Een hemelse boodschap

Persoonlijk verhaal over de tekens uit het hiernamaals

door Annemarie C. van der Grift

www.visionoflight-healing.nl

info@visionoflight-healing.nl

1e druk, September 2021

ISBN/EAN: 978-94-93071-85-8

NUR: 728 Spiritualiteit

Copyright © 2021

www.obeliskboeken.nl www.instagram.com/obeliskboeken

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

No part of this book may be reproduced, stored in an automated database and/or made public by means of printing, photocopying, microfilm, recordings, or in any other way, whether chemical, electronic or mechanical, with the prior written permission of the publisher.

Inhoudsopgave

Voorwoord

1 Woensdag

2 Donderdag

3 Vrijdag

4 Zaterdag

5 Zondag

6 Maandag

7 Dinsdag

8 Woensdag

9 Donderdag

10 Vrijdag

11 Dinsdag

12 Woensdag

13 Donderdag

Nawoord

Voorwoord

Wanneer mensen (pas) zijn overleden, kunnen ze seintjes aan hun achtergebleven dierbaren afgeven. Dit als teken dat ze zich nog steeds onder hen bevinden. Deze tekens kunnen variëren van heel subtiel tot zeer opvallend. Van een roodborstje dat ‘toevallig’ voor je raam zit tot een fotolijstje dat zonder aanwijsbare reden omvalt. Van een windvlaag dat je als een streling over je arm voelt gaan tot een bepaalde geur dat je ruikt wanneer je aan de overledene denkt. Er zijn vele voorbeelden te bedenken en het is allemaal mogelijk. Echter merken de achtergebleven dierbaren veelal niets van deze tekens. Dit omdat ze er wellicht niet voor open staan of omdat ze zodanig in rouw zijn dat ze zich er niet bewust van zijn. Dat is jammer en een gemiste kans!

Zelf was ik lange tijd onbewust van de dingen die zich tussen hemel en aarde afspeelden. Ook van de tekens die een overledene kan geven. Nadat mijn moeder in 2013 geheel onverwacht overleed, veranderde dit op slag. Tijdens haar sterfbed maar vooral in de (rouw)periode daarna, ondervond ik dat ze nog steeds bij ons was. Dit door de vele tekens die ze gaf én door het contact dat ze met mijn oudste zoon zocht. Hij was toen vijf jaar oud en voor mij voelde dat als een zuivere ‘bevestiging’. Haar tekens waren voor mij als ‘hemelse boodschappen’. Ik ervoer een spiritueel ontwaken en mijn bewust-zijn verruimde zich. Deze periode is voor mij dan ook de start van spirituele ontwikkeling geweest.

In dit boek beschrijf ik mijn (energetische) ervaringen rondom en na het overlijden van mijn moeder. Het is spiritueel en desondanks down to earth. Zo heb ik het ervaren en zo heb ik het beschreven; het dagelijkse ‘fysieke’ leven met de onzichtbare werkelijkheid daar tussendoor. Ondanks dat het verhaal autobiografisch is, zijn alle namen fictief. Alleen de officiële naam van mijn moeder is non fictief. De betekenis van haar naam is ‘hemels’ en is relevant voor het verhaal zoals je zult lezen.

Met mijn ervaringen hoop ik je bewust te maken van het contact dat een dierbare met jou kan zoeken. Het enige dat je hiervoor mag doen is jezelf er voor openstellen. Een dierbare is niet ergens ‘daarboven’ maar gewoon bij en onder ons! Naast bewustwording hoop ik dat mijn verhaal je troost biedt. Het gemis zal er niet minder door worden maar het idee dat iemand dicht bij je is, zal je de kracht kunnen geven om door te gaan.

Wellicht is mijn verhaal een hemelse boodschap voor jou.

