Shine your true colours

Shine just the way you are

Inhoud

Wat eraan voorafging

Gevoelens van angst

Een angstig visioen

Een verdorven stad

Een hachelijke situatie

Het juk valt af

Een zwarte bladzijde

Op weg naar de Sjamanen

Een vergeefse zoektocht

De wijsheid van de Sjamaan

De wanhoop van Aäron

Een Sjamanistische reis

Tussen leven en dood

Een wraakzuchtige aanval

De verrader manifesteert zich

Vervelende incidenten

De hereniging

Een reis vol vijandigheden

In veilige haven

Strategisch overleg

Een barre tocht

Het Land van Xen

De Groene Eilanden

Een vreemde remedie

Een onverwachte wending

Het achtvoudige pad

Door het oog van de naald

Onverwacht bezoek

Een zwarte strategie

Het pad van Xen

De aanslag

Een nachtelijke missie

Een aanval van paranoia

Het geheim van de regenboogstrijder

Afscheid Xenmeesters

Terug in Nahara

Opbouw van het Lichtrijk.

Geraadpleegde literatuur (2021-2022)

Wat eraan voorafging

Sinds het Licht de laatste slag van het donker heeft gewonnen is er een eeuw van relatieve rust geweest. Nadat er een Rijk van Licht werd gesticht, zorgden de lichtstrijders ervoor dat schaduwwezens de grenzen van het Lichtrijk niet binnendrongen. Het lijkt echter gedaan te zijn met de rust. Overal aan de grenzen van het Lichtrijk duiken schaduwwezens op. De lichtstrijders hebben hun handen eraan vol.

Lichtstrijder Aäron gaat, samen met zijn leerling Noad, op reis om een bezoek te brengen aan Al-Kimiya, de meester alchemist, om raad te vragen. Na een reis vol avonturen die ze ternauwernood het hoofd kunnen bieden komen ze eindelijk aan in Alchemië. De meester Alchemist, voorspelt Aäron dat er een “Tijdperk der Duister” herrijst en dat Aäron als leider een leger van licht zal opleiden en begeleiden. Aäron is in eerste instantie nogal sceptisch over deze profetie. Hij ziet zichzelf niet als leider die lichtdragers verbindt en vooroploopt in de strijd. Echter op de terugweg beginnen de eerste tekenen van de voorspelling uit te komen. Samen met Noad begeleidt hij de eerste van de 144.000 lichtdragers en lichtwerkers naar het Lichtrijk.

Lichtstrijder Eleanor gaat naar Hexheuvelland om de Lichthexen te raadplegen, in het licht van de aanstaande oorlog. Zij en haar jongeling Laoïse krijgen volop te maken met geweld. Al snel komen ze erachter dat alles erop wijst dat de heerser Morrigan een duister leger aan het vormen is. Uiteindelijk bereiken Eleanor en Laoïse de Lichthexen waar ze in een magische cirkel een profetie horen die voorspelt dat oorlog onder het gezag van Morrigan, als heerser van het Antilicht, hoogtij zal vieren. Kwaadaardiger als ooit tevoren.

Deel III

De reis van de Sjamaan

1

Gevoelens van angst

Hayao loopt door de haven van het domein Manar. Er heerst een grote bedrijvigheid van aangemeerde koopvaardijschepen en vissersboten. De laad- en loswallen liggen vol goederen die geladen of gelost worden en rond de vissersboten cirkelen krijsende zeemeeuwen die onderling vechten om de restjes visafval. Zeeschepen uit verschillende continenten landen aan in deze havenstad om handel te drijven met het Lichtrijk. Bij het zeeschip Kaimana houdt Hayao halt en inspecteert het uitvoerig. Het is een slank en sierlijk gebouwde driemaster die voorzien is van fraai houtwerk. Rafaël heeft hem expliciet gevraagd met dit schip te reizen. Hij haalt diep adem, recht zijn schouders en stapt de loopplank op. Hij voelt zich enigszins ongemakkelijk als die doorbuigt. Op het moment dat hij een voet aan dek zet overvalt de onzekerheid hem. Onmiddellijk komt er een zeeman naar hem toelopen en maakt een vriendelijke buiging. ‘Welkom op de Kaimana reiziger, ik ben Ithri, de kapitein.’ De man heeft een gebronsde huid en donker haar met een slag erin. ‘Ik vermoed dat jij Hayao bent,’ en hij schenkt de lichtstrijder een geruststellende glimlach. Hayao knikt bevestigend. Voordat Hayao zich kan bedenken wordt het anker gelicht.

Hayao volgt een matroos via een houten deur een smalle trap af.

‘Pas op dat je, je hoofd niet stoot,’ zegt de matroos net op tijd. Ze lopen door een smalle gang met aan weerszijden deuren. De man stopt bij de derde deur aan de linkerkant en opent de deur.

‘Dit is jouw hut voor de komende reis, niet groot maar voldoende

leefruimte.’

Hij gaat op het bed zitten en zijn gedachten voeren hem terug naar het gesprek met Rafaël, waarin hij te kennen gaf dat hij een onbestemd voorgevoel had over deze reis.

‘Je wilt dat ik naar de Sjamanen ga? Per boot?’ Rafaël kijkt hem met een blik vol compassie aan.

‘Dat vraag ik je inderdaad. Je wortels liggen daar en daarom ben je de meest aangewezen persoon om een bezoek aan Sjamanië te brengen. Het is belangrijk dat je een goed beeld krijgt van de situatie in Sjamanië. Uit briefcontact met de Sjamaan Witte Arend blijkt dat in het land van de Sjamanen het kwaad zich met rasse schreden aan het uitbreiden is. De laatste maanden heb ik echter niets meer gehoord. Ik heb het sterke vermoeden dat onze brieven worden onderschept. Daarom wil ik dat je ter plaatse gaat kijken. Daarnaast is het belangrijk dat je een beter beeld van de situatie krijgt zodat je kunt inschatten in hoeverre de Sjamanen onze hulp nodig hebben. Want de lichtbroeders van de aarde dienen met vereende krachten het duister te bevechten.’

Rafaël ziet de onzekerheid in zijn ogen. ‘Je hoeft niet te gaan, als je niet wilt. Er zijn nog zes andere lichtstrijderbroeders die kunnen gaan.’

