© 2023 Obelisk Boeken – onderdeel van Obelisk Media B.V.

- Eerste druk -

De CO2 Mist | Ronald van Amelrooij

Wat nooit gezegd wordt over CO2 en de opwarming van de Aarde

Eerste druk, september 2023

ISBN: 978-94-646-111-37

NUR: 973

info@obeliskboeken.nl

Uit deze uitgave mag uitsluitend iets verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand en/of openbaar gemaakt worden door middel van druk, fotokopie, microfilm, opnamen, of op welke andere wijze ook, hetzij chemisch, elektronisch of mechanisch, na voorafgaande schriftelijke toestemming van de uitgever.

Any part of this book may only be reproduced, stored in a retrieval system and/or transmitted in any form, by print, photo print, microfilm, recording, or other means, chemical, electronic or mechanical, with the written permission of the publisher.

Inhoudsopgave

Voorwoord

Inleiding

Te gevoelige modellen en slechte wetenschap

Feedback – Fouten in de formules van het IPCC

De 97% leugen

Climate Gate

De hockeystick van Michael E. Mann

Al Gore & Roger Revelle

Global warming volgens professor Carl-Otto Weiss

Het effect van CO2 op de temperatuur is volkomen verwaarloosbaar

Toename van zonnestraling als oorzaak van de opwarming

Het ijs smelt, het ijs smelt… Nee, toch niet?

De onvoorspelbare windturbine

Zonne-energie – waanzin boven 35 graden noorderbreedte

Goochelen met grafieken

Twijfels over temperatuursgegevens

Het naderende
“Grand Minimum” – de nieuwe kleine ijstijd

Het bedrog van RES

Ongefundeerde voorspellingen van zeespiegelstijging

Adaptatie – een betere aanpak dan mitigatie

Het verloop van de temperatuur van de laatste 17 jaar

Waar ik het niet over heb gehad

Conclusies

Zinnig economisch verduurzamen

Dankwoord

Verklarende woordenlijst

Meer lezen

Over de auteur

Voorwoord

Uit een onderzoek van december 2021 van het tijdschrift “The Lancet” onder 10.000 jongeren bleek dat 59% bang was voor klimaatverandering en dat 84% zich er op zijn minst zorgen over maakte. Deze groep leed onder neerslachtigheid, angst en woede en voelde zich hopeloos en schuldig. Het niet aflatende bombardement in de media over klimaatcrises, klimaatrampen en de ondergang van de wereld- beschaving bij 2 graden temperatuurverhoging door de CO2-uitstoot van de mens heeft zijn uitwerking niet gemist. Waarschuwen voor mogelijke gevaren is niet verkeerd, maar de huidige klimaatcampagne is zodanig georkestreerd, dat tegenspraak of twijfel aan de voorspelde rampen bestraft wordt met sociale uitsluiting en economische sancties. Het mantra: “Door de uitstoot van CO2 afkomstig van fossiele brandstoffen warmt de wereld op en de Westerse mens is de schuldige” wordt niet alleen door leiders van de derde wereld als ‘slachtoffer’, maar ook unisono uitgedragen door machthebbers in de Westerse wereld, inclusief de Verenigde Naties.

Er is een kleine groep bekende mensen uit de (klimaat)wetenschap die zich tegen de heersende stroming keert, maar die groep wordt niet gehoord. Hun bezwaren tegen de heersende opvatting worden afgedaan met de bewering: “The science is settled” en “97% van de klimaatwetenschappers zijn het eens met onze over- tuiging”. Dit alles zou binnen de wetenschappelijke wereld hoogstens aanleiding geven tot het fronsen van wenkbrauwen over de pervertering van een weten- schappelijke discussie, maar dit wordt overschaduwd door de enorme economische gevolgen, die het afschaffen van het gebruik van fossiele brandstoffen zal hebben. Dat dit leidt tot economische zelfmoord is iets waar aanhangers van de AGW-theorie (Anthropogenic Global Warming) geen boodschap aan hebben. Integendeel, zoals hierboven al gezegd, sceptische geluiden worden te vuur en te zwaard bestreden.

