De ziener van Wilgenhoven

Daniel Warmoeskerken

De ziener van Wilgenhoven

Daniel Warmoeskerken

1e druk mei 2022

Uitgeverij: Godijn Publishing

Vormgeving omslag: Ralph Bunschoten, Imber Studio

ISBN 978-94-93266-87-2

ISBN E-Book 978-94-6464-003-8

NUR 285/334

©2022 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Voor mam en pap

Die een bibliotheekpas regelden

toen de boeken niet aan te slepen waren.

Proloog

Merel opende haar zienersogen. In de duisternis kon ze geen vormen onderscheiden. Waar was ze? Hoe kwam ze daar? De wind streek langs haar benen en beroerde de zoom van haar jurk.

Ze rilde.

Waar ben ik? Haar stem echode in haar hoofd. Ze keek omhoog, maar kon geen sterren zien. Noch begreep ze waarom ze in hemelsnaam een jurkje droeg als het zo koud was.

Haar andere zintuigen begonnen weer te werken. Achter haar hoorde ze het vallende water en de geur van vers brood drong haar neus binnen. De fontein en de bakker! Het centrum van haar dorp. Het centrum van Wilgenhoven. Ze probeerde zich te oriënteren. Aan de geur had ze niet veel, maar het geluid hielp. Niet alleen klonk het achter haar, het leek erop dat het geluid van beneden kwam. Alsof ze op een dak stond.

Het gemeentehuis!

Een visioen … of een droom?

In welke van de twee was ze beland? Tabitha zou het wel weten.

Aan de hemel verscheen een maan met een zwak blauw schijnsel. Eindelijk begon haar omgeving vorm te krijgen, al leek alles nog zo surreëel. Bomen die meebewogen op de wind en gebouwen die schots en scheef stonden en in elkaar overliepen. Het vreemdste waren de schaduwen die elkaar en de maan tegenspraken en volledig hun eigen gang leken te gaan.

Iemand schraapte zijn keel. Het geluid kwam zo onverwachts dat Merel een stap naar achteren zette en bijna haar evenwicht verloor. Hoe dicht stond ze eigenlijk aan de rand? Wat als ze naar beneden viel?

Dan word je wakker, vogeltje. Nu was het niet haar eigen stem die in haar hoofd klonk. Tabitha’s stem had dat typische krakende geluid dat je vaker bij oude mensen hoorde. Opletten, dit is belangrijk.

Merel keek om zich heen en zag in het duister een jongen opdoemen. Zijn haar zo zwart als de sterrenloze nacht en zijn huid als marmer in het vage, gekleurde maanschijnsel. Net zo wit en net zo koud.

‘Wie ben jij?’ wilde ze vragen, maar ze wist wie hij was, zoals je in dromen vaker dingen weet. Langzaam kwam ze in beweging. Met haar naakte voet voelde ze voor zich. De dakbedekking was sponzig en koud als mos. Ze strekte haar armen naar hem uit. Haar vingers wilden zijn gezicht aanraken, zijn wangen strelen. Hoelang had ze eigenlijk op hem gewacht?

Achter de jongen dook een schaduw op. Merels hartslag versnelde bij het zien van de immense schim en toen, nadat de lijnen duidelijker werden en ze zich kon indenken wat daar stond, kwam haar bonkende hart abrupt tot stilstand. Ze probeerde te schreeuwen, hem te waarschuwen, maar het lukte niet. Haar lichaam stond als bevroren en voelde koud als ijs. Tergend langzaam begon haar bloed weer te stromen en haar lichaam op te warmen. Ze voelde zich als een plant die in de lentezon weer tot leven kwam.

De jongen merkte niets. Hij strekte zijn armen naar haar uit, wachtend op haar omhelzing. Zijn lippen vormden de woorden: Ik houd van je.

Rennen! Waarom klonken de woorden alleen in haar hoofd zo luid? Tranen stroomden over haar wangen. Vlucht!

Heel even lichtten de ogen van de jongen wit op. Twee enorme vormen kwamen los van de schaduw achter hem. Vleugels! Enorme schaduwvleugels die zich om hem heen sloegen en hem meetrokken in de duisternis. De geur van brood werd verbannen door de doordringende stank van zwavel. Een verstikkende rookwolk cirkelde om Merel heen en ze hoestte bij het inademen ervan. Het klaterende water uit de fontein, ooit zo verfrissend en helder, was modderig dik en smerig.

De schim kreeg haar in de gaten en boog naar voren.

Merel wilde van hem wegduiken, deed een stap naar achteren en voelde geen ondergrond meer. Het was te laat. Ze tuimelde achterover. Eindelijk keerde haar stem naar haar terug. Ze gilde.

Helder zonlicht scheurde de maan in tweeën en ze viel … viel … viel …

Hoofdstuk 1

De Ziener

Het licht voelde warm aan op haar huid. Merel opende haar ogen en keek recht in het afkeurende gezicht van Ella. Ze wist maar net een tweede schreeuw te onderdrukken.

‘Vervelende droom?’ Ella, haar moeders assistent, trok een wenkbrauw op en haar mond vormde zich tot een dunne streep. Voor Merels geboorte werkte Ella al voor de familie en ze had meer taken en werkzaamheden dan een bibliotheek boeken.

‘Een boodschap.’ Merel probeerde terug te halen wat ze zojuist had gezien, maar het beeld vervaagde als condens op een ruit.

Ella verzamelde wat kleren van de grond en rook eraan om te bepalen of ze gewassen moesten worden. Ze besteedde geen aandacht aan Merels woorden. Visioenen waren vaak cryptisch en de betekenis werd pas duidelijk als de gebeurtenis had plaatsgevonden. In de meeste gevallen kon je ze vergeten. Toch voelde deze anders. Belangrijker. Haast grijpbaar.

Ella zette haar dagelijkse ronde voort. Plaatste spullen terug op hun oorspronkelijk plek en sloeg een paar kledingstukken over haar arm. Merel hield haar nauwlettend in de gaten. Geen rimpel op haar huid – al kon dat komen door de strakke knot in haar grijsblonde haren, die alles naar achteren trok – en altijd gekleed alsof ze de manager was van een miljoenenimperium. In werkelijkheid was ze niets meer dan een nanny, thuisonderwijzer, huishoudster en secretaresse.

‘Je herinnert het je later wel,’ zei ze en ze zwaaide argeloos met haar hand om het onderwerp weg te wuiven. ‘Opschieten nu, je komt te laat voor je les.’

De wekker op Merels nachtkastje gaf aan dat het tien over vijf was. ‘Meen je dit?’ Ze gromde. ‘Zelfs vandaag?’

‘En wat, prinsés, is er mis met vandaag?’ Ella zette een hand in haar zij en tikte onrustig met haar voet op de grond.

‘Waar zal ik eens beginnen? Het is de eerste schooldag van mijn laatste jaar en ik wil er een beetje verzorgd uitzien en, oh ja, het is mijn verjáárdag.’

‘Verjaardagen hebben we allemaal. Er is niets speciaals aan het overleven van een levensjaar in deze tijd. In de tijd van de holbewoners of de pest, toen was het iets om te vieren.’ Na een snelle blik op haar horloge beende Ella de slaapkamer uit.

‘We kunnen niet allemaal drieduizend jaar oud zijn,’ mompelde Merel.