Hayao knikt bedachtzaam. ‘Tsja, mijn komaf ligt bij de Sjamanen. Dat maakt mij de meest geschikte persoon om te gaan. Daarnaast heb ik van jou de wijze les geleerd, dat je angsten alleen kunt genezen door ze te doorleven,’ zegt hij met meer overtuiging dan hij voelt.

‘Hayao ik denk dat je ertegen opziet om geconfronteerd te worden met je niet verwerkte emoties uit je jeugd.’ Na een korte pauze gaat Rafaël verder. ‘Kom neem maar plaats op de ligbank, dan gaan we eens kijken of we daar iets aan kunnen doen.’

Hayao doet wat Rafaël zegt en neemt plaats op de ligbank.

‘Sluit nu je ogen en ontspan je. Je ademhaling is je daarbij behulpzaam.’

Hayao weet hoe hij zich moet ontspannen en weet dat Rafaël hem nu gaat helpen.

‘Je voelt je nu volledig ontspannen en ik vraag je nu om visueel terug in de tijd te gaan. Zie jezelf jonger worden en ga terug naar je jeugd. Confronteer dat kind nu met de situatie waarbij je op een gewelddadige manier uit je familie werd gerukt. Kijk naar wat er allemaal plaatsvond.’

Hayao voelt de tranen over zijn wangen stromen en Rafaël zegt stellig: ‘Nu ga jij Hayao, als volwassen man, terug in de tijd en helpt dat kleine kind, jouw innerlijke kind. Til hem op, neem hem in je armen en bescherm hem tegen al dat kwaad. Zeg tegen het kind dat hij veilig is, want de grote Hayao zal hem beschermen. Neem dit kleine kind bij de hand en doorloop alle situaties. Neem hiervoor de tijd.’ Na een korte pauze zegt hij: ‘Kom nu terug in deze tijd met dat kleine kind en vertel hem dat hij nu veilig en beschermd is. Knuffel dit innerlijke kind en sluit vrede met hem en verzoen je met het verleden. De komende tijd zul je tijdens je reis dit jeugdtrauma herbeleven zodat je het stap voor stap kunt verwerken. Geniet nog even van dit moment waarop je vrede hebt gesloten met je innerlijk kind en open dan rustig je ogen.’

Hayao slaat zijn ogen open en kijkt rond in zijn hut en slaakt een zucht, wat zal deze reis hem brengen? Dat hij er tegenop ziet, is een ding dat zeker is. Het trauma heeft hij ver weggestopt in een van de kamers van zijn hart en de deur vakkundig gesloten, maar hij weet dat hij er nu mee geconfronteerd zal worden.

De dagen aan boord gaan kalm voorbij en lijken geenszins op zijn eerste reis waarin hij, met honderden mannen, vrouwen en kinderen in het laadruim van een slavenschip, zat opgesloten. Stilaan begint Hayao de zeereis te waarderen, de weidsheid van de zee, de grillige wolkenpartijen, het dansende zonlicht in het golvende water dat in kleuren spreekt die zich nooit herhalen. In het resterende avondlicht ziet hij pikzwarte wolken snel naderbij komen. Hayao rilt onwillekeurig, het is een macaber gezicht. Met een felle lichtflits scheurt de hemel uiteen gevolgd door een zware donderslag. Voor Hayao lijkt het alsof de hel is losgebarsten. Hij moet zijn voeten stevig neerzetten tegen de felle rukwinden en pakt voor de zekerheid de mast stevig vast. Hij ziet nerveus toe hoe het schip zijn weg zoekt tussen de hoogoplopende golven met witte schuimkoppen.

In de korte tijd die rest voor de aankomende storm helpt hij mee om de lading, bestaande uit kisten, dekzeilen en vaten vast te sjorren. De tuigage van het schip wordt zorgvuldig gecontroleerd en met grote platte scheepsknopen extra vastgesjord. Het schip schommelt inmiddels driftig heen en weer op de golven van de naderende storm. Plots doemt Ithri op, de lijnen rond zijn ogen zijn gespannen. ‘Dit wordt een heftige storm, aangezien jij geen zeebenen hebt raad ik je aan om naar je hut te gaan. Probeer een paar uurtjes te rusten.’

De hut bevat een laag bed, met twee dikke dekens en een stel brandschone lakens. Door een klein rond scheepsraam, valt een smalle bundel licht naar binnen. Net genoeg om je niet helemaal opgesloten te voelen, denkt Hayao. Hij denkt terug aan de dag dat zijn leven voorgoed veranderde nadat zijn dorp door een naburige stam werd overvallen. Beelden hoe hij werd weggeroofd uit de armen van zijn moeder staan hem nog steeds levendig voor ogen. De daaropvolgende helse overtocht per boot naar het vaste land was hem bijna fataal geworden. Maar hij had het overleefd, in tegenstelling tot vele anderen. Samen met honderden andere slaven, mannen, vrouwen en kinderen zat hij vastgeketend in een bedompt ruim, waar het dekwater insijpelde, waardoor je altijd natte voeten had. Het houtwerk was muf en zwaar beschimmeld. Het eten was bedorven en de kleine wormpjes in het drinkwater ziet hij nog steeds voor zich. Ze werden als ongedierte behandeld, alleen de ratten hadden vrij spel en hadden het naar hun zin. De reis duurde enkele weken, maar het leken wel jaren. De momenten dat ze aan dek mochten voor frisse lucht waren op één hand te tellen. Slaven die aan de ontberingen stierven, werden zonder pardon overboord gegooid. Alleen de sterke en gezonde slaven overleefden de tocht. Ook tijdens die ene verschrikkelijke bootreis brak er een heftige storm los en hij wordt opnieuw teruggevoerd naar de nachtmerrie waarin het slavenschip een speelbal was van de golven. Met honderden slaven was hij overgeleverd aan de grillen van de natuur. Hij weet nog hoe kwetsbaar en onbeschermd hij zich voelde. De gedachte daaraan doet zijn hart sneller kloppen en zijn maag omdraaien. De kettingen waarmee ze geboeid waren voorkwamen dat ze door het hele ruim werden geslingerd, maar zorgden wel voor pijnlijke schaafwonden aan polsen en enkels. De angst om geketend te verdrinken was groot, niet alleen vanwege een mogelijke schipbreuk maar ook omdat het ruim volliep met dekwater. Op het vasteland werkte hij als kindslaaf voor een marktkoopman, tot de dag dat een man met opvallend groene ogen en gekleed in een smaragdgroene mantel verscheen. De man gaf zijn eigenaar een zakje florijnen en nam hem mee. Sinds die bewuste dag dat Rafaël hem onder zijn hoede heeft genomen, is zijn leven ten goede veranderd. Zijn wonden en angsten zijn grotendeels geheeld. Maar het zien van een boot geeft nog altijd een naar gevoel.