In deze giftige atmosfeer heeft van Amelrooij de feiten rond de klimaathype bestudeerd en zijn bevindingen neergelegd in dit boek. Hij is niet de eerste, maar dit boek bewijst dat ook iemand die het predicaat ‘klimaatwetenschapper’ niet heeft, toch het benodigde inzicht in de materie kan verwerven, dat hij in staat is om de ‘andere kant van het gelijk’ op een duidelijke manier op te schrijven. Na het beschrijven van de vele feiten rond het klimaat, laat hij in het laatste deel zien dat het ook anders kan.

Waarom wordt die kant van het verhaal niet gehoord? Al die wanhopige jonge mensen verdienen een optimistische kijk op de toekomst van de Aarde en de positie van de mens. Dit boek levert daar de argumenten voor en is goed leesbaar voor de geïnteresseerde leek.

dr. Fred Udo, september 2023

Inleiding

In dit boek informeer ik je over CO2 en de opwarming van de Aarde. Maar het is niet de informatie die je via de reguliere media krijgt opgediend. Als je het journaal en sommige kranten mag geloven is het een uitgemaakte zaak dat wij, mensen, verantwoordelijk zijn voor één van de grootste rampen met moeder Aarde, tenzij we snel ingrijpen. Temperatuurstijgingen van gemiddeld twee graden Celsius (ºC) of meer, zeewater dat vele meters stijgt en andere rampen. Nederlanders die uit het ondergelopen Noord- en Zuid-Holland wegvluchten naar Drenthe, Duitsland en andere plekken waar het nog droog is. Kortom: hel en verdoemenis! We moeten onze CO2-uitstoot drastisch reduceren, anders is rampspoed ons deel.

Wetenschappers, politici en andere “dwarsdenkers” die het wagen om dit ter discussie te stellen worden niet zelden verketterd, geridiculiseerd, gemarginaliseerd en hun carrières geblokkeerd als ze nog in loondienst als klimaatwetenschapper werkzaam zijn. Wie echter, net als ik, de moeite neemt om zich te verdiepen in hun onderzoeken, hun argumenten etc. kan alleen maar tot de conclusie komen dat de meeste mensen een rad voor ogen wordt gedraaid met iets wat ik zelf als klimaatwaanzin afdoe. De argumenten van de zogenaamde “CO2-sceptici” worden zelden of nooit naar voren gebracht in het journaal, actualiteitenrubrieken, de meeste kranten etc. De informatie die het grote publiek op dit punt wel bereikt is sterk eenzijdig en gericht op het in stand houden van de illusie van de klimaat- waanzin.

Voor wat klimaatwetenschap betreft leven de meeste mensen in een intellectuele monocultuur. Via de mainstream media word je getrakteerd op de argumenten van het IPCC en het 97/3-fabeltje en veel verder gaat het niet. We moeten “aan de windturbines, zonnepanelen, weg van het gas, aan de dure warmtepomp, etc.” De tegenargumenten van CO2-sceptici komen daar niet of in het beste geval slechts marginaal aan bod.

Met dit boek wil ik de lezer op populairwetenschappelijke wijze een overzicht geven van de belangrijkste tegenargumenten van de CO2-sceptici. Daarmee kun je zelf een goed geïnformeerd oordeel vellen over de klimaatdiscussie. In ieder geval heb je kennis kunnen nemen van de “andere kant van het gelijk”. Ik hoop dat je na het lezen van dit alles, net als ik, tot de conclusie komt dat wij de geldstromen naar het IPCC sterk moeten reduceren en daar bij de politiek op aan moeten dringen. De belasting voor de beoogde “energie wende” van het kabinet Rutte 4 moet mijns inziens ook zo snel mogelijk van tafel. Als de hoogleraren Weiss, Christy, Zharkova, Happer en Lord Monckton gelijk hebben is er helemaal geen CO2-probleem en vooralsnog heb ik geen enkele reden om aan hun onderzoek te twijfelen. Uiteraard ga ik dat allemaal uitleggen.

