Portland

Ramon van Huffelen

Portland

Ramon van Huffelen

1e druk mei 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Leijp Vormgeving

Auteursfoto: Evert van de Worp

ISBN 978-94-93266-86-5

ISBN e-book 978-94-6464-002-1

NUR 305

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Het kwam ineens op je pad.

Voor jou, lieve sterke Mirjam.

Proloog

Ze parkeerden de rode Alfa 159 net iets na de afgesproken tijd voor de loods in de Afrikahaven in het Amsterdamse Westelijk Havengebied. Francesco stapte uit. Hij sloeg een kruis, prevelde er wat bij, bromde dat Vicenzo de motor moest laten draaien en probeerde op deze zwoele zomeravond de schemering te doorgronden.

In de verte lagen olietankers voor anker te wachten totdat hun vloeibare vracht werd gelost. Het licht van Amsterdam kleurde warm aan de hemel. De bouwlamp op het terrein scheen op de doorgeknipte ketting aan de deur van het op een hangar lijkende gebouw. Schijnbaar waren de Colombianen al binnen. Het was de eerste afspraak, hij huiverde, de plek beviel hem helemaal niet. Zijn oudste zoon keek hem vanachter het stuur gespannen aan. Zijn jongste, Gio, kon hij niet in de stationwagen zien zitten, maar de zurige geur van angst die in de auto had gehangen, was onmiskenbaar van hem geweest.

Francesco streek zijn grijze lokken naar achteren en opende de deur. Toen zijn ogen aan het flauwe licht gewend waren, ontwaarde hij de kofferbakken van een paar auto’s. Twee mannen leunden schijnbaar achteloos tegen de zijkant van hun wagen.

‘Ciao.’ Het was hem nauwelijks gelukt de trilling in zijn stem onder controle te houden. Hij streek opnieuw door zijn haar.

Een van de mannen liep op hem af. Hij was getint, had zwarte golvende krullen, een dunne snor, droeg een zijden sjaal en een opvallend mintblauw jasje over een ruitjesoverhemd.

‘Hola.’

Warm en vochtig, zo voelde de hand die hij van hem kreeg. De andere Colombiaan, die met de strooien hoed, zwart haar en de snor en baard, liep richting de schuifdeur. Het beviel Francesco helemaal niet dat hij een van hen uit het zicht verloor.

‘Heb je het geld bij je?’ hoorde hij achter zich.

Francesco knikte.

Daarop schoof de strohoed de hangardeuren open waardoor de koplampen van de Alfa naar binnen schenen. Hij wenkte, de wagen maakte voorzichtig toeren.

Vicenzo reed de hal in en draaide de koplampen richting de uitgang zodat alle kofferbakken gebroederlijk naast elkaar stonden. Hij stapte uit, zijn leren zolen tikten op de betonnen vloer en hij opende de kofferbak.

De Zuid-Amerikanen keken geïnteresseerd naar de blauwe sporttassen en vonden dat er één open gemaakt moest worden.

‘Eerst jullie kofferbakken open,’ gebood Vicenzo.

Die met het colbert glimlachte, hij haalde zijn schouders op alsof het hem niet uitmaakte wie als eerste zijn waren liet zien. Hij opende de klep van de rechterauto.

Vicenzo haalde één van de transparante zakjes met het witte poeder uit de achterbak en schatte het gewicht in zijn hand. ‘Ik wil het testen.’

Jasje haalde zijn schouders opnieuw op, alsof hij het allemaal best vond en niet twijfelde aan de kwaliteit van zijn eigen spul.

Uit de binnenzak van zijn colbert haalde Vicenzo voorzichtig een glazen buisje met vloeistof.

Strohoed volgde elke beweging en hield zijn hand angstvallig dicht in de buurt van zijn borst, alsof er elk moment een wapen onder vandaan kon komen.

Langzaam sneed Vicenzo een zakje open en loste met trillende handen wat van het poeder op in het buisje.

‘Zo blauw als de lucht boven Sicilië,’ grinnikte één van de Colombianen.

Francesco zuchtte opgelucht. Het moeilijkste zat erop. Ze hadden zich aan hun woord gehouden, althans wat de handel betrof. Of ze net als zij, ongewapend waren, daar twijfelde hij aan.

‘Nu het geld. Dat willen wij ook testen,’ klonk het vanonder de hoed.

Vicenzo haalde een bundel met briefjes van vijfhonderd uit de bovenste sporttas.

Strohoed schudde demonstratief zijn hoofd. ‘Nee. Ik pak zelf.’ Hij liep naar de auto.

Francesco wiebelde onrustig op zijn benen terwijl iemand, die hij voor het eerst ontmoette, hun twee tassen op de grond zette. Uit een tas onder in de kofferbak haalde hij een bundel biljetten. Hij trok een paar briefjes uit de stapel en veegde met een pen over het watermerk.

Francesco meende dat hij hem zag verstarren.

Zijn maat sloeg zijn armen over elkaar.

Het zat Francesco helemaal niet lekker en hij had spijt dat ze zonder wapens naar deze afgelegen plek waren gekomen.

Strohoed gooide de bundel geld terug in de tas en lachte breeduit, Francesco zuchtte opnieuw en liet zijn schouders zakken. Nu moesten ze de coke en het geld wegen, daarna er zo snel mogelijk vandoor en hopen dat het vertrouwen de volgende keer zo groot was dat deze poppenkast helemaal niet meer nodig was.

Zichtbaar opgelucht bewoog Vicenzo het flesje met de vloeistof richting de binnenzak van zijn colbert.

Voordat Francesco het doorhad, greep de strohoed ook naar de binnenkant van zijn jas en trok een pistool uit een holster.

‘De auto in,’ gilde Francesco. Zelf bevroor hij halverwege zijn vlucht en hij zag hoe Vicenzo in paniek, tevergeefs naar de Beretta in de kofferbak zocht, tegelijkertijd suisden zijn oren en viel Vicenzo met zijn hoofd voorover in de sporttassen. Twee grote vlekken ontsierden zijn rug op harthoogte. Francesco krijste, maakte een katachtige sprong naar zijn zoon, greep hem bij zijn schouder en draaide hem om. ‘Godverdomme!’ Hij viel op zijn knieën en hief wanhopig zijn handen ten hemel, alles ging zo goed! Waarom dit? In hemelsnaam, wáárom moest zijn kind sterven?

Gio zag door de achterruit en de spleet in de kofferbak hoe zijn broer zijn gezicht in de sporttassen begroef, toen die vuile Colombiaan met de hoed hem voor zijn flikker had geschoten. Hij verstarde, keek bewegingsloos naar de kruin van Vicenzo en hoorde niets meer. Nadat de geluidloosheid langzaam wegebde, drong het hemeltergend gebrul van papa tot hem door. Gio probeerde zijn trillende lichaam onder controle te krijgen. Toen dat enigszins lukte, kroop hij voorzichtig vanaf de achterbank naar de passagiersstoel. Hij zette zijn voet op de koppeling en draaide de sleutel in het contact om. Onmiddellijk klonken er opnieuw twee schoten. Gio zag in de buitenspiegel hoe papa naar zijn borst greep, langs de auto gleed en achterover tegen de betonnen vloer sloeg.

