De wereld van Aisling en Aidan

Mark Groenen

De wereld van Aisling en Aidan

Mark Groenen

Eerste druk mei 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Imber studio, Ralph Bunschoten

ISBN 978-94-93266-85-8

ISBN e-book 978-94-6464-001-4

NUR 334

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Aisling (Iers-Gaelisch)

ais·ling | \ ’ī-shliŋ \

meervoud aislings or aislingi\ ’ī-shliŋ-ē \

Een poëtische of dramatische beschrijving van een droom of visioen.

I. Ontwaken

Natte modder plakt aan zijn lichaam. Hij kijkt op naar een grijs hemeldak. Hij herinnert zich niets van voor dit moment, enkel zwarte leegte.

Aisling gaat rechtop zitten, strekt zijn spieren en kraakt zijn botten. Zijn lichaam is als nieuw. Geen littekens, geen rimpels, geen oneffenheden of andere tekenen van verweer. Zijn huid heeft de glans van zijde en zijn nagels blinken als edelstenen.

Zijn nog ongebruikte ogen wennen pijnlijk aan het zwakke licht dat moeizaam de wolken doorspiest. Voor hem ziet hij een eindeloze leegte. Het vlakke, asgrijze zand strekt zich uit tot de verre horizon, waar de kleurloze hemel naadloos in de grauwe bodem overgaat.

2. De dondersgoede antwoorden

‘Wie sprak de woorden: “God is dood, en wij hebben hem vermoord.” Iemand? Niemand? Dan kies ik een vrijwilliger uit … Aidan! Van wie is dit citaat?’

Ik staarde naar buiten, naar het zachte groene gras en de grote bomen die het schoolplein omringden. De eekhoorn die met volle wangen het raam van het klaslokaal voorbij rende, was in een van de toppen verdwenen.

‘Meneer De Scheffer!’

Het zonlicht viel warm op mijn arm op de vensterbank. De hemel was blauw als de Middellandse Zee en de schaarse wolken waren als eenzame schepen op haar wateren.

De houten bordliniaal kwam met het geweld van de oerknal neer op mijn tafeltje. Ik had het gemist als mijn klasgenoten niet verschrikt van hun stoelen waren opgesprongen. Ik voelde de adem van meneer Arend, en rook de geur van koffie en goedkope sigaren. Ik draaide slechts mijn ogen naar de docent, maar zat verder alsof bevroren.

‘Je zit weer te dromen, Aidan!’ gromde de filosofiedocent onder zijn brede, zwarte snor. De haren onder – en in – zijn neus waren vergeeld van de tabak. Zijn brilglazen waren beslagen van de opwinding. ‘Vanmiddag. Half vier. Dit lokaal!’ Het was amper een lopende zin, maar iedere leerling wist wat hij bedoelde.

‘Het spijt me meneer, maar ik kan niet.’

‘Wat?’ schreeuwde Arend. Zijn snor leek nog donkerder, nu zijn hoofd rood kleurde. ‘Iedere leerling wordt geacht tot vijf uur beschikbaar te zijn op school. Zo ook jij! Je zegt je vakkenvullen maar af!’

Ik zweeg. Het corrigeren van Arend werkte altijd averechts. Mijn mentor zou het voor me moeten oplossen.

‘Aidan heeft helemaal geen bijbaan, toch?’ vroeg Juul, vanuit ver achter in de klas. Hij wist dondersgoed het antwoord op die vraag, maar hij zou geen gelegenheid mij te vernederen voorbij laten gaan.

‘Wat dan? Wat heb je dan?’ spetters speeksel spatten tussen mijn handen als dikke druppels uiteen op mijn tafeltje. Ik trok mijn handen snel terug.

‘Dat heeft mijn mentor als het goed is met u besproken,’ zei ik zachtjes. Ik wist dat Richards hem op de hoogte had gesteld, maar ik wist ook dat Arend het was vergeten. Het was al een wonder dat hij mijn naam wist.

‘Leugens. Verdomme, Aidan. Eerst let je niet op en vervolgens beschuldig je me van onwetendheid.’ Hij zwaaide woest met de liniaal in de richting van de deur. ‘Verlaat mijn lokaal, onmiddellijk. Ik ga een blokrooster voor je regelen. Vertrek!’

Ik pakte mijn spullen bij elkaar, ritste mijn etui dicht en hing een van de banden van mijn rugzak over mijn schouder. Het ging kennelijk niet snel genoeg, want in de waterige, gele ogen van Arend kropen rode aderen naar de oppervlakte als wormen na een storm. ‘Nu!’

Hij sloeg nogmaals met zijn liniaal op de tafel, ik hoorde het hout kraken en scheuren. Spoedig zou hij een nieuwe moeten bestellen. Ik vroeg me af hoe hij het schoolbestuur zijn talloze gebroken materialen uitlegde, maar besloot het niet te vragen.

Onderweg naar de deur kruiste mijn blik die van Juul. Ik was vandaag nog niet van hem af. Helaas.

Het duurde tot ik halverwege de lange gang was, ver weg van het klaslokaal, voordat ik het razen en tieren van de docent niet langer hoorde.

III. Kruipen

Het zand knispert wanneer hij in beweging komt. Aisling kruipt op handen en voeten. De modder waar hij in ontwaakte is nergens meer te bekennen, ondanks dat Aisling de laatste druppels van zijn enkels naar beneden ziet glijden. De dikke druppels liggen als drabbige pap op de bodem voordat ze verder inzakken en het laatste bewijs van de modder verdwijnt.

Hij plaatst zijn handen onwennig en moeizaam. Hij kijkt om zich heen, op zoek naar een plek om naartoe te reizen met zijn net ontdekte bewegingsvrijheid. Er is niets om op af te gaan. Het zwakke licht van boven heeft geen bron en geen invalshoek. Het is te gering om schaduwen te werpen. Voor hem, achter hem, links en rechts van hem is een eindeloos eentonig grijs niemandsland.

Hij opent zijn mond. Aisling wil spreken, maar kent geen taal. Noch zou hij weten wat hij zou willen zeggen als hij die wel kende. Hij stopt met kruipen, gaat rechtop zitten en voelt met zijn stoffige vingers aan zijn lippen en tanden. Zijn tong beweegt op en neer en klanken verlaten zijn strot. Aisling schrikt van het geluid, tot hij beseft dat hij de tonen zelf maakt. Dan lacht hij, waarop hij opnieuw schrikt van wat hij hoort.

Zo gaat Aisling voort. Na elke meter staan zijn handen iets stabieler op de grond dan bij de vorige, met elke klank heeft hij iets meer controle over zijn tong en keel. Hij kruipt en hij brabbelt, hij brabbelt en hij kruipt.

4. Het krakende samenvouwen

Ik liep over het schoolplein. Plastic boterhamzakjes waaiden over de grijze stenen de struiken in, een spoor van kruimels achter zich latend. Ik had me proberen te melden bij de jaarleider, maar vond hem nergens. Ieder ander ging op de stoel naast de deur van zijn kantoor zitten, maar ik kon dat niet.