Ik heb dit boek de “CO2-mist” gedoopt in het volle besef dat mist voornamelijk uit waterdamp bestaat en niet voornamelijk uit CO2. Mist is hier dan ook meer bedoelt als metafoor voor de mist die wordt opgetrokken rondom de “klimaat- en CO2-sceptici” en hun argumenten. Hopelijk is na het lezen van dit boek ook bij de lezer de mist weer opgetrokken en heeft hij weer een helder zicht op de realiteit en waardeert hij CO2 en haar klassieke rol als plantenvoedsel des te meer. Hopelijk ben je bevrijd van de “papegaaien-intelligentie” die de discussie over dit onderwerp al decennia karakteriseert.

En er zijn veel redenen om jezelf in deze informatie te verdiepen en die zijn niet alleen van financiële aard. Een hele generatie jongeren groeit op in de angst dat ze nog tijdens hun leven het einde van de Aarde gaan meemaken. Die angst wordt 24/7 verspreid door de media maar ook binnen opleidingen. Het is verkeerde en soms zelfs valse informatie. Verspreid deze informatie daarom zoveel mogelijk aan familie, vrienden, collega’s en bekenden. Alleen met eerlijke informatie en een open debat kunnen we - wat feitelijk politieke wetenschap is, gericht op financieel gewin van een zeer kleine groep belanghebbenden - het tij keren.

Veel van wat ik in dit boek te berde breng is als informatie openbaar verkrijgbaar waarbij het grootste deel van de informatie via het internet is op te vragen. Waarom dan toch dit boek? Ik heb zelf tijdens mijn eigen zoektocht ontdekt dat vaak één specifiek onderwerp bij de kop wordt gepakt. Niet zelden zijn de stukken ook nog van een stevig wetenschappelijk niveau waardoor de lezer die niet zelf over een achtergrond als milieuwetenschapper beschikt of anderszins een bètastudie heeft gevolgd al snel afhaakt omdat de materie als taai of saai wordt ervaren. Het gevolg kan dan zijn dat men geen enkel beeld heeft bij het complete plaatje aan argumenten tegen de klimaatgekte, of erger nog, zelfs niet één argument weet te benoemen. Een goed leesbaar overkoepelend verhaal heb ik (nog) niet ontdekt en in die leemte wil ik met dit boek voorzien. Ieder hoofdstuk behandelt een onderwerp dat ik in een beperkt aantal bladzijden uit de doeken doe. Ieder onderwerp staat op zichzelf en waar er verbanden zijn zal ik die toelichten. Ieder hoofdstuk begint met een stelling die kort de kern weergeeft van waar het om gaat. Als je alleen kennis zou nemen van al deze stellingen weet je al in het kort waarom het CO2-verhaal niet standhoudt, tenminste als deze stellingen kloppen.

Na de stelling volgt de verklaring of uitleg ervan in een beperkt aantal bladzijden. Het nadeel van deze aanpak is soms het gebrek aan (wetenschappelijke) diepgang. Als je meer wilt weten dan kun je per onderwerp de bronnen raadplegen. In sommige gevallen heb ik ervoor gekozen om één op één te verwijzen naar het werk van de onderzoeker in kwestie. In andere gevallen heb ik zelf het een en ander in detail uitgewerkt. Geen klimaatwetenschapper zijnde voel ik me na uitgebreide studie inmiddels vertrouwd met deze materie. Als er mensen zijn die vinden dat ik bepaalde zaken verkeerd heb weergegeven of verkeerd heb uitgelegd dan sta ik graag open voor kritiek. Dat komt de kwaliteit van dit werk alleen maar ten goede.

Ik wens je veel leesplezier.

Hoofdstuk 1:

Te gevoelige modellen en slechte wetenschap

Stelling: Volgens Professor John Christy van de universiteit van Huntsville Alabama geven de CMIP5 klimaatmodellen1van het IPCC geen correcte voorspelling van de opwarming van de Aarde bij een zekere verwachte toename in CO2. De CMIP5 modellen zijn veel te gevoelig.