Annemarie C. van der Grift

Zwolle, 2021

1 Woensdag

Het is een koude dag voor februari. Ik ben onderweg naar een afspraak in het ziekenhuis. Om 11.00 uur word ik bij de longarts verwacht om een gesprek bij te wonen. Een slechtnieuwsgesprek zoals het er naar uitziet. Wanneer ik de lift uitkom en de ziekenhuisgang inloop, zie ik op de klok aan de muur dat het bijna 10.45 uur is. Peinzend loop ik langs de balie naar de wachtruimte. Papa en mama zijn vanochtend al vroeg op pad gegaan voor onderzoeken in de andere ziekenhuislocatie. Ik verwacht ze elk moment hier en tegelijkertijd weet ik dat het juist in een ziekenhuis kan uitlopen. Zeker aan het eind van de ochtend. Aan het einde van de gang ga ik in de wachtruimte zitten. Het is behoorlijk druk. Na verschillende keren op de klok te hebben gekeken, is het vijf minuten verder. Minuten die veel langer lijken te duren. Ik sta op en loop terug naar de balie. Wanneer ik aan de beurt ben, vraag ik aan de vrouw achter de balie of ze van de afspraak van mama weet en of ze zich toevallig heeft gemeld. Ze kijkt in de computer terwijl ik mijn mobiel check. Ze laat weten dat mama er al had moeten zijn en dat ze contact opneemt met de andere locatie. Ik ga aan de overkant van de gang, tegenover de balie, staan. Een paar minuten later word ik door haar geroepen. Ze laat weten dat papa en mama er elk moment kunnen zijn. Ik bedank haar en loop naar de liften waar ik op de stoel, die er tegenover staat, ga zitten. Ik ben nerveus voor het gesprek en vooral voor de uitslag omdat ik daar een slecht gevoel bij heb. Ik kijk op de klok die boven de lift hangt, zie dat het 11.00 uur is en denk terug aan de afgelopen weken. Mama is al een tijd aan het hoesten. In eerste instantie leek dit niet verontrustend. Ik weet niet beter dan dat ze hoest. De ene keer meer dan de andere keer. Helemaal weg is het eigenlijk nooit. De laatste maanden werd het hardnekkiger en mama ging naar de huisarts. Ze kreeg een antibioticakuur. Het hoesten bleef echter aanhouden en na een paar weken kreeg ze een Prednisonkuur. Er werd gedacht aan een fikse ontsteking maar er werd ook gespeculeerd over iets ernstigs. Mama heeft het er zelf amper over en toen ik enkele weken geleden ontdekte dat ze niet meer rookte, vond ik dit opmerkelijk. Ik vroeg of ze was gestopt met roken en ze beaamde het. Aanvankelijk zocht ik er niets achter omdat ze wel vaker is gestopt. Totdat ze voor de zoveelste keer aangaf pijn in haar bovenbuik te hebben. Daar praatte ze weinig over maar ik zag dat ze elke keer haar hand op haar buik legde. Zelf deed ze het af als griep. Bij doorvragen bleek ze pijn rondom het middenrif te hebben en in een paar weken tijd te zijn afgevallen. Toen ik al deze informatie had opgedaan, wist ik genoeg en ik kreeg een vreemd voorgevoel. Ik voel en weet dat het niet goed zit. Mama voelt en weet het ook. Daar ben ik van overtuigd gezien haar gedrag de afgelopen tijd. Het is alsof ze er niet over wil nadenken en in de ontkenning zit. Wanneer ik op de klok kijk, zie ik dat het iets na 11.00 uur is. De deur van de lift gaat open. Papa en mama staan er in. Mama zit in een rolstoel. Ze gaat dood, hoor ik in gedachten. De woorden komen helder bij me binnen. Het voelt als een ‘niet-pluis’ gevoel zoals ik het vanuit mijn werk ken maar dan tig keer zo sterk. Wanneer ze uit de lift komen, lijkt het alsof ‘de dood’ eerst uitstapt gevolgd door papa en mama. Het voelt als een donkere wolk die om mama heen hangt. Ik schrik er van. De gedachten dat ze gaat overlijden duw ik weg en ik weet me te herstellen. Ik weet niet waar mijn gevoel vandaan komt want er lijkt ogenschijnlijk geen reden toe op dit moment. Mama ziet er desondanks slecht uit. Ze heeft een spierwit gezicht met donkere holle ogen. ‘Hoe gaat het?’ vraag ik terwijl ik haar een kus op haar voorhoofd geef.

‘Niet goed,’ laat ze kreunend weten.

‘Wat is er dan? vraag ik terwijl we naar de balie lopen. ‘Ik heb veel pijn.’

Ze wrijft over haar linker bovenbeen. Haar woorden stellen me niet gerust. We lopen snel door omdat we worden verwacht. De vrouw achter de balie belt met de longarts en we mogen in de wachtkamer plaatsnemen.

‘Hoe zijn de onderzoeken verlopen?’ vraag ik zodra we zitten.

‘Wel goed. Ik heb pijn in mijn heup dat naar mijn been uitstraalt,’ laat ze al wrijvend weten.

‘Wanneer is dat begonnen dan?’

‘Nadat ze tijdens het eerste onderzoek het contrastvloeistof inspoten.’

‘Heb je misschien iets in je rug verdraaid of komt het van het harde liggen.’

‘Geen idee. Ik denk het niet.’ ‘Heb je vannacht goed geslapen?’

