shine your light

even in the darkest time

shine your light

so brightly

even in the hardest time

shine your light

be bright

Inhoud

Het duister doet zijn intrede

Eleanor ontmoet haar jongeling

De eerste schermutselingen

Een spoor van twijfel

De Nyctophilia’s

Een intuïtieve reis

Een heftige confrontatie

Op het randje van de dood

De boodschap van de Alchemisten

De lessen van Al-Kimiya

Een charlatan ontmaskerd

Een treffen met vogelvrijen

In Het Lichtrijk

Een gewelddadige ontvoering

De vijand ronselt troepen

Het toppunt van kwaadaardigheid

Terugkeer naar de lichtburcht

Een riskante zoektocht

Op veilige bodem

De Lichthexen

Een magische cirkel

Een streep door het verleden

Een lafhartige streek

De initiaties van Noad en Laoïse

Opbouw van het Lichtrijk

DEEL I

De weg van de Alchemist

1

Het duister doet zijn intrede

Het is niet makkelijk om de Obscuren op te sporen. Aan het einde van de vijfde dag ontdekt Aäron ze eindelijk. Behoedzaam loopt hij door het bos, zijn voetstappen worden gedempt door de mosachtige bodem. Om niet op te vallen heeft hij zijn paard bij een herberg gestald. Hoe verder hij loopt hoe meer zijn zicht wordt beperkt door de in nevel gehulde lucht die zich tussen de bomen nestelt. Hij vindt de stilte in het woud onbehaaglijk, geen blaadje hoort hij ritselen, zelfs de vogels tsjilpen niet. Dan ineens ontwaart hij tussen de nevelen door een gloed van een kampvuur.

Naarmate hij het kamp dichter nadert, wordt de gloed van het kampvuur feller en nemen de geluiden toe. De Obscuren hebben hun kampement opgeslagen op een open plek diep in het woud, waar normaal geen sterveling komt. Hij is benieuwd waar ze vandaan komen en nog meer wat ze van plan zijn.

Hij nadert het kamp omzichtig en positioneert zich op een plek waar hij ongezien een goed overzicht heeft. Ook zorgt hij ervoor dat hij benedenwinds blijft, zodat ze hem niet kunnen ruiken. Uit ervaring weet hij dat hun reukvermogen zeer goed is. Hij ziet ze laag over de grond kruipen met hun angstaanjagende en emotieloze gezichten. Het blijkt dat de Obscuren zich aansluiten bij een kamp van zwarte strijders, die zich op deze plek hebben verzameld. Aäron is bekend met het bestaan van de zwarte strijders. Ooit waren het mensen, inmiddels zijn ze zo verdorven en zwart van ziel dat er weinig menselijks meer over is. Hun oorspronkelijke menselijke huidskleur is veranderd in een grijze, doffe teint en hun gelaat is getekend met harde trekken, diepe rimpels en een wrede mond. Het zijn de directe onderdanen en strijders van de onbuigzame zwarte heerser Morrigan. Het gevoel van onrust wordt bij Aäron dan ook met de minuut groter, want zwarte strijders leven normaal alleen in het noorden, in het land van Zwarte Bergen. Twee dagen lang bespioneert Aäron het kamp, waarbij hij zorgvuldig in de dekking van de schaduw blijft. In de tussentijd sluiten steeds meer duistere wezens zich aan bij de groep. Het is duidelijk dat de zwarte strijders aan het rekruteren zijn. Het is laat in de middag wanneer de hoofdman van de zwarte strijders het kamp binnen komt rijden. Hij rijdt op een paard dat zo zwart is als de nacht en heeft een angstaanjagend voorkomen. Alles wat hij aan heeft, van zijn harnas, mantel tot en met zijn leren laarzen, is inktzwart. De man heeft een bleek en door de tijd getekend gezicht met diepliggende, donkere ogen.

Zijn haar hangt in vettige, zwarte slierten op zijn schouders en zijn rechterwang wordt ontsierd door een groot gekarteld litteken. “Daar is Neqa’el” gonst het door het kamp op het moment dat de zwarte strijder het kamp binnenrijdt. Alle gesprekken verstommen en er valt een doodse stilte.

Eigenlijk wil Aäron nog even blijven om meer informatie te verzamelen over hun exacte plannen. Maar iets in hem zegt, dat hij moet maken dat hij wegkomt. Half overeind komend sluipt hij door de hoge struiken weg van het kamp. Een zwarte raaf komt klapwiekend aanvliegen en scheert over hem heen. Hij cirkelt even boven zijn hoofd en vliegt naar de hoofdman Neqa’el. De vogel strijkt neer op zijn schouder en draait zijn snavel naar het oor van de hoofdman. Onmiddellijk kijkt deze in de richting waar Aäron zich zojuist bevond.

De hoofdman wijst direct in de richting waarin Aäron is gesignaleerd. Met een kille, ijzige stem spuugt hij: ‘Idioten, jullie hebben niet goed opgelet, er zit een spion in de struiken! Pak hem en ik wil hem levend!’

Rennend voor zijn leven, door bossen, beken en rivieren weet Aäron de zwarte strijders voor te blijven. Om even op adem te komen verstopt hij zich in het struikgewas. Het is geen moment te vroeg. Hij houdt zich muisstil als de zwarte strijders hem voorbijlopen. Opgelucht haalt hij adem en vervolgt nog omzichtiger zijn weg. Twee uur later steekt hij een rivier over en hij is bijna aan de overkant als Neqa’el komt aanrijden op zijn zwarte paard. Aäron kijkt even om en op dat moment blaft de hoofdman tegen zijn mannen: ‘Schiet!’

Eén van de mannen heft zijn boog en weet met een pijl de afstand te overbruggen. Instinctief heft Aäron beschermend zijn armen. Dit redt zijn leven, de pijl raakt zijn arm in plaats van zijn hart en een tweede pijl schampt zijn zij. Hij duikt onder water om aan de volgende pijlen te ontkomen. Onder water trekt hij de pijl uit zijn arm. Het is gelukkig geen diepe wond. Moeizaam legt hij onder water de laatste meters af om de oever te bereiken. Bij de oever aangekomen klimt hij snel uit het water. Een volgende pijl mist hem op een haar na. Hij zet het op een zigzaggend lopen en bereikt op het nippertje de rand van het bos.

Hij voelt hij zich opgejaagd als een wild dier. Hij beweegt zich nu geruime tijd van boom tot boom en door het struikgewas om aan zijn achtervolgers te ontkomen. In de verte hoort hij het woedende gekrijs van zijn achtervolgers die zo te horen het spoor bijster zijn. Hij vervolgt geruisloos zijn weg. Hij is blij dat het volgen van zijn intuïtie zijn tweede natuur is geworden. Dit houdt hem in leven. Hij leunt even tegen een boom. Hij kan niet meer, hij is aan het eind van zijn krachten. Zijn gewonde arm klopt ondraaglijk. Moeizaam loopt hij verder, daar in de verte, aan het einde van de bosrand, doemt de lichtburcht al op. De laatste meters legt hij strompelend af.