Iedereen die zich op enigerlei wijze met wetenschap bezighoudt weet dat er na een onderzoek meestal een hypothese wordt geformuleerd over het systeem dat is onderzocht. Een hypothese beschrijft wat de wetenschapper(s) in kwestie verwachten dat er gebeurt als bepaalde omstandigheden optreden. Een voorbeeld van een hypothese: ik verwacht dat de temperatuur in tien jaar tijd met 0,3 ºC stijgt als de hoeveelheid CO2 stijgt van 380 ppm (parts per million) naar 430 ppm. Om te zien of een hypothese incorrect is het vaak al voldoende om met een paar tests te laten zien dat het niet werkt. Als men op basis van de metingen ziet dat de verwachte temperatuurstijging - binnen een acceptabele onnauwkeurigheid - sterk afwijkt van vooraf gedefinieerde waarden, kan en mag men niet anders concluderen dan dat de hypothese onjuist is en hij moet dan ook worden verworpen. Terug naar de tekentafel zogezegd en de hypothese herformuleren op basis van nieuw onderzoek of de zaak compleet verwerpen.

Scepsis, en wel gezonde scepsis, is onlosmakelijk verbonden met wat velen zien als “The Scientific Way”. Een wetenschapper die sceptisch is t.a.v. zijn eigen modellen, of die van anderen, heeft de juiste grondhouding voor dergelijk onderzoek. Een wetenschapper die deze kritische houding mist is simpelweg ongeschikt, redeneert vanuit een tunnelvisie, etc. Hoe het ook zij, dergelijk onderzoek levert geen inzichten op waar de mensheid mee verder kan. Scepsis is naar mijn idee dan ook onlosmakelijk verbonden met goede wetenschap.

Om die reden praat ik in dit boek ook liever ook CO2-scepsis en sceptici dan over klimaatscepsis. De vraag is niet zozeer of het klimaat verandert maar wat hierin de rol van door de mens geproduceerde CO2 op de opwarming van de Aarde is.

Het klimaatinstituut van de Verenigde Naties, het IPCC (Intergovernmental Panel on Climate Change) onderzoekt de rol van CO2 en zijn mogelijke effecten op de opwarming van de Aarde. Het IPCC ontwikkelt klimaatmodellen. Er worden onder andere klimaatmodellen ontwikkelt die voorspellingen moeten doen over de relatie tussen de hoeveelheid CO2 en de stijging van de gemiddelde temperatuur op Aarde. Eén van deze modellen, het CMIP5 model, wat staat voor Coupled Model Intercomparison Project Phase 5, geeft een voorspelling voor de zogenaamde “Mid troposfeer” vanaf ca. 1978 tot ver in 2040. Specifiek voor deze “Mid troposfeer” zijn er maar liefst 102 verschillende modellen ontwikkelt die allemaal een voor- spelling doen over de verwachte temperatuur op enig moment. Men heeft voor de “Mid troposfeer” gekozen omdat, volgens alle geleerden, dit het deel is van de atmosfeer dat het meest gevoelig is voor temperatuursveranderingen. Je ziet daar grotere uitslagen in temperatuur afwijkingen dan op bijvoorbeeld de noord- of zuidpool voor wat betreft de gemiddelde temperatuur.

Fig. 0: De gemeten temperatuurwaarden versus de voorspelde waarden vlg. CMIP5.

In Figuur 0 is grafisch weergegeven wat de verwachte stijging is van de gemiddelde temperatuur in een bepaald jaar. Alle gestippelde lijnen geven de voorspelling van één specifiek model weer. Het zijn er dus 102 in totaal. Het gemiddelde van al deze modellen wordt met de dikke rode lijn weergegeven.