‘Papa!’ Gio ramde zijn portier open en trok aan papa’s pols, alsof hij zijn oude vader over zich heen de auto in wilde trekken. Papa’s blik was hol en hij leek hem te smeken ervandoor te gaan, weg zonder hem, vluchten met het geld. Gio kon het niet. Hij kon zijn vader en broer hier niet achterlaten, maar toen hij zag hoe zijn vader zijn laatste adem uitblies en Gio de loop van een wapen op zijn slaap voelde, gaf hij vol gas. De Alfa schoot als een pijl door de hangar, over de drempel bij de schuifdeur, het felverlichte terrein op. De auto slipte over de betonnen platen, de open achterklep bonkte bij elke nieuwe asfaltplaat in de scharnieren.

Huilend scheurde Gio langs geparkeerde tankwagens, rokende pijpen en witte opslagsilo’s. Hij had geen idee waar hij heen ging, maar hij moest weg van hier, weg van de Colombianen, weg van de dood. Hij reed de A10 op en staarde met het stuur stevig in zijn handen geklemd naar de matrixborden boven hem.

Hij werd links ingehaald. Iemand toeterde en gebaarde. De schrik sloeg hem om het hart. Een Colombiaan!

De man met dat lichtblauwe jasje zwaaide met de loop van een pistool.

Gio bukte, begon te slingeren en gaf gas om de auto weer recht te krijgen. Toen hij weer keek, zat de Colombiaan nog steeds naast hem.

Hij zwierde met het wapen naar achteren, richting de achterklep.

Gio knipperde de tranen uit zijn ogen. Voor het eerst zag hij weer helder. Die kerel had helemaal geen gun. Hij wees met zijn vinger en hij was niet eens getint, zoals die gast met de sombrero in de loods. Deze vent waarschuwde hem omdat zijn kofferbak nog openstond! Gio slingerde de eerste afslag af en parkeerde de auto op de vluchtstrook. Hij legde zijn handen op het stuur en zijn hoofd daar bovenop. Hij huilde net zo lang tot het bruine leer van het stuurwiel donker kleurde.

1

Turkije

Side, 8 juli

‘Kijk die Engelsen toch Erik.’

Ik maakte mijn laatste push ups af, vlijde mezelf onder de parasol op het ligbed naast Debbie en volgde haar afkeurende blik naar de groep getatoeëerde Engelsen, met roodverbrande dikke pensen.

‘Wandelende kerstkalkoenen,’ zei ik.

Debbie grinnikte en kneep bewonderend in mijn biceps. ‘Geen greintje vet. Jij maakt geen enkele kans voor het kerstdiner.’

‘Als ik de komende maanden nog meer panna cotta en tiramisu had moeten vreten, dan zag ik er nu ook zo uit.’ Ik legde mijn handen op mijn buik. ‘Die Italianen hebben me vetgemest.’

De Engelsen waren rond de twintig en deden een luidruchtig kaartspel, waarbij de verliezer een glas raki in een snelle teug moest leegdrinken.

Ik mocht dan een jaar of vijftien ouder zijn, in vergelijking tot hun kale koppen had ik nog een volle bos haar en was ik tamelijk afgetraind. Mijn ogen stonden helderblauw in plaats van bloeddoorlopen door hun meerdere lange doordronken nachten. Ik draaide op mijn rug, gooide een flesje water achterover, sloot mijn ogen en genoot van het brandende gevoel in mijn armspieren van het opdrukken.

Ik voelde hoe Debbies hand over mijn wang gleed.

‘De Turkse kapper heeft je goed gedaan.’

Glimlachend dacht ik terug aan de bedreven barbier in Side. Gisteren had hij me geknipt en geschoren, de haartjes in mijn oren weggebrand en afgesloten met een schoudermassage.

Het was een wonder dat er in de drukste week in juli nog een appartement vrij was. De afgelopen dagen aan de Turkse Rivièra waren voorbijgevlogen. Terrasjes met ijs en milkshakes voor Sanne, het kopen van souvenirs van gastvrije Turkse handelaren op de boulevard en het eindeloze uitzicht vanaf onze ligbedden op het zwembad, met de Middellandse Zee erachter. Dat alles onder een saus van zon en een licht verkoelende zeebries.

Ik legde mijn handen onder mijn kin. De wind voerde geurflarden van gegrild lam en knoflook uit de keuken van het restaurant met zich mee.

Sanne sloeg met haar dunne armpjes in het water. Zon en zwembad, voor haar waren de zes weken zomervakantie goed begonnen.

Ik grinnikte om de schaterlach die ze produceerde als de spetters in haar gezicht terechtkwamen. Haar prachtige blonde haar was lichter geworden door de zon en haar blauwe ogen sprankelden van plezier. Ze stond op en wankelde voorzichtig naar een iets dieper gedeelte van het ondiepe water en liet zich houterig op haar billen zakken.

‘Vind je dat haar motoriek achteruit is gegaan?’

‘Ja, dat was mij eerlijk gezegd ook al opgevallen.’

‘Het is net of ze meer moeite heeft om haar evenwicht te houden.’

‘Ga ervan uit dat het vanaf nu alleen maar minder wordt,’ zei Debbie zacht. ‘Geniet van haar. Zolang het nog kan.’

Ik keek naar Teddy, de beer waarmee Sanne sinds haar geboorte onafscheidelijk was en slikte de brok in mijn keel weg.

‘Ik kan het niet accepteren Deb.’

‘Je zult wel moeten.’

De eerste zes jaar was Sanne nog redelijk doorgekomen. Ik bewonderde Debbies nuchterheid en acceptatie van het lot, het was haar overlevingsstrategie. In dat opzicht waren Debbie en ik elkaars tegenpolen, het leek bijna of ze Sannes ziekte omarmde. Ik schudde mijn hoofd en keek naar Sanne die een drijvende mand met speelgoed van de vriendelijke lifeguard toegeduwd kreeg. Ze bedankte hem met een brede glimlach.

‘Geniet van het moment en probeer wat meer bij ons te zijn. Je hoeft dit werk niet je leven lang te blijven doen, Erik.’

‘Er komt een dag dat ik er mee stop. Dan laat ik me overplaatsen, misschien wel naar de verkeerspolitie.’

‘Natuurlijk.’ Debbie trok haar wenkbrauwen op. ‘Jij hebt meer spanning nodig dan alleen snelheidsboetes uitdelen.’

Ik ging op mijn rug liggen en staarde naar de blauwe hemel. ‘Je hebt gelijk. Iets met regelmaat en spanning. Terug naar de recherche.’

‘In ieder geval zou ik het fijn vinden als je iets vaker thuis zou zijn. De verzorging van Sanne is best zwaar alleen, en daarbij, mis ik je.’

Ik draaide me naar haar toe en zoende haar. Ze sloot haar ogen en ik voelde een stroom door mijn lijf gaan. Hoelang was het geleden dat ik met haar gevreeën had. Weken? Nee maanden. Ik trok Debbie omhoog van de ligstoel. Mijn lippen snakten ineens naar de warme huid tussen het blauwe broekje en haar topje.

Debbie zuchtte opgewonden. ‘Vanavond, goed?’

Ik ademde langzaam uit en liet me achterover zakken.

Na het diner droeg ik Sanne door de zwoele nacht naar haar kamer en las haar een verhaaltje voor. Ze miste het eind en snurkte zachtjes. Ik drukte een kus op haar voorhoofd en sloot de deur voorzichtig.

Vanuit de living trok ik Debbie achter me aan naar onze slaapkamer, ik begeleidde haar naar ons bed, ging schrijlings op haar zitten en voelde haar warme adem in mijn gezicht.