De lichtwachters komen toegesneld en kunnen hem nog net opvangen voordat hij in elkaar zakt. De lichtmeester van de lichtburcht komt naar buiten gerend. Hij werpt een zorgelijke blik op de bewusteloze Aäron en gebaart naar de lichtwachters dat ze hem direct naar binnen moeten brengen.

Uren later wordt Aäron wakker, even weet hij niet waar hij is en knippert een paar maal met zijn ogen, voordat hij zich volledig kan oriënteren. Hij ligt in een bed met zachte kussens en schone, frisse lakens. De kamer is een oase van rust, er dringt nauwelijks enig geluid van buiten door.

Zijn arm is verbonden en klopt niet meer zo erg. Opgelucht beseft hij dat hij veilig in de lichtburcht is. Hij heeft zijn achtervolgers kunnen afschudden.

‘Ah, ik zie dat je wakker bent.’ In de deuropening staat een lange, goedgebouwde man met halflang blond haar. Het is zijn vriend en lichtmeester Gabriël.

‘Goed om je zien Gabriël, het is een opluchting om weer thuis te zijn.’

Gabriël neemt plaats aan het voeteneinde van het bed en buigt zich voorover naar Aäron. ‘Het is een opluchting dat je terug bent, weliswaar niet ongedeerd, maar je kunt het na vertellen.’

In het kort vertelt Aäron wat er is gebeurd.

‘Ze zijn me bijna tot aan een halve dag van de lichtburcht vandaan gevolgd. Normaal gezien komen ze nooit over de grenzen van het Lichtrijk,’ beëindigt Aäron zijn verhaal. Uitgeput leunt hij achterover in de kussens en sluit vermoeid zijn ogen. Het vertellen heeft hem zichtbaar moeite gekost. De vlucht van de afgelopen dagen heeft zijn tol geëist en zijn gewonde arm klopt ondraaglijk. Gabriël herschikt Aärons kussens en geeft hem wat te drinken. Er valt een stilte en beiden zijn diep in gedachten verzonken.

Gabriël schudt bedroeft het hoofd. ‘Dit is geen goed teken. Het betekent dat ons donkere tijden te wachten staan. Het spijt me dat ik je in gevaar heb gebracht.’

Aäron opent zijn ogen. ‘Spijt is niet op zijn plaats, het duister verdrijven is mijn taak als strijder van licht. Trouwens, er is wel meer voor nodig om mij klein te krijgen,’ glimlacht hij flauwtjes. ‘Voordat ik het vergeet, Gabriël, wil je ervoor zorgen dat iemand mijn paard ophaalt bij de herberg?’

‘Maak je niet ongerust, ik zal daarvoor zorgen.’

Gerustgesteld sluit Aäron zijn ogen.

Gabriël neemt plaats in de stoel naast het bed. Daar zit hij nog lange tijd, met zijn vingertoppen tegen elkaar, diep in gedachten voor zich uit te staren. Hij komt tot de conclusie dat het tijd is om de Raad van Licht bijeen te roepen.

De Stad van Licht bevindt zich in het hart van het Lichtrijk, boven op de Lichtberg omringt door de zeven domeinen en toornt markant boven de omgeving uit. Lopend door de stad verwondert Aäron zich telkens weer over de schoonheid en uitstraling van de stad, die een wit, helder, parelmoerachtig licht uitstraalt. Alleen mensen die een innerlijk licht uitstralen zijn in staat de stad te betreden. Zonder innerlijk licht is het te fel om het te kunnen verdragen. Daarom is een bijeenkomst in de tempel de meest voor de hand liggende plek. Het Licht bestaat uit een mengeling van witte, gele en gouden tinten. Als Aäron door de poort gaat wordt hij door de poortwachters hartelijk begroet. Eenmaal binnen de stad vervolgt hij zijn weg verder omhoog. De hele stad bestaat uit licht en het lijkt of de gebouwen uit kristal zijn opgetrokken. Uit verscheidene gebouwen klinkt prachtige muziek die de lucht vult met betoverende klanken. Aäron nadert het centrum van de stad waar de Lichttempel hoog uitsteekt boven de andere gebouwen. De tempel bestaat uit één groot koepelvormig dak met daaromheen een aantal kleinere koepels. De koepels steunen op gotische pilaren. Van alle kanten straalt het Licht tussen de zuilen door de tempel uit. Aäron bestijgt de brede witte trap die naar de tempel leidt en neemt aandachtig de ongekende schoonheid van de omgeving in zich op. Boven aangekomen wordt hij opgewacht door een lichtgids. De man draagt een eenvoudig wit gewaad en begroet hem innemend met een lichte buiging.

‘Welkom, Aäron, drager van licht, gegroet zij het Licht in u.’

De grote ronde tempelruimte bestaat uit een koepelvormig dak gevuld met goudgeel licht, waarbij het lijkt alsof je naar een zon overgoten hemel kijkt. In het midden van de ruimte staat een sierlijk bewerkte kristallen tafel. Aäron haalt een paar keer diep adem en hij voelt hoe het Licht zijn lichaam binnenstroomt. Alle emoties van de laatste weken, zijn vlucht voor de zwarte strijders, de zorgen om wat er gaande is en de pijn en vermoeidheid lossen op in het Licht.

Inmiddels komen de overige raadsleden van het Licht de ruimte binnendruppelen. Lichtmeester Michaël is er al. Als eerste komen uit het domein Nahara lichtstrijder Anwar samen met lichtmeester Jophiëlle binnen. Gevolgd door Rafaël met zijn rechterhand Hayao uit het domein Helios. Hierna komt de vertegenwoordiging van domein Neiryn binnen: Uriël met zijn lichtstrijder Surya. Daaropvolgend komen uit Iliana lichtmeester Chamuëlle en Aithne binnen samen met lichtmeester Zadkiël en zijn strijder Lesedi. Als laatste komt Eleanor binnenlopen de lichtstrijder van Siraj en rechterhand van Michaël. Iedereen begroet elkaar hartelijk met een lichte buiging.

Lichtmeester Michaël staat in het midden van de ruimte, de anderen staan in een cirkel om hem heen en hij opent de bijeenkomst. ‘Broeders van licht, welkom, en gegroet zij het Licht in u,’ en hij buigt lichtjes zijn hoofd. Michaël spreekt met warme en krachtige stem. ‘Ik heb u allen vandaag bijeengeroepen vanwege verontrustend nieuws. Naar aanleiding van geruchten over schaduwmensen die de grens van ons domein Luciana passeerden, is Aäron enige weken geleden naar het zuiden afgereisd.’

Met een handgebaar geeft hij aan dat Aäron het woord kan nemen.

Aäron stapt de cirkel in en doet verslag van zijn avontuur.