Als de voorspellingen zouden kloppen zou je mogen verwachten dat de gemeten waarden niet veel afwijken van deze rode lijn. John Christy, hoogleraar aan de universiteit van Huntsville, Alabama, heeft de metingen, die zijn verricht met ballonnen (de groene bolletjes) en satellieten (de blauwe vierkantjes), vergeleken met deze voorspellingen. Je kunt zelf zien dat naarmate de tijd verstrijkt de afwijkingen tussen de voorspellingen en de gemeten werkelijkheid steeds groter worden. In 2015 zou er volgens de IPCC-modellen gemiddeld al sprake moeten zijn van een stijging van zo’n 1,1 ºC. Er werd echter slechts 0,45 ºC gemeten (de gemiddelde van de waarden van de datasets van de ballon- en satellietmetingen). Dat is een afwijking van ((1,1-0,45)/0,45) * 100 % = 144,44 %. Zelfs als je een redelijke onnauwkeurigheidsmarge van 5-10 % toestaat, valt deze afwijking niet uit te leggen. Je zou dan verwachten dat men naar goed wetenschappelijk gebruik de eigen modellen zou verwerpen, of minimaal op zoek zou gaan naar de fout (of fouten) in het model. Dat gebeurt niet. Men leidt de regeringen, die vertrouwen op de kennis en kunde van het IPCC, naar de volgende dramatische vergezichten van zoveel meter zeespiegelstijging, zoveel stervende ijsberen, zovele landen die onder water verdwijnen en andere rampspoed die ik hier verder niet zal noemen. Zo worden de geesten rijp gemaakt voor het zoveelste klimaatakkoord terwijl dat in werkelijkheid nergens op gebaseerd is.

Als de metingen van Christy correct zijn, is de huidige gang van zaken ten aanzien van de besproken modellen niet uit te leggen, laat staan te verdedigen.

John Christy heeft dit allemaal uitgebreid uitgelegd voor het Amerikaanse congres zoals je kunt nalezen in een daarover gepubliceerd rapport.2

Het volgende hoofdstuk is zeer belangrijke en gaat over een poging om de modellen van het IPCC te corrigeren van Lord Christopher Monckton.

1 Voor meer informatie over CMIP5 zie: https://pcmdi.llnl.gov/mips/cmip5/

2 docs.house.gov/meetings/SY/SY00/20160202/104399/HHRG-114-SY00-Wstate-ChristyJ-20160202.pdf

Hoofdstuk 2:

Feedback – Fouten in de formules van het IPCC

Stelling: De wijze waarop waterdamp in de modellen van het IPCC voor mee- koppeling zorgt is verkeerd berekend, aldus een team wetenschappers onder leiding van Lord Monckton. Dit verklaart volgens hem waarom de IPCC-modellen een eventuele opwarming door CO2 consequent veel te gevoelig voorspellen. De fout in de modellen is beschreven en een correct model is sinds medio 2018 beschikbaar. Dit model wordt echter niet door het IPCC gedistribueerd. Men blijft tegen beter weten in vasthouden aan de eigen, veel te gevoelige klimaatmodellen.

Wie zich iets meer in de modellen van het IPCC en de bijbehorende wiskunde verdiept leert al snel dat er, los van het effect van CO2 an sich, ook wordt verondersteld dat er sprake is van een zogenaamde “positieve feedback” die wordt veroorzaakt door waterdamp. Als alleen een bepaalde hoeveelheid CO2 verantwoordelijk zou zijn voor, bijvoorbeeld, 0,2 ºC opwarming in 20 jaar tijd, dan zou de werkelijke opwarming bijvoorbeeld 0,6 ºC kunnen zijn. De achterliggende gedachte hierbij is dat er door de opwarming ook extra waterdamp ontstaat. Deze waterdamp (eveneens een broeikasgas) zou dan volgens deze theorie ook weer voor extra opwarming zorgen.

De grote vraag is, hoe verwerk je dat correct in je klimaatmodellen? Men heeft daarbij gebruik gemaakt van modellen voor zogenaamde “positieve feedback”. De wiskunde van deze modellen is ook bekend bij Elektrotechnici. Dr. Hendrik Wade Bode heeft hier een standaardwerk voor geschreven waarin alles wiskundig wordt verklaard. Het gaat uiteraard veel te ver voor dit boek om de achterliggende wiskunde te doorgronden. Die laat ik daarom even voor wat het is.

De feedback leg ik uit aan de hand van het zogenaamde, “rondzing effect” dat bij een geluidsversterker optreedt. Als op een versterker een microfoon wordt aangesloten pikt deze geluid uit de omgeving op. Dat geluid wordt versterkt door de versterker en de microfoon pikt vervolgens een nog sterker geluid op wat nog een keer wordt versterkt tot er uiteindelijk een zeer hinderlijke, pijnlijke, fluittoon ontstaat. Het oorspronkelijke geluid wordt dus iedere keer opnieuw teruggevoerd (feedback) tot die fluittoon ontstaat. Die toon wordt uiteindelijk begrensd door het ingestelde volume van de versterker. Dit voorbeeld geeft de essentie van positieve feedback uitstekend weer.