Ella stak haar hoofd om de deurpost. ‘Wat zei jij daar?’

Haastig sprong Merel uit bed en zocht ze haar kleding bij elkaar.

‘Dat dacht ik al,’ sneerde Ella. Ze verdween. Haar voetstappen echoden weg, op zoek naar een volgend slachtoffer.

Het kostte de grootste inspanning om wakker te blijven tijdens Ella’s lezing. Merel staarde uit het raam en zag langzaamaan de Hoofdstraat tot leven komen. Wie vanuit het oosten Wilgenhoven binnenreed, kwam automatisch op de weg die doorliep tot de enorme villa van Merels familie. Een groot huis had voordelen, maar het hebben van een eigen klaslokaal behoorde daar zeker niet toe. Elke maandag, woensdag en vrijdagochtend, zelfs in de vakantie en zelfs op haar verjaardag, kregen zij en haar broertje Rick les over het ontstaan van Wilgenhoven, de kleurrijke inwoners en het belang van hun familie.

Merels vinger schoot omhoog.

Ella maakte eerst haar verhaal af, voordat ze op de aanhoudende vinger inging. ‘Ja, Merel?’ vroeg ze, zonder moeite te doen om de ergernis in haar stem te onderdrukken.

‘Het is kwart over zeven, mag ik alsjeblieft mezelf klaar gaan maken? Dadelijk denkt het hele dorp nog dat ik een ondode ben.’

Naast haar deed Rick niet eens alsof hij oplette. Hij zat onderuitgezakt in zijn stoel met de ogen dicht. De helft van de tijd kwam hij niet opdagen en in de meeste gevallen deed Ella daar niet moeilijk over. Hij had het gemakkelijk als jongen. Terwijl Merel zwoegde om in haar moeders voetsporen te treden, luisterde hij de hele dag naar baggermuziek en liep hij in veel te grote shirts van metalbands. Het verlepte shirt van vandaag toonde een onleesbare bandnaam boven een wolf die bloedrode tanden aflikte. Ze huiverde. Alleen aan hun donkerbruine haar kon je opmaken dat ze familie waren. Daar hield de vergelijking dan ook op.

‘Wat dacht je van een quiz?’ Ella’s neutrale mondstreep maakte plaats voor een zeldzame, zuinige glimlach.

Zuchtend zakte Merel weg in haar stoel. Alsof ze een keuze had. ‘Goed dan.’

‘Waaraan herken je een Wilgenhovense inwoner met een weerwolfachtergrond?’

Maakte ze een grapje? Begon ze gemakkelijk om haar te pesten? ‘Aan de sikkelvormige moedervlek op het gezicht.’ Ze antwoordde twijfelachtig, bang dat Ella met haar aanwijsstok op haar bureau zou slaan.

‘Correct. Waaraan kun je een lid herkennen van Michaëls Compagnie?’

‘Monsterjagers dragen een gouden of zilveren ring en hebben soms een aureool op hun jasje gestikt.’

Ella’s stok landde met een luide klap op Merels bureau. Op een haar na miste die haar vingers. Rick schrok wakker van het geluid.

‘Het woord monsterjager wil ik niet horen. Blijkbaar verdoe ik mijn tijd, als jij met dit soort boerentaal op de proppen komt.’ Nu wees Ella met haar stok naar een poster waar een wezen op afgebeeld stond dat door veel mensen als mythisch werd bestempeld. Een paard met een schubbige vissenstaart als achterlijf. Ella stelde niet eens een vraag, haar blik bleef ijzig op Merel rusten.

‘Een kelpie?’

‘Mogelijk dat ze deze vorm aannemen, maar wat is het zeker?’

‘Hippocampus.’ Heel even voelde Merel een soort triomf over haar lerares. De koele blik van Ella deed haar echter twijfelen. ‘Is het niet goed?’

‘Jawel, ik wacht de gewoonlijke vraag af, voordat je mijn les verlaat … Of geef je het op?’

‘Nooit!’ Merel wist precies wat ze wilde zeggen. Als klein kind kreeg ze al les in de verschillende wezens op aarde en al hun benamingen. Haar zienergave gaf de ware identiteit bloot, maar werkte niet op Ella. Toch wist ze zeker dat zij niet menselijk was. Ze hadden er een spel van gemaakt. Merel raadde een wezen aan het einde van de les. Ella had plechtig beloofd te bekennen wat ze was, mocht Merel het ooit bij het juiste eind hebben. Alle standaardwezens van mummie tot faun passeerden de revue en zelfs specifieke wezens die bij eigennamen werden genoemd. Al leverde dat soms problemen op, zoals die keer dat Merel haar lerares voor Medusa had aangezien.

‘Je bent een tsukumogami. De Japanse benaming voor voorwerpen die tot leven zijn gekomen, nadat ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt.’

Ella schraapte luid haar keel, waardoor de opnieuw ingedommelde Rick weer wakker schrok. ‘Ik weet wat een tsukumogami is en deze gok lijkt me niet geheel eerlijk. Het is een verzamelterm waar heel veel wezens onder vallen.’

Op dat antwoord was Merel voorbereid. ‘Toe, omdat het mijn verjaardag is?’

Een paar seconden lang staarden Ella en Merel elkaar aan zonder iets te zeggen.

‘Goed dan,’ gaf Ella uiteindelijk toe, ‘voor deze keer. Nee, ik ben geen enkel wezen dat te classificeren valt onder een tsukumogami.’

Ach, dacht Merel, nog genoeg lessen te gaan.

Om acht uur stond Merel helemaal opgefrist bij de grote, dubbele voordeur. Rick en Ella kwamen tegelijk aan. Rick sloffend en zijn tas achter zich aan slepend, Ella met rechte rug en een aantal notitieboeken, de agenda’s van haarzelf, Merel, Rick en Merels moeder, én een lunchpakket. Dat laatste overhandigde ze meteen.

‘Goh, had je hier nou die tijd voor nodig?’ Ella bekeek Merel van top tot teen. De gekrulde haren, het dunne, zachtroze truitje en de rok met Schotse ruit.

‘Goed werk heeft tijd nodig.’ Het was niet de bedoeling dat het als een verdediging klonk, maar dat gebeurde toch.

‘Dan had je beter om twee uur al kunnen beginnen,’ merkte Rick droogjes op.

Ella gaf hem een speelse duw. Ze opende de rechter deur en liet hen naar buiten lopen. Hun schoenen trapten de grindstenen in het rond. De gele Mini Cooper stond klaar om te vertrekken. Achterin zat Lena al op hen te wachten. Merel rolde met haar ogen en nam naast haar plaats. Ze haatte het als Lena zo opdook.

‘Goh, dat duurde lang,’ merkte Lena op. Ze knipoogde en speelde met haar haren, die altijd perfect vielen. Steil tot aan haar schouders om dan over te gaan in dikke, volle, blonde krullen.

‘Ik ben er nu toch?’ fluisterde Merel zachtjes. Ze keek op en zag Ella’s blik in de achteruitkijkspiegel. Haastig staarde ze naar buiten, de luide muziek uit haar broertjes koptelefoon negerend. Zou Ella haar gehoord hebben? In de weerspiegeling van de autoruit ontmoette ze Lena’s blik. Blijkbaar wilde ze dolgraag iets delen, maar ze wist goed dat ze niet openlijk konden praten zolang Ella erbij was. Althans, Merel kon niet openlijk praten. Dat weerhield Lena er niet van om door te gaan.