De storm houdt de hele nacht aan maar Hayao krijgt er weinig van mee. Met de komst van de dageraad slaat Hayao verbaasd zijn ogen open. Hij is verrast dat hij heeft kunnen slapen en merkt dat de storm is gaan liggen. Als hij het dek oploopt schijnt de zon. Er is geen wolkje aan de lucht. Alsof de storm een boze droom is geweest. Een zacht briesje waait door zijn haren. Leunend op de reling ademt Hayao met volle teugen de zilte lucht in. Ithri komt aanlopen en slaat vriendschappelijk zijn arm om zijn schouder.

‘Ben je vannacht de storm goed doorgekomen?’

‘Storm? Welke storm?’ vraagt Hayao. Ze kijken in elkaars twinkelende ogen en schieten in de lach.

‘Kom mee naar mijn kajuit, je hebt vast wel honger gekregen na dat briesje.’

2

Een angstig visioen

Noad slaapt onrustig, hij heeft een levendige droom, Aäron en de aspirant-lichtstrijders trekken te voet door het Zwarte Woud. Ze hebben zich vermomd in haveloze kleding. Dat mag niet baten. De groep wordt onverhoeds aangevallen door een troep zwarte strijders te paard. Het is een ongelijke strijd, die eindigt in een waar slagveld. Voor zijn ogen ziet hij hoe Aäron wegduikt voor trappende paardenhoeven. Bij het breken van zijn val komt zijn leermeester met zijn hoofd op een steen terecht die zijn slaap raakt. Noad probeert Aäron vergeefs te hulp te schieten, maar hij is te laat en zijn leermeester wordt neergestoken. Badend in het zweet schrikt Noad wakker en staart wezenloos voor zich uit. De droom was zo levendig, het leek wel een visioen! Hij stapt uit zijn bed en opent zachtjes de deur van het vertrek van zijn leermeester. Op het bed ziet hij het silhouet van Aäron liggen. Opgelucht haalt hij adem.

De rest van de nacht kan hij de slaap niet meer vatten en zijn gedachten gaan terug naar het gesprek met Gabriël, vlak voor hun vertrek naar het domein Neiryn. Hij ziet in zijn geestesoog het gesprek weer voor zich:

‘Gabriël wat is er? Waarom heb je ons laten komen? Is er iets aan de hand?’ vraagt Aäron wanneer hij samen met Noad de kamer van Gabriël inloopt.

‘Er zit me iets dwars, ik heb geen goed voorgevoel over de reis die jullie morgen gaan maken. Ik heb liever dat jullie de tocht naar het noorden uitstellen of eerlijk gezegd ik heb liever dat jullie helemaal niet gaan, want ik vertrouw het niet. Als verkenners, ook al zijn jullie nog zo goed getraind, kunnen jullie het onderspit delven door een overmacht van zwarte strijders op een voor jullie onbekend gebied. Ik heb jullie hard nodig voor de verdediging van ons Lichtrijk.’ Aäron voelt dat de ongerustheid van Gabriël gemeend is.

‘Ik neem je woorden heel serieus. Maar de situatie is momenteel kritiek in het noordelijk domein Neiryn. Het vermoeden is reëel dat Morrigan zwarte strijders rekruteert in het Zwarte Woud even ten noorden van dit domein. Dat moeten we toch verifiëren, dat kunnen wij toch niet over onze kant laten gaan? Trouwens we leiden nu in snel tempo nieuwe lichtstrijders op. Deze aspirant- lichtstrijders hebben veldervaring nodig. Ik kan ze toch niet bij hun eerste queeste in de kou laten staan als ik geacht word ze te gaan leiden? Wat voor leider zou ik dan zijn?’

Gabriël wrijft nadenkend over zijn kin en antwoordt: ‘Aäron, volgens de profetie is het jouw taak om 144.000 lichtdragers te verenigen. Dat wil niet zeggen dat je nu op missie moet gaan met de aspirant-lichtstrijders die je aan het opleiden bent dwars door vijandelijk gebied.’

‘Maar we kunnen toch niet passief toekijken hoe de vijand zijn troepen blijft versterken?’ reageert Aäron.

‘Ik bewonder je moed en wilskracht, maar ik zou liever hebben dat je niet gaat.’

Noad haalt zijn schouders op en denkt inwendig: wat kan hen nou overkomen? ‘Genoeg,’ reageert Gabriël streng. ‘Onderschat het duister niet!’ Noad kijkt beduusd door de strenge stem van de lichtmeester.

‘Ik voel het als mijn plicht om te gaan,’ reageert Aäron.

‘Ik respecteer je beslissing maar ik druk je op het hart: Onthoud dat licht altijd de sleutel is. Blijf in moeilijke situaties altijd gericht op je eigen licht, ook al tracht een ander dit te verduisteren. Wees ervan bewust dat het duister een meester is in het veroorzaken van disharmonie, zonder dat je dit in eerste instantie in de gaten hebt. Een enkele emotie van twijfel, wantrouwen of angst kan al genoeg zijn om je aan het wankelen te brengen en de verbinding met het Licht te verstoren. Houd daarom continu je aandacht gericht op je innerlijk licht, vrede en waarheid. Bewaak je gevoelens en tracht je emoties te beheersen. Op die manier voorkom je dat je wordt meegesleurd in de duistere en destructieve machten waarmee je in aanraking komt in het land van de vijand.’

‘Ik kan Aäron, als zijn jongeling toch bijstaan?’

‘Nee Noad, dat doe je niet, de missie is te gevaarlijk dwars door het Zwarte Woud. Als Aäron iets overkomt moet jij hem opvolgen,’ zegt Gabriël stellig.