Vanuit het kantoor ging ik naar de aula, op zoek naar andere leerlingen uit mijn jaarlaag. Misschien hadden ze een tussenuur of spijbelden ze. Op een aantal puisterige brugklassers na, die krijsten als varkens terwijl ze elkaar bekogelden met stukken gum voordat de conciërge ze uit elkaar trok en met bezems in hun handen de zaal liet kuisen, was de gezamenlijke ruimte leeg.

Het blikje cola viel luid rammelend uit de machine. De kou van het aluminium deed zeer aan mijn handen terwijl ik het met me mee naar buiten nam. Ik passeerde houten bankjes en betonnen zitpoefen, ik negeerde ze allemaal. Ik was al bijna van het schoolterrein af voordat ik de frisdrank opende. Ik was er zeker van dat het koolzuur was gekalmeerd. Langs de fietsenstallingen en sporthallen liep ik naar het bos dat de noordzijde van onze school flankeerde. Ik verruilde warme lentezon voor koele schaduw en het geluid van stuiterende basketballen voor het ruisen van bladeren.

Het was vervelend dat Richards nooit op school was op woensdag. Er ging geen week voorbij zonder dat ik een conflict had met de filosofieleraar. Ik koos het vak toen ik van drie vwo naar de vierde ging, als extra keuzevak. Het was aan me verkocht door een vlotte, jonge docent met lang haar en een vlassig baardje. We zouden discussiëren met elkaar, proberen ons bestaan te doorgronden. Kierkegaard koppelen aan moderne videogames! Nietzsches visie loslaten op superheldenfilms! Het kon zo mooi zijn, maar door bezuinigingen verdween meneer Bornd als een zeepbel op een speldenkussen. Daar kwam ik echter pas achter na de zomervakantie, nadat mijn keuze was gemaakt, en zodoende kwam ik terecht bij Arend. Ik liet me van mijn beste kant zien, want ondanks alles vond ik filosofie oprecht interessant. Helaas was het de vermoeidheid, waar ik al jaren mee worstel, die me de das omdeed in de ogen van de snordrager. Hij had me heel vwo 4 geterroriseerd, en zette deze trend door in het vijfde jaar.

Het blik cola was half leeg. Ik genoot niet van de smaak, maar er was niets beters te krijgen. Sinas of ijsthee bevielen me evenmin. Het liefst dronk ik koffie, maar die was niet beschikbaar voor leerlingen. Meneer Richards probeerde het voor me te regelen, gezien mijn situatie: een pasje om de lerarenkamer te betreden voor een dampende kop zwarte wakker-sappen.

Zijn collega’s wilden er niets van weten, zei hij me, en omdat ik geen geschreven doktersadvies had, konden ze geen uitzondering maken.

Ik nam een thermoskan met me mee voor in de ochtenden. Wanneer de derde pauze aanbrak, moest ik zo snel ik kon de lauwe vloeistof door mijn keel gieten. Elke minuut later maakte de koffie beroerder dan de vorige. Voor alle andere momenten was er de zoete frisdrank uit de automaten, die ik met tegenzin opslurpte.

Het blikje vouwde krakend samen in mijn handen. Van de cilinder was niets meer over, behalve de harde onder- en bovenkant. Hoekige punten staken uit aan de zijkanten en glommen vervaarlijk in het licht dat zich door het bladerdak een weg naar beneden vocht. Ik streek met mijn vinger over een van de scherpe uitsteeksels en voelde hoe de opperhuid bleef haken.

Als gehypnotiseerd, duwde ik iets harder met mijn duim in het metaal. Iets verder. Nog een stukje. Ondanks dat het blikje roodgekleurd was, viel mijn veel donkerdere bloed op toen het uit mijn wond sijpelde. Ik trok mijn bloedende duim traag naar achteren. Het was te bot om een goede snede te maken, maar het deed me genoeg zeer. Ik haatte pijn nog meer dan de frisdrank, maar het effect op me was oneindig veel groter. Adrenaline gierde van mijn brein naar mijn lijf. Ik was weer kraakhelder. Wakker als een haan bij zonsopkomst.

Hoeveel verder ik was gegaan met het blikje en mijn duim zou ik nooit weten. Ik schrok op van de schoolbel die in de verte ging, trok mijn hand terug en stak de vinger in mijn mond. Ik proefde metaal, alsof ik het blikje tussen mijn lippen had.

Voordat ik bij wiskunde aanschoof haalde ik een pleister bij de receptie. Pas in het lokaal plakte ik hem op mijn duim. Ik kon niet voorkomen dat een rode vlek het geruite papier besmeurde.

‘Wat is er gebeurd?’ vroeg mevrouw Eclida bezorgd, toen ze de bruinrode veeg in mijn schrift zag.

‘Niets, mevrouw. Passerongelukje,’ loog ik, en ik scheurde de bladzijde uit mijn schrift. Ik verfrommelde het papier en gooide deze samen met de verpakking van de pleister in de prullenbak bij de ingang van het lokaal.

Onderweg terug naar mijn plaats voelde ik de priemende ogen van Juul. Hij maakte met zijn schaar een zagend gebaar over zijn pols en wees naar mij. Niemand zag het, behalve ik, en dat was wat hij wilde.

De laatste klasgenoten druppelden het lokaal binnen, de lerares sloot de deur achter hen. Ik zakte neer in de stoel bij het raam, mijn vaste plek.

‘Welkom allemaal. Pak jullie spullen, dan gaan we beginnen aan de volgende les van de universele taal: wiskunde!’ zei de enthousiaste vrouw voor het bord. Ze had geen bordliniaal in haar handen, alleen een stift.

V. Schrijden

Een eenzame gedaante beweegt zich door kale landen. Het lijkt jaren geleden dat hij kroop, al is zijn lichaam onveranderd sinds de eerste dag. Aisling staat nu met rechte rug. Hij zet zijn linkervoet voor de rechter en zwaait zijn armen ritmisch bij elke stap.

De eerste stappen waren moeilijk. Hij herinnert zich niet waarom hij de omschakeling maakte van kruipen naar lopen. Het kwam vanzelf. Een gevoel, een instinct. Zonder iets om zich aan vast te houden, was het een proces van oneindig veel vallen, maar het zachte zand ving hem altijd op. Zonder wonden, breuken of hulp leerde Aisling lopen.

Het lopen gaat sneller, maar levert hem net zo min iets op. Nog altijd ziet Aisling eindeloze leemte voor zich, een eentonige lucht boven hem en een monotone zandvloer onder hem. Zelfs zijn voetstappen blijven niet in het zand staan. Als hij na zijn geboorte geen centimeter was verplaatst, had alles er precies hetzelfde uitgezien.