‘Leuke outfit, heb ik zoiets vorige week niet gedragen?’

Merel rolde met haar ogen om te doen alsof ze niet wist waar ze het over had. Lena’s dunne zomertrui was zachtblauw, niet roze.

Merel rommelde wat in haar boekentas en haalde een kladblok en pen tevoorschijn. Haastig krabbelde ze de woorden: Wacht nou tot we op school zijn. Ik wil geen gedoe.

Lena zakte onderuit en zuchtte. ‘Kan mij het schelen.’

De Hoofdstraat was nu het drukste en levendigste orgaan van Wilgenhoven. Terwijl ze de lange weg afreden, en Merels huis steeds kleiner werd, kwamen ze voorbij een plein met in het midden een enorme fontein. Voor het stoplicht kwam de gele Mini Cooper tot stilstand. Merel keek naar het gemeentehuis en het dak waar zij, in haar droom, had gestaan. Ze gooide het portier open en liep de straat op.

‘Waar denk jij heen te gaan?’ riep Ella haar na.

‘Merel?’ vroeg Lena.

Merel liep door naar de fontein. Ergens in haar achterhoofd begon haar droom helderder te worden. Wie was hij? In haar droom had ze het geweten, maar nu wist ze bijna zeker dat ze hem nooit eerder had gezien.

In de verte klonk Ella’s strenge stem. Was ze uitgestapt? Rende ze achter haar aan?

Merel stopte bij de rand van de fontein en keek naar het water. Wilgenhoven had enorm veel geld gestoken in het immense ding. Drie lagen, met versieringen op elke rand. Als ze haar moeder moest geloven, was het vroeger een drinkput geweest. De fontein diende als monument om die functie te herdenken. Toen al, net nadat Wilgenhoven ontstond, gebruikten allerlei wezens het dorp als toevluchtsoord. Wezens die nu in reliëf op het steen afgebeeld waren.

Het water kletterde van laag naar laag en borrelde wild. Het dampte en Merel rook weer die verstikkende zwaveldamp van vanochtend. Ze hield haar hand boven het wateroppervlak en voelde de hitte die ervan afstraalde.

Het water kookt!

‘Merel van Wilgenhoven, stap onmiddellijk die auto in voordat …’ Ella’s woorden bleven in de lucht hangen. Ze greep Merel bij haar schouders en trok haar een aantal passen naar achteren.

Het water verdampte. Een dikke nevel verspreidde over het plein. De ramen van de omliggende gebouwen besloegen.

‘Wat zie je?’

Merel keek haar lerares vragend aan.

‘Je ogen, gebruik je ogen!’

Natuurlijk! Hoe had ze zo dom kunnen zijn? Ze speurde het plein af, op zoek naar iets dat alleen door zienersogen bekeken kon worden. Een persoon met een bepaald teken dat aangaf dat hij niet menselijk was, of iets anders abnormaals. Wellicht kon ze de valse huid voor haar blik afpellen.

‘Er is niets.’

Ze waren niet langer de enigen die het voorval opmerkten. De inwoners stopten om te kijken naar de dampende fontein. Het water borrelde niet meer en de ochtendwind stuwde de nevel hoger de lucht in.

‘Wat was dat?’ vroeg Merel.

‘Geen idee, maar we gaan het nu niet ontdekken. Snel de auto in. We zijn al laat. Ik zal je moeder hierover inlichten.’

Ella duwde Merel richting de Mini Cooper die met alarmlichten op de stoeprand stond. Rick luisterde zijn muziek en leek niets gemerkt te hebben. Lena was verdwenen.

Merel rende het schoolplein op net op het moment dat de eerste bel ging. Gelukkig, ze was op tijd. In de gang liep ze Lena tegen het lijf.

Bij wijze van spreken.

Ze droeg een zwarte hoed met een brede rand, die ze eerder niet had gedragen.

‘Waar was je?’ vroeg Merel.

‘Ver van die plek.’ Lena rilde, ondanks het aangename weer van eind augustus. ‘Ik kreeg er slechte vibes van.’

‘Lekker ben jij. Goed om te weten dat je vlucht zodra er iets gebeurt.’

Lena bleef staan en keek haar vriendin aan. ‘Ja, hallo. Jij bent lekker. Wie negeerde mij in de auto?’

‘Je weet heel goed dat ik niet met je in gesprek ga met Ella centimeters van ons verwijderd. Wat deed je überhaupt zo vroeg op mijn oprijlaan?’

Haastig vervolgden ze hun weg, voordat de tweede bel zou gaan en Merel alsnog te laat kwam.

‘Goed nieuws verspreidt zich niet zomaar en ik wilde de eerste zijn die het je vertelde. Soms vergeet ik de mensen om me heen, oké. Bovendien komt Ella er ooit toch wel achter. Ze is scherper dan een Zwitsers zakmes. Vroeg of laat ziet iemand jou in de lucht praten en ontdekken ze dat jij een ghost best friend hebt.’

Aan het einde van de gang stond Merels docent haar al op te wachten. Hij keek op zijn horloge en stond klaar om de deur dicht te gooien zodra de bel ging. Merel versnelde haar pas. Ze zou Lena nooit kunnen uitleggen dat het hebben van een geest als beste vriendin behoorlijk wat problemen kon opleveren. Ella zou elke voldoende in twijfel trekken en ze zou het huis laten zegenen en beschermen, zodat Lena niet meer op bezoek kon komen. Bovendien hoefde Ella niet alles te weten, al dacht ze misschien dat ze alles al wist.

‘Nog vijf seconden,’ riep haar docent.

Merel begon te sprinten en liet Lena achter zich. ‘Vertel me later maar het grote nieuws.’

‘Dan is het te laat,’ jammerde Lena. ‘Hij zit al in het lokaal en geloof me, hij is zeker de moeite waard.’

Net toen de bel ging, stapte Merel de drempel van het lokaal over. Ze probeerde Lena’s woorden te begrijpen, maar haar gedachte werd al snel onderbroken door de stem van haar leraar.

‘Je mag dan een Van Wilgenhoven zijn, maar maak hier geen gewoonte van in je laatste jaar. De klok is voor iedereen, ook voor jou.’

Ze keek hem even aan en haar blik viel op de oorbel in zijn linkeroor. Meteen weergalmde Ella’s stem in haar hoofd. Faunen herken je aan een typerende oorbel die Avalons Gilde heeft gemaakt om hun bokkenpoten te veranderen in menselijke benen en die hun hoorns laat verdwijnen.

‘Vandaag nog, Merel. Ga zitten.’

Ze wilde doen wat haar gevraagd werd en draaide zich om. Meteen viel haar blik op een jongen die ze niet eerder had gezien. Hij had golvend zwart haar en meteen zag ze de nachthemel weer voor zich zoals die in haar droom was opgedoken. Zijn ogen vonden haar en zijn irissen hadden een lichtgrijze, zilveren kleur. Ze probeerde een teken te vinden of een sieraad waaruit ze kon opmaken wat hij was, maar er verscheen niets. Ze spande zich verder in. Als ze heel erg haar best deed, zou ze hem kunnen zien zoals hij werkelijk was, maar er gebeurde niets.