Ze liet zich voorzichtig achterover zakken.

Tussen elke kus op haar platte buik voelde ik de bries door het opwaaiende gordijn. Ik tilde haar iets op en trok de slip over haar billen naar beneden. Ik beet en sabbelde op plekjes waar ik al lang niet meer was geweest. Debbie had blossen op haar wangen. Ze kreunde toen ik langzaam omhoog gleed, haar borsten zoende en met mijn mond zachtjes aan haar tepel zoog.

Ik kon me niet voorstellen dat ik ooit nog met een andere vrouw dan Debbie zou vrijen. Geen hormoon in mijn lijf, die ooit die behoefte voelde of me daartoe had aangespoord.

Ineens wist ik weer waarom.

Haar sensuele lijf was welgevormd, haar heupen waren weliswaar wat breder geworden, haar buik iets minder plat dan vroeger, maar ik was erin meegegroeid. Net zoals Debbie de harde frons in mijn gezicht en de fijne rimpeltjes bij mijn ogen nauwelijks had opgemerkt.

Ze sloeg haar benen om mijn rug en dirigeerde me naar de plek waar ze me wilde hebben. Ik gleed in haar, voelde de warmte van haar binnenkant, de zachtheid. Wat had ik dit gemist. Voorzichtig bewoog ik op en neer.

‘Godsamme,’ kreunde ik in haar oor. Veel te snel.

‘Het geeft niet. Toe maar.’

Meer aanmoediging had ik niet nodig. Het golfde in mijn onderlichaam en met afnemende schokken voelde ik hoe de ontspanning zich als een deken over me heen plooide.

Ik gleed van Debbie af en bleef bewegingsloos naar haar kijken. Ze had haar ogen gesloten en een prachtige glimlach op haar mond.

‘Ik was vergeten hoe lenig je bent,’ fluisterde ik in haar oor.

‘Yoga maakt niet alleen de geest elastisch.’ Ze grinnikte.

Mijn spieren ontspanden en ik rilde van het zuchtje wind over mijn rug.

‘Je telefoon trilt,’ fluisterde Debbie in mijn oor.

Ik moest in slaap gedommeld zijn en kreunde, gleed van het bed af en voelde in de zakken van mijn broek over de stoel.

Melanie.

‘Sorry schat, deze moet ik even opnemen.’

Ze klonk gejaagd aan de telefoon, niet relaxed. Ik hoopte dat het kwam doordat ik op vakantie was en zij tot over haar oren in een of andere operatie zat. Debbie trok een rokje aan en verdween naar de living.

‘Ik heb slecht nieuws, Erik,’ hoorde ik Melanie zeggen.

Ik sloot mijn ogen en bereidde me voor op een klap.

‘Onze Italianen zijn overhoopgeschoten.’

‘Wat? Door wie?’

‘Door de Colombianen.’

‘Oh my God.’ Ik zuchtte diep. Het was zo’n twee weken geleden dat ik hen voor het laatst zag. Van de een op de andere dag was ik uit hun leven verdwenen. ‘Allemaal?’

‘In ieder geval Francesco en Vicenzo.’

‘En Gio?’

‘Dat weet ik nog niet.

2

Nederland

Deventer, 11 juli

Door mijn infiltraties bij criminelen kende ik de havens, de grote steden in de Randstad en haar straten en stegen op mijn duimpje. Toch voelde niets zo vertrouwd als ons herenhuis, in de buurt van de IJssel, met op loopafstand het oude stadspark en de aanlegplaats voor het pontje, in het Oosten van het land.

Vandaag was dat echter anders, er klopte iets niet, ik voelde het aan het slot van de voordeur.

Sanne wurmde zich ongeduldig voor me langs.

‘Blijf jij maar even buiten met mama, Sanne.’ Ik zei het zo rustig mogelijk maar Debbie keek me geschrokken aan. Haar gezicht was prachtig gebronsd door de Turkse zon. Ik zette de rolkoffer onder de houten luifel bij de voordeur. ‘Zorg ervoor dat Sanne niet naar binnen glipt.’

‘Doe je voorzichtig?’

Ik knikte en zette behoedzaam een eerste stap op onze houten vloer in de gang. Sjaals hingen slordig over de openstaande lades van het dressoir en op de grond lagen handschoenen en mutsen. Zorgvuldig stapte ik eroverheen. De kelderkast stond open. Het rook muf, naar grond en water. Behoedzaam tilde ik een zomerjas van de stapel kleding op de vloer en legde die op de klink om geen vingerafdrukken achter te laten. De deur zwaaide open en schuurde aan het einde lichtjes over de vloer. In vergelijking met buiten was het aangenaam koel in ons jarendertighuis.

Debbie keek met grote ogen door het raam. Ze had een hand voor haar mond geslagen en ik zag nu pas waarom.

‘Jezus.’ Ik floot zacht tussen mijn tanden. Het was alsof er een bom in onze huiskamer ontploft was. De planken achter de eettafel waren leeg getrokken, boeken lagen op een slordige stapel en mijn dumbbells leken door de kamer gesmeten.

Mijn hersenen konden het nauwelijks verwerken. De zittingen en kussens waren met een mes opengereten, het beige schuim lag door de hele kamer. De zwart-witte Deventer stadsgezichtfoto’s waren van de haken gehaald en aan het gebroken glas te zien waren ze zonder enig pardon losgelaten. Sannes breiwerk, dat ze ondanks haar stijve vingertjes vol trots had gefabriceerd, slingerde als een vod door de kamer. Van het dressoir en de buffetkast aan de lange muur stonden de deurtjes open, de kaarsen, waxinelichtjes, sleutels en batterijen lagen verspreid over de houten vloer.

Ik liep door naar de keuken. Alle lades waren open en enkele waren zelfs afgebroken. Pannen, deksels, mijn slowjuicer die een klein vermogen had gekost, bestek, het lag allemaal als een wilde verzameling tussen kapotgeslagen glazen vitaminepotten en beige pillen over de keukenvloer.

Door de ruiten van de openslaande buitendeuren zag ik hoe de tuin onder handen genomen was. Bloemen waren uitgerukt, zelfs een stoeptegel was weggehaald. Een berg zwart zand deed denken aan een enorme mol die er huisgehouden had.

Ik zuchtte diep. Wat was hier in hemelsnaam gebeurd? Ik wilde niet eens naar boven, bang voor wat ik daar zou aan treffen. Onze hoofdkussens aan flarden gesneden. De verleidelijke ogen van prinses Ariël, die vanaf de muur, door de roze voile, op Sannes stukgesneden matras neerkeek, overhoopgehaalde kledingkasten, ik kon het allemaal invullen.

‘Deb!?’ riep ik. ‘Bel 112 en zeg dat er ingebroken is.’ Ik dacht aan de deur die zojuist niet op slot was, terwijl ik wist dat ik die dubbel gecheckt had voordat we naar Schiphol gingen. Iemand was zonder braakschade binnengekomen. Ik keek nog een keer rond, stapte voorzichtig tussen de rommel door, zag hoe Debbie me, met de telefoon aan haar oor, ontredderd aankeek.

Mijn blik bleef hangen op de tafel en mijn hart maakte een ongerust sprongetje. Tussen de papieren die uit een map waren gerukt, zag ik iets dat mijn hersenen eerst niet konden verwerken.