Na deze woorden laat iedereen zijn gedachten gaan over deze onheilspellende berichten. De stilte wordt doorbroken door Michaël: ‘De vijand die zich ver had teruggetrokken in de spelonken van de Zwarte Bergen, met het Zwarte Woud als buffer om de noordgrens van het Lichtrijk te beschermen, begint zich te roeren. Onze laatste strijd met het duister was honderd jaar geleden en toen hebben we het duister verslagen. Deze overwinning heeft geleid tot de oprichting van het Lichtrijk. Tot voor kort is de wijze waarop we ons Lichtrijk hebben georganiseerd effectief gebleken, want deze laatste gouden eeuw van licht is in relatieve rust verlopen. Helaas is niets eeuwig. Denk maar aan het gezegde: “Panta rhei, ouden menei,” alles stroomt en niets is blijvend. Zoals een rivier die stroomt en continu wordt voorzien van nieuw water, de bedding uitschuurt en meer dan eens zijn stroom verlegt. Om in harmonie te kunnen leven en om het donker terug te dringen en waar nodig te verslaan, dienen we inzicht te krijgen in de plannen van het duister. Op grond hiervan kunnen we onze strategie en tactiek bepalen. Mijn voorstel is dat onze lichtstrijders op verkenning gaan om het doen en laten van het duister nader te onderzoeken. Daarnaast is het van belang om de andere koloniën van Licht te raadplegen. Aäron aan jou het verzoek om een bezoek te brengen aan Alchemië. Ik zou graag de raad willen van Al-Kimiya, de meester Alchemist over wat komen gaat.’ Dan richt hij het woord tot Eleanor zijn eigen lichtstrijder: ‘Jij gaat op verkenningsmissie naar Hexheuvelland naar de Lichthexen. Als jullie terug zijn zullen we andere lichtstrijders op queeste sturen naar Sjamanië en het Land van Xen.’

‘Het is ook belangrijk dat de grensbewaking wordt versterkt,’ merkt Uriël op. Allen knikken instemmend.

‘De vijand heeft vele spionnen, in allerlei gedaanten. Wees alsjeblieft voorzichtig,’ besluit Michaël. Hij buigt lichtjes. ‘Mijn dank, lichtstrijders en lichtmeesters. Dat het Licht met jullie moge zijn.’ Met deze afscheidsgroet sluit Michaël de bijeenkomst.

Eén voor één verlaten ze de tempel. Gabriël geeft Aäron een teken dat hij nog even moet blijven. Nadat iedereen de ruimte heeft verlaten legt Gabriël zijn hand op Aärons schouder. ‘Je laatste reis is ternauwernood goed gegaan, doe alsjeblieft voorzichtig.’

‘Gabriël, zoals je weet vergaat onkruid niet zo snel.’

‘Nou, nou, ik zie jou niet als onkruid, eerder als Aya, het symbool van de varen. Varens zijn zoals je weet zeer sterke planten die in de meest moeilijke omstandigheden weten te overleven en wel tegen een stootje kunnen.’ Bij die woorden raakt Aäron onbewust de ketting om zijn nek aan, een hanger met een Aya symbool, die hij van Gabriël heeft gekregen.

‘Aäron, er staan duistere tijden voor de boeg, je moet zo snel mogelijk naar Al-Kimiya. Hetgeen wat ons te wachten staat kan niet veel goeds zijn.’

2

Eleanor ontmoet haar jongeling

Eleanor gezeten op haar lichtbruine paard, geniet van het weidse en zonovergoten berglandschap van het domein Siraj. Ze is trots dat zij als rechterhand van lichtmeester Michaël dit domein mag beschermen. Ze geniet van het lenteweer en de honingachtige geur van de meidoornstruiken die een holle weg markeren. Ze is op weg naar de Lichthexen, die voorbij het Land van Herve wonen. Na enige tijd passeert ze de grens van het Lichtrijk en rijdt de schemergebieden in. Ze rijdt aan een stuk door om tegen de middag te stoppen bij een vennetje voor een lichte middagmaaltijd. Ze laat haar paard drinken en neemt op haar gemak plaats op een rotsblok om te eten als plots een man achter haar staat. Het is een kale, gedrongen man met brede kaken en stevig gespierde bovenarmen. Hij grijnst veelbetekenend en pakt haar arm beet. Eleanor walgt van de stinkende walm van alcohol die haar misselijk maakt.

‘Zo, schoonheid, wat heb jij een prachtig lichaam. Daar gaan we een beetje plezier mee maken, want daar ben je voor gemaakt.’

‘Laat me los, viespeuk!’ bijt ze hem venijnig toe.

‘Och, schatje, wat ben je een pittig ding. Kom, lekkertje van me,’ en hij trekt Eleanor ruw naar zich toe. Eleanor is geenszins onder de indruk en doet geen moeite om zich los te trekken. Ze kijkt hem zonder te knipperen ijskoud aan en met vaste stem zegt ze: ‘Laat me met rust.’

De man schudt zijn vettige hoofd. ‘Dat denk ik niet,’ en geeft haar een schunnige knipoog. Voordat de man het goed en wel doorheeft geeft Eleanor hem een fikse trap in zijn kruis die hem naar adem doet happen. ‘Ik vroeg of je me met rust wilde laten,’ klinkt haar zachte dreigende stem.

‘Rotwijf,’ kreunt de man, ‘je heb me pijn gedaan.’

‘Tja, wie niet horen wilt moet maar voelen,’ en ze geeft hem nog een optater. Ze trekt hem half overeind en fluistert dreigend in zijn oor: ‘En nu maak dat je wegkomt, voordat ik je nek breek.’

Struikelend over zijn eigen benen weet de aanrander niet hoe snel hij weg moet komen.

Op veilige afstand gekomen draait hij zich nog een keer om en schreeuwt: ‘Je bent niet normaal! Je bent een hex!’

Met haar handen over elkaar geslagen grinnikt Eleanor. ‘Dat vat ik dan maar op als een compliment.’ Na dit incident besluit ze voor de nacht een onderkomen te zoeken in een taverne of een herberg, ze heeft geen trek meer in dergelijke incidenten. Tegen de avond rijdt ze langs een klein dorpje dat aan de rand van de rivier ligt. Aan de eerste de beste voorbijganger vraagt ze waar de herberg ligt. ‘Een herberg hebben we niet, maar de familie Dunberg runt een logies met ontbijt, ze hebben vast nog wel een kamer vrij.’

De provisorische herberg blijkt een groot, wit geschilderd houten huis te zijn met grote ramen en een sierlijke houten veranda. Een gedeelte van het huis is begroeid met blauweregen. Het gazon om het huis is goed onderhouden en de borders staan vol bloemen, struiken en heesters. Wat verrassend, denkt Eleanor, om zo’n romantisch en idyllisch plaatje in het Schemerland aan te treffen. Inmiddels is ze afgestegen en een donkerblond meisje komt de trap voor het huis afgerend. ‘U wilt overnachten?’ Eleanor glimlacht instemmend. Het valt haar op dat het meisje wel erg mager is, te mager eigenlijk. Ze heeft wel een mooi gezicht maar het wordt getekend door vermoeidheid.