Wie hij ook was … hij was menselijk. Net als zij.

Hoofdstuk 2

Avalons Gilde

Sinds drie uur in de nacht zat Pecu al op dezelfde stoel in de Sterrenzaal. Zijn kont deed zeer en hij moest telkens zijn best doen om het gapen te onderdrukken. Het hielp niet dat oom Corvus die moeite niet deed en zijn mond telkens luid opende.

Er waren tien leden aanwezig van Avalons Gilde. Pecu rekende zichzelf daar niet toe zolang hij geen initiatie gedaan had, al zou dat moment onvermijdelijk gaan komen. Allemaal droegen ze het donkerblauwe gewaad dat door een wit koord om hun lichaam bleef zitten. Hij zat met vijf anderen op een stoel, terwijl voor hen vijf gildeleden bezig waren het ritueel te voltooien.

Een uur geleden voelde Pecu voor het eerst de drang om te plassen en hij vervloekte zichzelf dat hij niet eerder was gegaan. Hij probeerde niet te letten op de enorme waterval in het midden van de ruimte. In plaats daarvan keek hij de zaal rond die hij al zo vaak had gezien, in de hoop zichzelf af te leiden.

De gewelfde daken werden ondersteund door dikke zuilen van dertig meter hoog met runenkervingen. Op de daken zelf stond de nachthemel afgebeeld. Niet in sterrenpatronen, maar in tekeningen van wat zij verbeeldden. Schorpioen, Waterslang, Steenbok, Draak en zelfs de Grote Beer met niet ver daarvandaan de Kleine Beer. De muren hadden allemaal een geelbruine kleur en de twee langste zijden van deze rechthoekige ruimte herbergden glas-in-loodramen die van de grond tot aan het plafond reikten. Een warme gloed scheen naar binnen waardoor het leek alsof de zon erachter brandde. In werkelijkheid zaten ze tientallen meters onder de grond en waren de ramen bezworen om als een eeuwige kaars licht te brengen naar deze hal. Het pronkstuk was absoluut de enorme welving in het midden van het plafond. Een koepel die het meest deed denken aan het Pantheon vanwege de oculus waaruit het water viel.

De drang om te plassen kwam terug en haastig staarde Pecu de andere kant op. Oom Corvus snurkte zachtjes. De andere gildeleden staarden stoïcijns voor zich uit.

Het water dat uit de koepel viel, werd opgevangen in een enorme put met een verhoogde rand om de spetters tegen te gaan. Het geluid galmde door de ruimte, toch werd het overstemd door de bezweringen van de gildeleden. De stem van Cygnus, zijn vader, klonk het luidst. Cygnus droeg in zijn armen een enorm gouden sieraad met ingelegde edelstenen die zo groot waren als een vuist. Met hulp van de anderen hield hij het in de lucht. Hun stemmen werden een en de spreuk naderde zijn kritieke punt.

De edelstenen in het goud gaven licht en de glas-in-loodramen schenen net zo fel mee. De waterval verspreidde een gloed die synchroon flikkerde met de edelstenen.

Gelukt.

Met grote zorgvuldigheid legden ze het sieraad op een stenen tafel en Cygnus ademde diep in door zijn neus. ‘Corvus Avalon,’ sprak hij. Pecu’s oom stond alert op uit zijn stoel. ‘Ga onze gast halen.’

Vanuit de Sterrenzaal leidden verschillende gangen dieper het ondergrondse in. Geen daarvan waren afgesloten met deuren, behalve de grootste tunnel die naar het oude gedeelte leidde. Pecu had de enorme houten poorten met koperen klinknagels nog nooit open zien staan. De intense duisternis die erin verborgen lag, verzwolg Corvus. Als laatste stierf zijn hijgende ademhaling weg. De opening was bijna zo hoog als de Sterrenzaal zelf en er kwam een gure, koude lucht uit.

Pecu dacht terug aan een van zijn vaders lessen. Toen Wilgenhoven net werd opgericht, woonden de meeste wezens in de ondergrondse stad die te bereiken was via de geheime ingang in de bossen. Die ingang was veel groter dan de lift die ze tegenwoordig gebruikten om via de Hoofdstraat in het ondergrondse te komen. Een grote ingang werd overbodig nadat de enorme groepen wezens ingeburgerd waren en hun mensenmaatpak aangemeten hadden gekregen. De ondergrondse stad werd afgesloten en de geheime ingang niet meer gebruikt. Nieuwe wezens namen gewoonlijk de lift … Tot vandaag. Vandaag hadden ze voor het eerst te maken met een wezen dat zo groot was, dat ze het oude, roestige slot moesten openbreken om het wezen naar binnen te krijgen.

Een gromde echode de Sterrenzaal in. Eindelijk gebeurde het. Dit zou al het wachten goedmaken. Hiervoor had Pecu zich wakker laten maken toen er vannacht iemand de hulp had ingeschakeld van Avalons Gilde. De mensen drongen steeds dieper de natuurgebieden in, waardoor dit wezen zijn leefgebied moest ontvluchten, op zoek naar een nederzetting waar hij een vredig leven kon leiden, veilig voor jagers en voor Michaëls Compagnie. Veilig voor wetenschappers en legermachten van verschillende landen.

Het glas in de Sterrenzaal trilde bij een tweede grom. Een enorme schaduw dook op tegen de muur en Corvus kwam weer de tunnel uit. Hij liep haastig, het zweet stond hem op het voorhoofd. Hijgend ging hij op zijn stoel zitten.

Het eerste wat in de Sterrenzaal verscheen, was de enorme muil van het beest. Een tong likte tanden af die zo groot waren als Pecu’s armen en uit de neusgaten kronkelde zwarte rook omhoog. De schubben leken uit brons gegoten.

Zijn hoofd werd nu helemaal zichtbaar, inclusief de enorme hoorns en amberkleurige reptielenogen, gedragen door een lange nek. Een voorpoot stapte de zaal binnen en de enorme nagels maakten krassen in de stenen vloer.

Pecu keek naar Cygnus en zag de misprijzende blik. Hij was overduidelijk niet blij met de schade.

Er klonk een harde klap, als het klappen van een zeil dat strakgespannen de zeewind trotseerde. Pecu’s gewaad wapperde wild om zijn lichaam. Zelfs de waterval werd even buiten de put geduwd door de vleugelslagen van het beest. En wat een vleugels waren dat!

‘Even rekken,’ zei de bulderende stem en zijn neusgaten zetten uit, waardoor grotere rookpluimen opstegen. Er hing een zwavellucht in de ruimte. Alert sprongen de andere gildeleden overeind.

Cygnus gebaarde dat er niets aan de hand was. Hoewel zwavel een teken kon zijn van demonische activiteit, roken ze het nu alleen vanwege de vurige adem van de draak.

Eindelijk stond het hele beest in de zaal en hij keek om zich heen. ‘Prachtig. Wat een schatkamer zou dit kunnen zijn.’ Zijn gelaat kreeg iets plagerigs.

Pecu had zulke menselijke trekken nooit verwacht bij zo’n beest. Hij probeerde de leeftijd te raden en bewonderde het uithoudingsvermogen van zo’n groot wezen. Al die tijd wist hij zich te verbergen. Er waren nog maar weinig draken die in deze gedaante rondliepen. Er waren überhaupt nog maar weinig draken!