Het vleesmes uit de keuken waarmee de schade aan de bank was aangericht, lag op tafel. Voorzichtig liep ik erop af. Mijn hart sloeg een slag over toen ik dichterbij kwam. Was het toeval of niet? Het lemmet lag half over een afschrift van de bank. De punt ervan wees naar de aanhef, precies naar mijn voorletter.

3

De koffer stond open op de salontafel en Sannes ogen weken geen moment af van de indrukwekkende hoeveelheid aan buisjes, flessen, scharen, pipetjes en handschoenen. De rechercheur van forensische opsporing liep door de tuin en scande de grond minutieus op voetsporen.

Kort daarvoor was hij met een kwast over de deurklinken en het heft van het mes op tafel gegaan. Hij keek ons teleurgesteld aan en schudde zijn hoofd. Geen sporen. Een andere rechercheur had foto’s van alle kamers in ons huis gemaakt en het mes met het bankafschrift van verschillende kanten gefotografeerd. Plotseling sprintte Debbie met een schreeuw de trap op. Ik rende haar achterna en zag hoe ze sniffend de harde schijf met alle babyfoto’s van Sanne tegen haar borst drukte. Ze waren er nog. Ik trok haar stevig tegen me aan, voelde dat de tranen van opluchting in me opwelden, hoe boosheid en verdriet elkaar in razend tempo afwisselden.

Eerder op de middag had er een kale agent van rond de veertig met een grote fronsrimpel tussen zijn ogen voor de deur gestaan. Hij noemde zijn voor- en achternaam die ik meteen vergat en hij nam onze aangifte op.

Ik bevestigde hem dat we geen alarm en videobewaking hadden, hij stelde vragen, liep vervolgens voorzichtig naar boven en keek meewarig naar de stapels kleding uit de kasten en de verwoeste matrassen. Terug in de woonkamer tikte hij met een pen tegen zijn lippen, alsof hij de puinhoop probeerde te bevatten. De forensisch fotograaf attendeerde hem op het mes dat naar mijn naam wees. De agent haalde zijn schouders op, alsof hij het als een toevalligheid zag in de totale chaos.

‘Leeggevreten koelkasten, leeggezopen kratten bier en inbrekers die liggen te pitten op de bank. Ik heb het allemaal al eens voorbij zien komen, maar dat ze er zo’n puinhoop van maken, heb ik niet eerder meegemaakt.’ De agent meende dat er geen sporen op de bank zouden worden gevonden en we mochten er gaan zitten.

Het leek of Sanne de inbraak al vergeten was. Ze zat op haar billen voor ons op de grond te spelen met haar poppen, die ze de afgelopen week had moeten missen.

‘Er is dus niets weg,’ merkte hij op en hij wreef met zijn hand over de stoppels van zijn kin.

Dat wist ik vrij zeker en ik knikte. Mijn Seiko, die een half maandsalaris had gekost, lag nog in het nachtkastje naast mijn bed. Het spaarvarken van Sanne, waar we elke week een euro in deden en dat inmiddels gevuld was met een aanzienlijk bedrag, stond ongeschonden op het dressoir, als stille getuige van het vandalisme dat had plaatsgevonden. De agent keek opnieuw de kamer rond. Geen vermissingen. De frons in zijn voorhoofd was dieper geworden en weerspiegelde dat de inbraak hem op zijn minst bevreemde.

‘Denk eens goed na,’ probeerde hij nog een keer. ‘Geen telefoons, laptops?’ Hij keek Debbie aan. ‘Kettingen, ringen, contanten?’

Ze schudde haar hoofd.

‘Pasjes?’

‘We hadden alle creditcards en bankpassen mee naar Turkije,’ zei ik.

Hij knikte langzaam, noteerde en suggereerde ten slotte dat cash geld waarschijnlijk het doel van de inbraak was. Vervolgens haalde hij een kaartje uit zijn portemonnee en zei dat we altijd contact mochten opnemen als we alsnog ontdekten dat er iets verdwenen was. ‘Wilt u dat slachtofferhulp contact met u opneemt?’

Debbie keek me twijfelend aan.

‘Nee, dat is niet nodig,’ zei ik.

‘Goed. Ik werk de aangifte uit op het bureau en kom deze week wel even terug voor de ondertekening. U kunt ondertussen contact opnemen met uw verzekeringsmaatschappij. Ik adviseer u om straks de sloten van uw deuren te laten vervangen en extra anti-inbraakstrips te installeren.’

Ik zei dat ik contact met een slotenmaker op zou nemen en toen ik hem uitliet, parkeerde Melanie haar auto een eindje verderop in de straat.

Haar halflange blonde lokken dansten parmantig op de maat van haar zelfverzekerde passen. Ik had me meermalen afgevraagd of gedrevenheid haar een snelle stofwisseling bezorgde. Ze at als een kerel, maar haar grijze mantelpak toonde een prachtig figuur.

Melanies vingers vlogen over het toetsenbord van haar telefoon. Met haar blauwe samengeknepen ogen spiedde ze ongemerkt de omgeving af.

Ze was een van de vier die op toerbeurt dag en nacht voor me klaar moesten staan. Melanie hoorde mijn frustraties aan na een ruzie met Debbie, de angst na een bedreiging met een pistool door een target, voelde mee met het verdriet na de dood van een collega en ze moest ingrijpen als een crimineel mijn cover had ontdekt.

Sanne keek verlegen om de hoek de gang in. Melanie zwaaide vrolijk naar haar. Sanne had haar twee keer bij ons thuis gezien en één keer had Melanie Sanne opgehaald van school toen ik in de diepe shit zat.

Ik ging haar voor naar binnen en wees naar de eettafel.

Melanie bevroor een moment en keek vervolgens de kamer rond. ‘Jezus, Erik. Wie heeft dit gedaan?’

‘Er lag geen briefje op tafel met een naam en adres.’

‘Denk je …’ Melanie stokte halverwege haar zin en keek me verbouwereerd aan. ‘Dat mes.’

‘Denk je wat?’

‘Dat iemand je privéadres ontdekt heeft?’

‘Nee, natuurlijk niet.’ Ik keek Melanie aan alsof ze iets heel stoms zei. ‘Dat is onmogelijk.’ Het kwam er minder resoluut uit dan ik wilde. Door mijn toedoen waren er veel criminelen achter de tralies beland en ik had genoeg vijanden gemaakt. Er waren maar weinig mensen binnen het korps die mijn privéadres wisten, toch was één mol genoeg om mijn adres te verraden.

‘Luister, dit bespreken we met Michel.’

Hoe ze de naam Míchel uitsprak. Alsof hij de man was die álles kon oplossen. Het leek wel of ze hem adoreerde, in ieder geval geilde ze op zijn functie.

Melanie schudde wild met haar hoofd. ‘Dit bevalt me hélemaal niets.’

‘Houd je alsjeblieft een beetje in.’ Ik klemde mijn kaken op elkaar en keek met een schuin oog naar Debbie en Sanne. ‘Ik heb even geen zin in paniek hier.’

Ze knikte. ‘Dit moet verder uitgezocht worden,’ zei ze zacht maar dwingend.

‘Als jou dat geruststelt, bespreek ik het vanmiddag met Michel.’

Melanie knikte. ‘Dan kan ik je beter meteen waarschuwen.’ Ze keek me veelbetekenend aan. ‘De pleuris is uitgebroken. Hij is strontchagrijnig omdat er een man van rijksrecherche langskwam die ons allemaal wil spreken.’