‘Mijn naam is Laoïse. Gaat u zitten op de veranda en neem een glas van mijn zelfgemaakte ijsthee. Dan verzorg ik ondertussen uw paard.’ Een halfuurtje later komt het meisje aanlopen. ‘Uw paard is afgeborsteld, voorzien van haver en hooi en ik heb haar nog een appel gegeven. Zal ik u naar uw kamer brengen?’ Eleanor volgt Laoïse naar een grote ontvangsthal. Een vrouw van middelbare leeftijd komt aanlopen. Op het eerste oog ziet de vrouw er gracieus uit in een jurk van groene zijde met geborduurde bloemen. Haar zwarte haren zijn elegant opgestoken, maar ze heeft een bittere trek om haar mond. Eleanor houdt zich op de achtergrond. De ogen van de vrouw zijn ijskoud, gespeend van elke warmte. De vrouw kijkt het meisje misprijzend aan. ‘Waar was je?’ klinkt haar stem schel. ‘Je zou thee voor me zetten. De dames van het plaatselijke genootschap komen zo dadelijk voor de wekelijkse theekrans!’ De stem en de lichaamshouding van de vrouw druipen van afkeuring. Eleanor ziet Laoïse ineenkrimpen onder de afkeurende toon.

‘Het spijt me, stiefmoeder, ik ga zo de thee en het gebak klaarzetten.’ De vrouw haalt haar neus op en snuift hartgrondig. Met priemende ogen kijkt ze Laoïse aan, die zich ongemakkelijk voelt onder haar starende blik en stamelt: ‘Ik breng eerst de gast naar haar kamer en dan kom ik u helpen.’ Op dat moment doet Eleanor een stap naar voren. Pas dan merkt de vrouw haar op en schrikt onwillekeurig, maar trekt meteen haar charmantste glimlach uit de kast. ‘Dag mevrouw, wat een genoegen dat u bij ons komt overnachten. Welkom in deze logies,’ en ze buigt vriendelijk. Ze richt haar blik op Laoïse en met honingzoete stem zegt ze: ‘Meisje, wat sta je nu te treuzelen breng mevrouw onmiddellijk naar haar kamer.’ Laoïse knikt gelaten.

‘Hoe laat wilt u morgen ontbijten?’ vraagt de vrouw aan haar gast.

‘Meestal sta ik op met zonsopgang,’ antwoordt Eleanor.

‘Hoor je dat, Laoïse, je moet morgen op tijd opstaan om ontbijt klaar te maken. Ik hoop dat de kamer u bevalt, mocht er iets niet goed zijn, dan hoor ik dat graag,’ waarbij de vrouw het meisje een felle blik toewerpt. Met een hooghartig knikje loopt de vrouw verder.

‘Kom, dan breng ik u naar boven,’ zegt Laoïse tegen Eleanor. Op het moment dat ze de trap op willen lopen komt er een jongedame de trap afstormen. Ze heeft een mooi gezicht met blonde krullen, maar heeft een kille uitstraling, ieder spoortje warmte ontbreekt. ‘Laoïse, je hebt nog steeds de zoom van mijn blauwe jurk niet gemaakt en ik wil hem vanavond aan,’ jammert het meisje. ‘Je maakt hem straks wel, toch?’

Laoïse slaakt een zucht en knikt gedwee. ‘Goed, Emelie ik zal er straks naar kijken.’ Vervolgens brengt ze Eleanor naar een ruime kamer die voorzien is van alle gemakken. Op een commode staat een vaas met verse bloemen.

‘Is de kamer naar wens?’

‘Zeker, wat een prachtige gordijnen en lakens,’ merkt Eleanor op.

‘Dank u wel, die heb ikzelf gemaakt,’ antwoordt Laoïse verlegen, die zich geen raad weet met het compliment. ‘Normaal serveren we geen avondmaal, maar ik ga kippenragout maken, daar is altijd genoeg van over, als u wilt kunt u vanavond mee-eten.’

‘Graag, maar alleen als het geen moeite is,’ antwoordt Eleanor.

‘Nee, zeker niet, zodra de bel luidt kunt u naar de eetkamer komen.’

Voor het avondeten maakt Eleanor een wandeling door de tuin. Het is volop lente en de appelbomen, kersen en perzikbloemen staan in bloei. De tuin heeft een bont bouquet aan bloemen, zoals camelia’s, magnolia’s, primula’s en rododendrons. Ze maakt aanstalten om naar binnen te gaan als ze Laoïse tegen het lijf loopt. ‘Wat een prachtige tuin hebben jullie, complimenten aan de tuinman.’

Laoïse bloost. ‘Dank u wel, het is veel werk, maar ik probeer iedere dag een uurtje in de tuin te werken. Het is eten is klaar, u kunt aan tafel.’ Laoïse luidt een grote bel in de gang. Haar stiefmoeder Delia en stiefzus Emelie komen aanlopen, achter hen loopt nog een jonge vrouw, haar haren zijn zwart van kleur, ze heeft een mooie blanke huid en een hartvormig gezicht, dat teniet wordt gedaan doordat ze met haar neus in de lucht loopt, wat haar een hooghartige uitstraling geeft. Laoïse stelt haar aan Eleanor voor als haar stiefzus Adrielle, die Eleanor een slap handje geeft. Laoïses stiefbroer komt de trap af lopen en roept: ‘Ik kom niet eten, ik ga naar vrienden.’ Daarna komt een verstrooid uitziende man die volkomen opgaat in zijn eigen gedachten de eetzaal binnen. ‘Dag vader,’ zegt Laoïse en geeft hem een kus op zijn wang. Eleanor schuift aan tafel terwijl Laoïse het eten opdient. ‘Ragout!’ roept haar stiefmoeder vol afkeer uit. ‘Alweer! Kon je niet iets originelers verzinnen.’

Laoïse is niet in het minst uit het veld geslagen van de gebruikelijke kritiek op haar huishouden en antwoordt rustig: ‘Met de theekrans had ik weinig tijd om eten klaar te maken en ragout is snel en makkelijk te maken.’

‘Snel en makkelijk,’ hoont haar stiefmoeder.

Na het eten wordt er nog even beleefd geconverseerd en men nodigt Eleanor uit voor een digestief, maar deze bedankt.

‘De tuin is zo prachtig, vooral in de schittering van de maan, dat ik nog een korte avondwandeling maak,’ zegt ze vriendelijk. Als Eleanor weer binnenkomt passeert ze de keuken waar Laoïse staat af te wassen. Het is een gigantische afwas. Het is voor Laoïse een lange dag geweest, ze is erg moe, te moe om de voetstappen van Eleanor te horen. ‘Lieve hemel!’ roept Eleanor uit, ‘moet jij dat allemaal doen, waar is de keukenhulp of één van je zusters?’

‘Een keukenhulp hebben we niet, dat vindt mijn stiefmoeder geldverspilling en mijn stiefzusters bederven hun handen met afwassen.’

‘En jij zeker niet!’ roept Eleanor verontwaardigd uit. ‘Kom hier, geef me een theedoek, dan zal ik je helpen afdrogen.’

‘Dat hoeft niet,’ sputtert het meisje tegen. ‘U bent hier te gast.’ Bij de aanhoudende blik van Eleanor geeft ze haar een theedoek.

‘Je bent afgepeigerd,’ zegt Eleanor boos terwijl ze afdroogt. ‘Je kunt toch niet al dit werk in je eentje doen! Dat is veel te veel werk voor één persoon.’

Het meisje haalt haar schouders op. ‘Ik ben niet anders gewend.’ Nadat alles is opgeruimd pakt ze het kasboek tevoorschijn en begint het bij te werken. Eleanor kijkt haar met opgetrokken wenkbrauwen aan. ‘Vroeger deed vader de financiën, maar die is tegenwoordig zo verstrooid,’ zegt ze verontschuldigend. ‘De helft van de tijd weet hij niet welke dag het is en als ik hem niet zou roepen om te eten zou hij dat ook nog vergeten,’ merkt ze op met een vertederde glimlach.

De volgende morgen staat Eleanor vroeg op. Ze loopt langs een open deur en ziet Laoïse een kamer schoonmaken. Laoïse kijkt op en ziet Eleanor staan. ‘Het spijt me ik had u niet gezien, u wilt vast ontbijten,’ roept ze verschrikt.

‘Doe maar rustig, ik kan ook later ontbijten.’

‘Ik maak dit later wel schoon en zal eerst ontbijt voor u klaarmaken.’ Even later is de keuken gevuld met de lucht van gebakken eieren. Eleanor eet met smaak van haar gevulde omelet. Na het ontbijt besluit ze om nog een dag langer te blijven. Het valt Eleanor op dat Laoïse een zachtaardig, verlegen en onbaatzuchtig meisje is dat zichzelf tekortdoet. Ze doet alles om iedereen in huis tevreden te houden ten koste van zichzelf. Men hoeft maar een hard woord tegen haar te zeggen en ze vliegt. Ze heeft duidelijk conflict vermijdend gedrag en een gebrek aan zelfvertrouwen. Haar stiefmoeder heeft haar jarenlang geconditioneerd. Eleanor vindt het verdacht veel lijken op het klassieke helperssyndroom, iets waar veel lichtdragers mee in de knoop liggen. Het doet haar altijd denken aan het sprookje van Assepoester. Alleen weet Eleanor, zelf door schade en schande wijs geworden, dat niemand je komt redden, alleen jijzelf kan dat. Ze observeert de situatie een tijdje en ziet dat iedereen dankbaar misbruik maakt van Laoïse. Ze staat niet in haar eigen kracht en wordt door iedereen overschaduwd. Die avond heeft Laoïse weer gekookt en voor iedereen eten opgediend. Emelie haalt haar neus op. ‘Alweer hete bliksem, kun je niet eens iets anders koken? Het smaakt echt nergens naar.’ Haar stiefmoeder Delia en stiefzus Adrielle lachen besmuikt. Het gesprek gaat volledig langs Laoïse’s vader heen, die in zijn eigen gedachtewereld is. Na het eten ruimt Laoïse de tafel af en Eleanor helpt haar een handje.

‘Neem even een pauze, je ziet er moe uit,’ zegt Eleanor vriendelijk.

‘Dat gaat niet, ik heb nog zoveel te doen.’

‘Houd me dan gezelschap als gastvrouw,’ en ze duwt Laoïse op een stoel. ‘Ga zitten en zeg “nee” tegen de eerstvolgende die langskomt,’ zegt Eleanor streng. ‘Soms moet je nee zeggen tegen anderen om goed voor jezelf te zijn. Wees eens een keer zo goed voor jezelf, zoals je dat ook voor een ander bent.’ Eleanor pakt een kruik water van de tafel en schenkt Laoïse een beker water in. Zo zitten ze een tijdje in stilte tot Emelie komt aanlopen. ‘Laoïse, die rode cape die je vorige week hebt gemaakt, leen ik voor vanavond.’

‘Die heb ik zelf nog niet gedragen.’

‘Des te beter,’ en haar stiefzus loopt heupwiegend weg.

Eleanor kijkt hoofdschuddend naar Laoïse. ‘Waarom plaats je hun belang boven je eigen belang? Waarom probeer je het anderen naar de zin te maken als dat ten koste gaat van jezelf? Vind je het zo belangrijk dat anderen je aardig vinden? Begin eens met om voor jezelf op te komen. Je bent een prachtige schoonheid, maar je straalt geen zelfvertrouwen uit. Laat vanaf nu niet meer over je heen lopen.’

‘Ja, maar ik vind het zo moeilijk om nee te zeggen,’ antwoordt Laoïse beteuterd.

‘Je draait het hele logies in je eentje en wat krijg je? Stank voor dank! Er is een gezegde: “Al te goed is buurmans gek.” Wil je dat niet zijn, dan moet je beter voor jezelf gaan zorgen en gezonde grenzen gaan stellen.’

‘Ik heb al lang het gevoel dat ik er alleen voor sta en van mijn lieve vader kan ik geen steun meer verwachten, die is zo veranderd na zijn huwelijk met mijn stiefmoeder.’

‘Geven is goed, maar laat geen misbruik van je maken. Wees niet naïef. Lieverd, luister naar je eigen stem, kijk wat jij nodig hebt en niet iemand anders.’ Ze stopt even om de woorden tot het meisje te laten doordringen.

Laoïse is beduusd, ze kan de woorden van haar gast nog niet helemaal bevatten.

‘Lieve Laoïse, je bent bang dat ze je niet meer aardig vinden als je nee zegt. Jammer dan! Ze kunnen best een keer hun eigen eten koken en het haardvuur aanmaken. Waarom zou jij altijd de vloeren moeten schrobben? Je bent hun gelijke, niet hun ondergeschikte. Je bent geen dienstmeid maar een volwaardig gezinslid. Een dienstmeid wordt er tenminste nog voor betaald.’

De wangen van Laoïse kleuren rood, een felle scheut van opstandigheid flitst door haar lijf. ‘Maar wat zal er gebeuren als ik nee zou zeggen?’

‘Meisje, het ergste wat kan gebeuren als je nee zegt is dat mensen teleurgesteld zullen zijn, maar dan stel je in ieder geval jezelf niet teleur. Geven en ontvangen dienen in balans te zijn. Laoïse, hoe bedreven ben jij in ontvangen?’

Laoïse haalt haar schouders op, ‘ik zou het niet weten.’

‘Volgens mij helemaal niet, want je bent op dit moment emotioneel en mentaal uitgeput.’

Laoïse kijkt haar onzeker aan. ‘Maar hoe doe ik dat, beter voor mezelf opkomen?’

Eleanor neemt even de tijd voordat ze antwoord geeft. ‘Als je wilt kan ik je leren hoe je voor jezelf kunt opkomen, ik kan je leren gezonde grenzen te stellen en je leren meer zelfvertrouwen te krijgen, maar ik denk niet dat dit gaat lukken in je huidige omgeving. Ga drie maanden met mij op reis als mijn jongeling. Je komt dan in een andere omgeving, waardoor je minder snel kunt terugvallen in je dagelijkse gedragspatronen.’

‘Maar dan moet ik iedereen achterlaten. Vader kan nooit voor zichzelf zorgen en stiefmoeder zal heel boos zijn als ik er niet ben om de logies draaiende te houden. En wat als mijn verloofde Caspar terugkomt van zijn reis? Hij zou eigenlijk van de winter al terug zijn. Het is inmiddels lente en hij is nog steeds niet terug. Ik heb ook geen brieven meer ontvangen.’

‘Vind je het leuk om deze logies te runnen, zonder dat je daarvoor beloond wordt?’

‘Leuk? Nee, eigenlijk niet, het is veel werk en zeer vermoeiend,’ geeft ze schoorvoetend toe.

‘Waarom doe je het dan?’

‘Omdat het moet,’ antwoordt ze prompt.

‘Waarom moet het?’

‘Omdat het van me wordt verwacht.’

‘Waarom doe je werk dat van je verwacht wordt?’

Daar moet Laoïse even over nadenken om daarna verbaasd uit te roepen: ‘Omdat ze me dan misschien wel aardig vinden.’

‘Vind je het leuk om te wachten op een verloofde die al maanden niet komt opdagen en niets van zich laat horen?’

‘Nee,’ zegt ze met tranen in haar ogen.

‘Je verzet dus bergen werk, neemt verantwoordelijkheden van anderen op je schouders, hopend op een sprankje goedkeuring, zodat ze je misschien een keer zien staan en je blijft wachten op een verloofde die niet komt opdagen en niets van zich laat horen,’ vat Eleanor samen.

Laoïse knikt bedrukt. Zo heeft ze het nog nooit bekeken, hetgeen Eleanor zegt is behoorlijk confronterend.

‘Laoïse, je bent een goed en lief persoon die altijd onvoorwaardelijk geeft, maar het enige wat jij terugkrijgt is zogenaamde liefde, die is gebaseerd op voorwaarden waarbij het gewicht van anderen op je schouders drukt. Kom, ga met mij mee op reis. Als het je niet bevalt breng ik je over drie maanden terug naar huis. In die drie maanden zullen ze je pas echt gaan missen, als ze zelf al het werk moeten doen,’ besluit Eleanor.

Laoïse zit op dit moment vol met tegenstrijdigheden. Eleanor heeft haar ogen geopend, maar ze vindt het nog een moeilijke stap om alles achter zich te laten.

Eleanor ziet dat Laoïse wordt verscheurd door twijfel, ze weet ook dat haar woorden hard zijn aangekomen. Soms is het beter om iemand met de waarheid te confronteren hoe hard deze ook is. Ze schraapt haar keel en zegt: ‘Persoonlijk kies ik ervoor om mijn eigen keuzes te volgen en niet die van anderen. Ik kies voor zelfrespect, niet voor zelfmedelijden. Ik luister naar mijn innerlijke stem en niet naar die van anderen. Je hebt een vrije wil en je kunt zelf kiezen of je hier blijft of drie maanden met mij op reis gaat. Denk erover na, morgen vertrek ik.’

Laoïse knikt en neemt een besluit. Ze draait abrupt om en kijkt in de blauwe ogen van Eleanor. ‘Ik heb mijn besluit al genomen, ik ga met je mee voor drie maanden.’

‘Goed, dan ben je de komende drie maanden mijn jongeling. Houd er rekening mee: het wordt hard werken!’

Laoïse kijkt verschrikt. Ze ging toch juist weg om onder het juk van hard werken uit te komen? Eleanor schudt van het lachen bij de geschokte blik van haar kersverse jongeling. ‘Je gaat hard werken aan jezelf! Je mag leren voor jezelf op te komen! Ik ga je helpen je innerlijke kracht en licht terug te vinden.’

Vanuit het huis hoort ze haar stiefmoeder roepen: ‘Laoïse, maak eens even thee.’

Die nacht ligt Laoïse nog lang wakker, denkend aan haar gesprek met Eleanor. Het lukt haar niet om helder na te denken. Ze is vol twijfels over de beslissing die ze heeft genomen om met een wildvreemde mee te gaan op reis. Nadat ze uiteindelijk toch een paar uurtjes heeft geslapen staat ze op met gemengde gevoelens. Doet ze er wel juist aan om met Eleanor mee te gaan? En wie is Eleanor eigenlijk? Waarom neemt ze mij aan als jongeling? Kan ze haar vader wel alleen laten? Diep in gedachten verzonken loopt ze de trap af en besluit om toch maar niet met Eleanor mee te gaan. Door al dat gepieker heeft ze zich verslapen. Normaal heeft ze rond deze tijd het ontbijt al klaar gemaakt, de haarden aangestoken en warm water voor de waskommen gekookt.

‘Laoïse, je bent te laat opgestaan! Er is geen ontbijt! En dat terwijl we een gast hebben,’ roept haar stiefmoeder kwaad terwijl ze naar Eleanor wijst die op haar gemak aan de eettafel zit.

‘Ik heb zelf alles klaar moeten zetten terwijl onze gast moest wachten.’

Adrielle komt binnenlopen en jammert: ‘Ik moest me met koud water wassen,’ en kijkt boos naar Laoïse terwijl ze plaatsneemt aan de ontbijttafel. Haar vader komt binnenlopen en vraagt: ‘Laoïse waar zijn mijn paparassen? Normaal leg je die klaar op mijn bureau.’

De volgende die de eetkamer binnenloopt, is Harald, haar stiefbroer. ‘Laoïse, ik moet zo weg, kun je mijn schoenen even poetsen?’ Staand in de ontbijtkamer, overweldigd door alle vragen, kijkt ze de kamer rond. Haar ogen ontmoeten die van Eleanor die één wenkbrauw optrekt en richting de lege stoel naast haar knikt. Laoïse recht haar schouders en haar blik wordt helder. Ze loopt naar de eettafel en ploft op de stoel naast Eleanor neer.

Haar stiefmoeder kijkt haar met onverholen verbazing aan. ‘Wat ga jij doen?’