‘Ik heb sinds tijden goed geslapen en ben goed wakker geworden. Tot aan het onderzoek voelde ik me prima,’ laat ze zuchtend weten.

Wanneer ik naar haar kijk, zie ik wat anders. Naast me zit een zielig hoopje mens.

‘Zie je tegen de uitslag op?’ vraag ik voorzichtig.

Ze knikt, zegt niets en kijkt doelloos om zich heen. Er komt een assistente vanuit een onderzoekskamer naar ons toe. Ze vraagt of mama voor een onderzoek mee wil komen. Ik vraag om wat voor een onderzoek het gaat en we krijgen te horen dat het een fietsproef is. Mama ziet eruit alsof ze er niet toe in staat is en ik vraag of het echt nodig is. Ze zegt dat de longarts het wil en mama wordt meegenomen.Tien minuten later is ze al terug. Ze zit zachtjes te kreunen en is buiten adem. De assistente laat weten dat het onmogelijk is om de fietsproef te doen en loopt naar de balie. Dat had ik je zo ook kunnen vertellen,denk ik wrevelig.Ik zet mama naast ons neer. ‘Hoe ging het?’ vraag ik terwijl ik ga zitten.

‘Ik kon het niet volhouden,’ zegt ze kreunend.

Ineens staat de longarts voor ons en mogen we meekomen. In de spreekkamer zet ik mama voor het bureau van de arts. Papa en ik gaan stilzwijgend aan beide zijden naast haar zitten. De arts neemt plaats en draait het computerscherm naar ons toe. Er staan grafieken op waar ik niet veel wijzer van word. De arts vraagt aan mama hoe het met haar gaat. Ze knikt afwezig en zegt dat het op dit moment slecht gaat. De arts laat weten dit ook van de assistente te hebben begrepen en wijst op het scherm. Ze draait het scherm terug, typt iets op het toetsenbord en vraagt hoe het met het roken is. Mama vertelt dat ze daar sinds een paar weken mee is gestopt. Ik hoor iets in haar stem weerklinken wanneer ze dit zegt. Alsof het niet haar eigen keus is geweest. Blijkbaar ben ik de enige die dit zo ervaart want zowel de arts als papa gaan er niet op in. Ik haak in op het gesprek.

‘Waarom ben je eigenlijk gestopt met roken?’

‘Ik had er de laatste tijd niet zoveel zin meer aan en kon het niet meer opbrengen. Eigenlijk vond ik het gewoon vies,’ mompelt ze schouderophalend terwijl ze me wazig aankijkt. ‘Waarom heb je nooit iets gezegd?’ vraag ik geschrokken.

Ze zegt niks en kijkt om de beurt naar de arts, papa en mij. Ik heb geen idee wat er in haar hoofd omgaat en vraag me af of ze dit bewust heeft verzwegen. Sinds haar herseninfarct, nu bijna negen jaar geleden, is ze verbaal minder sterk dan dat ze daarvoor was. Sindsdien is het een stuk lastiger geworden om te achterhalen wat er bij haar speelt. Mijn voorgevoel wordt sterker. Dat ons slecht nieuws staat te wachten, is me duidelijk. De arts typt iets op het toetsenbord. Ik vermoed dat ze het dossier aanvult met de informatie die ze net heeft gehoord.

‘Willen jullie nog iets kwijt?’ vraagt ze wanneer ze hiermee klaar is.

Papa en mama kijken zwijgzaam voor zich uit.

‘Laten we doorgaan naar de uitslag. Daarvoor zijn we hier,’ zeg ik kordaat omdat ik wil weten waar we aan toe zijn.

De arts tikt iets op het toetsenbord. Ze draait het scherm naar ons toe en er is een röntgenfoto van mama haar borstkas te zien. Ik zie de longen erop staan. Ze zien er vlekkerig uit en met de kennis dat ik er van heb, kan het van alles zijn. Het hoeft dus niet iets kwaadaardigs te zijn maar mijn gevoel zegt van wel en daar ga ik vooralsnog vanuit. De arts komt ter zake.

‘Ik zal er niet omheen draaien. Het ziet er niet goed uit. U heeft een longcarcinoom. Dat is longkanker en beide longen zijn behoorlijk aangedaan,’ laat ze weten terwijl ze naar de vlekken op de foto wijst.

Het nieuws komt direct bij me binnen, zonder ontkenning of welke emotie dan ook. Gewoon zoals het is en zoals ik had verwacht gezien het feit dat mama een stevige roker is. Of zoals nu is gebleken, een stevige roker wás. Ik kijk naar papa en mama. Papa kijkt naar de arts. Mama kijkt afwisselend van de arts naar mij. Ze is nog steeds een zielig hoopje mens dat veel pijn heeft. In haar ogen kan ik moeilijk aflezen wat ze voelt of denkt.