‘Oh. Lekker is dat.’ Ik zuchtte diep. ‘Heeft het met de UCO en die dooie Italianen te maken?’

Melanie haalde haar schouders op. ‘Ik weet het niet.’

‘Goddomme. Dat kan er ook nog wel bij.’

Michels stugge peper- en zoutkleurige haar stond tijdens de video-call wild overeind, alsof hij zojuist, na een nacht piketdienst, zijn bed uit was gestapt. Hij vroeg kort naar mijn vakantie, bromde een plaats, datum en tijd dat ik bij de rijksrecherche werd verwacht, maar de verticale rimpel tussen zijn wenkbrauwen ontspande onmiddellijk toen ik hem vertelde over de inbraak zonder vermissing, de buitensporige schade en het mes. Hij beloofde de aangifte op te vragen en met de hoofdofficier van justitie te overleggen, of dit aanleiding voor extra beveiligingsmaatregelen was.

*

Mijn moeder was secretaresse bij een uitgeverij van schoolboeken. Mijn vader werkte als meubelinkoper in de buurt van mijn lagere school. Soms ging ik na de laatste bel even bij hem langs.

Het kon goed zijn dat ik daar mijn aversie tegen toetsenborden en beeldschermen ontwikkelde. Als de wereld na je diploma openlag met mogelijkheden, kon ik me niet voorstellen dat iemand zijn leven versleet achter een bureau.

In de klas kon ik moeilijk stilzitten en me lastig concentreren op mijn schoolwerk. Als er toen al tests bestonden was er misschien wel geconcludeerd dat ik iets van ADHD had. De grote vlekken van mijn vulpennen op het papier schreeuwden dat ik beter met ploeteren kon stoppen. Het voelde als bergbeklimmen waarbij uitrusting en inzet prima op orde waren. Het was alleen alsof mijn klasgenoten fluitend langs me heen huppelden, ik vanaf het midden van de heuvel naar boven keek en moest concluderen dat zij op de top alvast van het uitzicht genoten.

Daarentegen waren mijn rechtsgevoel en intuïtie uitstekend ontwikkeld. Ik voelde in de klas feilloos aan als er iemand niet lekker in zijn vel zat of gepest werd. Ik greep dan in door de betrokken onruststokers bij me te roepen en vaak overtuigde ik hen, meestal zonder gebruik van vuisten, hun kwalijke gedrag niet op anderen te botvieren.

In de gymzaal voelde ik me als een vis in het water. Als er teams gekozen werden, wilde iedereen bij mij. Niet dat ik nou heel veel beter, sterker of behendiger was. Het was meer mijn spelinzicht dan mijn fysiek of fanatisme dat ervoor zorgde dat ik vaak won. Op de een of andere manier snapte ik de looplijnen, kon ik het spel vooruit lezen en wist ik de juiste medespelers op het juiste moment te motiveren dát te doen, wat ze moesten doen.

Met sport compenseerde ik wat er in de lesbanken minder goed ging. Op de trampoline stal ik de show met flikflakken en salto’s, als ware ik een geoefende acrobaat. Tijdens touwklimmen draaide ik halverwege zwierige cirkels met één losse hand, raakte altijd het plafond even aan en grijnsde naar de peentjes zwetende gymleraar die vond dat ik als de bliksem naar beneden moest komen.

Mijn beste vriendje wilde later rijk worden. Bankdirecteur leek hem wel wat. Ik vond het prima. Voor hem. Want vier muren van een kantoor deden mij te veel denken aan een gevangenis. Ik wilde liever in het leger en als dat niet lukte, dan werd ik desnoods iets van gymleraar.

Dat mijn leven iets anders verliep dan ik eerder dacht, kwam door een maat op de mavo. Hij liet me een folder van de politie zien. Na ons examen konden we er een mbo-opleiding volgen. We kwamen zelfs meteen in dienst, kregen tijdens de opleiding betaald en er was een baangarantie na de afronding van de training. Het was nooit eerder in me opgekomen, maar ineens zag ik mezelf rondlopen in politieblauw.

We gingen samen. Ik genoot van de onderlinge band met collega’s, maar ook van het boksen, hardlopen en de schietlessen. Dat ik me in een klaslokaal door wet- en regelgeving heen moest ploegen, nam ik graag op de koop toe. Na mijn opleiding kreeg ik van mijn surveillancecollega’s de bijnaam peacemaker. Schijnbaar wist ik mensen op straat en tijdens huisbezoek op een natuurlijke manier te bewegen om datgene te doen wat er van hen verwacht werd. Ik had er zelf ook groot belang bij. Elk relletje dat uit de hand liep, eindigde in bureauwerk met papieren rompslomp en dat wilde ik zoveel mogelijk voorkomen.

In de loop der jaren veranderde er veel. In een kroeg ontmoette ik Debbie en niet veel later kregen we Sanne.

Op het bureau werden we steeds meer papiertijgers. Uiteindelijke besteedde ik alsnog de helft van mijn tijd aan het opnemen van aangiftes en werkte ik achter een scherm en een toetsenbord proces-verbalen uit. Dat had niet in de folder van die mavo-klasgenoot gestaan en het verveelde me behoorlijk. Ik had meer nodig. Spanning en fysieke arbeid.

Ik legde het voor aan personeelszaken.

Was forensische opsporing niets voor mij?

Opnieuw ploeterde ik in schoolbanken, slaagde, solliciteerde bij bureau Deventer, werd aangenomen als forensisch rechercheur en verhuisde naar het oosten.

Hendrik, mijn nieuwe chef, was een toffe, boomlange kerel met zwarte krullen en een spits gezicht. Hij mocht die gedreven westerling wel en bleek naast mijn baas ook een prima collega, die regelmatig naar Sannes toestand vroeg.

Aan bureauwerk ontkwam ik niet helemaal, maar dat ieder moment de telefoon kon gaan en ik met een team midden tussen de sporen van een moord, zedenzaak of ramkraak kon staan, maakte veel goed.

Op een dag vroeg Hendrik me om even bij hem op kantoor te komen. Hij deed heel geheimzinnig. Het bleek dat hij iemand kende die werkte bij Werken Onder Dekmantel, WOD. Hendrik had mijn naam al eens bij die persoon laten vallen en de man wilde wel een keer babbelen met mij. Ik twijfelde. Ik had mijn rust hier eigenlijk wel gevonden, maar Hendrik drong erop aan dat ik het moest doen en gaandeweg vond ik het steeds interessanter en spannender.

Zo kwam het dat ik plaatsnam in een fauteuil van een hotellobby in Arnhem.

‘Hendrik is een oude studiekameraad van me.’ Harrie was van middelbare leeftijd, had me vanuit de leren bank zacht en bedeesd toegesproken en zijn handen in elkaar gevouwen. Ik wist inmiddels dat hij een hoge functie bij de Landelijk Eenheid had. ‘We drinken wel eens een biertje in een kroeg. Hij raakt je liever niet kwijt, maar tipte me om een mogelijk talent niet verloren te laten gaan.’

Hendrik had me een schaker in zijn team genoemd, iemand die een groot aantal zetten vooruit dacht en ook op dezelfde manier weer terug redeneerde. Ik was een gedreven kerel die sportief, creatief en streetwise was. Zo’n man kon Harrie goed gebruiken.