Bij het beschrijven van feedback wordt altijd het werk van dr. Bode gebruikt. Het is zogezegd “proven science”. Je zou verwachten dat men bij het IPCC van deze wetenschap gebruik zou maken en niet zelf weer het wiel zou willen uitvinden. Niets is helaas minder waar. Men heeft zelf formules ontwikkeld voor het doorrekenen van de effecten van positieve feedback door waterdamp. Een wetenschappelijk team onder leiding van Lord Monckton heeft vervolgens die modellen doorgelicht en daarbij wél de formules van Bode toegepast. Wat bleek:

De zogenaamde feedback factor bleek geen 0,693 maar 0,116 te zijn

In de feedback was het effect van de Zon niet meegerekend

Monckton heeft hier medio 2018 over gepubliceerd. Er is ook een uitstekende presentatie beschikbaar van Monckton waarin hij haarfijn uitlegt wat er mis is met de wijze waarop het IPPC feedback heeft gebruikt.3 Lees ook waar Monckton in lekentaal uitlegt waarom het IPCC feedback verkeerd toepast en het effect van de Zon vergeet mee te nemen waardoor de modellen van het IPCC consequent te gevoelig voorspellen.4

Wie de wiskunde niet schuwt vindt gedetailleerde uitleg in het artikel “On an error in defining temperature feedback: a scientist’s guide Monckton of Brench-ley et al. (2018)“.5

Samenvatting

In elk dynamisch systeem reageert terugkoppeling op het gehele absolute ingangs- signaal, niet alleen op verstoringen. Tot nu toe heeft de klimatologie echter een variant van de systeem-vergelijking gebruikt die niet alleen de emissietemperatuur wegliet uit het ingangssignaal in de temperatuur-feedbacklus, maar ook de opwarming door pre- industriële niet-condenserende broeikasgassen. Met behulp van de hoofdvergelijking van de regeltheorie worden de versterkingsfactoren van het systeem voor 1850 en 2011 identiek gevonden op 𝟏. 𝟏𝟐𝟗 in plaats van de huidige 3,25, waardoor het interval van 2 𝜎 Charney-gevoeligheden van 3,35 [2,1, 4,7] K wordt teruggebracht tot slechts 𝟏. 𝟏𝟕 [1.09, 1.25] K.

Fig. 1a (links) en Fig. 1b (rechts) Blokdiagrammen voor vergelijkingen (1, 2). De terugkoppelingslusdiagrammen (a) vereenvoudigen tot de systeemversterkingsdiagrammen (b).

De consequentie van de fout in de feedback-factor is dat bij een verdubbeling van de hoeveelheid CO2 er slechts sprake is van een toename van 1,15 ºC met de modellen van het team van Monckton, terwijl de modellen van het IPCC maar liefst 3,35 ºC voorspellen. Dat is bijna drie keer zoveel. Dit is de reden waarom de IPCC- modellen veel te gevoelig zijn.

Voor een goed begrip kun je de volgende formule toepassen die het sterk vereenvoudigt benadert:

Tr = T0 / (1 - Ff ). Hierbij is Tr de resulterende verandering in temperatuur na het optreden van het feedback effect. T0 de temperatuursverhoging zonder feedback en tot slot is Ff de feedback factor.

Voorbeeld 1. T0 is 0,3 ºC. De feedback factor is 0,693. Dan is Tr = 0,98 ºC. Voorbeeld 2. Zelfde T0 maar Ff is nu 0,116. Dat geeft Tr = 0,34 ºC. Het effect van deze gecorrigeerde feedback-factor is dus zeer heftig!