Wat moet hij anders, vraagt Aisling zich af. Er is niets dat hem drijft, anders dan zijn nieuwsgierigheid. Hij weigert te geloven dat er niets is. Vroeg of laat moet hij de horizon bereiken, en zich over de grens van de wereld buigen waarop hij zich bevindt. Hopelijk ziet hij dan andere dingen, al kan hij er zich geen voorstelling van maken.

Hij loopt verder, met een vastberaden licht in zijn ogen, en oefent de woorden die hij heeft geleerd. Zijn vocabulaire is beperkt: er zijn weinig dingen te benoemen anders dan zijn eigen lichaam, de lucht, het zand en de scheidslijn in de verte.

6. De verlaten les

De whiteboard marker ging piepend over het witte oppervlak van het bord. Ik keek hoe de meiden voor me hun vingers met prachtig gelakte nagels in hun oren plaatsten om zich te beschermen tegen het geluid.

‘Joyce, Linda, doe niet zo flauw. Het zal niet meer voorkomen,’ zuchtte meneer Gabbro, voordat hij zich terug naar het bord draaide en verder ging met het tekenen van vierkante vlakken en pijlen.

‘Zoals jullie zien heb je hier links,’ hij zette een groene pijl boven het zwarte vlak, ‘een plaat, en rechts een andere. Ze bewegen naar elkaar toe. Wat gebeurt er?’

De docent wees iemand achter me aan. Ik keek niet wie het was.

‘Bergen?’ klonk de stem, die ik herkende als die van Timo.

‘Gebergtevorming, dat zou heel goed kunnen inderdaad. Wat hebben we daarvoor nodig?’

‘Dat de platen even sterk zijn?’

‘Precies. Hoewel je even zwaar bedoelt, maar je hebt wel gelijk. Maar wat nu als de plaat hier links,’ hij zette piepend een cirkel om het linkervlak, ‘zwaarder is?’

Timo wilde het volgende antwoord geven, maar werd onderbroken. ‘Je bent goed bezig Timo, maar ik wil nu iemand anders horen. Jolien, wat denk jij?’

Ik draaide me naar rechts. Het was altijd een genot om naar haar te kijken, dus greep ik deze kans met beide handen aan.

Ze schraapte haar keel en vouwde haar haren achter haar oren, zoals ze altijd deed voordat ze antwoord gaf. Zou ze dit weten van zichzelf? Ik zou het haar nooit vertellen, want dan stopte ze er misschien mee; en kon ik haar volle lippen niet meer zien, of de blosjes op haar wangen.

‘Dan wordt het sediment samen met het zeewater in de subductiezone onder de zwaardere plaat geperst, meneer.’ De manier waarop ze dat ene woord uitsprak, met al die lettergrepen, was bijna muzikaal. Sub-duc-tie-zo-ne.

‘Uitstekend,’ zei de docent terwijl hij een slok van zijn thee nam. ‘En dat leidt tot de gesteentecyclus. Dames en heren, pak jullie schriften en potloden en neem het volgende over …’

Gabbro trok in rap tempo cirkels en zette pijlen. Zwart voor aardkorst, rood voor magma en blauw voor water. Groen gebruikte hij voor al het andere. Meer kleuren had hij niet.

Mijn handen bewogen niet over mijn papier. Mijn vingers omklemden geen pen en mijn schrift lag niet eens open. Ik keek naar de klok. Het was tijd om te gaan. Ik stak mijn hand op.

‘… en dan zien jullie hoe magma diep in de korst stolt en diepgesteenten ontstaan. Gaan we iets hoger,’ de docent zette een grove, groene pijl naar de top van zijn cirkel, ‘dan krijgen we stollingsgesteenten.’

Gabbro stond met zijn rug naar de klas toe. De kale plek op zijn achterhoofd, omringd door zwartgrijze haren, weerkaatste de tl-verlichting als een vuile spiegel.

Ik klikte de gespen van mijn rugtas dicht. Ze klonken net zo luid als dat de leraar onverstoorbaar was. Zelfs toen ik mijn stoel naar achteren schoof en een geluid maakte waarbij het eerdere piepen van de stiften verbleekte, ratelde hij door over zeshoekige basaltzuilen.

Pas toen ik bij de deur stond en deze opende, keek hij op. ‘Meneer De Scheffer, u bent te laat. Ga snel zitten.’

‘Nou, eigenlijk …’ begon ik.

De klas barstte in lachen uit. Doorgaans moesten ze mij hebben, maar nu was Gabbro het middelpunt van de hilariteit.

De docent keek verbaasd het lokaal in. Zijn wenkbrauwen vouwden zich samen als de donderwolken waar hij een aantal lessen geleden over sprak, toen we meteorologie behandelden. Het gelach werd gegniffel, daarna luid ademhalen, toen was het weer stil.

‘Ik heb u aan het begin van de les een briefje gegeven,’ zei ik voorzichtig.

‘Is dat zo?’

‘Ja. Het ligt daar, op uw bureau.’ Ik wees naar het gekreukte gele papier dat begraven was onder een stapel toetsen.

‘Hm,’ gromde Gabbro, en trok het vel onhandig onder de proefwerken vandaan. Een aantal van de papieren gleed van de stapel en dwarrelde naar de vloer. Het gegniffel keerde terug, maar met een enkele scherpe blik maande de geograaf de klas weer tot stilte. ‘Ach ja. Ik weet het weer. Je mag gaan, Aidan. Veel succes bij je … Je afspraak.’

Ongemakkelijk door zijn laatste woorden verdween ik door de deuropening. Ik zag nog net hoe Jolien de gevallen toetsen van de grond raapte om ze terug te geven aan de leraar. Haar gouden armband stak fel af tegen de zeilen vloer van het klaslokaal.

VII. Verwonden

Korrels zand vallen door zijn vingers terug naar de grond waar hij ze vandaan haalde. Aisling loopt al een poos niet meer. Hoewel hij geen lichamelijke vermoeidheid ervaart, is zijn geest uitgeput van de eindeloze vlaktes. Het landschap verandert nooit. Alle inspanning lijkt zinloos.

Aisling zakt neer in het zand waaruit hij is geboren. De nieuwsgierigheid waarmee hij ontwaakte, is al lang verdwenen. Hij trekt met zijn vingers lijnen in het zand, maar elke groef vult zich vrijwel meteen weer op, geen spoor nalatend.

De verveling die zich langzaam meester van hem maakte, wordt overspoeld door een emotie die Aisling niet eerder voelde. Het is fel en heet. Nieuwe energie giert via zijn ruggengraat naar zijn armen en benen. Zijn vingers vouwen samen, zijn hand wordt een vuist. Aisling ziet hoe zijn gesloten hand trilt, hoe de aderen van zijn pols verdikken door de opbouw van spanning. Dan werpt hij de vuist naar de bodem.