Het duizelde me licht. Harrie vertelde me dat hij voor justitie naar mensen speurde, die voor WOD konden werken. Infiltratie dus. Hij had interesse in mij, of ik erover na wilde denken om vanuit Deventer gedetacheerd te worden bij het undercoverteam. Het opleidingstraject ervoor was zwaar en het slagingspercentage slechts een procent of vijf. Het was uiteindelijk een van de heftigste en gevaarlijkste specialisaties bij de politie.

Ik werd uitgebreid gescreend en ik niet alleen, ook Debbie moest er volledig achterstaan. Undercoveroperaties bij WOD betekenden stress, lange werkdagen en veel van huis zijn, een bewezen huwelijkskiller. Als ik ja zei, wilden ze zeker weten dat onze relatie tegen de onzekerheden, de gevaren en onregelmatige werktijden bestand was. Naast een bekwame undercoveragent, was een stabiele thuissituatie basisvoorwaarde nummer twee.

4

Amersfoort, 13 juli

De rijksrechercheur tegenover me stelde zich voor als Arie Bleumink. Met zijn halflange grijze haar en de diepe tekening in zijn huid, kon het niet anders dan dat hij de pensioengerechtigde leeftijd naderde.

‘Ik hoor u als getuige en niet als verdachte. U bent niet tot antwoorden verplicht en u mag zich laten bijstaan door een advocaat.’ Bleumink had een ruimte gehuurd in een hotel in de buurt van Amersfoort Centraal, zodat die voor de verschillende teamleden uit alle windrichtingen goed bereikbaar was.

Om ervoor te zorgen dat we onbeschadigd bleven, wisten zo min mogelijk mensen van ons verhoor af en volgden Melanie, Michel, de rest van het team en ik, voor de collega’s op het bureau, een externe cursus digitale recherche.

‘Ik hoef geen advocaat. Ik heb liever dat je ter zake komt zodat we dit snel kunnen afronden. Ik heb nog donders veel te doen.’

Bleuminks ogen achter de leesbril werden groot en hij trok verbaasd een wenkbrauw op.

Een collega had uit de school geklapt en ervoor gezorgd dat ik in deze veel te hete troosteloze kamer zat. Tussen ons in stonden een paar glazen, flesjes Spa rood en blauw en thermoskannen met hete dranken. Naast Bleuminks notitieblok stond een kop koffie.

Ik knalde demonstratief een fles wortel-gembersap op tafel.

Bleumink schoof het brilletje naar voren en keek er gebiologeerd overheen.

‘Bètacaroteen. Goed voor je ogen.’

Hij knikte langzaam en pakte zijn pen.

Vervolgens maakte hij aantekeningen over mijn functie, vroeg wanneer mijn wapenvergunning verliep en of ik mijn bijscholingen allemaal had gevolgd. Het was de aanloop naar een feitenonderzoek, maar de eerste aanzet moest geruststellend overkomen.

‘Ik begreep dat u degene bent die de stekker uit de undercoveractie trok.’

Ik knikte.

‘Waarom?’

‘Omdat ik blind op mijn team moet kunnen vertrouwen.’

Bleumink schreef iets op en keek me aan. ‘En, dat deed u niet?’

‘Niet altijd.’

‘Heeft u dat gemeld aan uw meerderen?’

‘Uiteraard.’ Ik nam een slok van het sap, slikte de twee uit mijn broekzak opgediepte vitaminepillen door en keek Bleumink aan. ‘Vaker dan één keer en ik had al overplaatsing naar een ander team aangevraagd als deze opdracht was afgerond.’

‘Wie vertrouwde u niet?’

Ik haalde mijn schouders op. Als Bleumink nu verwachtte dat ik mijn teamleden erbij naaide dan had hij het mis.

Hij keek me scherp aan en besloot het over een andere boeg te gooien. ‘Hoe gaat zo’n undercoveractie in zijn werk?’

‘Daar zijn allemaal wettelijke kaders voor. Google eens op Wet Werken Onder Dekmantel en je kunt alles nalezen. We opereren altijd binnen de randen van het biljart.’

‘Ik ken de theorie.’ Bleumink glimlachte fijntjes. ‘Maar u kunt me vast meer vertellen over de praktijk. Waarom huurden jullie bijvoorbeeld een peperduur pand aan de Keizersgracht?’

‘Omdat mijn fictieve bedrijf daar gevestigd was. Een beleggingsmaatschappij.’

Bleumink knikte dat hij al van mijn dekmantel afwist. ‘De jaarhuur van het pand was een klein vermogen.’

‘Ja, so what? We houden ons keurig aan budgetten en alles kost goudgeld. Mijn fictieve website, het vreten in Soho, mijn undercovervriendin, mijn visitekaartjes en de rondjes die ik uitdeel in de kroeg. Zo vangen wij boeven, snap je?’

‘Nou nee, niet helemaal en daarom zit ik hier tegenover u. Er zijn twee doden gevallen. Ik heb een aantal vragen en één daarvan is waarom een operatie waar door de recherche twee jaar lang tijd en geld in is gestoken, door u zo plotseling afgebroken werd.’

‘Luister. Dat kan ik je zo vertellen. Ik werd in een situatie gebracht die zo tricky werd dat ik vreesde dat mijn vrouw en kind me niet meer levend terug zouden zien. Daar werd de grens bereikt.’

Bleumink knikte dat hij het begreep. ‘Iets anders. In die loods in Amsterdam lag een stapel slecht gekopieerde briefjes op de vloer.’

‘Heb ik gehoord ja.’

‘Was het u bekend dat er met vals geld betaald werd?’

‘Nee, natuurlijk niet, anders had mijn team dat meteen geweten.’

‘Inmiddels heb ik begrepen dat de centen voor deze eerste deal van Walter Donato uit Italië kwamen. Waarom zouden de Natoli’s het risico nemen om met vals geld af te rekenen als ze een vaste relatie met de Colombianen op moesten bouwen?’

Schijnbaar moest ik hem alles uitleggen. ‘Wat denk je zelf? Criminelen hebben nogal een kortetermijnvisie, waarschijnlijk dachten ze fuck Walter Donato en hebben ze besloten die pegels in eigen zak te steken.’

‘Dan hadden ze toch beter helemaal niet met die twintig miljoen naar die loods kunnen gaan?’

Ik zuchtte, keek naar de tafel en sloot mijn ogen. ‘Dat had gekund.’ Ik zei het langzaam zodat Bleumink die driftig pende meteen kon meeschrijven. ‘Maar als de Colombianen bij Walter Donato zouden klagen dat de centen vals waren, konden ze zeggen dat die koffieplukkers de boel zelf stonden te bedriegen. De rit naar de loods was het alibi van de Natoli’s tegenover Walter Donato.’

Bleumink knikte en noteerde. ‘Ik vroeg me af of er ook nog een andere theorieën mogelijk waren.’

‘Zoals?’ vroeg ik scherp.

‘Kan de enige overlevende, Gio Natoli, het geld omgewisseld hebben?’

‘Hij zou er in ieder geval stom genoeg voor kunnen zijn.’

Bleumink leek de optie te overwegen en keek vervolgens op zijn horloge. ‘Waren er wel eens fricties tussen de teamleden?’

‘Nee,’ zei ik kortaf. Die van de hak-op-de-tak-Bleumink begon me te irriteren.