De analyse van het team van Monckton is bij bepaalde groepen ingeslagen als een bom. Het schijnt dat professor Richards van de Universiteit van East Anglia zelfs in paniek is geraakt. Het volgende bericht dook daarover op:

“Het waren niet alleen de door het tijdschrift aangewezen recensenten die het recenseerden. Op de een of andere manier bereikte een kopie van ons artikel de vice-rector van de Universiteit van East Anglia, die na het lezen van het artikel alle 65 professoren en doctores in de wetenschappen van zijn faculteit Milieuwetenschappen bijeenriep en hen toeschreeuwde:

‘Monckton’s artikel is een ramp voor ons. Als het grote publiek ooit te horen krijgt van Monckton’s artikel, zal het ons duur te staan komen.’

Hij beval de faculteit om alles te laten vallen en te werken aan het weerleggen van ons artikel - wat op dat moment slechts een schets van 2.000 woorden was die nu is uitgewerkt tot een volledig artikel van 6.000 woorden. Hij ontkende later dat de vergadering had plaatsgevonden, maar we hoorden het rechtstreeks van iemand die erbij aanwezig was.”

De reden voor de paniek zal duidelijk zijn. Als het grote publiek hier lucht van zou krijgen zullen de geldstromen naar East Anglia sterk opdrogen. En niet alleen naar East Anglia.

Het IPCC voelt al enige jaren nattigheid en past in stilte haar voorspellingen aan.6 Ongemerkt heeft het IPCC namelijk zijn voorspellingen over de opwarming van de Aarde drastisch verlaagd en dus impliciet de modellen verworpen waarop het ooit zo zwaar en onvoorzichtig vertrouwde. In de tweede versie van het Vijfde Beoordelingsrapport was men het in grote lijnen eens met de modellen dat de wereld tussen 2016 en 2035 met 0,4-1,0 ºC zal opwarmen. In het definitieve ontwerp verlaagde men de 30-jaarprojectie echter stiekem naar 0,3-0,7 ºC, en zei dat de opwarming waarschijnlijk aan de onderkant van het bereik zal zijn [equivalent aan ongeveer 0,4 ºC over 30 jaar]. Als dat tempo aanhoudt tot 2100, zou de opwarming van de Aarde deze eeuw slechts 1,3 Cº bedragen. Officiële prognoses van de opwarming van de Aarde zijn gekelderd sinds dr. James Hansen van het Goddard Institute for Space Studies in juni 1988 het Amerikaanse Congres vertelde dat de wereld tot 2050 elke 20 jaar met 1 ºC zou opwarmen (figuur 0), wat neerkomt op maar liefst 6 ºC tot 2100.

Het is in mijn ogen een groot schandaal dat, met deze kennis, de wetenschap niet roept dat de “Climate Scare” definitief voorbij is. Sterker nog, het grote publiek krijgt deze informatie niet te horen.

Tot slot nog dit: Monckton heeft in principe bij zijn analyse de officiële verhaallijn van het IPCC gevolgd. Hij is er zich echter van bewust dat er wetenschappers zijn die feedback in klimaatmodellen volledig verwerpen. Die zijn immers in strijd met het principe van “Le Chatellier” dat stelt dat er in de natuur geen processen met positieve feedback voorkomen (wel processen met negatieve feedback). Maar linksom of rechtsom de modellen zijn niet juist, aldus Monckton.

3 www.youtube.com/watch?v=kcxcZ8LEm2A

4 wattsupwiththat.com/2018/07/30/climatologys-startling-error-an-update/

5 wattsupwiththat.com/wp-content/uploads/2018/07/error-summ.pdf

6 wattsupwiththat.com/2014/01/01/ipcc-silently-slashes-its-global-warming-predictions-in-the-ar5-final-draft/

Hoofdstuk 3:

De 97% leugen

Stelling: Wie het 97/3-verhaal goed bestudeert concludeert dat de getallen niet kloppen. Uiteindelijk kan op basis van de onderzochte artikelen slechts 0,54% van de auteurs als ‘klimaatalarmist’ worden bestempeld, en geen 97%.

Er zijn twee zaken die steeds in de media worden herhaald om ons tot CO2- gelovigen te bekeren:

De voorspellingen van het IPCC

De bewering dat ruim 97% van de wetenschappers gelooft dat AGW (Antropogene Global Warming – ofwel dat Global Warming door de mens veroorzaakt wordt)7 wordt veroorzaakt door CO2-uitstoot.

