Ontdek jij wie ik ben

Alice Bakker

Godijn Publishing

Copyright

©2022 Godijn Publishing | www.godijnpublishing.nl

Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze uitgave mag worden verveelvoudigd en/of openbaar worden gemaakt, door middel van druk, fotokopie, microfilm of op welke andere wijze ook, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van Godijn Publishing.

Inhoudsopgave

1. 1

2. 2

3. 3

4. 4

5. 5

6. 6

7. 7

8. 8

9. 9

10. 10

11. 11

12. 12

13. 13

14. 14

15. 15

16. 16

17. 17

18. 18

19. 19

20. 20

21. 21

22. 22

23. 23

24. 24

25. 25

26. 26

27. 27

28. 28

29. 29

30. 30

31. 31

32. 32

Alice Bakker

Ontdek jij wie ik ben?

Alice Bakker

1e druk juni 2022

Uitgever: Godijn Publishing

Coverontwerp: Leijp Vormgeving

Logo ontwerp: Designs by Lotte

ISBN 978-94-6464-009-0

ISBN e-book 978-94-6464-010-6

NUR 301

©2022 Godijn Publishing

www.godijnpublishing.nl

“Ontdek jij wie ik ben?” speelt zich net als de H4C-serie af op het Klaverlandcollege.

1

Hij

Wat ze niet weet, is dat hij altijd op de hoogte is van wat ze doet. Geen enkele dag ontsnapt ze aan zijn scherpe oog. Ook vandaag niet.

Waar gaan we vandaag naartoe, Ilona? Of blijf je de hele dag aan je tafeltje zitten puzzelen?

Truttig plaatje, dat ziet hij hiervandaan. Dit is toch niet haar leven? Het past niet bij haar.

Ga je mee, stappen? Een biertje drinken?

Jammer dat ze zijn gedachten niet hoort. Hij baalt verschrikkelijk dat hij niet het lef heeft om haar te zeggen hoe hij over haar denkt. Ilona is onbereikbaar en ook weer niet. Wanhopig spelt hij haar naam. I.L.O.N.A.

Hij is verliefd op elke letter …

2

Ilona

Het laatste stukje maakt het tafereel compleet. De witte wolken steken prachtig af tegen een helblauwe lucht. Kleurrijke vlakken staan symbool voor de bollenvelden en een molen kan op het plaatje niet ontbreken.

Wat zit ze haar tijd te verdoen? Ze bekijkt het kleinburgerlijke schouwspel op tafel en trekt nijdig aan het kleed. In groepjes – alsof ze ineens aan elkaar vastgekleefd zitten – vallen de puzzelstukjes deels op de grond. Hier heeft ze haar hele zondagmiddag aan verspild. Waar is haar rock-’n-rollbestaan gebleven?

Ze trekt de doos van een stoel en schuift wat op de tafel is achtergebleven erin. Wat op de grond ligt, laat ze daar. Ze gaat de kroeg in.

‘Ik ben weg,’ roept ze naar boven als ze in de gang staat.

Ze hoort gemompel. De boodschap is vast overgekomen.

Aan het achterste tafeltje bij Stix laat ze zich moedeloos zakken.

Raymond zet een biertje voor haar neer. ‘Ben je alleen?’

Ze negeert zijn vraag.

‘Waar is William?’

‘Geen idee.’ Ze neemt een ferme slok.

‘Hoezo, geen idee?’

‘Wat ik zeg.’

Hij haalt zijn schouders op en loopt terug naar de toog. Nog voor hij daar is, is haar bierglas leeg.

Is hier nou werkelijk niemand die een beetje gezellig is? Normaal gesproken zit het hier bomvol. Ze ziet Raymond vanachter de bar naar haar kijken en ze seint voor nog een biertje.

Dit keer pakt ze het voor hij het op tafel kan zetten van hem aan. Direct neemt ze weer een grote slok.

‘Hij was hier gisteren.’

Geschrokken kijkt ze op. ‘William?’

‘Met een of andere bimbo.’

In vier slokken heeft ze de rest van haar biertje op. ‘Geef er nog een.’

‘Wat is er tussen jullie?’

Ze draait haar hoofd demonstratief om. Waar bemoeit hij zich mee? Waarom kent iedereen elkaar hier in dit godvergeten dorp?

Hij draalt voor hij besluit naar de tap te gaan. Dit keer laat hij haar langer wachten. ‘Zet het nou niet meteen op een zuipen,’ zegt hij als hij het biertje eindelijk voor haar neus zet.

Ze voelt een traan via haar wang haar hals in glijden. Het biertje laat ze op tafel staan. Ze schuift haar stoel zo snel naar achter dat die met een klap op de tegelvloer terechtkomt. Haastig duikt ze achter de gordijnen, die subtiel de toiletten aan het zicht onttrekken. In de spiegel kijkt ze naar zichzelf. Twee biertjes in recordtempo naar binnen gewerkt, daar knapt je spiegelbeeld echt van op. Ze gooit een plens water in haar gezicht en droogt het af met een stuk toiletpapier. Uit haar tas vist ze een oogpotlood waarmee ze de boel weer opfrist.

Wat is haar plan? Achter elkaar biertjes naar binnen blijven gooien en zichzelf nog ellendiger voelen, of maakt ze iets van haar leven? Plots valt haar oog op de poster aan de binnenkant van de toiletdeur: “Gruppo da Sola, schuif op domenica aan bij de famiglia en ontmoet je ware liefde”.