‘U miste vertrouwen en toch was er geen onderlinge onenigheid?’ Hij legde zijn pen neer en keek me verbaasd aan. ‘Michel zegt dat er wel fricties waren.’

Ik voelde hoe het bloed naar mijn hoofd steeg, maar ik had geleerd stoïcijns te kijken in dergelijke situaties en haalde mijn schouders op. ‘Zijn woorden.’

‘U vertelde me eerder dat u de stekker eruit trok omdat u uw familie graag levend wilde terugzien.’

Ik mompelde bevestigend.

‘Michel ziet dat anders. Hij vond dat uw informatie eerst scheutig vloeide, maar later ineens opdroogde. Ik begreep van hem dat jullie richting de afronding van de missie gingen. De tijd en de plaats voor de deal met de Natoli’s, was zo goed als rond. Er was al een officier van justitie geregeld die op het moment van de overdracht zou meeluisteren. Voor het geval het bewijs werd geleverd, stond er een AT-team standby om zowel de Natoli’s als de Colombianen op te pakken. Toch blies u alles af.’

‘Je moet niet alles wat Michel zegt voor zoete koek slikken.’

Bleumink keek me geïnteresseerd aan. ‘Oh? U mag van me aannemen dat ik niets zomaar aanneem.’

Daar twijfelde ik niet aan. ‘Hoelang gaat dit onderzoek eigenlijk nog duren?’

‘Zolang het nodig is. Tot die tijd verzoek ik u vriendelijk om beschikbaar te blijven voor eventuele verdere vragen. Behoudens uw werk hoeft u nergens heen, neem ik aan?’

Ik wreef over mijn gezicht en schudde mijn hoofd.

*

Utrecht, 4 maart

We brainstormden in het team met welk haakje ik mezelf bij de familie Natoli naar binnen hengelde. De familie stond bij de Kamer van Koophandel ingeschreven als importeur van koffiebonen. Inmiddels was duidelijk dat er heel andere ladingen uit Colombia de Atlantische Oceaan werden overgevaren.

De recherche wilde de familie, die van enkele kilo’s coke snel naar complete zeecontainers leek op te schalen, achter de tralies hebben en had daar dringend bewijs voor nodig. Het liefst een heterdaad. Maar vader en zonen bleken uitermate voorzichtig in hun communicatie. Daardoor waren de collega’s na maanden onderzoek geen steek verder. Iemand moest daar binnenkomen en ze deden een beroep op ons. Er waren sterke vermoedens dat de Natoli’s de spin in het web waren voor Walter Donato en dat de Napolitaanse capo hen aanzienlijke sommen cash betaalde om drugs uit de Rotterdamse haven in Europa te distribueren.

Aan contant geld was voor iedere crimineel één onlosmakelijk probleem verbonden. Hoe kreeg je het wit. Dat bracht ons op een idee. We besloten dat ik verstand moest krijgen van witwassen en ik me als expert als een aantrekkelijke hap bij de familie zou aandienen.

Melanie noemde hem de witwasser en had me zijn echte naam nooit verteld. Ze kende hem van een eerdere opdracht en gebruikte hem af en toe als informant wanneer het aankwam op zaakjes, waarvoor ze weten moest hoe criminelen hun zwarte geld wit wasten. Ze had een afspraak voor ons geregeld in een rumoerig en druk Mexicaans restaurant in Utrecht.

‘Wat wil je precies weten?’

Binnen rook het er sterk naar limoen, knoflook en gegrild vlees. We hadden de kaart bestudeerd en allebei een kiptortilla met salade besteld. Voor iemand met de beloofde criminele knowhow leek hij me betrekkelijk jong. Een gulle glimlach, lichte stoppeltjes, een golvende slag in zijn haar, donkerblauwe ogen achter een dik brilmontuur en een blauw gilet op een witte blouse. Als hij had verteld dat hij directeur van een bank was, had ik hem geloofd. Ik vroeg me af wat Melanie van hem wist waardoor hij bij haar in het krijt stond en waarom hij bereid was zijn kennis met ons te delen.

‘Ik wil dat je me uitlegt hoe ik grote sommen geld witwas.’

Hij keek me vanachter zijn dikke brillenglazen geringschattend aan. ‘Denk je nou echt dat ik jou dat ga uitleggen?’

‘Luister, ik weet dat het jouw handel is en daar blijf ik af, maar ik heb je kennis nodig voor een opdracht.’ Om hem te overtuigen vertelde ik hem meer dan ik wilde.

Hij schudde zijn hoofd. Geen haar van zijn weelderige bos die eraan dacht iemand zijn bedrijfsgeheimen uit te leggen. Witwasser keek me arrogant aan.

Ik keek spiedend rond. Toen ik zeker wist dat niemand keek, greep ik hem bij zijn stropdas en trok die zo hard aan dat hij onmiddellijk rood aanliep.

Witwasser hoestte en proestte.

Ik stond op, klopte op zijn rug en maakte ruimte tussen de stropdas en zijn hals.

‘Nogmaals,’ fluisterde ik ondertussen in zijn oor. ‘Je gaat me precies vertellen wat ik moet weten. Anders zorg ik er persoonlijk voor dat je nooit meer geld schoonpoetst, maar in detentie witte lakens op de werkplaats mag wassen. Ben ik duidelijk?’

Ik voelde hoe witwasser knikte. Iemand naast ons bood zijn hulp aan en ik zei dat het alweer ging.

Witwasser nam een slok van zijn wijn en knikte met tranen in zijn ogen naar de man die zojuist assistentie wilde verlenen. Hij nam nog een flinke teug, schraapte zijn keel en begon te vertellen. Over bedragen die tot een bepaalde grens niet eens werden opgemerkt als ze op een rekening werden gestort. Hoe vastgoed voor een laag bedrag kon worden aangekocht en vervolgens met grote winst werd doorverkocht, waarna de overwaarde als witgeld werd bijgeboekt. Maar ook hoe constructies met leningen vanuit het buitenland werden opgezet, waardoor de fiscus door het internationale karakter ervan, het zicht erop al snel verloor. Dat geld ineens een herkomst had na het kopen en verkopen van dure spullen op Marktplaats. Van zwartgeld konden bitcoins worden gekocht, die vervolgens door mixingdiensten werden gehusseld en niet meer naar de huidige eigenaar te herleiden waren. Witwasser zelf behoorde tot een groep dienstverleners die zich totaalontzorgers noemden en er tegen inhouding van een percentage voor zorgden dat het bedrag wit op je rekening kwam te staan. Totaalontzorger. Dat was blijven hangen en terug bij mijn team viel alles als vanzelf op zijn plek. Ik wist de rol die ik ging aannemen. Ik werd een keurige belegger voor de rich and the famous, maar kende als totaalontzorger ook de mogelijkheden om zwartgeld wit te krijgen.

Toen we klaar waren met eten en ik de ober voor de rekening wenkte, noemde ik het tijdstip en het nieuwe adres waar ik witwasser volgende week weer wilde ontmoeten. Ik ging zijn kennis opzuigen om mijn rol als witwasexpert zo goed mogelijk neer te zetten.

5

Den Haag, 13 juli

‘Heb jij godverdomme tegen die kloot van een Bleumink gezegd dat mijn informatie opdroogde?’

Mijn team hing aan de ronde tafel en veerde op.