‘Ontbijten natuurlijk! Bedankt overigens voor het maken van het ontbijt,’ voegt ze er prompt aan toe en stopt snel een stuk brood in haar mond om een glimlach te verbergen. Eleanor knikt haar goedkeurend toe, tot ergernis van haar stiefmoeder. Delia uit haar ongenoegen luidkeels en Laoïse’s vader kijkt verstoord op door alle commotie. Haar stiefmoeder richt nu het woord tot haar vader.

‘Onze dochter voert haar taken niet uit.’ Onze dochter, denkt Laoïse sceptisch, nu ze me nodig heeft ben ik plotsklaps haar dochter.

‘Wat is er aan hand, meisje, ik hoor dat je je taken verzaakt?’

‘Mijn taken, pappa?’ zegt Laoïse met nadruk. Hij kijkt haar verstrooid aan alsof hij haar niet goed begrijpt. Ze verzamelt al haar moed en struikelt bijna over haar woorden. ‘Vanaf morgen zijn het niet meer mijn taken maar jullie taken.’ Zo, het hoge woord is eruit en ze slaakt een zucht van verlichting.

‘Onze taken?’ schreeuwt haar stiefmoeder schril, ‘wat bedoel je daarmee?’ Als blikken konden doden lag ik nu op de grond, denkt Laoïse, terwijl ze de felle, priemende blik van haar stiefmoeder probeert te ontwijken. Ze slikt moeizaam en haar stem blijft in haar keel steken, ze krijgt de woorden niet over haar lippen.

‘Daar bedoelt ze mee dat ze met mij mee op reis gaat als mijn jongeling,’ klinkt de stem van haar nieuwe leermeester.

‘Jij mens!’ krijst Delia. ‘Hoe durf je als gast onze dochter af te pakken!’

Eleanor kijkt haar strak aan en wordt niet koud of warm van haar giftige blik en vraagt: ‘Dochter of veredelde dienstmeid? Volgens mij worden de meeste dienstmeiden nog beter behandeld en beter betaald ook,’ zegt ze op minachtende toon.

‘Hoe, hoe, hoe durf je!’ Delia stikt bijna in haar woorden van kwaadheid. Met een gemene verbeten trek om haar mond en vuurspuwende ogen kijkt ze Eleanor aan. ‘Verlaat mijn logies, nu!’

Eleanor knikt naar Laoïse. ‘Pak je spullen.’

Laoïse huppelt vrolijk naar de deur.

Delia kijkt haar met stomheid geslagen aan, haar mond hangt open van verbazing.

‘Laoïse,’ brengt ze er stamelend uit, ‘je weet niet eens met wie je meegaat of wat deze vrouw doet. Als je dat niet weet, wat kan ze je in hemelsnaam leren?’ en ze kijkt Eleanor vol venijn aan. De woorden treffen Laoïse hard. Vertwijfeld blijft ze staan, ze weet inderdaad niet wie of wat Eleanor is. Een tevreden glimlach speelt om de lippen van haar stiefmoeder, die denkt dat ze deze slag heeft gewonnen. Eleanor pakt vanonder haar tuniek een medaillon tevoorschijn dat als een legitimatie dient voor een afgezant van het Lichtrijk. Het medaillon mist haar uitwerking niet, het schittert als de zon en zet de hele kamer in een oogverblindend wit licht. Iedereen gaapt Eleanor met open mond aan. Vol ongeloof kijkt Laoïse haar aan, hoe is het mogelijk? Een afgezant van het Lichtrijk. Ze heeft de verhalen wel gehoord van de lichtgevende medaillons, maar om het in werkelijkheid te zien is heel wat anders.

‘De komende drie maanden gaat Laoïse met mij mee als lichtstrijder-jongeling.’

Laoïse is ontsteld. Zij een lichtstrijder-jongeling? Daar is ze toch niet geschikt voor? Die capaciteiten heeft ze toch helemaal niet? Eleanor knikt beide volwassenen toe ten afscheid. ‘Tot over drie maanden, dan kan Laoïse zelf de keuze maken of ze mijn leerling blijft of terugkeert naar jullie logies.’

Laoïse geeft haar vader een kus op de wang en fluistert in zijn oor: ‘Tot over drie maanden.’ Haar vader komt bij zijn positieven en omhelst haar stevig en fluistert in haar oor: ‘Neem het paard mee.’ Ze schenkt hem haar meest stralende glimlach en gaat met haar leermeester mee naar buiten. Haar vader kijkt naar zijn stomverbaasde vrouw en schudt grinnikend zijn hoofd. ‘Ik geloof dat iemand zijn vleugels heeft uitgeslagen.’ Even later rijden meester en leerling het dorp uit, nagezwaaid door de oude heer en onder de dodelijke blikken van zijn eega.

3

De eerste schermutselingen

Aäron is onderweg naar het Genootschap van Alchemisten in Alchemië, dat ten zuiden van de schemergebieden Haspengouw en het Land van Herve ligt. Hij rijdt langs akkers van tarwe, rogge en gerstvelden gemarkeerd door bosschages van struiken en bomen, die zo kenmerkend zijn voor de Haspengouw. Het valt Aäron op dat de gewassen er niet gezond uit zien, alsof er een grauwe sluier over ligt. Vroeg in de middag houdt hij halt bij een herberg. Het is zonnig weer en er zitten een aantal gasten op een tuinterras. Een vriendelijke jongen met donkerblonde krullen komt hem tegemoet. ‘Mag ik uw paard stallen en verzorgen? Dan kunt u plaatsnemen op ons terras.’

Aäron kiest een tafel uit onder de koelte van een kastanjeboom. De waard, een forse man met een opvallend sterke kaak en kleine spleetogen komt naar zijn tafel lopen. ‘Waarmee kan ik u van dienst zijn?’ vraagt hij vriendelijk.

‘Doe maar de boerenbrood maaltijd en een kruik water.’

‘We hebben de beste broodmaaltijd en het beste bier van de omgeving, wilt u geen pint?’

‘Nee, bedankt.’

‘Waar kom je eigenlijk vandaan beste reiziger? Ik kan je tongval niet zo goed plaatsen.’

‘Ach van overal en nergens, ik reis en zwerf graag rond,’ antwoordt Aäron achteloos. Het gaat je geen barst aan, denkt hij. Aäron bezit een feilloze intuïtie en is inmiddels door zijn vele jaren als lichtstrijder een doorgewinterde reiziger. Op het eerste gezicht lijkt de waard vriendelijk, charmant en welbespraakt. Maar Aäron voelt intuïtief aan dat onder dit masker van vriendelijkheid een hele andere man schuilgaat. Zijn indruk wordt direct bevestigd, als de jongen die hem verwelkomde komt aanlopen met een zware ton bier op zijn schouder. ‘Hè hè, dat wordt tijd,’ sneert de waard hatelijk. ‘Aan jou heb ik ook helemaal niets.’

‘Maar,’ stamelt de jongen ‘Ik heb al drie tonnen van de wagen getild en naar de kelder gebracht.’