Domenica, denkt ze, het is vandaag toch zondag? In de kleine letters leest ze het adres. Het is bij Pizzeria A Casa in de Hoofdstraat.

Raymond kijkt verbaasd als ze een tientje op de toog gooit. ‘Houd de rest maar,’ zegt ze opgewekt.

3

Stef

Mijn PlayStation kreunt en zucht, ik start mijn vierentwintigste potje FIFA op. Niet dat ik de potjes daadwerkelijk tel. Ik weet ook wel dat ik iets zinnigs kan doen. Wat doen met mijn leven, zoals mijn moeder regelmatig snauwt. Waar the hell haal ik vrienden vandaan die op zondag niks te doen hebben? De een heeft meestal nog een betere smoes dan de ander. Huiswerk maken. Sporten. Eten bij hun vader. Of bij de moeder van een vriendinnetje. Jeroen is vaak de enige die te porren is voor iets leuks. Met Jeroen valt altijd iets te beleven, hem krijg ik vandaag niet te pakken.

Mijn moeder roept onderaan de trap dat ze ervandoor gaat. Waarnaartoe? Ik probeer het nog te vragen, maar hoor de voordeur al achter haar dichtslaan. Gaat ze boodschappen doen of is ze de hort op, zoals ze dat zelf noemt. In het laatste geval: wéér alleen eten vanavond. Sinds William weg is, eet ik steeds vaker alleen. William. Vroeger noemde ik hem papa. Dat vertik ik, sinds hij mijn moeder in de steek heeft gelaten. Liefde, het lijkt zo mooi. Als ik naar mijn ouders kijk, zie ik sinds kort niks anders dan ellende.

Gisteren heb ik William zien lopen. Met een vrouw. De steek die ik nu nog in mijn hart voel is niet te beschrijven. Plaatsvervangend, uiteraard. Maar ja, hij zit niet met mijn snotterende moeder opgescheept. Geen haar op mijn hoofd die mijn moeder vertelt dat ik denk dat William een ander heeft.

Ik loop de trap af om te kijken of ik erachter kan komen waar mijn moeder naartoe is. Als ik de woonkamer binnenloop en de puzzelstukjes op de grond zie liggen, weet ik genoeg. Die is de hort op.

Sinds zijn vader ervandoor is, zijn de rapen gaar. Ze doet de laatste tijd niks anders dan janken. Ik snuif als ik de puzzelstukjes in de doos doe. Lekker rock-’n-roll mam, een puzzeltje op de tafel leggen.

Een roffel op het raam maakt dat ik me rot schrik. Tegen het glas zie ik twee handen en er verschijnt een gezicht tussen. Ik grijns als ik Jeroen herken.

‘Pik!’ begroet ik hem met een boks nog voor de voordeur goed en wel open is.

‘Jo,’ hij grijpt de doos uit mijn handen en kijkt mij verbaasd aan. ‘Wat ben jij nou aan het doen? Mooie lucht,’ grijnst hij.

‘Ja joh, is van mijn moeder,’ zeg ik snel.

‘Zou ik ook zeggen, als ik jou was,’ grapt Jeroen. ‘Lekker sexy, puzzelen. Gaan we iets doen, chillen of zo? Ik hoorde dat er vorige week leuke meiden waren bij Stix, rondhangen daar in de buurt? Kijken of we iemand kunnen oppikken?’

Dat laatste klinkt goed, hoewel, ik ken Jeroen langer dan vandaag. Hij pikt helemaal niemand op, hij gluurt alleen. Ik gooi de doos op de gangkast en sjor mijn jas van de kapstok. ‘Waar wacht je nog op.’ Ik duw Jeroen naar buiten. ‘We gaan op jacht!’

4

Hij

Als hij haar naar binnen ziet gaan bij A Casa weet hij ineens niet meer wat hem te doen staat. Hij wil niets liever dan met haar mee naar huis gaan. Op de plek waar zij hoort. En waar hij thuiskomt.

Hij moet zijn best doen. Waarom heeft hij niet meer lef?

Het stomme is dat Ilona altijd aardig is. Dat maakt het extra verwarrend. Want wat houdt hem tegen? En wat doet ze bij A Casa als ze ook gewoon thuis kan zijn met hem en Stef?

Hij moet beslissingen nemen, zekerder zijn van zichzelf. Vandaag zegt hij hoe het ervoor staat. Vandaag, of anders morgen. Hij voelt de kracht van het besef dat hij er bijna is. Niemand kan hem op een ander idee brengen. Niemand.

Behalve Ilona zelf.

5

Ilona

Bij de pizzeria A Casa is het comfortabel warm. Het bruist er van de gezelligheid. Ilona ziet een lege stoel en schuift aan.

Een ober – zonder twijfel een rasechte Italiaan – komt direct op haar afgesneld. ‘Wat schenk ik voor u in, bella donna?’

Ilona bestelt een water. Na die biertjes moet ze even rustig tot zichzelf komen. Ze kijkt om zich heen. Er zitten op het eerste gezicht best leuke mensen aan tafel.

‘Wat brengt jou bij Gruppo da Sola,’ twee zwarte kraalogen kijken haar aan.

‘Ach ja, alleen is maar alleen,’ mompelt ze ongemakkelijk.