Een seconde kijkt hij naar het ondiepe gat dat de inslag maakte, voordat deze weer verzwolgen wordt door het zand. Aisling wordt nog bozer en slaat nogmaals. En nogmaals. Al zijn frustratie en wanhoop komen tot uiting in deze afranseling van de bodem. Hij slaat sneller dan het telkens terugkerende zand bij kan houden, en komt met elke neerdalende vuist dieper in de krater die hij creëert.

Onverwachts raakt zijn vuist een harde, massieve oppervlakte. Hij voelt hoe zijn huid scheurt en zijn knokkels breken. Ondanks dat pijn nieuw voor hem is, wordt al zijn nieuwsgierigheid getrokken door de donkere stenen waar roze en zwarte spikkels in glinsteren. Met zijn niet verwonde hand streelt hij zijn ontdekking en vergeet zijn wonden. Pas wanneer zijn enkels nat worden, ziet hij de liters doorzichtig blauw bloed die uit zijn open knokkels stromen en de krater vullen.

8. De boze zon

Ik pakte mijn spijkerjas van de kapstok en bond hem om mijn middel. De lenteochtenden waren koel, in de middag deed de jas me alleen maar zweten.

Mijn sleutelbos rinkelde toen ik hem, onderweg naar de fietsenstalling, uit mijn broekzak haalde. Geconcentreerd zocht ik naar mijn fietssleutel. Het was mijn manier om niet de lokalen, wiens ramen ik passeerde, binnen te kijken. Iets in me geloofde nog altijd in het “als ik jullie niet zie, dan kunnen jullie mij ook niet zien”-principe, al wist ik beter.

Mijn mentor had erop aangedrongen dat ik de klas inlichtte. De eerste paar keer dat ik van school weg moest, kraaide er geen haan naar. Iedereen had dat eens. De orthodontist waren we allemaal ontgroeid, maar een doktersbezoek of tandartsafspraak was niet ongebruikelijk. Ik denk dat het de vijfde keer was, waarna de vragen kwamen. Niet aan mij, maar aan Richards tijdens mentoruur.

‘Ik heb ze gezegd dat ik niet wist waar je was, en dat ik het uit zou zoeken,’ zei Richards tegen me, toen hij me de volgende dag uit de les haalde. ‘Maar ik lieg niet graag tegen ze. Mag ik je een tip geven?’

Ik zei niets tegen hem. Als mensen aan je vragen of ze je een tip mogen geven, doen ze het hoe dan ook toch.

‘Als ik jou was zou ik open kaart spelen. Je hoeft ze niet alles te vertellen, maar een tipje van de sluier oplichten kan al genoeg zijn. Doe je dat niet, dan gaan je klasgenoten het zelf invullen. Het begint klein en plausibel, maar met elke doorvertelling komt er een scheut fantasie bij. Voor je het weet is het een ongelofelijk wild verhaal, en zelden is het positief over de hoofdpersoon.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Ik riskeer het wel.’

‘Aidan, ik kan het ook namens jou vertellen, als je het te spannend vindt. Je hoeft er niet eens bij te zijn. De meeste van je afspraken zijn toch tijdens mentoruur.’

‘Nee. Bedankt voor het aanbod, meneer Richards,’ zei ik hoofdschuddend. ‘Maar dat wil ik echt niet.’

De mentor zuchtte. ‘Dat moet ik respecteren. Ik heb je toestemming nodig om ze in te lichten, dus ik zal niets zeggen. Beloof je dat je er in ieder geval over na zal denken?’

‘Zal ik doen,’ zei ik, al wist ik heel goed dat mijn standpunt onveranderd bleef.

Ik was de lokalen voorbij, rechtte mijn rug en keek weer voor me uit. Het dreunen van basketballen op de tegels van het nabije sportveld begeleidde me op weg naar mijn fiets.

‘Je zet te veel stappen. Eerder stoppen, eerder springen. Hup, hup, hup, de volgende!’ een schel fluitsignaal volgde deze woorden van de gymdocente op.

Een bal rolde op me af. Een puisterige tweedeklasser haastte zich om hem terug te halen. Ik bukte, raapte de bal op en wierp hem terug met een stuit. Onhandig kreeg de jongen hem in zijn handen. Toen hij iets mompelde dat ik niet verstond, blonk zijn plaatjesbeugel in het zonlicht, waarna hij dribbelend terugkeerde naar zijn groep.

De fietsenstalling stond direct naast de sporthal van de school. Het was midden op de lesdag, dus stond het ram vol. De gammele roestbakken van de ouderejaars wisselden af met de blinkende, nieuwe schoolfietsen van de brugklassers. Op de fietsen van de tweede- en derdejaars was de beginnende verleptheid al te bespeuren. Een losse spaak, een steeds vierkanter wordend wiel, kapotte spatborden.

Een grijze wolk begroette me toen ik de hoek om ging, op weg naar mijn fiets.

‘Hey eikel, moet je weer naar je gekke kletsmoment?’ Juul leunde tegen de muur van het sportgebouw. Een sigaret hing losjes op zijn onderlip.

Ik zei niets en liep door, tot Timo met zijn open hand op mijn borst sloeg. Het was niet hard, maar het stopte me wel. ‘Hij zei iets tegen je, spacekadet.’

‘Ja, je hebt gelijk.’ Ik sloeg Timo’s hand weg. Zachtjes, om een gevecht te voorkomen. ‘Als jullie het niet erg vinden, dan ga ik nu naar mijn fiets toe.’

Het was me een raadsel hoe Juul achter mijn geheim was gekomen. Ik had geen klasgenoot hierover verteld. Behalve mijn ouders en mentor wist niemand het. Had iemand zijn mond voorbij gepraat? Misschien had hij het gewoon goed gegokt, en wist hij helemaal niets.

‘Je gaat pas als wij het goed vinden,’ zei Juul. ‘Ik zag hoe je vanmiddag een pleister op je duim plakte. Het is niet de eerste keer dat ik je zoiets heb zien doen. Moet je daarom op gesprek? Omdat je zo’n freak bent die zichzelf snijdt?’

‘Fucking gek,’ viel zijn schoothond bij.

Ik mocht Juul niet, maar hij maakte in ieder geval zijn eigen keuzes. Hij koos er voor om een lul te zijn, dat was jammer, maar Timo had ik nog nooit betrapt op zelfstandig nadenken.

‘Daarom, ja. Je hebt gelijk.’ Het klonk minder gestoord dan de echte reden, en bovendien was ik het snelst van Juul af als ik hem naar de mond sprak.

‘In dat geval,’ zei hij, terwijl hij een valse lach op zijn gezicht toverde. ‘Deze moet nog uit, en gezien de droogte van de laatste dagen wil ik geen brandgevaar riskeren.’

‘Het gras is echt vet droog,’ voegde Timo hieraan toe.

Juul stak de half opgerookte sigaret naar me uit. Grijze slierten kringelden de lucht in. ‘Pak aan.’

‘Ik rook niet.’

‘Ik wil niet dat je hem rookt. Ik wil dat je hem uitdrukt. Op de rug van je hand. Waar iedereen de wond kan zien.’

‘Doe wat hij zegt, sukkel.’ Timo greep mijn shirt en blies zijn eigen rook in mijn gezicht.

Wat moest ik doen? Ik was niet van plan hem zijn zin te geven, maar als ik hem weigerde zouden ze me een pak slaag geven.

We werden onderbroken door een basketbal die de fietsenstalling voorbij rolde. Ik herkende het felroze sportshirt van de gymdocente. Ze pakte de bal op en keek door de spijlen van het hek heen, in onze richting.

Wat ze zag, moest duidelijk zijn voor haar. Drie jongens, twee met sigaretten en een zonder. Een van de drie hield de ander vast bij zijn shirt. Niets zag er gemoedelijk uit. Het was een overduidelijke pestsituatie.

Ze leek te twijfelen. De docente was jong. Ik schatte haar begin twintig. Het zou me niet verbazen als dit haar eerste baan was. Ze draaide de bal besluiteloos in haar handen, en liep weg. Ik hoorde hoe ze tegen haar klas iets riep en verder ging met haar les.

‘Nog laffer dan jij, die kut,’ gromde Juul. ‘Luister, als je niet opschiet dan ram ik al je tanden uit je bek.’

De brandwond op de rug van mijn hand was rood als een boze zon en klopte pijnlijk. Ik besloot zonder handen te fietsen.

IX. Kneden.

Aisling tilt zijn hand op uit het water en zoekt naar littekens. Van de wonden is al lang geen spoor meer te bekennen. Zijn knokkels glanzen als op de dag waarop hij geboren was.

Het water rimpelt bij elke beweging die Aisling maakt. Hij ligt op zijn rug in een van de talloze rivieren die ontstonden uit zijn bloed dat de krater vulde.

Hij is niet meer op die plek. De krater werd verzwolgen door het heldere bloed dat bleef gutsen uit zijn gescheurde vlees, om nooit meer gevonden te worden. Zelfs nadat het gat gevuld en verdwenen was bleef het bloed, nu water, stromen en stijgen. De wereld van Aisling, die ooit bestond uit eindeloze, kleurloze vlakten, kreeg rivieren, meren, zeeën en oceanen. De bewegingen van het water deden de gronden verschuiven en creëerden hoogtes en laagtes, bergen en kloven.

Machteloos tegen de krachtige stromingen werd Aisling meegesleurd. Hoe vaak het kolkende water hem ook naar beneden trok, hij verdronk nooit. Het duurde lang voordat hij greep kreeg op dit nieuwe element, maar uiteindelijk leerde hij zwemmen.

Hoelang hij precies in dit water ligt, weet hij niet, maar verveling bekruipt hem opnieuw. Aisling slaat met zijn armen en trappelt met zijn voeten. Hij verlaat de rivier en voelt hoe zijn tenen wegzakken in het natte zand. Met de komst van het water is ook de bodem veranderd.

Aisling pakt een kluit modder en neemt hem met zich mee, verder het land op. Hij legt de klomp neer, loopt terug voor een tweede, dan een derde. Ver komt hij niet. Zolang de modder nat is kan hij blijven stapelen, maar eenmaal droog geworden, stort het zand in elkaar. Bij zijn vijfde poging raakt Aisling gefrustreerd.

Hij kijkt om zich heen, zijn beide handen vol met druipend slijk, maar er is niets waar hij zijn woede op uit kan leven. Aisling gooit de inhoud van zijn rechterhand naar de rivier. De plons is bevredigend, maar niet genoeg.

Dan keert Aisling zich naar het enige dat onveranderd is in deze wereld: de lucht. Hij zet zijn voeten stevig in het zand, zijn rechter voor de linker, en draait met alle kracht die hij heeft zijn linkerzijde naar voren. Zijn schouder draait krakend in zijn kom, en de bal slib vliegt de lucht in.

Aisling kijkt het opstijgende projectiel na, dat met elke meter groter wordt. Het blijft eindeloos stijgen, steeds dichter naar de grijze wolken toe. Als hij er bijna is, houdt Aisling zijn adem in. Hij verwacht een knal, maar de bol breekt geruisloos het hemeldak en laat een gapend zwart gat achter.

Hij voelt hoe de warmte zijn wereld verlaat. De lucht wordt leeggezogen door de nieuw verschenen leegte. Steeds meer wolken verdwijnen door het gat dat Aisling sloeg. Alles wordt donker en koud.

Het enige dat hij ziet is de eenzame bol hoog boven hem. Hij is eindelijk gestopt. De bruine kleur van de modder verdwijnt, het hemellichaam straalt zwak en bleekjes boven hem.

10. De bekladde wanden

Koeien staarden me ongeïnteresseerd aan vanuit het weiland. Hun monden gingen traag kauwend op en neer en de beesten trokken zich niets aan van mijn oude, luid ratelende, fiets. Hun blikken volgden me toen ik ze passeerde, ik keek ze aan tot ik mijn rug niet verder kon draaien.

Achter de runderen zag ik de kerktoren in het centrum van Hildernisse. Strikt genomen lag de school ook in deze gemeente, maar ver buiten de bebouwde kom. Als de koppige boeren uit deze streek niet vasthielden aan hun velden, dan zou de tocht naar het Den Uyl College slechts tien minuten in beslag nemen, in plaats van het ruime halfuur dat ik altijd moest fietsen. Niet dat het me uitmaakte, trouwens. Over een jaar verliet ik de school. Zelfs als de gemeente het eindelijk voor elkaar kreeg de grond te kopen, was de nieuwe weg niet klaar voor mijn eindexamens. Om het lot van de basisscholieren bekommerde ik me niet.

Mijn pijnlijke rechterhand omklemde het stuur. Met losse handen fietsen ging goed in de bosrijke omgeving waar ik startte, maar nu waaide de wind te hard om dat voort te zetten.

Ik stopte met trappen en liet me met de afdalende weg mee naar beneden rollen, de tunnel onder de snelweg door. Mijn ogen hadden een seconde nodig om te wennen aan de duisternis, voordat ik de door zwakke spaarlampen verlichtte graffiti zag die de wanden besmeurde.

Ooit bekleedden heuse kunstwerken de wanden. Een kosmische voorstelling van een gedaante wiens lichaam bedekt was met sterren. Hij had talloze armen, als de hindoegoden Shiva of Vishnu, en met zijn handen kneedde hij planeten of spon hij Saturnusringen. In zijn ogen kolkten melkwegen. Een vergelijkbaar figuur overheerste de wand aan de overkant, al was zij vrouwelijk. Haar lijf had de kleuren van vuur en haar ogen waren als bleke sterren. Beide figuren waren naakt. Niet seksueel, maar puur, zoals Adam en Eva op de glas-in-loodramen van de kerk. Zij straalden echter niet alleen onschuld uit, maar ook de wijsheid van eeuwen.

In de brugklas bespraken we de schildering, maar belangrijker nog: de schilder. De tunnel was dertig meter lang en drie meter hoog, geen vierkante centimeter was vrij van verf. Voor zover wij wisten was het een illegale schildering. Het leek ons onmogelijk dat de schilder dit op een enkele avond voor elkaar had gekregen. Hoe vaak kwam hij in het geheim terug, voordat hij dit werk af kreeg?

Terwijl ik door de tunnel rolde, hoopte ik dat deze anonieme kunstenaar, na het afronden van zijn werk, nooit meer is teruggekeerd.

Halverwege dat eerste jaar vonden we de tunnel afgezet met feloranje barricades. De man die ons tegenhield, toen we na school de tunnel wilden betreden, droeg een bouwvakkershelm en zei ons dat we om moesten fietsen. Achter hem zag ik hoe mannen in beschermende pakken en mondkapjes verf spoten over het kunstwerk. Een witte verftraan droop over de wang van de god. De weg naar huis duurde twee keer zo lang die dag, en uiteraard ging het vijftien minuten nadat we werden weggestuurd regenen.

Een week lang waren de muren wit. Ze staken fel af tegen het grijze beton van de rest van de tunnel. Op de achtste dag stond er de eerste tekst, in fluorescerend roze. “Pijp mij.”

De toon was gezet. Binnen enkele dagen waren de wanden een explosie van schunnige teksten en slecht getekende geslachtsdelen. Vanaf dat moment moest de gemeente elke twee maanden uitrukken om de orgie van obsceniteiten te verdoezelen.

Ik keek naar het telefoonnummer dat op de muur stond geschreven, nabij het einde van de tunnel. Het beloofde “sexx” als je belde. Het nummer stond er al maanden. Had de gemeente het dweilen met de kraan open opgegeven? Of was het nummer zo succesvol dat ze het lieten staan? Ik had het nooit ingetoetst op mijn telefoon.

De geheimzinnige kunstenaar (of waren het er meerdere?) maakte geen nieuwe schildering. Waarom zou je ook, als je wist dat je werk door een melkkleurige tsunami werd weggespoeld, alleen om vervangen te worden door puberale leuzen?

Het geluid van de razende auto’s op de weg boven me werd luider toen ik het schemerduister verliet. Ik zette mijn voeten steviger op de pedalen en greep het stuur goed vast. De brandwond zeurde kloppend. Het nadeel aan de afdaling was de onvermijdelijke weg opwaarts die aan het andere einde van de tunnel volgde. Mijn achterwerk verliet het zadel en ik startte de klim omhoog.

De groene velden waren verdwenen. Glazen kantoorpanden en roestige loodsen domineerden deze hoek van Hildernisse. Ik sloeg rechtsaf en zag de kerktoren weer, slechts een silhouet in het tegenlicht. Hij stak eenzaam de hemel in door het gebrek aan andere hoogbouw, en groeide met elke meter die ik naderde.

XI. Werpen

Sinds hij de hemel brak, is het altijd nacht. De hemel is zwart met in zijn midden een onverschillige maan. De bleke bol lijkt heel langzaam steeds dichterbij te komen.

Aisling wrijft met zijn armen langs zijn borst. Hij had nooit nagedacht over zijn naaktheid, maar nu de kou door zijn huid naar zijn hart kruipt, wenst hij vurig voor elke vorm van verwarming.

Na de verduistering bevroor al het water. Scherpe, glanzende punten steken de hemel in. Aisling snijdt zijn vinger als hij ze aanraakt, maar zijn bloed valt als ijspegels naar de grond; waar ze rinkelend wegrollen op de keiharde bodem.

De kou drijft Aisling tot waanzin, maar hij weet niet hoe hij het moet stoppen. Hij ontdekt dat zijn lichaamswarmte, hoe koud hij zich ook voelt, warm genoeg is om het ijs te smelten.

Aisling houdt twee ijspegels in zijn handen en wacht tot hij de kleine druppels water tussen zijn vingers ziet ontsnappen. Daarna duwt hij de twee tegen elkaar aan. Zo smelt hij net zolang tot hij een lange, rechte speer van bevroren water heeft. Hij prikt zijn vinger aan de vlijmscherpe punt, een vlok sneeuw ontsnapt zijn open wond. Op een kille wind dwarrelt hij weg van Aisling.

Waarom hij het doet weet hij niet. Aisling heeft sinds zijn ontwaken nooit hoeven nadenken over zijn handelen. Het voelt als de juiste actie, dus is het goed.

Hij houdt de speer parallel aan zijn gestrekte arm. Het uiteinde van de schacht rust op de aarde achter hem. Zijn hand schreeuwt het uit met elke minuut dat hij het ijskoude wapen omklemt. Voorzichtig zet hij zijn stap, dan de tweede, de derde en bij de vierde werpt hij de speer naar de hemel.

De speer raakt de maan met een kracht die de wereld van Aisling doet schokken. Brokstukken vallen, terug naar de aarde, waar ze kraters slaan in het zand en wakken in het ijs. De stukken rots die niet vallen, blijven hangen in de zwarte hemel waar ze fel stralen.

De maan boven Aisling scheurt. Vanuit de plek waar de speer hem trof trekt een lijn naar boven en naar beneden. Luid krakend splijt het hemellichaam in twee helften. Een blijft koud en dof, de andere fel en warm. Ze glijden van elkaar weg voordat ze tot stilstand komen.

De helft van de tijd zit Aisling nu in de warmte en licht van de zon, het andere halve deel is donker en koud, slechts verlicht door de sterren en halve maan. De wereld van Aisling lijkt in balans, en maan noch zon trekken hem naar zich toe.

12. De overbrugde gracht.

De toeristen op de grachtenbrug sprongen net op tijd opzij toen ze mijn fietsbel hoorden. Ze waren niet van hier. Ze herkenden het geluid te laat.

Ik fietste door de middeleeuwse stadspoort het oude centrum van Hildernisse binnen. Het was uitsluitend voor voetgangers, maar daar trokken wij, Hildernaren, ons niets van aan. Dat was de ongeschreven regel.

‘Jongeman, wil je even afstappen?’ bromde een zware stem net voorbij de stadsmuren.

Ik gehoorzaamde en draaide me naar de bron van het geluid. Hij droeg een felgele helm met het vizier omhoog gestoken. De jas die hij aanhad was al net zo kanariekleurig. Zijn ogen waren onzichtbaar door de reflecterende zonnebril die op zijn neus stond. Ik zag mezelf in zijn glazen, pareltjes zweet op mijn voorhoofd.

‘Je fietste door voetgangersgebied.’

‘Dat klopt.’ Het was zinloos dit te ontkennen. Ik fietste hier, en de motoragent had het gezien.

‘Weet je dat het een voetgangersgebied is?’