‘Welkom, Ninasamay,’ sprak Cygnus. ‘Welkom in Wilgenhoven, de tweede Europese nederzetting voor bedreigde wezens. Zweert u gebruik te zullen maken van Wilgenhoven als een toevluchtsoord? Een vrijplaats? Zult u uw verschijning afgooien in ruil voor amnestie en vrede?’

‘Dat zweer ik,’ zei Ninasamay met zijn denderende stem. ‘Dat zweer ik op mijn smeulende hart.’

‘Accepteer dan deze armband, geschonken door Avalons Gilde, om uw belofte vast te leggen.’

Ninasamays aandacht werd door iets anders getrokken. In de spiegelende waterval zag hij zichzelf. Pecu merkte de spanning op bij de gildeleden. Het was hoogst ongebruikelijk om af te wijken van het ritueel, maar draken waren nu eenmaal eigenzinnig.

In plaats van een antwoord kwamen de woorden: ‘Wat een verlies.’ In Ninasamays stem klonk een treurigheid als het lied van een sirene. ‘Wat een verspilling om zoiets achterwege te moeten laten. Toe, leider van Avalons Gilde. Sta mij toe om nog eenmaal te voelen hoe het is om echt een draak te zijn.’ Ninasamays enorme hoofd wendde zich tot Cygnus en kwam vlak voor hem tot stilstand. Het was bewonderenswaardig hoe rustig de gildeleider bleef onder de omstandigheden.

Hij knikte. ‘Snel graag. We hebben niet veel tijd.’

Een draak smeekte niet snel, het afslaan van zo’n verzoek zou alleen maar voor problemen zorgen.

Pecu stroopte de mouw van zijn gewaad op en keek op zijn horloge. Het was acht uur geweest. Over minder dan een half uur had hij kunstgeschiedenis van die faun. Hij kon toch niet te laat zijn voor de eerste dag van het nieuwe schooljaar?

De draak draaide zijn hoofd terug naar de waterval en opende zijn muil. In de holte van zijn keel gloeide het laaiende vuur op en hij spuugde.

Enorme vlammen schoten uit zijn bek en raakten de waterval. Het water siste en de stoom spreidde zich uit over de zaal. De waterval kookte.

‘Cygnus,’ sprak een van de leden. Cygnus stak echter zijn hand op om hem het zwijgen op te leggen. Het water in de waterval veranderde in een kokende massa.

Een ander lid deed een stap naar voren. ‘Cygnus, denk aan de fontein, denk aan onze voorouders.’

De draak sloot zijn enorme muil en de vlammen verdwenen. De stomende waterval koelde snel af. Grijnzend liep Ninasamay terug naar zijn oorspronkelijke positie. Zijn oog viel op het gouden sieraad. ‘Dat ik jou niet eerder heb gezien, schoonheid.’ Er verscheen een steelse blik in zijn ogen en hij likte zijn tanden af. ‘Wellicht het begin van een nieuw fortuin?’

‘Accepteer het,’ zei Cygnus, ‘en de belofte staat vast.’

Zonder aarzeling stak Ninasamay een van zijn poten naar voren. Drie gildeleden pakten het zware, gouden voorwerp op en sloegen het om zijn pols, waarna het met een zware klik in het slot viel. De naden lichtten op, het goud smolt samen. De armband was nu massief.

Pecu wendde zijn hoofd af en kneep zijn ogen tot spleetjes. Zoals altijd zou het wezen baden in een fel licht dat een mens blind kon maken wanneer die er recht in keek. Op de muur achter hem kon Pecu elke oneffenheid en elke scheur zien in het heldere schijnsel. Al snel doofde het. Zijn ogen moesten wennen, maar toen hij naar de stenen tafel keek, zag hij niet langer een draak staan. Op zijn plaats stond een man die eruitzag alsof hij tegen de dertig liep. Hij had brede schouders en zijn haar had een okergele kleur. Op een protserige gouden armband om zijn linkerpols na was de man naakt.

‘Krijgen alle draken zo’n ding?’ De stem was net zo speels en ijdel als eerst, alleen klonk hij nu minder zwaar en machtig.

Cygnus knikte ongeïnteresseerd.

‘Zijn er ook andere draken in Wilgenhoven?’

Nu schudde hij zijn hoofd.

‘Ach ja,’ zei Ninasamay die tevreden omlaag keek, ‘in dit lichaam maakt dat ook niet uit. Het is eeuwen geleden dat ik een soortgenoot heb gezien, nu kan ik passie vinden bij iedereen die ik tegenkom.’

Afkeurend schraapte Cygnus zijn keel. ‘Ik ben bang dat u daar nog even mee moet wachten. Eerst heeft u een afspraak met Suzanne van Wilgenhoven. Zij zal u deel maken van deze gemeenschap. Zorgen dat u een starterswoning krijgt, een baan, een identiteit.’

‘Baan?’ Zoals Ninasamay het zei, klonk het haast als een ziekte.

‘Wat dacht u ervan om voor de bank te werken?’ probeerde Cygnus.

Hoewel Pecu te ver weg zat om de ogen van de draak te zien, wist hij dat er weer een steelse blik in opgenomen moest zijn.

‘Dat was nog eens een vertoning,’ zei oom Corvus grinnikend. ‘Zeg, moet jij niet naar school?’

Pecu sprong overeind en keek op zijn horloge. Blijkbaar kon hij wél te laat komen voor zijn eerste dag.

Eenmaal op school had hij het eerste lesuur volledig gemist. Hij hoopte dat niemand zijn afwezigheid had opgemerkt en haastte zich naar de tweede les om daar als eerste te zijn.

In de gang zag hij Merel van Wilgenhoven lopen en zoals gewoonlijk mompelde ze iets in het luchtledige. Hij wist dat ze een ziener was, net als elke oudste dochter van de Van Wilgenhovens. Er zou een dag komen waarop hij veel met haar zou samenwerken, net als zijn vader deed met haar moeder. Cygnus had hem meerdere keren aangespoord contact te leggen, maar het lukte hem nog altijd niet. Hoe kon hij ooit proberen zijn vaders positie in te nemen als leider van Avalons Gilde als hij niet eens een gesprek kon aanknopen met zijn toekomstige werkgever? Als hij al verkozen werd tot nieuwe leider. Onbevooroordeeld zijn was een belangrijke eigenschap van een gildelid. Dat Pecu de naam Avalon droeg, betekende niet dat hij meer recht had om gildeleider te worden dan ieder ander.

Leiderschapskwaliteiten gaan boven voorouders, daaraan herinnerde Cygnus hem vaak genoeg. We stammen allemaal af van de eerste gildeleden. Ook dat gaat boven de naam Avalon.

Plotseling kwam Merel tot stilstand. Ze keek hem aan alsof iemand haar had ingeseind dat hij daar stond. ‘Wat moet je?’ vroeg ze.

‘Uhm … niks … Ik wilde gewoon …’ Hij voelde zich akelig benauwd en even leek het weer alsof de draak de ruimte vulde met zijn schroeiende vlammen.

Merel rolde met haar ogen en wilde doorlopen, maar Pecu stapte opzij om de weg te blokkeren.

Waar ben ik mee bezig?