‘Ál drie? Toe maar,’ zegt de waard kleinerend. ‘Ik kan het nog beter zelf doen, je bent lui en nog langzamer dan een slak.’

‘Dan doe je het toch zelf,’ mompelt de jongen.

De waard draait zich met priemende ogen om. ‘Zei je iets?’

De jongen krimpt ineen alsof hij een klap verwacht en schudt snel zijn hoofd. Even later komt de jongen aanlopen met een overladen dienblad dat veel te zwaar voor hem is en overhandigd Aäron zijn broodmaaltijd, waarbij hij per ongeluk de kruik met water op het dienblad omstoot.

‘Sukkel!’ tiert de waard, die op en afstandje staat toe te kijken. ‘Ik kan ook niets aan je overlaten. Nou, bied je excuus aan en snel een beetje,’ snauwt de man bits. ‘Daarna ruim je het op en haal je nieuw water.’

‘Sssorry mijn… mijnheer,’ stamelt de jongen tegen Aäron.

‘Oh, geen probleem hoor, dat kan de beste gebeuren,’ antwoordt Aäron. De waard mompelt binnensmonds, maar wel zodanig dat de jongen het toch kan horen: ‘Hm, dat kan alleen hem weer gebeuren.’

De jongen kleurt rood en loopt gauw naar binnen om een doek en een nieuwe kruik water te halen.

‘Excuses heer, de jongen is af en toe wat onhandig.’

‘Misschien is het blad ook wat zwaar voor hem?’ oppert Aäron.

‘Hard werken is goed voor hem, daar wordt hij een man van. Hij is toch al veel te slap.’

‘Is hij je zoon?’

‘O nee, hij is een wees en ik ben zo goed geweest om hem onder mijn hoede te nemen. Nu leert hij tenminste een vak en komt er misschien toch nog iets van hem terecht. De jongen weet niet hoe goed hij het heeft, nietwaar, Noad?’ zegt hij tegen de jongen die inmiddels is teruggekeerd met een droge doek en een nieuwe kruik water.

De jongen knikt bedeesd. ‘Ja, meneer de waard.’ De man glimlacht vergenoegzaam bij deze woorden.

De jongen moet “ja, meneer de waard” zeggen, denkt Aäron, de man is nog machtsbelust ook. Aäron houdt niet van mensen die anderen domineren, bekritiseren en kleineren. Al helemaal niet bij kinderen. Aäron heeft het innerlijk licht dat de jongen uitstraalt reeds opgemerkt. Hij overpeinst dat lichtkinderen door hun van nature hulpvaardige en vriendelijke instelling, vaak ten prooi vallen aan mensen die heel wat minder welwillend van aard zijn. Een sprekend voorbeeld hiervan is deze waard, die een uitbuiter is van een kind. Hij realiseert zich dat het nu niet het juiste moment is om een conflict aan te gaan en antwoordt neutraal: ‘Dat is dan een hele last voor u.’

‘Ja, als u dat maar weet! Een hele grote verantwoordelijkheid!’ knikt de man gewichtig.

Hij klopt zichzelf nog net niet op de borst, denkt Aäron.

‘Ik heb het graag voor de jongen over.’

Dat denk ik toch van niet, denkt Aäron schamper. Aäron is klaar met zijn maaltijd en gaat op zoek naar zijn paard dat hij eerder in de stal heeft achtergelaten. Hij loopt de stal in en ziet nog net hoe de waard de jongen aan zijn oor trekt en hem op de grond smijt. ‘Je bent een luilak en een nietsnut, ik heb helemaal niets aan jou! Een beetje van de hooizolder in het hooi springen. Alsof je niets beters te doen hebt. Het is hier verdorie geen speelplaats. Je bent hier om te werken. Je bent niets, je kunt niets, wees blij dat je hier te eten krijgt en ’s nachts in de stal kunt slapen. Je moet je schamen. Dankbaarheid zou op zijn plaats zijn!’ Hij sleurt de jongen mee en duwt hem hardhandig door de staldeur waardoor de jongen struikelt.

‘Ondankbaar jong,’ snauwt de herbergier. ‘Ik bied je onderdak en eten en je hoeft er alleen maar voor te werken en zelfs daar ben je nog niet toe in staat!’ schreeuwt de waard te midden van zijn gasten. Hij trekt de tuniek van de jongen zijn lijf en trekt zijn riem los om de jongen een pak rammel te geven. De jongen krimpt ineen en wacht vol angst op de slag van de riem.

Aäron ziet dat de jongen zich niet durft te verzetten. Ook is aan de striemen op de rug van de jongen te zien dat het meer regel dan uitzondering is dat hij wordt geslagen. Aäron vermoedt dat dit publiekelijk schouwspel wel vaker plaatsvindt, want de meeste gasten kijken er niet eens van op.

‘Voor straf krijg je vanavond geen eten. Eigenlijk moest ik je buiten tussen de varkens laten slapen in plaats van in de stal.’ Hij heft zijn hand en laat met een felle zwiep de riem op de rug van de jongen neerkomen. Die krimpt ineen, maar geeft geen kik. Aäron ziet de tranen in zijn ogen blinken. De waard ranselt de jongen genadeloos af en neemt er uitgebreid de tijd voor. Het is een betreurenswaardig schouwspel dat zich midden op het terras tussen de gasten afspeelt. Er is niemand die een hand uitsteekt om de arme jongen te helpen. Sommige gasten genieten er zelfs van, wat duidelijk te zien is aan de mimiek op hun gezichten. Een enkeling kijkt vol afschuw de andere kant op. Er is niemand die iets zegt. Ondertussen gaat de waard door met zijn bestraffing. ‘Laat dit een waarschuwing voor je zijn!’ roept hij. ‘Weet je wat? Pak je biezen maar!’

Op dat moment vindt Aäron dat het tijd is om in te grijpen. ‘Vooruit, je hoort wat de waard zegt, pak je biezen en vlot een beetje,’ zegt hij.

De waard denkt met voldoening dat hij in Aäron een medestander heeft gevonden en glimlacht. ‘Ja, mijnheer, als je dergelijke knapen niet hard aanpakt groeien ze op voor galg en rad. Een ware last, dat is het,’ zegt de herbergier zelfingenomen. Even later komt de jongen met niet meer dan een knapzak aanlopen.

‘Ik zie dat je alles hebt ingepakt, kom maar met me mee,’ knikt Aäron naar de jongen.

De mond van de waard valt open. ‘Waar… gaat hij heen?’

‘Met mij mee natuurlijk.’

‘Maar dat kan niet,’ stamelt de waard.

‘Waarom niet?’ vraagt Aäron quasi verwonderd. ‘Hij moest toch zijn biezen pakken?’

‘Dat bedoelde ik niet zo, dat was niet serieus. Dat was maar een grapje. Je kan hem niet zomaar meenemen. Ik heb hem nodig.’