‘Nee?’ probeerde ik.

‘Lieg niet. Het bord was niet te missen voordat je de brug betrad. Bovendien zie je eruit alsof je hier woont. Geen fietsenwinkel in Hildernisse zou zo’n barrel verhuren.’

Ik haalde mijn schouders op. ‘Je hebt gelijk. Ik woon hier, en ik wist het. Het spijt me.’

‘Ja, ja. Dat zeggen ze allemaal.’ De agent plukte aan zijn grijze sik. ‘Identificatie, alsjeblieft.’

Ik viste mijn portemonnee uit de kontzak van mijn spijkerbroek en haalde mijn identiteitskaart tevoorschijn.

‘Aidan de Schefffer?’

‘Dat ben ik.’

‘Je bent slechts zeventien jaar, lees ik hier.’

‘Ook dat klopt.’

‘Wat voor opleiding doe je?’ de agent zette zijn grote zonnebril af en onthulde twee priemende, blauwe ogen omringd door diepe kraaienpoten.

‘De vijfde van het vwo.’

‘Dan ben je nog leerplichtig, dus.’

Ik zuchtte. Ik had de vraag moeten zien aankomen. ‘Dat ben ik inderdaad.’

‘Kun je me dan uitleggen wat je zo vroeg op de dag doet buiten school? Ben je op weg naar de Croissanterie, misschien?’

De Croissanterie was de enige coffeeshop in het hart van Hildernisse. Wie niet op zolder kweekte, haalde daar zijn pretsigaret. De eigenaar stond erom bekend dat hij een oogje dichtkneep wanneer je een jointje kwam halen terwijl je nog geen achttien was – al kreeg niemand het ooit bewezen.

‘Nee, meneer. Absoluut niet.’

‘Waarom ben je dan hier?’

Ik vloekte binnensmonds. Het ging hem geen zak aan wat ik hier deed. Graag had ik dat hij me met rust liet. Hij moest me mijn bekeuring geven voor het fietsen door voetgangersterrein en opzouten. Me vertellen dat ik vanaf nu met de fiets aan de hand moest lopen om pas op het asfalt weer op te stappen.

De kerkklokken luidden. De vergulde wijzers gaven één uur aan. Ik had er al moeten zijn. ‘Ik heb een doktersafspraak.’

‘Er is geen dokter in Hildernisse centrum. Aan de westkant van de dorpskern is helemaal niets behalve weilanden. Tien kilometers lang alleen maar maïs zo ver het oog reikt, totdat je bij Keynsel uitkomt. Daar moet jij vast niet naartoe.’

Ik kon hem wijzen op het feit dat het hem niets aanging. Officieel mocht hij geen vragen stellen over de aard van mijn doktersbezoek. Dat deed hij niet, dus in hoeverre was mijn argument steekhoudend? Wanneer ik hem zou vertellen waar ik naartoe ging, viel alles op zijn plaats, medisch geheim of niet.

‘Nou, wat is het?’ drong de agent aan.

‘Ik moet naar het Reilhuys,’ gaf ik schoorvoetend toe.

‘Het Reilhuys?’ zei de agent, wiens kleine ogen nu groot werden. ‘Voor wie?’

‘Voor mezelf. Ik heb daar een afspraak. Om één uur.’

De agent schoof zijn felgele mouw naar achteren en keek op het horloge aan zijn pols. ‘Dat is het nu. Stap snel op. Op je fiets, jij.’

‘Maar …’

‘Nee, geen discussie. Ik ben de enige van mijn collega’s die aan het werk is hier, je zal niemand tegenkomen. Mocht iemand in het blauw je toch stoppen, zeg dan dat je doorgang had van agent Simonis.’

‘En mijn bekeuring?’ sprak ik uit, voordat het tot me doordrong wat ik eigenlijk vroeg.

‘Je bent gewaarschuwd, bij deze. Zorg dat je de volgende keer op tijd bent voor je afspraak, zodat je het je kan permitteren deze afstand te lopen. Begrepen?’

‘Begrepen,’ knikte ik, terwijl ik mijn identiteitskaart van de agent aanpakte en terug in mijn portemonnee stak. Voorzichtig vouwde ik de spijkerjas, die om mijn heupen hing, over het zadel en de pakkendrager, voordat ik moeizaam trappend de agent verliet; door het onverwachte stoppen had ik niet de kans gekregen terug te schakelen naar een lagere versnelling.

Ik zei de agent geen gedag, hij mij ook niet. We verlieten elkaar in een ongemakkelijke stilte. Hij wist niet waarom ik naar het Reilhuys moest, maar hij had zijn oordeel al gevormd. Alleen de mafkezen gingen daarnaartoe.

Mijn fietsbel rinkelde luid en schel naar de volgende groep toeristen voor me. Chinezen of Japanners, ik kon het verschil niet zien in mijn snelle voorbijgang. Azië, in ieder geval. Ik verliet het voetpad, rolde met mijn roestige rijtuig de kinderkoppen op, en passeerde de Asiatravel bus die mijn obstakels eerder had vervoerd.

De kerkklok sloeg nogmaals. Kwart over een. Ik was vet te laat.

XIII. Boetseren

De maan weerspiegelt in het water terwijl hij met zijn handen vol druipende drab van de rivieren terug naar de oever loopt. De sleuf die hij heeft gegraven geeft hem de mogelijkheid om de modder nat te houden.

De berg wordt hoger en hoger. Wanneer hij tot zijn knieën wegzakt in de hoop die hij maakte en niet verder kan stapelen, begint mij met boetseren.

Met zijn handen slaat en kneedt hij de modder tot een hoge en brede zuil. Hij maakt verschillende schijven die hij met grote moeite voorzichtig op elkaar weet te plaatsen. Hij werkt de hele nacht door, zo snel hij kan.

Aisling vouwt zijn handen samen tot een kom om water te scheppen en werpt zo geregeld plenzen op de snel drogende klei. Zo lang als het nat is, kan hij er alles mee maken.

Het is ochtend, Aisling is klaar. Voor hem staat een metershoge zuil. De zon brandt fel. Aisling maakt gebruik van het object om in de schaduw die het werpt verkoeling te zoeken.

De brandende zon bakt zijn kleien bouwsel tot een harde, massieve stam. Aisling ligt op zijn rug en sluit zijn ogen.

Een luid kraken doet Aisling overeind schieten. Hij kijkt omhoog, naar zijn schepping, en ziet dat het barst en kronkelt. Er is niets meer over van de gladgestreken zijkanten. Diepe groeven tekenen de cilinder. Aan de bovenkant ontstaan scheuren. Ze wervelen en kraken, splijten en breken. De bovenkant van de zuil ziet er, wanneer de zon ondergaat en de maan weer aan de horizon verschijnt, uit als een opengevouwen hand.