Liggend in zijn bed, huivert Noad bij de gedachte aan het gesprek dat hem als een voorspelling van naderend onheil voorkomt. Zijn gedachten dwalen af naar het Zwarte Woud dat de grens met Neiryn vormt. Het is een groot mysterieus woud, dat vele geheimen herbergt met bomen zo oud als Methusalem. Noordelijk van het Zwarte Woud, begint het Land van Duizend Bergen, de habitat van Morrigan, een onherbergzaam gebied waar altijd duister heerst, niet alleen door de donkere schaduwen van steile bergen, maar ook door de duistere bedoelingen van deze heerser. Zouden de woorden van Gabriël zo’n impact hebben gehad dat hij er een nachtmerrie van kreeg? Hij heeft het gevoel dat zijn leermeester in gevaar is.

Tegen de zin van Gabriël zijn Aäron en Noad naar het domein Neiryn vertrokken. Neiryn is het meest noordelijke domein waar de aspirant- lichtstrijders worden opgeleid. Inmiddels schijnt de voorjaarszon met volle kracht en er lijkt geen vuiltje aan de lucht. Doch schijn bedriegt want lichtmeester Uriël en zijn rechterhand Surya zijn dag en nacht in de weer om de grens te bewaken. Vooral in de nacht moet men waakzaam zijn voor terreur dat de grensregio kan teisteren.

Enkele uren later bereiken ze de bijzonder fraaie en sfeervolle burcht van Uriël. De burcht ligt te blakeren in de middagzon. Noads mond valt open. Wat een juweeltje van een lichtburcht. Opvallend zijn de sierlijke torens. Via een poort komen ze op het binnenhof, waar Uriël hen hartelijk begroet. Noad moet toegeven dat, van alle lichtmeesters Uriël inderdaad de meest stralende is. Het is alsof er een innerlijk vuur in hem brandt. Noad bewondert zijn slanke postuur dat gehuld is in een purperen mantel. Zijn gezicht wordt omlijst door donkerbruine lokken, waarin intelligente goudbruine ogen vriendelijk twinkelen. Hij heet hen een warm welkom. Noad kijkt vol bewondering naar het leefgedeelte van de burcht, dat voorzien is van romaanse boogramen afgedekt met dieprode daken. Aäron merkt zijn blik op. ‘De lichtburcht van Uriël is net zo stralend als zijn persoonlijkheid. Het is als het ware een tegenhanger van de lage energie die je aantreft vanaf de noordgrens.’

Surya lichtstrijder van Neiryn komt aanlopen en heet hen welkom. Ze is klein van stuk, heeft grote amberkleurige ogen onder donkere, volmaakt getekende wenkbrauwen. Haar lange zwarte haren heeft ze bijeengebonden in een knot laag in de nek. Ook Eleanor en Laoïse komen hen hartelijk begroeten. Door de recente avonturen heeft Noad een hechte vriendschap met Laoïse opgebouwd.

De burcht van Neiryn gonst van activiteit. Omdat de macht van Morrigan zich gestaag uitbreidt en ook de grenzen langs het Lichtrijk worden geteisterd door geweld, worden er onder leiding van Aäron in een snel tempo nieuwe lichtstrijders opgeleid ter verdediging van het Lichtrijk. Achter de burcht is een groot trainingskamp aangelegd waar de nieuwe aspirant-lichtstrijders oefenen. Noad en Laoïse lopen langs de verschillende trainingsvelden zoals speerwerpen en boogschieten naar het zwaardvechten. De aspirant-lichtstrijders doorlopen een verkorte opleiding, waarbij de nadruk ligt op gevechtstechnieken. Helaas, denkt Noad, terwijl hij peinzend naar de oefeningen van de lichtrekruten kijkt, geldt de verkorte opleiding niet voor jongelingen. De Raad heeft besloten dat hij en Laoïse de volledige opleiding moeten doorlopen.

Vandaag krijgen ze les van Ingvar de hoofdwacht van Neiryn. De aspirant-lichtstrijders Liveo, Miri, Landor, Novam en Quintus zijn er al.

Noad staat tegenover Liveo en voelt zijn heimelijke blik. Laoïse moet met Miri oefenen, die haar als een furie aanvalt. Laoïse slaat hard terug en raakt Miri’s arm. ‘Kreng!’ schreeuwt ze tegen Laoïse. ‘Je hebt me geraakt.’

‘Het spijt me Miri, het was een ongeluk, je verdediging klopte niet.’ ‘Die klopte wel. Het lag aan jou!’

‘Ik zal met je meelopen om de wond te verzorgen,’ zegt Laoïse.

‘Pff, jouw hulp is wel het laatste wat ik wil,’ schimpt ze. ‘Ik weet dat jullie de lievelingen van de lichtstrijders en -meesters zijn. Omdat je als lichtstrijders- jongeling een voorkeurspositie hebt is het echt niet nodig om zo arrogant te zijn en mij te verwonden. Omdat je toevallig de jongeling bent van een lichtstrijder, ben je echt niet meer.’

‘Voorkeurspositie?!’ roept Quintus verontwaardigd uit. ‘Werkelijk Miri, wat ben jij negatief, ben jij nou een lichtdrager?’

Landor zwijgt en kijkt de twee jongelingen stuurs aan.

Noad knijpt zijn ogen tot spleetjes en kijkt Miri fel aan. Ingvar komt aanlopen en vraagt: ‘Wat is hier aan de hand?’

‘Miri is een kneus, uh, ik bedoel ze is gekneusd,’ antwoordt Noad. Laoïse smoort een lach achter haar hand en moet hoesten. Miri werpt de twee jongelingen een giftige blik toe.

Ingvar fronst even zijn wenkbrauwen maar zegt verder niets. ‘Gaat het Miri? Zal ik je naar de ziekenzaal brengen?’ vraagt hij.

‘Niet nodig,’ zegt Liveo, ‘ik breng haar wel.’

‘Ingvar, zijn wij inderdaad jullie favorieten? Miri zegt dat jullie ons voortrekken.’

‘En dat we arrogant zijn,’ vult Laoïse aan.