‘De tumor is uitgezaaid naar de lymfeklieren om de longen,’ laat de arts weten terwijl ze naar de andere vlekken op de foto wijst.

‘Alleen naar de lymfeklieren of ook ergens anders in het lichaam?’ vraag ik.

‘Dat weten we niet en daarom willen we je moeder vanmiddag en de komende week verder onderzoeken. Tenminste, als u dat goed vindt?’ wendt ze zich tot mama.

Mama knikt afwezig en zegt niets.

‘Verder zitten we te denken aan een chemokuur. Of we daarna gaan bestralen is voor nu nog niet duidelijk. Dit zal de komende weken moeten uitwijzen en wat we precies gaan doen krijgt u over een week te horen,’vertelt ze terwijl ze verschillende folders pakt.

Deze laat ze ons zien. Het gaat om folders over ‘stoppen met roken’, chemotherapie, bestraling en de verschillende onderzoeken die ze gaat krijgen.

‘Dit is informatie over een scan van uw hoofd om te zien of daar ook uitzaaiingen zijn,’ zegt ze terwijl ze het desbetreffende folder aan mama laat zien.

Terwijl ze er het één en ander over vertelt, kijk ik stiekem naar papa en mama. Ze zitten er stoïcijns bij. Papa kijkt onafgebroken naar het scherm van de computer. Mama kijkt afwezig van zich af. Uit haar gezichtsuitdrukking kan ik niet opmaken wat er in haar omgaat.

‘Begrijp je wat er wordt gezegd?’ vraag ik wanneer de arts klaar is met vertellen.

‘Ja. Ik heb kanker,’ zegt ze monotoon alsof ze een robot is. Ze kijkt afwisselend van de arts naar mij.

‘Hebben jullie nog vragen?’ vraagt de arts.

Papa en mama zeggen niets. Volgens mij zijn ze in shock. ‘Wat is dat daar onderin de foto?’ vraag ik terwijl ik naar de ruimte onder de longen wijs.

‘De maag van je moeder is behoorlijk opgezet,’laat ze weten. ‘Hoe kan dat dan?’ vraag ik.

‘Het kan van alles zijn. Ik kan je daar nu geen antwoord op geven.’

Ik krijg een onbestendig gevoel in mijn onderbuik. Er moet een foto van haar buik gemaakt worden, hoor ik een stemmetje in mijn hoofd zeggen.

‘Moet er geen foto van haar buik gemaakt worden?’ vraag ik.

‘Op dit moment zie ik daar de noodzaak niet van in,’ laat ze weten.

Ze gaat dood, hoor ik het stemmetje zeggen. Het onbestendige gevoel in mijn onderbuik wordt sterker. Ik probeer het weg te drukken.

‘Moet mijn moeder opgenomen worden?’ vraag ik omdat dit mij de beste optie lijkt.

‘Wat wilt u?’ vraagt de arts terwijl ze zich tot mama wendt. ‘Ik wil naar huis,’ is het enige dat ze zegt.

‘Dat wordt dan aan het eind van de middag gezien de onderzoeken die gepland staan.’

‘Hoe lang heb ik nog te leven?’ vraagt mama afwezig.

‘Dat zal afhankelijk zijn van wat er uit de onderzoeken komt, in hoeverre het carcinoom is uitgezaaid en hoe de behandeling gaat aanslaan. Het gaat in ieder geval geen makkelijke periode voor u worden en u dient er zelf honderd procent voor te gaan.’

Dit gaat een flinke uitdaging worden, denk ik terwijl ik schuin naar mama kijk om te zien hoe ze reageert.

‘Kun je er honderd procent voor gaan?’ vraag ik wanneer ze me zwijgzaam aankijkt.

Ze haalt haar schouders op en mompelt iets wat ik niet kan verstaan. Het klinkt alsof ze de moed al heeft laten zakken. ‘Wij zullen je met alles helpen maar je moet het wel zelf willen,’ zeg ik ter verduidelijking.

‘Ja, dat weet ik wel,’ zegt ze zachtjes.

Uit ervaring weet ik dat het nog een hele kluif gaat worden de komende tijd. In een flits denk ik terug aan de periode dat mama het herseninfarct kreeg. Ze had iets langer dan één week in het ziekenhuis gelegen en mocht toen met ontslag.