‘Hoe was je vakantie?’ vroeg hij en tot zijn verbazing klonk het natuurlijker dan hij had verwacht.

Merel staarde hem aan. Ze had mooie, groene ogen en cacaokleurig haar. Pecu wenste dat hij meer tijd had genomen om zijn kleding bij elkaar te zoeken. Een versleten hoody, vale spijkerbroek en afgetrapte Conversegympen waren nou niet bepaald de beste kledingstukken om op je toekomstige baas af te stappen. Laat staan zijn ongekamde, blonde haar. Hij had ook niet meer gedoucht, nadat hij uren in het ondergrondse had gewacht.

‘Wat interesseert jou dat?’

Zijn handpalmen voelden klam en zweterig en hij veegde ze af aan zijn broek. ‘Wat ik eigenlijk wilde zeggen … je kent me waarschijnlijk niet …’

‘Natuurlijk wel. Jij bent de zoon van Cygnus Avalon. Denk je dat ik nooit les over jouw familie of Avalons Gilde heb gehad?’

De zoektocht naar woorden ging verder.

‘Wat wil je?’ drong Merel aan.

‘Niets.’ Het klonk niet heel overtuigend. ‘Ik dacht gewoon dat het goed zou zijn om je eens aan te spreken, aangezien we later veel samen gaan werken.’

Merel keek opzij. Pecu volgde haar blik, maar zag niets. Toch dacht hij een kort knikje bij haar op te merken.

‘En wat maakt vandaag dan zo speciaal?’

‘Nou …’ Hij kon zo snel niets verzinnen. Het eerste wat in hem opkwam, was het enorme wezen dat de Sterrenzaal had gevuld. ‘Ik ben deze ochtend bij een inwijding geweest van een nieuwe bewoner.’

Merel deed een stap opzij en wilde hem voorbij lopen. ‘Mijn moeders assistent praat me daar later wel over bij. Als je het niet erg vindt … ik heb nog meer te doen.’

‘Het was een draak,’ floepte hij eruit. Inwijdingen waren een maandelijkse gebeurtenis, maar een draak zag je nooit. Probeerde hij nu indruk op haar te maken? Blijkbaar werkte het, want Merel stond stil in de gang. Ze leek na te denken, puzzelstukjes in elkaar te schuiven.

‘Die hadden we nog niet,’ zei Pecu zo nonchalant mogelijk. ‘Ik dacht dat het wel iets was waar we het over konden hebben.’

‘Een draak zeg je?’ Merels ogen schoten heen en weer. ‘Ik herinner het me,’ zei ze mompelend. Ze keek langs Pecu, maar weer was daar niemand. Voordat hij iets kon zeggen, liep ze door.

Wat zal Cygnus trots zijn, sprak een stemmetje in zijn hoofd sarcastisch en Pecu zuchtte diep. De schoolbel luidde. Weer te laat.

Aan het einde van de schooldag wachtte Pecu op het schoolplein totdat zijn vader hem zou ophalen. Normaal zou hij fietsen, maar aangezien zijn oom hem die ochtend had gebracht, had hij zijn vader moeten vragen hem op te halen.

De meeste leerlingen maakten geen aanstalten om snel naar huis te gaan, maar bleven in clubjes bij elkaar hangen. Sinds zijn kindertijd kreeg hij al speciale lessen bij het gilde en hij wist precies hoe je verschillende wezens kon onderscheiden. De oorbel van een faun, de armband van een draak, de tongpiercing van een sirene. Maar niet alle wezens hadden zoiets nodig. Wat moest het geweldig zijn om zienerskrachten te hebben. Om te kunnen zien wat Merel zag, en mevrouw Van Wilgenhoven en haar moeder daarvoor.

Niet dat het veel zou veranderen. De meeste scholieren waren in Wilgenhoven geboren, nadat hun ouders hier toevlucht hadden gezocht. Een enkeling zou het aandurven om ergens anders te gaan studeren, volledig gewend aan de menselijke gebruiken. Voor de rest was er niets anders weggelegd dan een uitgestippeld leven in deze veilige nederzetting. Van de meeste klasgenoten zou hij pas weten wat ze waren, wanneer hij zijn vaders taken overnam. Als je al Cygnus’ taken overneemt.

De pikzwarte Tesla van Cygnus kwam tot stilstand voor de school en trok de aandacht van enkele groepjes. De wagen maakte misschien geen geluid, de aanwezigheid van Avalons Gilde zorgde ervoor dat ze oplettend waren. Pecu liep erheen en negeerde de starende ogen.

Gek, hè, dat ik geen vrienden kan maken.

Het portier van de Tesla schoof open en Pecu stapte in. ‘Hallo, Cygnus.’

Zijn vader reageerde niet. Was er soms iets op het werk gebeurd? Hij leek ergens boos over.

‘We moeten praten,’ zei hij ernstig. De Tesla voegde weer in en Pecu wist dat de leerlingen zouden staren, zelfs lang nadat de auto uit het zicht was verdwenen.

Hoofdstuk 3

De andere ziener

Merel sprintte door de Hoofdstraat. Lena had geen moeite om haar bij te houden. Haar gebruikelijke “lopen” liet ze soms achterwege om achter haar aan te kunnen zweven.

‘Doe eens rustig. Vertel me wat er aan de hand is,’ zei Lena, haar stem vol van een zeurderige drammerigheid.

De droom van vanochtend kreeg steeds duidelijkere vormen en Merel vocht om deze niet kwijt te raken. Nadat ze de nieuwe jongen had gespot in de les, kon ze haar ogen niet meer van hem afhouden. Lena dacht aan kalverliefde, maar zij wist niet wat Merel had gezien.

In gedachte stond ze weer op het dak van het gemeentehuis. Een rilling liep over haar rug. Het geklater van de fontein klonk kristalhelder en ze dacht aan het kokende water van de fontein. Was dat een voorteken geweest?

De verbindende factor was wat die zoon van Cygnus haar vertelde. In de droom werd de nieuweling verzwolgen door de schaduwvleugels die om hem heen werden geslagen. Het was dat beeld, in combinatie met die smerige zwavellucht, dat haar bijbleef. Ella had haar geleerd dat zwavel vrijwel altijd demonische activiteit betekende, maar in hele uitzonderlijke gevallen kon het ook wijzen op iets anders … Zoiets als een draak.

Tijdens de les had Merel op een vel geschreven: Weet jij zijn naam? Lena zou wat rondzweven en gesprekken afluisteren, maar kwam zonder antwoord terug. De jongen leek uit het niets op te zijn gedoken en niemand kende hem. Al had iedereen het over hem.

‘Mysterieus, jij ziet hem écht wel zitten, toch?’ had Lena gevraagd.

De hele ochtend sluimerde al het gevoel dat er iets niet klopte. Die droom vóélde niet als een droom. Nu de jongen bij haar in de klas zat, wist ze zeker dat het meer betekende. In haar droom … Nee! In het visioen lag een boodschap verscholen. Een waarschuwing.

Ze hoorde de fontein eerder dan dat ze hem zag. Op het plein heerste een behoorlijke bedrijvigheid. De geur van brood hing overal en even voelde het alsof ze terug in het visioen werd getrokken.