Aisling ziet de volgende morgen dat de scherven, die vielen van het geweld van de transformatie, zijn veranderd in groene, ovalen objecten. Ze zijn zacht en hebben kleine aderen. Wanneer hij zich draait naar zijn bouwwerk ziet hij dat de top vol zit met talloze van deze ellipsvormige dingen. De kleur van het kleiwerk is niet langer grijs, maar diepbruin. Aisling raakt het aan en voelt de zachte stroom van leven door de boom heen gaan.

Aisling creëert boom na boom, plant na plant. Zijn grijze en dorre wereld verandert met elke nieuwe schepping meer en meer in een paradijselijk oerwoud.

14. Het groene licht

De schuifdeuren gingen sissend open. Ik verruilde de lentezon voor hallogeenlichten in designlampen. Toen de deuren achter me sloten, voelde ik de kou van de airco. Ik blies om te kijken of mijn adem in wolkjes aan mijn mond zou ontsnappen. Dat deed het niet.

Ik stapte op de balie af. Vanaf de ingang was alleen de hoog opgestoken knot van Aster zichtbaar. Door de bril die ze in haar haren had gestoken, misstond wat ik zag niet in een aflevering van Sesamstraat.

Toen mijn voeten de zachte deurmat verlieten en de marmeren tegels raakten, keek ze op. De muppet was weg, en de stralende glimlach van de receptioniste bezorgde me zoals altijd een brok in de keel.

‘Aidan, leuk dat je er weer bent,’ zei ze, haar mond een halve maan van hagelwitte tanden. Ze dacht een seconde na over haar uitspraak en vervolgde: ‘Niet dat we je hier niet weg willen hebben. Ik bedoel, we mogen je graag. Maar het is natuurlijk beter als je er niet bent. Vanwege je bezoeken hier. Niet dat ik je wil wegsturen …’

‘Het is al goed,’ zei ik, haar reddend uit het gat dat ze voor zichzelf aan het graven was. ‘Ik weet wat je bedoelt. Sorry dat ik laat ben.’

‘Gelukkig,’ terwijl ze me aankeek ratelden haar vingers over het toetsenbord. ‘Dat je laat bent is niet zo erg, eigenlijk. Er kwam een spoedgeval tussen, dus je zal even moeten wachten op dokter Dianthe.’

‘Hoelang?’

‘Dat durf ik niet te zeggen. Twintig minuten, misschien een uurtje. Als je wilt kan ik je bellen op je mobiel wanneer ze klaar is, dan kan jij het centrum in.’

‘Dat hoeft niet. Ik ga wel in de wachtkamer zitten.’

‘Prima. Je kent de weg. Neem wat chocolademelk of koffie uit de automaat.’

‘Zal ik doen,’ zei ik, voordat ik Aster verliet en door de smalle gang naast haar bureau richting de wachtkamer liep. Schilderijen flankeerden de muren die onderbroken werden door donkerblauwe deuren met zwarte handgrepen. Op elke deur stond de naam van een arts aangegeven. Een lamp naast de deurpost kleurde groen of rood, om aan te geven of de kamer bezet was.

Ik vond het altijd vreemd dat ik de kamers moest passeren om de wachtkamer te bereiken. Bij mijn tandarts en huisarts waren deze altijd ver voor de behandelruimten te vinden. Toen ik dokter Dianthe hiernaar vroeg, verklaarde ze dat het pand een van de oudste woonhuizen van Hildernisse was. De praktijk mocht niet al te grote veranderingen doorvoeren in het monumentale pand, dus moest de kamerindeling grotendeels behouden blijven.

De koffiebonen verpulverden krakend en de machine schreeuwde als een gemartelde kat, toen ik op de knop voor koffie drukte. Pruttelend viel de zwarte vloeistof in de witporseleinen kop. Ik nam gulzig een slok en brandde mijn tong. Dat kon er ook nog wel bij, vandaag.

Ik zakte neer in een van de luxe stoelen. Het was mij onbekend wat mijn ouders of – hopelijk – de verzekering betaalden voor deze sessies, maar het moest een fortuin zijn, gezien de meubilering en de locatie. Versgemalen bonen voor de patiënten was er het voorbeeld van, dacht ik, terwijl ik de dampende mist boven mijn kopje wegblies. Bij mijn huisarts moest ik het doen met zakjes poeder en lauwwarm water. Voorzichtig nam ik een nieuwe slok, nu zonder me te branden, en besloot dat dit het wel waard was.

Op de glazen tafel voor me lagen tal van tijdschriften om de tijd te doden. Margriet, Linda, Marie Claire en andere vrouwenbladen met dito namen lagen boven op de stapel. Ik pakte de bovenste en bladerde door het glanzende papier. Talloze vrouwen, tussen dertig en veertig jaar, glimlachten naar de camera en brachten lepels yoghurt met muesli naar hun monden, terwijl hun ogen straalden van geveinsd genot.

“Eet al je zorgen weg met zuivel!” schreeuwden de felgekleurde letters naar me, voordat ik het blad dichtsloeg.

Wat een onzin. Als de maan van kaas was en ik hem verorberde zou ik nog niet geholpen zijn. Met een draai wierp ik het blad terug naar de hoop tijdschriften. Marie Claire landde op de stapel bij haar collega’s, maar schoof net iets te ver door en viel naar de grond aan de andere kant van de tafel. Daarna volgde het tijdschrift daaronder. Voordat ik in kon grijpen, was de gehele toren van magazines verspreid over de tapijtvloer.

‘Kut,’ zuchtte ik, en bukte me om de rotzooi op te ruimen.

‘Wat een zooi,’ klonk een mij onbekende stem. Ik keek op en zag een meisje bij de opening van de wachtkamer staan. Ze was ongezond bleek, het groene licht van de deur naast haar maakte het alleen maar erger. Ze droeg een lange trui die al haar vormen verhulde en bijna tot haar knieën kwam. Haar mouwen vielen over haar handen heen en deden haar armen onnatuurlijk lang lijken.

‘Je hebt helemaal gelijk,’ beaamde ik.

Ze bukte naar de grond en hielp me met opruimen. Toen we, als gevolg van de steeds kleiner wordende puinhoop, dichter bij elkaar kwamen stak ze haar hand naar me uit. ‘Ik ben Ava.’

Haar vingers waren koud en haar huid was droog en schilferig. ‘Aidan.’

XV. Reflecteren

De hoogste boom ter wereld steekt mijlenver boven de andere uit. Op de bovenste tak leunt een figuur. Hij zit ontspannen met zijn rug tegen de stam en kijkt uit over zijn domein.

Het was heerlijk voor Aisling om een doel te hebben. Hij reisde de hele wereld rond en schiep waar hij kwam flora en fauna. Hoge, brede bomen waar het nat en klam was, ronde bollen met stekels in de zandvlakten waar het warm was en wilde grassen in koude gebieden. Hij daalde zelfs af naar de diepten van het water om koraal te maken en zeewier te weven.