Ik drong aan op een opname in een revalidatiecentrum om daar aan te sterken. Thuis was het niet haalbaar daar papa de verzorging niet op zich kon nemen. Ik werkte fulltime en datzelfde gold voor Dianne. Het leek me beter om te revalideren in een centrum en vandaaruit verder te kijken. Mama was het in eerste instantie niet met me eens, totdat ik een dag met haar meeliep in het ziekenhuis om te kijken hoe het haar verging. Ze redde zichzelf niet en de conclusie was snel getrokken. De afdeling waar ze lag, regelde een opname en een paar dagen later mocht ze over naar het revalidatiecentrum. Eenmaal in het centrum bleek ze goed te herstellen. Desondanks was ze niet gemotiveerd om deel te nemen aan de verschillende activiteiten. Ze vond het al gauw best en mede om die reden mocht ze snel naar huis. Thuis redde ze zich prima maar ik heb altijd het gevoel gehouden dat ze er veel meer uit had kunnen halen. Totdat ze, precies één jaar later, steeds meer pijn in haar benen kreeg. Na verschillende onderzoeken bleek dat de bloedvaten in haar onderbuik ernstig vernauwd waren. Er was één optie mogelijk en dat was een ‘broek-prothese’ waarbij de vaten in de onderbuik door middel van een operatie worden vervangen. Een grote ingreep die niet zonder risico was. De vaten van mama waren zodanig aangedaan dat een operatie onvermijdelijk was maar ze had tevens een verhoogde kans om tijdens de operatie te overlijden. Het was een hele spannende periode die uiteindelijk goed is afgelopen. Mama werd geopereerd, herstelde snel en mocht niet lang daarna naar huis. Echter liet ze zelf haar hoofd vaak hangen en kon ze het positieve er niet uit halen. Het duurde een paar jaar voordat ze het leven oppakte en bijvoorbeeld weer op vakantie durfde. Ik had regelmatig het gevoel alsof ze het leven opgaf. Nu we hier bij de longarts zitten, bekruipt me datzelfde zware gevoel en ik zie tegen de komende tijd op. We zijn nu een paar jaar verder en inmiddels ben ik moeder van drie kinderen. Een druk en jong gezin waar ik mijn handen vol aan heb. Ondanks dat ik me schuldig tegenover mama voel, bedenk ik me dat ik mezelf uit noodzaak moet beschermen. Om te voorkomen dat ik, net zoals destijds, in een burn-out beland. Ineens ben ik terug in het gesprek. De arts legt uit wat er voor vanmiddag op de planning staat en dat mama een dagopname krijgt op de longafdeling. Ik merk dat er een knop bij mezelf omgaat en dat ik afstand van mijn gevoel neem. Uit pure zelfbescherming voor de tijd die komen gaat en die van een ieder van ons veel gaat vergen. Het is alsof ik van een afstandje naar deze hele situatie kijk. De arts laat weten contact op te nemen met de afdeling en ze belt waar we bij zijn. Nadat ze de hoorn heeft neergelegd, zegt ze dat we worden opgehaald. Ze geeft ons een hand en we gaan terug naar de wachtruimte.

Na een flinke tijd wachten, worden we opgehaald door een verpleegkundige van de longafdeling. Wanneer we aankomen op de afdeling lopen we een kamer binnen waar één bed staat. De verpleegkundige geeft aan dat mama in het bed mag plaatsnemen en dat ze zo terug komt. Dit laat ze zich geen twee keer zeggen. Mama gaat op het randje van het bed zitten, trekt haar schoenen uit en gaat liggen. We zijn in een soort onderzoekskamer waar meerdere patiënten kunnen liggen. Mama ligt er alleen en dat is wel zo prettig na wat we net te horen hebben gekregen. De verpleegkundige laat op zich wachten en ik pak twee stoelen voor papa en mij. Ik heb geen idee van tijd en merk dat ik licht in mijn hoofd word. Wanneer ik op de klok kijk, zie ik dat het net na 12.00 uur is. Na vanochtend vroeg heb ik niets meer gegeten. Ik loop naar de deur richting de gang die open staat en zie aan de overkant een drankautomaat waar je koffie en thee kunt halen. Ik loop er heen en schenk een cappuccino met veel suiker voor mezelf in. Voor papa schenk ik een zwarte koffie en voor mama een thee met suiker in. Voordat ik terugloop pak ik een extra suiker voor mezelf want ik merk dat ik bibberig op m’n benen ben en dat is voor mij een teken dat ik eigenlijk iets moet eten. Ik loop terug naar de kamer en zie mama op het randje van het bed zitten. Ze heeft veel pijn aan haar been en voet.