‘Als je me de hele tijd gaat negeren, ben ik weg, hoor.’ Die belofte maakte Lena waar. Merel stormde het gemeentehuis in en Lena verdween voor ze in aanraking kon komen met Merels moeder die met haar eigen zienersogen meteen een geest zou herkennen.

De receptioniste keek op en fronste. ‘Merel, wat doe jij hier? Moet jij niet op school zijn?’

‘Ik moet mijn moeder spreken.’

‘Ik vrees dat dat niet gaat. Ik zal zeggen dat je bent geweest.’ Daarmee besloot ze dat de zaak rond was. Merel wilde net protesteren toen een deur van de vergaderzaal openzwaaide en haar moeder druk pratend de ontvangsthal betrad.

‘Mam,’ zei Merel.

Haar moeder viel stil en draaide abrupt om. Haar ogen vernauwden zich. ‘Merel, wat doe jij hier? Waarom ben jij niet op school?’

‘Ik had uitval,’ loog Merel. Op de eerste schooldag zou ze niet meer missen dan wat introductielessen. De komst van de nieuwe jongen, de draak, haar droomvisioen. Alles leek zo vaag, maar haar moeder, een medeziener, zou toch wel raad weten?

De mensen die met haar moeder uit de vergaderzaal kwamen, bleven stokstijf staan en zwegen. Merel herkende de burgemeester van Wilgenhoven. Hoewel hij er statig uitzag in zijn veel te dure pak, had haar moeder vaak genoeg laten doorschemeren dat het een zoutzak was. Voor de buitenwereld en voor de menselijke zaken fungeerde hij misschien als burgemeester, maar Suzanne was degene die echt controle had. De bewaker van de brug tussen de gewone mens en de uitzonderlijke wezens van Wilgenhoven.

Merel maakte oogcontact met Cygnus Avalon. Zijn koude ogen bleven op haar rusten en de haren in haar nek kwamen overeind. Hij had peper-en-zoutkleurig haar en een nette, getrimde baard. Meneer Avalon was een George Clooney-type, terwijl zijn zoon zo saai leek dat hij kon samensmelten met de grijze muren van school. Strakke gezichtslijnen waren overduidelijk niet erfelijk.

‘Ik heb nu geen tijd, kan dit niet wachten tot vanavond?’ Haar moeder wilde haar al net zo gemakkelijk opzij schuiven als de receptioniste.

Merel liet dat niet gebeuren. ‘Mam, je moet onmiddellijk terug die vergaderzaal in. Meneer Avalon, kunt u meegaan? Dit gaat u ook aan.’

‘Goh, deze heeft pit zeg.’

Merel zocht de eigenaar van de stem. Naast haar moeder stond een man met een bijzondere bruingele haarkleur en lichte, koperkleurige ogen. Hij grijnsde op een kleinerende manier. Merels blik viel meteen op zijn bijzondere armband en ze wist dat hij niet menselijk was. Ondanks alle lessen van Ella kon ze niet plaatsen wat hij wel was. Zou ze haar zienersgave inzetten?

‘Liefje, toe. Ik heb nu geen tijd.’

‘Mam, toe,’ imiteerde ze haar moeders toontje geërgerd, ‘het is belangrijk.’

‘Ga maar moedertje spelen,’ zei de gladjakker met een mierzoete stem. ‘We hebben alles wel rond. Er is vast iemand die me naar de bank kan leiden.’

‘Niets daarvan,’ zei Merels moeder, vastberaden haar taak uit te voeren. ‘Ik zal u daarheen begeleiden. Merel, jij kan wel even op Ella wachten.’

‘Maar mam.’

‘Hé onderdeur, je hoort je moeder. Wegwezen of ik vreet je op.’

Dreigend deed Merel een stap in zijn richting. ‘Ik weet niet wát jij bent, maar jij hebt hier niets mee te maken.’

Er klonk onrustig gemompel bij het groepje. Meneer Avalon leek azijn in zijn mond te hebben en aan haar moeders gezicht te zien, was hier het laatste woord nog niet over gezegd. De burgemeester bekeek alles met een debiele lach op zijn gezicht.

De man met het bruingele haar lachte echter hard. ‘Zeg, zienertje, waarom gebruik je anders je gave niet op mij?’

‘Inasa, genoeg zo,’ waarschuwde Merels moeder.

‘Ach, Suzanne. Laat me toch. Dan heeft ze meteen haar lesje geleerd.’ Zijn lach had iets speels, als een kat die nadacht over zijn volgende maaltijd en besloot dat Merel weleens het juiste vogeltje kon zijn.

‘Goed dan. Merel, dit is meteen een goede oefening,’ zei haar moeder knikkend. ‘Probeer je krachten eens uit op Inasa.’

Ze kon het niet laten om te rollen met haar ogen, maar als dat haar een audiëntie opleverde bij haar moeder, had ze dan een keuze? Ze focuste zich op Inasa en probeerde verder te zien dan de meeste mensen. Te kijken voorbij de huid en de spreuk die Avalons Gilde op hem had losgelaten.

Heel voorzichtig, heel langzaam pelde ze de buitenste laag weg. De menselijke ogen vervormden tot iets wat leek op kattenogen, of misschien reptielenogen. De gladde huid schilferde naar iets schubachtigs. Een donkere, zwarte wolk cirkelde om zijn hoofd. De zwavelgeur drong haar neus binnen en even stond ze weer op het dak van het gemeentehuis, vlak voordat ze viel.

Ze schrok wakker en zag zijn speelse, koperen ogen. Inasa leek zo menselijk als voorheen. ‘Ben jíj de draak?’

Haar moeder keek met samengeknepen ogen toe. ‘Wat bedoel je daarmee?’

De radertjes in Merels hoofd gingen sneller draaien. Wat moest ze nu doen? In haar droom viel de draak de jongen aan. Hoe kon ze haar moeder waarschuwen voor de draak als hij naast hen stond? ‘Waarmee?’ Merel kuchte snel.

‘Je lijkt niet verbaasd te zijn dat er een draak is, maar wel dat híj die draak is.’

Merel wist dat de staalblauwe ogen van meneer Avalon nu nog strakker op haar gericht waren. Ze rilde. ‘Nee, dat is het niet. Mam, kunnen we even praten? Privé?’

‘Hoe wist jij van de draak, Merel?’ Meneer Avalons stem klonk als een zweepslag.

Hoe had ze zich in deze situatie genesteld? Had Pecu haar überhaupt iets mogen vertellen? ‘Ik wilde het over een andere draak hebben.’

Meneer Avalon bromde. ‘Dat lijkt me sterk. We hebben nooit een draak in Wilgenhoven gehad en nu zouden we er twee hebben?’

‘Ik wil gewoon met mijn moeder spreken,’ zei ze smekend. ‘Ik heb vragen over een andere bewoner, eentje die niet vanochtend is ingewijd.’

‘En hoe, Merel,’ vroeg Cygnus, ‘wist jij dat de draak deze ochtend is ingewijd? Hoe weet jij überhaupt dat er een draak is?’

‘Omdat jullie hem nu rondleiden, dan is hij net nieuw, toch?’ Haar verklaring leek logisch, waarom voelde het dan alsof ze steeds dieper wegzonk in drijfzand?

Haar moeder legde een hand op Merels schouder. ‘Liefje, de waarheid.’