‘Ach, trek het je niet aan. De laatste tijd komen honderden mensen vanuit de schemergebieden naar het Lichtrijk, om hier hun toevlucht te zoeken. De één staat al volledig in het Licht en de ander staat pas aan het begin. Zo is het ook met de aspirant-lichtstrijders. Ieder loopt zijn levenspad in zijn eigen tempo. Kijk eens terug waar jullie eerst stonden en waar jullie nu staan? En dat geldt ook voor veel nieuwelingen. Sommige hebben jarenlang in de schaduwgebieden geleefd, waar het er soms kwaadaardig aan toegaat en dit is de laatste tijd alleen nog maar toegenomen. Daardoor kan hun “rugzak” gevuld zijn met de nodige negatieve ervaringen. Dergelijke emoties kunnen nog hardnekkig zijn en die zullen ze in de komende tijd moeten opruimen.’

‘Dan hoop ik dat ze daar niet te lang mee wachten, want voor haat of wrok is geen plaats in het Lichtrijk,’ reageert Noad cynisch.

Na afloop van de training beklimmen Noad en Laoïse de wenteltrap naar de duiventoren. Laoïse wil een brief naar haar vader versturen. Na een flinke klim komen ze in de torenkamer waar de postduiven verblijven. Daar zien ze nog net hoe Liveo een duif loslaat.

‘Goedemiddag Liveo.’ Deze schrikt zo hevig dat hij bijna zijn evenwicht verliest en tussen de kantelen door naar beneden dreigt te vallen. Hij kan zich maar net herstellen.

‘GGGoedemiddag,’ stottert hij en loopt snel met gebogen hoofd de trap af. Noad trekt verbaasd zijn wenkbrauwen op en kijkt Laoïse aan. ‘Zou hij een geheime liefde hebben?’

‘Wie weet,’ grinnikt ze. ‘Toch vind ik het vreemd, je hoeft je toch niet schuldig te voelen als je een boodschap verstuurt?’

Op weg naar hun kamer komen ze Landor tegen die hen zonder groeten voorbijloopt. De twee jongelingen kijken elkaar veel betekenend aan. Is dit nu het Lichtrijk?

Noads visioen is hardnekkig, die nacht beleeft hij wederom de sinistere nachtmerrie. Als hij wakker schrikt, neemt hij een kloek besluit. Bij het ontbijt gaapt hij hardgrondig.

‘Slechte nacht gehad?’ vraagt Laoïse.

Hij knikt en besluit haar in vertrouwen te nemen. Ze knikt nadenkend en antwoordt: ‘Ik zal je helpen.’

3

Een verdorven stad

Een zilte zeebries dwarrelt door Hayao’s haar. Luid schreeuwend vliegen zeevogels door de lucht op zoek naar voedsel. Brutaal landen ze op de mast loerend naar etensresten. Alle tekenen wijzen erop dat er spoedig land in zicht komt. Niet veel later doemt aan de horizon de kuststrook van Sjamanië op. Hayao’s maag krimpt samen van spanning. Hij is terug in zijn geboorteland. Hoe zou het zijn?

Ithri legt zijn hand op zijn schouder. ‘Wees op je hoede, het land van de Sjamanen is een baken van licht, maar de daaromheen liggende gebieden zijn de laatste tijd aan het duister ten prooi gevallen, net als de havenstad Salé waar we zo dadelijk zullen aanmeren.’

Samen kijken ze naar de aangemeerde koopvaardijschepen en vissersboten. Op de kade zijn bootslieden druk in de weer. Karren rijden ratelend af en aan over hobbelige kasseien, getrokken door een diversiteit aan trekdieren. Met walging kijken ze toe hoe een galeischip met een hoog voor en achterdek naderbij komt. De riemen die ritmisch door het water glijden worden gehanteerd door halfnaakte slaven.

Op de kade ziet Hayao dat slaven druk in de weer zijn met het laden en lossen van schepen. Op hun rug sjouwen ze manden, kisten en zakken met de meest uiteenlopende goederen. Ze zijn volledig overgeleverd aan de grillen van hun opzichters, die bevelen snauwen en er niet voor terugdeinzen om

Zo nodig de zweep te hanteren. Hayao wordt misselijk bij het zien van deze gruwelijkheden. ‘Blijf aanwezig in het hier en nu en laat je niet meesleuren in het verleden,’ geeft Ithri hem als raad mee.

Toch gaan zijn gedachten ongewild terug naar de situatie toen hijzelf slaaf was. Somber loopt hij de loopplank af. Zijn voetstappen klinken hol op de houten pier en hij kan op het nippertje twee slaven ontwijken die een zware kist aan het laden zijn. ‘Kijk eens een beetje uit je doppen,’ schreeuwt de opzichter de slaven toe. Tegen Hayao zegt hij: ‘Excuses heer, ze zijn ook geen knip voor de neus waard.’

Hayao knikt, het heeft geen zin om een discussie aan te gaan, hij wil zo min mogelijk opvallen.

Hij griezelt van de vieze straten vol bordelen en naar alcohol stinkende kroegen en ontdekt al snel dat de stad een broeinest is van dieven en schurken. Hij loopt langs diverse grauwe winkeltjes en rokerige tavernes op zoek naar herberg de Swaen, volgens Ithri de nog enige behoorlijke herberg in deze stad. Morgen is hij van plan om naar het leefgebied van de Sjamanen te gaan. Ooit bevolkten ze het gehele eiland, maar invasies van uitheemse volken hebben ze verdreven naar het binnenland. Hij gaat zo goed mogelijk op in de menigte, waakzaam schieten zijn ogen van links naar rechts, zijn mes heeft hij onder handbereik. Hij voelt een kleine hand behendig naar zijn beurs grijpen. Vliegensvlug grijpt hij de hand vast. Het is de hand van een kind, hij schat haar niet ouder dan twaalf jaar.

Het kind kijkt hem met grote verbaasde ogen aan. Dit is de eerste keer dat iemand haar te vlug af is.

‘Je mag best een muntstuk hebben, maar dan moet je er eerst netjes naar vragen, in dit geval moet je er eerst iets voor doen.’ Fronsend kijkt Hayao naar het magere kind dat gehuld is in bruine lompen. Is het nou een meisje of een jongen? Hij vermoedt een meisje dat zich voordoet als een jongen. Waarschijnlijk als bescherming in deze onbeschaafde wereld, denkt hij grimmig. Ze heeft bruine vegen in haar gezicht en een vettige bos krullen dat volledig in de klit zit. Twee grote reebruine ogen kijken hem angstig aan, maar ze herstelt zich snel. Zonder blikken of blozen houdt ze gelijk haar hand op voor de aalmoes.