Michel keek me vanachter zijn laptop minzaam aan, hij sloot zijn lunchtrommel en leek niet te begrijpen hoe ik het in mijn hoofd haalde hem publiekelijk de les te lezen. Zijn vingers zweefden een moment perplex boven het toetsenbord en daalden langzaam richting het bureaublad. ‘Schreeuw niet zo,’ herpakte hij zich. Hij stond op. ‘Niet iedereen hoeft te horen dat je door het lint gaat.’

Hij trok me mee de gang op en sloot de deur die ik zojuist had opengegooid. ‘Wat is er met jou aan de hand? Ben je niet wijs ofzo?’

‘Jij weet dondersgoed waarom ik die operatie afblies.’

Michel zuchtte. ‘Anna dacht …’

‘Geef je nu Anna de schuld?’

Hij keek me arrogant aan en het liefst gaf ik hem een stomp in zijn maag. Michel opende zijn handen alsof hij niet kon bedenken wie er anders voor zorgde.

‘Anna blunderde, maar dat constante gepush van jou dat zat me helemáál tot hier.’ Ik hield mijn hand boven mijn hoofd.

‘Oh. Nou heb ik het ineens gedaan? Jij laat het team in de steek. Twee jaar aan voorbereiding en meneer loopt op het moment suprême weg van zijn verantwoording.’

‘Jij,’ zei ik langzaam. ‘Jij had nooit naar Soho mogen komen.’

Michel keek me scherp aan.

‘En die actie met Anna was totáál zwaar kut.’

‘Je had er verstandig aan gedaan om gewoon je opdracht af te maken en me geen moment reden moeten geven om te twijfelen aan je oprechtheid.’

Ik voelde hoe mijn ogen groot werden. ‘Wat lul je nou man?’

‘De jongens van recherche zitten al jaren achter die Colombianen en Italianen aan. Iedereen heeft er goed de smoor in. Officieren, begeleiders …’ Michel hield even in. ‘Door jou is ons team het lachertje van de politie.’

Ineens viel me iets te binnen. ‘Heb jij dit hele gezeik gemeld bij bureau VIK? Liep het uit de hand omdat zij hun bord naar de rijksrecherche doorschoven? Wil je dat zeggen?’

Michel leunde voorover. ‘Denk je dat ik erop zit te wachten om te lullen met die jongens van integriteit? Nee toch? En al helemaal niet met lieutenant Columbo in Amersfoort. Alsof ik daar tíjd voor heb.’ Michel wees met zijn vinger naar mij. ‘Ik vertel jou precies wat ik van je verwacht. Je gaat gewoon aan je werk en als je niet exact doet wat ik …’ Michels schouders zakten en de groef tussen zijn ogen ontspande. ‘Luister, met die xtc-kerel in Deurne zijn we er bijna.’ Hij hield zijn duim en wijsvinger dicht bij elkaar. ‘So close. Daar zijn we nu een dikke maand bezig. Verkloot dat niet.’ Hij sloeg zijn armen over elkaar. ‘We maken allemaal fouten. Accepteer dat en zet je er overheen.’

‘De ene blunder heeft grotere consequenties dan de andere. Ik kon visvoer zijn.’

‘Wat een onzin. Zie het in perspectief en houd je kop erbij. Focus je. Je wilt niet dat ik je nu van lopende operaties afhaal, toch?’

‘Natuurlijk niet.’

‘Nou dan. En over die overplaatsing naar een ander team help ik je ook meteen uit de droom. Er is geen teamleider die je momenteel wil hebben.’

Ik legde mijn hoofd in mijn nek. Het tl-licht in het systeemplafond deed me duizelen en toen ik weer naar beneden keek, legde Michel zijn hand op mijn schouder.

‘We gaan nu gewoon weer naar binnen, kijken hoe we Dikke Willem en die xtc-pillen van hem opruimen.’ Michel tikte me in het gezicht en glimlachte. ‘Je bent een topacteur. Veins die glimlach en laat zien dat alles koek en ei is.’ Hij liep naar de deur, draaide zich om en knikte dat ik hem moest volgen.

Ik vouwde mijn mondhoeken naar boven en liep achter hem aan naar binnen.

6

Deurne, 15 juli

Dikke Willem uit Brabant zat al maanden onder een telefoontap, maar was slim genoeg om niets over zijn handel door een mobiel te vertellen. Hij droeg witte shirts die zo groot waren als tentdoeken en ik vroeg me meermalen af waar die in hemelsnaam te koop waren. Volgens de recherche verdiende Dikke Willem achterlijk veel geld met de productie van pillen in zijn lab.

Omdat de Natoli’s begin juni twee weken hun zwarte geld stuksmeten op de stranden van Palermo, hadden mijn team en ik besloten dat ik het in die periode met Dikke Willem aanlegde.

Vanaf half juli had ik mezelf alvast een paar weken vrijgepleit bij de Natoli’s. Ik vertelde dat er voor mij en mijn vriendin een reis naar Noorwegen gepland stond. In één van die weken móest Dikke Willem me zijn productieruimte laten zien. Kort daarop moest ik mijn pseudoaankoop doen en kwam alles samen: Dikke Willem, ik, zijn productieruimte, de pillen, een officier van justitie, het AT, de belastingdienst en de recherche.

Om me in eerste instantie bij hem in de schijnwerpers te zetten, kocht ik een tweedehands monsterlijk grote Ford pick-uptruck. In de eerste week van juni parkeerde ik die voor de deur van zijn stamkroeg en liep doodleuk naar binnen.

Ter voorkoming van kortsluiting in mijn hersenen gebruikte ik dezelfde aangenomen achternaam als bij de Natoli’s en omdat een story die ik al goed kende makkelijker vertelde dan een heel nieuw verzonnen geschiedenis, recyclede ik delen van mijn achtergrondverhalen. Om hun sympathie te winnen, lulde ik in de stamkroeg tegen elke Brabander die het horen wilde over de aasgieren van de belastingdienst die ons zuurverdiende geld probeerde te roven.

Ik gaf een paar rondjes en vroeg aan een kerel aan de bar of er in dit dorp nog ergens een huis of appartement te huur stond. Na een glas of tien liet ik, licht aangeschoten, aan de man naast me ontvallen dat ik nog niet zo lang geleden uit detentie ontslagen was en een rustige plek zocht om een nieuw en vreedzaam leven op te bouwen. Ik had mijn oog laten vallen op dit gehucht. Dikke Willem staarde me vanuit een hoek waar hij zijn pilsjes wegtikte, stilletjes aan.

Bij mijn tweede bezoek een week later gebeurde wat ik hoopte. Er was over die gladde westerling in de kroeg geluld. Dikke Willem kwam naar me toe, knikte naar de barman dat hij een biertje voor me moest tappen en vroeg waarvoor ik in detentie had gezeten. Hij kon het woord detentie nauwelijks uitspreken. Voor de verkoop van cocaïne, zei ik. Zo makkelijk als het met Dikke Willem ging, was het in andere zaken nog nooit gegaan. Hij vertelde dat hij als een malle xtc produceerde, maar dringend afzet nodig had en vroeg of ik niet wat voor hem kon betekenen. Een dikke bingo! Dikke Willem bood zijn spul aan me aan en ik vroeg er niet eens zelf om, een voorwaarde om later door zijn advocaat geen uitlokking in mijn schoenen geschoven te krijgen.

Natuurlijk kon ik dat, maar ik deed geen kruimelwerk. Alleen grote volumes en moest dan zeker weten dat de aanvoer goed en professioneel was.