Het 97/3-verhaal wordt door de meeste politici voor zoete koek geslikt en ik durf er een lieve cent om te verwedden dat de meesten niet eens weten waar dit 97/3- verhaal vandaan komt en waar het op gebaseerd is. Op internet woeden felle discussies over de ware bron. Wie zich daar een beetje in verdiept leert snel dat er een aantal mensen zijn geweest die door middel van “desk research” wetenschappelijke publicaties van anderen hebben bestudeerd, dan wel via een enquête om input hebben gevraagd. Er is dus niet één bron, er zijn er meerdere. Hun studie richtte zich daarbij op de vraag of men vond dat CO2 in enigerlei mate verantwoordelijk is voor de opwarming van de Aarde. Van alle namen van de “onderzoekers’” die circuleren zijn die van John Cook en Zimmerman degenen die het meest wordt genoemd en het meest wordt geciteerd. Een goed overzicht is te vinden in een door “friends of science” gepubliceerd rapport.8

Bij alle bekende studies wordt iedereen die denkt dat CO2 ook maar enigszins een grotere of kleinere rol speelt bij de opwarming van de Aarde in het 97%-kamp ingedeeld. Ook ondergetekende hoort dan strikt genomen thuis bij de 97% groep. Hoe kan dit? Vaak wordt bij het bestuderen van een wetenschappelijk artikel ook de vraag gesteld: ‘Denkt de auteur van dit artikel dat CO2 in enigerlei mate verantwoordelijk is voor de opwarming van de Aarde?’ De kwalificatie “in enigerlei mate “is wetenschappelijk gezien natuurlijk van nul of generlei waarde. Ofwel, je kunt er alle kanten mee uit. Als je gelooft dat wij verantwoordelijk zijn voor 1,0 ºC opwarming is het antwoord, ja. Als je daarentegen gelooft dat wij verantwoordelijk zijn voor 0,001 ºC opwarming is het antwoord eveneens, ja. Met goede wetenschap heeft het niets te maken. Deze studie is vooral een poging om het debat te politiseren. Je kunt dan de groepen snel indelen in 97% “klimaatschaapjes” en 3% “dwarsliggers” die moeten worden gemarginaliseerd, geridiculiseerd, of bestreden.

En ga vooral niet me ze in discussie - zeker niet in het openbaar – want je zou de discussie nog wel eens op de inhoud kunnen verliezen. Blijf wel de 97/3 boodschap continu herhalen. Mensen verdiepen zich toch nergens in.

Als je het werk van Cook aan een diepere analyse onderwerpt zie je dat uiteindelijk slecht 0,54% kan worden ingedeeld in het kamp van de ‘overtuigde klimaatalarmisten’. En wie het werk van Doran & Zimmerman bestudeert komt niet verder dan ca. 2,38%

Fig 2: Een analyse van het werk van Doran & Zimmerman uit 2009.

In elk geval is dat dus iets heel anders dan de 97% die ons steeds als waarheid wordt geserveerd. Om de angst erin te houden? Je ziet hier dat van de 10.257 respondenten die om input gevraagd is er slechts 3.146 die hebben gegeven. Om volslagen onduidelijke redenen worden er vervolgens 3.069 van hen genegeerd. Van de resterende 77 hebben er 75 ja geantwoord op “deze vraag van de eeuw”. Dan krijg je 75/77 en dat is ongeveer 97% ja, en de overige 3 % nee. Zie hier de geboorte van de 97/3-leugen, moeilijker is het niet. Het juiste antwoord had natuurlijk moeten zijn 75/3.146 en dat is ongeveer 2,38 %, aldus Doran & Zimmerman.

Bedenk verder dat alles wat er uit de koker van het IPCC, of daarmee bevriende of daarbij aangesloten instituten komt, met de nodige gezonde wetenschappelijk scepsis dient te worden bekeken. Dat blijkt immers uit de “genetica” van hetzelfde IPCC dat is vastgelegd in het volgende officiële IPCC-mandaat: