Kir Royal

Julia Ran

Kir Royal

Julia Ran

1e druk mei 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Leijp Vormgeving

ISBN 978-94-93266-92-6

ISBN e-book 978-94-6464-008-3

NUR 301

©2022 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur en Godijn Publishing.

1.

‘Weet je het zeker?’

Daphne voelt een tinteling in haar nek. Zo’n onrustige kriebel onder de huid die je waarschuwt dat je iets hebt gedaan dat niet helemaal oké is. Ze spert haar ogen wat verder open en brengt een nieuwe laag mascara aan op haar inmiddels topzware wimpers.

‘Alsjeblieft, Thom. Hou erover op.’

‘Oké.’

Met een zucht laat ze haar hand zakken en werpt een blik in de spiegel; naar de man met het blonde stekeltjeshaar die ze sinds kort officieel haar vriend mag noemen. Hij ziet er gesoigneerd uit, zoals dat in zijn kringen heet. Een hagelwit overhemd omsluit zijn smalle borstkas en zijn lange benen zijn gestoken in een kreukvrije zwarte pantalon. James Bond noemt ze hem weleens gekscherend als hij zich staat aan te kleden. En als hij in een jolige bui is, noemt hij haar dan zijn Miss Moneypenny.

Hij ziet er niet jolig uit. Zijn kaak is gespannen, om een reden die de discussie niet eens waard is. Of toch juist weer wel.

Peinzend legt Thom zijn hand onder de goudkleurige galajurk die aan twee spaghettibandjes aan een hangertje bungelt. De opgenaaide pailletten schitteren in het licht van de inloopkast als de basisstof zich gewillig plooit naar zijn beweging. Zijn onderlip schuift even onder zijn voortanden. ‘Zonde van die Victor & Rolf die ik voor je heb gekocht,’ zegt hij mat.

‘Toe nou.’

Daphne maakt de schakelarmband vast die vanmorgen voor haar onder de kerstboom lag. Ze is geen vrouw die liefde tegen de meetlat van dure cadeaus legt. Het bezorgt haar zelfs een ongemakkelijk gevoel als hij haar zo schromelijk verwent. Maar als ze er iets van zegt, reageert hij meestal zoals nu. Op zijn tenen getrapt. Want hij bedoelt het toch goed?

‘Ik beloof je dat ik die jurk van jou met oud en nieuw zal dragen,’ zegt ze. Ze probeert niet opnieuw te zuchten, ‘vandaag wil ik graag …’

‘… je eigen baas zijn. Ik begrijp het.’ Thom doet twee passen naar voren en draait een ontsnapt plukje blond haar om zijn vinger voordat hij het in haar kapsel terugstopt. ‘Ik hoop maar dat mijn moeder er niets van gaat zeggen. Dat je de enige bent die vandaag geen zwart draagt.’ Zijn duim streelt terloops de zijkant van Daphnes hals en als vanzelf verandert de onrustige kriebel in een ijzeren klem.

Na meer dan een half jaar kantoorflirten, waarbij Thom op stiekeme momenten een zoen – of meer – stal, vroeg hij haar plotseling of ze bij hem wilde intrekken. Direct nadat hij dit herenhuis had gekocht. In een opwelling had ze het nog gedaan ook. Idolaat van haar James Bond ondertekende Miss Moneypenny haar ontslagbrief – een relatie op de werkvloer wordt immers niet getolereerd bij de Van Boheemen Investmentgroup – en verhuisde met haar hele hebben en houwen naar Kralingen. Te weten: een set met schildersbenodigdheden, twee tassen met kleding en haar stralende aanwezigheid, inmiddels vierentwintig lentes jong.

Nu ze een paar maanden verder zijn, kan Daphne meerdere redenen bedenken waarom ze Thoms voorstel om meteen te gaan samenwonen beter had moeten overdenken. Een daarvan is de jaarlijkse kerstbrunch, die vandaag per hoge uitzondering niet bij zijn ouders gaat plaatsvinden, maar bij hen thuis en waarvoor een strak protocol geldt. Alles stond op papier: van menu (warm en koud vijfgangenbuffet, offerte van de privéchef was bijgesloten), drank (champagne, what else) tot kledingvoorschrift. De dames in lang en ‘smaakvol’ zwart. De heren in smoking met witte vlinderdas.

‘Is het een brunch of een staatsbanket?’ had Daphne gegrapt toen ze de twee velletjes in handen gedrukt kreeg, maar dat had ze beter niet kunnen doen.

‘Als je in deze familie gastvrouw wilt zijn, doe je dat zoals wij het gewend zijn,’ had Thoms moeder fijntjes gezegd. Met de klemtoon op het woord wíj en daarmee was de toon gezet. Daphne is immers maar de dochter van een groenteboer. Een koekoeksjong dat zich ongevraagd in het nest heeft verschanst en zo snel mogelijk weer moet worden verjaagd. En die boodschap werd nog eens haarfijn onderstreept toen er vorige week een leverancier van een gerenommeerde drankhandel aan de deur stond om drie dozen af te leveren. Want anders haalt dat meisje vast van die goedkope troep in huis.

Toen had Daphne in een opstandige bui besloten de rest van dat stomme protocol aan haar laars te lappen. Ze was de stad in gegaan en had voor vijf tientjes die gouden jurk gescoord bij de Mango. Met een split die tot halverwege haar dij openvalt als ze loopt en waarvan ze bij voorbaat al pijn in haar buik heeft, omdat ze nooit zulke sexy kleding draagt. Daarna kocht ze een fles crème de cassis en twintig champagneflûtes met een gekleurde voet. Omdat ze dat zo gezellig vindt staan, een blad vol rozerode welkomstdrankjes in vrolijke glazen.

Een droge aanraking van twee lippen op haar wang doet haar opschrikken.

‘Ik hou van je, poppie,’ fluistert Thom zacht.

Daphnes groene ogen vangen het grijsblauw van de zijne. Ze leest er ongerustheid in. Dat de moeizame start die zijn vriendin heeft gemaakt in de familie hun relatie gaat overschaduwen. Een relatie die voor hem geen bevlieging is, want hij sprak deze belangrijke vier woorden al eerder uit. Toen ze hier voor het eerst samen over de drempel stapten.

‘Ik ook van jou,’ antwoordt ze met een spijtige blik op haar glitterjurk en draait iets opzij, zodat een volgende zoen van Thom haar mond bereikt.

Op dat moment galmt het geluid van de deurbel langs de hoge muren van het open trappenhuis omhoog. Als de gong die een nieuwe ronde van een bokswedstrijd aankondigt.

2.

Een omhelzing van Thoms moeder voelt alsof iemand twee bevroren biefstukken op je schouders legt. Daphne probeert niet zichtbaar te rillen en smakt met haar lippen ergens in de lucht – nee, de fout van een echte kus op de wang maakte ze alleen de allereerste keer. ‘Dag mevrouw Van Boheemen, fijn dat u er bent,’ zegt ze netjes, zoals dat gewenst wordt.

‘Hmpf,’ antwoordt haar schoonmoeder en werpt een misprijzende blik op de keurig omrokte statafel naast de voordeur, waarop het blad met welkomstdrankjes staat te pronken als een vijver vol flamingo’s: ‘Wat is dat?’

‘Kir Royal, Mamá.’ Thoms hand wrijft over de bevroren plek op Daphnes schouder en geeft er een kneepje in: ‘Mijn meisje wilde er vandaag een extra feestelijk welkom van maken.’

Zijn moeder steekt haar gepoederde neus in het glas dat haar wordt aangereikt: ‘Door mijn peperdure Moët te veranderen in een kinderdrankje?’

Daphne slaat haar blik neer, zodat haar ogen haar reactie niet verraden en wacht op de volgende belediging. Die komt direct.

‘Zoon, vertel me alsjeblieft dat jij de regie hebt gehouden over de rest,’ jammert dat mens en wijst naar de voordeur waardoor een ongewoon strenge winter naar binnen waait, ‘want de versiering lijkt ook nergens naar.’

Daarmee refereert ze aan het kersttafereel van spuitsneeuw op het kamerhoge raam van de voorkamer. Een vallende ster en Jozef en Maria, inclusief ezel. Dat de jurk van Maria bijna driedimensionaal over de flank van de ezel valt, is van ondergeschikt belang. In deze wijk van Rotterdam heeft niemand spuitsneeuw op zijn raam.

‘Ik kan echt niets goed doen, hè,’ mompelt Daphne met haar gezicht in Thoms hals.

‘Je doet het hartstikke goed, pop.’ Een droge kus raakt haar voorhoofd en dan laat hij haar los om zijn moeder een arm te geven.

‘Daar is niets aan te doen Mamá,’ lacht hij met dat hautaine ondertoontje dat altijd in zijn stem kruipt als hij samen met zijn familie is. ‘Ik woon nu eenmaal samen met een kunstenares.’

‘God verhoede,’ antwoordt ze geringschattend: ‘Straks hangt je hele huis vol met die knutselwerkjes.’

Met stomheid geslagen staart Daphne naar de verdwijnende rug van het monster dat zich vermomt als de vrouw van een selfmade miljonair. Haar onaangeroerde glas Kir Royal staat op de haltafel onder het grote zwart-wit portret aan de muur. Het ‘knutselwerkje’ dat een onzeker meisje van zeventien ooit schilderde voor haar eindexamen tekenen op de havo. En dat haar een golden ticket opleverde voor de studie Beeldende Kunsten aan de Willem de Kooning academie in Rotterdam.

De ogen die zo op de hare lijken, kijken Daphne troostend aan. ‘Hou de eer aan jezelf,’ zeggen ze en dat is net genoeg om de tranen binnenboord te houden. Wankel draait ze zich om op haar hoge pumps, tovert een American smile op haar gezicht en verwelkomt de overige gasten die langzaam binnendruppelen.