‘Eerst werken voor je geld,’ zegt hij bars. ‘Breng me naar herberg de Swaen, daarna kun je een florijn krijgen.’ Ze kijkt schichtig om zich heen, alsof ze bang is dat iemand haar ziet. Gauw loopt ze voor hem uit en hij volgt haar via tal van modderige steegjes. Hier en daar komen ze bedelende kinderen tegen. Eén van de kinderen is blind en een ander mist een hand. Voor herberg de Swaen stopt ze en houdt haar hand op.

Hayao negeert deze wenk en bromt: ‘Kom eerst maar een maaltijd met me eten.’

Haar gezicht vertrekt van schrik. ‘Dat kan niet, stel dat Tynan erachter komt,’ stamelt ze.

Hayao neemt plots haar arm in een ijzeren greep. Ze weet dat zij vlug is, maar deze man is nog vlugger dan het Licht!

Hayao ziet vanuit zijn ooghoeken hoe twee andere kinderen gauw wegrennen.

‘Nu hebben Loyd en Fachtna, de twee handlangers van Tynan me betrapt. We mogen niet met vreemden praten. Ze zullen me verlinken,’ jammert ze, terwijl tranen uit haar ogen stromen.

De waard kijkt vreemd op en is niet blij met het in vodden gehulde kind. Hayao staat erop dat ze een maaltijd met hem nuttigt en aangezien hij ook een kamer voor de nacht boekt, is de enige reactie van de waard het verachtelijk optrekken van zijn neus. Met minachting in zijn stem zegt hij: ‘Als u erop staat! Maar, o wee als er wat verdwenen is uit mijn herberg, dan draait u ervoor op!’

Hayao knikt berustend. ‘Komt goed, ik heb alleen wat informatie nodig.’ De waard knikt nu wat begrijpender.

‘Doe maar twee keer de dagschotel met gemberbier.’ Even later komt de waard het eten brengen. ‘Alstublieft tweemaal de gestoofde kabeljauw met aardappelen in de schil.’ Hayao knikt met zijn hoofd ten dank als de waard het eten op tafel zet.

Het meisje kijkt haar ogen uit bij zoveel lekkers. Ze schrokt het eten naar binnen. Ze gluurt hem aan vanonder haar wenkbrauwen. Wanneer hij klaar is met eten kijkt hij haar onderzoekend aan. ‘Wat is je naam?’

‘Ik heet Yitta,’ stamelt ze. Aha, denkt Hayao die nu zeker weet dat het een meisje is.

‘Aangenaam Yitta, ik ben Hayao. Waarom zei je buiten tegen me dat je verraden bent? Vertel me nu meer over Tynan en je kunt me beter maar meteen alles vertellen!’

Yitta kijkt in de vriendelijke doch vastberaden ogen van Hayao. Normaal zou ze liegen, maar op de een of andere manier weet ze dat deze man daar niet intrapt. Waar moet ze beginnen?

‘Begin maar bij het begin,’ zegt de man alsof hij haar gedachten kan lezen. ‘Waar zijn je ouders?’

Een droefheid maakt zich van haar meester. ‘Ze zijn omgekomen bij de plundering van ons dorp. Alle mannen hebben ze vermoord en de vrouwen en kinderen gevangengenomen. Ik had me samen met een paar andere kinderen verstopt en we bleven alleen achter. Op een dag kwam Tynan naar ons toe en zei dat hij ons kon helpen aan onderdak en eten. Eenmaal hier bleek dat we op straat moesten bedelen.’

‘Het opgehaalde geld moet je zeker ’s avonds weer inleveren?’ Ze knikt. ‘En daarvoor in de plaats krijgen we pap of oud brood.’

‘De andere kinderen die bedelen zoals de blinde jongen, werken zeker ook voor Tynan?’

‘Ja, Sem is net als ik zakkenroller en Tynan, wij noemen hem Tiran, heeft Hoshi blind gemaakt door kaarsvet in zijn ogen te druppelen. De hand van Gafar heeft hij afgehakt en daarna met een pook dichtgeschroeid,’ snikt ze. Tranen wellen op bij de herinnering aan het gegil van beide kinderen. ‘Mismaakt leveren jullie meer geld op,’ was de reactie van Tynan. ‘De dag dat ik terugkom met minder opbrengst als Hoshi, is mijn laatste dag, want dan dreigt hij mij te verkopen als maagd voor bloedoffering. En dat zal hij ongetwijfeld ook doen, want dat heeft hij met meer meisjes gedaan en dat levert hem veel geld op.’

Hayao zijn kaken trekken strak van ingehouden woede. ‘Voortaan ben je veilig, vanaf nu ben je mijn jongeling en sta je onder mijn bescherming.’

Yitta kijkt hem aan: ‘Het is niet jouw taak om mij te beschermen. Ik ben heel goed in staat om voor mijzelf te zorgen. Je hebt er alleen maar voor gezorgd dat ik dieper in de problemen ben gekomen. Ik moet nu terug!’

Voordat Hayao kan reageren rent ze de herberg uit met zijn beurs. Er zit genoeg in om Tynan tevreden te stellen, denkt Hayao, de rest van zijn geld heeft hij uit voorzorg opgeborgen.

‘Tot de volgende keer,’ zegt hij tegen haar wegrennende gestalte.

’s Avonds zit hij op de veranda voor de herberg te genieten van een kop koffie. Ineens komt de blinde jongen Hoshi haastig aanlopen met zijn stok, al tastend om obstakels te vermijden. Volledig in paniek stopt hij voor Hayao. ‘U moet helpen! Het gaat om Yitta, kom alstublieft mee.’

‘Hoe weet je dat ik het ben?’ vraagt Hayao verwonderd.

‘Ik ruik dat u het bent, u heeft een geur die in deze hele stad niet te vinden is, zo fris en schoon. De energie die om u heen hangt is licht, zo licht dat alleen u het kunt zijn. Kom, u moet nu snel meekomen. Yitta is dodelijk gewond, Tynan heeft geprobeerd haar te vermoorden.’

‘Vermoorden!’ brengt Hayao geschrokken uit. ‘Waarom in hemelsnaam?’

