopte met voetballen. Het duurde een tijdje voordat hij me hoorde.

Later zou ik, terugkijkend op mijn leven, zien dat er deuren openen en deuren sluiten. Als er een dichtging, ging er een andere open en als er iets stopte, begon er iets anders, zonder haperen. Jarenlang leek het louter toeval. Later besefte ik pas dat er iets anders aan de hand was. In de plaatselijke krant van Hereford stond een artikel op de voorpagina over het einde van mijn loopbaan en ik werd gevraagd voor een live-interview in het televisieprogramma ATV Today in Birmingham, dat berichtte over de streek rond Hereford. De interviewer was de bekende sportpresentator Gary Newbon. Hij sprak met mij over het plotselinge einde van mijn carrière en met cricketer Mike Hendrick die juist aan een carrière als bowler in Engeland was begonnen. Het interview was onderdeel van het nieuws in de vroege avond en wij drieën liepen zachtjes de studio binnen op het moment dat het nieuws werd voorgelezen. Newbon ijsbeerde op en neer en ik keek naar de presentatoren, camera’s en lichten en voelde de spanning. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Ickey, dit is iets voor jou, jongen.’ Ik gaf het interview en vroeg Newbon na afloop hoe ik bij de televisie kon komen. Hij zei dat het normaal gesproken via de krant en de radio ging. Toen we naar huis reden, vertelde ik Linda dat ik bij de televisie zou gaan werken en ik stelde me ten doel het BBC-sportprogramma te presenteren dat Grandstand heette en de hele zaterdagmiddag en later ook op zondag werd uitgezonden. De twee belangrijkste presentatoren waren Frank Bough en David Coleman. Coleman had ik de show voor het eerst zien presenteren toen ik nog een jongetje was aan het eind van de jaren ‘50. Het leek voor de meeste mensen een belachelijke ambitie. Ik had me als tienjarige voorgenomen om professioneel keeper te worden, wat in die tijd was voorbehouden aan niet meer dan 92 mensen van de professionele eerste elftallen op zaterdag. Nu wilde ik een tv-show presenteren wat slechts door een handjevol mensen is gedaan in de hele looptijd tussen 1958 en 2007.

Dorpswinkel journalist