De draak grijnsde breed en de anderen keken haar belangstellend aan. Het tikken van de klok aan de muur werd steeds luider. Kon niemand anders dat gedreun horen? Het uur van de waarheid.

‘Heb jij mijn zoon gesproken?’

Alleen het geluid van die klok. Tik. Tik. Tik. Dreun. Dreun.

‘Ja.’

Meneer Avalons gelaat verstijfde. ‘Wat heeft mijn zoon jou allemaal verteld?’

Merel deed een stapje naar achteren, zodat haar moeders hand niet meer op haar schouder lag. ‘Niets, alleen dat er nu een draak in Wilgenhoven is.’ Ze staarde naar het tapijt in de hal en voelde zich kleiner en kleiner worden.

De burgemeester nam alle pottenkijkers mee naar de uitgang, alleen Suzanne zelf, meneer Avalon en Inasa stonden nog bij haar.

‘Het ziet ernaar uit dat we beiden eens goed moeten spreken met onze kinderen.’ Merels moeder keek langs Merel heen. ‘Ella! Geen moment te vroeg.’

Ella kwam met haastige passen aanlopen en haar blik gaf een begrafenisondernemer zijn werk. ‘Het spijt me, mevrouw Van Wilgenhoven.’ Ze wendde zich tot Merel. ‘Je eerste dag en nu al spijbelen. Ik denk dat we deze week extra lessen inplannen. Hoe klinkt een mondelinge overhoring? Wel op zijn plaats?’

‘Doeltreffend als altijd.’ Met die woorden draaide Suzanne zich om en ze leidde Inasa naar de deur.

Hij keek met een zelfvoldane grijns en genoot kostelijk van de hele situatie. Meneer Avalon praatte druk in zijn mobiele telefoon.

Ik heb het echt verpest.

Voor twee lessen werd Merel nog naar school gebracht. Toen de laatste bel klonk, stond Ella alweer bij de poort te wachten. In de auto wisselden ze geen woord. Merel wist dat Ella alvast vragen bedacht voor de overhoring van morgen. Rick leek de gespannen sfeer niet op te merken, totdat Ella droogjes zei: ‘Goed nieuws, Rick. De komende week kun je uitslapen. We maken de bijles even exclusief.’

Rick keek zijn zus aan. ‘Goh, wat heb jij uitgevreten? Het moet wel heel erg zijn.’

Merel gromde.

Eenmaal thuis stampte ze de trap op naar haar kamer. De deur viel met een luide klap dicht. Haar boekentas vloog door de ruimte en landde ergens in de hoek.

‘Geen goed idee om je moeder op haar werk te storen?’

Vroeger schrok Merel regelmatig als Lena opeens opdook, maar het wende. Ze liet zich op bed vallen en schreeuwde vol ergernis in haar kussen.

‘Ik snap het gewoon niet,’ zei Merel. ‘Ik mag wel om vijf uur opstaan om nutteloze feitjes te leren die ik ook gewoon kan opzoeken, maar wanneer ik mijn zienerskrachten écht gebruik, word ik weggezet als een klein kind.’

Lena ging op het voeteinde van het grote bed zitten. ‘Wat had je dan verwacht? Heeft je moeder ooit naar je geluisterd?’

Merel kwam overeind en klemde het kussen tussen haar armen. ‘Heel even dacht ik dat ze wilde luisteren. Dat ze alles opzij zou schuiven om me uit te horen. Om me te helpen mijn visioen te begrijpen. Ik had nooit iets moeten zeggen over die draak. Pecu krijgt waarschijnlijk enorme problemen.’

‘Alsof ons dat uitmaakt. Hij brak zijn gelofte, niet jij.’

Toch voelde het niet goed. Pecu had iets in vertrouwen met haar gedeeld en zij was zo stom om dat meteen tegen zijn vader te vertellen. Ze gooide het kussen opzij en liep naar haar schooltas toe om haar mobieltje te zoeken. Pecu had die ochtend zijn eerste les gemist. Hij was erg op zichzelf, maar iemand in de klas moest hem toch beter kennen?

‘Wat ben je aan het doen?’

‘Iets rechtzetten.’ Ze verzond haastig een berichtje. Hopelijk had iemand zijn nummer voor haar. Terwijl ze wachtte op een reactie, ijsbeerde ze door de kamer. Vroeger had haar oma altijd belangstelling getoond, maar oma Van Wilgenhoven overleed jaren geleden. Haar geest had geen onafgemaakte zaken en ging vredig over naar het hiernamaals. Noch haar vader, noch zijn familie had ze ooit gekend, dus een tweede oma had ze niet. Tenzij …

‘Waar denk je aan?’ vroeg Lena.

‘Tabitha?’ probeerde ze. In haar droom hoorde ze Tabitha’s stem in haar hoofd. Zij had duidelijkheid proberen te scheppen, haar alert gemaakt. ‘Mijn moeder kan me niet helpen en op Ella kan ik al helemaal niet rekenen, maar ik heb hen ook niet nodig.’ Dat elke oudste dochter van de Van Wilgenhoven-stamboom een ziener werd, betekende niet dat zij de enige zieners in de wereld waren. Ze had Tabitha al een tijdje niet gezien, vooral omdat Ella het haatte wanneer Merel de oude vrouw opzocht. Haar huisarrest breken om een andere ziener om hulp te vragen, kon haar onmogelijk nog dieper in de problemen brengen. Ze kon toch niets goeds meer doen.

Pecu’s nummer had ze nog niet, dus belde ze Tabitha eerst. Eenmaal ging de telefoon over, toen klonk Tabitha’s oude, zorgzame stem. ‘Ik verwachtte je al. Hoe is het vogeltje?’

De woorden vlogen over haar lippen en in een minuut had Merel alles verteld. Over het visioen, dat haar moeder niet wilde luisteren en het huisarrest. Even was het stil aan de andere kant van de lijn. Tabitha humde.

‘Over vijf minuten vertrekt Ella via de voordeur voor een boodschap. Ze zal het niet doorhebben dat je weg bent, mits je over een uur weer op je kamer bent. Neem Lena maar mee, het is alweer zo lang geleden.’

Merel hing op en staarde naar haar telefoon. Tja, je bent ziener of je bent het niet.

Stipt vijf minuten later stond Ella klaar om te vertrekken. Lena gaf het teken toen de Mini Cooper wegreed, zodat Merel het huis uit kon sluipen. Met grote passen liep ze van steeg naar steeg om zo te voorkomen dat ze Ella of iemand anders tegen het lijf liepen.

Tabitha had een praktijk voor alternatieve geneeswijze aan huis en woonde in het noordelijkste puntje van Wilgenhoven. Het was veruit het meest beboste gebied en sommige huizen waren bijna net zo groot als Merels huis. De huizen in Tabitha’s straat waren, hoewel vrijstaand, nog enigszins bescheiden. Al zag haar huis er alsnog sprookjesachtig uit met de glazen kas die tegen de rechterkant van het huis stond.

Voordat ze bij de bel waren, opende de oude vrouw de deur. Ze droeg een ruime jurk en had een doek om haar schouders geslagen. Haar gekromde rug liet haar nog kleiner lijken. In haar permanentje waren de grijze haren onmiskenbaar, toch vertoonde haar donkere huid haast geen rimpels. De geur van wierook kwam hun tegemoet en hing als een deken om haar heen.