‘Tynan wilde haar verkopen voor bloedoffering, maar Yitta schreeuwde in zijn gezicht dat ze geen maagd meer is. Hij werd zo razend dat hij haar bont en blauw sloeg en daarna heeft hij haar een paar keer met een mes gestoken. Hij zei dat ze van hem langzaam mag doodbloeden. Daarna hebben ze haar op straat gegooid als oud vuil,’ vertelt hij hijgend terwijl ze zich door de nauwe steegjes haasten. De jongen weet ondanks zijn blindheid, eenvoudig de weg te vinden. Zonder aarzelen leidt hij Hayao door talloze smalle achterafstraatjes. In een kleine steeg stopt hij plotseling. Yitta ligt in elkaar gedoken tussen een hoop vuilnis te jammeren. Snel knielt Hayao naast haar neer. Wat een bloed! Gauw tilt hij haar op.

‘Ik zal voor haar zorgen,’ zegt hij tegen Hoshi, ‘net als voor jou.’

‘Nee dat hoeft niet, mij doet Tynan niets, ik lever veel geld op als blinde,’ en weg is hij. Hayao heeft nu geen tijd om erbij stil te staan. Met Yitta in zijn armen spoedt hij zich naar de herberg om haar te verzorgen. Bloed komt op zijn kleding, maar dat deert hem niet. Yitta heeft haar hoofd tegen zijn borst gelegd en snikt het uit van pijn. Geruststellend spreekt hij haar toe. Bij de herberg is de waardin buiten het afval aan het weggooien. Ze slaat haar handen voor haar mond als ze het bebloede kind in zijn armen ziet. Zelf heeft ze zeven kinderen en haar hart loopt over van verdriet. ‘Kom maar via de achterdeur, dan helpen we haar. Mijn eega vindt het niets als ik straatkinderen help. Zelf kan ik het leed van de straatkinderen niet aanzien en geef ze vaak wat te eten.’ Ze grist snel wat oude dekens en lakens van een rek. ‘Volg me,’ en ze loopt vlug de trap op naar de kamer van Hayao. Ze spreidt een oude deken over het bed uit. Voorzichtig legt Hayao Yitta neer, die zachtjes begint te jammeren. De waardin streelt zachtjes haar voorhoofd en helpt haar met het uittrekken van haar tuniek, waardoor ze nog harder begint te huilen. Als ze de steekwonden zien, happen ze beiden naar adem. Traag loopt het bloed uit meerdere messteken. Gauw scheurt Hayao de oude lakens stuk en drukt deze op de wonden om het bloed te stelpen. Voor zover hij kan zien, zijn er gelukkig geen organen geraakt, want de messteken zijn niet diep. De waardin brengt hem een waskom met heet water. Hij bedankt haar met een hoofdknik. ‘Wil je me helpen om druk op de wonden uit te oefenen? Dan kan ik kruiden uit mijn tas pakken.’ Hayao maakt een kruidenmengsel dat hij in wat heet water oplost. ‘Dit moet je opdrinken,’ zegt hij zachtjes tegen Yitta, ‘het is tegen de pijn.’ Ze drinkt het zonder morren op. Haar oogleden worden zwaar en algauw vallen haar ogen dicht en is ze vertrokken.

De waardin is onder de indruk van de kalmte en rust waarmee Hayao te werk gaat. Aan de wijze waarop hij de wonden verzorgt netjes dicht rijgt met minieme steekjes en de royale hoeveelheid Smeerwortelzalf die hij op de wonden smeert kan ze zien dat hij dit vaker heeft gedaan. Ze gooit de vodden van het meisje in het vuur, loopt de kamer uit en komt even later met een setje kleren aanlopen. ‘Deze passen mijn jongste zoon niet meer en zo te zien is dit haar maat.’ Ze helpt mee met het wassen van de magere jongeling, hele lagen aangekoekt vuil komen van haar af, ze is duidelijk al tijden niet meer in bad geweest. Ze wast ook het haar van het meisje. Yitta is nog steeds in dromenland en krijgt er niets van mee. Als ze klaar zijn bedankt Hayao haar vriendelijk en wil haar geld geven.

‘Nee niet nodig, ik ben blij dat ik kon helpen, mijn hart krimpt altijd ineen als ik de straatkinderen zie lopen en ik zo weinig voor ze kan doen.’

Hij sluit de deur af, als de waardin de kamer uitloopt. Voor de zekerheid zet hij nog een stoel onder de deurklink van de balkondeur. Hij weet niet veel van Tynan af maar wat hij weet is niet veelbelovend. Kindermisbruik, opzettelijke verminking en verkoop voor bloedoffering? Dieper kun je als mens niet zinken, dan heb je een gitzwarte ziel.

Yitta droomt dat ze door Tynan wordt geslagen en neergestoken. Ze probeert te vluchten maar hij houdt haar zo ruw en stevig vast dat ze niet kan ontsnappen. Ze gilt bij iedere messteek die hij haar toebrengt. Wanhopig worstelt ze om weg te komen.

‘Sst, stil maar het is goed, je bent nu veilig,’ zegt een warme stem die van ver lijkt te komen. Hayao neemt haar geruststellend in zijn armen en langzaam komt haar hart tot rust.

De volgende dag brengt Hayao al vroeg een bezoek aan Ithri. De twee raken in een stevige discussie verwikkeld maar het resultaat is dat Ithri nog niet het natte sop kiest voor de terugreis.

Yitta knapt zienderogen op, de uitgebreide maaltijden doen haar goed en ze is niet meer zo mager. Stevig ingepakt in een deken geniet ze op het balkon van de grilligheid van wolken die tal van fantasiefiguren creëren en luistert ze naar het ruisen van de zee. Het is de eerste keer in haar leven dat ze zich veilig en beschermd voelt door de stille man die voor haar zorgt. Het is een geheel nieuwe ervaring om te leven in plaats van te overleven. Ze geniet intens van de lekkere hapjes die de waardin haar toestopt. Vanochtend heeft ze eerst de geur van het verse brood ingeademd voordat ze ging eten. Pas toen Hayao haar vorsend aankeek nam ze snel een hap.

Het is tegen de avond wanneer Yitta Hayao door de grauwe stad, die uit een labyrint van steegjes bestaat, naar het hol van Tynan leidt. Bij een verlaten binnenplaats houdt ze halt. ‘Hier is het.’

Ze komen in een grote schemerige ruimte, met een hoog plafond dat bestaat uit kruisgewelven. Het plafond steunt op twee rijen grote pilaren die aan de weerszijden van de ruimte staan, waardoor er een middenpad wordt gevormd. Langs de muren zijn ruimten zichtbaar, een soort erkers, waar kinderen zich hebben teruggetrokken. Het pad leidt naar een stenen verhoging aan het einde van de ruimte, waar Tynan als een koning op zijn zetel zit. Zijn ogen glinsteren sluw als de bezoekers naderbij komen. Met enige geringschatting neemt hij de vale kleding en afgedragen laarzen van Hayao op.

‘Zo,’ zegt Tynan gladjes, ‘kom je mijn bezit terugbrengen?’ ‘Ik kom niets terugbrengen, ik kom iets bij je ophalen.’

De gladde grijns van Tynan besterft en hij krijgt een wrede trek. ‘Wat moet je van me?’

‘Ik ga de kinderen meenemen,’ antwoordt Hayao kalm. ‘Wat? Ben je helemaal gek?’ spuugt hij woedend.

Met bloeddoorlopen ogen komt hij uit zijn zetel en torent dreigend boven Hayao uit. Deze geeft geen krimp en blijft hem zwijgend aankijken. Tynan loopt met ingehouden woede de treden van de verhoging af en brengt zijn gezicht dreigend naar Hayao toe. Hun gezichten zijn slechts enkele centimeters van elkaar verwijderd. ‘Ik zou je ter plaatse kunnen ombrengen vriend, niemand die het ooit zou weten,’ gromt Tynan en om zijn woorden kracht bij te zetten haalt hij plotseling uit naar Hayao. Deze is hierop bedacht en duikt soepel weg zodat Tynan in het luchtledige slaat. Ook de volgende slag ontwijkt Hayao met gemak. Het is net een kat en muis spel, zoals ze om elkaar heen draaien.

Ineens verrast Hayao zijn tegenstander door over de grond te rollen, zijn benen uit te steken en de man onderuit te halen, die met een doffe dreun op de grond valt. Voordat Tynan zich kan omdraaien heeft Hayao hem in een stevige houdgreep. Yitta komt met een stuk touw aanzetten en ze knevelen hem stevig.

Twee oudere zwerfkinderen, Loyd en Fachtna, die op een afstandje hebben staan toekijken komen aanlopen en doen of ze komen helpen. In plaats daarvan steekt Fachtna vliegensvlug een mes in Tynans hart, die stuiptrekkend sterft.

Het beeld is schokkend. Hayao weet niet wat hem overkomt. ‘Hey!’ roept hij heftig uit, ‘hoe durf je iemand neer te steken die zich niet kan verdedigen. Je hebt hem vermoord!’

‘Tja oude man,’ grijnst Fachtna naar Hayao, ‘opgeruimd staat netjes. Dankjewel dat je hem voor ons hebt uitgeschakeld. Nu wegwezen, vanaf nu zijn wij hier de baas,’ en hij wijst naar Loyd en zichzelf.

Hayao beseft dat jarenlang psychisch en fysiek geweld de jongens heeft vervormd. Nieuwe duivels zijn opgestaan.

‘We geven je maar één kans voordat we je een kopje kleiner maken,’ zegt Fachtna. Tot Yitta zegt hij bruusk: ‘Jij kan hier blijven. Ik weet dat je nog maagd bent maar daar kan ik wel wat aan doen.’

Hayao ontsteekt in woede bij deze laatste opmerking en hij haalt hard uit naar Fachtna, die ter plekke ineenzakt. Loyd trekt een mes en stormt op Hayao af. De lichtstrijder ontwapent hem zo snel dat zelfs Yitta, die zelf vingervlug is, met haar ogen staat te knipperen als Loyd bewusteloos op zijn kompaan valt.

Hayao geeft Yitta instructies om de overige kinderen te verzamelen op het binnenplein van het gebouw.

Het is inmiddels tegen middernacht, een goed moment om de zwerfkinderen ongezien in veiligheid brengen. Om zo min mogelijk op te vallen worden ze in kleine groepjes via afgelegen straatjes naar het schip van Ithri gebracht.

4

Een hachelijke situatie

Daags na de lente equinox, wanneer de zon loodrecht boven de evenaar staat en de lengte van dag en nacht gelijk is, zal Aäron de verkenningsgroep, hoofdzakelijk bestaande uit aspirant-lichtstrijders naar het Zwarte Woud leiden. De voorbereidingen zijn in volle gang. Noad moet lachen om alle voorzorgsmaatregelen die Aäron treft. Zijn leermeester heeft donkere versleten kleding aan. Nu is hij bezig zijn gezicht vuil te maken met een bruin goedje. Al zijn spullen zijn netjes ingepakt in versleten tassen.

‘Het is absoluut niet om te lachen. We gaan de noordelijke schemergebieden in. Het is de bedoeling dat we ongezien in de massa opgaan,’ brengt hij zijn jongeling bedaard ter herinnering. ‘Het is een gevaarlijke tocht en daar is niets lachwekkends aan.’

‘Dat begrijp ik, maar je ziet eruit als een zwerver en je stinkt een uur in de wind. Trouwens lachen is gezond.’

Aäron laat zijn jongeling met een waarschuwende blik weten dat hij dit niet licht moet opvatten, maar deze doet alsof zijn neus bloedt. Hoofdschuddend kijkt hij naar zijn jongeling.

‘Ik hoop van ganser harte dat het lachen je binnenkort niet zal vergaan.’ Op dat moment beseft hij nog niet hoe treffend deze woorden zijn en kan niet vermoeden dat de zwartste dagen van zijn jongeling in het verschiet liggen.

Het vertrek richting Zwarte Woud is aanstaande en het gezelschap neemt uitgebreid afscheid.

Aäron omhelst Noad stevig. ‘Gedraag je en luister goed naar Uriël en Ingvar, het zijn goede leermeesters, zodra we meer weten over Morrigans rekrutenburcht komen we zo snel mogelijk terug.’

‘Je weet Aäron, ik doe altijd wat het juiste is.’

Aäron tilt zijn wenkbrauwen op, maar voordat hij kan doorvragen wordt hij afgeleid door Ingvar die hem ter afscheid op zijn schouder slaat. Te voet beginnen de lichtstrijders Aäron, Eleanor en Surya samen met de aspirant- lichtstrijders aan de verkenningstocht.